ΛΙΖΕΤΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: η πορεία στο τραγούδι μιας σημαντικής ερμηνεύτριας, που έφυγε χθες από τη ζωή - είχε συνεργαστεί με τους Γιάννη Μαρκόπουλο, Βασίλη Τσιτσάνη, Δήμο Μούτση και άλλους μεγάλους συνθέτες του «έντεχνου» και του λαϊκού

Ο τόσο ξαφνικός, ο τόσο απροσδόκητος θάνατος της Λιζέττας Νικολάου (μετά από πολύ σοβαρό ατύχημα) τάραξε τον ομήγυρη του ελληνικού τραγουδιού. Ερμηνεύτρια με χαρακτηριστική, καθαρή, άτεγκτη και δυνατή φωνή, η Λιζέτα Νικολάου συνδέθηκε από τα νιάτα της, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’70, με πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου, κάτι που οπωσδήποτε καθόρισε όλη την μετέπειτα διαδρομή της.
Από την Καλαμαριά και τη Θεσσαλονίκη ξεκινά την πορεία της η Λιζέττα Νικολάου (αληθινό όνομα Ελισάβετ Κατικαρίδου), εκεί όπου καταδεικνύει για πρώτη φορά το φωνητικό ταλέντο της.
Άλματα θα γίνουν στη συνέχεια, κι έτσι τον Φεβρουάριο του 1972, στην Αθήνα πια, η νεαρή Ελισάβετ δεν φτάνει μόνο στην Columbia, για να πάρει μέρος στις περίφημες ακροάσεις, που άνοιγαν ή έκλειναν καριέρες (στην περίπτωσή της ίσχυσε το πρώτο φυσικά), αλλά την συναντάμε και ως «συμμετοχή» σ’ ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της εποχής.
Λέμε για τα Δειλινά, στη Γλυφάδα, όπου ξεκινούν τον Οκτώβρη του ’72 με «πρώτα ονόματα» τους Στράτο Διονυσίου, Γιώργο Νταλάρα και Γιάννη Πάριο (όσον αφορά στο λαϊκό πρόγραμμα) και ακόμη με τους Δάκη, Πασχάλη, Μίλλη και Gelsomina (όσον αφορά στους ποπ καλλιτέχνες), που έβγαιναν πρώτοι στην πίστα, όπως είχε αρχίσει τότε να συμβαίνει.

Το πρόγραμμα στα Δειλινά είναι τεράστιο – πολύωρο δηλαδή. Το ετοιμάζει ο Νίκος με τον Γεράσιμο Λαβράνο, έχοντας στην κεφαλή τής ορχήστρας τον μεγάλο μπουζουξή Κώστα Παπαδόπουλο.
Υπάρχει η ανάγκη, λοιπόν, για νέες τραγουδίστριες, που θα πλαισιώσουν όλα αυτά τα τρανταχτά ονόματα... κι εκεί ανάμεσα θα συναντήσουμε και την Χαρούλα Αλεξίου(!), όπως και την άγνωστη ακόμη Ελισάβετ, που θα γινόταν Λιζέττα (σκέτο, χωρίς επώνυμο), για πρώτη φορά, σ’ ένα δισκάκι τής His Master’s Voice, τον Φλεβάρη του ’73 – όταν θα έκανε δεύτερη φωνή στο τραγούδι του Γιώργου Μητσάκη «Θεσσαλονίκη», που είχε γραφτεί για τον επίσης άσημο, τότε, Γιάννη Κατέβα.
Ως Λιζέττα Νικολάου, με ονοματεπώνυμο πια, η άξια από το ξεκίνημά της τραγουδίστρια, θα εμφανιστεί κατά πρώτον σ’ ένα άλλο δισκάκι, των Τάκη Σούκα-Ηρακλή Παπασιδέρη αυτή τη φορά, με τα τραγούδια «Τα στραβοπατήματα / Κι όμως χωρίσαμε», τον Απρίλιο του ’73, ενώ θα ακολουθούσε ακόμη ένα, με τα κομμάτια των ίδιων συντελεστών «Ταίρι μου αλαργινό / Νύχτα σε νύχτα», στις αρχές του 1974 (αμφότερα σε ΕΜΙ / Columbia).
Ξεκινά, δηλαδή, ως λαϊκή τραγουδίστρια η Λιζέττα Νικολάου, κάτι που επιβεβαιώνεται όχι μόνον από τη συνεργασία της με τον Στράτο Διονυσίου στο πάλκο των Δειλινών και στη δισκογραφία (οι δυο τους θα ακούγονταν στο «Μια φιλόδοξη γυναίκα» των Γιώργου Κατσαρού-Πυθαγόρα, την άνοιξη του ’74), αλλά κυρίως από την παρουσία της στον ιστορικό δίσκο «Τα Ωραία του Τσιτσάνη» [Columbia, 1973], όταν τραγουδά για πρώτη φορά μαζί με τον λαϊκό βάρδο.
Και κάπως έτσι, ως λαϊκή τραγουδίστρια, θα γνωρίσει την Λιζέττα Νικολάου ο Γιάννης Μαρκόπουλος ζητώντας την, για να συμμετάσχει στον περίφημο «Θεσσαλικό Κύκλο» [EMI / Columbia] τον Δεκέμβριο του ’74. Από ’κει «Το παζάρι» και «Το τηλέφωνο» (μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο), σε στίχους Κώστα Βίρβου, θα είναι τα τραγούδια, που θα εκτοξεύσουν μεμιάς τη φήμη τής Λιζέττας Νικολάου – τραγούδια, που θα τα υποστηρίξει τόσο σε προγράμματα, όσο και σε συναυλίες (την βλέπουμε π.χ. και στην ταινία «Τραγούδια της Φωτιάς» του Νίκου Κούνδουρου).
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/lizeta-nikolaoy-1951-2023-i-poreia-mias-simantikis-ermineytrias

