KU το δεύτερο LP του στην Inner Ear

Το δεύτερο άλμπουμ του KU (Δημήτρης Παπαδάτος) στην Inner Ear, που έρχεται τέσσερα χρόνια μετά το “Feathers”, επιβεβαιώνει, σε πρώτη φάση, την αρχική σχηματισμένη εντύπωσή μου. Πως ο άνθρωπος αυτός είναι ίσως, ίσως λέω, ο πιο ολοκληρωμένος έλληνας (αγγλόφωνος) τραγουδοποιός (θα έλεγα «σίγουρα» απ’ αυτούς που είναι γεννημένοι μετά το ’80). Κάνει κι άλλα πράγματα ο Παπαδάτος, πιο πειραματικά, κάτω από άλλα ονόματα (Jay Glass Dubs, The Hydra), όμως ως KU εγώ τον γνωρίζω από την τραγουδοποιία του κι αυτό μετράει πολύ. Δηλαδή εγώ το μετράω πολύ (δεν ξέρω άλλοι τι κάνουν). Καθότι είναι ωραίες οι «ακρότητες», αλλά για να φτάσεις εκεί θα πρέπει να αναμετρηθείς και με κάτι πιο… συμβατικό – π.χ. να φτιάξεις ένα (καλό) τραγούδι, κάτι που, τέλος πάντων, ευκολότερο δεν είναι. Και ο KU ξέρει να φτιάχνει καλά τραγούδια ή και πολύ καλά ή και πάρα πολύ καλά, κι αυτό δεν διδάσκεται… βγαίνει από τον έσω κόσμο. Έτσι, άρτιο, κατανοητό και στοιχισμένο.

Βασικά ο KU γράφει ωραίες μελωδίες. Αυτή είναι η βάση. Το λέω, γιατί πάνω σ’ αυτές τις μελωδίες και τους πολύ προσωπικούς στίχους (υπαρξιακούς, ερωτικούς) μπορείς να χτίσεις στην πορεία και να φτάσεις πέρα… πολύ μακριά. Άμα το θέλεις δηλαδή. Και τούτο, γιατί στο “Ganja” ο KU άλλοτε το θέλει και άλλοτε όχι. Άλλοτε προκύπτουν τρίλεπτα φολκίζοντα διαμάντια, όπως το “Hyacinth” (στην παράδοση του καλύτερου Syd Barrett των προσωπικών δουλειών του – θα προσέθετα και Peter Hammill και Kevin Ayers, αλλά αυτό το λέω εγώ… δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει) και άλλοτε εννιάλεπτα ψυχεδελικά αριστουργήματα, που θα έκαναν πολλούς late-σιξτάδες να τα χάσουν. Εδώ λέμε για το “Turque”, που είναι σίγουρα ένα από τα ωραιότερα psych tracks (εννοώ κομμάτι με τις σχετικές αναφορές), που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ στον τόπο μας. Φυσικά, δεν είναι μόνο KU επί του προκειμένου είναι και Baby Guru, μιας και εδώ συμμετέχουν και οι τέσσερις (King Elephant ντραμς, moog, κρουστά, Kon Kon κιθάρες, Prins Obi όργανο, κρουστά, Sir Kosmiche μπάσο). Γενικώς, οι Baby Guru συμμετέχουν στο “Ganja” –πότε ο ένας, πότε οι δύο, πότε οι τρεις, πότε και οι τέσσερις– ζωγραφίζοντας συχνά με χρώματα παλ και στα δύο υπόλοιπα τραγούδια της πρώτης πλευράς, στο “A happening” (που έχει βεβαίως την «αλλαγή» του και τη θυελλώδη μετατροπή του προς κάτι ηχητικώς… βεβαρημένο) και φυσικά στο “Dry dates”, που κλείνει την πλευρά “K” και κυλάει ανεπαισθήτως.

Η πλευρά “U” ανοίγει με το “Spring elevator” ένα αισιόδοξο θα το έλεγα ποπ τραγούδι, που δίνει τη θέση του στο πιάνο-φωνή alter-ego του “Olympic complex”, ένα άσμα γυμνό, που έχει τον τρόπο να σε κάνει να κοιτάζεις προς τα μέσα. Κάπως έτσι προχωράμε στο “Oolong” ένα ακόμη παράξενο τραγούδι, που δεν είναι πολύ εύκολο να το περιγράψεις. Ίσως οι offbeat αναφορές στους CAN (έτσι όπως πέρασαν στη βρετανική σκηνή στα τέλη του ’70) να είναι εδώ πιο εμφανείς, παρότι οι ερμηνείες του KU, που συν τοις άλλοις είναι και πολύ καλός τραγουδιστής (και όχι απλώς, ως τραγουδοποιός, επαρκής) σφραγίζουν τη σύνθεση.

Το άλμπουμ θα κλείσει με την μπαλάντα αγάπης “Cypriol” (ακουστική κιθάρα, φωνή και μια γεννήτρια να σπέρνει εφφέ) φανερώνοντας το προφανές – προφανές ακόμη και από την πρώτη-πρώτη ακρόαση. Πως ο KU έκανε ένα εξαιρετικό δεύτερο άλμπουμ με τραγούδια στην Inner Ear, τοποθετώντας πολύ ψηλά τον πήχη.

Επαφή: www.inner-ear.gr
 

οι ATOMIC SIMAO στην Cosmic Eye

To “Echo” (2017) είναι το δεύτερο LP των Ουκρανών space-progsters Atomic Simao, που τυπώνεται από τη γνωστή μας Cosmic Eye – ένα ταγμένο ελληνικό label, που έχει στον κατάλογό του, έως ώρας, δεκαπέντε ένα-κι-ένα «κοσμικά» βινύλια. Εμένα μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει δηλαδή να βλέπω ετικέτες «πιστές», που να μη βάζουν νερό στο κρασί τους, επιβεβαιώνοντας το πάθος τους μέσω του τίτλου τους πρώτα-πρώτα. Cosmic Eye λοιπόν... Ξέρεις από την αρχή τι θ’ ακούσεις!

