26/8/2026
Κι αυτό το country ποστ, με αφορμή το
θάνατο της Dolly Parton. Για το αμερικάνικο περιοδικό Country Music, που
κυκλοφορούσε και στην Αθήνα, έγραψα στο προηγούμενο ποστ. Εδώ το τεύχος από τον
Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1999, μ΄ ένα αφιέρωμα στις 12 μεγαλύτερες φωνές της
country. Ανάμεσα και η Parton φυσικά. (άμα μεγεθύνεις διαβάζεις κιόλας)
Υπήρχε χρήμα στην Ελλάδα στο τέλος της δεκαετίας του ’90,
πριν το μαζέψουν οι απατεώνες, μέσω του χρηματιστηρίου. Κι αφού ο κόσμος
δούλευε και το χρήμα έρεε, κι όλα ήταν φτηνά (γιατί είχαμε δραχμές ακόμη
υπενθυμίζω), εύρισκες ό,τι ήθελες για να φτιάξεις το κέφι σου.
Έτσι λοιπόν, ένα από τα μουσικά περιοδικά που αγόραζα εκείνη την εποχή ήταν και το αμερικάνικο “Country Music”, που κυκλοφορούσε κανονικά στην Αθήνα με τιμή 1400 δρχ. – την έχω σκανάρει από το οπισθόφυλλο, για να τη δείτε. Η τιμή ήταν τζάμπα, τότε, για ένα τέτοιο εισαγόμενο περιοδικό, όταν το Nitro και το Playboy κόστιζαν 1500 δρχ., και το Ποπ & Ροκ 1700 (με CD... δώσε και σε μένα μπάρμπα).
Προφανώς το “Country Music” έγραφε συνεχώς για την Dolly
Parton –θα σκανάρω κάτι σε επόμενο ποστ–, είχε θεματολογία σύγχρονη φυσικά (μάθαινες
τα πάντα για τη νέα country), αλλά είχε και το ένθετο “The Journal”, τυπωμένο
σε «παλιό» χαρτί, με ωραία ιστορικά θέματα.
Το περιοδικό είχε πολύ ενδιαφέρον ακόμη και στις διαφημίσεις του, γιατί από ’κει αντιλαμβανόσουν σε ποιο (αμερικάνικο) λαϊκό και αγροτικό κοινό απευθυνόταν και τι ακριβώς προωθούσε (από αγροτικά αυτοκίνητα Ford, ρούχα τζηνς και καουμπόικα καπέλα Beaver Brand, μέχρι λούτρινες αρκούδες, πορσελάνινες κούκλες που τις αγαπούσε μέχρι κι ο... Χριστός, σουγιάδες κολοκοτρωναίικους και φυσικά τσιγάρα).
Έτσι λοιπόν, ένα από τα μουσικά περιοδικά που αγόραζα εκείνη την εποχή ήταν και το αμερικάνικο “Country Music”, που κυκλοφορούσε κανονικά στην Αθήνα με τιμή 1400 δρχ. – την έχω σκανάρει από το οπισθόφυλλο, για να τη δείτε. Η τιμή ήταν τζάμπα, τότε, για ένα τέτοιο εισαγόμενο περιοδικό, όταν το Nitro και το Playboy κόστιζαν 1500 δρχ., και το Ποπ & Ροκ 1700 (με CD... δώσε και σε μένα μπάρμπα).
Το περιοδικό είχε πολύ ενδιαφέρον ακόμη και στις διαφημίσεις του, γιατί από ’κει αντιλαμβανόσουν σε ποιο (αμερικάνικο) λαϊκό και αγροτικό κοινό απευθυνόταν και τι ακριβώς προωθούσε (από αγροτικά αυτοκίνητα Ford, ρούχα τζηνς και καουμπόικα καπέλα Beaver Brand, μέχρι λούτρινες αρκούδες, πορσελάνινες κούκλες που τις αγαπούσε μέχρι κι ο... Χριστός, σουγιάδες κολοκοτρωναίικους και φυσικά τσιγάρα).
26/8/2026
Με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton θέλω να πω τούτο.
