Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

SOCOS οι σημαντικότεροι ελληνικοί δίσκοι της δεκαετίας 2004-2014… ok, υπάρχουν κι άλλοι…

Επειδή ετέθη το ζήτημα σε μια κουβέντα που είχα προ ημερών, γι’ αυτό το λέω… Τι σημαίνει η φράση «ο σημαντικότερος έλληνας μουσικός της ‘σκηνής’ την τελευταία δεκαετία»; Ας προσπαθήσω να δώσω ορισμένα tips, τα οποία, νομίζω, πως θα βοηθήσουν.
Θα πρέπει, κατ’ αρχάς, αυτός ο μουσικός να εμφανίζει τέτοιο και τόσο έργο (μέσα στη δεκαετία), ώστε, σε μία πρώτη φάση, να μην μπορείς να τον αγνοήσεις (άρα, ένας ή δύο εξαιρετικοί δίσκοι από κάποιον δεν είναι ακριβώς το ζητούμενό μας). Έπειτα, αυτό το έργο θα πρέπει να είναι τέτοιας ευρηματικότητας και ποιότητας, που να σε εκπλήσσει διαρκώς. Τρίτον, οι μουσικές προτάσεις που παρουσιάζονται αξίζει να είναι, πάντα, ολοκληρωμένες, ανεξαρτήτου σημείου εκκίνησης και κατάληξης – να υπάρχει συνάφεια, εννοώ, μεταξύ των θεμάτων, και κυρίως η πεποίθηση πως εκείνο που κάθε φορά ακούς έχει λόγο ύπαρξης. Τέταρτον, να είναι διακριτή η ελληνικότητα, στα λόγια, στις μελωδίες, στην άποψη (αφού για έλληνα μουσικό συζητάμε…). Πέμπτον, να υπάρχει σκόρπιο στις ακροάσεις το δέος και η συγκίνηση (βασικά κινητήρια συστατικά), ώστε να μπορείς να χαμηλώσεις το κεφάλι… ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις. Έκτο, να υποστηρίζεται όλη αυτή η καλλιτεχνική παραγωγή εξ ίσου αποφασιστικά στα live… Υπάρχουν κι άλλα, πολλά –θα αποκαλυφθούν στην πορεία–, αλλά ας μείνουμε προς ώρας σ’ αυτά…

