CHRISTOPHER LEE το “The Wicker Man” ήταν η κορυφαία ταινία του

Παίρνοντας θλιβερή αφορμή από το θάνατο του Christopher Lee που ανακοινώθηκε χθες (πέθανε πριν πέντε μέρες), θυμήθηκα κάτι σχετικό και ενδιαφέρον…

Ήταν 7 Οκτωβρίου 2001, ημέρα Κυριακή – σχεδόν ένας μήνας μετά την 11η Σεπτεμβρίου (μία είναι η 11η Σεπτεμβρίου). Από νωρίς εκείνο το απόγευμα η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι –όχι στην Ελλάδα, στο μακρινό Αφγανιστάν, καθώς η «υπομονή» των Αμερικανών έδειχνε πλέον εξαντλημένη, αναλαμβάνοντας να σκορπίσουν στα τέσσερα τη φτωχότερη χώρα του κόσμου.

Γνωρίζοντας από την εποχή του Κόλπου πως ο πόλεμος μέσα από την τηλοψία είναι μια ελεεινή υπόθεση, είχα αποφασίσει να κινηθώ προς κέντρο, θέλοντας να ευχαριστηθώ κάποιο φιλμάκι στο «Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου» της Ελευθεροτυπίας, που αναπτυσσόταν την ίδιαν ώρα στον Απόλλωνα. Η Αθήνα κάτι σαν Καμπούλ, έρημη και μόνη…

Ταινίες πολλές. Επιλέγω την τελευταία της βραδιάς, ένα θρίλερ με τον Christopher Lee (σε ρόλο «καλού») που είχε τίτλο “The Devil Rides Out” (μεταφρασμένος στα ελληνικά ως… «Η Ερωμένη του Διαβόλου»).

Ό,τι θα σας διηγηθώ εν συνεχεία, συνέβη ακριβώς έτσι.

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/u46465/58373

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ TV... που έγραψαν ιστορία

http://www.lifo.gr/team/primetime/58360

ΜΙΝΩΣ ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ ένα φωτογραφικό αφιέρωμα σπάνιων ζωγραφικών, σκηνογραφικών, θεατρικών, κινηματογραφικών, δισκογραφικών και εκδοτικών δράσεων

http://www.lifo.gr/team/lola/58297

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ – ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ μια ιστορία αμέσως μετά τη γερμανική κατοχή...

Πριν λίγο καιρό βρήκα στο γιουσουρούμ ένα κιτρινισμένο βιβλίο, παλιό, πολύ παλιό, βγαλμένο σίγουρα πριν απ’ το ’50. Μπορεί να υπάρχουν και οι επανατυπώσεις, αλλά εγώ είχα την τύχη να πιάσω στα χέρια μου την πρώτη-πρώτη έκδοση τού θεατρικού τού Αλέξη Δαμιανού «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε» στις Εκδόσεις Γκοβόστη από το 1947. Στο βιβλίο δεν αναγράφεται χρονολογία τυπώματος (υπάρχει μόνο μιαν ημερομηνία, η 20/12/46 στο τέλος του κειμένου), ψάχνοντας όμως στην Εθνική Βιβλιοθήκη εντόπισα τον «κωδικό εισόδου» του βιβλίου (1947/1-0029), κάτι που ήρθε απλώς να επιβεβαιώσει εκείνο που υπέθεσα (μετά βεβαιότητος).

Το έργο του Δαμιανού ανεβαίνει στο θέατρο Βρετάνια, από τον θίασο «Ενωμένοι Καλλιτέχνες» την 26/11/1945 (όπως διαβάζουμε σε καταχώρηση του «Ριζοσπάστη» της εποχής) σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι (στο βιβλίο το επώνυμο είναι γραμμένο ως «Χατζιδάκης», αλλά και ως «Χατζηδάκης») και σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου.

Οι «Ενωμένοι Καλλιτέχνες» ήταν κατά βάση ένας ΕΑΜικός θίασος, που ιδρύθηκε στις αρχές του ’45 και πορεύτηκε, αγωνιστικά-θεατρικά μέχρι και την επόμενη χρονιά. Μέλη του υπήρξαν σημαντικότατοι ηθοποιοί, κάποιοι εκ των οποίων υποδύθηκαν ρόλους και στο συγκεκριμένο έργο. Ανάμεσά τους οι Στάσα Ιατρίδου, Δήμος Σταρένιος, Νίκος Βασταρδής, Νάσος Κεδράκας, Δημήτρης Βεάκης, Ασπασία Παπαθανασίου, Τίτος Βανδής, Καίτη Ασπρέα, Δ. Μπαλαδήμας, ενώ ρόλος υπήρχε και για τον ίδιο τον συγγραφέα… 

