ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 405

6/10/2021

>>«Εγώ δεν γνωρίζω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ποιος παρέστη στην εκδήλωση για το Βίτσι. Ο πατέρας μου παρέστη στο Βίτσι».(...) Και με ακόμη μεγαλύτερη διάθεση καταδίκης της συμπεριφοράς Μπογδάνου συνέχισε: «Η συμπαράταξη με τον Κασιδιάρη είναι πάντοτε απαράδεκτη, διαχρονικά απαράδεκτη. Και η κατάθεση στεφάνου από τη Χρυσή Αυγή στο αίμα νεκρών για τη δημοκρατία δεν είναι επίσης παραδεκτή».<<
Ακόμη και το 2013, λίγο πριν την δολοφονία Φύσσα, η ελληνική Βουλή, υπό τον Μεϊμαράκη, είχε στείλει εκπρόσωπο στις γιορτές μίσους στον Γράμμο. Είχε πάει η Αντωνίου, βουλευτίνα τότε της ΝΔ, την οποίαν είχαν κράξει οι χρυσαυγίτες, που διεκδικούσαν από την ΝΔ ολάκερη την πίτα των εθνικοφρόνων. Ο υπουργός τότε Δημόσιας Τάξης Δένδιας (για πριν 8 χρόνια λέμε) δεν είχε αντιδράσει σ’ εκείνα τα αίσχη (της παρουσίας της ελληνικής Βουλής στο Γράμμο). Τώρα τον έπιασε ο πόνος, κάνοντας κιόλας τον ανήξερο, πως δεν γνώριζε ποιοι πήγανε εφέτος στο Βίτσι, επαιρόμενος όμως για τον πατέρα του που, επί Εμφυλίου προφανώς, «παρέστη στο Βίτσι» (αν και δεν μας είπε ως τι ακριβώς «παρέστη», παρότι όλοι φανταζόμαστε).
Κατά τα λοιπά τις γιορτές μίσους δεν τις αποκηρύττει, καθότι έχουμε να κάνουμε με «αίμα νεκρών για τη δημοκρατία» όπως λέει. Απλώς δεν θεωρεί παραδεκτή την κατάθεση στεφανιών από την Χ.Α. Θέλει να πηγαίνει να καταθέτει μόνος του, μόνο με το κόμμα του...

6/10/2021
Πλέον θα παρίσταται στα «εθνικά μνημόσυνα» με τας... παττακιάδας, χωρίς την ανάγκην να απολογείται στους... αδωνο-πλευρο-βορίδηδες. Μία υψίστη δημοκρατική κατάκτησις.

5/10/2021

Δένδιας. Ο χειρότερος μνημονιακός υπουργός Δημόσιας Τάξης (κυβέρνηση Σαμαρά). Επί των ημερών του 21 Ιουνίου 2012 - 10 Ιουνίου 2014 το υπουργείο ξαναέγινε Δημόσιας Τάξης (και Προστασίας του Πολίτη), για να μην ξεχνάμε την παράδοση του Μπάλκου.
Για δυο χρόνια έπεφτε το ξύλο της αρκούδας, πλάκωσε ο «Ξένιος Ζευς» ο φόβος και ο τρόμος των μεταναστών, ξιφούλκησε η Χρυσή Αυγή, την οποίαν αποφάσισαν να μαζέψουν μόνο μετά την δολοφονία του Φύσσα, με τον ίδιον να εμφανίζεται, το 2016, υπεραμυνόμενος του τεταρτο-αγουστιανού φασίστα Μεταξά, τον οποίον δεν ήθελε να τον χαρίσει στην Χ.Α.! Τον ήθελε για πάρτη του! Άκουσον-άκουσον!
Τώρα, στην κατεύθυνση της οικοδόμησης προφίλ μελλοντικού αρχηγού στην δεξιά πολυκατοικία, διαγράφει ο ίδιος επί της ουσίας το σκυλί τού... τετάρτου υπογείου. Ok… καταλάβαμε...

5/10/2021
Κάπως έγινε και ορισμένοι ακούνε μουσική από την Γουαδελούπη, την Μαρτινίκα, την Αντίγκουα, την Μοντσεράτ, την Αρούμπα, τα Virgin Islands κ.λπ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί θέλουν να το παίξουν ψαγμένοι, να εντυπωσιάσουν άλλους (και το πλήθος) με τους οποίους ανταγωνίζονται σε ακούσματα από τις… πινέζες του χάρτη.
Το ν’ ακούς μουσική, όμως, χωρίς να κατέχεις γρι από την ιστορία του τόπου, τις συνθήκες που την γέννησαν, τα κοινωνικοπολιτικά κ.λπ., είναι δώρον άδωρον. Μένεις στην ζελατίνα και αγνοείς όλο το «από κάτω», που είναι το παν.
Καλύτερα ν’ ακούς Θέμη Ανδρεάδη και Άινα Μάουρερ, θέλω να πω, δηλαδή Νινή Ζαχά, που τους καταλαβαίνεις καλύτερα. Και δεν αναφέρομαι στη γλώσσα, αλλά σε όλα τα «από κάτω»...
https://www.youtube.com/watch?v=cgDal5eZeEc

5/10/2021
>> Και τι κάνεις χωρίς social; Μείναμε χωρίς Facebook και Instagram και δεν ξέραμε πώς να διαχειριστούμε τον ελεύθερο χρόνο που μας προέκυψε. Αν αύριο ο Ζάκερμπεργκ έκλεινε τα μαγαζιά και πετούσε τα κλειδιά στη θάλασσα, οι ψυχολογικές επιπτώσεις στον παγκόσμιο πληθυσμό θα ήταν τεράστιες, αντίστοιχες των οικονομικών / Κώστας Γιαννακίδης Πηγή: Protagon.gr<<
Μ’ ενοχλούν αφόρητα οι γενικεύσεις και οι υπερβολές. Επίσης ενοχλούμαι, όταν κάποιος, σε κείμενα κ.λπ,. δεν εκφράζει απλώς την ηλικία του (και τους ανθρώπους της ηλικίας του), επιθυμώντας να εκφράσει άλλους, 30 και 40 χρόνια μικρότερους.
Ώστε ένας άνθρωπος που είναι γεννημένος το 1966, και όχι το 2000 και το 2005 ας πούμε, δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί τον «ελεύθερο χρόνο», που προέκυψε από το ολιγόωρο κλείσιμο του facebook και του instagram;
Όταν υπάρχουν τα σάιτ, το youtube, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα έντυπα, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία, οι βόλτες έξω από το σπίτι και χίλια-δυο άλλα πράγματα, που μπορεί να κάνει κάποιος, συζητάμε για το πώς ένας 55άρης μπορεί να νοιώσει ξαφνικά ξεκρέμαστος και ανήμπορος;
Δεν ξέρω πως νοιώσανε οι πιτσιρικάδες –νομίζω πως δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα–, αλλά να διαβάζω τους ημίγερους, να χαϊδεύονται, με κείμενα 300 λέξεων της πλάκας, γίνομαι έξω φρενών.

