ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 351

7/3/2021
Οι Κάστορες –δηλαδή οι Γιώργος Σιέρρας κιθάρα, Γρηγόρης Ρουμελιώτης μπάσο, φωνή και Σπύρος Φατούρος ντραμς– ζωντανοί να υποκρίνονται πως παίζουν (γιατί κατά βάση ακούγεται δίσκος), στην εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη «Δισκοθήκη για νεολαία».
Το κλιπ πρέπει να είναι από το δεύτερο μισό του 1973, όταν την εκπομπή παρουσίαζε η Γωγώ Ατζολετάκη, κάθε Κυριακή μεσημέρι (12:30-13:00) στο ΕΙΡΤ. Το τραγούδι είναι το «Βρήκαμε τη λύση», βραβευμένο στο Pop Festival ’73, που είχε προηγηθεί, και είναι το μόνο τραγούδι του συγκροτήματος, που κυκλοφόρησε σε χρόνο πρώτο.
Πολλά χρόνια αργότερα, το 2005, η Anazitisi Records τύπωσε κι ένα 45άρι με τους Κάστορες, με τα τραγούδια τους «Ο ξένος ζητιάνος» και «Πόλεμος εστί φονιάς».
[Στη μνήμη του Γιώργου Σιέρρα, που πέθανε χθες]
https://www.youtube.com/watch?v=-1bdG5tlvAY
 
7/3/2021
Η μέρα από πλευράς τραγουδιών είναι αφιερωμένη στον μεγάλο κιθαρίστα Γιώργο Σιέρρα, που έφυγε χθες από τη ζωή...
Φοβεροί Rhesus (χωρίς δίσκο ακόμη). Όσοι τους είχαν δει τέλη σέβεντις-αρχές έιτις ξέρουν...
https://www.youtube.com/watch?v=4_u8uC1bQ0Y

6/3/2021
Πέθανε ο φοβερός κιθαρίστας Γιώργος Σιέρρας – ένας από τους κορυφαίους στο ελληνικό ροκ.
Μπορεί να μην τον ξέρουν πολλοί, γιατί ήταν έξω από τα κυκλώματα, όμως ο Σιέρρας, με την ελάχιστη επίσημη δισκογραφία, ήταν πίσω από τους Κάστορες (οι μόνοι που συναγωνίζονταν τους Socrates, εκεί γύρω στο 1973-74), για να περάσει πιο μετά από την Λερναία Ύδρα του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη, τους Rhesus και τα πιο πρόσφατα χρόνια από την Sierras Band.

Πάντα με κοινωνικά τραγούδια στη φαρέτρα του, και πάντα εκεί στις Δυτικές Συνοικίες να δραστηριοποιείται, ο Γιώργος Σιέρρας δεν θα ξεχαστεί ποτέ από τους fans του ελληνικού ροκ.
https://www.youtube.com/watch?v=xKp2VtdtC70

6/3/2021
Καλύτερα να μην είχα δει τα μισά ροκ λάιβ που έχω δει, και το ένα τρίτο από τα τζαζ, και να παρευρισκόμουν σ’ αυτή την εμφάνιση του Μπάμπη Τσετίνη, στη Θεσσαλονίκη. Πού, σε ποιο μαγαζί και πότε ακριβώς... δεν ξέρω. Ίσως κάποτε στα eighties ή και τα early nineties...
Φοβερός ήχος για λαϊκό λάιβ, τίγκα στα σύνθια, που παριστάνουν ακόμη και γυναικεία chorus vocals! Και ο Μπάμπης σε πολύ καλή φόρμα...
https://www.youtube.com/watch?v=hYKHlUB8wss

6/3/2021
ΓΙΑ ΠΑΛΙΟΥΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΦΙΛΟΥΣ
Εθνική Ενόπλων, 1973-74
Βλέπω στους όρθιους: Τάκης Νικολούδης (Ηρακλής), Γρηγόρης Φανάρας (Ηρακλής), Σταύρος Σαράφης (ΠΑΟΚ) και Βίκτωρ Μητρόπουλος (Αιγάλεω)
Και στους καθιστούς: Αντρέας Μιχαλόπουλος (Παναχαϊκή), Γιώργος Δεληκάρης (Ολυμπιακός) και Γιάννης Μαντζουράκης (ΠΑΟΚ, δεν είχε πάει ακόμη στη Λάρισα).
Λείπουν 4 ονόματα (τα δείχνω με βέλη). Όποιος τα ξέρει, σίγουρα, τα λέει...

UPDATE 1
Βρέθηκε και ο Νίκος Σταθόπουλος (ΑΕΚ), πάνω, τέταρτος από αριστερά.
UPDATE 2
Βρέθηκαν όλοι, από φωτογραφία με λεζάντα. Πάνω: Ντίνος Καμπάς (Παναθηναϊκός). Κάτω: Τάκης Παπαδημητρίου (Παναθηναϊκός), Μανώλης Παπάς (Παναχαϊκή).

5/3/2021
Φώτης Στασουλάκης «Όλες είσαστε ίδιες»...
https://www.youtube.com/watch?v=Y34Rdqm6qu0

5/3/2021
Ζούμε νύχτες 1967...
>>Αντίστοιχος σχεδιασμός έχει γίνει και στις υπηρεσίες Ασφάλειας. Ενδεικτικά, έχουν συγκροτηθεί ανακριτικά «συνεργεία», ομάδες δηλαδή αστυνομικών που σε περίπτωση μαζικών επ’ αυτοφώρω συλλήψεων θα αναλάβουν να συντάσσουν δικογραφίες. Υπάρχει, αντίστοιχα, πρόβλεψη για άμεση ενεργοποίηση πληροφοριακού δικτύου με ομάδες παρατηρητών ακόμα και σε ταράτσες κτιρίων. Μυστικοί αστυνομικοί θα τοποθετηθούν και στα μαζικά μέσα μεταφοράς. Για την υλοποίηση του σχεδιασμού, σε περίπτωση πάντοτε που οι συνθήκες το απαιτήσουν, οι αστυνομικοί οι οποίοι απασχολούνται στις υπηρεσίες δίωξης ναρκωτικών, που είναι επιφορτισμένοι με την εξιχνίαση ληστειών κ.ο.κ. θα αναλάβουν να ενισχύσουν την υποδιεύθυνση και τα κατά τόπους τμήματα Κρατικής Ασφάλειας.<< kathimerini.gr

4/3/2021
Υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που μ’ έχουν στοιχειώσει από τότε που τα πρωτάκουσα, πολύ μικρός, παιδί, για κάποιους δικούς μου λόγους, καθώς τα έχω συνδέσει με μέρη, με μαγαζιά, με ανθρώπους, με εικόνες, με καταστάσεις. Τα περισσότερα είναι ελληνικά. Δέκα... είκοσι... δεν είναι παραπάνω. Αυτό είναι ένα.
Το θεωρώ πολύ μεγάλο τραγούδι, και αυτόν που το έγραψε πολύ μεγάλο τραγουδοποιό. Το τραγούδι τραντάζει απ’ όλες τις πλευρές: μουσική, στίχοι, ερμηνεία, ενορχήστρωση, τα πάντα. Όταν μπαίνει το χάμοντ και «σκάβει»... ανατριχιάζω. Και με τα λόγια βεβαίως, που είναι τόσο αληθινά, παντοτινά και αιώνια... [Πασχάλης]
https://www.youtube.com/watch?v=3MQSWH553n8

4/3/2021

Αυτά ξέρουνε ότι είναι μ@λακίες, αλλά τα λένε έτσι... για να κάνουν παιγνίδι.
Και για να αποσείσουν από πάνω τους τις δικές τους ευθύνες για το υγειονομικό μπάχαλο που έχουν δημιουργήσει, και για να ενοχοποιήσουν την αριστερά ότι δήθεν παραβλέπει τους υγειονομικούς κανόνες, συμβάλλοντας και-καλά στη διάδοση τής ίωσης.
Το έχουμε πει κι άλλες φορές. Αν θέλανε να μην γίνονται πορείες και διαδηλώσεις (για τα πανεπιστήμια, για τον απεργό κ.λπ.) θα μπορούσε με απλές δικές τους κινήσεις να τις αποτρέψουν. Όμως τα θέλουν όλα δικά τους. Και να νομοθετούν διατάξεις, που ούτε η χούντα δεν τολμούσε να επιβάλλει, και ο κόσμος να μην διαμαρτύρεται, μένοντας κλεισμένος στα σπίτια του υπό τον... τρόμο τής κοβίντ.

4/3/2021
>>Πληροφορούμε τους αγαπητούς αναγνώστες μας και όλους τους ενδιαφερόμενους, ακόμη και τους κακοθελητές, ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος πριν το δημοσίευμα της ἘΦ. ΣΥΝ. με την έκκληση-πρόκληση προς τον Αρχιεπίσκοπο, απέστειλε τον εκλεκτό και σοβαρό ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως π. Σεραφείμ Ζαφείρη, τον οποίο έχει τοποθετήσει στην ευαίσθητη θέση του Προϊσταμένου της Θρησκευτικής Υπηρεσίας Σωφρονιστικού Καταστήματος Δομοκού να συναντήσει και να συνομιλήσει πνευματικά με τον Δ. Κ. (…) Ο π. Σεραφείμ, με τις ευχές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου και του Σεβασμιωτάτου Φθιώτιδος στα χέρια του και στην καρδία του, επισκέφθηκε τον κ. Κ. με την ιδιότητα του Πνευματικού. Του μίλησε, του κόμισε την εικόνα του Αγίου Δημητρίου, του οποίου το όνομα φέρει, τον παρότρυνε να εξομολογηθεί ή να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων, αλλά εκείνος φυσικά αρνήθηκε. Άλλωστε πώς να κοινωνήσει τώρα ένας άνθρωπος που δεν έχει κοινωνήσει ποτέ στη ζωή του;<<
Του στείλανε παπά για να τον εξομολογήσει και να τον κοινωνήσει, γιατί τον θεωρούνε ξεγραμμένο. Να παρέμβουν, στο ανώτατο κλιμάκιο, μπας και σωθεί, έστω και την ύστατη ώρα μια ζωή... στα τέτοια τους.

3/3/2021
Τι να πεις για τον Bunny Wailer, που πέθανε χθες στα 74 χρόνια του; Ότι υπήρξε στέλεχος των κλασικών Wailers – ένα από τα τελευταία ζώντα μέλη τους; (Η μόνη που ζει πια από την original line-up είναι η τραγουδίστρια Beverley Kelso). Ό,τι και να πεις πάντως είναι λίγο, μπροστά σε μια καριέρα, που εξακολουθούσε να εμπνέει πλήθος νέων fans, από το 1973-74 και μετά, όταν ο Wailer θα εγκατέλειπε το γκρουπ, έως και σήμερα – fans που αναγνώριζαν στον Bunny Livingston, μία ιδιαίτερη αίσθηση τραγουδοποιίας τόσο στο στιχουργικό κομμάτι, με τις βαθιές rastafarian ιδέες και το κοινωνικό roots περιεχόμενο, όσο και στο καθαρώς μουσικό, με τις πάντα μοντέρνες ρυθμικές ιδέες, οι οποίες τον είχαν φέρει, κάποτε, στην εμπροσθοφυλακή του dancehall, ου μην αλλά και της τζαμαϊκανικής disco.