Έτσι, μετά το “Nōdo” του 2014, ένα επόμενο LP των Ουκρανών (Georgiy Valchuk ντραμς, κρουστά, Nikita Gavrilenko μπάσο, Andriy Volkov πλήκτρα, σαμπλ, εφφέ, Evhen Sofiychuk κιθάρες, Dima Dudko σαξόφωνα, Andrey 'Bart' Dvoryashin κρουστά, φωνή, Victor Zhukov κιθάρες) γυρίζει τώρα στο πλατώ, μεταφέροντάς μας σε… άλλους κόσμους.

Το “Intro”, η εισαγωγή, είναι ένα μικρό στο χρόνο space-track, στηριγμένο σε μιαν οριεντάλ μελωδική γραμμή, πνιγμένη από τα διάφορα εφφέ – κυρίως. Προχωράμε έτσι, γρήγορα, στο επόμενο κομμάτι, το “The mask”, που ακολουθεί στην αρχή ένα up-tempo, με υπαινιγμούς από Hawkwind (τι άλλο;), με συνεχή γεμίσματα απ’ όλα τα όργανα (κιθάρες, σαξόφωνα, πλήκτρα) και με πολλαπλά εφφέ που συμπληρώνουν το… χάος. Όμως στην πορεία το τέμπο μετριάζεται, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους μουσικούς ν’ αναπτύξουν κάποια μικρά στο χρόνο σόλι – καθότι εκείνο που παρουσιάζεται, εδώ, είναι κυρίως η ομαδική συνεισφορά. Το “Around the sun” που ακολουθεί είναι εξαιρετικό track, καθώς διαθέτει την άνεση στο χρόνο και τη νωχέλεια του krautrock, με το σαξόφωνο να χαράζει συνεχείς space διαδρομές (τύπου Gato Barbieri). Η σύνθεση περνάει από διάφορα στάδια, ακόμη και από το ομιχλώδες blues-rock (των Steamhammer π.χ.) κάτι που δίνει τη δυνατότητα στους Atomic Simao και στον κιθαρίστα Sofiychuk να αποδείξουν πόσο μετράνε στην πράξη (σαν συνθέτες και σαν παίκτες). Το κομμάτι που κλείνει την πλευρά είναι το γρήγορο “The fox”, που έχει ένα περισσότερο space-funk υπόστρωμα, με την αλλαγή τέμπο περί τη μέση του να προσφέρει χώρο στο σαξοφωνίστα Dima Dudko προκειμένου να κάνει, μόνος του πια, το lead παιγνίδι.

Άλλες τέσσερις συνθέσεις καταγράφονται στην Side B. Ξεκινάμε με το “I am your eyes here”, που είναι ένα εξαιρετικό progressive rock track, με το τενόρο τού Dudko να κάνει και πάλι τη διαφορά παίζοντας στρατοσφαιρικά σόλι (στην παράδοση του Barbieri το ξαναλέω). Στο “Liquid shadows” και πάλι ο Dudko κρατάει τα πρωτεία, με το σαξόφωνό του να ξύνει… πληγές. Αργό κομμάτι, με τη μελωδική ανάπτυξη να φέρνει στο νου τον μεγάλο Αργεντινό (Flying Dutchman era). Προτελευταίο track το “Space veils” συγκαταλέγεται μεταξύ των καλυτέρων τού “Echo”, με τους Atomic Simao να κινούνται αφιονισμένα και κυρίως ολοκληρωτικά «χαμένα». Γρήγορο κομμάτι, με πολλή δουλειά στο background και με συνεχή γεμίσματα από το rhythm section, το σαξόφωνο κ.λπ.

Το LP μπορεί να κλείνει με το σύντομο “Outro”, έχει ανοίξει τέντα, όμως, ένα παράθυρο προς το άπειρο…

Επαφή: www.musicbazz.com
  

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 13

6/4/2017
ΛΕΝΙΝ Ο... ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΟΣ
(οι παλιοί το πιάσανε το υπονοούμενο)

Το “XX Century and Peace” ήταν σοβιετικό περιοδικό, που κυκλοφορούσε στα σέβεντις και στα έιτις (βασικά). Τυπωνόταν σε πέντε γλώσσες (ρώσικα, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά) κι έγραφε και για πολιτιστικά θέματα (και για μουσική εννοείται). Είχα βρει, παλιά, τεύχη στο Μοναστηράκι... 

6/4/2017
Παρτιτούρα (γραφική) του τρανού έλληνα αβαντγκαρντίστα Ανέστη Λογοθέτη...

6/4/2017
Φοβερό ποίημα του Λόρδου Βύρωνα γίνεται ψυχεδελικό διαμαντάκι. The Nickel Bag "She walks in beauty"...
"She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies; 
And all that’s best of dark and bright 
Meet in her aspect and her eyes;"


4/4/2017
ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΣΤΟΝ ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ, ΘΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ...
(4/4/1968)

4/4/2017
Επεκτείνοντας λοιπόν το πιο προηγούμενο ποστ σχετικά με το ΚΚΕ (και την έμμεση, για να μην πω για άμεση, στήριξή του στο ευρώ) λέω πως η σημερινή Βουλή ΔΕΝ ανταποκρίνεται σε μια βασική έκφραση της κοινωνίας. Στο ότι το 30% του κόσμου, βάσει και των πιο… μετριοπαθών δημοσκοπήσεων, είναι κατά τού ευρώ, θεωρώντας πως ήταν «λάθος» και η είσοδός μας σε αυτό, το 2001.
ΟΛΑ τα κόμματα (και τα οκτώ) που συμμετέχουν στη σημερινή Βουλή (από το ΚΚΕ μέχρι τη Χρυσή Αυγή) στηρίζουν, το καθένα από τη μεριά του και με τη δική του «ανάλυση», το λεγόμενο «κοινό νόμισμα».