4/10/2021
Διαβάζω για κάποιο αφιέρωμα στον Φεντερίκο Φελίνι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (11-19 Οκτ.), με πολλές ταινίες του, και θυμήθηκα ένα κείμενο, που είχα γράψει παλιότερα για το συναρπαστικό «Φελίνι-Σατυρικόν» (1969).
Αξίζει να το δείτε, γιατί καταγράφονται πολλά (όχι γνωστά) στοιχεία σε σχέση με την ταινία και την ελληνική πραγματικότητα της εποχής...
https://www.lifo.gr/san-simera/satyrikon-50-hronia-apo-ti-thryliki-tainia-toy-felini-me-aformi-tin-epeteio-gennisis-toy

3/10/2021
Άκουγα Radha Krsna Temple και κάτι άλλα βουδιστικά και το θυμήθηκα... (1981)

3/10/2021
Έβγαλε δεύτερο δίσκο, 33 χρόνια μετά από τον πρώτο λέει. Δεν τον πήρε κανένας χαμπάρι. Θα τον μοίρασε μόνος του σε τίποτα διάσελα, στα βοσκόπουλα και τις βοσκοπούλες... Βαγγέλης Τζαμτζής...
https://www.youtube.com/watch?v=qEO2fn3IUxU

2/10/2021
>>Νέα κόντρα: «Ο Σφήνος γελοιοποιεί μια εποχή», είπε ο Πασχάλης, οργισμένη αντίδραση από τον Τόνι<<
Ψιλογελοία ήτανε εδώ που τα λέμε... Δεν πειράζει κανέναν ο Τόνι...

2/10/2021
Μας έχουν ζαλίσει τα @@ οι DJs με τα groovy, με τα organs, με τα acid, με τα dance, προσανατολίζοντας τα (τζαζ) ακούσματα μεγάλης μερίδας του κοινού προς μια κατεύθυνση. Εντάξει, επαγγελματίες είναι, την τσέπη τους κοιτάζουν...
Τέλος πάντων εγώ βαρέθηκα ν’ ακούω τις τελευταίες μέρες Dr. Lonnie Smith κτλ. –σε τελική ανάλυση όλα αυτά «ίδια» μου φαίνονται, και από ένα σημείο και μετά εντελώς βαρετά– βρίσκοντας την υγειά μου, ούτως ειπείν, με κάτι τέτοια πραγματάκια.
Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονταν κι εκείνοι που τα δημιούργησαν πριν από 50 και βάλε χρόνια...
https://www.youtube.com/watch?v=hxTZ2qA4brE

1/10/2021
Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος. Γιός του ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Πέθανε 30 ετών, το 1873. Σχεδόν μαθητής ακόμη έγραψε ένα αφήγημα, το «Σκέψεις ενός ληστού ή η καταδίκη της κοινωνίας», το οποίο έπεσε σαν βόμβα στην εποχή του, καθώς ο Παπαρρηγόπουλος δικαίωνε κατά έναν τρόπο τους λήσταρχους, βάζοντάς τα αγρίως με την εξουσία (πολιτική, οικονομική κ.λπ.).
Έγραψε και ποιήματα, και θεατρικά ο νομικός Δ. Παπαρρηγόπουλος, πάντα στην καθαρεύουσα, για να πεθάνει από τις επιπτώσεις απεργίας πείνας(!), την οποίαν είχε ξεκινήσει για να υποστηρίξει φυλακισμένους εργάτες, που διαβίωναν αθλίως – τους οποίους προηγουμένως είχε υπερασπιστεί στις δίκες των Λαυρεωτικών. Μάλιστα λένε πως ήταν το πρώτο θύμα απεργίας πείνας στην Ελλάδα.
Ως άτομο έπασχε από μελαγχολία, ήταν περίεργη προσωπικότητα, δύσκολα ανοιγόταν σε τρίτους, ενώ ως ποιητής, με ύφος που τον κατέτασσε στο ρομαντικό κλίμα της εποχής, έγραψε μερικά καταπληκτικά ποιήματα (κάποιοι τον αποκαλούσαν «Έλληνα Μποντλέρ», αν και η ποίησή του είχε περισσότερο σχέση με άλλους ξένους ποιητές), ενώ λένε πως υπήρξε, επίσης, μεγάλη επιρροή για τον Κώστα Καρυωτάκη, ο οποίος κυκλοφορούσε (έτσι λένε πάλι) πάντα με μια φωτογραφία του Παπαρρηγόπουλου στο πορτοφόλι του.

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης τύπωσε τουλάχιστον δύο φορές τις «Σκέψεις ενός ληστού», πίνοντας νερό στ’ όνομά του, καθώς έγραφε συνέχεια γι’ αυτόν (σε Ιδεοδρόμια κ.λπ.), ενώ το εν λόγω βιβλίο βγήκε κάποια στιγμή και από τον Ελεύθερο Τύπο (γνωστόν εκδοτικό οίκο του «χώρου»).
Τέλος πάντων ας μην πούμε άλλα και ας δημοσιεύσουμε ένα ποίημα του Δημητρίου Παπαρρηγόπουλου...

SPLASHING RAINBOWS είναι ο Γιώργος Κυριαζής από τους One Night Suzan, μεταφραστής επίσης του Thomas Pynchon

Πίσω από τους Splashing Rainbows κρύβεται ο Γιώργος Κυριαζής, τον οποίον οι παλαιότεροι θα τον θυμούνται, ενδεχομένως, από την εποχή των One Night Suzan (μέσα 90s), ενώ κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι) θα τον ξέρουν ως έναν από τους μεταφραστές του Thomas Pynchon στην Ελλάδα (“Mason & Dixon”, «Ενάντια στη μέρα, «Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας» κ.λπ.) και άλλων συγγραφέων βεβαίως όπως του David Foster Wallace.
Το να μεταφράζεις Thomas Pynchon δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, και ο βραβευμένος γι’ αυτήν την ιδιότητά του Γιώργος Κυριαζής το ξέρει τούτο καλώς, όπως καλώς ξέρει και τις απαιτήσεις της αγγλόφωνης pop στην Ελλάδα από 30ετίας – κάτι που τέλος πάντων τον βοηθά και αυτή την φορά, προκειμένου να στήσει ένα έντεχνο ποπ σκηνικό, με ισχυρά hooks στο late sixties παρελθόν.