Το άλμπουμ “Rock N’ Groove” από το 1981 υπήρξε ένα από τα καλύτερα προσωπικά του Bunny Wailer, σε μιαν εποχή «αλλαγής» στον πολιτικό χάρτη του νησιού (μετά, δηλαδή, τη νίκη του Εργατικού Κόμματος υπό τον Edward Seaga, στις εκλογές του Οκτωβρίου εκείνου του έτους), και αναπτέρωσης του ηθικού –ως συνήθως συμβαίνει– των μέσων και χαμηλότερων στρωμάτων, για μιαν άρδην καλυτέρευση του βίου τους. Ο Bunny Wailer, εισπράττοντας τον «άνεμο της αλλαγής» προσέφερε, τότε, ένα αισιόδοξο άλμπουμ, έντονης χορευτικότητας, εκεί όπου κομμάτια σαν τα “Cool runnings”, “Dance rock” και “Jammins” μοιάζουν ακριβώς αυτό – εκτονωτικά ενός μπαφιάσματος, το οποίο θα το διαδεχόταν σύντομα ένα άλλο. (Φιλαράκι της Θάτσερ και του Ρήγκαν ήταν ο Seaga).
https://www.youtube.com/watch?v=PqtACcCBqXc

2/3/2021
Στη δεκαετία του ’90 εύρισκες LP των Ιταλών Sensations' Fix στην Αθήνα, φτηνά, και ό,τι δίσκους έχω απ’ αυτούς τους έχω αγοράσει από ’δω (από δισκάδικα –το παλιό Playback του Πετρουλάκη, στο υπόγειο της Μαντζάρου– και από το γιουσουρούμ).
Φοβερή μπάντα. Στη γείτονα τους έχουνε σαν τους Tangerine Dream, αν και δεν είναι το ίδιο – ήταν πιο μπροστά, στην εποχή τους, στα electro-pop, ας πούμε, συστατικά τους.
Οι Daft Punk-ηδες να τ’ ακούνε αυτά. 1974...
https://www.youtube.com/watch?v=pXdXUwkWLL4

2/3/2021
ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1967
 
Καρδιά μου γέρικο σκυλί δεμένο στην απόφαση
κυνηγημένο αγρίμι μου σ’ όλα τα δάση
 
Είμαι μια πόρτα που θα την παραβιάσουν
από στιγμή σε στιγμή
μια βρύση που έμεινε ανοιχτή στο σπίτι τού κρεμασμένου
τ’ όραμα που προδόθηκε
το αίμα που ατιμάστηκε
το πρόσωπο που το φάγανε οι ομίχλες
 
Από πού ν’ αρχίσω και πού να τελειώσω
«Μπήκαν ληστές στον ύπνο μου»
και καίνε τα όνειρά μου
Η ξενιτιά με θέριεψε η πατρίδα με μικραίνει
ό,τι κι αν πω είναι σιωπή
 
Άνοιγε μια πόρτα κι έβγαινε νεκρός
άνοιγε ένα παράθυρο κι έφευγε ο δολοφόνος
με πυροβολούσαν στον ύπνο μου
και ξύπναγα ματωμένος
 
Χρειάστηκε μια ολόκληρη αθωότητα
για να κυλήσω την πέτρα του μνημείου
που την είπαν πέτρα σκανδάλου
άρπαξα το σώμα τού νεκρού και χάθηκα στη νύχτα
Κι ένα κοπάδι ξετρελαμένα πουλιά
φτεροκοπούσαν αλύπητα στο στήθος των προδομένων
 
– Ξένοι στην αγωνία μας
ξένοι στη μοναξιά μας
ξένοι στην ίδια μας ζωή
και στην πατρίδα ξένοι –
 
Αργότερα διαδώσανε πως ο νεκρός αναστήθηκε
κανείς δεν τους πίστεψε
η δυσωδία ήταν αφόρητη
 
Ένιωθα σαν εφευρέτης μιας φοβερής μηχανής
μια περιπέτεια με την ψυχή μας ξεκίνησε
και τίποτα πια δε μπορεί να τη σταματήσει
ήταν οι βρώμικες μέρες του 1967
κι η άλλη μέρα περίμενε
ένα θηρίο ελπίδας
 
[Γιώργης Σαραντής]
 
[Το ποίημα το θυμήθηκα σήμερα, με αφορμή τον θάνατο του ραδιο-παραγωγού κ.λπ. Θοδωρή Σαραντή. Είναι γραμμένο από τον πατέρα του, σημαντικό ποιητή Γιώργη Σαραντή (1920-1978) και περιέχεται στο βιβλίο Αντιστασιακή Ποίηση (1967-1974) των εκδόσεων Μπουκουμάνης, από το 1975]

δύο βιβλία των εκδόσεων ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ

Στο post-restant του δισκορυχείου φθάνουν και βιβλία, όχι μόνον δίσκοι. Βιβλία διαφόρων ειδών. Και κάποια μουσικά (σπανιότερα), που όπως αντιλαμβάνεστε είναι τού αμέσου ενδιαφέροντός μας, όπως και ποιητικά-λογοτεχνικά κ.λπ. Οι άνθρωποι που στέλνουν τα βιβλία τους, λογικώς, θέλουν κάτι να γράψουμε (χωρίς να μας το ζητάνε πάντως). Κάτι καθ’ όλα θεμιτό. Επίσης, εξυπακούεται πως πρέπει να γραφτεί κάτι σύντομα. Γιατί, το να γράψεις για ένα βιβλίο (που το έλαβες σήμερα, επειδή προσφάτως κυκλοφόρησε) μετά από έξι μήνες ή ένα χρόνο είναι κάπως δώρον-άδωρον – υπό την έννοια ότι ένα βιβλίο πρέπει να «πάρει μπροστά» στον καιρό του. Γιατί, άμεσα πρέπει να γραφούν οι κριτικές και να ειπωθούν όλα εκείνα που πρέπει να ειπωθούν.
Προσωπικώς όλα αυτά τα αντιλαμβάνομαι, αλλά επειδή η μέρα έχει μόνον 24 ώρες, σε πολλές περιπτώσεις δεν έχω το χρόνο για να ασχοληθώ με κριτικές-παρουσιάσεις λογοτεχνικών βιβλίων. Και όταν θα βρω το χρόνο, ώστε να ασχοληθώ, αυτό μπορεί να πάρει μήνες ή και χρόνο. Από την άλλη νοιώθω πως οφείλω να γνωστοποιήσω από το blog όλα τα αντικείμενα τα οποία φθάνουν στα χέρια μου – και μάλιστα να το κάνω εγκαίρως.
Και κάπως έτσι, όλα αυτά τα χρόνια, γράφω για τα πάντα, προβάλλοντάς τα στο μέτρο των δυνατοτήτων τού δισκορυχείου. Και όσον αφορά στα λογοτεχνικά βιβλία, λοιπόν, πάντα θα σημειώσω τα απολύτως απαραίτητα, δίχως να μπαίνω σε αξιολογικές κρίσεις (αφού δεν προλαβαίνω να τα διαβάσω).

Μόνικα Οχέδα: Mandíbula [Σκαρίφημα, Ιούλιος 2020, μτφ. Ιφιγένεια Ντούμη]

Πρόκειται για μυθιστόρημα 355 σελίδων. Συγγραφέας του η Μόνικα Οχέδα, γεννημένη στο Εκουαδόρ, το 1988. Άρα συζητάμε για μια νεαρή συγγραφέα, 32-33 ετών. Η Οχέδα, όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του βιβλίου είναι επίσης ποιήτρια και διηγηματογράφος, έχοντας αποσπάσει πολύ ευνοϊκές κριτικές.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της Mandíbula (σημαίνει σιαγόνα) διαβάζουμε:
«Η Μόνικα Οχέδα, μια ανερχόμενη 32χρονη συγγραφέας και ποιήτρια από το Εκουαδόρ, αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής με τις μεγάλες αντιθέσεις και ανισότητες, συνθέτει μια συναρπαστική ιστορία για τον φόβο, ο οποίος μπορεί να παίρνει πολύ αθώες μορφές.
Μια κοριτσοπαρέα στην ηλικία της εφηβείας παίζει ακραία και επώδυνα σωματικά και ψυχολογικά παιχνίδια, αντιδρώντας στο αυστηρό καθεστώς του σχολείου τους, το οποίο διευθύνει το σκοταδιστικό τάγμα Opus Dei της Καθολικής Εκκλησίας. Επηρεασμένες από τις ιστορίες τρόμου που διαβάζουν στο Ίντερνετ, οι κοπέλες πειραματίζονται με τις αντοχές τους, στη σκιά της Μητέρας, της Δασκάλας και του Φόβου, μέσα στο ηφαιστειακό, καταπράσινο και υγρό περιβάλλον του Εκουαδόρ».
Ποιες είναι οι επιρροές της Οχέδα, σ’ αυτό το ψυχαναλυτικό, θριλερικό μυθιστόρημα; Τις βλέπουμε, κατ’ ουσίαν, αναγραμμένες στην έβδομη σελίδα του βιβλίου, μέσα από επιλεγμένες ρήσεις των Ζακ Λακάν, Λεοπόλδο Μαρία Πανέρο (ισπανός ποιητής), Βικτόρια Γκερέρο (περουβιανή συγγραφέας), Τζοάνα Μπέιλι, Ζορζ Μπατάιγ, Τζούλια Κρίστεβα, Έντγκαρ Άλαν Πόε, Χέρμαν Μέλβιλ, H.P. Lovecraft και Μαίρη Σέλλεϋ.

Χανς Έριχ Νόσσακ: Η καταστροφή [Σκαρίφημα, Οκτώβριος 2020, εισαγωγή-μετάφραση Αλέξανδρος Κυπριώτης, επίλογος Ζίγκφριντ Λεντς]

Γερμανός συγγραφέας (1901-1977), που γεννήθηκε και πέθανε στο Αμβούργο, ο Χανς Έριχ Νόσσακ θεωρείται από τις σημαντικότερες πένες του 20ού αιώνα στην πατρίδα του. Ο Νόσσακ ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και θεατρικά έργα, για να συνεχίσει με διηγήματα και μυθιστορήματα – αν και το βιβλίο που έχουμε μπροστά μας, Η Kαταστροφή, δεν είναι τίποτα απ’ αυτά. Τι είναι; Το διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

«Η καταστροφή, που γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1943 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1948, αποτελεί την πρώτη καταγεγραμμένη μαρτυρία για τους βομβαρδισμούς τού Αμβούργου από τους Συμμάχους το καλοκαίρι του ’43, που ήταν γνωστοί με το κωδικό όνομα Επιχείρηση Γόμορρα. 