3/4/2017
Σταματήστε να αποκαλείτε την Πόλη του Αγίου Πέτρου… ΑΓΙΑ Πετρούπολη. Μας φτάνουν και μας περισσεύουν οι παπάδες (και όποιοι άλλοι), που αποκαλούν την Τζερούσαλεμ… ΙΕΡΟσόλυμα. 

3/4/2017 

ΓΙΑ ΤΟ «μετά το ’74 ΚΚΕ»

Μ’ ενδιαφέρουν –πάντα μ’ ενδιέφεραν– οι γεωπολιτικές αναλύσεις τού «μετά το ’74 ΚΚΕ», όπως και οι προσεγγίσεις του σε κάποια κοινωνικά θέματα (όχι σε όλα). Δεν μ’ ενδιαφέρει, όμως, καθόλου το πώς αναλύει την «κρίση» από το 2010 και μετά, επειδή φρονώ πως, κατά βάθος, παρακοιτάει την τσέπη του.

Μπορεί να είναι βαριά η κουβέντα, για το ιστορικό κόμμα, αλλά έτσι το βλέπω κι έτσι το λέω. 

3/4/2017 

>>Δύο μήνες πριν τη διενέργεια των εξετάσεων, αναφέρει η Τομεάρχης Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Επικρατείας κ. Κεραμέως , «τροποποιείται επανειλημμένως με υπουργικές αποφάσεις ο αριθμός των εισακτέων σε σχολές υψηλής ζήτησης»… <<

Οι εισακτέοι φυσικά και πρέπει να μειωθούν – ας αφήσει τους λαϊκισμούς η Δεξιά. Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν να πληρώνουμε τις σπουδές των φοιτητών μας και μετά εκείνοι, ως επαγγελματίες, να στελεχώνουν, κατά χιλιάδες, νοσοκομεία, βιομηχανίες και εταιρείες της Αγγλίας και της Γερμανίας… 

3/4/2017 

Η γελοιότητα με τις πανελλήνιες εξετάσεις είναι το να σε κρίνουν όχι εκείνοι που σε προσλαμβάνουν (Πανεπιστήμιο), αλλά εκείνοι που σε απολύουν (Λύκειο).
Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό και βασικά σχετίζεται με την αναστάτωση που θα προκληθεί στο χώρο της παραπαιδείας… 

2/4/2017

Του ενός καίγονται η γυναίκα του και το παιδί του στο δρόμο και βγαίνει στα μεσημεριανάδικα για να συγχωρήσει τον εξ αμελείας (ας το πούμε έτσι) φονιά τους. Του αλλουνού τού κοπανάνε το παιδί οι χρυσαυγίτες κι εκείνος γράφει… viral φιλοσοφικά ποιήματα.
Εμένα, άμα κρεμαστεί η πεθερά μου (που δεν έχω), με βλέπω να εγκαταλείπω τα εγκόσμια και να την κάνω για τη μονή Κουτλουμουσίου... πετώντας προκηρύξεις. 

31/3/2017 

ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ
>>Η οικειοποίηση των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών είναι δύσκολη, αλλά μπορεί να ενισχυθεί με πολιτικές που αυξάνουν το εισόδημα των συνταξιούχων στο μέλλον(…). Οι πολιτικές αυτές περιλαμβάνουν την παράταση του εργασιακού βίου και την αύξηση της απασχολησιμότητας των εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας, την ενθάρρυνση της ιδιωτικής αποταμίευσης…<<

Μεγάλε επέστρεψέ μας τα φράγκα (μαζί με τους τόκους) που δώσαμε από την τσέπη μας και που παίχτηκαν-φαγώθηκαν στο χρηματιστήριο επί Κινέζου, μαζί μ’ εκείνα που κουρεύτηκαν με το PSI επί Παπαδήμου κι έχουμε χεσμένα τα «φιλοδωρήματά» σας. 

31/3/2017 

Παλιά, στα ιδιωτικά σχολεία πήγαιναν κυρίως οι κουμπούρες (των οποίων οι γονείς είχαν τη δυνατότητα να εξοικονομήσουν μερικά φράγκα), επειδή μπορούσαν έτσι να πάρουν ένα απολυτήριο Δημοτικού (ή Γυμνασίου) έστω και με «6» (η αυστηρότητα ήταν γενικευμένη κατάσταση).

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. «6» δε βλέπεις πλέον όχι μόνο στα ιδιωτικά (τα οποία θεωρούνται «καλά σχολεία» και μαζεύουν όχι κουμπούρες, αλλά τους καλούς υποτίθεται), αλλά ούτε και στα δημόσια (καθώς έχουμε τα Α, Β και λοιπά, που θα καταργηθούν κι αυτά), ενώ θα έπρεπε, παντού, το «6» να είναι ο… βασικός βαθμός. 

31/3/2017 

Η «ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ» ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ

(μη χέσω)

«Προερχόμενη εκ Λευκωσίας της Κύπρου αφίκετο χθες την 2.30 μ.μ. εις Αθήνας δια του ελληνικού αεροπλάνου ‘Κόρη των Αθηνών’ η ‘Τραγουδίστρια της Νίκης’ κ. Σοφία Βέμπο. Η εκλεκτή καλλιτέχνις από της 10ης τρέχοντος τίθεται εις την διάθεσιν του ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ το οποίον και θα κανονίσει τα της μεταβάσεώς της εις την Βόρειον Ελλάδαν προς ψυχαγωγίαν των ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ. Παραλλήλως η κ. Βέμπο θα οργανώση εντός του μηνός και μίαν συναυλίαν, αι εισπράξεις της οποίας θα διατεθούν εξ ολοκλήρου υπέρ των ΣΥΜΜΟΡΙΟΠΛΗΚΤΩΝ».