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/55038

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

VALIA CALDA ελληνική τζαζ στη Λόντρα

Πριν λίγο καιρό έλαβα από τη Ρόδο ένα άλμπουμ/mini-CD (διάρκειας 27 λεπτών) του καινούριου συγκροτήματος Valia Calda. Υπήρχαν και στην δεκαετία του ’90 κάποιοι Βάλια Κάλντα, αλλά τούτοι οι καινούριοι δεν έχουν ουδεμία σχέση με τους παλαιότερους (που γράφονταν με ελληνικά στοιχεία). Όπως μου επεσήμανε σ’ ένα μικρό σημείωμα ο κοντραμπασίστας του γκρουπ Θοδωρής Ζιάρκας: «Η Valia Calda είναι ένα καινούριο συγκρότημα με βάση το Λονδίνο. Παίζουμε μουσική έντονα επηρεασμένη από την παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας, την τζαζ και τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Έχουμε κάνει πολλές εμφανίσεις στην Αγγλία, κάποιες από τις οποίες συμπεριλαμβάνουν το Royal Albert Hall στο πλαίσιο συναυλιών του BBC Proms (ηχογραφήθηκε και αναμεταδόθηκε από το BBC Radio 3), καθώς και την παρουσία μας στο London Jazz Festival 2014».
Οι Valia Calda αποτελούνται από τα αδέλφια Ζιάρκα (τον Θοδωρή και τον κιθαρίστα Νίκο), ενώ άλλα μέλη του γκρουπ είναι ο Rob Milne μπάσο κλαρίνο, φλάουτο, ο Sam Warner τρομπέτα και ο Gaspar Sena ντραμς – στην ολοκλήρωση της ηχογράφησης πήραν ακόμη μέρος ο τρομπονίστας Tom Green, o Αλέξανδρος Μίαρης σύνθια (που, λογικώς, είναι ο frontman των Electric Litany) και ο Saul φωνητικά.
Το υλικό του συγκροτήματος αποτελείται από διασκευές παραδοσιακών θεμάτων και από πρωτότυπα tracks. Το CD ανοίγει με το “Epirus Suite”, μιαν ενοποιημένη άποψη των γνωστών μας ηπειρώτικων «Καίγομαι και σιγολιώνω» και «Κοντούλα λεμονιά». Η μπάντα αντιμετωπίζει με γνώση και σέβας, εναρμονίζοντας χωρίς αισθητικές υπερβολές, και αυτοσχεδιάζοντας σεμνά πάνω στις μελωδίες. Θα μπορούσε να είχε άλλο ένα μέρος η σουίτα, ας πούμε το «Μαχαίρι μαυρομάνικο», ώστε να μοιάζει περισσότερο ολοκληρωμένη, αλλά ok (δεν είναι και τόσο σημαντικό αυτό). Το “Ornette in space” είναι σύνθεση του Θοδωρή Ζιάρκα και είναι εξαιρετικό. Ο τίτλος… «Ο Ορνέτ Κόουλμαν στο διάστημα» δεν ξέρω αν παραπέμπει σε κάτι πολύ ειδικό και συγκεκριμένο, όμως σε κάθε περίπτωση προϊδεάζει για ’κείνο που θ’ ακολουθήσει. Η σύνθεση αναπτύσσεται στηριγμένη σε μια μελωδική ελευθερία, ενώ και η αρμονική δομή της θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως παραπέμπει στις πρακτικές του Coleman. Στο “Neda” πάντως ακολουθούνται πιο… ethnic-jazz-fusion κατευθύνσεις, με το φλάουτο του Rob Milne να πρωταγωνιστεί στο πρώτο μέρος της σύνθεσης και με την κιθάρα του Νίκου Ζιάρκα να αναλαμβάνει στην πορεία τα πρωτεία. Το “Nocturne”, που ολοκληρώνει το CD, αποτελεί διασκευή του κρητικού παραδοσιακού «Ξύπνησε αστέρι τ’ ουρανού». Άκουσα στο YouTube μια παλιά εκδοχή του τραγουδιού από τον Θανάση Σκορδαλό… και αν αυτή είχαν κατά νου οι Valia Calda πριν ξεκινήσουν να διασκευάζουν τότε μπορώ να πω πως της άλλαξαν, με τη σωστή έννοια, τα φώτα. Το τέμπο του τραγουδιού έχει χαμηλώσει, η μελωδία έχει «απλώσει», ενώ και η εναρμόνιση δεν παραπέμπει επ’ ουδενί σε κρητικό άσμα, αλλά σε κάτι άλλο – απροσδιόριστο σε πρώτη φάση. Δεν είναι η εισαγωγή με τα ηλεκτρονικά και τα εφφέ, αλλά και η ερμηνεία του Θόδωρου Ζιάρκα, που ακούγεται περιέργως ιδιωματική, δίνοντας μία άλλη διάσταση στο τραγούδι. Πραγματικά πολύ δουλεμένη διασκευή, χωρίς ίχνος μεταπρατισμού και με ξεχωριστή, δικής της αφήγηση.
Περιμένω τα επόμενο βήμα των Valia Calda

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

τι συμβαίνει με τη νέα κυβέρνηση;

Ο πολιτικός χρόνος έχει τις δικές του νόρμες και αρχές. Βασικά έχει τη δυνατότητα, ή μάλλον του παρέχεται η δυνατότητα να μετατρέπει το χθες σε μια μακρινή ανάμνηση και το προχθές σ’ ένα κομμάτι της προϊστορίας.