Ίσως η πιο παρεξηγημένη λαϊκή μουσική, στην Ελλάδα, να είναι η country. Τι ίσως? Σίγουρα ναι. Μπορεί ο άλλος να σου λέει ότι ακούει μουσική από την Τανζανία ή από το Νεπάλ, μουσικές των Εσκιμώων και να μην έχει σπίτι του ούτε έναν δίσκο country.
Στα δισκάδικα, τα country άλμπουμ είναι μονίμως στα αζήτητα, σε τιμές εξευτελιστικές και κανείς δεν τ’ αγοράζει. Ντάνες ολόκληρες μένουν απείραχτες για καιρό.
Στις καλές εποχές μπορεί ο άλλος να έδινε 50 και 100 ευρώ για αμφίβολης ποιότητας ροκ γκρουπ, ενώ δεν έδινε 3 και 5 ευρώ για να αγοράσει δισκάρες του Willie Nelson ή του Jimmie Dale Gilmore.
Γι’ αυτό φταίνε και τα μίντια, τα περιοδικά, στη δεκαετία του ’80 βασικά, όταν διάβαζες κείμενα για την οποιαδήποτε ροκ μετριότητα και εμπορικότητα, αλλά ποτέ ένα κείμενο για τους Dillards ή τον μεγάλο John Hartford.
H country ταυτίστηκε στα μυαλά πολλών με την αμερικανο-βλαχιά, με τους rednecks, με τον συντηρητισμό κ.λπ., αγνοώντας όλοι αυτοί το προφανές – πως δεν υπάρχουν συντηρητικές, φτηνές ή «βλάχικες» μουσικές, αλλά μόνο τραγούδια (σε κάθε είδος).
Θυμάμαι πως στο Jazz & Τζαζ αρθρογραφούσα τακτικά για την country. Είχα γράψει άρθρα για τον θρύλο Jimmie Rodgers, για το bluegrass, για την... country ταινία «Όταν Ξέσπασε η Βία» και άλλα πολλά. Είχα επιμεληθεί κιόλας και το τεύχος-CD με την Alison Krauss με κείμενα για την Rounder (ηγετική country και americana ετικέτα) και CD με ωραίες επιλογές από Norman Blake, Chris Hillman, Earl Scruggs, Bela Fleck και δεν συμμαζεύεται. Είχαμε κάνει το καθήκον μας τότε – παρότι jazz περιοδικό. Αλλά... και τζαζ.
Εν τω μεταξύ για θυμηθείτε πότε έγινε για πρώτη ή και για τελευταία φορά κανονική, μεγάλη, country συναυλία στην Ελλάδα από ξένο όνομα? Όχι country-rock, ούτε ροκ που παίξανε και λίγο country. Εγώ δεν θυμάμαι...
Με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton θέλω να πω τούτο.
Ίσως η πιο παρεξηγημένη λαϊκή μουσική, στην Ελλάδα, να είναι η country. Τι ίσως? Σίγουρα ναι. Μπορεί ο άλλος να σου λέει ότι ακούει μουσική από την Τανζανία ή από το Νεπάλ, μουσικές των Εσκιμώων και να μην έχει σπίτι του ούτε έναν δίσκο country.
Στα δισκάδικα, τα country άλμπουμ είναι μονίμως στα αζήτητα, σε τιμές εξευτελιστικές και κανείς δεν τ’ αγοράζει. Ντάνες ολόκληρες μένουν απείραχτες για καιρό.
Στις καλές εποχές μπορεί ο άλλος να έδινε 50 και 100 ευρώ για αμφίβολης ποιότητας ροκ γκρουπ, ενώ δεν έδινε 3 και 5 ευρώ για να αγοράσει δισκάρες του Willie Nelson ή του Jimmie Dale Gilmore.
Γι’ αυτό φταίνε και τα μίντια, τα περιοδικά, στη δεκαετία του ’80 βασικά, όταν διάβαζες κείμενα για την οποιαδήποτε ροκ μετριότητα και εμπορικότητα, αλλά ποτέ ένα κείμενο για τους Dillards ή τον μεγάλο John Hartford.