GUILLAUME GARGAUD / PATRICE GRENTE / THIERRY WAZINIAK αυτοσχεδιαστική, ακουστική jazz

Οι Guillaume Gargaud (ακουστική κιθάρα), Patrice Gente (κοντραμπάσο) και Thierry Waziniak (ντραμς) είναι αναγνωρισμένοι αυτοσχεδιαστές. Οι δίσκοι τους και οι μουσικές τους εντοπίζονται στο δίκτυο, κι έτσι ο καθείς μπορεί να τις ακούσει και να σχηματίσει τη δική του γνώμη. Εμείς, εδώ στο δισκορυχείον, έχουμε γράψει πολλές φορές για άλμπουμ του Waziniak, ή καλύτερα για άλμπουμ στα οποία συμμετέχει ο Waziniak, συνεργαζόμενος με άλλους μουσικούς (Isabelle Duthoit, Trio Alta, Duo Libertaire, Duthoit / Waziniak / Bréchet / Hautzinger, Gimbayashi / Hélias / Waziniak, Miura / Mimmo / Waziniak, We Free, Trio Rives) και αυτό θα πράξουμε και τώρα, κεντάροντας στο “Omusue” [TORF Records, 2023], ένα νέο improv άλμπουμ, με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως εδώ καταγράφεται μια ηχογράφηση, που συνέβη κάπου στην Χάβρη, πριν από ένα χρόνο (13-14 Αυγούστου 2022), και η οποία μοιάζει να είναι «ζωντανή» και χωρίς ιδιαίτερες επεξεργασίες.
Ξεκινώντας από το setting θα λέγαμε πως αυτό δεν είναι «καθημερινό», κάτι που προφανώς οφείλεται στην παρουσία της ακουστικής κιθάρας – η οποία έχει έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο στην εγγραφή. Βασικά η κιθάρα είναι πασπαρτού και παίζει «τα πάντα». Και μελωδεί, και συμμετέχει στο κράτημα του ρυθμού, και προκαλεί με τον χειρισμό της όλα εκείνα τα καταιγιστικά που εξελίσσονται στο “Omusue”.
Θα μπορούσε να πει κάποιος πως η λαϊκή παράδοση του φλαμένκο είναι μια βάση, για την κιθάρα (κάτι που είναι σωστό), αλλά στην πράξη ο ρόλος της είναι πολύ πιο σύνθετος – από το να υποδεικνύει, ας πούμε, μία «μουσική περιοχή», γύρω από την οποία θα εντοπιστεί μια δράση.
Έτσι, η ακουστική κιθάρα, ο Gargaud δηλαδή, δρα προβοκατόρικα, γενικώς, δίνοντας τον «αέρα» στον Grente να απελευθερώσει το κοντραμπάσο του (που κινείται ακόμη και σε μικροτονικές περιοχές), ακολουθούμενος από τα, συνήθως, καταιγιστικά παιξίματα του Waziniak στα ντραμς, που διαθέτουν ενέργεια και τόλμη.
Ώρες-ώρες νομίζεις πως ακούς κάποιο γκρουπ ακουστικού folk, που αυτοσχεδιάζει ελεύθερα, κατά τα ψυχεδελικά πρότυπα των παλαιών εγγραφών της Takoma Records, προσαρμοσμένα βεβαίως στο φρανκο-ιβηρικό ηχητικό περιβάλλον.
Επαφή: thierrywaziniak@gmail.com