(Ιούνιος 1949) 

30/3/2017 

Πήγαινα σε μια δουλειά το πρωί κι έξω από μια εκκλησία είδα αρκετούς μαθητές. Δε βιαζόμουν κι έτσι μπήκα μέσα για να δω τι συμβαίνει – από περιέργεια να πούμε. Έπαιζαν… «Χαιρετισμοί». Μέσα στην εκκλησία γινόταν της πουτάνας. Χάβρα Ιουδαίων. Κάθισα 5 λεπτά και δε βρέθηκε ένας παπάς, ένας ψάλτης, ένας επίτροπος, ένας καντηλανάφτης, κάποιος τέλος πάντων, να τους πει από μικροφώνου ένα «σκάστε ρε, αλλιώς σηκωθείτε φύγετε». Δε μιλάμε για τους καθηγητές… Αυτοί, απλώς, καμάρωναν.

Μάγκες μου μαζί με τη «διαγωγή» καταργείστε και το σχολικό εκκλησιασμό. Αν πριν δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ νόημα, τώρα δεν έχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ νόημα.

ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΡΑΚΑΝΤΑΣ (1947-2017)

Δεν θα πω πως ο Αλέκος Καρακαντάς, που έφυγε χθες από τη ζωή στα 70 χρόνια του, ήταν ο μεγαλύτερος έλληνας ηλεκτρικός κιθαρίστας –αυτό θα το πουν οι συνάδελφοί του– θα πω όμως τούτο. Κανένας δεν είχε τον ήχο του, έναν ήχο trademark, φτιαγμένο από τη μεγάλη δεξιοτεχνία του κατά πρώτον και βεβαίως από το fuzzbox και τις πατέντες του κατά δεύτερον. Αυτός ο ήχος, έστω και μία φορά να τον άκουγες, κόλλαγε στη μνήμη σου για πάντα. Και είναι τούτη η απόλυτη μαγκιά των μεγάλων κιθαριστών – να μπορεί να τους ξεχωρίσει ο καθείς, ακόμη και ο πιο αδαής, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους. Αυτό το σπάνιο προσόν το είχε στον απόλυτο βαθμό ο Καρακαντάς.

Η καριέρα του παιδιού αυτού άνοιξε νωρίς στα sixties, όταν μπήκε σ’ ένα από τα πρώτα αθηναϊκά γκρουπ της εποχής, τους Bellmonds. Εκείνη η παρέα ήταν που εξελίχτηκε αργότερα σε Juniors, σημαδεύοντας την πρώτη φάση του ροκ στην Ελλάδα. Ήταν ακριβώς στα μέσα της δεκαετίας του ’60, όταν το άστρο του Καρακαντά αρχίζει να φωτίζει σιγά-σιγά, στα κλαμπ της εποχής (Quinta, Igloo κ.λπ.) και στις πρώτες επιτυχίες του συγκροτήματος (“Ladys’ talk”, “Special yanka 65”, “Babies’ yanka”, “It’s so easy”). Δυστυχώς όμως για ’κείνον, αλλά και για το δυνατό συγκρότημα τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν καλά.

Το απόγευμα της Κυριακής 10 Οκτωβρίου 1965 ένα φοβερό αυτοκινητικό δυστύχημα στην Εθνική Αθηνών-Λαμίας, εκεί κοντά προς τις εργατικές κατοικίες της Νέας Φιλαδέλφειας, θα σημαδέψει για πάντα την πορεία των Juniors, αλλά κι εκείνη του Αλέκου Καρακαντά. Ένα φορτηγό, λόγω ολισθηρότητας του οδοστρώματος, θα περάσει στο αντίθετο ρεύμα και θα πέσει πάνω στο αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν φίλοι και μουσικοί του συγκροτήματος. Από τη σφοδρή σύγκρουση θα ανασύρονταν νεκροί ο Γιάννης Κρασούδης, μάνατζερ της μπάντας, η σύζυγός του Ελένη ετών 26, ο Θάνος Σουγιούλ οργανίστας και «ψυχή» των Juniors ετών 22 (γιός του μεγάλου συνθέτη τού ελαφρού τραγουδιού Μιχάλη Σουγιούλ), η μνηστή του Νανά Μπενέτου 18 ετών (χορεύτρια, που είχε περάσει και από το μπαλέτο του Φώτη Μεταξόπουλου), ενώ θα τραυματιζόταν βαριά ο 19χρονος Αλέκος Καρακαντάς.

Το δυστύχημα συγκλονίζει την Αθήνα της εποχής, γίνεται πρώτο θέμα στα μέσα και τον Τύπο, όπως ευρύτερο θέμα γίνεται και η ανύπαρκτη οδική ασφάλεια, που στέλνει στον τάφο κάμποσους νέους, ή λιγότερο νέους, κάθε βδομάδα.  

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/music_articles/139822

NICK FINZER hear & now

Τον Ιούλιο του ’15, όταν γράφαμε για το προηγούμενο CD τού τρομπονίστα Nick Finzer, ξεκινούσαμε με την επικεφαλίδα… το μέλλον στο τζαζ τρομπόνι. Ναι, καθότι και σ’ αυτό το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, που έχει τίτλο “Hear & Now” [Outside in Music, 2017], ο Finzer δείχνει πόσο «μετράει» όχι μόνον ως εκτελεστής, αλλά και ως συνθέτης (κάτι, που το είχαμε επισημάνει και στο προηγούμενο κείμενο).