Ήδη από τη δεκαετία του ’50 ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ είχε χαρακτηρίσει τον Χανς Έριχ Νόσσακ ως τον σπουδαιότερο Γερμανό συγγραφέα της μεταπολεμικής περιόδου. Παρ’ ολ’ αυτά χρειάστηκε να περάσουν 29 χρόνια από την πρώτη έκδοση της Καταστροφής, για να βαδίσει στην παράδοση του Νόσσακ το ιερό τέρας της γερμανικής χρονικογραφίας, ο Αλεξάντερ Κλούγκε, και να βγει στο φως τής δημοσιότητας το δικό του βιβλίο για τον βομβαρδισμό μιας άλλης γερμανικής πόλης, του Χάλμπερσταντ, το 1945.
Ωστόσο, ακόμη και μέχρι το 1997, οι ανελέητοι βομβαρδισμοί γερμανικών πόλεων από τις συμμαχικές δυνάμεις παρέμεναν για τους Γερμανούς συγγραφείς ως επί το πλείστον ένα θέμα ταμπού, γεγονός που ώθησε τον Β. Γκ. Ζέμπαλντ να δώσει έναν κύκλο διαλέξεων στη Ζυρίχη γι’ αυτή την αποσιώπηση.
Σε μία από τις διαλέξεις του ο Ζέμπαλντ εξήρε τον Νόσσακ ως τον μοναδικό Γερμανό συγγραφέα της εποχής που διέθετε τη βούληση και το ψυχικό σθένος να καταγράψει τις επιπτώσεις εκείνης της καταστροφικής εκστρατείας». 

Όπως σημειώνει ο μεταφραστής Αλέξανδρος Κυπριώτης στην εισαγωγή:
«Παρά τις διακρίσεις τις οποίες έλαβε εν ζωή ο Χανς Έριχ Νόσσακ για το έργο του (...) και παρά το ότι από το 1989 μέχρι το 2007 ο Πολιτιστικός Χώρος της Γερμανικής Οικονομίας του Ομοσπονδιακού Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας απένεμε ετησίως το λογοτεχνικό βραβείο Χανς Έρικ Νόσσακ για το έργο ζωής ενός λογοτέχνη (...) και ενώ από το 1993 η Ακαδημία Επιστημών και Λογοτεχνίας του Μάιντς απονέμει επίσης βραβείο με το όνομά του για πρωτοποριακά λογοτεχνικά έργα με εξέχουσα πνευματική και καλλιτεχνική αξία , ο Χανς Έριχ Νόσσακ παραμένει ένας από τους γερμανόφωνους συγγραφείς που είναι πολύ γνωστοί αλλά παρ’ ολ’ αυτά δεν διαβάζονται τόσο πολύ».
Εξ όσων το έψαξα Η Καταστροφή είναι το πρώτο βιβλίο του Νόσσακ, που μεταφράζεται στα ελληνικά, οπότε η ευκαιρία για μια γνωριμία με τον συγγραφέα είναι πλέον εφικτή.
Επαφή: www.skarifima.com

ΘΟΔΩΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ μια συζήτησή μας στο facebook, για μουσικά ζητήματα

Με τον Θοδωρή Σαραντή, γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό και παραγωγό της δισκογραφίας, όπως και δημοσιογράφο σε μουσικά έντυπα παλαιότερα, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες στα 76 χρόνια του, δεν γνωριζόμασταν από κοντά. Δεν είχαμε σφίξει τα χέρια, όπως λέμε. Τον ήξερα όμως, και οπτικώς, γιατί τον έβλεπα στο Μοναστηράκι και αλλού, να ψάχνει για δίσκους, ενώ νομίζω πως με ήξερε κι εκείνος (χωρίς να μ’ έχει δει) από τα κείμενά μου, που θα είχε διαβάσει στο Jazz & Τζαζ, στο δισκορυχείον, στο LiFO.gr κ.λπ. Εγώ, γενικώς, είχα πολύ καλή γνώμη για τον Θ. Σαραντή ως ραδιο-παραγωγό από παλιά (χωρίς να τον έχω γνωρίσει – το ξαναλέω) και σε ανύποπτο χρόνο (25 Αυγούστου 2014) σ’ ένα κείμενο σκληρής κριτικής για το ραδιόφωνο είχα σημειώσει, εδώ στο blog:
«Τώρα, από ενημερωτικής πλευράς (και πάντα συγκριτικώς), τα πράγματα ήταν καλύτερα στην ΕΡΑ, αφού υπήρχαν εκπομπές που μπορούσες ν’ ακούσεις έναν λόγο που να μην σε υποτιμά (θυμάμαι μία συζήτηση με Γιάννη Βαρουφάκη, Αντώνη Παπαγιαννίδη και κάποιον τρίτο ένα μεσημέρι), ενώ και στον ψυχαγωγικό τομέα άνθρωποι όπως ο Θόδωρος Σαραντής μπορούν (ακόμη) να κρατήσουν το ενδιαφέρον τόσο με τις επιλογές τους όσο και μ’ εκείνα που λένε».

Επίσης να πω πως πολλές φορές έχω αναφέρει το όνομα του Θοδωρή Σαραντή στο δισκορυχείον, μεταφέροντας κυρίως γραφόμενά του από το περιοδικό Μοντέρνοι Ρυθμοί – ένα αξιόπιστο, γενικώς, περιοδικό, από την δεκαετία του ’60, στο οποίο ο Σαραντής ήταν συντάκτης.
Βεβαίως, όταν γράφω πως οι Μοντέρνοι Ρυθμοί ήταν ένα «αξιόπιστο περιοδικό» εννοώ πως μπορείς να πάρεις από ’κει ουκ ολίγες πληροφορίες, γύρω από τι συνέβαινε, τότε, στην ελληνική ποπ και ροκ σκηνή (δεν υπάρχουν και πολλές άλλες πηγές, εξάλλου, αν θες να μελετήσεις τον συγκεκριμένο χώρο, την δεδομένη στιγμή), κάτι που δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι εκτιμώ το περιοδικό, όσον αφορά στην ιδεολογική τοποθέτησή του στα τότε πράγματα. Γιατί υπήρχε ιδεολογική τοποθέτηση (συντηρητική, δεξιά και ακροδεξιά) και αυτή φαίνεται.
Φαίνεται, επίσης, πως ο αείμνηστος Θοδωρής Σαραντής είχε διαβάσει κάποια κείμενα που είχα γράψει κατά καιρούς σε σχέση με το θέμα (π.χ. «Το “Καλοκαίρι της Αγάπης” 50 χρόνια πριν, στην Ελλάδα του ’67 / Οι χίπιδες, η αριστερά, η “ψυχεδελική πληροφόρηση”, τα ξένα τραγούδια και άλλα διάφορα», «Όλο το καλό rock που ακουγόταν στην Ελλάδα λίγο πριν και λίγο μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967», «ροκ, ελληνικό ροκ και στρατός στην Ελλάδα του δεύτερου μισού των sixties», «Θανάσης Τσόγκας: η ποπ ως αντικομμουνιστικό ιδεολόγημα» κ.λπ.) και κάπως... τα είχε πάρει μ’ εμένα. Μάλλον πρέπει να τον είχα εκνευρίσει. Κυρίως, γιατί ξεσκεπάζονταν κάποια πράγματα, μέσα από τους Μοντέρνους Ρυθμούς, των οποίων είχε υπάρξει στέλεχος, και ίσως κάπου να ένοιωθε πως τον έπαιρνε κι εκείνον η μπάλα. Και μου τη φύλαγε... με την καλή έννοια το λέω. Δεν τρέχει τίποτα.
Κάπου, λοιπόν, σε κάποιαν ανάρτηση κοινού φίλου στο facebook είχε γράψει απαξιωτικά λόγια για μένα, που τα είχα διαβάσει και με είχαν στενοχωρήσει.
Εγώ δεν αδιαφορώ για τα λόγια που μπορεί να γράψουν κάποιοι, των οποίων το έργο ή τις απόψεις εκτιμώ. Όταν αδιαφορώ για κάποιον, τον θεωρώ άσχετο κ.λπ., δεν μ’ ενδιαφέρει ό,τι κι αν πει, αλλά για κάποιους ανθρώπους που έχω καταλάβει πώς σκέπτονται, απ’ αυτά που λένε ή γράφουνε, άμα διαβάσω κάτι απαξιωτικό π.χ. προς το πρόσωπό μου ή προς αυτά που διατυπώνω στα κείμενά μου (για να το πω καλύτερα) νοιάζομαι – και ψάχνω να βρω το γιατί με αδικήσανε.
Κάποια στιγμή λοιπόν (24 Μαΐου 2017) ο κοινός φίλος Γιώργος Χαρωνίτης είχε κάνει μιαν ανάρτηση στο facebook, στην οποίαν έγραφε:
«Αρχές καλοκαιριού του ’72, ανηφορίζοντας την Τσαμαδού και πηγαίνοντας προς το Στρατολογικό Γραφείο του Πειραιά (ήταν εποχή που περνούσα “περιοδεύων” ή “περιοδεύον”!) στάθηκα στη βιτρίνα ενός δισκάδικου και χάζευα για πολλή ώρα αυτό το εξώφυλλο. Ένας δίσκος του John Barry με το θέμα από τους “Αντίζηλους”, σειρά που παιζόταν τότε στην τηλεόραση, αλλά και όλα τα τζεϊμσμποντικά του. Δίσκος θησαυρός! Στο εξώφυλλο ο Tony Curtis και ο Roger Moore...».
Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας διάλογος ανάμεσα στον Θοδωρή Σαραντή και σ’ εμένα, τον οποίον θα μεταφέρω τώρα εδώ. Νομίζω πως ο διάλογος (ο συγκεκριμένος διάλογος) ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που προσπαθούν γραπτώς να συνεννοηθούν (κάτι όχι εύκολο από τη φύση του) έχει κι ένα ευρύτερο ενδιαφέρον (καθώς συζητάμε για την CBS κ.λπ.). Εγώ είμαι λίγο φορτωμένος από ένα σημείο και μετά, ο Θοδωρής ήταν κάπως πιο χαλαρός, αλλά... τέλος καλό, όλα καλά, όπως αξίζει να συμβαίνει στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Teo Sarantis
Ας είμαι καλά, που είχα αποφασίσει να κυκλοφορήσει ελληνικός ο δίσκος!
 
Γιώργος Χαρωνίτης
Δική σου δουλειά ήταν, Θόδωρε; Ήσουν στον Μαρτέν Γκεσάρ τότε; Ή είχε ήδη γίνει ελληνικό τμήμα CBS; Πρέπει να δω τον δίσκο μόλις γυρίσω στο σπίτι.
 
Φώντας Τρούσας
Ελληνική CBS (ετικέτα) υπάρχει από τα sixties. Label πορτοκαλοκόκκινο τότε. Σε ελληνική CBS είχε βγει και ο δίσκος του John Barry (με διανομή από την Music Box).
 
Teo Sarantis στον Γιώργο Χαρωνίτη
Ακριβώς Γιώργη.
 
Γιώργος Χαρωνίτης στον Φώντα Τρούσα
Δεν πρέπει να ήταν μόνο διανομή, Φώντα. Κανονική αντιπροσωπεία / αντιπροσώπευση (κατασκευή, κυκλοφορία, promotion κ.λπ.)

Φώντας Τρούσας στον Γιώργο Χαρωνίτη
Δεν είμαι σίγουρος Γιώργο, πρέπει να το ψάξω. Νομίζω πως τη φάση στη CBS την ξεκίνησε μετά τη χούντα ο Ελληνιάδης, πριν ακόμη αναλάβει ο Εβραίος (ο Ραμπίνοβιτς εννοώ).
 
Γιώργος Χαρωνίτης στον Φώντα Τρούσα
Θα στο πει ο Σαραντής!
 
Teo Sarantis
Για να σας λύσω τις απορίες. Την CBS την ξεκίνησε ο Γκεσάρ με την εταιρία του την Music Box και ήταν κανονική αντιπροσώπευση με δίσκους και εξώφυλλα τυπωμένα στην Ελλάδα. Ήμουν υπεύθυνος του ρεπερτορίου της από το 1967, έως το 1972. Τώρα πού κολλάει ο Ελληνιάδης σ’ αυτήν την ιστορία είναι μια από τις τόσες ανακρίβειες, που αναρτώνται ανεξέλεγκτες στο facebook.
 
