JAVON JACKSON ένα τζαζ σάουντρακ του αναγνωρισμένου τενορίστα

O 57χρονος Javon Jackson είναι ένας αναγνωρισμένος αμερικανός τενορίστας, που ηχογραφεί προσωπικά άλμπουμ (για την Blue Note) από το 1994, αν και εδώ στο blog, τον έχουμε συναντήσει, βασικά, όταν γράψαμε για τον δίσκο του “The Gospel According to Nikki Giovanni” [Solid Jackson Records, 2021], τη συνεργασία του, δηλαδή, με μια θρυλική φιγούρα του αφροαμερικανικού κινήματος, την ποιήτρια, συγγραφέα, εκπαιδευτικό και ακτιβίστρια Nikki Giovanni.

Τώρα, ένα άλλο σημαίνον πρόσωπο είναι εκείνο που κινητοποιεί τον Javon Jackson, δίνοντάς του αφορμή για να συντάξει το πιο νέο άλμπουμ του. Λέμε για τον εικαστικό Peter Bradley, του οποίου η ζωή και η πορεία στην Τέχνη θα γινόταν ντοκιμαντέρ από τον Alex Rappoport. Αναφερόμαστε λοιπόν στην ταινία “With Peter Bradley” (2023), το σάουντρακ της οποίας υπογράφει ο Jackson. Όπως διαβάζουμε στο μέσα μέρος του triple folded digipak:
«Ήταν προνόμιο, για μένα, να συνθέσω πρωτότυπη μουσική για το ντοκιμαντέρ “With Peter Bradley”. Η προσωπική φιλία μου με τον Peter ξεκίνησε στα χρόνια όπου συμμετείχα στο γκρουπ του σπουδαίου Art Blakey, καθώς ο Peter και ο Blakey ήταν στενοί φίλοι. Η ενθάρρυνση που μου παρείχε ο Peter μέσα στα χρόνια και το γεγονός πως ήταν πάντα διαθέσιμος για μένα είναι κάτι που δεν άλλαξε ποτέ, και γι’ αυτό του είμαι ευγνώμων, θεωρώντας τον εαυτό μου τυχερό».
Η αγάπη του Jackson προς τον Bradley δεν είναι όμως μόνο λόγια, στην περίπτωσή μας, καθώς τούτη μεταφράζεται (και) σε μουσική – ο λόγος για το CD “‘With Peter Bradley’ Soundtrack and Original Score” [Solid Jackson Records, 2023].
Όπως λέει ο ίδιος ο Javon Jackson… «ήξερα την αγάπη του Peter Bradley για τις μουσικές των John Coltrane, Charles Mingus, Clifford Brown και Max Roach, μεταξύ άλλων, έτσι επέλεξα να συνθέσω με βάση αυτά τα πρότυπα».
Έχοντας, έτσι, στην συντροφιά του μια ομάδα έξοχων εκτελεστών (Jeremy Manasia πιάνο, Greg Glassman τρομπέτα, David Williams μπάσο, Charles Goold ντραμς και McClenty Hunter επίσης ντραμς σε κάποια λίγα tracks) o Javon Jackson δεν μπορεί παρά να είναι εντυπωσιακός όχι μόνον σαν σαξοφωνίστας (ανατριχιάζεις καθώς ακούς τις πρώτες νότες από το κολτρεϊνικό “The game”), μα και σαν συνθέτης συνολικώς, καθότι η jazz που ακούμε εδώ είναι εξόχως... συμπεριληπτική, με πολλές σουινγκάτες μελωδίες, δυναμικό hard bop, έντονη πνευματικότητα κάποιες φορές και, βεβαίως, με πλείστες όσες post bop αναφορές.
Ίσως να απορείς κομμάτι, για το πώς μπορεί να ηχεί τούτη η μουσική, μέσα στο ντοκιμαντέρ του Alex Rappoport, για τον Peter Bradley, στην πράξη όμως ξεχνάς πως έχεις να κάνεις με κάποιο σάουντρακ, καθώς το μόνο που σου μένει είναι να παρασυρθείς από το πάθος και την ορμητικότητα της εγγραφής.
Επαφή: www.javonjackson.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 512

4/6/2023
THE NOMADS New Generation...
https://www.youtube.com/watch?v=aQz1XRWEor4

4/6/2023
Υπάρχει ένα 15% που έχει πάνω από 5 χιλιάρικα στις Τράπεζες και ψηφίζει στη πλειονότητά του ΝΔ (λογικό να το πεις). Και υπάρχει κι ένα 85%, που έχει κάτω από 5 χιλιάρικα στις Τράπεζες, τα 4/5 του οποίου δεν έχουν ούτε 1000 ευρώ, και ψηφίζει τουλάχιστον κατά το 1/3 του ΝΔ. Όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν.

Αδέλφια μου, αλήτες, φτωχομπινέδες... μαντήλι να κλάψετε έχετε τουλάχιστον;

3/6/2023
Αν είναι όντως τόσο άνετος ο Μητσοτάκ και γουστάρει να αυτοσαρκάζεται (αυτοτρολάρεται το λένε τώρα) ας βγει μια φωτό αγκαλιά με τον Τέρη Χρυσό. Για να τον δω...