H country ταυτίστηκε στα μυαλά πολλών με την αμερικανο-βλαχιά, με τους rednecks, με τον συντηρητισμό κ.λπ., αγνοώντας όλοι αυτοί το προφανές – πως δεν υπάρχουν συντηρητικές, φτηνές ή «βλάχικες» μουσικές, αλλά μόνο τραγούδια (σε κάθε είδος).
Θυμάμαι πως στο Jazz & Τζαζ αρθρογραφούσα τακτικά για την country. Είχα γράψει άρθρα για τον θρύλο Jimmie Rodgers, για το bluegrass, για την... country ταινία «Όταν Ξέσπασε η Βία» και άλλα πολλά. Είχα επιμεληθεί κιόλας και το τεύχος-CD με την Alison Krauss με κείμενα για την Rounder (ηγετική country και americana ετικέτα) και CD με ωραίες επιλογές από Norman Blake, Chris Hillman, Earl Scruggs, Bela Fleck και δεν συμμαζεύεται. Είχαμε κάνει το καθήκον μας τότε – παρότι jazz περιοδικό. Αλλά... και τζαζ.
Εν τω μεταξύ για θυμηθείτε πότε έγινε για πρώτη ή και για τελευταία φορά κανονική, μεγάλη, country συναυλία στην Ελλάδα από ξένο όνομα? Όχι country-rock, ούτε ροκ που παίξανε και λίγο country. Εγώ δεν θυμάμαι...
25/8/2026
Bluegrass μπορώ ν΄ακούω αιώνια. Ένα σπουδαίο τραγούδι γραμμένο (μουσική-στίχοι) και ερμηνευμένο από την Dolly Parton. Ένα από τα πάρα πολλά δικά της. RIP… “Little Sparrow”…
Bluegrass μπορώ ν΄ακούω αιώνια. Ένα σπουδαίο τραγούδι γραμμένο (μουσική-στίχοι) και ερμηνευμένο από την Dolly Parton. Ένα από τα πάρα πολλά δικά της. RIP… “Little Sparrow”…
25/8/2026
Βλέποντας τις προάλλες την ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Τα Παιδιά των Λουλουδιών», για την οποία έγραψα την Κυριακή στο LiFO. gr., και ακούγοντας τη ντουμπλαρισμένη φωνή της Μαρίας Βασιλείου το μυαλό μου πήγε κατ’ ευθείαν στην ηθοποιό Τζένη Ζαχαροπούλου, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Ήμουν 99% βέβαιος πως ήταν εκείνη, αλλά δεν το έγραψα στο κείμενο, επειδή στα άρθρα σπάνια γράφω κάτι, όταν δεν είμαι σίγουρος.
Ψάχνοντας, όμως, χθες τα σχετικά κείμενα για τη Μαρία Βασιλείου στο LiFO. gr πέρασα και από το blog του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, σ’ ένα ποστ του 2021, στο οποίο μεταφέρεται μια έρευνα του Γιώργου Λυκουρόπουλου από το περιοδικό (symbol), εκεί όπου ο ίδιος ο Ευστρατιάδης έλεγε: «Στις ταινίες μου, λόγω της προφοράς της (σ.σ. ήταν ελληνοκύπρια η Βασιλείου), την ντουμπλάρισα με την Τζένη Ζαχαροπούλου». Άρα το θέμα είναι λυμένο. Μετά από την Ελένη Ροδά (στην "Ευδοκία") η Ζαχαροπούλου είναι εκείνη που ντουμπλάρει την Βασιλείου.
Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί αυτό στον ελληνικό
κινηματογράφο, μια ηθοποιός έστω και ερασιτέχνις, να έχει εμφανισθεί σε
τέσσερις ταινίες και να μην ακούγεται πουθενά η κανονική φωνή της. Το λέω,
γιατί και στον «Θίασο» του Αγγελόπουλου απ’ όσο θυμάμαι η Βασιλείου μόνο
τραγουδάει – κι η φωνή της εκεί αποκλείεται να είναι δική της. Πιθανώς να είναι
της Νένας Μεντή...