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/58327

ΜΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΚΗΣ zyklon

Ένα βασικό για αρχή. Ο Μάνος Μυλωνάκης είναι το ένα από τα δύο μέλη των Your Hand in Mine, του γκρουπ που μας έχει δώσει δύο CD-R και δύο CD (στην Inner Ear) κινούμενα σ’ ένα minimal, folk-electro στυλ. Η πιο πρόσφατη δουλειά τού Μυλωνάκη είναι το “Zyklon” [Ανεξάρτητη Παραγωγή], η πρωτότυπη μουσική του για το θεατρικό έργο τού Θανάση Τριαρίδη Zyklon ή το πεπρωμένο, που ανέβηκε στο θέατρο Blackbox της Θεσσαλονίκης την 5/3/2015 σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου. Πριν πούμε τα σχετικά για τη μουσική του Μυλωνάκη ας παραθέσω μερικά λόγια του συγγραφέα Τριαρίδη, έτσι όπως τα δανείζομαι από το artplay.gr, χρήσιμα για τη συνέχεια… 
«Στην αφετηρία όλων των διαλογικών αφηγήσεων (των “θεατρικών έργων”) που γράφω υπάρχει η ίδια εμμονή: ο κοινός θάνατος μέσα σε αυτό που θαμπά και ασαφώς ονομάζουμε “αγάπη” – ο χαμός διά της αγάπης, εξαιτίας της αγάπης. Στο ZYKLON οι δύο ήρωες βρίσκονται μέσα στο σκοτάδι, σε μία πεποιημένη μήτρα, στην κάψουλα ενός παιχνιδιού roller coaster όπου προστατεύονται από βραχίονα ασφαλείας.(…)
Δύο άνθρωποι του σήμερα αποφασίζουν, θαρρείς αναδρομικά, να πεθάνουν στο Άουσβιτς του 1943. “Μα πως είναι δυνατόν αυτό;” θα ρωτήσει κανείς – “αφού η Ιστορία έχει συντελεστεί;”. Για αυτό κατέφυγα στο θέατρο, στην θεατρική συνθήκη της αναπαράστασης – που συνάμα, ωστόσο, είναι και ζωή. Με ενδιέφερε πάρα πολύ η έξοδος από τον προσωπικό χώρο στον ιστορικό χρόνο: πλέον δεν είμαστε προστατευμένοι στην κάψουλά μας, δεν έχουμε πια βραχίονα ασφαλείας – είμαστε μέσα στον θάλαμο αερίων του Άουσβιτς.
Υπάρχει το ηθικό (ή ηθικιστικό) ερώτημα αν δικαιούμαστε να κάνουμε τέχνη με το Ολοκαύτωμα. Δικαιούμαστε να κάνουμε τέχνη με οτιδήποτε – οποιαδήποτε άλλη εκδοχή θα ήταν μια θλιβερή παραίτηση υπέρ της θεολογίας. Είναι βέβαια εξαιρετικά δύσκολο να βρεθείς ως συγγραφέας με το θέμα του Ολοκαυτώματος στα χέρια και να μην σε καταπιεί σαν μαύρη τρύπα: το Ολοκαύτωμα παράγει περισσότερη υλική αλήθεια από όσην ερμηνεία μπορούν να σηκώσουν οι αφηγήσεις μας. Αλλά καθώς γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, δεν μπορούσα να σκεφτώ οποιαδήποτε άλλη εκδοχή επαφής με τους αφανισμένους Εβραίους συμπολίτες μου.(…) Και καθώς μεγαλώνω το αίτημα τούτης της επαφής γυρίζει στο μυαλό μου όλο και πιο επίμονα – σχεδόν ως ψύχωση».

Αν και διαφωνώ εντελώς με την αντίληψη πως δικαιούμαστε να κάνουμε τέχνη με οτιδήποτε και κυρίως με οποιονδήποτε τρόπο –αυτό το «με οποιονδήποτε τρόπο» με τρομάζει, κάτι που δεν το εδράζω, φυσικά, σε θεολογικές αντιλήψεις, αλλά σε ευρύτερες ηθικές-φιλοσοφικές– θέλω να πω πως η μουσική, από τη φύσης της, θα έχει πάντα τη δυνατότητα να κινείται στους δικούς της δρόμους. Η γλώσσα της διατηρεί και θα διατηρεί εφ’ όρου ζωής τη δική της αυτονομία, ενώ και ο… ευγενικός τη λόγος δεν θα γίνει ποτέ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κανονιστικός, ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες που θα κληθεί να συνεργαστεί με τις άλλες Τέχνες (κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής ή κινηματογραφικής παράστασης κ.λπ.).

Βεβαίως, επί του προκειμένου, το ζήτημα είναι πως εγώ προσωπικώς δεν έχω δει το συγκεκριμένο έργο, ώστε να μπορώ να κρίνω το… αν ο τρόπος που συνεργάζονται οι Τέχνες στο “Zyklon”, άρα και η μουσική, εξυπηρετεί τον γενικότερο προβληματισμό του συγγραφέα και του σκηνοθέτη – ο οποίος προβληματισμός, εξ όσων διάβασα στο net, δεν νομίζω να εμπίπτει σε κάποια κατηγορία ή υποκατηγορία του ηθικώς μεμπτού. Γιατί, δηλαδή, να μην υπάρχουν έργα τέχνης που να σχετίζονται με το Ολοκαύτωμα; Δεν θα πρέπει αυτό να αποκλειστεί εκ των προτέρων. Αν κάτι θα πρέπει να αποκλειστεί (όχι από κάποια επιτροπή λογοκρισίας, αλλά από καθέναν μας ξεχωριστά) είναι η πιθανότητα η «Τέχνη» (τότε σε εισαγωγικά) να υποδαυλίζει το μίσος, τη βεβήλωση της μνήμης ή άλλα τιποτένια ιδεολογήματα.

Εκείνο που πρέπει να πω, αναφορικώς με τη μουσική, είναι πως η παρουσία του Μυλωνάκη στο “Zyklon” δεν θα ανατρέψει την εικόνα που έχουν οι φίλοι των Your Hand in Mine για τις μουσικές του (τους). Τα δέκα θέματα, μικρής σχετικώς διάρκειας, που παρουσιάζονται στο CD εντάσσονται όλα σ’ εκείνο το… electro δωματίου (σύνθια, προγραμματισμός, εφφέ, αλλά και βιολί, βιόλα, τσέλο, πιάνο και τα λοιπά), οικοδομώντας μια μουσική μνήμης, απώλειας και θλίψης, που συνάδει (υποθέτω) με τα γενικότερα ζητήματα που θέτει το έργο. Οι συνδυασμοί είναι αποδοτικότατοι εννοώ, και θέματα όπως «Το στρατόπεδο», «Ο θάλαμος αερίων» ή «Η απελπισία των ματιών σου» εμπεριέχουν στοιχεία όλης εκείνης της διαβρωτικής έγχορδης electronica, που μας είναι οικεία από την μεγάλη εποχή της 4AD (This Mortal Coil, Dead Can Dance και τα σχετικά).

Πολύ ωραίο το minimal κλείσιμο («Κεντρικό θέμα Ζυκλόν») με την κεντροευρωπαϊκή μελαγχολία του να βαδίζει στα χνάρια του καλύτερου Wim Mertens.

Επαφή: www.manosmilonakismusic.com

ΑΡΛΕΤΑ μουσικές, στίχοι και επεισόδια

(…) Το πρώτο δισκάκι της Αρλέτας περιείχε τα τραγούδια «Τώρα θ’ ανοίξω τα φτερά (Γ. Κοντογιώργου – Γ. Στεφάνου)/ Η μέρα τέλειωσε (Νίκου Χουλιαρά)» [Lyra 1194] και κυκλοφορεί το φθινόπωρο του ’66, λογικά πριν την έκδοση του LP. Μάλιστα στην ετικέτα αναγραφόταν το… «παρουσιάζουμε την Αρλέττα με την κιθάρα της». Το ότι το όνομα ήταν γραμμένο με δύο «τ» δείχνει την… πρωτιά. Το λέω, γιατί στο αμέσως επόμενο 45άρι που βγαίνει, και αυτό, προς το τέλος του ’66 με τα τραγούδια «Ερημιά (Γ. Σπανού – Γ. Στεφάνου)/ Δέκα στρατιώτες κι ένας λοχαγός ( Γ. Σπανού – Κ. Γεωργουσόπουλου)» [Lyra 1203] το όνομά της είναι γραμμένο «σωστά»… Αρλέτα.