Την προηγούμενη Κυριακή συνέβη κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί – και μ’ αυτό θ’ ασχοληθεί, σίγουρα, ο ιστορικός χρόνος. Ένα… ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα (αυτό σημαίνει ΣΥΡΙΖΑ τέλος πάντων) πρώτεψε με μεγάλη διαφορά στις εθνικές εκλογές, σχηματίζοντας κυβέρνηση.
Μέσα σε πέντε μέρες ο πολιτικός χρόνος εξαφάνισε αυτό το σημαντικό γεγονός για την εποχή μας («σημαντικό» τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο), «κατάπιε» και το γεγονός πως η κυβέρνηση που προέκυψε δεν είναι τελικά μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά μια κυβέρνηση με… κορμό την Αριστερά, στηριγμένη σ’ ένα κόμμα-υποστήλωμα που κινείται δεξιότερα της Δεξιάς, φέρνοντάς μας, τάχιστα, μπροστά σε ορισμένα γεγονότα που αναδίνουν, δυστυχώς, μια μυρωδιά τετελεσμένου. 

Θα μπορούσε οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο κόσμος που δεν ψήφισε το συγκεκριμένο κόμμα, αναγνωρίζοντας, όμως, τη διάθεσή του να εφαρμόσει μιαν «άλλη» πολιτική, να ανακράξουν όλοι μαζί: «σας παρακαλούμε, αφήστε μας λιγάκι να το χαρούμε»; Όχι. Απ’ ό,τι φαίνεται όχι.
Είναι πολύ σημαντικό μία κουρασμένη ελληνική κοινωνία, να μπορεί να πανηγυρίσει κάτι, οτιδήποτε (ακόμη και την ελπίδα μιας κάποιας αληθινής φιλολαϊκής πολιτικής), δίχως να αναγκάζεται διαρκώς να αναδιπλώνεται – να ζει μονίμως μ’ ένα κόμπο στο στομάχι. 

Έτσι, μία νέα κυβέρνηση και μάλιστα της Αριστεράς, όφειλε και οφείλει, αυτές τις πρώτες ημέρες, να ενεργεί, εμφανώς, κυρίως στο επίπεδο του συμβόλου, αφού κάθε άλλη απόπειρα, μπερδεμένη μέσα στη σπουδή τού… «ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε», την αφοπλίζει από καίριες δυνατότητες. Και αναφέρομαι στον τρόπο να πράξεις όσα ουσιαστικά υποστηρίζεις μέσα από μια διαδικασία… λάου-λάου, με μια μέθοδο, εν πάση περιπτώσει, που να υπακούει σ’ ένα χρονοδιάγραμμα διαχείρισης της έξωθεν αντίδρασης.
Αντί, λοιπόν, να μείνουμε στα συμβολικά, αλλά ουσιαστικά (τον πολιτικό όρκο, την απομάκρυνση των κιγκλιδωμάτων από τη Βουλή, την κατάργηση της «ειδικής» αστυνόμευσης στην περιοχή των Εξαρχείων κ.λπ.), σε κάποιες ενέργειες δηλαδή που δεν έχουν ουδένα πολιτικό κόστος και κυρίως δεν προκαλούν, άνευ σχεδίου και αιτίας, τους… απ’ έξω θεσμικούς ή τις «αγορές», βιώνουμε έναν βερμπαλισμό (υπουργικών) προθέσεων, που είναι εν πολλοίς ανεξήγητος. Λες και θα κατηγορήσει ο κόσμος την κυβέρνηση, αν δεν πράξει όσα υποσχέθηκε μέσα σε πέντε μέρες!
Σε τελευταία ανάλυση δεν βρισκόμαστε πια σε προεκλογική περίοδο. Οι άνθρωποι αυτοί, που επέλεξε ο ελληνικός λαός, πλέον κυβερνούν και οφείλουν, αντί να «επικοινωνούν» το πρόγραμμά τους (το διαβάσαμε, το ακούσαμε, το καταλάβαμε βρε αδελφέ), να έχουν ένα σαφές χρονοδιάγραμμα αποφάσεων και προτεραιοτήτων. Το έχουν; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. 