Με το προσωπικό όχημά του λοιπόν, τους Splashing Rainbows, ο Γ. Κυριαζής επιστρέφει σ’ εκείνες τις μέρες της (ποπ) αθωότητας, προτείνοντας μια σειρά από τραγούδια –έξι στον αριθμό, τρία ανά πλευρά τούτου του 12ιντσου, που τιτλοφορείται “Numbers” [Make Me Happy Records, 2021] και που γυρίζει στις 45 στροφές–, στα οποία παίζει όλα τα βασικά όργανα, με τα πνευστά να ανήκουν στον Σέργιο Βούδρη (The Voyage Limpid Sound) και με την Αντωνία Τζίτζικα να συμπληρώνει σε φωνητικά.
Ηχογραφημένο στο Diskex Studio, το 2019, σε παραγωγή και μείξη από τον Σ. Βούδρη, το “Numbers” είναι ένα mini-LP, ας το πούμε έτσι, στο οποίο κυριαρχεί το «φως» και η «καλή διάθεση».
Τα κομμάτια εννοούμε είναι «ανεβαστικά», ενοργανωμένα με άποψη –όπως «άποψη» υπάρχει και στην παραγωγή–, φέρνοντας στην μνήμη την βρετανική psychedelic-pop των late sixties. Τους Moody Blues για παράδειγμα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και στοιχεία, αρμονικά και μελωδικά, που ανακαλούν την τεχνοτροπία των Beatles ή και άλλων συγκροτημάτων της ίδιας περιόδου, όπως των πρώιμων Status Quo, των Hollies (εποχής “Butterfly”), των Kaleidoscope (UK), στις πλέον σύνθετες στιγμές τού “Numbers”, όπως στο “Six (days)”, και άλλων.
Και τα έξι κομμάτια κυλούν σ’ αυτό το στυλ, δίχως να ξεφεύγουν σπιθαμή από τις απαιτήσεις της έντεχνης pop, εμμένοντας σ’ αυτό το τόσο χαρακτηριστικό british pop psychedelic πνεύμα, που έφθασε στο απόγειό στο δεύτερο μισό των sixties, γνωρίζοντας περαιτέρω και μιαν αναβίωση στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Στάνταρντ πράγματα, περιεκτικά και κυρίως απλωμένα με γνώση και γούστο, σε τούτο τον δίσκο γνωριμίας των Splashing Rainbows.
Επαφή: www.facebook.com/makemehappyathens, makemehappyathens@gmail.com

KEVIN SUN νέες συνθέσεις με γνώμονα το έργο του Charlie Parker

Ο τενορίστας και κλαρινίστας Kevin Sun είναι μία ιδιόμορφη περίπτωση. Αυτό συνάγεται από τα προηγούμενα CD του, με τα οποία έχουμε ασχοληθεί στο δισκορυχείον, όπως είναι τα “The Sustain of Memory” [Endectomorph Music, 2019] και “Trio” [Endectomorph Music, 2018].
Ο Sun έχει μία επιστημονική προσέγγιση στον αυτοσχεδιασμό, που τον φέρνει κοντά στους μοντερνιστές, όπως είναι/ήταν ο Lee Konitz, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές στις οποίες στα άλμπουμ του υπάρχουν έμμεσες ή άμεσες αναφορές στον Charlie Parker. Και κάπως έτσι φαίνεται πως έφθασε η ώρα για τον Kevin Sun και την μπάντα του (Adam O’Farrill τρομπέτα, Max Light κιθάρα, Christian Li πιάνο, fender rhodes, Walter Stinson κοντραμπάσο και Matt Honor ντραμς) να σκύψει για τα καλά πάνω στο ρεπερτόριο και τις συνθέσεις του Bird, δημιουργώντας και προτείνοντας κάτι δικό του – μια δική του πρόταση.  

Το “<3 Bird” [Endectomorph Music, 2021] είναι ένα CD δεκαπέντε συνθέσεων, από τις οποίες οι δώδεκα ανήκουν στον Kevin Sun, ενώ υπάρχουν και τρεις versions στα “Big foot”, “Klacto-veereds-tene” του Charlie Parker και “Salt peanuts” των Dizzy Gillespie / Kenny Clarke.
Η φάση των καραντινών έδωσε τον χρόνο στον Kevin Sun, ώστε να ασχοληθεί διεξοδικώς με τις ηχογραφήσεις του Charlie Parker, αλλά όχι μόνον με αυτές. Ο αμερικανός μουσικός δεν άκουσε μόνον, αλλά συγχρόνως διάβασε (για τον Bird), είδε σχετικά ντοκιμαντέρ, ανέτρεξε σε ιστορικές πηγές κ.λπ., και μόνον όταν αισθάνθηκε έτοιμος, συνολικώς, αποφάσισε να μπει στο στούντιο για να ηχογραφήσει.
Τούτο, δε, συνέβη τον προηγούμενο Φεβρουάριο (26 & 27), στο Bunker Studio του Brooklyn, με τον Kevin Sun να δίνει ένα περίπου 50λεπτο άλμπουμ, με αρκετά μικρής διάρκειας tracks (μονόλεπτα και δίλεπτα), συν κάποια μεγαλύτερα (ένα 7λεπτο, ένα 5λεπτο κ.λπ.).
Βασικά, εκείνο που κάνει εδώ ο Kevin Sun, και για το οποίο γράφει σχετικώς στις σημειώσεις τού triple folded digipak, είναι να συνθέτει, ενσωματώνοντας στα δικά του κομμάτια «οδηγίες» του Charlie Parker.
Επιχειρεί δηλαδή, ο Αμερικανός, ένα ιδιότυπο tribute, με ελάχιστες versions (όπως ήδη αναφέραμε), αλλά με το πνεύμα του Bird μονίμως διασκορπισμένο στις συνθέσεις του.
Για παράδειγμα στο “Greenlit” δανείζεται την αρμονική διαχείριση του Charlie Parker στο “Confirmation”, αλλάζοντας μέτρο και μεταμορφώνοντας την μελωδία. Στα “Adroitness part I” και “Part II” βασίζεται στο “Dexterity”, εστιάζοντας στην πρωτότυπη μελωδία στο πρώτο μέρος και στην ρυθμολογία στο δεύτερο. Tο “Composite” είναι στηριγμένο σε διάφορες blues μελωδίες του Parker. Στο μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του CD, το 7λεπτο “Dovetail”, ο Sun προσαρμόζει δύο takes του Bird, με αυτοσχεδιασμούς στο στούντιο για το “Yardbird suite”, δημιουργώντας μία σύνθεση, που παίζει με τα tempi, παίρνοντας πολυμορφικά παιξίματα από τον πιανίστα του Christian Li, διαμορφώνοντας σταδιακώς λυρικά και δυναμικά περιβάλλοντα.
Σε γενικές γραμμές έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πολύ μελετημένο άλμπουμ σύγχρονης και απαιτητικής jazz, προϊόν ενός μουσικού που «το ψάχνει» από δίσκο σε δίσκο, έχοντας πάντα κάτι καινούριο να προτείνει.
Επαφή: www.kevinsun.com