Έχοντας, λοιπόν, στη δούλεψή του μιαν ομάδα μουσικών την οποίαν αποτελούν οι Lucas Pino τενόρο σαξόφωνο, μπάσο κλαρίνο, Alex Wintz κιθάρα, Genn Zaleski πιάνο, Dave Baron μπάσο και Jimmy McBride ντραμς, ο Finzer απλώνει μια σειρά έξοχων δικών του συνθέσεων (η μόνη διασκευή, εδώ, αφορά στο “Single petal of the rose” του Duke Ellington), με προδιάθεση πολύ σεμνά «γκρουβάτη». Βασικά εννοώ αυτό το πολύ ωραίο, ήσυχο vibe όχι μόνο από το τρομπόνι, αλλά και από την κιθάρα (που έχει, και αυτή, πολύ χρόνο και μερίδιο ευθύνης στο οριστικό αποτέλεσμα). Το “Again and again” π.χ. είναι μια θαυμάσια «κυκλική» σύνθεση, με το βασικό μελωδικό θέμα να έρχεται και να επανέρχεται, και να εμπλουτίζεται ανεπαίσθητα, με νέα μέτρα, δίχως ποτέ να χάνεται ή να επαναλαμβάνεται. Αυτό και μόνο δείχνει τη μαεστρία του Finzer, o οποίος μεγαλουργεί, φανερώνοντας παικτική δύναμη και δεξιοτεχνία και στο πολύ γρήγορο “Race to the bottom” – με όλη την μπάντα, εδώ, να φεύγει με χίλια. Άλλου τύπου, τώρα, το “Lullaby for an old friend” (βαθύ, μελαγχολικό track, γραμμένο για κάποιαν απώλεια) και τυπικό up-tempo το αμέσως μετά “Dance of persistence”, που σουινγκάρει με τέχνη, φέρνοντας την μπάντα ξανά σε μια φουριόζα κατάσταση.

Γενικώς, με τέτοια «πάνω-κάτω» θα έλεγα πως προχωράει αυτό το πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ του Nick Finzer, ενός νέου και πολλά υποσχόμενου μουσικού, ο οποίος δεν έχει συμπληρώσει ακόμη τα 30 του.

Επαφή: www.nickfinzermusic.com

ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΦΟΣ νούμερο 8

Όπως έχουμε γράψει και παλαιότερα: «Ο Πρώτος Όροφος είναι μια καλλιτεχνική ομάδα από τη Θεσσαλονίκη, που διοργανώνει συναυλίες με ονόματα από το χώρο της avant και πειραματικής ηλεκτρονικής. Η ομάδα ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 οργανώνοντας τα πρώτα live στον χώρο ενός γραφείου επί της οδού Ολυμπίου Διαμαντή (στη Θεσσαλονίκη). Σε ανάμνηση αυτών των γεγονότων ο Πρώτος Όροφος κυκλοφορεί, κάθε χρόνο, ένα CD-συλλογή με τους μουσικούς που εμφανίστηκαν στις εκδηλώσεις του την προηγούμενη χρονιά. Έως σήμερα έχουν τυπωθεί επτά τέτοιες συλλογές…», ενώ τώρα έχουμε και ακούμε το νούμερο 8, που περιλαμβάνει σχηματισμούς και καλλιτέχνες από την Ιταλία, την Αγγλία και φυσικά την Ελλάδα (από διάφορες περιοχές της χώρας). Για να προχωρήσουμε…

Το CD [Protos Orofos, 2017] ανοίγει με την Ιταλίδα She Spread Sorrow στο 7λεπτο “Inertia Malaise”, ένα κομμάτι κάπως σκοτεινό, κάπως industrial, με ξαφνικές εγκάρσιες ακρότητες και μανιακή ροή. Ακολουθεί το 4λεπτο “The down chain” από τους Αθηναίους Wham Jah. Δυνατό track, εκστατικής διάστασης, που οριοθετείται από την κρουστή ρυθμική και το ηλεκτρονικό συνονθύλευμα, συν τα πειραγμένα «φωνητικά». Το 7λεπτο “P1” των Neither Nor από τη Θεσσαλονίκη είναι ένα σκληρό, πειραματικό track, που αναπτύσσεται μέσω πολλαπλών επιπέδων και δίχως ουσιαστικές δυνατότητες διαφυγής. Σαν μια δίνη, που ρουφάει ακατέργαστες μάζες. Οι Fun with Nuns είναι επίσης από τη Θεσσαλονίκη είναι παλαιοί στο χώρο, καθώς υπάρχουν από δεκαετίας έχοντας βγάλει LP, CD κ.λπ. Το “Temp zero is grounded” είναι ένα κομμάτι που αιωρείται ανάμεσα στην πειραματική τζαζ και το θόρυβο, όντας ένα από τα πιο ενδιαφέροντα του “8”. Συνέχεια με το “Mountain beach” του Kostadis (από την Αθήνα), ένα track που μοιάζει με kraut μέσα στην ιδιαιτερότητά του. Δεν θέλω να μαντέψω από τι είδους ηχητικές πηγές προέρχονται όσα ακούγονται, όμως, και σε κάθε περίπτωση, εκείνο που βγαίνει πάνω απ’ όλα εδώ είναι η ενισχυμένη ταξιδευτική διάθεση. Το έκτο κομμάτι είναι το φοβερό “The ultimate prototype” των Άγγλων Ashtray Navigations (που τους έχουμε δει live και στα μέρη μας). Πολύ δυνατό psych, experimental track με κιθάρες μπροστά και πίσω, και με γενικό χαμό στα ηλεκτρονικά. Οπωσδήποτε το ωραιότερο της συλλογής. Ακολουθεί ο ιταλός ηλεκτρονικάριος Luca Sigurtà  με το μάλλον ήσυχο “Sunflakes” και αμέσως μετά ο Emdy από τη Θεσσαλονίκη. Το δικό του ambient αναπτύσσεται επίσης αργά, αλλά μπροστά συνωθούνται πολλά και ποικίλα. Υπάρχει μια πειραματική progressive διάσταση εδώ, που είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα. Προτελευταίο κομμάτι του CD το “Stereo fast mix” του Polyphonis από την Κέρκυρα. Ηλεκτροστατικής υφής και με σταθερές field αξίες κατά το διάβα του, το “Stereo fast mix” είναι ένα από τα tracks τής συλλογής που ξεχωρίζουν. Το “8” θα κλείσει με το 10λεπτο “Long n’ terrible” των Budalah από τη Θεσσαλονίκη. Κι εδώ ο συνδυασμός «σκοτώνει» όπως λέμε, καθώς ανακατεύονται doomy μεταλλικά στοιχεία, με άλλες διάφορες πειραματικές «ακρότητες».