Φώντας Τρούσας
Έγραψα πιο πάνω πως «Ελληνική CBS (ετικέτα) υπάρχει από τα sixties. Label πορτοκαλοκόκκινο τότε. Σε ελληνική CBS είχε βγει και ο δίσκος του John Barry (με διανομή από την Music Box)» και πιο μετά πως «Νομίζω πως τη φάση στη CBS την ξεκίνησε μετά τη χούντα ο Ελληνιάδης, πριν ακόμη αναλάβει ο Εβραίος (ο Ραμπίνοβιτς εννοώ)».
Στο δεύτερο σχόλιο αναφέρομαι φυσικά σε κανονικές παραγωγές τής CBS και όχι σε αντιπροσωπείες και διανομές. Η διαφορά είναι προφανής, αλλά ο Σαραντής ή δεν καταλαβαίνει ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Και αυτό που είπα για τον Ελληνιάδη και τη CBS, για μετά τη χούντα, ισχύει φυσικά. Ας ψάξει αλλού ο Σαραντής να βρει ανακρίβειες. Τα λέει ο ίδιος ο Ελληνιάδης εξάλλου:
«Όταν ανέλαβα τη θέση του διευθυντή παραγωγής ρεπερτορίου της CBS, τέλη 1976, προσπάθησα να συγκεντρώσω τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, με πρώτους τον Άκη Πάνου, τον Κώστα Βίρβο, τον Μπάμπη Μπακάλη, την Πόλυ Πάνου και βέβαια, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον οποίο δυσκολευόμουν να πείσω, γιατί η εμπιστοσύνη του στις εταιρίες είχε κλονιστεί».
https://elliniadis.wordpress.com/2004/01/11/tsitsanh-mou/
 
Γιώργος Χαρωνίτης
Γιατί αρπάχτηκες, ρε Φώντα; Ο Θόδωρος μιλάει για την «εποχή» του και απαντάει στο ερώτημά σου! Ο Ελληνιάδης είναι μεταγενέστερος, μετά την μεταπολίτευση, όταν η CBS είναι πια καθαρό παράρτημα πολυεθνικής.
 
Φώντας Τρούσας
Γιώργο, κοίταξε να δεις. Ο Σαραντής έχει προηγούμενα μαζί μου και επιχειρεί να με μειώσει, όταν γράφει... «τώρα πού κολλάει ο Ελληνιάδης σ’ αυτήν την ιστορία, είναι μια από τις τόσες ανακρίβειες που αναρτώνται ανεξέλεγκτες στο facebook». Εγώ δεν είχα κανένα ερώτημα κατ’ αρχάς. Είπα απλώς πως η CBS έκανε παραγωγές δικές της επί Ελληνιάδη. Παλιά έκανε μόνο διανομές, τυπώνοντας κατά βάση ξένους δίσκους. Έχω διάφορα ελληνικά LP με ετικέτα CBS από late 60s-early 70s (Dylan, Santana, Blood Sweat & Tears, Cohen κ.λπ.). Τα ξέρουμε αυτά.
Άμα θες αποδείξεις το ότι ο Σαραντής έχει προηγούμενα μαζί μου ευχαρίστως να στις δώσω εδώ. Εξάλλου δημοσίως γράφτηκε ό,τι γράφτηκε.
Δεν μπορεί να σχολιάζω εγώ, εδώ, και να γράφει από κάτω για «ανακρίβειες που αναρτώνται ανεξέλεγκτες στο fb». Ουδεμία ανακρίβεια δεν ανάρτησα εγώ στο φέισμπουκ. Να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή!
Βέβαια υπάρχει και κάτι ελληνικό-ελληνικό σε ετικέτα CBS από το 1972 (τώρα το θυμήθηκα), αλλά ο Σαραντής αμφιβάλλω αν το ξέρει.
 
Teo Sarantis
Σιγά ρε Τρούσα. Μας ρούμπωσες με τις διαδόσεις που μαζεύεις! Άμα γίνεις καλό παιδί θα σου πω κι άλλες ιστορίες που έζησα και δεν μου είπανε. Άντε γεια χαρά τώρα και όνειρα γλυκά.
 
Φώντας Τρούσας
Άσε τα σάπια. Άμα θες σοβαρή κουβέντα να μιλάς καθαρά. Ποιες «διαδόσεις μαζεύω» εγώ;
 
Teo Sarantis
Σου είπα, άμα είσαι καλό παιδί. Αντιμιλάς, όμως, και επομένως μάζεψε στοιχεία από συνεντεύξεις Ελληνιάδη και άλλων τσιφτετελιστών.
 
Γιώργος Χαρωνίτης
Δεν ήξερα ότι έχετε προηγούμενα! Προς τι το μίσος (όμως) και ο αλληλοσπαραγμός;
 
Φώντας Τρούσας
Κοίταξε να δεις Θόδωρε Σαραντή, εγώ σέβομαι την ιστορία τού καθενός (και τη δική σου) και δεν μειώνω κάποιον επειδή ακούει τσιφτετέλια ή ό,τι άλλο. Δεν είναι τόσο σημαντικό το τι ακούμε, αλλά το τι λέμε για συγκεκριμένα θέματα. Κι εσύ εδώ πετάς κοτρώνες, δίχως να εξηγείς τίποτα. Άμα αποφασίσεις να πεις πού κολλάς σε όσα έχω γράψει, τότε, πιθανώς, να πάμε παρακάτω…
 
Teo Sarantis
Μα μου αναφέρεις σαν πηγή σου μια συνέντευξη του Στέλιου, για Μπακάλη και άλλα σκουπίδια, χωρίς αυτό να ’χει κάποια σχέση με την ανάρτησή μου, που αφορούσε στο ξένο ρεπερτόριο της εταιρίας – και στην συνέχεια μού την βγαίνεις λέγοντάς μου ότι αγνοώ δίσκο CBS ελληνικού ρεπερτορίου. Κι εκεί αδιάβαστος και θρασύς. Όβερ!
 
Φώντας Τρούσας
Ρε μεγάλε εγώ είπα κάτι άλλο. Δεν το κατάλαβες; Μίλησα για τις παραγωγές τής CBS, τις δικές της παραγωγές, που ξεκίνησαν βασικά από τον Ελληνιάδη, και είπα ότι αυτό ήταν μετά τη χούντα. Πού είναι το πρόβλημα;
 
Teo Sarantis
Φίλε Γιώργο, συγγνώμη για την κατάχρηση της «φιλοξενίας» σου.
 
Φώντας Τρούσας
Θρασύς δεν είμαι και άσε το διάβασμα κατά μέρος (απαντώ στο «κι εκεί αδιάβαστος και θρασύς»), γιατί λες ό,τι σου κατέβει. Πες μας λοιπόν, έκανε ελληνικές παραγωγές η CBS το 1972; Και άσε και τον Χαρωνίτη κατά μέρος. Καμμία κατάχρηση δε γίνεται. Προσπαθώ να σε κάνω να μιλήσεις σαν άνθρωπος, αλλά εσύ προτιμάς να βρίζεις.
 
Teo Sarantis
Ότι εγώ μιλούσα για πορτοκάλια κι εσύ για δαμάσκηνα!
 
Φώντας Τρούσας
Όχι ρε φίλε, είναι η συνέχεια της εταιρείας. Γιατί, επί Ελληνιάδη δεν έβγαιναν ροκ;
Απάντησέ μου, αν κάνατε κι εσείς ελληνικές παραγωγές το ’72…
 
Teo Sarantis
Έβγαιναν, αλλά δεν είχε σχέση ο Στέλιος.
 
Φώντας Τρούσας
Ε ναι, τότε δεν είχε σχέση. Μετά πήγε. Μετά τη χούντα είπαμε.

Teo Sarantis

Μέχρι και ο Καφετζόπουλος πέρασε από την θέση τού υπεύθυνου ξένου ρεπερτορίου.
 
Φώντας Τρούσας
Πότε;
 
Teo Sarantis
Ο Καφετζόπουλος πήγε για λίγο κι αφού είχα αρνηθεί την πρόταση τού Σμιντ, το 1975. Ήταν η εποχή που ξεκίνησαν στην Συγγρού! Ρε ο Στέλιος ασχολήθηκε με το ελληνικό. Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις τι προσπαθώ να σου πω; Ούτε έχω καμιά διάθεση να τσακωθώ μαζί σου.
 
Φώντας Τρούσας
Και την Ελπίδα ποιος την έβγαλε το ’72, ο φούφουτος; Ελληνικά είχατε βγάλει κι εσείς.
 
Teo Sarantis
Ο Γκεσάρ πονηρόπουλε. Γι’ αυτό σου λέω ότι έχεις ελλείψεις. Και βέβαια είχαμε βγάλει!
 
Φώντας Τρούσας
Άσε μας ρε Θόδωρε τώρα. Κάνεις λες και θα έβαφες τα χέρια σου με αίμα, αν έβγαζες Ελπίδα. CBS είναι, δεν είναι Music Box. Τώρα ποιος έκανε την παραγωγή δεν ξέρω. Ήταν την εποχή που ήσουνα κι εσύ εκεί. Για πες μου, τι άλλο ελληνικό είχατε βγάλει. Μην είχατε βγάλει και τίποτα... Μπακάληδες;
 
Teo Sarantis
Αυτό πώς σου ’ρθε; Είχα βγάλει αμέτρητα ποπ και φυσικά δεν ντρέπομαι. Η εταιρία είχε βγάλει και... μπακάληδες και μανάβηδες. Εγώ δεν είχα σχέση και χαίρομαι!
 
Φώντας Τρούσας
Καλά αμέτρητα ελληνικά ποπ δεν είχε βγάλει η CBS τότε. Μετρημένα στα δάκτυλα ήτανε.
 
Teo Sarantis
Δεν μιλάω μόνο για CBS, αλλά για την Music Box γενικώς.
 
Φώντας Τρούσας
Καλά, για την Pan-Vox / Music-Box τα ξέρουμε. Τέλος πάντων, κατάλαβα. Απαξιώνεις το λαϊκό. Είναι λάθος, όμως, να μιλάς απαξιωτικά για τον Ελληνιάδη, λέγοντας «μια συνέντευξη του Στέλιου για Μπακάλη και άλλα σκουπίδια». Μέσα στα άλλα «σκουπίδια» ήταν ο Άκης Πάνου και ο Τσιτσάνης ξέρεις…
 
Teo Sarantis
Ο Τσιτσάνης στην παρακμή του κι ο υπερεκτιμημένος Άκης Πάνου. Τι να κάνουμε, που δεν με αφορούν και οι δυο αυτές περιπτώσεις; Ο Τσιτσάνης, δυστυχώς, είχε κάνει τον κύκλο του, και μαζί του το καλό λαϊκό!
 
Φώντας Τρούσας
Λοιπόν τώρα εγώ αποχωρώ από την κουβέντα. Ας μπει ο Χαρωνίτης, αν θέλει... Άλλη φορά θα τα ξαναπούμε. Σ’ ευχαριστώ.
 