OPEN JAZZ FESTIVAL στην Θεσσαλονίκη

Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον τζαζ φεστιβάλ στην Θεσσαλονίκη, στοιχεία για το οποίον αντλούμε από το σχετικό δελτίο Τύπου.
Το Open Jazz Festival διοργανώνεται από το Κέντρο Πολιτισμού Θεσσαλονίκης σε καλλιτεχνική επιμέλεια των Χρήστου Γερμένογλου, Κώστα Μακρυγιαννάκη και Αλέκου Παπαδόπουλου. Έρχεται ως συνέχεια του Φεστιβάλ Τζαζ που διοργάνωνε ο Δήμος Θεσσαλονίκης επί σειρά ετών. Το φεστιβάλ, με την αλλαγή της ονομασίας του από πέρυσι, διευρύνθηκε θεματικά, προτείνοντας μουσικά ρεύματα ποικίλης αισθητικής. 

Στις εκδηλώσεις θα συμμετάσχουν καλλιτέχνες από την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Νορβηγία, τις ΗΠΑ, την Κύπρο και την Γερμανία. 

Το πρόγραμμα διαπνέεται τόσο από τις σύγχρονες τάσεις της jazz και της αυτοσχεδιαστικής μουσικής γενικότερα, όσο και από τις πιο παραδοσιακές σχολές της Ευρώπης και της Αμερικής.
Μάλιστα, στο πλαίσιό του θα πραγματοποιηθεί κι ένα ανοιχτό σεμινάριο με τον διεθνούς φήμης βιμπραφωνίστα Χρήστο Ραφαηλίδη, που θα είναι δωρεάν για το κοινό.
Το Open Jazz Festival φιλοξενείται και φέτος στο πρόγραμμα του φεστιβάλ Δημητρίων. Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στην Αποθήκη Δ / Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης, με ώρα έναρξης των συναυλιών στις 8:00 μ.μ.

Το πρόγραμμα
Παρασκευή 8/10
Σάκης Παπαδημητρίου (piano solo), Sancho 003 (duo), Φλώρος Φλωρίδης / Γιώργος Δημητριάδης / Γιάννης Αναστασάκης (triο)
Σάββατο 9/10
Christos Rafalides (vibraphone & electronics solo), Χάρης Λαμπράκης (quartet), Rick Margitza (quartet)
Κυριακή 10/10
Wayne Thomas Brasel (guitar solo), Fuzz Bus (band), Χρήστος Αναστασιάδης (septet / latin jazz band)
Σεμινάριο
Παρασκευή 8/10, ώρα 4:00 μ.μ. - 6:00 μ.μ.
Θα διεξαχθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Κέντρου Μουσικής Δήμου Θεσσαλονίκης, Κουντουριώτου 17 (απέναντι από την 1η πύλη του λιμανιού). Ο Χρήστος Ραφαηλίδης θα παρουσιάσει το θέμα «Μελωδία και bytes». Μια μικρή διάλεξη / συναυλία για το πώς θέτουμε την τεχνολογία στην υπηρεσία της μουσικής πράξης. Το σεμινάριο παρέχεται δωρεάν στο φιλόμουσο κοινό. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας κατόπιν τηλεφωνικής κράτησης στο νούμερο: +30 694 4874094
Για περισσότερες πληροφορίες: www.kepothess.gr και στο facebook: Κέντρο Πολιτισμού Θεσσαλονίκης / Δημοτικό Ωδείο Θεσσαλονίκης

SOCIAL SCREAM το γαλλικό άλμπουμ ενός «μεταλλικού» γκρουπ από την Σπάρτη

Έχουμε ξαναγράψει για τους Social Scream, ένα πολύ καλό power μεταλλικό συγκρότημα από την Σπάρτη, με αφορμή, τότε (13 Ιουλ. 2020) το άλμπουμ τους “Organic Mindset” [Private Pressing]. Με στοιχεία thrash, αλλά και με μια γερή old school ματιά στα ποικίλα passages να δίνει τον τόνο, οι Social Scream φαίνεται πως είναι έτοιμοι πια για ένα ακόμη πιο μεγάλο άλμα – εκείνο τέλος πάντων, που θα τους φέρει «φάτσα» και με τα ακροατήρια του εξωτερικού.

Καθώς λοιπόν το τελευταίο άλμπουμ τους “From Ashes to Hope” (2021) κυκλοφορεί από την γαλλική εταιρεία Soman Records, οι Social Scream είχαν την φαεινή ιδέα να διαλέξουν μερικά από τα ωραιότερα κομμάτια των δύο πρώτων CD τους, του “Epiclesis” (2014) και του “Initiation to the Myths” (2018), να τα ξαναπαίξουν με την νέα σύνθεσή τους (Βλάσσης Διαμαντάκος κιθάρες, φωνή, Αλέξανδρος Οικονόμου μπάσο, Κίμωνας Αλέξανδρος κιθάρες, Δημήτρης Σακκάς ντραμς) και να τα παρουσιάσουν στο ξένο κοινό (μα και στο ημεδαπό) ως την πιο νέα τους δουλειά.
Έτσι, το “From Ashes to Hope” αποτελείται κατά βάση από δύο κεφάλαια (τα “Chapter No1” και “Chapter No2”), που αναφέρονται στις έξι επιλογές από το πρώτο άλμπουμ τους και στις οκτώ από το δεύτερο.
Δεκατέσσερα tracks λοιπόν, από τα εν συνόλω δέκα οκτώ (των original ηχογραφήσεων), που έχουν τον τρόπο να μην λειτουργούν ως συλλογή, μα ως ένα αυτόνομο καινούριο CD, ικανό να κάνει την διαφορά – να μεταφέρει, δηλαδή, τους Social Scream σ’ ένα επόμενο, υψηλότερο επίπεδο.
Πολύ δεμένη μπάντα, με γερό τραγουδιστή μπροστά, με πολύ καλούς παίκτες, και βασικά με πολύ καλές συνθέσεις-τραγούδια, οι Σπαρτιάτες «σκοτώνουν» με τα “Smell the demon”, “Where the storm goes”, “Metal retaliation”, “No faces reflected” και “Initiation to the myths”, δίχως κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια να υπολείπεται σε πάθος και σε σθένος.
Ένα ακόμη πολύ καλό άλμπουμ, λοιπόν, από τους Social Scream, στο ξεκίνημα της διεθνούς διαδρομής τους, για το οποίον δεν αξίζει να μεμψιμοιρούμε.
Επαφή: https://social-scream.bandcamp.com/album/from-ashes-to-hope