Το άλμπουμ περιείχε δώδεκα τραγούδια, κατά τα συνηθισμένα της εποχής, και ανάμεσά τους, στην πρώτη έκδοση, τα «Κάποιες νύχτες» (Γιάννης Σπανός – Κώστας Γεωργουσόπουλος) και «Το λειβάδι» (Νίκος Χουλιαράς). Για κάποιο λόγο, ενώ τα τραγούδια έχουν πάρει άδεια και κυκλοφορούν κανονικά, ξαφνικά αποσύρονται. Ο δίσκος ξαναμπαίνει στο εργοστάσιο… με «Τα πελαγίσια όνειρα» (Νότης Μαυρουδής – Νίκος Χουλιαράς) και το «Η μέρα τέλειωσε» (Νίκος Χουλιαράς), να αντικαθιστούν τα «προβληματικά» τραγούδια. Τούτο μπορεί να συνέβη στις αρχές του ’67, αλλά το ίδιο πιθανό είναι να συνέβη και στους πρώτους μήνες της χούντας… Η λογοκρισία, ως γνωστόν, πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τη δικτατορία ήταν σκληρή και άπειροι δίσκοι είχαν ταλαιπωρηθεί.

Τι έλεγε, όμως, το «Κάποιες νύχτες»;

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/58264

μου λείπει αυτό το απάτητο φάνκι-λαϊκό LP

ΡΙΑ ΖΕΡΒΑ: Εσύ ο Θεός μου [Venus SV39, 1981]

Όποιος ενδιαφέρεται να το ξεφορτωθεί (λέμε τώρα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις…) επικοινωνεί… Λεφτά δεν υπάρχουν, αν μιλάμε για τις τιμές του discogs… Κάτι όμως θα βρεθεί, έστω για ανταλλαγή…

ο τζαζ κιθαρίστας JOSHUA BREAKSTONE

Παλιός γνώριμος ο κιθαρίστας Joshua Breakstone – από την αρχή σχεδόν του blog, όταν είχα αναφερθεί στο άλμπουμ του “No One New” [CAPRI, 2009], αλλά και πιο πρόσφατα, όταν έγραψα για το “With the Wind and the Rain” [CAPRI, 2014]. Κινούμενος με τρίο βασικά, το οποίο ενίοτε μετατρέπεται σε κουαρτέτο (με την προσθήκη τσέλου), ο Breakstone έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν δικό του ήχο, εκμεταλλευόμενος την ικανότητά του να συνθέτει έναν τύπο ήσυχης jazz (πείτε την και chamber jazz), που διαθέτει, όμως, υπόγειο groove. Έτσι, τα άλμπουμ του εμφανίζουν μια χορευτική ροή, χωρίς να χάνουν επ’ ουδενί σε άλλες πιο... εγκεφαλικές απαιτήσεις. Δεν βοηθούν προς αυτό μόνον οι εξαιρετικοί μουσικοί, ο μπασίστας Lisle Atkinson, ο ντράμερ Andy Watson και ο τσελίστας Mike Richmond, αλλά και το ρεπερτόριο αυτό καθ’ αυτό, που αποτελείται, βασικά, από επιλεγμένα στάνταρντ και λιγότερο στάνταρντ (μεταξύ των εννέα tracks, καταγράφονται μόλις δύο originals), παρέχοντας στο “2nd Avenue” [CAPRI, 2015] την ποθητή, από τον Breakstone, κινητικότητα.

Αν και το track list θα μπορούσε να κατανέμεται σε… δύο πλευρές, στα πέντε κομμάτια με τσέλο (της μιας) και στα τέσσερα άνευ τσέλου (της άλλης), στην πράξη το αποτέλεσμα δεν αλλάζει όσον αφορά στα δυναμικά χαρακτηριστικά του. Το άκουσμα έχει ενιαία χαρακτήρα, κυρίως γιατί οι ενορχηστρώσεις του Breakstone, είτε για τρίο, είτε για κουαρτέτο, έχουν γίνει νε σεβασμό στις πρωταρχικές μελωδίες – που ακούγονται εδώ «πιστές», αλλά συγχρόνως και ανανεωμένες. Και αναφέρομαι στο εισαγωγικό “Thingin’” του Lee Konitz (που προσφέρει μιαν έξοχη συνύπαρξη τσέλου και κιθάρας), στο “Home” του Cannonball Adderley (με τη μελωδία να περνάει από το δοξάρι του μπάσου, καθώς κιθάρα και τσέλο συμβάλλουν στην αρμονική ολοκλήρωση), στο “Evergreenish” του Dexter Gordon (με τον Breakstone να προσφέρει ένα ωραίο δεύτερο σόλο) και βεβαίως στο έσχατο original και 9λεπτο “2nd Ave: Blues for Imahori” –δίχως να παραβλέπω κανένα από τα υπόλοιπα– ένα κλασικό μινόρε blues, το οποίον παίρνει επάνω του, ολάκερο, ο… πρώτος ανάμεσα σε ίσους.

Επαφή: www.joshuabreakstone.com, www.caprirecords.com

ποιος είναι ο ΚΩΣΤΑΣ ΆΓΑΣ;

Πριν πω τη γνώμη μου για το άλμπουμ «Tου Αιγαίου η Μοναξιά ΙΙ/ Η Απάντηση» [Ανεξάρτητη Παραγωγή, 2015], νομίζω πως αξίζει να παραθέσω ένα απόσπασμα από τις σημειώσεις του Κώστα Άγα στο booklet τού πιο πρόσφατου CD του. Το πράττω...