TANGLED THOUGHTS OF LEAVING περιβαλλοντικό math από την Αυστραλία

Οι Tangled Thoughts of Leaving είναι από το Περθ της Αυστραλίας και μας έχουν απασχολήσει ακόμη δύο φορές στο δισκορυχείον, στο παρελθόν, με τα άλμπουμ τους “Deaden the Fields” (2011) και “No Tether” (2018), αμφότερα στην Bird’s Robe Records.
Ο πιο νέος δίσκος των Αυστραλών αποκαλείται “Oscillating Forest” [Bird’s Robe Records, 2023], περιλαμβάνει έντεκα κομμάτια, με περίεργες διάρκειες (από 1:51 έως 11:16) και βασικά επιβεβαιώνει το ύφος της μπάντας, που παραμένει ροκ, σκληρό, prog, κινούμενο στα όρια του math, με πλήθος κιμπορντικών και λιγότερο κιθαριστικών ατασθαλιών.

Έμπνευση γι’ αυτό τον δίσκο των Tangled Thoughts of Leaving αποτέλεσε, όπως διαβάζουμε, η φύση της ευρύτερης περιοχής τους (νοτιοδυτική Αυστραλία) και βασικά ο κύκλος ζωής των χαμηλών θάμνων της περιοχής.
Παρότι αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί ο καθείς από τις μουσικές τους, εντούτοις το «περιβαλλοντικό» ηχόχρωμα δεν λείπει από τα passages των αυστραλών μουσικών, που είναι εξαιρετικοί και με μεγάλες δυνατότητες. Βασικά ο Ron Pollard στο πιάνο και τα σύνθια, και από κοντά του οι Gracie Smith ντραμς, κρουστά, Paul Briggs κιθάρες, φλάουτο, recorder και Luke Pollard μπάσο.
Οι συνθέσεις των Αυστραλών είναι γενικά επικές και βαρύγδουπες σε εκτεταμένα τμήματά τους, έχουν πολύ καλό δέσιμο μεταξύ τους και εξαιρετική συνέχεια, αλλά ταυτοχρόνως διαθέτουν και άλλες «ατμόσφαιρες», ακόμη και αυτοσχεδιαστικές, που προσδίδουν στο άκουσμα άλλοτε υπαινικτικά και άλλοτε πιο λυρικά χαρακτηριστικά.
Λέμε για ένα instrumental γκρουπ, σε κάθε περίπτωση, που επιχειρεί μόνο με τις μουσικές του (και χωρίς τον λόγο) να δημιουργήσει ένα κλίμα κάπως «επόμενης μέρας», ευαισθητοποιώντας τους αποδέκτες των συνθέσεών του σε σχέση με τα γενικότερα περιβαλλοντικά ζητήματα.
Το καταφέρνει; Νομίζουμε πως ναι. Υποβάλλοντας, βασικά, την αγωνία και το άγχος έναντι μιας απροσδιόριστης καταστροφής.
Επαφή: www.birdsrobe.com

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ: το βιβλίο του Θανάση Γιώγλου για τον μεγάλο τραγουδοποιό του «έντεχνου» – μια μονογραφία, που έρχεται να φωτίσει γνωστές και άγνωστες στιγμές της πορείας του συνθέτη