3/6/2023
Το χειρότερο δεν είναι ότι δεν ξέρει να ορθογραφεί τη λέξη «οικία», μα το γεγονός πως γράφει «στην οικεία μου» και όχι «στο σπίτι μου».
Σε σπίτια μένει ο λαουτζίκος, ενώ σε «οικείες» μένουν οι ευγενείς...

Ο Μητσοτάκ είναι πάντως ειλικρινής, καθότι προύχοντας. Ξέρει, κατά βάθος, ότι δεν τον συνδέει απολύτως τίποτα με τον λαό, ούτε με τη γλώσσα του, ούτε με τις συνήθειες του, οπότε αυτά τα ολισθήματα δεν μπορεί να τα αποφύγει.
Υπάρχουν όμως και πληβείοι που γράφουνε «οικία», αντί για «σπίτι» και καγχάζω περισσότερο μ’ αυτούς.
Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι…

3/6/2023
Νόνικα Γαληνέα, εν ειρήνη...
https://www.youtube.com/watch?v=OwNnfaSqMwU

2/6/2023
Αυτό που δείχνουν οι χθεσινές δημοσκοπήσεις είναι πως η αυτοδυναμία της ΝΔ είναι οριακή, πως ο Σύριζα δεν καταρρέει, πως το Κινάλ έχει πιάσει ταβάνι, πως η «πατριωτική αριστερά» κόβει ψήφους και από τον Σύριζα, πως οι «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» έχουν στήσει τσαντίρι στην (ακρο)δεξιά πολυκατοικία, διεκδικώντας τις ψήφους της πάλαι ποτέ ΧΑ, και πως θα πρέπει να συμβούν σημεία και τέρατα, για να αλλάξει αυτή η κατάσταση μέσα σε 23 μέρες.

2/6/2023
Πάνου Σαμαρά «Ο Κύκλος» (1971)

2/6/2023

Παρατηρώ μια δυστοκία στην δημοσίευση δημοσκοπήσεων. Η τελευταία πρέπει να κυκλοφόρησε 14 μέρες πριν. Ντρέπονται να εμφανίσουν τη ΝΔ με λιγότερο από 40%. Έστω και με 39. Δεν εξηγείται αλλιώς...
[σήμερα λέει θα δημοσιευθεί κάποια]

1/6/2023
Η φορολογική πολιτική της ΝΔ από το πρόγραμμά της. Πέντε γραμμές. 30% κάτω τα τεκμήρια από τις δηλώσεις του 2026 (έχουμε καιρό...) και 13% ΦΠΑ, μέχρι το χειμώνα, σε σινεμάδες, καφέδες και πορτοκαλάδες. Κουβαρντάδες!

Τώρα αν η βενζίνη είναι στα 2 ευρώ, αν η φέτα αυξήθηκε 45% σ’ ένα χρόνο, το ψωμί πάνω από 40%, οι εισφορές ΕΦΚΑ 23% στην τετραετία Μητσοτάκη κ.ο.κ. είναι θέματα της αγοράς και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε την αυτορρύθμισή τους...

1/6/2023
Θεωρητικά η αριστερά βάζει φόρους για να ασκήσει κοινωνική πολιτική. Παιδεία, υγεία, πρόνοια, συντάξεις κ.λπ. Η νεοφιλελέ δεξιά σιχαίνεται τους φόρους, γιατί, για τα κοινωνικά, η άποψή της είναι... τσιμέντο να γίνουν. Όποιος έχει να σπουδάσει, να γίνει καλά, να πάρει σύνταξη κ.λπ. Γι’ αυτό και θέλει ιδιωτικά πανεπιστήμια, διαλυμένο ΕΣΥ, συντάξεις της πλάκας κ.λπ. Γι’ αυτό και είναι υπέρ του ξεπουλήματος.
Τώρα, στην πράξη τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Γιατί και η νεοφιλελέ δεξιά χώνει φόρους από την εποχή των αλήστου μνήμης Μάνου-Ανδριανόπουλου, γιατί πρέπει να ταΐσει και «τα δικά της παιδιά», ενώ και η αριστερά νομοθετεί, στα φορολογικά, με βάση τα προσχήματα (κάτι να ψιλοπάρει από τους πλούσιους, για να ψιλοδώσει στους φουκαράδες, που θα παραμείνουν ασυζητητί φουκαράδες) και όχι την ουσία (πολλά από τους λίγους, λίγα από τους πολλούς).
Κι ενώ τα πράγματα δείχνουν πιο ξεκάθαρα, όσον αφορά στο τι συμφέρει τους πολλούς και τι τους λίγους, στην πράξη (τα πράγματα) μπερδεύονται κι άλλο, επειδή οι πολλοί παρασύρονται είτε από την διαχρονική πατριδοκαπηλία της δεξιάς είτε από το όραμα της «επανάστασης» της αριστεράς (βλέπε πρώτο εξάμηνο 2015 επί Σύριζα) ψηφίζοντας άλλα αντ’ άλλων.
Τελικά, το πιο σίγουρο όλων είναι εκείνο που λέει ο... σοφός Κουτσούμπας. Ο λαός πληρώνει πάντα το μάρμαρο (γέλιο).