Teo Sarantis
Να ’σαι καλά και πάντα στην διάθεση σου (αν νομίζεις πως μπορώ να σου φανώ χρήσιμος). Καλό σου βράδυ και νερό κι αλάτι σε ό,τι ανταλλάξαμε!
 
Φώντας Τρούσας
Εντάξει, να’ σαι καλά. Θα τα ξαναπούμε.
 
Γιώργος Χαρωνίτης
Ενδιαφέρον chat! 

 

Και κάπως για να συνοψίσουμε. Η CBS ήλθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις αρχές των sixties, και σαν label ανήκε στην εταιρεία Music-box του Μαρτέν Θ. Γκεσάρ (Νίκης 2, απέναντι από τα ΕΛΤΑ του Συντάγματος), όπως πάμπολλα άλλα ξένα labels της εποχής (Decca, Durium, Palette, Disques Vogue, Stateside, Liberty, Epic, Pye κ.λπ.).
Βασικά, στην ετικέτα CBS τυπώνονται ξένοι δίσκοι, κυρίως 45 στροφών των Byrds, Bob Dylan, Johnny Cash, Paul Revere & The Raiders, Simon & Garfunkel, Gene Pitney, Georgie Fame, Tremeloes κ.ά. συν κάποια, λίγα, LP (Tremeloes, Paul Revere & The Raiders...), που, στην πορεία θα γίνονται περισσότερα (Santana, Blood Sweat & Tears, Leonard Cohen κ.λπ.).
Σε ετικέτα CBS τυπώθηκαν ελληνικές παραγωγές στα sixties; Ναι. Και ελαφρά της Γιοβάννας, της Μαίρης Αλεξοπούλου και της Ζωίτσας Κουρούκλη, μα και κάτι λίγα λαϊκά (Παναγιώτης Γρυπάρης, Πέτρος Μήλας), έως και δημοτικά (Τασία Βέρρα, Νίκος Βέρρας), όλα στις 45 στροφές (και) όταν δούλευε εκεί ο Θ. Σαραντής (1967-1972).
Στις αρχές των seventies, και πριν αναλάβει ο Σ. Ελληνιάδης εννοείται, ακολουθείται η ίδια τακτική, με εκδόσεις ξένων βασικά δίσκων (LP και singles), ενώ το 1972 τυπώνεται σε ετικέτα CBS το πρώτο LP της Ελπίδας, που ήταν μια κανονική ελληνική ποπ παραγωγή (η πρώτη προφανώς), όπως τυπώνεται και το ελαφρολαϊκό LP του Νίκου Λιόκου.
Αυτά έλεγα του Θ. Σαραντή. Πως στην εποχή που ήταν στην CBS δεν έβγαιναν μόνον ξένα (και λέμε πάντα για την CBS και όχι για τα άλλα labels του Γκεσάρ), μα και κάποια ελληνικά. Και όχι μόνον Ελπίδα, μα και... μπακάληδες.

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία

Δεν έχω πολύ συχνά την ευκαιρία, σαν κριτικός ή σαν μουσικογραφιάς (αν δεν σας αρέσει η πρώτη λέξη), να γράφω για καινούριους δίσκους, γνωρίζοντας, και μάλιστα από χρόνια, όλο το υλικό που είναι καταγραμμένο σε αυτούς. Εύκολη δουλειά... θα μπορούσε να πουν ορισμένοι. Δεν θα το ’λεγα. Μάλλον δύσκολη είναι. Γιατί θα πρέπει να επανατοποθετήσεις κάτι παλαιό, ή και κλασικό ενδεχομένως, στη σημερινή πραγματικότητα. Να βρεις το... πώς λειτουργεί, μέσα στις νέες συνθήκες. Ποιο είναι εκείνο, που διαφοροποιεί το παλαιό και καταξιωμένο υλικό με τη νεότερη εκδοχή του και λοιπά. Πολλά «λοιπά». Αυτά σκέφτομαι, βλέποντας απλώς και μόνον, χωρίς να έχω ακούσει ούτε μια νότα ακόμη, το νέο (μεταθανάτιο) άλμπουμ (2CD) του Θάνου Μικρούτσικου, υπό τον πλήρη τίτλο «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία / Σταυρός του Νότου, Γραμμές των Οριζόντων, ποίηση Νίκος Καββαδίας / 3 φωνές, πιάνα και πνευστά / Live από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» [Ogdoo Music Group, 2020].

Το άλμπουμ αποτελεί, λοιπόν, την αποτύπωση μιας συναυλίας ή μάλλον δύο (το λογικό είναι να υποθέσεις πως πάρθηκε υλικό και από τις δύο μέρες) τού αείμνηστου συνθέτη και τραγουδοποιού στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 11 και 15 Μαΐου 2019. Δύο CD λοιπόν με δέκα εννέα συνολικώς tracks (έντεκα στο πρώτο CD και οκτώ στο δεύτερο), τα οποία αποδίδουν τρεις ερμηνευτές, συνδεμένοι φυσικά μέσα στα χρόνια με το έργο του Θ. Μικρούτσικου – οι Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης και Ρίτα Αντωνοπούλου.
Η πρώτη πρωτοτυπία τής συγκεκριμένης ηχογράφησης είναι πάντως η ενορχήστρωσή της, για τρία πιάνα και πνευστά (πέραν των φωνών), που ακούγονται ταυτοχρόνως. Τα πνευστά (πότε φλάουτο, πότε κλαρινέτο, πότε σοπράνο και πότε άλτο σαξόφωνο) παίζει ο Θύμιος Παπαδόπουλος, ενώ μπροστά από τα τρία πιάνα κάθονται οι Μάξιμος Δράκος, Θοδωρής Οικονόμου και Θάνος Μικρούτσικος.
Όπως αντιλαμβάνεστε ένα τέτοιο setting προσφέρεται για «πειραματισμό». Δεν είναι μόνον οι προσαρμογές των μελωδιών, είναι και οι εισαγωγές ορισμένων θεμάτων, είναι και οι αυτοσχεδιασμοί, τα breaks από τα όργανα, τα σόλι, οι απόπειρες επαναδιατύπωσης του κλασικού με άλλους όρους – κάθε τι που προσιδιάζει σε μια ζωντανή παράσταση, η οποία θα πρέπει να αποδώσει εν τη γεννέσει της, και όχι κατόπιν εορτής. Κάθε τι, τέλος πάντων, που έρχεται να προστεθεί σε όσα από το παλαιό «οπλοστάσιο» παραμένουν εν ισχύι, προσβλέποντας σε μιαν άλλη διατύπωση.
Ο αείμνηστος Θ. Μικρούτσικος είχε ένα «κόλλημα» (με τη θετική έννοια) με τον «Σταυρό του Νότου», με την ποίηση τού Νίκου Καββαδία να το πούμε καλύτερα (γνωστό τοις πάσι), γι’ αυτό και την επαναπροσδιόριζε μέσα στα χρόνια. Πέραν από την κλασική, και με διαφορά ωραιότερη, εκδοχή από το 1979, υπάρχουν και οι «απόψεις» από το 1991 και το 2005 – οπότε τούτη εδώ, του 2019 / 2020, είναι η τέταρτη και δυστυχώς (αφού ο συνθέτης-τραγουδοποιός δεν βρίσκεται πια στη ζωή) η τελευταία.
Το άλμπουμ έχει οπωσδήποτε ενδιαφέρον, βασικά και κύρια για την ενορχηστρωτική προσέγγισή του και οπωσδήποτε για την συνύπαρξη των τριών πιάνων, που δεν είναι κάτι σύνηθες. Ίσως, μάλιστα, μόνο με τα τρία πιάνα το αποτέλεσμα να ήταν ακόμη πιο συμπαγές και πιο ιδιαίτερο – από την στιγμή, κατά την οποία στο setting δεν υπάρχει μπάσο και ντραμς.
Οι ερμηνείες, από την άλλη, έχουν κάτι το υπερβολικό – τις πιο πολλές φορές. Οι τραγουδιστές «φωνάζουν» ή ερμηνεύουν κάπως θεατρικά. Ίσως, κάπου, να είναι αναπόφευκτο αυτό, επειδή οι απαιτήσεις τού live είναι διαφορετικές από εκείνες του στούντιο, καθώς υπάρχει κοινό από κάτω που «σπρώχνει» προς μια κατεύθυνση. Υποθέτω δηλαδή – καθόσον δεν γνωρίζω, από πρώτο χέρι, τις οδηγίες και τις απαιτήσεις του συνθέτη. Αν ήθελε, δηλαδή, να προσδώσει κάποιες συγκεκριμένες διαστάσεις στα λόγια, οι οποίες να αιτιολογούν αυτού του τύπου την τραγουδιστική προσέγγιση.
Υπάρχουν κομμάτια που μου άρεσαν αρκετά, σ’ αυτές τις εκδοχές τους, έτσι όπως παρουσιάζονται εδώ, στο «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία», κι ένα εξ αυτών ήταν το “Kuro siwo”, με τον Κώστα Θωμαΐδη, που είναι, με διαφορά, ο πιο πειστικός ερμηνευτής από τους τρεις –έτσι τουλάχιστον τον νοιώθω εγώ, καθότι είναι και ο παλαιότερος εξάλλου–, αν και η κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι ακριβώς στο τέλος του, η 12λεπτη version τού «Εφτά νάνοι στο S/S Cyrenia» από τον ίδιον τον Θάνο Μικρούτσικο σε πιάνο-φωνή.
Όλοι ξέρουν πόσο αγαπημένο ήταν αυτό το ποίημα-τραγούδι για τον συνθέτη, και όλοι γνωρίζουν πώς το απέδιδε, με τι παθιασμένη κατάνυξη, στα live και τις ηχογραφήσεις. Νοιώθεις, λοιπόν, πως σ’ αυτό το τραγούδι, ποίηση, μουσική-πιάνο και ερμηνεία είναι «ένα». Πως δεν υπάρχουν κενά, χαραμάδες... Το μόνο που υπάρχει είναι το δέσιμο των πάντων σ’ ένα σώμα, για την επίτευξη ενός τελικού, εξαιρετικού αποτελέσματος – καθώς η πολύ καλή ηχογράφηση βοηθάει, και αυτή από την μεριά της, στην επίτευξη του επιθυμητού.
Συνολικώς, θα λέγαμε πως η έκδοση τού Ogdoo music group είναι πολύ ωραία από αισθητικής πλευράς (ωραία χρώματα και χαρτιά), συν το 24σέλιδο booklet, με τους στίχους, τα κείμενα και τις φωτογραφίες και πως κλείνει, μ’ έναν σίγουρο συγκινητικό τρόπο, αφού πρόκειται για την τελευταία, δισκογραφημένη, ζωντανή παράσταση τού σημαντικότατου συνθέτη, έναν καλλιτεχνικό και κυρίως έναν βιο-ιστορικό κύκλο. 
Επαφή: www.ogdoomusicgroup.gr

ΡΟΚΕΤΡΟΝ τευχίδιον Β

Το δεύτερο τεύχος του fanzine Ρόκετρον τού Στυλιανού Τζιρίτα κυκλοφορεί, με 20 σελίδες Α4 τυπωμένες σε υποκίτρινο, κάπως κρεμ χαρτί.