Βλέποντας τις προάλλες την ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Τα Παιδιά των Λουλουδιών», για την οποία έγραψα την Κυριακή στο LiFO. gr., και ακούγοντας τη ντουμπλαρισμένη φωνή της Μαρίας Βασιλείου το μυαλό μου πήγε κατ’ ευθείαν στην ηθοποιό Τζένη Ζαχαροπούλου, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Ήμουν 99% βέβαιος πως ήταν εκείνη, αλλά δεν το έγραψα στο κείμενο, επειδή στα άρθρα σπάνια γράφω κάτι, όταν δεν είμαι σίγουρος.
Ψάχνοντας, όμως, χθες τα σχετικά κείμενα για τη Μαρία Βασιλείου στο LiFO. gr πέρασα και από το blog του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, σ’ ένα ποστ του 2021, στο οποίο μεταφέρεται μια έρευνα του Γιώργου Λυκουρόπουλου από το περιοδικό (symbol), εκεί όπου ο ίδιος ο Ευστρατιάδης έλεγε: «Στις ταινίες μου, λόγω της προφοράς της (σ.σ. ήταν ελληνοκύπρια η Βασιλείου), την ντουμπλάρισα με την Τζένη Ζαχαροπούλου». Άρα το θέμα είναι λυμένο. Μετά από την Ελένη Ροδά (στην "Ευδοκία") η Ζαχαροπούλου είναι εκείνη που ντουμπλάρει την Βασιλείου.
Σχόλια από το fb στο ποστ "Βλέποντας τις προάλλες την ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Τα Παιδιά των Λουλουδιών»"...
ΑπάντησηΔιαγραφήVassilis Serafimakis
"...πέρασα και από το blog του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου...στο οποίο μεταφέρεται μια έρευνα του Γιώργου Λυκουρόπουλου από το περιοδικό (symbol), εκεί όπου ο ίδιος ο Ευστρατιάδης έλεγε..."
1, 2, 3. Βλέπουμε δηλαδή και κάτι στοιχειώδες περί συνεπούς έρευνας.
Nikos Maganiotis
επαιζε επισης την βαγγελιτσα απ το χωριο ,την αδελφη του βουτσα στο σηριαλ "ημερολογιο ενος θυρωρου"...
Φώντας Τρούσας
H ζαχαροπούλου όχι η βασιλείου ρε φίλε
Nikos Maganiotis
για τη ζαχαροπουλου λεω κι εγω ,επισης σε μια ταινια με το βεγγο αρχες '80 οπου οδηγουσε μια γουρουνα μηχανη...
Nikos Stathas
Πολύ όμορφη ανάρτηση.
Έχω την εντύπωση πως στην περίφημη σκηνή στον «Θίασο»,έκει που τραγουδάει μπροστά στον Τζιφό,η φωνή είναι δική της.
Ακούγονται και κάπως «σπαστά» τα ελληνικά της.
Φώντας Τρούσας
προσωπικά το αποκλείω, αλλά ok
Τάκης Σπετσιώτης
από ντουμπλάρισμα σε ντουμπλάρισμα αυτή η Βασιλείου- ε, δεν είναι και ό,τι καλύτερο για έναν ηθοποιό και την αξία των επιδόσεών του- ταπεινά φρονώ
Φώντας Τρούσας
ε για την κυπριακή προφορά της γινόταν το ντουμπλάρισμα
Τάκης Σπετσιώτης
τεχνητή υποκριτική, τεχνητή ηθοποιία δηλαδή, όπως τεχνητή νοημοσύνη ; εγώ πιστεύω Φώντα ότι ο ηθοποιός δίνει εξετάσεις για το τι μπορεί να κάνει στο πλατό ή στους φυσικούς χώρους με σύγχρονο γύρισμα και δεν λέει τις ατάκες του λέξη λέξη στο στούντιο ο ίδιος ή - πολύ χειρότερα- ένας άλλος για λογαριασμό του
Φώντας Τρούσας
μα θα τις έλεγε τις ατάκες της, αν την άφηναν και δεν τους ενοχλούσε η κυπριακή προφορά
Τάκης Σπετσιώτης
για να το λες
Konstantinos Kottis
Βασιλείου, η πλέον μυστήρια περίπτωση στον ελληνικό κινηματογράφο. Ουδείς άκουσε την πραγματική φωνή της, έπαιξε σε λίγες ταινίες που όμως ήταν όλες ενδιαφέρουσες ή εμβληματικές, ενώ μυστήριο μάλλον κάλυπτε τον βίο της, που ορισμένα στοιχεία έγιναν γνωστά αφού πέθανε.