BRIAN McCARTHY NONET … πλανητική jazz

Ο Brian McCarthy είναι άλτο και σοπράνο σαξοφωνίστας, με το νονέτο του να αποτελείται περαιτέρω από τους Bill Mobley τρομπέτα, φλούγκελχορν, Daniel Ian Smith τενόρο σαξόφωνο, Stantawn Kendrick τενόρο σαξόφωνο, Cameron MacManus τρομπόνι, Andrew Gutauskas βαρύτονο σαξόφωνο, Matt Aronoff μπάσο, Justin Kauflin πιάνο και Jared Schonig ντραμς.
Χοντρικώς, συζητάμε για έξι «πνευστούς», συν το πιάνο-μπάσο-ντραμς. Όλοι αυτοί οι μουσικοί θα βρίσκονταν σ’ ένα στούντιο, στο Guildord του Vermont, στις αρχές Απριλίου 2022 προκειμένου να ηχογραφήσουν το “After / Life” [Truth Revolution Recording Collective, 2023], ένα κάπως παράξενο τζαζ άλμπουμ, που έχει όμως νόημα και αξία.

Το παράξενο έχει να κάνει βασικά με το concept που υπάρχει εδώ, το οποίο έχει επιστημονική αφετηρία (και κατάληξη βεβαίως). Είναι λοιπόν το ηλιακό μας σύστημα, έτσι όπως εξελίσσεται από την γέννησή του και πέρα απ’ αυτή, που απασχολεί τον Brian McCarthy, ο οποίος συνθέτει πάνω σ’ αυτό το θέμα οκτώ κομμάτια, που έχουν τίτλους “Nebula”, “The beginning”, “Flux”, “Kepler’s law”, “After / Life suite” (τριμερές) και “Lucy”.
Στο εμπεριστατωμένο ένθετο του άλμπουμ, εν τω μεταξύ, διαβάζεις για κάθε κομμάτι ένα μικρό σημείωμα, το οποίον επεξηγεί το τι και το πώς, ώστε να μπορέσει ο ακροατής να προσανατολιστεί και σε σχέση μ’ εκείνο που έχει στο μυαλό του ο Brian McCarthy, μα και σε σχέση με την μουσική (να δοθεί, δηλαδή, μία κάποια αφετηρία). Έτσι σε σχέση με το “Kepler’s Law” διαβάζουμε:
«Οι νόμοι της κίνησης των πλανητών, που καθορίστηκαν από τον γερμανό αστρονόμο του 17ου αιώνα Johannes Kepler, εξηγούν το πώς περιστρέφονται οι πλανήτες γύρω από τον ήλιο. Σ’ αυτό το κομμάτι, δημιουργώ μια απαλή μελωδία που περιφέρεται γύρω από το μπάσο του Matt Aronoff».
Η ουσία εδώ είναι οι μελωδίες του McCarthy, οπωσδήποτε, που είναι απολύτως ευφραδείς, και βεβαίως οι ενορχηστρώσεις των πνευστών, που διατηρούν καθ’ όλη την εξέλιξη τού άλμπουμ μια συνέπεια, σε σχέση με τα σολιστικά μέρη, τις συνηχήσεις, τις διαδοχές και τις διαστρωματώσεις.
Έτσι το άλμπουμ ακούγεται «μαγικό» κάποιες φορές και κομμάτια σαν την σουίτα “After / Life” και βασικά το τρίτο μέρος της (“Movement III”) δεν μπορεί παρά να ενθουσιάζουν και με το λυρικό πνεύμα τους, μα και με την ορμητική ενορχήστρωσή τους.
Επαφή: www.brianmccarthyjazz.com

ΤΕΟΣ ΡΟΜΒΟΣ: τέσσερα βιβλία ενός ξεχωριστού Έλληνα συγγραφέα - από την «Τηλεφυματίωση» των μέσων του ’70, έως το πρόσφατο «Ακολουθήστε τες»