ο ελληνοαμερικανός κλαρινίστας GUS VALI, μια μεγάλη μορφή της ethnic-jazz ήδη από τα χρόνια του ’60, έφυγε προσφάτως από την ζωή – ήταν 92 ετών, βρέθηκε σε πάλκα και στούντιο με μεγάλα ονόματα και άφησε θρυλικές ηχογραφήσεις

Πριν από 25 χρόνια περίπου η Ελλάδα ζούσε στους ρυθμούς του Gus Vali – ας το πούμε έτσι με μια δόση υπερβολής. Τότε είχαν κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στην χώρα μας ηχογραφήσεις του, ενταγμένες μέσα στο κλίμα του ethnic πανικού, και τότε τον έμαθε ο κόσμος.
Ήταν ένα CD υπό τον τίτλο “Mr. Greek Clarinet” [Άνοδος, 1997], με ηχογραφήσεις του από την περίοδο 1958-1963, αλλά βασικά και κύρια ήταν τα δύο τεύχη του περιοδικού «Jazz & Tζαζ» (το #55 και το #60), με τα αντίστοιχα CD τους, υπό τους τίτλους «Jazz & Χιτζάζ» (Οκτώβριος 1997) και «Jazz & Χιτζάζ Νο 2» (Μάρτιος 1998), που είχαν φέρει τις μουσικές του Gus Vali και της ευρύτερης παρέας του σε μερικές χιλιάδες ελληνικά σπίτια.

Μάλιστα τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς (1997) o Gus Vali, που τότε ήταν 69 ετών, είχε βρεθεί στην Ελλάδα (μετά από κάποια συναυλία που είχε δώσει στην Βιέννη). Δυστυχώς, όμως, ήταν τελείως περαστικός, καθώς παρέμεινε για ελάχιστο διάστημα στην χώρα μας, δίχως να εμφανισθεί κάπου (μάλλον), προλαβαίνοντας όμως να δώσει κάποιες μικροσυνεντεύξεις, σε όσους τον είχαν ανακαλύψει και ήταν ψυλλιασμένοι.
Το πραγματικό όνομα του Gus Vali ήταν Αυγουστίνος Βαλής κι είχε γεννηθεί στην Νέα Υόρκη το 1928, από έλληνες (μικρασιάτες) γονείς, που είχαν βρεθεί στην Αμερική ως μετανάστες.
Στον κόσμο της μουσικής ο Gus Vali μπαίνει από νωρίς, σπουδάζοντας στο Manhattan School of Music και παίζοντας ταυτόχρονα σαξόφωνο και κλαρίνο. Γνωρίζεται με διάφορους οργανοπαίκτες της εποχής, όπως τον βιολιστή Johnny Long, τον τρομπετίστα-τραγουδιστή Louis Prima, τον κλαρινίστα Artie Shaw, τον τρομπετίστα-τρομπονίστα Sonny Dunham, τον πιανίστα-ξυλοφωνίστα Jan August και άλλους (όλοι τους bandleaders εν τω μεταξύ) και κάπως έτσι αρχίζει να γίνεται γνωστός στο κύκλωμα των μουσικών, ξεκινώντας την προσωπική δισκογραφική διαδρομή του, με την παράλληλη συμβολή του ως session παίκτης στα στούντιο.
Ο πρώτος δίσκος του είχε τίτλο Gus Vali and His Authentic Greek Orchestra “The Greeks Had a Song for It” [United Artists, 1958] και από εκεί ξεχώριζε αμέσως το στυλ του.
Ο Gus Vali έπαιζε ελληνικούς σκοπούς, δημοτικούς και λαϊκούς, με μιαν αίσθηση τζαζ. Το κλαρίνο του, ο ήχος του, δεν ήταν ο κλασικός ελληνικός των μεγάλων οργανοπαικτών της παράδοσης, αλλά ούτε και ο ακραιφνής τζαζ των Αμερικανών. Ήταν κάτι άλλο, κάτι ενδιάμεσο ή και πέρα απ’ αυτά, ένας ήχος μοντέρνος, κάπως ελαφρύς, ο οποίος ενσωμάτωνε όλες τις ηχητικές παραδοξότητες, που επέφερε το πολυεθνικό και κοινωνικό ανακάτεμα στις ΗΠΑ, στις δεκαετίες του ’40 και του ’50 – ένα ανακάτεμα που θα περνούσε και στα περίφημα ελληνικά μαγαζιά της 8ης Λεωφόρου (Νέα Υόρκη), στα οποία ο Gus Vali ήταν τακτικός θαμώνας (ως οργανοπαίκτης).
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/gus-vali-o-ellinoamerikanos-klarinistas-itan-mia-megali-morfi-tis-ethnic-jazz

VERGESSENHEIT το δεύτερο άλμπουμ του παράξενου (ελληνικού) σχήματος

Για το πρώτο CD των Vergessenheit (στα γερμανικά σημαίνει «λήθη»), υπό τον τίτλο “Songbook” [Outlandish Recordings], είχαμε γράψει τον Μάιο του 2019. Κι είχαμε γράψει λόγια πολύ καλά, καθότι το άλμπουμ εκείνο είχε πολλά θετικά στοιχεία, εμφανίζοντας ένα σχήμα (το βασικό ντούο, συν τους guests), με πολλές ιδέες, σωστά πλαισιωμένες, οικοδομώντας χοντρικώς ένα pagan-folk σκηνικό.
Στην πιο νέα ηχογράφηση των Vergessenheit (Κώστας Κακούρης πιάνο, Αναστάσης Γρίβας samples, ηλεκτρονικά, φωνή, εφφέ) το γενικό κλίμα δεν αλλάζει – παρότι το νέο CD, που αποκαλείται “Silence” [Outlandish Recordings, 2021], δεν έχει την δύναμη και την έκρηξη του προηγούμενου, χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, πως δεν έχουμε να κάνουμε, και σε αυτή την περίπτωση, μ’ ένα πολύ ενδιαφέρον άκουσμα.