Το τεύχος περιλαμβάνει ποιήματα, προσωπικά κείμενα, διηγήματα σε πρώτο πρόσωπο, που μπορεί να μοιάζουν ή και να είναι κάπως αυτοβιογραφικά, θεατρικά ταχυδράματα και άλλα περίεργα, διανθισμένα με το ίδιο περίεργες (επεξεργασμένες ή μη) φωτογραφίες.
Το τεύχος συνοδεύεται και από μουσική, από τρία digital tracks του Κώστα Στεργίου, κάτω από τον τίτλο “inn uar”.
Όπως διαβάζουμε στο bandcamp τής A Man out of a Man: 

«Το inn uar του Κώστα Στεργίου βγαίνει μαζί με το #2 τεύχος του Ρόκετρον. Με την αγορά του ep το Ρόκετρον ταχυδρομείται στη διεύθυνση του αγοραστή χωρίς καμία άλλη χρέωση».
Για τα κομμάτια σημειώνει ο Κ. Στεργίου στο Ρόκετρον πως... είναι φτιαγμένα με άχρονες λούπες και samples στο Ableton.

Στηρίζουμε... 
Επαφή: www.manofman.bandcamp.com/album/inn-uar

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 350

2/3/2021
«Είναι αδύνατον για τον κ. Τσίπρα να μην τοποθετηθεί στη σημερινή δήλωση του κ. Δρίτσα. Για να μην κοροϊδευόμαστε, εφόσον έχουν περάσει και αρκετές ώρες και καμία δήλωση δεν έχει υπάρξει από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ούτε και πιστεύω θα υπάρξει, γιατί στην πραγματικότητα ο λόγος που στηρίζουν την απεργία πείνας του Κ., με όλη αυτή την ένταση των τελευταίων ημερών, είναι γιατί πιστεύουν τα ίδια με τον Κ., δυστυχώς».
[Άδωνις Γεωργιάδης]

Κλασική (ακρο)δεξιά. Ψέμα, διαστρέβλωση, συκοφαντία, παραπλάνηση, στρεψοδικία, μίσος για τον κοινοβουλευτικό αντίπαλο. Σπέκουλα ανομολόγητη από ένα κηφηναριό αδίστακτων λαοπλάνων, που δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα.

2/3/2021
Να περπατάς π.χ. στην πλατεία Συντάγματος αμέριμνος (επί της πλατείας εννοώ, όχι στους γύρω-γύρω δρόμους) και ξαφνικά να πέσεις πάνω σ’ ένα κομβόι από μηχανές της Αστυνομίας (νόμιμη ή παράνομη είναι η κατάληψη πλατείας από μηχανές; – αν και τι συζητάμε τώρα...) και να μην ξέρεις από πού να φυλαχτείς και προς τα πού να την κάνεις. Μια απλή, καθημερινή… τρομοκρατία.

[το έχω ζήσει το φαινόμενο σε άλλη πλατεία και λέω πως προξενεί, όντως, τρόμο – η φωτογραφία είναι σημερινή και τη βρήκα σε σάιτ]

2/3/2021
«Φανταστικοί –αυτός είναι ο σωστός χαρακτηρισμός– ήταν οι μακρυμάλληδες και φανταχτερά ντυμένοι Πρόφετς. Το εκπληκτικό σώου τους, καθώς και ο τρόπος που απέδωσαν τα τραγούδια που έπαιξαν, δημιούργησαν έναν πρωτοφανή ενθουσιασμό. Ασφαλώς, όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, οι Πρόφετς δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα περισσότερα καλά συγκροτήματα του εξωτερικού. Τον ασθενή ντράμερ τους αντικατέστησε, σ’ αυτήν τους την εμφάνιση, με ιδιαίτερη επιτυχία ο γνωστός μας Μάκης Σαλιάρης. Τα “Χέυ Τζo”, “Λετς σπεντ θε νάιτ τουγκέδερ”, “Χολντ ον άιμ κάμινγκ” πλησίαζαν τις ορίτζιναλ εκτελέσεις τους χάρις στους έξοχους Πρόφετς».

O Θοδωρής Σαραντής τα έγραφε αυτά, το 1967, στο τεύχος #89 των Μοντέρνων Ρυθμών.
Σήμερα μάθαμε πως ο Σαραντής, γνωστός σε όλους από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του, και ακόμη σε πολλούς από την δισκογραφία και τα μουσικά περιοδικά, έφυγε από τη ζωή στα 76 χρόνια του.
Στη μνήμη του το τραγούδι που ακολουθεί. Βλέπεις τους Βρετανούς-βασικά Prophets, από το Θέατρο Μινώα στην Αθήνα, αλλά ακούς τους συμπατριώτες τους Alan Bown Set...
https://www.youtube.com/watch?v=5g0dw9QgkHc

1/3/2021
Τέτοιες ώρες ηγεσία και λαός τιμούν τη μνήμη των μεγάλων ακτιβιστών της παράταξης Μπάμπαλη και Μάλλιου...

1/3/2021

>>Συγκλονίζουν τα αδέλφια του δολοφονημένου από τον Δ.Κ., Χρήστου Μάτη: «Να σταματήσει να εκβιάζει. Δεν θέλουμε να πεθάνει, μας προκαλεί»<<
Εγώ δεν θυμάμαι να βγήκαν να δηλώσουν οι συγγενείς του Τεμπονέρα, όταν βγήκε ο δολοφόνος του Καλαμπόκας από τη φυλακή μετά από 7 χρόνια, πως τους προκαλεί, ούτε οι συγγενείς του Καλτεζά, όταν βγήκε ο Μελίστας από τη φυλακή μετά από 5 χρόνια, ούτε οι συγγενείς του Γρηγορόπουλου, όταν αποφυλακίστηκε ο Κορκονέας...
Βασικά, είναι και σε μια φάση πανικού, καθώς ξέρουν ότι τώρα δεν μπορούν να αλλάξουν θέση, γιατί θα «φτύσουν» το ακροδεξιό και ακροκεντρώο ακροατήριό τους, που τα έχει δώσει όλα (ξεφεύγοντας εντελώς από το ανθρώπινο πλαίσιο), οπότε ρίχνουν τα πάντα στο τραπέζι κι ό,τι πιάσει...

1/3/2021
«Ο Χρήστος Νάτσιος (1937-2019) γεννήθηκε στο Λυκούδι Ελασσόνας. Ο πατέρας του ήταν στέλεχος του ΕΑΜ και εξορίστηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Ο Χρήστος Νάτσιος, λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων, αποβλήθηκε από όλα τα Γυμνάσια της Θεσσαλίας. Ολοκλήρωσε το σχολείο στην Αθήνα και αργότερα σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Ασχολήθηκε με τους δημοτικούς χορούς και επί έξι έτη ήταν πρώτος χορευτής στο συγκρότημα Λαϊκών Μπαλέτων Κουσιάδη. Υπήρξε μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη και υπέστη επανειλημμένα πολιτικές διώξεις. Κατά την περίοδο 1973-1974 συνελήφθη και φυλακίστηκε. Μετά τη δικτατορία συμμετείχε ως ιδρυτικό μέλος στην επανασύσταση της Παναθηναϊκής Επιτροπής Ειρήνης. Ήταν, επίσης, μέλος τού Συμβουλίου τής Επιτροπής Ειρήνης Διανοουμένων-Καλλιτεχνών και ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης (ΠΑΠΟΚ). Το 1994 υπήρξε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Πεύκης. Πήρε μέρος σε 49 κινηματογραφικές ταινίες και σε αρκετά τηλεοπτικά σίριαλ, στις δεκαετίες του '70 και του '80. Από το 1978 εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ριζοσπάστης. Υπήρξε μέλος του ΚΚΕ».

[εργάτης και του κινηματογραφικού πλατώ, ο Χρήστος Νάτσιος σ’ ένα screenshot από την «Επιστροφή των Καθαρμάτων» (2003) του Φωκίωνα Μπόγρη, λίγο πριν κατασφάξει τον Κώστα Στεφανάκη]

1/3/2021
>>Αλλά όταν κάποιος βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφό του και με ρωτήσει πιεστικά «να αυτοκτονήσω ή όχι», μπορώ κάλλιστα (και έχω κάθε δικαίωμα) να ανασηκώσω τους ώμους και να φύγω, αφήνοντάς τον να κάνει ό,τι τον φωτίσει ο Θεός. Να φύγω δίχως να νιώσω την παραμικρή ενοχή (που δεν τον εμπόδισα ή δεν συνεισέφερα στον «αγώνα» να μην το κάνει) αν τινάξει τα μυαλά του στον αέρα. Συμπαθάτε με, ήταν κάτι δικό του όχι δικό μου. Ο,τι κι αν αποφάσισε, δικός του λογαριασμός. Εγώ τι δουλειά είχα; Πηγή: Protagon.gr<<
Το τι κυνικά, χυδαία, παρακμιακά και απάνθρωπα κείμενα έχουν γραφτεί, σε σχέση με την περίπτωση, δεν λέγεται.
Αν είσαι στο χείλος του γκρεμού, έτοιμος να πηδήσεις, ο κύριος δεν θα σε σπρώξει (όχι, δεν είναι εγκληματίας...), αλλά ούτε και θα σε τραβήξει προς τα πίσω (α, όλα κι όλα... πιστεύει στην ελεύθερη βούληση), θα περάσει απλώς αδιάφορος, δίπλα σου, σφυρίζοντας...
Μην πέσεις στα χέρια τους μόνο... αλλά όταν πέφτεις έστω και στην πένα τους, είναι ακριβώς το ίδιο. Ξερνάς.

1/3/2021
Τη φάγανε τα κυκλώματα... Δεν εκτιμήθηκε ούτε το άγαλμα, που της είχαν στήσει οι φωτοτυπάδες το 2011...

1/3/2021

>>Ζητεί την επιείκεια της Πολιτείας, την οποία ο ίδιος έχει πληγώσει βάναυσα, όχι μόνο από τις δολοφονίες των πολιτών αλλά και εκ του γεγονότος ότι δεν έχει επιδείξει καμία μεταμέλεια», ανέφερε ο Γ. Γεραπετρίτης<<
Όσο πιο πολύ μιλάνε τόσο πιο πολύ γελοιοποιούνται και εξευτελίζονται.
Τι μας λέει εδώ, με άλλα λόγια, ο κ. καθηγητής; Πως η πολιτεία θα μπορούσε να δείξει ενδεχομένως κάποιαν επιείκεια, αν δεν υπήρχαν στο ενδιάμεσο οι «δολοφονίες των πολιτών» και αν ο απεργός είχε επιδείξει «μεταμέλεια».
Ομολογείται δηλαδή πως η απόφαση τού να τελειώνουνε με τον απεργό είναι στηριγμένη βασικά στο θυμικό (τους) και όχι στους σχετικούς νόμους, που, φωτογραφικοί ή μη, δεν κρίνουν επί των διαπραχθέντων εγκλημάτων (καθότι αυτά έχουν «κλείσει» μετά την καταδίκη), πόσω μάλλον για την ανοήτως, μα σκοπίμως παρεισφρείσα στην κουβέντα έννοια της «μεταμέλειας», αλλά μόνον επί της έγκλειστης ζωής.