Έλειπε ένα βιβλίο για τον πολύ σημαντικό συνθέτη-τραγουδοποιό Σταύρο Κουγιουμτζή (1932-2005), για τη ζωή του, το έργο και την ιστορία του, οπότε η έκδοση αυτή του Μετρονόμου δεν μπορεί παρά να είναι καλοδεχούμενη – πόσο μάλλον όταν συγγραφέας της είναι ένας γνωστός ερευνητής και θιασώτης του έργου του Σ. Κουγιουμτζή, ο Θανάσης Γιώγλου.
Το βιβλίο «Σταύρος Κουγιουμτζής / Άσε με πάλι να σου πω...» (2023) διαθέτει 389 σελίδες είναι βαρύ, πυκνογραμμένο και με λίγες σχετικά (σχετικά λέμε) αρχειακές φωτογραφίες και ντοκουμέντα. Βασικά το βιβλίο προσφέρει ύλη για διάβασμα και όχι για ξεφύλλισμα – και αυτό, οπωσδήποτε, είναι το σωστό. Να διαβάζεις, να διαβάζεις, και να μην τελειώνεις... Να μην αποπροσανατολίζεσαι από πλαίσια, τίτλους, υπότιτλους και οπτικό, γενικώς, υλικό.

Πρέπει, όμως, να πω και τούτο. Πως το βιβλίο, ταυτοχρόνως, είναι κάπως χαοτικό στην ανάπτυξή του. Δηλαδή δεν ακολουθεί μια τυπική σειρά εξιστόρησης, ενταγμένη σ’ ένα ενιαίο πλαίσιο. Δεν είναι γραμμικό. Εντάξει, όσοι από τους αναγνώστες γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις αποκλείεται να μπερδευτούν, αλλά κάποιοι νεότεροι και νεαρότεροι, που θα διαβάσουν όχι κάτι οικείο, ίσως κάπου να «χαθούν».
Το βιβλίο δεν είναι γραμμένο ως βιβλίο – μια δεδομένη χρονική στιγμή. Περισσότερο μοιάζει με μια ενοποίηση κειμένων, γραμμένων μέσα στα χρόνια, τα οποία προφανώς τσεκαρίστηκαν ξανά και μπήκαν σε μια τάξη, για την ανάγκη της συγκεκριμένης έκδοσης.
Επίσης δεν είναι όλο το βιβλίο γραμμένο εξ ολοκλήρου από τον συγγραφέα, υπό την έννοια πως αυτό περιέχει πάμπολλες εξιστορήσεις τρίτων. Δεν ξέρω αν είναι το μισό βιβλίο τέτοιο (με εξιστορήσεις άλλων) ή λίγο λιγότερο, πάντως είναι ένα πολύ μεγάλο μέρος του. Εννοούμε πως ο Θανάσης Γιώγλου, ως φαν του Σταύρου Κουγιουμτζή, έχει μαζέψει πολύ υλικό, μέσα στις δεκαετίες, το οποίο επιχειρεί να το διαχειριστεί, να το αξιολογήσει, να το κατατάξει κ.λπ. – και το πράττει με επιτυχία, φυσικά, γιατί ξέρει τα «τι» και «πώς», γιατί γνωρίζει σε βάθος το αντικείμενο.
Βεβαίως κάποιες επικαλύψεις, στα διάφορα που εξιστορούνται, υπάρχουν, και δεν θα μπορούσε να αποφευχθούν εδώ που τα λέμε, όταν μιλάνε για τον Σταύρο Κουγιουμτζή τόσοι και τόσοι άνθρωποι, αλλά το... κακό είναι μικρό. Επίσης δεν ξέρω αν όλες αυτές οι γνώμες που παρατίθενται, και είναι «άπειρες», είναι όλες σημαντικές και αξιομνημόνευτες –νομίζω πως όχι– κι εκεί, ίσως, θα μπορούσε να επέμβει ο συγγραφέας, μέσω ενός πιο απαιτητικού ξεκαθαρίσματος, αλλά ok. Το πολύ δεν βλάπτει, όταν μάλιστα υπάρχουν «όλα» όσα απαιτούνται στο βιβλίο. Το λίγο και οι ελλείψεις θα ήταν εκείνα που θα δημιουργούσαν ζήτημα...
Το πρώτο πολύ σημαντικό κείμενο του βιβλίου είναι εκείνο της συζύγου τού Σταύρου Κουγιουμτζή, της Αιμιλίας Κουγιουμτζή, που καταλαμβάνει 31 σελίδες (29-60) και που περιλαμβάνει, ανάμεσα, και σπάνιες φωτογραφίες.
Η μνήμη της Α. Κουγιουμτζή είναι δυνατή, θυμάται λεπτομέρειες από την κοινή ζωή της με τον συνθέτη, ενώ όλα δένουν με τη καταγεγραμμένη ιστορία, έτσι όπως αυτή καθορίζεται από την δισκογραφία, τους χώρους της εποχής κ.λπ. Τα δεκάδες πρόσωπα που αναφέρονται σ’ αυτή την αφήγηση (ενδεικτικώς: Αλέξανδρος Πατσιφάς, Γιώργος Ζαμπέτας, Ευγένιος Σπαθάρης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μάκης Μάτσας, Γιώργος Νταλάρας, Γιάννης Καλατζής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άκος Δασκαλόπουλος, Νίκος Καρούζος, Μάνος Ελευθερίου...) δημιουργούν στον αναγνώστη μιαν αίσθηση «μύθου», σε σχέση με την εποχή, που απορροφάται ασμένως.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/stayros-koygioymtzis-biblio-toy-thanasi-giogloy-gia-ton-megalo-tragoydopoio-toy