Σχόλια από το fb στο ποστ "Με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton θέλω να πω τούτο"...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιαννης Στριγγος
Χαχα! Έτσι ακριβώς. Δύσκολα πράγματα πάντως για τα Ελληνικά δεδομένα. Εδώ η ροκ κουλτούρα και δε μπορεί να εδραιωθεί, πόσο μάλλον η country. Πάντως μέχρι το Sweetheart of the rodeo από Byrds και σίγουρα πολλά από Gram Parsons το έχουμε. Από κει και πέρα δύσκολα...
Akhenaton Saqqara
Από μία οπτική τα λες σωστά, αλλά εν γένει διαφωνώ, γιατί η μουσική γνώση είναι κατάκτηση, ψάξιμο. Από την δεκαετία του 80 χάρη σε εκπομπές κυρίως του Τρίτου ακούω country και την έχω σε μεγάλη εκτίμηση και όλα τα είδη της (πλήν κάποιων ατυχών αναμείξεων που παίζουν τελευταία εκεί κυρίως στο Nasville). Και σήμερα απολαμβάνουμε αριστουργήματα (The Dead South, The Steeldrivers κλπ). Μουσική παιδεία δεν έχει ο μέσος Έλληνας.
Παυλίνα Κοσμά
Υπάρχουν πολλοί καλοί καλλιτέχνες στο χωρο της country.
Yiotis Samaras
Τελευταία χρόνια σκεφτόμουν το ίδιο. Με αυτές τις μουσικές μεγάλωσε ο Charlie Haden ο Bill Frisell η και ο Metheny. Και πόσοι άλλοι. Σε πολλές από αυτές υπάρχει μια αγνότητα που σπάνια βρίσκεις αλλού. Και εμένα μου πήρε χρόνο να το καταλάβω και να το αισθανθώ.
Angelos Kyriakopoulos
Πραγματικα ενα ειδος γεματο διαμαντια και απο μουσικης πλευρας αλλα και "τραγουδιστικης"
Θοδωρής Μπαλούρδος
Καλημέρα.
Νομίζω πως και ο τρόπος που παρουσίασαν κάποιοι συνάδελφοι σου και μη στο παρελθόν έχει παίξει ρόλο.
Ίσως αν δείξουν έστω από δω και μπρος, πόσο πολύ επιρρεασε την μουσική εξέλιξη όλων των ειδών να δούμε (στην Ελλάδα) διαφορετικα το συγκεκριμένο είδος.
Πιστεύω επίσης και ο τρόπος που την παρουσίασαν στην ταινία Blues Brothers έπαιξε ρόλο.
Stratis Agelos
Στην πρόσφατη συναυλία του Robert Plant στον Λυκαβηττό ίσως να κατάλαβε ο Έλληνας την εξέλιξη της country και τις ρίζες της ή μου φάνηκε
Alex Goulielmos
Θα ήθελα να δω αυτό το άρθρο για το «Όταν Ξέσπασε η Βία».
Anastasios Babatzias
απο τα πιο ωραια cd του Jazz & Τζαζ
Nikos Bouranopoulos
Έχεις απόλυτο δίκιο, πολύ παρεξηγημένο είδος μουσικής...
(εν τω μεταξύ αν διαβάσεις πως διέθεσε την περιουσία της στο κοινό καλό, πρέπει τουλάχιστον άγαλμα να της φτιάξουν!)
Thomas Crawford
Απο τα αγαπημένα μου συγκροτήματα είναι οι Flying Burrito Brothers!
Zeta Stavropoulou
Νομίζω υπάρχει ή υπήρχε μια εκπομπή στο ελληνικό ραδιόφωνο για την country αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος την παρουσίαζε.