Το κλίμα φέρνει στη μνήμη folk ηχογραφήσεις της ECM και το γεγονός πως ο τίτλος είναι «Σιωπή» εμάς μας οδηγεί και προς τα εκεί, μέσω του γνωστού motto της εταιρείας “the most beautiful sound next to silence”. Εντάξει, στην περίπτωση των Vergessenheit «κρύβονται» οι σχέσεις μ’ αυτόν τον πιο ειδικό ήχο της ECM και απελευθερώνονται εκείνες που συνδέουν την «σιωπή», με τον John Cage (μέσω του βιβλίου του “Silence: Lectures and Writings”, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1961). Μάλιστα, μ’ ένα απόσπασμα από εκεί, το οποίον διαβάζει ο Blaine R. Reininger, ξεκινά και το άλμπουμ. Το track αποκαλείται “The student and the master” και ακούμε σ’ αυτό (στα αγγλικά) τα εξής (αποδίδουμε, εδώ, στα ελληνικά):
«Ένας νεαρός άντρας στην Ιαπωνία τακτοποίησε τα διάφορα ζητήματα και τις υποχρεώσεις του, και κάπως έτσι ήταν έτοιμος να ταξιδέψει σε ένα μακρινό νησί για να σπουδάσει το ζεν, με έναν συγκεκριμένο Δάσκαλο για μια τριετία. Στο τέλος των τριών ετών, χωρίς να νοιώθει πως έχει μάθει κάτι, παρουσιάστηκε στον Δάσκαλο ανακοινώνοντας την αποχώρησή του. Τότε του είπε ο Δάσκαλος: “τρία χρόνια ήσουν εδώ, γιατί δεν μένεις τρεις μήνες παραπάνω;”. Ο μαθητής συμφώνησε, αλλά στο τέλος των τριών μηνών ένιωσε, ξανά, πως δεν είχε κάνει κάποια ουσιαστική πρόοδο. Όταν είπε και πάλι στον Δάσκαλο πως σκοπεύει να εγκαταλείψει, τότε ο Δάσκαλος του είπε: “Δες, τώρα είσαι εδώ τρία χρόνια και τρεις μήνες, μπορείς να μείνεις όμως τρεις βδομάδες περισσότερο”. Ο μαθητής το έκανε, αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία. Όταν είπε στον Δάσκαλο ότι δεν είχε συμβεί τίποτα απολύτως ξανά, ο Δάσκαλος του είπε: “ήσουν εδώ τρία χρόνια, τρεις μήνες και τρεις εβδομάδες, μείνε άλλες τρεις ημέρες και αν και τότε δεν φθάσεις στην φώτιση, τότε αυτοκτόνησε”. Προς το τέλος της δεύτερης ημέρας, ο μαθητής φωτίστηκε».
Παρά ταύτα εμείς θα (ξανα)πούμε πως το “Silence”, ως άκουσμα, φέρνει στη μνήμη πολύ περισσότερο το haunted, βορειοευρωπαϊκό folk της ECM, παρά τον John Cage – και αυτό δεν είναι ούτε καλό, σώνει και καλά, ούτε κακό, παρά μία απλή και μόνη διαπίστωση.
Ένα βασικό όργανο, που κάνει εδώ μια πρώτη διαφορά, είναι το νέυ του Χρήστου Μπάρμπα, ένα όργανο world φυσικά, που ακούστηκε πολύ μέσα στο ethnic περιβάλλον τα τελευταία 30 χρόνια, και που θα μεταφέρει πάντα την πνευματικότητα της Ανατολής στα σύγχρονα μουσικά patterns, μ’ έναν τρόπο μοναδικό και ιδιαίτερο. Νέυ μπορεί να ακούγεται στα δύο από τα οκτώ tracks του “Silence”, είναι όμως αρκετό αυτό για να δώσει μια πολύ συγκεκριμένη διάσταση «Ανατολής» στο ακρόαμα.
Από ’κει και πέρα τα ηλεκτρονικά, τα έγχορδα και οι φωνές, είναι τα βασικά στοιχεία παραγωγής των ήχων στο άλμπουμ, τα βασικά όργανα με άλλα λόγια, τα οποία (όργανα), μέσα από ενδιαφέροντες συνδυασμούς κατορθώνουν να οικοδομήσουν αυτές τις αργές και ιεροτελεστικές ατμόσφαιρες, παρότι η «πνευματικότητα» διασπάται ορισμένες φορές από όχι πάντα επιτυχείς παρεμβολές (αναφερόμαστε, για παράδειγμα, στην δεύτερη εμφάνιση του Blaine R. Reininger, εκεί όπου ο αμερικανός μουσικός διαβάζει ξανά κείμενο του Cage, στο 8λεπτο “?”, κάτι που, από την μεριά μας, κρίνεται ως μάλλον αχρείαστο, όπως και στο τύπου throat singing στο “The deads”, που ακούγεται εντελώς κατώτερο της περίστασης).
Έχουμε την γνώμη πως οι ιδέες των Vergessenheit στο “Silence” δεν είναι τόσο πολλές, ούτε τόσο ισχυρές ώστε να σε τραντάξουν όπως, πρόπερσι, στο “Songbook”, χωρίς τούτο να σημαίνει πως και εδώ δεν υπάρχουν πολύ ωραίες στιγμές, και αρκούντως υποβλητικές, όπως συμβαίνει με το 13λεπτο “Farewell”, μια σύνθεση με ντελικάτο προφίλ στην αρχή, στηριγμένη στο πιάνο του Κακούρη, και στα χαμηλού volume ηλεκτρονικά του Γρίβα, και με πιο δυναμική συνέχεια, όταν το τσέλο του Σταύρου Παργινού και η κιθάρα του Γιώργου Κολυβά (από Burgundy Grapes) εισέρχονται με περισσότερες αξιώσεις στο πλάνο, οδηγώντας το track προς μία ολοκληρωτική εκτόνωση.
Ένα δεύτερο λοιπόν άλμπουμ από τους Vergessenheit, που έχει τον τρόπο να κρατήσει τον ακροατή στον κόσμο και στο περιβάλλον που προτείνει, και που θα μπορούσε, με κάποια προσοχή στις φωνές κυρίως, να αποτελέσει μία εξίσου σοβαρή έκπληξη με το προηγούμενό τους.
Επαφή: www.outlandishrecordings.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 404