Δυνατό άλμπουμ, που έρχεται να πάρει τη θέση του δίπλα σε όλα τα υπόλοιπα.

Επαφή: www.protosorofos.gr
 

τέσσερα CD της CAM Jazz

Η CAM Jazz, που εισάγεται στη χώρα μας από την AN MUSIC, είναι φυσικά η τζαζ ετικέτα της περίφημης ιταλικής εταιρείας CAM με τον ατέλειωτο κατάλογο, που αναπτύσσεται κατά κύματα από τις αρχές του ’60. Τέσσερα πρόσφατα CD τής CAM Jazz παρουσιάζουμε στη συνέχεια…

ALESSANDRO ROSSI QUARTET: Emancipation [CAM Jazz CAMJ 3319-2, 2017]

Ντράμερ είναι ο Alessandro Rossi έχοντας δίπλα του τον μπασίστα Andrea Lombardini, τον κιθαρίστα Massimo Imperatore και τον σαξοφωνίστα-κλαρινετίστα Massimiliano Milesi. Περαιτέρω, ο Rossi εκτός από ντράμερ είναι και ο βασικός συνθέτης του κουαρτέτου, αφού έχει γράψει τα οκτώ από τα δέκα tracks του CD (υπάρχουν και δύο διασκευές – η μία στο “Punjab” του Joe Henderson και η άλλη στο “Lithium” των Nirvana). Περαιτέρω το setting εμπλουτίζεται και από λελογισμένα εφφέ (πεντάλια για το μπάσο και την κιθάρα), που προσφέρουν και μια πιο σύγχρονη, ας το πούμε έτσι, αίσθηση-διάθεση. Αυτά ως εισαγωγή.

Βασικά το κλίμα στο “Emancipation” είναι bop – υπάρχει δηλαδή, συχνά, μια τέτοια βάση, πάνω στην οποία χτίζονται «διάφορα» και βασικά τα σόλι των πνευστών και της κιθάρας. Πιο πέρα, αυτά τα «διάφορα» μπορεί να έχουν να κάνουν από την ποπ, μέχρι την πιο groovy jazz, ιδίως όταν ο κιθαρίστας Imperatore αναλαμβάνει δράση. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η παρουσία του κλαρίνου στο άκουσμα, όπως στο 2λεπτο “Island dreamers (reprise)”, καθώς, γενικώς, ήσυχα και πιο ζωηρά tracks εναλλάσσονται με σωστό τρόπο.

Το “Emancipation” δεν είναι κάποιο άλμπουμ, που καινοτομεί ή προχωράει τα τζαζ πράγματα ένα τι πιο κάτω. Είναι, όμως, ένα απλό, τίμιο CD (και πολύ περιποιημένο αισθητικώς – ας το πούμε κι αυτό) προερχόμενο από παίκτες με γερές βάσεις.

JACOPO FERRAZZA TRIO: Rebirth [CAM Jazz CAMJ 3318-2, 2017]

Κιθαριστικό τζαζ τρίο (Jacopo Ferrazza μπάσο, Stefano Carbonelli κιθάρα, Valerio Vantaggio ντραμς), που κινείται σε ιδιότυπους, χαλαρούς και ατμοσφαιρικούς (όπως τους λέμε) τζαζ δρόμους, προβάλλοντας ευγένεια ήχου και αισθητική συνέπεια. Λίγο περίεργο το άκουσμα για Ιταλούς, καθώς είναι κάπως απόμακρο (που σημαίνει πως θα ταίριαζε περισσότερο σε Βορειοευρωπαίους), αλλά ok… και χάρη δεν κάνουμε.

Οι συνθέσεις (όλες πρωτότυπες) είναι πολύ μελετημένες και επεξεργασμένες, με τους τρεις μουσικούς να συνεργάζονται άψογα, δίχως περιαυτολογικές κινήσεις. Είναι μουσική για τρίο, αυτή στο “Rebirth”, πράγμα που σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα περιττό εδώ, τίποτα που να αποσκοπεί σ’ έναν ξαφνικό εντυπωσιασμό, που θα έθετε σε κίνδυνο τη συνοχή τού γκρουπ. Έτσι, όλα εξελίσσονται με τους βραδείς εκείνους ρυθμούς, που προϋποθέτουν, πάνω απ’ όλα, σοβαρή μελέτη και πρακτική στο παρασκήνιο (πριν το στούντιο εννοώ). Συνθέσεις μεστές, χωρίς φιοριτούρες, κιθαριστική φρασελογία καθαρή και άρα ιδανική για σεμινάριο, μπάσο-ντραμς σε σφιχτούς-γερούς ρόλους, δίχως χάσματα και παλινωδίες.

Απλά πράγματα, σ’ ένα απλό, αλλά με βάθος άλμπουμ.