Από την εμπειρία μου, δουλεύοντας κι εγώ με ομάδες ανθρώπων για έναν κοινό σκοπό (όπως όλοι μας εξάλλου), διαπίστωσα το πλέον προφανές. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από τον συντονισμό. Από την «κοινή γραμμή». Από τη διοχέτευση του μερικού στο γενικό. Τίποτα δεν επιτυγχάνεται μέσα από προσωπικές στρατηγικές, που αγνοούν το σύνολο. Αυτό το ξέρουν πρώτοι-πρώτοι οι προπονητές των ομαδικών αθλημάτων – του ποδοσφαίρου ας πούμε. Πώς, με ποιον τρόπο, θα «φτιάξεις ομάδα», αν ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει; Πώς θα απαλλάξεις τους νέους παίκτες σου, από την τροχοπέδη της… άγνοιας κινδύνου; Και αν στο ποδόσφαιρο ένας «άψητος» τερματοφύλακας μπορεί να κατεβεί μέχρι το κέντρο, παίζοντας μπακότερμα, για να σουτάρει με σκοπό το γκολ, αφήνοντας την ίδιαν ώρα ακάλυπτη την εστία του, το κακό μπορεί να είναι μεγάλο για την ομάδα του, αλλά, τέλος πάντων, είναι μικρό για την κοινωνία! Ένας πολιτικός όμως;

Το λάθος της κυβέρνησης, αυτές τις πρώτες μέρες της ύπαρξής της, πέραν ενός γενικότερου αποσυντονισμού, που είναι διακριτός δια γυμνού οφθαλμού και που προσπάθησε ο νουνεχής αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης να κρύψει το βράδυ της Τετάρτης κάτω απ’ το χαλί, είναι η κουβέντα που άνοιξε για τις (μη) ιδιωτικοποιήσεις. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, για να εξαντλείται σε πομφόλυγες – είναι από εκείνα που καίνε και εμάς, τον κόσμο, τους πολίτες αυτής της χώρας (που δεν θέλουμε να βλέπουμε τα πάντα ξεπουλημένα), αλλά και τους δανειστές (που προσδοκούν, ως γνωστόν, να καρπωθούν οτιδήποτε προκύπτει ως έσοδο από τις αποκρατικοποιήσεις).
Τα αποτελέσματα τα είδαμε. Η κατρακύλα του χρηματιστηρίου, το τράβηγμα του χαλιού από τους «οίκους αξιολόγησης», τα νέα ύψη των spreads, το κόστος δανεισμού των τριετών ομολόγων (μάλιστα των τριετών) που έφθασε στο θεό, δεν συνέβησαν επειδή βγήκαν τα σίδερα μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη, ούτε γιατί… θα προσληφθούν οι καθαρίστριες (που πρέπει να προσληφθούν, δίχως να γίνει «θέμα» όταν συμβεί). Είναι γιατί θίχτηκαν τα συμφέροντα των δανειστών – και τούτο όχι γιατί πράξαμε κάτι, αλλά επειδή προτιθέμεθα να πράξουμε! Οι λεπτοί χειρισμοί όλων των υποθέσεων, από τις πιο απλές μέχρι τις πιο σύνθετες, είναι ίδιον εκείνων που σκέπτονται… πράττοντας ενδεχομένως και τα προκλητικά, δίχως κατ’ ανάγκην να προκαλούν. Δεν είναι εύκολο, κι εν πάση περιπτώσει δεν το είδαμε. Εύχομαι να το δούμε…

Στην ίδια κατηγορία, των «συμφερόντων των δανειστών», ανήκει και το θέμα που προέκυψε με τις «κυρώσεις» στη Ρωσία – αν και στην αρχή άλλα διαφάνηκαν σε σχέση με τη στάση της κυβέρνησης και άλλα, εν τέλει, μας προέκυψαν…