Ο Τέος Ρόμβος είναι μία ξεχωριστή περίπτωση έλληνα συγγραφέα. Γνωστός στο «χώρο» από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, ο Ρόμβος έχει γράψει ουκ ολίγα βιβλία, συμμετέχοντας επίσης σε ποικίλων ειδών δράσεις. Το βιογραφικό του, όπως ο ίδιος θέλει να το παρουσιάζει (αν και είναι κάπως παλαιότερο), είναι αναρτημένο στο προσωπικό του blog «η ΤΡΥΠΑ / περιοδικό περι-οπής» και αξίζει να το μεταφέρουμε κι εδώ...
«Ο Τέος Ρόμβος ήρθε στον κόσμο το 1945 στην Αθήνα. Νυχτερινά σχολεία, ξύλο με παρακρατικούς, διάφορες δουλειές, αλητεία. Μπαρκάρισε στα καράβια το 1961, έζησε κατά διαστήματα στη Λατινική Αμερική, στην Ιαπωνία, στις Ηνωμένες Πολιτείες κι αλλού. Μονιμότερη διαμονή στη Γαλλία (1966-1969), στη Γερμανία (1969-1974 και 1987-1991), στην Αθήνα (1974-1981), στο Κρανίδι Πελοποννήσου (1981-1984), στην Αφρική (1984-1985) και σε όλα τα μεσοδιαστήματα στην Αθήνα. Από το 1993 ζει στην Απάνω Χώρα της Σύρου. Στη Γαλλία παρακολουθεί μαθήματα κινηματογράφου και κάνει τις πρώτες του πειραματικές ταινίες. Αργότερα στη Γερμανία: παρέες με γερμανούς λογοτέχνες, ταινίες που δεν τελειώνουν ποτέ, εργάζεται στη γερμανική τηλεόραση, γράφει σενάρια και κασέτες με λογοτεχνία. Στην Αθήνα της μεταπολίτευσης, ανοίγει το βιβλιοπωλείο “Οκτάπους” και κάνει εκδόσεις. Εκδότης του περιοδικού “Τρύπα”. Εργασίες του δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες. Εξέδωσε τα βιβλία “Τηλεφυματίωση” (1976), “Τρία φεγγάρια στην πλατεία” (1985), “Πλάνος δρόμος” (1987), “Ασσασίνοι του Βορρά, Δροσουλίτες του Νότου” (1991), “Κείμενο Πάθος” (1995), “Ίχνη” (2002), ”Κρυφά ταξίδια” (2005), “Πλωτίνος Ροδοκανάκης, ένας Έλληνας αναρχικός” (2006), “Γεώργιος Νέγρος, ο Τίγρης του Αιγαίου” (2012). Συμμετέχει ενεργά στο Δίκτυο Αιγαίου και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Εύπλοια: www.eyploia.gr. Προσφάτως δημιούργησε την ηλεκτρονική Τρύπα Νο 4. Περισσότερα στην ιστοσελίδα του: www.romvos.wordpress.com».

Τα τελευταία χρόνια βιβλία του Τέου Ρόμβου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Opportuna της Πάτρας και για τέσσερα απ’ αυτά θα κάνουμε λόγο στη συνέχεια – ξεκινώντας από την πρόσφατη «Τηλεφυματίωση».
Η «Τηλεφυματίωση» είναι ένα παλιό και ξεχασμένο βιβλίο, που περιλαμβάνει κείμενα των Claude Pélieu (Κλωντ Πελιέ), Carl Weissner (Καρλ Βάισνερ), William S. Burroughs (Ουίλιαμ Μπάροουζ) και Τέου Ρόμβου.
Το βιβλίο αυτό είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1976 (εκδόσεις Πολιτεία) και ήταν, τότε, το πρώτο βιβλίο στην Ελλάδα, που θα περιείχε ένα κείμενο του William S. Burroughs. Φυσικά, κείμενα του Μπάροουζ είχαν ήδη κυκλοφορήσει σε περιοδικά (Κούρος, Διαγώνιος, Σήμα...), αλλά σε βιβλίο όχι. Έτσι, το μικρό σε έκταση εκείνο βιβλίο είχε / έχει αυτή την πρωτιά – και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο άξιζε να επανεκδοθεί (Opportuna, 2023).
Τα τρία πρώτα κείμενα (των Pélieu, Weissner και Burroughs) είχαν εκδοθεί υπό τον αρχικό τίτλο “So Who Owns Death TV?” [Beach Books Texts & Documents, San Francisco 1967] και η μετάφρασή τους, για την ελληνική έκδοση, είχε γίνει από τον Τέο Ρόμβο (υπάρχει βεβαίως και το βιβλίο «Σε Ποιον Ανήκει Λοιπόν η Θανατηφόρος TV?» στον Ελεύθερο Τύπο από το 1983, σε άλλη μετάφραση).
Το κείμενο του Μπάροουζ είχε τίτλο «Αρνητικό Ημερολόγιο Τελευταίων Ημερών» και είναι ένα κλασικό cut-up / fold-in, από το οποίο δεν είναι εύκολα να βγουν γενικά συμπεράσματα, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τα κείμενα των Pélieu (“Onan city 19 Nueva Chicago”) και Weissner (“So who owns death TV?”).
Φυσικά και τα τρία κείμενα δεν στερούνται νοήματος σ’ ένα «άλλο» επίπεδο, καθώς όλα «δένουν» και «στέκουν», προβάλλοντας μιαν ιδιάζουσα, παραληρηματική κατάσταση.
Το κείμενο του Τέου Ρόμβου τώρα, που κλείνει το βιβλίο, έχει τίτλο “Midillü”, διαφέρει από τα άλλα τρία, έχει στρωτή αφήγηση και αποτυπώνει όψεις της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης», όπως εκείνη εντασσόταν μέσα στο «ελευθεριακό» περιβάλλον της εποχής.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/teos-rombos-tessera-biblia-enos-xehoristoy-ellina-syggrafea

GIOVANNI DI DOMENICO / GONÇALO ALMEIDA / BALÁZS PÁNDI / GIOTIS DAMIANIDIS τετράδα νίκης

Η δραστήρια defkaz Records της Θεσσαλονίκης έχει έτοιμη μια καινούρια κυκλοφορία, που κινείται βεβαίως προς την αυτοσχεδιαστική κατεύθυνση, και η οποία αποκαλείται “Pray for your Prey” (2023). Το άλμπουμ αυτό είναι κομμένο σε βαρύ βινύλιο (180 gr), διαθέτει βαρύ χαρτονένιο cover, περιέχει insert και κυκλοφορεί σε 300 αντίτυπα. Πρόκειται για μία πολύ καλή έκδοση εννοούμε, έτσι όπως την βλέπεις και την αγγίζεις, κάτι που, οπωσδήποτε, σε προδιαθέτει θετικώς και για την συνέχεια.

