ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 709

31/3/2026
– Πείτε μας λοιπόν για την Βραζιλία...
– Είχα συμμετάσχει στο τρίτο διεθνές φεστιβάλ τραγουδιού που οργανωνόταν στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα από τα κορυφαία στον κόσμο. Το τραγούδι μου λεγόταν «Αν θες να ρθης» και θα το ερμήνευε η Μαρινέλλα. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης να εξηγήσουμε η συμμετοχή μας «χτυπήθηκε», ενώ ήταν από τα φαβορί. Σκεφθείτε πως στη διάρκεια της πρόβας, όταν τελείωσε το κομμάτι σηκώθηκαν και τα 60 μέλη της ορχήστρας και χειροκροτούσαν όρθια. Αυτό είχε προκαλέσει μεγάλη αίσθηση και την άλλη μέρα οι εφημερίδες σχολίαζαν το γεγονός σαν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει. Όμως κάποιος κακοήθης συντάκτης, που δεν έβλεπε με καλό μάτι μία ενδεχόμενη βράβευση του τραγουδιού, έγραψε πως, εγώ, είχα κατηγορήσει την ορχήστρα ότι, τάχα, δεν απέδωσε σωστά το κομμάτι και τέτοια –όλα ψέματα– και παρότι η παρεξήγηση αποκαταστάθηκε η «δουλειά» είχε γίνει. Τελικά δεν μείναμε ούτε στην βραδιά απονομής των βραβείων, αφού η Μαρινέλλα έφυγε απρόσμενα από το Ρίο, με αποτέλεσμα, όπως έμαθα αργότερα, να μην παραλάβουμε το βραβείο «καλύτερης καλλιτεχνικής παρουσίας» που μας απονεμήθηκε και το οποίο πήρε, αντί για εμάς, ο Έντου Λόμπο (Edu Lobo).

[«100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] – Κεφάλαιο Τρίτο / Γεράσιμος Λαβράνος (1935-2015): η συνέντευξη, σελ. 89-101]
https://www.youtube.com/watch?v=wWQ05tG7eKU&list=RDwWQ05tG7eKU&start_radio=1

31/3/2026
Συμπαθής ο Δάντης, ωραία η ορχήστρα. Προτιμώ αυτές τις πιστές διασκευές από κάθε τάχα μου-τάχα μου crossover. Πρέπει να ξαναμάθουν οι ορχήστρες να παίζουν τα τραγούδια όπως τα έφτιαξαν οι δημιουργοί τους και ν’ αφήσουν τους πειραματισμούς και τις δηθενιές στην άκρη (τζαζ, μπλουζ, ρέγγε, λάουντζ κ.λπ.). Όσους και όσες παρακολουθούν από κάτω δεν τους κρίνω, το τραγούδι μ' ενδιαφέρει πρωτίστως.
https://www.youtube.com/watch?v=Z-kHr_5-01Q&list=RDZ-kHr_5-01Q&start_radio=1

30/3/2026
Φτάνουν διάφορα στ’ αυτιά μου σε σχέση με το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025]. Πέρα από τα καλά λόγια υπάρχουν και οι γκρίνιες, για διάφορα θέματα, σοβαρά (που έχουν περιθώρια για να εξηγήσεις πράματα, να υπερασπίσεις δηλαδή ό,τι έχεις κάνει) και για άλλα μη-σοβαρά. Υπάρχουν και κάποιοι που κρίνουν τις επιλογές των ονομάτων που ξεχώρισα σε μεγαλύτερα κεφάλαια – πως θα έπρεπε να υπάρχουν και άλλα, που άξιζε να ξεχωρίσουν και τέτοια. Εντάξει, εγώ πήρα την ευθύνη να ξεχωρίσω κάποια ονόματα όχι ακριβώς ενδεικτικά και αυτό τίθεται υπό κρίση – και έτσι είναι το σωστό. Τις ακούω τις διάφορες απόψεις, αλλά θα πρέπει να επισημάνω δύο τινά...
Ένα. Το βιβλίο δεν θα μπορούσε να γίνει μεγαλύτερο, για πρακτικούς κυρίως λόγους. Είναι ήδη αρκετά μεγάλο (445 σελίδες), ενώ αν ήταν μεγαλύτερο (600 ή 700 σελίδες) πάλι τέτοιου είδους «παράπονα» δεν θα αποφεύγονταν (ίσως να ήταν και εντονότερα μάλιστα). Αφήνω το γεγονός πως θα ήταν ακριβότερο και άρα μη-εμπορικό. Οπότε «μια χαρά» είμαστε, έτσι όπως είμαστε.