«Στα χέρια σας κρατάτε  την 7η δισκογραφική μου δουλειά μετά τις: “Οι Μικρές μας οι Στιγμές” (1999), “Του Αιγαίου η Μοναξιά” (2000), “Η Τριήρης και Άλλα Αληθινά Παραμύθια” (2003), “Κώστας Άγας – IV” (2005), “Οι Εκδρομές των Κυριακών” (2009 σε αποκλειστική έκδοση συλλεκτικού βινυλίου) και “…στο βάθος φώτα σε μώλο αττικό” (2012). Η ιδέα για το περιεχόμενο της 7ης δισκογραφικής μου δουλειάς, καθώς και για τον τίτλο της “Του Αιγαίου η Μοναξιά II: Η Απάντηση”, μου δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2011, όταν βρέθηκα στο Burg Herzberg Festival της Γερμανίας, για να παρακολουθήσω τη συναυλία του αγαπημένου μου ροκ συγκροτήματος Eloy! Ψάχνοντας πριν τη συναυλία τους δίσκους βινυλίου και τα CD του εν λόγω συγκροτήματος στους πάγκους των πλανόδιων πωλητών έξω απ’ το χώρο του stage, παρατήρησα ότι οι Eloy έβγαλαν το 1977 δίσκο με τίτλο “Ocean”, ενώ το 1998 έβγαλαν δίσκο με τίτλο “Ocean 2: The Answer”. Η πρώτη σκέψη που μου πέρασε απ’ το μυαλό ήταν: “νομίζω ότι και η δική μου 2η δισκογραφική δουλειά του 2000 ‘Του Αιγαίου η Μοναξιά’ χρειάζεται μιαν απάντηση, μια συμπλήρωσή της τέλος πάντων. Κι αυτό θα πρέπει να γίνει μ’ έναν ακόμη δίσκο που ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι δεν θα αγγίξει το επίπεδο έμπνευσης και ενθουσιασμού, που με διακατείχε το 1999/2000, όταν η τραγουδοποιητική μου δραστηριότητα ήταν ακόμη στην αρχή και την ακμή της, τουλάχιστον θα είναι σίγουρα πιο ώριμος και πιο συγκροτημένος σ’ αυτά που θέλει να πει, καθόσον μετά από τόσα χρόνια τραγουδοποιίας και ηχογραφήσεων, αισθάνομαι σαφώς πιο έμπειρος”».

Λέει κι άλλα, πολλά, ο Άγας στο ένθετο, αλλά ας σταματήσουμε σ’ αυτά… πριν πάμε σε κάτι άλλο. Σε μερικά δικά του λόγια, ξανά, που ψάρεψα από το retromaniax. Ξαναδώστε προσοχή:

«Εδώ στο retromaniax με ξέρετε ως Rinus Cesar. Όμως, ονομάζομαι Κώστας Άγας και, μεταξύ άλλων, ασχολούμαι και με τη μουσική και, ειδικότερα, με την τραγουδοποιία. Εδώ και πολλά χρόνια γράφω τα δικά μου τραγούδια –στίχους και μουσική– τα οποία τα ηχογραφώ σε cd ανεξάρτητης παραγωγής, με δικά μου έξοδα και μόχθο. Τα cd αυτά δεν υπάρχουν στα ράφια των δισκοπωλείων, αλλά τα διακινώ εγώ ο ίδιος, προσφέροντάς τα ως δώρο [απρόβλεπτο και αναπάντεχο] όχι μόνο σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς μου, αλλά και σε αγνώστους(…) Αν, λοιπόν, θέλετε να σάς χαρίσω όσα αντίτυπα του καινούριου cd μου “... και στο βάθος φώτα σε μώλο αττικό” επιθυμήσετε, δεν έχετε παρά να επικοινωνήσετε μαζί μου και να μού στείλετε προσωπικό μήνυμα. Θα αποκτήσετε το cd μου χωρίς καμία απολύτως αντικαταβολή, ακόμη και τα ταχυδρομικά θα είναι δικό μου “δώρο”. Το καινούριο μου cd έχει εκδοθεί σε 500 αντίτυπα. Από αυτά γύρω στα 100 αντίτυπα θα τα χαρίσω σε φίλους, συγγενείς, στους συμμετέχοντες στο cd (μουσικούς, ηχολήπτες και τραγουδιστές) κλπ. Μένουν, λοιπόν, 400 αντίτυπα. Θα είναι χαρά μου να φτάσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά στα μέλη του retromaniax».

Ομολογώ, λοιπόν, πως παρά τους επτά δίσκους τού Άγα εγώ τον αγνοούσα – έως πριν λίγο καιρό. Όπως, ας πούμε, τον αγνοεί εντελώς το discogs και το rate your music, όπως ελάχιστες είναι και οι ουσιαστικές αναφορές που υπάρχουν, για τον ίδιο και τα άλμπουμ του, στο net. Έχουμε όμως τώρα την ευκαιρία να… πλουτίσουμε τον διαδικτυακό λόγο, με μερικές κουβέντες για το CD του «Του Αιγαίου η Μοναξιά ΙΙ/ Η Απάντηση», μία πολύ περιποιημένη έκδοση που κυκλοφορεί, χέρι με χέρι προφανώς, εδώ και μερικούς μήνες.

Ο Άγας κινείται, μουσικώς, μεταξύ ροκ, μπαλάντας και λαϊκού. Άλλοτε οι επιρροές του τέμνονται (πάνω σε συγκεκριμένα τραγούδια) , άλλοτε όχι. Από πλευράς στίχου καταγράφεται, οπωσδήποτε, μιαν ευαισθησία (σε ερωτικά ή καθημερινά θέματα), η οποία συγκινεί μέσα στην απλότητά της. Υπάρχουν τραγούδια, που είναι εμπνευσμένα να το πούμε (ακόμη και στις ενορχηστρώσεις τους) και άλλα που είναι πιο κοινά. Το «λάθος» τού Άγα είναι πως χώρεσε στο δίσκο του 20 θέματα (τραγούδια και οργανικά). Πάρα πολλά! Αν επέλεγε 10-12 το αποτέλεσμα θα ήταν πιο μεστό, καταγράφοντας μία πολύ ευχάριστη, όσο και αναπάντεχη θα έλεγα, έκπληξη. Και τώρα όμως λειτουργεί, για μένα που δεν τον γνώριζα, η έκπληξη. Ξεπερνώ, λοιπόν, τα λαϊκά κομμάτια του άλμπουμ του (ακόμη και αν τραγουδά ο Γιάννης Κούτρας ή ο Τάκης Κωνσταντακόπουλος) και μένω στα πιο ροκ και τις μπαλάντες, τα οποία μου «κάθονται» αλλιώς.