CLAUDIO FILIPPINI: Overflying [CAM Jazz CAMJ 7906-2, 2016]

Γεννημένος στην Πεσκάρα το 1982, ο Claudio Filippini είναι ένας ακόμη νέος πιανίστας. Τζαζ πιανίστας, που αγαπάει όμως το folklore και ακόμη την «κλασική μουσική». Έτσι, αυτά τα τρία επιχειρεί να τα συνδυάσει στο πιο πρόσφατο CD του, που τιτλοφορείται “Overflying” και που περιλαμβάνει μερικά δικά του κομμάτια, διασκευές σε συνθέσεις των Προκόφιεφ, Scarlatti, Ravel και Beethoven, και ακόμη μια εκδοχή στο παραδοσιακό καταλανικό “El noi de la mare”.

O Filippini είναι μεγάλος… μαέστρος, καθώς το “Overflying” του πετάει! Ο ίδιος, δε, φαίνεται πως πάλλεται με πάθος και με δύναμη, και κυρίως με την αυτοπεποίθηση τού πιανίστα-μουσικού, που ξέρει να συναρπάζει με τον προσωπικό του τρόπο – και βεβαίως με το ρεπερτόριό του. Δεν ξέρω αν ο Filippini, στην πατρίδα του και γενικότερα δηλαδή, θεωρείται κάτι σαν διάδοχος του φοβερού Stefano Bollani, φαίνεται όμως να τον διακατέχουν, και αυτόν, τα ίδια εντυπωσιακά χαρακτηριστικά. Λέω «φαίνεται», καθότι τον Filippini δεν τον έχω δει live (εν αντιθέσει με τον Bollani), αν και ό,τι ακούγεται στο “Overflying” δεν δείχνει να απέχει και τόσο από το αισθητικό θαύμα.

ANDREA LOMBARDINI with MICHEL GODARD / EMANUELE MANISCALCO: Diminuendo [CAM Jazz CAMJ 7905-2, 2016]

Η jazz και η ευρωπαϊκή μουσική παράδοση είναι συνδεμένες από δεκαετίες και πάνω σ’ αυτή τη βάση έχουν ηχογραφηθεί αριστουργήματα (να πω μόνο ένα που το άκουσα τα τελευταία χρόνια, το μοναδικό LP του Baroque Jazz Trio από το 1970). Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε ένα άλλο τρίο (Lombardini/ Godard/ Maniscalco), που δεν παίζει, baroque jazz, αλλά μια δική του… φανταστική τζαζ, που ενώνει τους σύγχρονους αισθητικούς πειραματισμούς με την «παλιά μουσική». Δεν είναι απλώς τα όργανα που βοηθούν, εννοείται, προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση (ο Lombardini χειρίζεται μακρυμάνικο λαούτο και ηλεκτρικό μπάσο, ο Godard σέρπεντ και τούμπα, ο Maniscalco πιάνο και ντραμς) είναι η γενικότερη διάθεση για ανατροπές και… προγραμματισμένο πειραματισμό, που φέρνει το “Diminuendo” στις παρυφές των αριστουργημάτων. Με λίγες διασκευές, όπως εκείνη στο “Feed the birds” των Sherman Brothers από τη “Mary Poppins” ή στο παραδοσιακό σκωτσέζικο “Balulalow” (που έχουν πει η Sandy Denny, η Loreena McKennitt και ο Sting μεταξύ άλλων), και με συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα σ’ έναν εστέτ ρομαντικό μελωδισμό και στις ελαφρές «ακρότητες», που φανερώνουν και την εξοικείωση των μουσικών (ιδίως του Godard) στον δημιουργικό αυτοσχεδιασμό, το “Diminuendo” έχει τον τρόπο να σε απογειώνει συν τω χρόνω.

Δεν ξέρω αν η λέξη “jazz” κολλάει και πολύ εδώ, αλλά κολλάνε πολλά άλλα… κάτι που, εν τέλει, είναι εξ ίσου σημαντικό.

LOST BODIES για πρώτη φορά σε βινύλιο

Έριξα μια ματιά στο discogs και διαπίστωσα πως οι Lost Bodies, ένα σχήμα εν πάση περιπτώσει που υφίσταται εδώ και καμμιά τριανταριά χρόνια, και που έχει μια κάποια (εκτεταμένη) δισκογραφία (και φυσικά ιστορία) δεν διαθέτει ούτε ένα βινύλιο! Ας ρίξω λοιπόν το θαυμαστικό, καθότι με τα flac και με τα cd-r δεν γίνεται να προχωρήσει όπως πρέπει η ιστορία… (Και τα live είναι άλλη δουλειά).

Τι είναι το “On Vinyl at Last” [B-otherSide Records / dark liquid, 2017]; Δεν είναι καινούριο άλμπουμ (με καινούρια κομμάτια εννοώ), αλλά μια πολύ καλή, δηλαδή πάρα πολύ καλή συλλογή-οδηγός (κομμένη σε 200 αντίτυπα) γύρω από το τι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι Lost Bodies. Όσοι γνωρίζουν… γνωρίζουν. Οι υπόλοιποι θα έχουν την καλύτερη ηχογραφική ευκαιρία, ώστε να αντιληφθούν από ποια ακριβώς στοιχεία συνίσταται ο «κόσμος» τους, και πώς, με ποιον τρόπο, έτσι όπως αναβλύζει και απλώνεται, μπορεί και γεμίζει το χώρο.

Κομμάτια, λοιπόν, που έχουν τη δική τους ιστορία, πίσω τους και... μπροστά τους, και που επιλέγονται μέσα από τη «Ζωή», από το «Γενετικά Καθαροί», την «Υποτροπή», το “Brutal”, την «Όσμωση», το «Φιγουρίνι», συν ένα ανέκδοτο track (για να κάνει τη διαφορά και προς αυτούς που τα ’χουν όλα), τo «Παρίσι-Ντακάρ».