Δύο. Αν υπάρχει ένα όνομα που θα άξιζε να αναφερθεί στο βιβλίο (δηλαδή θα ήθελα να το συμπεριλάβω) και δεν αναφέρθηκε (δηλαδή κακώς δεν αναφέρθηκε σε ξεχωριστό κεφάλαιο, γιατί μου έλειπαν κάποια στοιχεία και το άφησα έξω τελευταία στιγμή) αυτό έχει να κάνει μόνο με τον Αμερικανό Malik Yaqub – και τούτο δεν μου το επεσήμανε κάποιος.
[σας ευχαριστώ για την προσοχή σας στο θέμα... όπως θα έλεγε και ο πρόεδρας (γέλιο)]

30/3/2026
Φυσικά και θυμάμαι το Βασίλη Γκούμα να παίζει επαγγελματικά μπάσκετ μέχρι τα 40βάλε του, και λέγαμε όλοι, τότε, πώς το καταφέρνει (γιατί εμείς ήμασταν 20χρονοι και αντέχαμε μόνο μισό ημίχρονο). Τον είχα δει στο γήπεδο και στα σέβεντις και στα έιτις εννοείται, και θυμάμαι πολλά από το δικό του τρόπο, αλλά το βασικότερο όλων είναι πως είχε φοβερό εκτόπισμα σαν παρουσία στο τερέν. Και σωματική, ήταν γίγαντας, και ψυχική. Και βασικά σαν παίκτης δεν αντιμετωπιζόταν (δηλαδή... έτρωγες ξύλο, αν πήγαινες δίπλα του). Τον συναντούσα και στο Μοναστηράκι, παλιότερα, τις Κυριακές, όταν κατέβαινα για ψαξίματα, και τον κοίταζα με δέος. Σήμερα πέθανε...

Για τον Γκούμα τα είχε γράψει ωραία ο Τάσος Φαληρέας, παλιά, στο Ντέφι, και από ’κει επιλέγω ένα απόσπασμα:
>>Ο Βασίλης Γκούμας είναι 38 χρονών φέτος (σ.σ. το 1983). Ήλθε έφηβος από το Βόλο, τον παρασύρανε κάτι εφοπλιστές σ’ ένα σκάνδαλο δωροδοκίας και του δώσανε κάτι κοστούμια, κατέληξε στον Πανελλήνιο απ’ όπου και έσπασε όλα τα πανελλήνια ρεκόρ σκοραρίσματος. Είναι 1,97-1,98, φοβερά δυνατός, με πολύ καλό άλμα, σκληρός και μαχητικός, έχει κερδίσει όλες τις ελληνικές ομάδες μόνος του. Ξεκίνησε σαν ψηλός κάτω απ’ το καλάθι, αλλά μαζί με τον Κόντο είναι οι πρώτοι τρίτοι ψηλοί. Έχει πολύ καλό χέρι, αποτέλεσμα κι αυτό της καλής προπόνησης, κι έχει απίστευτη επιθετική ποικιλία, παίζει και άμυνα.(...) Ό,τι ισχύουν για τη δημοσιογραφία στον τόπο μας ισχύουν και για την αθλητική δημοσιογραφία.(...) Όταν ο Γκούμας μάλωσε κι έφυγε (όταν η ΑΕΚ πρόπερσι πήρε το Κύπελλο και δώσαν στον Ράμπις τον τίτλο του καλύτερου παίκτη) (σ.σ. νομίζω τότε ήταν όταν ο Γκούμας είχε βγάλει τα παπούτσια του και τα είχε πετάξει στις κερκίδες), δέχτηκε τα καταιγιστικά πυρά και τις επικρίσεις όλων για τη στάση του. Τα χρόνια πέρασαν, ο Ράμπις παίζει στους Λέηκερς, απεδείχθη ότι δεν είναι Έλληνας, αλλά ένας αμερικανός χίπυ που βρέθηκε περιστασιακά στην Ελλάδα και κανείς δεν ντράπηκε γι’ αυτό, ενώ λένε πως δεν μπορούν να καλέσουν τον Στεργάκο στην Εθνική, αν και είναι πέντε χρόνια στην Ελλάδα και παντρεμένος με Ελληνίδα.(...).<<

27/3/2026
Παλικαρίσια ερμηνεία και στα 85 της
https://www.youtube.com/watch?v=2vV3_leLxv8&list=RD2vV3_leLxv8&start_radio=1

27/3/2026
Άγκυρα, 1978, με την ίδια σύνθεση είχαν παίξει και στην Αθήνα οι Embryo, στο Μαρούσι, εκείνη την εποχή... Christian Burchard drums, Roman Bunka guitar, Uve Müllrich bass. Michael Wehmeyer piano, Stefan Rustige painting
https://www.youtube.com/watch?v=448GpOzvkQ0&list=RD448GpOzvkQ0&start_radio=1