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

OJRA & KIRITCHENKO ουκρανικά παγανιστικά

Παράξενα τραγούδια από την Ουκρανία περιέχει το CD A Tangle Of Mokosha [The Lollipoppe Shoppe/Nexsound, 2010] των Ojra & Kiritchenko. Πώς παρουσιάζονται εντός; Ωςauthentic Ukrainian folk songs of pagan and christian origins, mostly from eastern part of Ukraine”. Μάλιστα. Σαφές, όσον αφορά στο τι λέγεται, λιγότερο σαφές όσον αφορά στο τι ακριβώς εννοείται.  
Ξεκινώντας από το δικό μου (και πολλών άλλων υποθέτω) μειονέκτημα να μην αντιλαμβάνομαι το περιεχόμενο των στίχων, λέω, εκ πρώτης, πως το άκουσμα, ως άκουσμα, δεν μας είναι «ξένο», αν αναλογιστούμε το τι έχει φθάσει στ’ αυτιά μας τα τελευταία 20-25 χρόνια… από την Σαβίνα Γιαννάτου πρώτα-πρώτα. Εννοώ πως στην περίπτωση των Ojra & Kiritchenko εκείνο που προέχει είναι η κατάδειξη ενός τρόπου τραγουδίσματος θρησκευτικής, παγανιστικής προέλευσης (βάσει των όσων διαβάζουμε στο cover) και από ’κει και πέρα η μέθοδος ενσωμάτωσής του στα σημερινά αισθητικά καθέκαστα. Υπάρχουν «μπροστά», λοιπόν, τα γυναικεία φωνητικά και «πίσω» όλη εκείνη η παραδοσιακή και ηλεκτρονική ενοργάνωση, που παρέχει στο άκουσμα μιαν αρχική αντισυμβατική όψη. Ο Andrey Kiritchenko κάνει, επί τούτου, πολύ καλή δουλειά όσον αφορά στη διαχείριση των ποικίλων επιτόπιων εγγραφών, ενώ και με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μεταφέρει το ακρόαμα ένα βήμα «πιο πέρα» – στο weird, που οικοδομούν χρόνια τώρα οι Φινλανδοί της Fonal, οι Βρετανοί της folktronica (άκου τους Tuung) και διάφοροι άλλοι… Ιταλοί, ας πούμε, που παραλλάσσουν ευφυώς τα «γκρεκάνικα».
Οι Ojra & Kiritchenko, που δεν είναι ντούο αλλά συγκρότημα αποτελούμενο εκ των Halyna Breslavets φωνή, kazoo, Natalka Dudynska βιολί, Petro Yuha sopilka (ευθύαυλος) dvoyanka (διπλό φλάουτο), κιθάρα Yurko Yefremov μπάσο, dulcimer, drymba (άρπα των σαγονιών), bayan, buhay (είδος ντραμ), kalimba και Andrey Kiritchenko ηλεκτρονικά, field recordings, harmonica, κρουστά, έχουν προφανώς την πλήρη εικόνα της σχετικής παράδοσης (του τόπου τους), και αυτήν ακριβώς επιθυμούν να αναμορφώσουν, παρουσιάζοντας ένα άγριο και υποβλητικό folk, που μπορεί να άρχεται από τους Comus (όπως, ίσως, πουν ορισμένοι), ακολουθώντας όμως το δικό του δρόμο. (Τα κομμάτια “Luli-luli”, “Dva holuby” και “Na yordantsi” εκεί προς το μέσον του CD είναι άπαικτα. Ειδικώς το δεύτερο ακούγεται σαν στοιχειωμένο “Ederlezi”). 