1/10/2021
Και για να επανέλθω στα του Μίκη Θεοδωράκη.
Όλη αυτή η ιστορία, που απασχολεί τώρα την επικαιρότητα, σε σχέση με το αν ο Μίκης Θεοδωράκης είχε/έχει γιο ή όχι (έξω από το γάμο του), είναι σίγουρο πως αφορά πρωτίστως στους κουτσομπόληδες (παντός τύπου, μέσου, και παντός καιρού), όπως αφορά και σε διαφόρους άλλους «περιωπής» (αφήνω την οικογένειά του κατά μέρος), οι οποίοι εκμεταλλεύονται τα διάφορα που λέγονται και γράφονται, και που δήθεν αποκαλύπτονται, για να μειώσουν τον εκλιπόντα σαν καλλιτεχνική και πολιτική προσωπικότητα συνολικά. Και αυτό το θεωρώ αισχρό και ανέντιμο.
Λυπάμαι, δε, όταν βλέπω την ΕφΣυν να πέφτει στην ίδια παγίδα, δημοσιεύοντας άρθρο (κατ’ εμέ ηθικά ανεπίτρεπτο), υπογραμμένο κατά το ένα τρίτο του από τον παλιό μου συμμαθητή και τότε Κνίτη (ήταν μικρότερος από μένα) και σχολικό φίλο (γιατί κουβεντιάζαμε, διαφωνώντας μονίμως) Γιώργο Πετρόπουλο, υπό τον τίτλο «Είχε εκτός γάμου γιο ο Μίκης;», δημοσιεύοντας στοιχεία από τον φάκελο του Μίκη Θεοδωράκη στην Ασφάλεια, δίνοντας έτσι ύλη και τροφή στους ποικίλους κουτσομπόληδες, αντικομμουνιστές, φιλελέδες κ.λπ., ώστε να χύσουν το δηλητήριό τους, πάνω στη βράση, ακυρώνοντας συλλήβδην τον συνθέτη.
Υπό τον μανδύα της δήθεν ενασχόλησης με τις ιστορικές πηγές και των ατράνταχτων ντοκουμέντων (σιγά τα ωά – λέμε για πράγματα, τώρα, τα οποία έχουν γραφτεί ακόμη και σε βιβλία ήδη από το 1973 και όποιοι τα ξέρουν... τα ξέρουν) ορισμένοι πουλάνε μούρη ερευνητή, κρεμώντας στα μανταλάκια στοιχεία, που σχετίζονται με την προσωπική ζωή ενός προσφάτως νεκρού ανθρώπου, που, εν πάση περιπτώσει, δεν ήταν/είναι και ο χι ψι τυχαίος Έλληνας.
[διατηρώ το δικαίωμα να διαγράφω σχόλια, στο εν λόγω ποστ, με τα οποία θα διαφωνώ, για τους δικούς μου λόγους – το λέω για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις]

1/10/2021
>>Εάν μπορούσα να τον χαρακτηρίσω, θα έλεγα ότι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων οι οποίοι πάσχουν από απληστία εαυτού<<
>>Στην εθνική μνήμη πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία αυτό το ψυχολογικό βόλεμα, να έχουμε έναν «μεγάλο» ο οποίος αντί να μας λέει «πρέπει να κουραστείτε», να μας κάνει απλά να νομίζουμε ότι ανεβαίνουμε μαζί του και ότι γινόμαστε κι εμείς παγκόσμιοι, οικουμενικοί, ουρανομήκεις μαζί του, χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτα.<<
>>Ένα στοιχείο της απληστίας εαυτού είναι η πειθαρχία του ακροατηρίου, των άλλων, και αυτό πρέπει να έχει σχέση με το εμβατηριακό στοιχείο στη μουσική του Θεοδωράκη, ένα στοιχείο που το λέω «μπουζουκοεμβατηριακό». Ευτυχώς που υπάρχει ο Μάνος Χατζιδάκις.<<
Ο... ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Στέλιος Ράμφος αποφαίνεται στην A.V. σε σχέση με την... πάθηση του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος Θεοδωράκης μας κάνει κακό, ως «εθνική μνήμη», επειδή μας μαθαίνει, λέει, να είμαστε οικουμενικοί χωρίς να κουραζόμαστε, μέσα από τα... εμβατηριακά μπουζουκοτράγουδά του. Και τέλος πάντων ευτυχώς που υπάρχει και ο Χατζιδάκις, γιατί τι θα γινόμασταν αλλιώς εμείς οι ακαμάτηδες παγκόσμιοι πολίτες...
Απροσμέτρητα ευτελή και προσβλητικά φληναφήματα (για τον θανόντα και το έργο του), που ξεφουρνίζονται, με καθεστωτική πόζα, από τον νεοφιλελέ «ραμφοκοέλιο» της κενολογίας και του τίποτα.

30/9/2021
Και γουέστερν 100%, και Ανέστης Βλάχος, και Καίτη Θεοχάρη, και ποντιακά με τη λύρα του Γώγου, και κλαρίνα με Βάιο Μαλλιάρα, και μουσικές από Πάνο Σαββόπουλο... Τι άλλο θες;
(ακούς στα σχόλια)

30/9/2021
Επειδή έβγαλα δύο Jazz & Τζαζ από μια κούτα, για κάποιο λόγο, είπα να μην τα ξαναβάλω μέσα δίχως να σκανάρω κάτι (καθότι δεν μου είναι εύκολο να τα έχω συνεχώς στην επιφάνεια).
Χθες ήταν οι Axis, τώρα είναι οι Dissidenten… 24 χρόνια πριν...

29/9/2021

Για άλλο έψαχνα κι έπεσα πάνω σ' αυτό. Το πρώτο ολοκληρωμένο κείμενο που γράφτηκε ποτέ στην χώρα για τους Axis. Σ' ένα Jazz & Τζαζ περισσότερο από 23 χρόνια παλιό...

28/9/2021
Το έγραψε ο Μπιμπίλας... πέθανε ο οπερατέρ και σκηνοθέτης Παύλος Φιλίππου.
Ο Φιλίππου είχε κρατήσει την κάμερα σε δεκάδες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (πολλές πασίγνωστες), από τα τέλη του ’50 έως και τις αρχές του ’70, ενώ κατάφερε να σκηνοθετήσει κιόλας κάποιες, μερικές εκ των οποίων είναι αληθινά καλές ή και πολύ καλές, παρότι είναι αγνοημένες από την επίσημη Ιστορία.
Δεν έχω επιτελέσει το χρέος μου απέναντι στον Παύλο Φιλίππου –το έχω το concept και θα το απλώσω κάποια στιγμή (γι’ αυτά τα θέματα δεν χρειάζονται αφορμές)–, αλλά προς ώρας, και εξαιτίας του θλιβερού γεγονότος, προτείνω να (ξανα)δείτε αυτό το άρθρο για την Ατζίτα, εντός του οποίου υπάρχουν και τα σχετικά για τη μνημειακή ταινία του Παύλου Φιλίππου «Μαύρη Αφροδίτη» (1977).
>>Το στόρι, με δυο λόγια. Μία μεικτή ομάδα αμερικανών πρακτόρων στέλνεται σ’ ένα ελληνικό νησί, προκειμένου να συγκρουστεί με μια διεθνή σπείρα, που πουλάει όπλα σε τρομοκράτες στην Αφρική. Η επιχείρηση ονομάζεται «Μαύρη Αφροδίτη» και επικεφαλής της είναι η Ταμάρα, μία σέξι, μαύρη πρακτόρισσα (Ajita Wilson), που ερωτεύεται τον Στηβ (Χάρης Τρύφωνας), έναν από τους μισθοφόρους του γκρουπ, με μεγάλη εμπειρία σε τέτοιες αποστολές, ο οποίος πριν τα είχε με την Εντβίζ (Annik Borel), που ήταν αμφιφυλόφιλη, καθώς συνδεόταν και με την Τζούλι (Άντα Βαρθολομαίου)...<<
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ajita-wilson-i-mayri-trans-ithopoios-ton-ellinikon-erotikon-tainion-ton-70s-kai-80s