Η γνώμη μου είναι πως ο Άγας είναι περισσότερο ροκάς και λιγότερο λαϊκός. Όσο και αν τον ενδιαφέρει ο Ξυδάκης και οι ανάλογοι Παπάζογλου και Θαλασσινός, μάλλον γουστάρει περισσότερο το folk-rock, τους Jethro Tull και τους… Eloy. Τούτο συνάγω ακούγοντας μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του CD του, όπως είναι το“Ile d’ Quessant” (αποδίδει ο ίδιος), αλλά και τα «Νανούρισμα της Ρόζμαρι», «Τραγούδι της Σόνιας», «Μου χαρίζετε αυτόν το χορό;» και «Οι άνθρωποι του πάρτι» (όλα με τη φωνή της Καλλιόπης Ηλιοπούλου).

Μόνο και μόνο γι’ αυτά τα κομμάτια, αλλά και για τον γενικότερο τρόπο που δρα και φέρεται, εγώ προσωπικώς θα του βγάλω το καπέλο…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ το ένα και μοναδικό του σάουντρακ στο “Oedipus the King” (1968)

Πληροφορήθηκα για πρώτη φορά γι’ αυτή την δυτικογερμανική (κατά τον IMDb) παραγωγή πριν πολλά χρόνια, όταν είχε πέσει στα χέρια μου το μνημειακό βιβλίο της Anna - Martine Lucciano «Γιάννης Χρήστου/ Έργο και Προσωπικότητα ενός Έλληνα Συνθέτη της Εποχής μας» [Βιβλιοσυνεργατική, 1987].

Εκεί, στην εργογραφία τού Χρήστου, αναφερόταν και η συγκεκριμένη ταινία του Philip Saville, τη σκηνική μουσική της οποίας είχε αναλάβει ο θρυλικός πια έλληνας συνθέτης. Υπήρχε μάλιστα και μια σημείωση του μεταφραστή (και γνωστού μουσικολόγου/ μουσικοκριτικού) Γιώργου Λεωτσάκου, στο κάτω μέρος της σελίδας, που από τότε μου είχε κάνει, για δύο διαφορετικούς λόγους, ιδιαίτερη εντύπωση. Έγραφε ο Λεωτσάκος:

«Η μόνη μουσική, που έγραψε ποτέ ο Χρήστου για να κερδίσει χρήματα. Με τα χρήματα αυτά (τα πορθμεία του στον Χάροντα, θάλεγε κανένας!) αγόρασε τη μοιραία ‘Κορτίνα’, το αυτοκίνητο που τον οδήγησε στο θάνατο».

Ο Γιάννης Χρήστου στη Δωδώνη;

Ως γνωστόν ο Γιάννης Χρήστου σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα την 8/1/1970, στα 44 χρόνια του…

Πέρα από το μακάβριο και μοιραίο του πράγματος (που εντοπίζει ανατριχιαστικά ο Λεωτσάκος) υπήρχε και κάτι άλλο, που δεν μου καθόταν και τόσο καλά στη σημείωση. Είχε ανάγκη ο ευκατάστατος Χρήστου τα χρήματα ενός σάουντρακ, για ν’ αγοράσει αυτοκίνητο;

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/58168

JAZZ + ΠΡΑΞΕΙΣ στην ΠΑΤΡΑ 11-13/6

Μία από τις πιο σταθερές-σοβαρές τζαζ εκδηλώσεις που γίνονται στη χώρα είναι χωρίς αμφιβολία το «JΑΖΖ + ΠΡΑΞΕΙΣ» στην Πάτρα. Εφέτος θα διεξαχθεί το τριήμερο 11-13 Ιουνίου (την επόμενη Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο δηλαδή) και πριν πούμε τα σχετικά θεωρώ καλό να επαναλάβω κάτι που είχα γράψει πέρυσι, γύρω από το πώς έχει δουλευτεί η jazz στην Πάτρα τα τελευταία 29 χρόνια –όσο διαρκεί το Διεθνές Φεστιβάλ δηλαδή– αποδεικνύοντας πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Λίγη ιστορία λοιπόν, πριν περάσουμε στο σήμερα…

Η σχέση του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας με την jazz θα μας πάει πίσω στο χρόνο. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, όταν καλλιτεχνικός διευθυντής του ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος. Τότε εμφανίστηκαν στην πόλη μεγάλα τζαζ ονόματα όπως οι Chick Corea, Gary Burton, Oregon, Keith Jarrett, Al Di Meola, Wynton Marsalis, Hermeto Pascoal, Cecil Taylor, André Jaume, Günter Sommer, Pino Minafra, Ran Blake κ.ά., δίνοντας μια ξεχωριστή (και γιατί όχι πανευρωπαϊκή διάσταση) στα εγχώρια σχετικά δρώμενα.

Από το 1991 και μετά, όταν άλλαξε ο καλλιτεχνικός διευθυντής (Βασίλης Φιλιππάτος) και το χρήμα προς την Πάτρα δεν έρεε πια όπως στα eighties και πάλι το Διεθνές Φεστιβάλ είχε την τζαζ συναυλία σε προτεραιότητα. Για παράδειγμα το καλοκαίρι του 1991 είχαν εμφανιστεί στην Πάτρα, μεταξύ άλλων, οι Anouar Brahem, Carlos Zingaro, Rabih Abou-Khalil και Charlie Mariano, το 1992 οι Glen Velez και Gianni Gebbia, το 1994 οι Louis Sclavis και Carlo Actis Dato, αλλά και αργότερα (1995), όταν καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο Νότης Μαυρουδής, είχαν περάσει από την Πάτρα οι Irakere και ο Arturo Sandoval, ενώ και επί Ηλία Ανδριόπουλου (1997-98) είχαν παίξει στην Πάτρα ο Tom Harrell, ο Stephan Micus και ο Jack DeJohnette. Και δεν έγραψα ακόμη λέξη για τους έλληνες μουσικούς, επειδή από την Πάτρα έχουν περάσει απαξάπαντες (από τους Σάκη Παπαδημητρίου και Φλώρο Φλωρίδη μέχρι τους νεότερους).