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

LAWRENCE ENGLISH + WERNER DAFELDECKER ήχοι της Ανταρκτικής

Φαίνεται πως για όλα υπάρχει πρώτη φορά, κι εγώ, εξ όσων νομίζω και θυμάμαι, πρώτη φορά ακούω μουσική ηχογραφημένη σε βάσεις τις Ανταρκτικής (Marambio, Esperanza), και μάλιστα μουσική πειραματική, την οποίαν διαχειρίζονται ο Αυστραλός (μάλλον) Lawrence English και ο Αυστριακός Werner Dafeldecker. Τις ηχογραφήσεις τους, υπό τον τίτλο “Shadow of the Monolith” αποτυπώνει σε βινύλιο (300 αντίτυπα) μία ελληνική εταιρεία, η Holotype Editions, που μας έδωσε πριν λίγο καιρό και το LP της Δανάης Στεφάνου. Κι αυτό είναι οπωσδήποτε μια είδηση…
Το “Shadow of the Monolith” περιλαμβάνει τέσσερα tracks ανά πλευρά, τα οποία ηχογραφήθηκαν στον Νότιο Πόλο το 2010, για να τα επεξεργαστούν οι δύο πειραματιστές στο Brisbane (Αυστραλία) λίγο αργότερα. Το έργο τους είναι εντυπωσιακό, υπό την έννοια πως παρατίθεται μία «πλήρης» αφήγηση της φύσης και της ζωής σ’ έναν απομονωμένο τόπο, που σε κάνει ανά διαστήματα να τα χάσεις. Το λέω επειδή άκουσα τη συγκεκριμένη ηχογράφηση με ακουστικά –γενικώς δεν ακούω με ακουστικά, θέλω ο ήχος να γεμίζει το δωμάτιο, αλλά μερικές εγγραφές ταιριάζουν περισσότερο σ’ αυτήν την κάπως… περιοριστική ακρόαση– ένα γεγονός εν τέλει που με βοήθησε να αντιληφθώ κάτι από την μοναδικότητα του χώρου (πολύ περισσότερο θα έλεγα, από τις φωτογραφίες ή τα ντοκιμαντέρ που σχετίζονται με την Ανταρκτική και που κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει ). Ο ήχος έχει αυτή τη δυνατότητα. Να σε μεταφέρει νοερώς οπουδήποτε και μάλιστα χωρίς την πιεστική συμβολή της εικόνας, μεγεθύνοντας τη φαντασία και υποβάλλοντας ταυτοχρόνως ένα κλίμα (εν προκειμένω) αποξένωσης και φόβου. Η μουσική των English και Dafeldecker το πράττει. Πλέει μέσα σ’ ένα επίβουλο περιβάλλον, συνδυάζοντας ήχους της ανταρκτικής πραγματικότητας από τη μια μεριά και της μεταστοιχείωσής της σε κάτι άλλο (στο στούντιο πια) από την άλλη.  Το οριστικό αποτέλεσμα αναλόγως του σημείου από το οποίο εκκινεί ο καθείς θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί «κοσμογονικό», «αρχέγονο», «τελετουργικό», «καθαρτήριο», «σκοτεινό» κ.λπ.
Δεν ξέρω αν ήταν το αναμενόμενο, αλλά μετά τις απανωτές ακροάσεις του “Shadow of the Monolith” έβαλα στο πικάπ το “Eskimo” των Residents. Και καθώς κυλούσαν οι πρώτες νότες από το “The Walrus Hunt” ένιωσα να ξαναβγαίνω στο φως…

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΝΤΕΜΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ το βιβλίο για τις δίαιτες

Είναι γεγονός πως το σωματικό βάρος στην καλλιτεχνική πορεία του Ντέμη Ρούσσου έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο. Πάνω σ’ αυτό, και στον τρόπο ντυσίματος που εκείνο επέβαλε, στηρίχθηκε το image του καλλιτέχνη και κατ’ επέκταση η μεγαλειώδης (κυριολεκτικά και μεταφορικά) εικόνα του.
Παρά ταύτα ήταν το βάρος, και πάλι, εκείνο που γύρισε κάποια στιγμή τούμπα την καριέρα του. Αποτέλεσε τροχοπέδη όχι μόνον της θαυμαστής ποπ πορείας του, αλλά και της φυσιολογικής, καθημερινής ζωής του.
Υπήρχε σοβαρός λόγος ο Ντέμης Ρούσσος να αδυνατίσει… και αυτή τη φάση της ζωής του περιγράφει ο ίδιος στο βιβλίο του (γραμμένο με τη βοήθεια της φωτογράφου Véronique Skawinska) «Αδυνατίστε & Παραμείνετε Αδύνατοι».
Πρόκειται για ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1982 και στην Ελλάδα τέσσερα χρόνια αργότερα (1986) από τις εκδόσεις «Το Χρήσιμο Βιβλίο/ Δ.Ε.Κ. ΕΠΕ - Ν. Σμύρνη», όταν είχε αρχίσει ν’ αναπτύσσεται και στη χώρα μας πια το ενδιαφέρον για το «αδυνάτισμα» (μετά το… χλαπάκιασμα της πρώτης πασοκικής τετραετίας).