Κατ’ αρχάς τα ονόματα, που συμμετέχουν στην εγγραφή... Πρώτα ο ιταλός πιανίστας Giovanni Di Domenico, ο οποίος εδώ χειρίζεται ηλεκτρικό πιάνο fender rhodes. O Di Domenico έχει ιστορία στο χώρο, ενώ τον γνωρίζουμε στο δισκορυχείον από την παρουσία του στα άλμπουμ “Reflection is Circular” [Silent Water & Mr. Nakayasi, 2020] (Giovanni Di Domenico & Aufheben), “The Miracle” [Mr. Nakayasi, 2020] (The Miracle) και “Hōryū​-​Ji” [mr. nakayasi, el NEGOCITO Records, 2019] (Akira Sakata / Χρήστος Γερμένογλου / Giovanni Di Domenico / Γιώτης Δαμιανίδης).
Έπειτα ο κιθαρίστας Γιώτης Δαμιανίδης (γνωστός μας βεβαίως από τα σχήματα Aufheben, The Miracle, Punk Kong, Don Kapot κ.λπ.), το άλμπουμ “Dark Ballads” [Silent Water & Mr. Nakayashi, 2020] (Audrey Lauro / Giotis Damianidis) και άλλα τινά. Ακόμη ο πορτογάλος μπασίστας Gonçalo Almeida, που και αυτός έχει την πορεία του στα πράγματα και τέλος ο ούγγρος ντράμερ Balázs Pándi, που έχει ηχογραφήσει με Roswell Rudd, Merzbow, Lee Ranaldo, Mats Gustafsson και άλλους.
Λέμε λοιπόν για ένα σχήμα τεσσάρων πολύ πεπειραμένων μουσικών της σύγχρονης improv scene, το οποίον, για τις ανάγκες του “Pray for your Prey”, καταγράφεται σ’ ένα στουντιακό live, που έχει λάβει χώρα στις Βρυξέλλες, στις 3 Νοεμβρίου 2017.
Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι πως το live / LP είναι σφόδρα ηλεκτρικό. Δηλαδή ένα... ψευδοζήτημα που μπαίνει εδώ είναι το αν πρόκειται για ένα... ροκ αυτοσχεδιαστικό live (το “Pray for your Prey”) ή για ένα... τζαζ αυτοσχεδιαστικό live. Τo λέμε «ψευδοζήτημα», γιατί στην πράξη δεν είναι αυτό το καίριο και το σημαντικό. Το καίριο και το σημαντικό είναι η μουσική αυτή καθ’ αυτή, όπως εκείνη καταγράφεται και στα τέσσερα tracks του δίσκου, δηλαδή στα “Laelaps”, “Prokris”, “Kephalos” και “Tephmissia”.
To πρώτο track (“Laelaps”) ξεκινά ήσυχα, «ατμοσφαιρικά», με τα όργανα (δεν λέμε οι μουσικοί) κάπως να ψάχνονται, ώστε να βρουν τα σημεία εκείνα πάνω στα οποία θα πατήσουν, προκειμένου να πάρουν... φωτιά τα τόπια. Έτσι, προοδευτικώς, η ένταση, το volume, αρχίζει να ανεβαίνει, με την κιθάρα του Δαμιανίδη να δίνει το γενικό περίγραμμα, και με το fender rhodes, να «γεμίζει», δίνοντας όγκο στον ήχο. Φυσικά, δίπλα σ’ αυτά τα δύο lead όργανα τοποθετούνται (και ακούγονται με καταιγιστικό τρόπο) το μπάσο και τα ντραμς – προσδίδοντας στο track, ιδίως προς το τέλος του, μιαν αίσθηση... κατολίσθησης.
Στο 7λεπτο “Prokris” το βασικό μοτίβο δεν αλλάζει – αν και το κομμάτι αυτό ακούγεται περισσότερο... υποχθόνιο. Κι εδώ, από την μέση και μετά, η ηλεκτρική καταιγίδα είναι φρενήρης, με το track να ξεφεύγει προς free / krautrock κατευθύνσεις.
Και ο “Kephalos”, εν τω μεταξύ, είναι ένα ιδιόμορφο κομμάτι, που ξεκινάει κάπως σαν noise χαμηλού volume, για να αποκτήσει σύντομα φρενήρη χαρακτηριστικά, με τα τέσσερα όργανα να βρίσκονται ταυτοχρόνως σε θέσεις μάχης, και με το ηλεκτρικό πιάνο του Di Domenico, να ανακαλεί στη μνήμη τις πιο άγριες φάσεις της Canterbury scene. Σίγουρα το πιο... ροκ κομμάτι από τα τέσσερα της εγγραφής.
Το “Pray for your Prey” θα ολοκληρωθεί με το 8λεπτο “Tephmissia”, ένα track με cosmic χαρακτηριστικά, χαοτικό στο έπακρο, υψηλής έντασης, αλλά όχι σφοδρού τέμπο, με τις κιθάρες του Δαμιανίδη να κρατούν πρωταγωνιστικό ρόλο και με το fender rhodes να γεμίζει συνεχώς, συμβάλλοντας τα μέγιστα στο ηχητικό παρανάλωμα.
Πολύ δυνατό άλμπουμ σκληρού, ηλεκτρικού improvised sound, που θα ενθουσιάσει τους φίλους του είδους (και σίγουρα ακροατές του προχωρημένου rock).
Επαφή: https://defkaz.com/pray-for-your-prey/