27/2/2021
>>Το Ίδρυμα Ωνάση ενώνει τις δυνάμεις του με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, και μαζί παρουσιάζουν την πρωτοβουλία «Σινεμά, Ανοιχτό». Στο πλαίσιό της, δημιουργοί που έχουν αποσπάσει βραβείο Ίρις από την Ακαδημία παρουσιάζουν ελληνικές ταινίες που επηρέασαν το έργο τους κι οι οποίες προβάλλονται δωρεάν μέσω του καναλιού του Ιδρύματος στο YouTube για δύο ημέρες. Την αρχή έκανε ο Σύλλας Τζουμέρκας («Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»), ο οποίος επέλεξε τα φιλμ «Ο Φόβος» (Κώστας Μανουσάκης, 1966) και «Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων» (Δήμος Αβδελιώδης, 1999). Τη σκυτάλη αυτήν την εβδομάδα παίρνει ο βραβευμένος με Ίριδα σεναρίου Ζαχαρίας Μαυροειδής («Απόστρατος») και οι ταινίες «Εκδρομή» (Τάκης Κανελλόπουλος, 1966) και «Διόρθωση» (Θάνος Αναστόπουλος).<<
Την ταινία του Τζουμέρκα την είδα πρόσφατα (πατάτα!), του Αναστόπουλου δεν την ξέρω, αλλά ρε φίλε ξανά μανά Ο Φόβος, η Εκδρομή κτλ.
Μεγάλη ταινία Ο Φόβος, ok, που κάποια στιγμή πρέπει να πάρει τη θέση της μέσα στις 10 καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών (για να μην πω πως αξίζει και για την 5άδα ακόμη), αλλά εγώ θέλω με κάποιο τρόπο να δω ταινίες χαμένες, που δεν έχουν προβληθεί ποτέ κι έχουν κι αυτές ένα μύθο πίσω τους.

Μια τέτοια ταινία είναι το Τετράγωνο (1964) σκηνοθετημένη από τους νεαρούς και πρωτοεμφανιζόμενους τότε Στέλιο Τζάκσον, Πάνο Κατέρη, Γιάννη Κοκκόλη, Νίκου Οικονόμου και Κώστα Τοσσίου, που είχε προβληθεί στην 5η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου (όπως λεγόταν ακόμη τότε το Φεστιβάλ), τον Σεπτέμβριο του ’64 στη Θεσσαλονίκη, έχοντας βραβευθεί με Τιμητική Διάκριση από το Φεστιβάλ και με Ειδική Μνεία από τους κριτικούς. Η ταινία είχε προβληθεί μόλις σε μία αίθουσα, την περίοδο 1964-65 και είχε πατώσει στα εισιτήρια (93η από τις 93 της περιόδου!).
Για την ταινία ξέρω πολλά, για όλα τα επεισόδια, γιατί ήταν σπονδυλωτή, με τέσσερις μικρού μήκους ταινίες ενωμένες, εξ ου και Τετράγωνο (μία ταινία την είχαν σκηνοθετήσει δύο σκηνοθέτες, γι’ αυτό τα ονόματα είναι πέντε), έχω και φωτογραφίες και σκέφτομαι πως θα άξιζε να γίνει ένα κείμενο, για τους fans, για τους ρέκτες τού ελληνικού σινεμά – αλλά όταν δεν έχεις δει την ταινία τι κείμενο να κάνεις; Θα είναι λειψό...
Και υπάρχει και αυτό το μισό LP του Ξαρχάκου, το σάουντρακ (η δεύτερη πλευρά του δίσκου), που έχει κάτι avant-garde tracks πολύ ξεγυρισμένα. Ακούστε ένα στα σχόλια... Αναρωτιέσαι, δε, σε ποιο σημείο της ταινίας να ακούγεται ο «Εφιάλτης» και φτιάχνεσαι ακόμη περισσότερο...

27/2/2021
«Δεν αρκεί να είναι κανείς καλός ηθοποιός, για να κάνει καριέρα στην Ελλάδα. (...) Χάθηκαν πολλοί ταλαντούχοι. Εγώ δεν θέλω να πω ότι είμαι ταλαντούχος, αλλά είμαι καλή ηθοποιός. Εγώ χάθηκα. Έπρεπε να ’μαι ’κει πάνω, αλλά δεν μ’ αφήνανε, δεν μ’ αφήσανε.(...) Ένας ηθοποιός, δεν κάνει να πω το όνομά του, με φώναξε στο σπίτι του – εγώ στα σπίτια δεν πήγαινα, όχι ότι ήμουνα καμιά όμορφη, αλλά ήμουνα μια χαριτωμένη κοπέλα και με θέλανε οι άντρες. Αυτός είχε ένα σωρό φιλενάδες, όλη την επιθεώρηση. Μάλιστα έβγαινε τις περισσότερες φορές με το σώβρακό του – και το σώβρακό του τις περισσότερες φορές ήταν και ξεκούμπωτο, για να ερεθίσει τα κοριτσάκια. Τέτοιο κτήνος, αλλά μεγάλος ηθοποιός, πολύ μεγάλος ηθοποιός. Εγώ όποτε τον έβλεπα... κι ακόμα που βλέπω ταινίες του, μαγειρεύω, κλείνω την κουζίνα κι έρχομαι να τον δω. Αυτός τι μου ’κανε λοιπόν... Με πήγε στο σπίτι του, αλλά εγώ ήξερα πως έχει γυναίκα και πεθερά, κι έτσι πήγα. Μου ’χε πει: “Εδώ τώρα στο θέατρο, που έρχεσαι και με βλέπεις... δεν γίνεται τίποτα. Θα έρθεις στο σπίτι να πάρω ένα φίλο μου τηλέφωνο, που μου έχει υποχρέωση, και θα σε φωνάξει κι εσένα αμέσως μόλις του πω εγώ για δουλειά. Και όχι μόνο μια δουλειά, συνέχεια θα ’χεις”. Πήγα, είμαστε στο χωλ, χαιρέτησα την πεθερά του, παίρνει λοιπόν το τηλέφωνο –αυτά να γραφτούνε για να τα μάθουν οι κοπελιές, που έχουν λυσσάξει για θέατρο, τι τραβάει στην Ελλάδα ο κόσμος– παίρνει το τηλέφωνο λοιπόν και... “ναι, ναι, ναι... θα σου στείλω μια κοπέλα, ένα ταλέντο μεγάλο, μια κοπέλα ζωντανή” έλεγε αυτός. Συνήθως, όμως, όταν τηλεφωνούμε, περιμένουμε λιγάκι να μας απαντήσει και ο άλλος... Δεν είχε τηλεφωνήσει καθόλου, έπιασε το ακουστικό κι έκανε ότι μιλούσε στο τηλέφωνο».

Η Ταϋγέτη (1914-2003), σε τηλεοπτική εκπομπή από το αρχείο της ΕΡΤ

26/2/2021
Δεν ξέρει... αν θα το τραβήξει μέχρι τέλους ή αν θα αναδιπλωθεί στο παρά πέντε, εξάλλου μπορεί να είναι και βαριά άρρωστος, από ανίατη ασθένεια, κι έχει αποφασίσει να φύγει ηρωϊκά...

[απάνθρωποι, σιχάματα, ρεντίκολα της κοινωνίας...]

POST LOVERS το δεύτερο άλμπουμ τους

Είναι το δεύτερο LP των Post Lovers (μουσικοί-στίχοι Ελένη Καραγεώργου, μπάσο Σταύρος Γεωργιόπουλος, με guests στις κιθάρες τον Νίκο Τσέλιο και στα πλήκτρα, σ’ ένα track, την Danae Eco), τρία χρόνια μετά το φερώνυμο άλμπουμ τους (2018), που είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Ο τίτλος του νέου δίσκου είναι “Drive” [Inner Ear, 2021] και περιλαμβάνει δέκα (αγγλόφωνα) τραγούδια, μοιρασμένα στις δύο πλευρές τού βινυλίου.

Όσοι γνωρίζουν τους Post Lovers από τις προηγούμενες δουλειές τους (ένα 45άρι κι ένα LP) στο άκουσμα τού “Drive” μάλλον θα εκπλαγούν. Και το λέμε τούτο επειδή η κομψή pop τού συγκροτήματος έχει διολισθήσει σε περισσότερο rock καταστάσεις. Μην φανταστείτε, όμως, τίποτα πολύ σκληρά πράγματα, πνιγηρά και ακατέργαστα. Η τραγουδοποιία των Post Lovers παραμένει πάντα φωτεινή, ανεξαρτήτως των θεμάτων τους, που δεν είναι σώνει και καλά χαρούμενα, με την ενίσχυση του volume να προσθέτει κάποιες άλλες, νέες, διαστάσεις στον ήχο τους. Κιθαριστική pop λοιπόν, αλλά και αληθινά κιθαριστική και ιδίως αληθινά pop, που αναπτύσσεται μέσα σε λίγα λεπτά, για κάθε τραγούδι (τρίλεπτα, γενικώς, κομμάτια), ούτως ώστε να μην χάνεται η εξέλιξη, να μην ξεφεύγει, να μην μπερδεύεται με ακατανόητους πειραματισμούς και αναίτιες παραδοξότητες.
Εντάξει, προσωπικώς δεν βρίσκω όλα τα τραγούδια να κινούνται στο ίδιο (υψηλό) επίπεδο και βασικά η δεύτερη πλευρά είναι πάρα πολύ καλύτερη από την πρώτη, με τα “Long terms”, “Run like flood” (ίσως το ωραιότερο τραγούδι του άλμπουμ), “Import faint”, “On the pill” και “Palmistry” να κερδίζουν αμέσως τις εντυπώσεις – και με το “Hibernation”, που έχει καμπανωτές κιθάρες και ηχεί κάπως country, να ξεχωρίζει από την Side A.
Ένα αρκετά καλό άλμπουμ, λοιπόν, από τους Post Lovers, που δείχνει (το άλμπουμ), για μια δεύτερη ή και τρίτη φορά (αν υπολογίσουμε και το 45άρι), πως η Ελένη Καραγεώργου ξέρει να γράφει ποπ τραγούδια με hook, δίχως να καταφεύγει σε εύκολες συνταγές και αναμασήματα.
Επαφή: www.inner-ear.gr

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ τρία άλμπουμ του κιθαρίστα της jazz και της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής

Πριν λίγο καιρό λάβαμε τρία CD από τον γνωστό κιθαρίστα τής jazz και τής αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής Ανδρέα Γεωργίου. Τα CD αφορούν στο διάστημα 2014-2019 και καταγράφουν τα πιο πρόσφατα ηχογραφικά ενδιαφέροντα τού καλού μουσικού. Δεν ξεχνάμε βεβαίως και το τελευταίο άλμπουμ του Α. Γεωργίου (μαζί με τον Γιάννη Μουρτζόπουλο), το “icarus _ asylym” [Same Difference Music, 2020], για το οποίον υπάρχει ήδη review στο δισκορυχείον.