Τι να πεις τώρα για τους Lost Bodies, ένα σχήμα που έχει φανατικούς φίλους – πιστούς να πούμε, που το ακολουθούν παντού; Ένα σχήμα που συνδυάζει μουσικές από πολλά και διαφορετικά στυλ (rock, punk, pop, blues, μπαλάντα, easy κ.λπ.), ανακατεύοντάς τα με προκλητικά λόγια (πολιτικο/ κοινωνικο/ αναρχοαυτόνομης υφής), που έχουν τον τρόπο και να λένε τα πράγματα όπως είναι, και να… διασκεδάζουν ταυτοχρόνως. Καθότι η χοντρή ειρωνεία, το χιούμορ και η καλώς εννοούμενη πλάκα δεν έλειψαν ποτέ από τους Lost Bodies.

Στο “On Vinyl at Last” υπάρχουν, φυσικά, τέτοια κομμάτια με πρώτο και καλύτερο ανάμεσά τους το «Lost Bodies live στο Μέγαρο Μουσικής», ένα γαμιστερό track που ρίχνει στ’ αυτιά στο «Μωρό μου» (Πουλικάκος/ Σπανουδάκης) από το «Μεταφοραί Εκδρομαί Ο Μήτσος» (η αρχική ιδέα μπορεί να είναι από ’κει δηλαδή –μπορεί και όχι όμως– αν και, σε κάθε περίπτωση, οι άνθρωποι το πάνε παραπέρα). Επίσης, βρίσκω, πάντα εύρισκα, πολύ μπάνικο τον τρόπο που απαγγέλει ο Θάνος Κόης (είτε Άρη Αλεξάνδρου, είτε Μίλτο Σαχτούρη, είτε Κωνσταντίνο Καβάφη), καθώς με τη σχετική μουσική συνοδεία το όλον πράγμα ξεφεύγει (προς τα πολύ επάνω). Να μη μιλήσω, δε, για κομμάτια όπως τα «Καυγαδάκι», «Αρκετά», «Παγκοσμιοποίηση» κ.λπ., που φανερώνουν το πραγματικά ισχυρό δυναμικό των Lost Bodies – το «γιατί», εν ολίγοις, κάποιοι (λίγοι, πολλοί, περισσότεροι) τους θεωρούν αναντικατάστατους.

Επαφή: www.b-otherside.gr
 

ΓΕΒΓΚΕΝΙ ΓΕΦΤΟΥΣΕΝΚΟ (1932-2017)

Από πολύ νωρίς, από τον Ιανουάριο του ’63 τουλάχιστον, το ελληνικό κοινό (κάποιο συγκεκριμένο ελληνικό κοινό) έρχεται σε επαφή με το σοβιετικό, τότε, ποιητή Γεβγκένι Γεφτουσένκο. 

Ήταν ένα αφιέρωμα στο περιοδικό «Δρόμοι της Ειρήνης», το οποίο τύπωνε η «Ελληνική Επιτροπή δια την Διεθνήν Ύφεσιν και Ειρήνην» (εκδότης ο τέως βουλευτής της ΕΔΑ Ανδρέας Ζάκκας, συνδιευθυντής ο συγγραφέας, κριτικός και μεραφραστής Λέων Κουκούλας και αρχισυντάκτης ο μουσικολόγος Μάρκος Δραγούμης).

Εκεί, σ’ αυτό το τεύχος, υπάρχει ένα αφιέρωμα στον Γεφτουσένκο, που ξεκινάει από το εξώφυλλο και επεκτείνεται στις μέσα σελίδες. Ο ανταποκριτής του περιοδικού στη Μόσχα Ευγκένι Ντβόρνικωφ συναντά τον Γεφτουσένκο και συζητά μαζί του, ενώ δημοσιεύεται και το διάσημο ποίημά του «Οι κληρονόμοι του Στάλιν».

Το άρθρο είναι τετρασέλιδο και εδώ παρουσιάζουμε τις σχετικές σελίδες…

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/book_articles/139361

Μια συζήτηση για τον ελληνικό κινηματογράφο με το σκηνοθέτη ΝΙΚΟ ΖΕΡΒΟ έτσι όπως προέκυψε στο facebook – Οι σκηνοθέτες του «αριστερού μανδύα», η περίπτωση του Κώστα Μανουσάκη, o Γιώργος Τζαβέλλας, οι πάλαι ποτέ επιχορηγήσεις του Ιδρύματος Φορντ και άλλα διάφορα

Την προηγούμενη Τετάρτη, στο facebook του Αντώνη Μποσκοΐτη, έγινε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα. Συμπτωματική και απρογραμμάτιστη δείχνει, απλώς, πως όταν υπάρχουν χαμηλοί τόνοι και καλή διάθεση μπορούν –και στο facebook– να αναπτυχθούν ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

O Νίκος Ζερβός με τον αείμνηστο Βαγγέλη Κοτρώνη, «O Δράκουλας των Εξαρχείων» (1982). (Αρχείο Χάρη Δημολιάτη)

Την αφορμή μάς την έδωσε ένα κείμενο του Ρένου Χαραλαμπίδη, που ανέβηκε στο σάιτ «άβαλον ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ» στις 20 Μαρτίου κι είχε τίτλο «Ο μύθος του αριστερού καλλιτέχνη». Το κείμενο, που σχολιάστηκε κριτικά τόσο από ’μένα, όσο και από τον Αντώνη Μποσκοΐτη, κατέληγε ως εξής:

«Τελικά τι σημαίνει να είσαι αριστερός καλλιτέχνης; Δεν ξέρω. Σίγουρα κάτι εύκολο. Δηλώνεις πως είσαι με τους “καλούς”, άρα οι άλλοι με τους “κακούς”. Λες και η ζωή είναι σπαγγέτι γουέστερν».

Και κάπου εδώ ξεκινάει η κουβέντα…

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/cinema_articles/139251