Από το 2004 και μετά το… jazz κεφάλαιο του Διεθνούς Φεστιβάλ έχει ξεχωριστό τίτλο, αποτελώντας μιαν ιδιαίτερη ενότητα μέσα στο γενικότερο πρόγραμμα. Πρόκειται για το… JAZZ + ΠΡΑΞΕΙΣ, που οργανώνεται κι εφέτος, για δωδέκατη συνεχή χρονιά, από τον Γιάννη Μουγγολιά και τους συνεργάτες του. Ένα αθόρυβο, αλλά πάντα ψαγμένο γεγονός, το οποίο έχει φιλοξενήσει (ήδη) ονοματάρες: Renaud Garcia-Fons, Tomasz Stańko, Louis Sclavis, Aldo Romano, Nik Bärtsch’s Ronin, Lars Danielsson, Chico Freeman, Barbara Dennerlein, Nicky Skopelitis, Sheila Jordan, Günter Sommer, Μilcho Leviev, Rick Margitza, Fritz Pauer, Trilok Gurtu, Furio Di Castri, Alexi Tuomarila, Olivier Gatto, Milo Kurtis… Για να συμπληρώσουμε και τα της ελληνικής σκηνής, καθώς κι εκεί χάνεται η μπάλα: Βασίλης Τσαμπρόπουλος, Γιώργος Τρανταλίδης, Σάκης Παπαδημητρίου, Γεωργία Συλλαίου, Γιώργος Κοντραφούρης, David Lynch, Κώστας Θεοδώρου, Τάκης Φαραζής, Σαβίνα Γιαννάτου, Σοφία Νοητή,  Φλώρος  Φλωρίδης, Λάκης Τζήμκας, Ανδρέας Γεωργίου, Γιώργος Μεταξάς, Μπάμπης Παπαδόπουλος, Παντελής Στόικος, Χάρης Λαμπράκης, Δημήτρης Βασιλάκης, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος…

Πιστή στο ραντεβού της η γιορτή της τζαζ στην Πάτρα συγκεντρώνει κι εφέτος μεγάλα ονόματα από το χώρο τού διεθνούς και ελληνικού circuit, επιφυλάσσοντας, για ακόμη μια φορά, ένα πρόγραμμα υψηλών απαιτήσεων. Πάντα μέσα στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ, που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Πατρέων, και με σταθερό σημείο αναφοράς το Αίθριο του Παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου. Πιο αναλυτικά:

Πέμπτη 11 Ιουνίου, 21:00

Ιβόνα Γκλίνκα

Τέσσερις δεξιοτέχνες μουσικοί (και καθηγητές του Δημοτικού Ωδείου Πατρών), ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος πιάνο, η Ιβόνα Γκλίνκα φλάουτο, ο Βιλέν Καραπετιάν κοντραμπάσο και ο Λεωνίδας Πλιάτσικας ντραμς θα ενώνουν τις δυνάμεις τους παρουσιάζοντας ένα αφιέρωμα στον σημαντικό γάλλο συνθέτη, πιανίστα, ενορχηστρωτή, παραγωγό αλλά και ηθοποιό Claude Bolling μέσα από τις jazz σουίτες του: “Suite for Flute and Jazz Piano Trio No 2” (“Espiegle”, “Pastorale”) και “Suite for Flute and Jazz Piano Trio No 1” (“Baroque and Blue”, “Sentimentale”, “Javanaise”, “Fugace”, “Irlandaise” και “Véloce”). Ο Claude Bolling συνέθεσε, ως γνωστόν, δεκάδες σάουντρακ (“Borsalino”, “Les Brigades du Tigre”, “California Suite” κ.ά.), έργα για big bands κ.λπ., ενώ συνεργάστηκε με προσωπικότητες τύπου Lionel Hampton, Roy Eldridge, Yo-Yo Ma, Stéphane Grappelli, Boris Vian κ.ά. 

Αλέκος Βρέτος

Την ίδια βραδιά τη σκυτάλη θα πάρει το Αλέκος Βρέτος Quartet, αποτελούμενο από τους Αλέκο Βρέτο ούτι, Δημήτρη Σεβδαλή πιάνο, Περικλή Τριβόλη κοντραμπάσο και Κώστα Μερετάκη κρουστά, προτείνοντας ένα κράμα αραβικής, jazz, και latin μουσικής με μεγάλες δόσεις αυτοσχεδιασμού. Οι μουσικές του Βρέτου έχουν μιαν ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, κρατώντας τον παραδοσιακό ήχο στην πρώτη γραμμή και αναπτύσσοντάς τον μέσα από τον αυτοσχεδιασμό και την εκρηκτική ρυθμική εξέλιξη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει συνθέσεις από το νέο CD του “K on Top”, από παλαιότερες δουλειές του, μαζί με επιλεγμένα θέματα άλλων συνθετών (Wayne Shorter, Duke Ellington, Simon Shaheen, Anouar Brahem…). Ο Βρέτος έχει συνεργαστεί με τους Μίκη Θεοδωράκη, Gilad Atzmon, Simon Shaheen, Bassam Saba, Haig Yazdjian, Θόδωρο Αντωνίου, Λάκη Χαλκιά, Κώστα Θωμαΐδη, Τάκη Πατερέλη, Δημήτρη Μαραγκόπουλο, Γιώργο Φακανά, Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής, Kρατική Ορχήστρα Αθηνών, Καμεράτα κ.ά, ενώ πριν από το “K on Top” έχει στο ενεργητικό του δυο ακόμη άλμπουμ, το “Yunan” (2004) και το “Mergin” (2009).

Παρασκευή 12 Ιουνίου, 21:30

Marius Neset

Σημαντική ημέρα, αφού θα εμφανιστεί σε αποκλειστική εμφάνιση για το JAZZ + ΠΡΑΞΕΙΣ 2015, και για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το κουαρτέτο του διάσημου σαξοφωνίστα (τενόρο και σοπράνο) Marius Neset, αποτελούμενο από τον ίδιο και τους Heine Bugge ακορντεόν, Anton Eger ντραμς και Phil Donkin κοντραμπάσο. Τον Απρίλιο του 2011 ο γεννημένος στη Νορβηγία και με βάση την Κοπεγχάγη Marius Neset κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του, το “Golden Xplosion!” [Edition], το οποίο τον κατέστησε αμέσως ως έναν από του πιο πολυσυζητημένους νέους τζαζ συνθέτες της ευρωπαϊκής σκηνής. 

Οι μετέπειτα κυκλοφορίες του, το “Birds” [Edition, 2013] και το “Lion” [ACT, 2014], επιβεβαίωσαν τα προαναφερθέν. Μετά από τρία χρόνια γεμάτα περιοδείες, που περιλάμβαναν sold out συναυλίες σε μερικά από τα πιο δημοφιλή φεστιβάλ της Ευρώπης (North Sea Jazz, Stuttgart Jazzopen, Kongsberg Jazz Festival), ο Neset κυκλοφόρησε το πιο αναμενόμενο άλμπουμ του, το “Pinball” [ACT, 2015], μεταφέροντας τον ακροατή στον δικό του μοναδικό ήχο. Σε ηλικία 30 ετών, σήμερα, ο Marius Neset θεωρείται top για την διεθνή τζαζ σκηνή, και συζητιέται ως ένας ήδη σημαίνων τενόρο σαξοφωνίστας. Να πούμε, τέλος, πως στις γενικότερες επιρροές του ο ίδιος αναφέρει τους Frank Zappa, Django Bates (ήταν ο μέντοράς του), Pat Metheny και Wayne Shorter, καθότι έχει κι αυτό τη σημασία του...