ERECTUS TRIO: Climax ad Libitum [Andreas Georgiou (Autodia), 2019]
Το Erectus Trio είναι ένα σχήμα το οποίον αποτελούν οι Ανδρέας Γεωργίου ηλεκτρική κιθάρα, Γιώργος Μεταξάς πιάνο και Γιάννης Νοταράς ντραμς. Είναι ένα τρίο χωρίς μπάσο δηλαδή, άρα και με μια κάποια... ελευθεριότητα, όσον αφορά στη ρυθμική διάστασή του, με το “Climax ad Libitum” CD να αποτελεί την παρθενική, υποθέτουμε, καταγραφή του.
Αν ο Ανδρέας Γεωργίου είναι γνωστός στους φίλους και τους fans της σκηνής ήδη από την δεκαετία του ’80, με τις παρουσίες του στα live (εδώ και στο εξωτερικό) και με τα ουκ ολίγα άλμπουμ του για labels όπως τα Praxis, Libra Music, ΕΜΣΕ, Same Difference Music κ.λπ., ο πιανίστας Γιώργος Μεταξάς δεν είναι πολύ γνωστός, φρονούμε, έξω από την βάση του, την Πάτρα. Και το λέμε τούτο, παρότι σ’ ένα παλαιό Jazz & Τζαζ (#57, Δεκέμβριος 1997) είχε δημοσιευθεί μια ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε κάνει, στην οποία μιλούσαμε (και) για την jazz στην πρώην Σοβιετική Ένωση (γιατί από την αρχαία Κολχίδα, της σημερινής Γεωργίας, είχε καταλήξει κάποια στιγμή στην Πάτρα ο εξαιρετικός αυτός πιανίστας). Ο τρίτος τής παρέας, ο ντράμερ Γιάννης Νοταράς, είναι και αυτός γνωστός στους παροικούντες από διάφορες φάσεις (εκπαιδευτικές, συναυλιακές κ.λπ.), μα και από την δισκογραφία καθώς έχει υπάρξει μέλος των Full Circle, Take the Money and Run, Schema Ensemble, Occasional Dream, 4+1, Spyweirdos, Tania Giannouli Ensemble κ.λπ. Άρα συζητάμε για τρεις μουσικούς κάθε άλλο παρά τυχαίους (το ακριβώς αντίθετο δηλαδή), με τεράστια εμπειρία και με αντικειμενική ευκολία στο να συνεργαστούν σ’ ένα... ελαφρώς καθορισμένο σετ – γιατί τέτοιο είναι αυτό που ακούμε στο “Climax ad Libitum”, ένα άλμπουμ που περιέχει ένα μόνον track, διάρκειας 64 λεπτών (!), ζωντανά ηχογραφημένο στο χώρο Ποπ-Χορν της Πάτρας, στις 3 Νοεμβρίου 2018.
Ένα τέτοιο track λοιπόν είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί στην ολότητά του. Και ναι, η διάρκεια είναι το θέμα, αλλά είναι ένα θέμα με διττή σημασία. Αν υπάρχει, από την μια μεριά, μια δυσκολία στο να συλλάβεις την ροή αυτού του κομματιού (λόγω της χρονικής έκτασής του), από την άλλη μεριά είναι η διάρκεια εκείνη, που βγάζει προς τα έξω τον τρόπο δουλειάς των τριών οργανοπαικτών – την απαίτηση μιας συγκεκριμένης ψυχικής-σωματικής κατάστασης, προκειμένου να καταγραφεί ένα τέτοιο... διασταλμένο αποτέλεσμα.
Ό,τι ακούμε, εδώ, είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοσχεδιαστικό φυσικά, με πολλά στοιχεία ελεύθερης jazz εννοείται, όπως και «σύγχρονης μουσικής» γενικότερα ή ίσως και free-rock σε κάποια σημεία του (εκεί όπου η ένταση κορυφώνεται, μετά το 20ο λεπτό π.χ.), μα ακόμη και folk, romance, world κ.λπ., δεδομένα τα οποία σκορπίζονται πάνω σε μια πλατφόρμα, άχρονη βασικά, που διατηρεί την άνεση να μετατοπίζεται συνεχώς προς νέα ηχητικά εδάφη, παίζοντας με τα tempi, τους χρόνους, τα breaks και τα soli, την ένταση και το πάθος, την νηνεμία και την ηρεμία.
Καλή η ηχογράφηση και η τεχνική επεξεργασία.
[σ.σ. ζητούμε συγγνώμη από τους αναγνώστες μας και από τον καλλιτέχνη, επειδή καλύπτουμε τα... επίμαχα σημεία του εξωφύλλου, καθώς οι ανοχές τού blogger και τού facebook είναι ανύπαρκτες όσον αφορά στο φυσικό γυμνό]

ANDREAS GEORGIOU: Trias II [Andreas Georgiou (Autodia), 2019]
Το “Trias II” μοιάζει με επανέκδοση (με bonus) τού “Trias”, που είχε τυπώσει μόνος του ο Ανδρέας Γεωργίου, το 2000. Εκείνο το “Trias” περιλάμβανε τα tracks “Feeding the brain”, “Frozen mosquito”, “Nostalgia”, “Street kids” και “Let’s go to Egypt”, ενώ το “Trias II” περιέχει τα τέσσερα απ’ αυτά (δεν υπάρχει το 12λεπτο “Street kids”), συν τα “Expansion” και “Constandia” (γνωστό από την εποχή τού άλμπουμ “Vananda”, από το 1998). Εννοείται πως και στα δύο CD εμφανίζονται οι ίδιοι μουσικοί, δηλαδή οι Ανδρέας Γεωργίου ηλεκτρική κιθάρα, Γιώργος Παλαμιώτης ηλεκτρικό άταστο μπάσο και Νίκος Καπηλίδης ντραμς, και εννοείται πως έχουμε να κάνουμε με το ίδιο session (recorded live at the Mythos studio), από τον Φεβρουάριο του 2000. Επίσης να πούμε πως και οι έξι συνθέσεις τού “Trias II” ανήκουν στον Ανδρέα Γεωργίου.
Είναι προφανές πως εδώ έχουμε ηλεκτρική μουσική, την οποία αποδίδει ένα κλασικό κιθαριστικό τρίο (κιθάρα, μπάσο, ντραμς δηλαδή). Η μουσική δεν είναι jazz, με την αναμενόμενη έννοια, ούτε και rock, world ή κάτι άλλο. Υπάρχουν φυσικά όλα αυτά, και άλλα ακόμη, ως επιρροές, αναφορές κ.λπ., αλλά κατά βάση αυτό που ακούμε στο “Trias II” είναι... ηλεκτρική μουσική ή και fusion θα μπορούσε να το πούμε, αλλά ειδικού σκοπού. Όσο ασαφές ή και γενικόλογο να ακούγεται αυτό το «ηλεκτρική μουσική» δεν παύει να περιγράφει καλά τα κομμάτια τού CD, που σαν συνθέσεις έχουν πολύ ενδιαφέρον και που σαν εκτελέσεις είναι άψογα-ες (εξαιρετικοί μουσικοί, επαγγελματικά ηχογραφημένοι).
Παρότι εκείνη την εποχή ο Ανδρέας Γεωργίου ηχογραφούσε για την Libra Music, βασικά στο στυλ της ethnic-jazz, πείτε την και world-jazz (άκου τα άλμπουμ “Vananda” και “Asate”), συνεργαζόμενος με ευρύτερες ομάδες μουσικών, στο “Trias II” προτιμά ένα πιο «σφιχτό» σχήμα, και ακόμη πιο ηλεκτρικό προφανώς, μέσω του οποίου απλώνει αυτές τις έξι εξαιρετικές συνθέσεις (με την μία ν’ ακούγεται στ’ αυτιά μας ωραιότερη από την άλλη, λες και κάθε επόμενη κατακρατεί όλη την ομορφιά τής προηγούμενης, προσθέτοντας κι άλλη).
Άλμπουμ με ενότητα, με συνοχή, με εντυπωσιακά παιξίματα (και από τους τρεις μουσικούς), που κατά τόπους σε απογειώνει. Αυτό είναι το “Trias II”.
[συστήνεται και στους προγκρεσιβάδες]

ANDREAS GEORGIOU: Vis Formandi [ΕΜΣΕ, 2014]
Το τρίτο άλμπουμ τού κιθαρίστα, συνθέτη και αυτοσχεδιαστή Ανδρέα Γεωργίου που έχουμε στα χέρια μας, και στ’ αυτιά μας, είναι το “Vis Formandi”, το οποίον είναι παλαιότερο, από το 2014 – πράγμα που σημαίνει πως κάποιοι από εσάς μπορεί να το έχετε ήδη ακούσει και εκτιμήσει.
Βασικά πρόκειται για ένα σόλο άλμπουμ –ακούγεται μόνον ο Γεωργίου και μάλιστα live σε στούντιο, άνευ overdubs–, με ήχους από 19χορδη ακουστική κιθάρα και (αφρικανική) sanza (ένα αρχέγονο πιάνο χεριού, που παίζεται με τους αντίχειρες).
Όπως μας είπε ο Ανδρέας Γεωργίου, πίσω απ’ αυτό το άλμπουμ υπάρχει ένας προβληματισμός, που δεν μπορείς να τον καταλάβεις, ως ακροατής (λέμε εμείς), αν δεν σου μιλήσει γι’ αυτόν ο ίδιος ο συνθέτης. Με τα λόγια του λοιπόν:
«Πρόκειται για το απόσταγμα μια 7χρονης διατριβής μου πάνω στη φιλοσοφική σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη και του Δημήτρη Λιαντίνη, με ταυτόχρονη επιρροή από πέντε θέματα της Φυσικής, τα fractals, την θεωρία του χάους, την κβαντομηχανική, την αρχή της αβεβαιότητας και την θεωρία των χορδών. Στο άλμπουμ “μεταφράζω” μουσικά τον γενικότερο προβληματισμό περί χωροχρόνου».
Τα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ, που έχουν γενικώς μέσες διάρκειες, είναι σαν άκουσμα παράξενα (μάλλον όχι όλα, αλλά αρκετά απ’ αυτά).
Το «παράξενο» κατ’ αρχάς σχετίζεται με τον ήχο των οργάνων, που είναι παράξενα από τη φύση τους. Ένα παραδοσιακό, η sanza, κι ένα σύγχρονο, ιδιοκατασκευασμένο όπως η 19χορδη κιθάρα, που αν δεν με απατά το μάτι μου (από μια φωτογραφία του εσωφύλλου) δεν έχει συμπαθητικές χορδές – κρούονται, δηλαδή, όλες οι χορδές από τον οργανοπαίκτη. Σε κάθε περίπτωση ο ήχος δεν είναι ο κιθαριστικός-συμβατικός και αυτό δίνει στο ακρόαμα μιαν εμφανή χωρική και χρονική διάσταση. Αντιλαμβάνεσαι, εννοούμε, αυτό που λέει ο Α. Γεωργίου, καθώς οι αντηχήσεις και το μεταίσθημα αυτής της κιθάρας σού δημιουργεί μιαν αίσθηση βάθους, μιαν άλλη ηχητική διάσταση, εν ολίγοις, που απλώνεται στο χώρο.
Το ίδιο θα ισχυριζόμαστε και για την sanza, στα tracks στα οποία εκείνη ακούγεται (όπως είναι το “Via lacteal” ή το “Ululas Athenas”), που θα μπορούσε να συμβολίσει αν θέλετε (και βάσει των προβληματισμών του κιθαρίστα) μιαν αρχέγονη κατάσταση δημιουργίας (συνεπώς και χωροχρονική).
Το άκουσμα τού “Vis Formandi”, γενικότερα, δεν θα το χαρακτηρίζαμε «δύσκολο», παρ’ όλη την ιδιαιτερότητά του. Όσοι μάλιστα έχουν κάποιαν επαφή με την παλαιότερη αμερικανική «αρχαϊκή» σχολή (John Fahey, Robbie Basho κ.ά.) θα βρουν εδώ πολλά, που θα τους ενδιαφέρουν.
Επαφή: geoandreas19@gmail.com