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/Plus/54922

ΝΤΕΜΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ sixties ελληνική δισκογραφία

Η δισκογραφία του Ντέμη Ρούσσου στην Ελλάδα των sixties...  
Ο Ντέμης Ρούσσος στην άκρη δεξιά της φωτογραφίας, ο τρίτος από αριστερά πρέπει να είναι ο ντράμερ Νίκος Τσιλογιάννης.
Ως μέλος των διαφόρων γκρουπ
Singles
1. THE IDOLS – He is the one/ Hello honey – Odeon/Parlophone GDSP 3075 – 1965
2. ZOE with THE MINIS – Darling/ The yupee ya-ya song – Pan-Vox PAN 6056 – 1966
3. THE MINIS – And I love her/ Girl – Music Box MB 632 – 1966
(Οι Minis ήταν μαζί το πρώτο τετράμηνο του ’66)
4. WE FIVE – Do you wanna dance/ When a man loves a woman – Pan-Vox PAN 6070 – 1966
5. WE FIVE – Σαν ήμουν στρατιώτης/ Κάποιο αγόρι, όπως κι εγώ, λάτρευε Μπητλς και Ρόλλινγκ Στώουνς – Pan-Vox PAN 6071 – 1966
(Ο Ντέμης Ρούσσος υπήρξε μέλος των We Five από τον Σεπτέμβριο του ’66 έως και την αποχώρησή του τον Φλεβάρη του ’67 - και τα δύο singles προέρχονται από τα τέλη του ’66)
LP
WE FIVE – The Nico Mastorakis tapes/ featuring Demis Roussos – Seagull 33/3E - IN - 630 – 1978
Συμμετοχές (και ενδεχόμενες συμμετοχές
singles
1. KOSTAS KARYDAS: Io per amore/ La musica a finita – Pan-Vox PAN 6076 – 1967
2. ZOE/ Orchestra di Vag. Papathanassiou – Ciao, amore ciao/ Non pensare a me – Pan-Vox PAN 6077 – 1967
3. RICARDO CREDI/ V. Papathanassiou and his Orchestra – Siga siga/ Non et non – Philips 6143 – 1967
4. VILMA LADO/ Orchestra directed by B. Papathanassiou – Une etoile/ Le vent – Zodiac LS 8002 – 1967
5. VANGELIS PAPATHANASSIOU and his Group – The clock/ Our love sleeps on the waters – Zodiac ZS 8007 – 1967
6. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ/ Συγκρότημα Βαγγέλη Παπαθανασίου – Μαρίνα/ Το ρολόι – Zodiac ZS 8108 – 1967
LP
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ – In Concert & In the Studio – Zodiac XZP 88006 – 1968
(«Η αγάπη μας κοιμάται στα νερά», «Έι κορίτσι», «Μαρίνα», «Όταν μου ’πες» με το Συγκρότημα Βαγγ. Παπαθανασίου)