Σάββατο 13 Ιουνίου, 21:30

Η αυλαία του «Jazz + Πράξεις 2015» θα πέσει με τον πιο μαγευτικό τρόπο, αφού στη σκηνή θα εμφανιστεί ένα από τα σημαντικότερα, αυτή τη στιγμή, διεθνή σχήματα, που συνδυάζουν γοητευτικά την παράδοση της Αφρικής με την τζαζ. Ο λόγος για το τρίο του 30χρονου υποψήφιου για Grammy κουβανού πιανίστα και συνθέτη Alfredo Rodriguez (δίπλα του οι Reinier Elizarde Ruano κοντραμπάσο και Michael Olivera ντραμς). Το ρεπερτόριο του σχήματος είναι βασισμένο σε πρωτότυπες συνθέσεις, αλλά και σε κλασικά latin τραγούδια όπως τα “Guantanamera”, “Veinte años”, “Quizás, quizás, quizás”, παιγμένα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Ο Alfredo Rodriguez έχει αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές σε όλο τον κόσμο, καθώς ορισμένοι τον συγκρίνουν ήδη με μεγάλες πιανιστικές μορφές της τζαζ, όπως τoυς Art Tatum, Bill Evans και Keith Jarrett. Υπερβολές; Όχι μεγαλύτερες από κάτι άλλο που γράφτηκε για ’κείνον: «Αν ο Σοπέν είχε γεννηθεί στην Αβάνα, κάπως έτσι θα ακουγόταν».

Alfredo Rodriguez

Ο Alfredo Rodriguez έχει μοιραστεί τη σκηνή με μουσικούς όπως οι Wayne Shorter, Chick Corea, Herbie Hancock, Patti Austin, McCoy Tyner, Esperanza Spalding, Richard Bona, Lionel Loueke, James Ingram κ.ά., έχει εμφανιστεί σε κορυφαίους συναυλιακούς χώρους, καθώς και στα πιο φημισμένα φεστιβάλ του κόσμου. Στο δισκογραφικό ντεμπούτο του με τίτλο “Sounds of Space” από το 2011 ο Αlfredo Rodriguez προτείνει τα ιδιαίτερα πιανιστικά τεχνάσματά του, μένοντας μακριά από στείρους εντυπωσιασμούς, ενώ στο δεύτερο, το “The Invasion Parade”, εξερευνά τις μνήμες του από την Κούβα. Αυτό το πολύχρωμο άλμπουμ φιλοξενεί πολλούς δημοφιλείς καλεσμένους: την μπασίστα Esperanza Spalding, τον ντράμερ από το Πουέρτο Ρίκο Henry Cole, τον βούλγαρο μπασίστα Peter Slavov... «H εισβολή για την οποία μιλώ στο “The Invasion Parade” είναι ειρηνική», εξηγεί ο πιανίστας. «Είναι η παραδοσιακή γιορτή που γίνεται κάθε χρόνο για το τέλος του πολέμου της Ανεξαρτησίας στο Σαντιάγο. Όλοι βρίσκονται στους δρόμους και παίρνουν μέρος σ’ αυτή την παρέλαση, χορεύοντας και παίζοντας κάθε πιθανό μουσικό όργανο. Εγώ ήθελα με το δίσκο αυτό να προσθέσω μια προσωπική πινελιά στην κουβανική μουσική, που να προέρχεται από κάπου αλλού. Σας προσκαλώ σ’ αυτή τη γιορτή!».

«ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ» ουδείς προφήτης στο χρόνο του

Είδα την τελευταία μέρα του Μάη, σε «οικογενειακή» προβολή στο Μικρόκοσμο, την ταινία του Μιχάλη Καφαντάρη, σε σενάριο Θανάση Γιαννόπουλου «Εδώ δεν υπάρχει άσυλο», μια ταινία αφιερωμένη στο αθηναϊκό new wave και το punk των eighties.

Να πω κατ’ αρχάς, και εξ όσων εσχάτως διαπίστωσα, πως η ταινία ή... τα της ταινίας καλύτερα έχουν κάνει ήδη διαδικτυακή εντύπωση πριν ακόμη αυτή προβληθεί κανονικά, κάτι που αποδεικνύεται και από την πραγματικότητα. Όχι μόνο από τη συναυλία, το Μάρτιο του ’14 στο Gagarin 205, όταν έγινε ο σχετικός πανικός (τα έσοδα θα πήγαιναν στην ολοκλήρωσή της), αλλά, όπως έμαθα, και από τις φισκαρισμένες προβολές στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του «17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ» τον προηγούμενο Μάρτιο.

Τα συγκεκριμένα eighties, το αθηναϊκό punk και new wave εννοώ –δύο είδη που εν πάση περιπτώσει δεν ταυτίζονταν, όπως δεν ταυτίζονταν και οι θιασώτες τους– για όσους τα έζησαν και νοιάζονται να τα ανασυνθέσουν, αποτελούν πια «παρελθόν», που σημαίνει πως δεν έχουν απλώς περατώσει τον κύκλο τους, αλλά και πως έχει μεσολαβήσει από τότε όλο εκείνο το απαιτούμενο διάστημα ώστε να καταστούν… ιστορία, εσωτερικώς ανεξιχνίαστη στην ολότητά της. Να ανασύρονται δηλαδή από τη λήθη άπαντα τα σχετικά υλικά και άυλα παραφερνάλια και να τοποθετούνται σε μια τάξη, συμπληρώνοντας το ψηφιδωτό.

Θολές αναμνήσεις, περισσότερο ή λιγότερο ξεθωριασμένες εντυπώσεις, κιτρινισμένα αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών, τσαλακωμένα προγράμματα και αφίσες συναυλιών, φθαρμένοι δίσκοι και φαγωμένες κασέτες και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε, τέλος πάντων, να βάλει σε μια σειρά εκείνο που συνέβη.