SEVEN IMPALE, LEAGUS, KLIDAS, CHRIS STAPLES νέο rock από την Νορβηγία, την Ιταλία και τις ΗΠΑ

SEVEN IMPALE: Summit [Karisma Records, 2023]
Πρόκειται για ένα παράξενο ροκ άλμπουμ γραμμένο από τους Seven Impale, από το Bergen της Νορβηγίας, που αποκαλείται “Summit” και το οποίο συνδυάζει «μεταλλικά», progressive και fusion στοιχεία. 

Bergen είπαμε; Ναι, μια νορβηγική πόλη που διαθέτει αυτή τη στιγμή μια φοβερά ακμαία ροκ σκηνή, η οποία, στο μέτρο του δυνατού, είναι καταγραμμένη και στο «δισκορυχείον» (Strange Horizon, Major Parkinson, Kryptograf, Kosmodome, Vestindien κ.λπ.).
Πολυμελείς πρέπει να είναι οι Seven Impale εν τω μεταξύ, αν κρίνουμε από τις φωτογραφίες τους, έχοντας ανάμεσά τους τον τραγουδιστή-κιθαρίστα Stian Økland και τον κιμπορντίστα Håkon Vinje.
Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν οι κιθάρες, τα πλήκτρα και βεβαίως οι φωνές είναι εκείνα που κυριαρχούν στο “Summit”, που εκπέμπει σαν άλμπουμ πολύ δυνατά vibes. Εννοούμε πως όλα τα κομμάτια είναι βαριά, θορυβώδη και γενικώς σπιντάτα, με τις επιρροές-αναφορές να δίνουν και να παίρνουν απ’ όλη την prog δεκαετία του ’70.
Δηλαδή εδώ θ’ ακούσεις και VdGG, και King Crimson, και κάτι από Canterbury sound, και hints από Genesis και Yes, και κάτι από Judas Priest και άλλα πολλά και διάφορα, όλα τοποθετημένα στις σωστές θέσεις και με τις σωστές αναπτύξεις βεβαίως, ώστε να προκύπτουν σχεδόν μεγαλειώδη κομμάτια σαν τα “Hydra” και “Sisyphos”. Πολύ καλοί!
Επαφή: www.karismarecords.no

LEAGUS: Flora Eallin [Is It Jazz? Records, 2023]
Άλλο ένα παράξενο νορβηγικό συγκρότημα, το οποίον αποτελούν δύο άνθρωποι βασικά – ο πιανίστας Herborg Rundberg και ο κιθαρίστας Kristian Svalestad Olstad, αμφότεροι γνωστοί μας από τις παρουσίες τους στα άλμπουμ του συνθέτη και ντράμερ Sverre Gjørvad [Losen Records], για τα οποία έχουμε γράψει στο παρελθόν.
Λέμε, βεβαίως, για τους Leagus και το άλμπουμ τους “Flora Eallin”, στο οποίο πάντως δεν συμμετέχουν μόνον δύο άτομα, αλλά πολύ περισσότερα (δυστυχώς δεν έχουμε την πλήρη line-up), αφού εδώ ακούμε, περαιτέρω, μπάσο, ντραμς, σαξόφωνα, γυναικείες φωνές κ.λπ.
Τι να πούμε τώρα για τους Leagus; Το κυριότερο... πως το στυλ τους είναι παντελώς απρόβλεπτο, καθώς στο άλμπουμ τους ανιχνεύονται πολλές και διάφορες αναφορές. Για παράδειγμα υπάρχουν tracks πιο rock, πιο jazz, πιο pop, πιο avant, πιο folk, πιο ethnic, πιο experimental, πιο prog, μέχρι και hip hop ακούμε ανάμεσα, με την διαφορά πως όλα είναι άψογα αφομοιωμένα, και με γνώση ενσωματωμένα στα passages. Φυσικώ τω τρόπω, εννοούμε, δίχως αναχώματα και δυσκολίες στην ακρόαση.
Σύνθετη, οπωσδήποτε, ηχογράφηση, αλλά με γούστο και συνέπεια.
Επαφή: www.isitjazzrecords.no