28/9/2021
Το ότι ακόμη και σήμερα μένουν ή δουλεύουν άνθρωποι, σε εξαιρετικά σεισμογενείς περιοχές της χώρας, σε οικήματα χτισμένα από πέτρες, με ανύπαρκτους οικοδομικούς κανονισμούς, 70, 80 ή και 100 χρόνων παλιά, είναι ένα διαρκές έγκλημα του ψευδοκράτους που ζούμε (από τύχη και μόνο) με θύμα τον απλό πολίτη.
Λεφτά, δισεκατομμύρια, για ραφάλε και για κορβέτες υπάρχουν. Λεφτά για φτηνά δάνεια, με περιόδους αποπληρωμής 30 και 40 χρόνια, ώστε οι φτωχοί άνθρωποι να μπορέσουν να χτίσουν δυο δωμάτια, για να μην πέσουν οι πέτρες να τους πλακώσουν με 5 ρίχτερ, και για να μην καταστραφεί η ζωή και τα υπάρχοντά τους, δεν υπάρχουν.
Όπου τους βρείτε μην τους φτύσετε, θα πάει στράφι το σάλιο.

28/9/2021
Ξαναζούμε ιστορικές στιγμές. Να ανοίξουμε καμιά ουκρανική σαμπάνια «Τσοχατζόπουλος»... να το γιορτάσουμε...

JEREMY YOUNG ένας καναδός πειραματιστής ηχογραφεί σε ελληνική εταιρεία

Καναδός, μάλλον από το γαλλόφωνο κομμάτι του Μόντρεαλ, ο Jeremy Young είναι ένας πειραματιστής, με συνεχείς κυκλοφορίες την τελευταία δεκαετία – είτε προσωπικές είτε με τα διάφορα σχήματα, που κατά καιρούς συμμετέχει, όπως τους Sontag Shogun για παράδειγμα. Το πιο πρόσφατο άλμπουμ (LP) τού Jeremy Young είναι ελληνικό, αποκαλείται “Amaro” (2021) και κυκλοφορεί τώρα από την Thirsty Leaves Music. Το άλμπουμ αποτελείται από δέκα tracks, πέντε ανά πλευρά, που είναι όλα συντεθειμένα από τον Jeremy Young.

Στο “Amaro” δεν ακούγεται όμως μόνον ο καναδός μουσικός, που χειρίζεται oscillators, tapes και άλλα τινά ακουστικά ή ηλεκτρονικά παραφερνάλια, μα και οκτώ(!) ακόμη συνεργάτες του, που συμμετέχουν δια των επιλογών τους στα ποικίλα θέματα. Ονόματα όχι ευρέως γνωστά, αλλά με την δική τους μικρή ή μεγαλύτερη ιστορία στον χώρο τής experimental music. Τα ονόματά τους: Tomonari Nishikawa, Dolphin Midwives, Markus Floats, Vito Ricci, Pauline Kim Harris, Johannes Bergmark, Deanna Radford και Ida Toninato. Τώρα... το τι χειρίζονται όλοι αυτοί δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να το περιγράψεις, αλλά σίγουρα ακούγονται στο “Amaro” άρπες, σύνθια, βιολιά και φωνές, μαζί με άλλες ηχητικές πηγές της στιγμής.
Οι ηλεκτρονικοί ταλαντωτές, με τα ημιτονικά, τετράγωνα ή τριγωνικά σήματα, είναι ένα βασικό κομμάτι της ηχητικής πινακοθήκης του Jeremy Young, και γύρω απ’ αυτό συμπληρώνεται όλη η υπόλοιπη (ηχητική) κατασκευή, που διαθέτει πλείστα όσα στοιχεία πρωτοτυπίας, και συνάμα «ευκολίας», όσον αφορά στην πρόσληψή της από τον μέσο ακροατή. Γιατί κι αυτό είναι σημαντικό ή έστω χαρακτηριστικό του “Amaro” και πρέπει να το σημειώσουμε.
Από ’κει και πέρα υπάρχουν tracks εδώ, σαν τα “Frequenza Bianca” και “Your air smells like cinnamon” της πρώτης πλευράς, που μπορεί να θεωρηθούν περισσότερο ρεαλιστικά ηλεκτρονικά, παρά ηλεκτροστατικά, πειραματικά, concrète ή ό,τι άλλο, ενώ tracks σαν το “The Duchamp bicycle wheel generator” ακούγονται περισσότερο σαν δοκιμές ή επιδείξεις, κάτι του οποίου αγνοούμε άλλες πιο... βαθιές ιδιότητές του.
Το ξεκίνημα της δεύτερης πλευράς με το “Electricity over Mirabel”, που διαθέτει και βιολί (Pauline Kim Harris) είναι ένα ηλεκτρονικό track, με στοιχεία sound art, καθώς εξελίσσονται δύο ηχητικές ιστορίες σε επάλληλα πλάνα, με τα ακόλουθα “Ballroom loop #2” και “Carta vetrata” να ακούγονται κάπως σαν συνδυασμός ηλεκτρονικών, ακουστικών και ηλεκτροακουστικών στοιχείων (με παράλληλη χρήση ραδιοφωνικών εφφέ και άλλων).
Η ποικιλία και τα αναπάντεχα στοιχεία εμφανίζονται σε κάθε track του “Amaro” (στο “Mythy”, φερ’ ειπείν, spoken word και διαφορετικά επίπεδα φωνών ανακατεύονται με σήματα ταλαντωτών, ενώ στο “Tiny pine cones” καταγράφεται ακόμη και τραγούδισμα, μαζί με πλήθος δολιοφθορών) δίνοντας εν τέλει στο άκουσμα την δική του ξεχωριστή οντότητα – και κυρίως ταυτότητα.
Επαφή: https://jeremyyoung.bandcamp.com/album/amaro