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/58104

τρία tips από τα eighties

Ένα ιστορικό "μαζικό" live του ελληνικού ροκ, χωρίς αισθητικούς αποκλεισμούς...

Creep Records, Σεπτέμβρης ’84. Οι δίσκοι της Creep δεν είχαν διανομή στην Πάτρα κι είχα μεσολαβήσει με σκοπό να τοποθετηθούν σ’ ένα-δυο δισκάδικα. Επικοινωνούσα με τον διαχειριστή του label Ροδόλφο Δαλίδη…

Από κάποια "Μουσική" των μέσων του '80...

RICH HALLEY 4 αναπτύσσοντας δομές

Ηχογραφημένο στο μεγαλύτερο μέρος του στο Portland του Oregon, τον Μάιο του 2014, το “Creating Structure” [Pine Eagle, 2015] είναι το νέο CD των Rich Halley 4. Το συγκρότημα, μέλη των οποίων είναι οι Rich Halley τενόρο, κρουστά, Michael Vlatkovich τρομπόνι, κρουστά, ακορντεόν, Clyde Reed μπάσο και Carson Halley ντραμς, μάς έχει απασχολήσει κι άλλες φορές στο παρελθόν (θυμόμαστε π.χ. το περυσινό “The Wisdom of Rocks”), τώρα, όμως, το επαναλαμβάνει μ’ έναν ξεχωριστό, για ’κείνο, τρόπο.

Το “Creating Structures”, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, είναι ένα αυτοσχεδιαστικό CD, με τους τέσσερις μουσικούς να επιδίδονται σε όχι οριακές συμπλεύσεις, προβάλλοντας το «ειλικρινές» και το «αυθόρμητο». Έτσι, το γεγονός πως οι Rich Halley 4 είναι μαζί για αρκετό καιρό τους βοηθά να βρίσκονται διαρκώς «κοντά» σ’ εκείνο που έχουμε παρακολουθήσει στα παλαιότερα άλμπουμ τους, όμως, από την άλλη, έχουν τώρα την ευκαιρία να εξερευνήσουν νέους δρόμους, προτείνοντας μια ποικιλία ρυθμικών και μελωδικών δομών, ικανές να πάνε τη μουσική τους παραπέρα. Η «ελευθερία» τους, με άλλα λόγια, υπάγεται σ’ ένα… μακροχρόνιο σχεδιασμό, μέσα από τον οποίο διαφαίνεται η γνώση της ιστορίας της jazz και κυρίως ο τρόπος μετάδοσής της στο σήμερα.

Επί του προκειμένου, λοιπόν, ο τενορίστας Rich Halley μπορεί να έχει τη μερίδα του λέοντος στην καταγραφή του απροσδόκητου, όμως τόσο ο τρομπονίστας Vlatkovich, όσο και κυρίως το rhythm section επιτελούν ένα εξ ίσου σοβαρό έργο, δημιουργώντας όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για ένα δίσκο, ώστε να καταγραφούν σαφή και μετρήσιμα χαρακτηριστικά.

Και τα 16 tracks του “Creating Structures” (από το εναρκτήριο “Analog counterpoint” μέχρι το έσχατο “The response”) μπορεί να μοιάζουν με… ασκήσεις, με τζαμαρίσματα (κάπως σαν πρόβες δηλαδή), στην πράξη όμως έχουμε να κάνουμε με μια σειρά πλήρων και ολοκληρωμένων καταγραφών μιας ομάδας μουσικών, που ξέρει να ανανεώνεται παραμένοντας διαρκώς η «ίδια».

Επαφή: www.richhalley.com

ΓΕΡΟΝΤΟΠΕΙΣΜΑΤΑ το τελευταίο 45άρι

Μετά από έξι δισκάκια –με τα χαρακτηριστικά Α/Μ εξώφυλλα του Κώστα Παντούλα– φθάνουμε στο έγχρωμο, έβδομο και τελευταίο. Ολοκληρώνεται δηλαδή η σειρά «Γεροντοπείσματα» του Δημήτρη Καρρά, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, υπό την έννοια πως, εδώ, υπάρχει ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της σειράς, το “Showbiz” με ερμηνεία από τους Πάνο Κατσιμίχα, Word of Mouth & Νικήτα Κλιντ, στίχους από τους Δημήτρη Καρρά, Νικήτα Κλιντ & Πάνο Κατσιμίχα και μουσική από τον Δημήτρη Καρρά. Τι λέει αυτό το τραγούδι και με ποιους τα βάζει, είναι σαφές… κι αν δεν είναι ορίστε δυο στιχάκια για να γίνει… «στο σπίτι σας έχει γιορτή, στο δρόμο η ανεργία/ εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσείς τσιμπούκια κάνετε, στην εξουσία». Η εκτρωματική εικόνα της ελληνικής showbiz, σ’ ένα κομμάτι που λέει όσα πρέπει να πει με λόγια απλά και καθαρά, και που αξίζει ν’ ακουστεί περισσότερο. Πρόκειται για το A2, γιατί το δισκάκι ανοίγει με το Α1 «Λήθαργος», που τραγουδά ο Σταμάτης Γονίδης (στίχοι και μουσική από τον Δημήτρη Καρρά). Κλασικό… τουρκομπαρόκ (υπάρχουν βιολιά και άλλα τινά), που κινείται πολύ κοντά στην mentalité του τραγουδιστή.

Άλλα δύο τραγούδια καταγράφονται στη δεύτερη πλευρά. Το Β1 έχει τίτλο «Μετριότητα», τραγουδούν ο Δημήτρης Καρράς και οι Βαρέα Ανθυγιεινά πάνω σε μουσική των Βασίλη & Δημήτρη Ευφροσυνίδη και στίχους του Σεραφείμ Σίγμα. Το τραγούδι είναι σκωπτικό (με κάτι από Χειμερινούς Κολυμβητές) με την… αρχοντορεμπέτικη ενορχήστρωσή του να προσθέτει vibes (και όχι ν’ αφαιρεί). Το Β2 αποκαλείται «Μαύρα ίχνη» αποδίδουν οι Λόλα Γιαννοπούλου και Μανώλης Μητσιάς, με τους στίχους και τη μουσική ν’ ανήκουν στον Δημήτρης Καρρά. Πολύ ωραίο τραγούδι, με εξαιρετικούς στίχους, και με τους δύο ερμηνευτές να αποδίδουν χαμηλά με στόχευση στο λόγο και το νόημά του. Ακούστε το…

Επαφή: www.dimitriskarras.gr, www.b-otherside.gr