KLIDAS: No Harmony [Bird’s Robe Records, 2023]
Οι Klidas είναι νέο σχήμα, Ιταλοί, και αποτελούνται εκ των Emanuele Bury κιθάρες, φωνή, Alberto Marchegiani πιάνο, σύνθια, Samuele De Santis σαξόφωνα, Francesco Coacci μπάσο, φωνή και Giorgio Staffolani ντραμς.
Είναι κλασικοί προγκρεσιβάδες, και το γεγονός πως ηχογραφούν για μια αυστραλέζικη εταιρεία, οπωσδήποτε, παραξενεύει. Δηλαδή δεν μπόρεσαν οι Ιταλοί να βρούνε ένα ιταλικό ή έστω ένα ευρωπαϊκό label, με αποτέλεσμα να καταφύγουν στην άλλη άκρη του κόσμου; Δεν είναι παράξενο αυτό; Παράξενο ή μη... δεν είναι, πάντως, το πιο ουσιαστικό.
Εκείνο που μετράει εδώ, στο “No Harmony”, είναι οι συνθέσεις των Klidas, αυτά τα έξι κομμάτια, μέσης και μικρής διάρκειας –το άλμπουμ τους, που κυκλοφορεί και σε LP, διαρκεί γύρω στα 35 λεπτά–, που ακούγονται πολύ δυνατά, στιβαρά και complex, φέρνοντας στην μνήμη μερικές πολύ καλές στιγμές του δικού τους ιστορικού παρελθόντος, όπως ας πούμε τους Biglietto Per L’Inferno, τους Alusa Fallax κ.λπ.
Και τούτο να συμβαίνει, χωρίς έκδηλα στοιχεία τυπικής αναπαραγωγής, αλλά με τις σημερινές ηχογραφικές αντιλήψεις να υπερτερούν και εν τέλει να κυριαρχούν.
Το άλμπουμ, περαιτέρω, διαθέτει φοβερά έντονα κομμάτια, με συνεχείς οργανικές επιταχύνσεις, βαρύγδουπο rhythm section, εκκωφαντικές κιθάρες, αλλά και στιγμές λυρισμού και ωραίας μελωδικής αποτύπωσης – χαρακτηριστικά όλα αυτά, τέλος πάντων, της ιταλικής progressive rock σκηνής, που 50+ χρόνια μετά εξακολουθεί να δίνει σπουδαία συγκροτήματα.
Επαφή: www.birdsrobe.com

CHRIS STAPLES: Cloud Souvenirs [Hot Tub Recordings, 2023]
Αμερικανός singer-songwriter, που βρίσκεται κάμποσα χρόνια στη σκηνή (σίγουρα καμία 20αριά), ο Chris Staples έχει καινούριο άλμπουμ, το έκτο στη σειρά, όπως διαβάζω, που τιτλοφορείται “Cloud Souvenirs”. Στο bandcamp του τραγουδοποιού, που κατάγεται από την Florida, βρίσκεις το εξής κείμενο σχετικό με το τραγούδι του “Souvenir”:
«Το “Souvenir” είναι ένα τραγούδι για τον τόπο που μεγάλωσα. Ένα μέρος γεμάτο από αναμνήσεις και εμπειρίες, που βαραίνουν μέσα μου. Όλοι κουβαλάμε πολλή ιστορία. Το να τα έχουμε καλά με το παρελθόν μας δεν είναι και το πλέον εύκολο. Η σωστή πορεία προς τα εμπρός περιλαμβάνει το να συγχωράς τον εαυτό σου και τους άλλους, να αποδέχεσαι αυτό που είσαι, ευγνωμονώντας τη ζωή που είσαι εδώ, για να πεις όλα όσα έζησες».
Γενικώς το “Cloud Souvenirs” διαθέτει τέτοια στοιχεία, αυτοβιογραφικά να τα πούμε, που επενδύονται κάπως folk / rock / pop / indie, πείτε το και americana (όλο αυτό που ακούγεται), με τον Staples να τραγουδά πειστικά, διαθέτοντας καλή φωνή, μ’ ένα κάποιο φαλσέτο, που της δίνει μιαν ιδιαίτερη χροιά.
Οι ενοργανώσεις είναι και αυτές ενδιαφέρουσες, με τα ακουστικά όργανα άλλοτε να κυριαρχούν, και με τα ηλεκτρικά να ακούγονται συνήθως σε χαμηλό volume, αφήνοντας τη φωνή και τις ιστορίες να βγαίνουν μπροστά.
Η απλότητα, λοιπόν, είναι αυτή που κυριαρχεί στο “Cloud Souvenirs”, με κομμάτια σαν τα “Burnout together” και “Looking into me” να εμφανίζουν και μια «περιπέτεια» στην διαδρομή τους, ανακαλώντας στη μνήμη μας κάτι από τις μελωδίες των Crazy Horse και τ’ ανάλογα.
Επαφή: www.chrisstaplesmusic.com

ROSER MONFORTE TRIO, GUILLEM BALLAZ jazz και folk από την Ισπανία

ROSER MONFORTE TRIO: Landscape Songs [Segell Miscroscopi, 2023]
Jazz από την Ισπανία παρουσιάζουμε από καιρού εις καιρόν στο δισκορυχείον. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το άλμπουμ “Landscape Songs” του Roser Monforte Trio, το οποίον αποτελούν οι Roser Monforte τενόρο σαξόφωνο, συνθέσεις, Pau Mainé ηλεκτρική κιθάρα, εφφέ και Jordi Pallarés ντραμς.