EMBER ένα σύγχρονο jazz-trio

Το “August in March” [Ember, Imani Records, 2023] είναι το τρίτο CD ενός σύγχρονου jazz-trio, που αποκαλείται Ember. Το trio αυτό αποτελείται από τον πνευστό Caleb Wheeler Curtis, που παίζει παράξενα όργανα (ίσιο άλτο σαξόφωνο, που αποκαλείται stritch, τρομπέτα με καλάμι, αλλά και κανονική τρομπέτα), τον κοντραμπασίστα Noah Garabedian και τον ντράμερ Vincent Sperrazza. Οι τρεις αυτοί μουσικοί ηχογραφούν το “August in March” στο Samurai Hotel, στην Astoria της Νέας Υόρκης, στις 3 Δεκεμβρίου του 2022.

Για τον Caleb Wheeler Curtis έχουμε ξαναγράψει στο blog σημειώνοντας πως είναι... γεννημένος το 1985, στην Ann Arbor του Michigan και πως είναι ένας αναγνωρισμένος σαξοφωνίστας τής κάπως πιο νέας γενιάς, κάτι που το δεικνύει η παρουσία του σε διάφορα σχήματα, όπως στους Walking Distance για παράδειγμα (στο δεύτερο άλμπουμ των οποίων, από το 2018, είχε συμμετάσχει και ο πιανίστας Jason Moran), και βεβαίως η πιο προσωπική δισκογραφία του, που περιλαμβάνει τα άλμπουμ “Brothers” [Imani, 2018], “Ain’t No Storm” [Imani, 2021], “Substrate” [Unit, 2022] (μαζί με τον πιανίστα Laurent Nicaud) και “Heatmap” [Imani Records, 2022], για το οποίο έχουμε γράψει στο δισκορυχείον.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως το συνθετικό υλικό στο “August in March” είναι όλο πρωτότυπο – συνθέσεις, δηλαδή, των μελών του σχήματος. Το άκουσμα, δε, φανερώνει δυνατούς και ψαγμένους μουσικούς, που κατά πρώτον ξεχωρίζουν ως συνθέτες.
Γενικώς το CD είναι πολυ-στυλιστικό, μέσα στο πλαίσιο φυσικά, που μπορεί να κινηθεί ένα trio όπως το συγκεκριμένο, προβάλλοντας συνθέσεις και παιξίματα απαιτητικά, κάπως δύστροπα και σύνθετα, μέσα από τα οποία μπορεί να αναδύεται άλλοτε το blues (“Break tune”), άλλοτε ένα πιο καθαρόαιμο bop (“Sink and swim”), άλλοτε η μπαλάντα (“Suspence”), άλλοτε ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός (“No signal”), άλλοτε ένας συνδυασμός σύνθεσης και αυτοσχεδιασμού (“Easy win”) και άλλοτε η soul, ή αν θέλετε η soulful μελωδία (“Sam Cooke”).
Αυτή η ποικιλία, που διακρίνει συνολικώς το “August in March”, φανερώνει και την διάθεση των τριών οργανοπαικτών να αναμετρηθούν με τις εκάστοτε διαθέσεις τους, ορίζοντάς τες.
Επαφή: www.emberband.com