Χρήστος Α. Σταμέλος
στον παλιό Antenna ,νομίζω ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Sakis Bwanas
ο Νίκος Γκαραβέλας στον Love FM. Είχε κι ενα μπαράκι στο Παγκράτι, το Όκιο
Φώντας Τρούσας
Γκαραβέλας... Διάβασε και τα σχόλια... https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid033PY9qQ4GxCSqoaoYsAWdHc28cEJM3n7kCRoYPDQFcJf9PaoiDq9KX4Xowit35rHvl&id=100014406333349&locale=el_GR
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΡΙΚΤΣΗΣ
στο σπίτι μου έχω δίσκους από Willie nelson, Linda Ronstadt the everly bros , Alison krauss, Chris christofferson , Glen Campbell, Hank Williams, Johnn y Cash Ray Charles , Kenny Rogers Patsy Cline, brenda lee
Antonis Anagnopoulos
Έχω προσπαθήσει να φέρω κόσμο μέσω alt-country και δεν κατάφερα τίποτα.
Akis Perdikis
Και η Αμερική είχε ένα θέμα με την Country, υπήρχε αυτή η αντιπαλότητα ανάμεσα στους rock fans και στους καντράδες. Θυμήσου πως τελειώνει το Easy Rider. Οι Byrds και οι Flying Burrito Bros έκαναν μια απόπειρα συμφιλίωσης στα τέλη των '60s.
Antonis Kosmas
Μεγάλο δίκιο!
Yiannis G. Kakoulas
Η country είναι η βάση κι όλοι εκεί επιστρέφουν.
Λεωνίδας Μπακαπώζης
Nope
Spyros Tsalavoutas
Πολύ σωστά! Αλλά πρέπει να γίνει και κάποιος διαχωρισμός. Υπάρχει από τη μια η country που ακούν διάφοροι φανατικοί προτεστάντες, διάφοροι hillbillies και γενικά το αντιδραστικό αμερικάνικο κατεστημένο, μια country ανούσια έως βλακώδης και από την άλλη αυτή των Kris Kristoferson, Willie Nelson, Emylou Harris και πολλών ακόμα (και της υπέροχης Sierra Ferrel από τους νεότερους).
Ευθύμιος Ραγκούσης
Διαγραφήσιερρα την ειδα στο τικτοκ και κολλησα
Akis Perdikis
Επιτέλους, κάποιος ανέφερε τη Sierra Ferrell, είναι απίθανη!
https://www.youtube.com/shorts/jYSk6M7XbEQ
Konstantinos Petropoulos
Η Sierra Ferrell είχε έρθει στην Αθήνα κ είχε παίξει στο Τικι Bar το Δεκέμβρη του 2018 (11 & 12 αν δεν κάνω λάθος ) κ ήταν υπέροχη. Ήταν support στον C.W. Stoneking.
Nikos Papadojannis
Ορθότατη παρατήρηση. Καλή μουσική, κακή συνειρμοί. Προσθέτω στους καλούς υπηρέτες τη Lucinda Williams, που βέβαια δεν είναι καθαρή country.
Evangelia Kotroni
Με την americana και δη τη southern/gothic τα πάμε καλά πάντως, φταίει η εγγενής κατάθλιψη που κουβαλάμε, βλέπε 16 Horsepower/Wovenhand etc.
Δυσήνιος Τύπ Πος
Σε διάβαζα με χαρά τότενες. Από τα καλύτερα δισκάκια εννοείται
DJ Menelaos Koutsakos
Αξίζει και μία αναφορά στους Replete Brothers (Αντώνης και Δημήτρης Παπαβομβολάκης), ίσως το μοναδικό ελληνικό country group απ'όσο γνωρίζω
Φανης Κρανας
"Modern Sounds in Country and Western Music" από τα καλύτερα άλμπουμ του Ray Charles.