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

NEURONIUM μια μεγάλη... ηλεκτρονική κασέτα

Με αφορμή το θάνατο του Edgar Froese των Tangerine Dream (συνέβη την 20/1, αλλά ανακοινώθηκε χθες) θυμήθηκα πως είχα κάπου καταχωνιασμένη μια κασέτα των Ισπανών Neuronium –σχηματίστηκαν το 1976-77 και υπάρχουν μέχρι σήμερα–, ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά γκρουπ που ακούστηκαν ποτέ στην Ευρώπη (το λέω έχοντας κατά νου τα πρώτα άλμπουμ τους). Αποτελούμενοι εκ των Michel Huygen, Albert Giménez και Carlos Guirao οι Neuronium γράφουν ένα πρώτο LP στη Harvest, το Quasar 2C361”, προς τα τέλη του ’77 στη Βαρκελώνη, το οποίο κάποια στιγμή στη δεκαετία του ’90 πέφτει στα χέρια μου σε κασέτα! Τους Neuronium τους ήξερα από τα eighties, αλλά δεν τους είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Πρέπει, μάλιστα, να είχα ακούσει το άλμπουμ τους “Supranatural” του 1987, που κυκλοφορούσε στα δικά μας δισκάδικα (αν δεν είχε τυπωθεί και στην Ελλάδα) και μου είχε φανεί αδιάφορο. Έτσι, και «κολλημένος» με την seventies γερμανική σκηνή (Tangerine Dream, Klaus Schulze, Michael Hoenig, κ.λπ.) και βεβαίως τον Vangelis δεν είχα ρίξει το βλέμμα μου προς το νότο της Ευρώπης. Φυσικά, όταν κάποια στιγμή πληροφορήθηκα και για τους Ιταλούς Sensations Fix, αλλά και γι’ άλλα διάφορα μεμονωμένα άλμπουμ (όπως ας πούμε για το “Take off” του Ιταλού Sangiuliano), πλούτισα τις ακουστικές μου γνώσεις γύρω από την ηχογραφημένη ηλεκτρονική μουσική – εκείνη την πιο cosmic και αιθέρια να πούμε, και όχι αναγκαστικώς την πειραματική.
Το πρώτο άλμπουμ των Neuronium (LP), που άκουσα και ευχαριστήθηκα ήταν το “Vuelo Quimico” στην ισπανική Harvest το 1978 – με την Nico, που ζούσε τότε στην Ισπανία, να διαβάζει Edgar Alan Poe στο φερώνυμο track. (Ήταν ένα απόσπασμα από το Ulalume”... “And we passed to the end of the vista,/ But were stopped by the door of a tomb/ By the door of a legended tomb;/ And I said: ‘What is written, sweet sister,/ On the door of this legended tomb?’” κ.λπ.) . Η κασετούλα όμως του “Quasar 2C361” ήταν άλλο πράγμα! Ειδικώς το lead track που κατελάμβανε ολάκερη την πρώτη πλευρά, έχοντας τον ίδιο τίτλο με το άλμπουμ, απεδείχθη εντυπωσιακό. Μία απολαυστική, μακρόσυρτη cosmic-space-electronic σύνθεση, με τις απολύτως απαραίτητες «αλλαγές», που συνδύαζε τα καλύτερα στοιχεία από τους Tangerine Dream και τους Popol Vuh, κινούμενη μέσα σ’ ένα πλαίσιο «άπιαστης» electro-psych αφήγησης.
Προσωπικώς, όπως «φεύγω» με τέτοιου τύπου κομμάτια, δεν «φεύγω» με τίποτ’ άλλο…

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

στη μνήμη του EDGAR FROESE

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 οι μουσικές των Beatles, των Rolling Stones και των υπόλοιπων βρετανικών γκρουπ έδωσαν το έναυσμα σε χιλιάδες νέους σε όλο τον κόσμο προκειμένου να συμμετάσχουν στην παγκόσμια μουσική επανάσταση. Πολλοί απ’ αυτούς τους μουσικούς, με τα εφήμερα συγκροτήματά τους, ταξίδευαν αρκετές φορές μακριά από τις πατρίδες τους, αναζητώντας καλύτερη τύχη στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου κυρίως.
Ο Eric Clapton φερ’ ειπείν έπαιξε στην Ελλάδα με τους Juniors, οι Βρετανοί Rokes έκαναν καριέρα στην Ιταλία, ενώ οι Γερμανοί Ones απέκτησαν ιδιαίτερη φήμη στην Ισπανία. Βασικό μέλος των τελευταίων ήταν ο Edgar Froese, που πέθανε πριν λίγες μέρες (20/1), στα 71 του.
Οι Ones αποτελούσαν βασική ατραξιόν του ισπανικού pop wave και οι συναυλίες τους στη Βαρκελώνη και το Κάδιξ είχαν ξεχωριστή επιτυχία. Όταν μάλιστα έφθασε η ώρα να παίξουν στη βίλα του Salvador Dali, σ’ ένα καλά προετοιμασμένο art-show τα πάντα άλλαξαν γι’ αυτούς. Ο Edgar Froese θυμάται (από το βιβλίο του Julian Cope «Krautrocksampler» του 1996):
«Ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία που μου δόθηκε ποτέ στη μουσική. Βλέποντας τον τρόπο που ο Salvador Dali σκεφτόταν και μιλούσε κατάλαβα πλέον πως τα πάντα ήταν δυνατά. Ό,τι έκανε αυτός με τη ζωγραφική θα μπορούσε να γίνει και με τη μουσική».

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/54843