Νέοι σχετικώς και πολύ νέοι μουσικοί είναι οι Monforte (45), Mainé (31) και Pallarés (28), οι οποίοι, σε κάθε περίπτωση, ακούγονται και ουσιαστικοί και εντυπωσιακοί.
Κατ’ αρχάς το πληθωρικό παίξιμό τους είναι εκείνο που τους οδηγεί να δημιουργούν ποικίλων ειδών τζαζ ηχοτοπία. Και λυρικά, με τις μελωδίες σε πλήρη ανάπτυξη να κυριαρχούν, και ρυθμικά, που συντελούν προς μιαν εντύπωση περισσότερο pop, μα και πιο abstract ή πιο ρηξικέλευθα ας τα πούμε, στα οποία συνυπάρχουν τυπικά και ριζοσπαστικά στοιχεία.
Ένα τέτοιο κομμάτι είναι οπωσδήποτε το “Cosmic dance”, το πέμπτο από τα οκτώ κομμάτια του CD των Roser Monforto Trio, που ξεκινά με έντονο ρυθμικό παίξιμο και από τα τρία όργανα, σ’ ένα περιβάλλον αποσπασματικής αφήγησης, για να εξελιχθεί περισσότερο μελωδικά από την μέση και μετά.
Ένα άλλο ιδιόμορφο track είναι το υπ’ αριθμόν τρία “Antananarivo” (η πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης), που είναι έντονα χορευτικό, ώστε να μπορούσες να το χαρακτηρίσεις, σ’ ένα βαθμό, ακόμη και afro-pop (μέσα πάντα από μια τζαζ οπτική). Έξοχο είναι και το “Orixa irituali”, που κι αυτό ξεκινά μέσα σ’ ένα ελεύθερο πλαίσιο, ενώ στην πορεία εξελίσσεται με εντυπωσιακό τρόπο, στηριγμένο βασικά σε μια λαϊκή (έτσι φαίνεται) μελωδία.
Γενικώς, κάθε κομμάτι του “Landscape Songs” ακούγεται στα αυτιά μας ως διόλου προφανές και αναμενόμενο. Κάτι που δείχνει την μεγάλη επάρκεια των τριών μουσικών, όχι μόνον στον εκτελεστικό τομέα, όσο κυρίως σ’ εκείνον της οικοδόμησης ενός συγκεκριμένου και πρωτότυπου ηχοχρώματος. Φυσικά, η βάση όλων αυτών είναι η πρώτη ύλη, οι έξοχες συνθέσεις του Roser Monforte, που έχουν τον τρόπο να σε δονούν και να σε συνεπαίρνουν (“Atzucac”).

GUILLEM BALLAZ: Substrat [Segell Miscroscopi, 2023]
«Άλλο» άλμπουμ είναι αυτό, τελείως φολκλορικής κατεύθυνσης, ολοκληρωμένο από έναν καταλανό μουσικό, τον Guillem Ballaz (γενν. 1978), ο οποίος δεν είναι μόνον χειριστής πολλών και διαφορετικών παραδοσιακών οργάνων, μα ακόμη ερευνητής και παραγωγός (πάντα σε σχέση με τους traditional ήχους).
Εδώ, ο Ballaz έχει πολλά να προτείνει. Παραδοσιακά και νανουρίσματα από την Ιμπίθα και την Χώρα των Βάσκων, μα ακόμη και Sami jorks, από τον βορρά της Ευρώπης (τραγουδά και η Νορβηγίδα Mari Boine, που αποτελεί μια σύγχρονη «μορφή» αυτών των σκοπών).
Γενικώς, στο “Substrat” συμμετέχει πολύς κόσμος. Κατ’ αρχάς ένα γκρουπ, που αποκαλείται Bogunyà και που συνοδεύει τον Ballaz στα περισσότερα αν όχι σε όλα τα tracks.
Έπειτα ακούγονται και οι Marta Rius I Alcay, Maia Kanaan I Amat, Marcel Casellas i Navinés, Andrea Motis, Catalina Marí και Adrià Dilmé, δίδοντας στο “Substrat” μιαν αίσθηση γιορτής – μιας γιορτής όχι, σώνει και καλά, εξωστρεφούς, μα συνάμα και λυρικής ή και κάπως σκοτεινής, αλλά σε κάθε περίπτωση άκρως ενδιαφέρουσας.
Βασικά, αυτό που εντυπωσιάζει εδώ είναι οι εκπληκτικές μελωδίες και το υλικό γενικότερα που συνέλεξε ο Guillem Ballaz, και για το οποίο δεν ξέρω αν είναι, εντελώς, προϊόν δικής του έρευνας.
Σε κάθε περίπτωση τραγούδια σαν τα “Segarra”, “Aurtxo txikia”, “Sant Jaume del Correró” και “Cançó de tambó” είναι πέραν πάσης αμφιβολίας «διαμάντια», που μπορούν να συγκινήσουν όχι μόνον τους λάτρεις του folk, γενικώς, αλλά κάθε ευαίσθητο ακροατή.
Επαφή: www.microscopi.cat