Χρήστος Τσανάκας
Στο περιοδικό ΗΧος, είχα κάνει αφιέρωμα στην καουντρυ, στα 90s - Xρηστος Τσανακας
Φώντας Τρούσας
είχε κριθεί τότε το παιγνίδι
Φανης Κρανας
Υπάρχουν και οι Train 45 bluegrass από Θεσσαλονίκη με τον Γιάννη Γκουγκουρέλα τον greekflatpicker
https://youtu.be/-l4WPRof5SI?is=nu9pvtYkdZZ1nvTV
Vangelis Georgiadis
ΔιαγραφήΕδώ δεν ακούω το ένας αητός καθότανε , θ ακούσω Αμερικανο τσαμικο
Φώντας Τρούσας
παρακάτω... αν και δεν σε ρώτησε κανείς τι ακούς
Eva Zevgoula
Εγω παντως κάντρι παίζω τα τελευταία χρόνια στο ραδιόφωνο...κάντρι,bluegrass,folk,americana και τα συναφή ελληνικά και ξένα...
Harry Gordon
Ναι δεν ακουν country αλλα μας τα εχουν ζαλησει με τον Τζονι Κας αποταν κυκλοφορησε ταινια
Γιάννης Τσουκαλάς
τώρα για να πούμε και του στραβού το δίκιο μόνο ο Πετρίδης φώναζε πάντα για το ποσό σπουδαία και επιδράσεις μουσική ήταν
Αξέχαστο το κόλλημα του με το Farm Aid ή εκεί στα τέλη των 80s με το ανερχόμενο τότε αστέρι τον Garth Brooks
Κώστας Δευ. Άξιος
Αν θυμάμαι καλά, ο Γκαραβελας είχε διοργανώσει ένα country festival στο Καρπενήσι
Vagelis Avgidis
ΔιαγραφήΝομίζω δεν ξέρουμε τη διαφορά μεταξύ country και folk ακόμα...
Thomas Triantafyllou
Μόνο την εμφάνιση του Bela Fleck μπορω να σκεφτω ,αλλά κι αυτή μεσα στο ευρύτερο ηχητικό πλαίσιο των flecktones,που ξεφεύγει από το αμιγώς bluegrass των πρώτων δίσκων του στη Rounder
Elias Aggelopoulos
Δεν θεωρώ οτι ειναι θέμα έλλειψης μουσικής παιδείας ή και προκατάληψης. Υφίστανται και αυτοί οι παράγοντες, ναι, αλλά ας μην παραβλέπουμε και τον παράγοντα του γούστου. Country, bluegrass, americana, ακομη και folk είναι από τα ελάχιστα είδη που δεν κατάφεραν ποτε να με αγγιξουν, παρα τις πολλες αποπειρες. Αναγνωριζω την ποιότητά τους, αντιλαμβανομαι το ισχυρο background, αλλά...
Σχόλια από το fb στο ποστ "Υπήρχε χρήμα στην Ελλάδα στο τέλος της δεκαετίας του ’90"...
ΑπάντησηΔιαγραφήVassilis Serafimakis
Μού κάναν πολλή εντύπωση οι φορεσιές τών καλλιτεχνών, ιδίως τών αντρών.
Αν η κάουντρυ είναι η δημοτική μουσική τών ΗΠΑ, τότε κοιτάω τούς ανάλογους καλλιτέχνες δημοτικής μουσικής στις Ευρωπαϊκές χώρες. 'Οταν εμφανίζονται οι Ευρωπαίοι τής δημοτικής να τραγουδήσουν είναι ντυμένοι ή "σοβαρά" ή "παραδοσιακά".
Ο Αμερικανός τι παράδοση νά'χει πίσω του; Αντε κάτι από γελαδάρηδες. Εχει παρατήσει πίσω στον Old World τα παραδοσιακά. Ο κάουντρυ μουσικός λοιπόν θα ντυθεί εξεζητημένα, με φλας, με πλουμίδια, με "λαϊκά" διακοσμητικά πάνω στα ρούχα του, όλα μες στο κιτς -- εν ολίγοις προβάλλει υπερήφανα τη Β Λ Α Χ Ι Ά του, άσχετα αν όντως είναι redneck. Αυτή η αυθάδης υπερηφάνεια με εντυπωσίαζε -- περισσότερο απ'το ντύσιμο rock and rollers "κατά τού κατεστημένου".
Thekla Tselepi
Ναι Φώντα, η εποχή που περνάγαμε από δύο τρία περίπτερα, σταθερά και αγοράζαμε καμία δεκαριά μουσικά περιοδικά το μήνα. Πάνε αυτά...