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ αθιβολή σημαίνει έχω την έννοια σου, έχω την κουβέντα σου

Όπως έχουμε ξαναγράψει... ο Δημήτρης Μητσοτάκης είναι γνωστός στους φίλους τού ελληνικού ροκ όχι μόνον από την παρουσία του στους Ενδελέχεια, μα και από τις επόμενες δουλειές του (με άλλα σχήματα ή και τις πιο προσωπικές). Μάλιστα, για κάποια απ’ αυτά τα άλμπουμ έχουμε γράψει κατά καιρούς και στο blog…
Το πιο πρόσφατο CD τού Δ. Μητσοτάκη είναι προσωπικό, τιτλοφορείται «Αθιβολή» [Mετρονόμος, 2023] (όπως γράφει ο ίδιος «αθιβολή» είναι μια μεσαιωνική κρητική λέξη, που χρησιμοποιείται σε εκφράσεις του τύπου έχω την έννοια σου, έχω την κουβέντα σου, δηλαδή έχω την αθιβολή σου) και περιλαμβάνει εννέα + πέντε tracks, τα οποία είχαν πρωτοεκδοθεί σε ψηφιακή μορφή, ανάμεσα στα χρόνια 2021-2022 και που τώρα μαζεύονται όλα μαζί, προκειμένου να συγκροτήσουν ένα άλμπουμ.
Το πρώτο που πρέπει να (ξανα)πούμε είναι πως ο Δημήτρης Μητσοτάκης δεν είναι τυχαίος τραγουδοποιός – και τούτο, γιατί τα κάνει όλα καλά.

Κατ’ αρχάς γράφει ωραίους στίχους, πολιτικοκοινωνικούς, από τους οποίους δεν απουσιάζει η καυστικότητα και το χιούμορ, ενώ και οι μουσικές του, οι μελωδίες του είναι επίσης πολύ καλές – πράγμα που σημαίνει πως τα τραγούδια του έχουν όλα τα φόντα, ώστε να συναντηθούν με την επιτυχία. Το αν το καταφέρνουν (αν έχουν air-plays κ.λπ.) δεν το γνωρίζω...
Ο δίσκος αυτός του Δημήτρη Μητσοτάκη χωρίζεται σε δύο τμήματα, στα «Ντουέτα» (εννέα τραγούδια) και στα «Μοναχικά» (πέντε τραγούδια).
Στα «Ντουέτα» είναι προφανές εκείνο που συμβαίνει. Ο Δ. Μητσοτάκης τραγουδά μαζί με τους Σαββέρια Μαργιολά (2), Σπύρο Γραμμένο, Νεφέλη Φασούλη, Βιολέτα Ίκαρη, Γιάννη Χαρούλη, Μάρθα Φριντζήλα, Αυγερινή Γάτση και Καίσαρα Κίκη, και αυτό δεν είναι κάτι εντελώς συνηθισμένο, υπό την έννοια πως εδώ υπάρχουν και τραγούδια καθαρά διαλογικά, όπως είναι το φερώνυμο «Αθιβολή» (με την Β. Ίκαρη).
Οι επιρροές του Δ. Μητσοτάκη είναι πολλές και διάφορες. Από το ροκ και το ραπ, μέχρι την παράδοση και το «έντεχνο» τραγούδι. Κι έχει καταβληθεί καλή προσπάθεια, περαιτέρω, ώστε όλος αυτός ο ρυθμικός και μελωδικός πλούτος να μπορεί να καταγραφεί με συνέπεια, μέσα από τα κομμάτια – τα οποία διαθέτουν απλές, αλλά ουσιαστικές ενοργανώσεις. Εντάξει, δεν υπάρχει κανας τρομερός «ήχος» εδώ, αλλά τα κομμάτια είναι προσεγμένα στις edits τους και αυτό είναι που μετράει.
Δεν ξέρω αν θα πρέπει να πω πως τα πρώτα εννέα τραγούδια είναι όλα καλά και πολύ καλά, ενώ κανένα δεν είναι αδιάφορο. Δεν το συναντάς αυτό τακτικά στη σύγχρονη (ελληνόφωνη) δισκογραφία (αυτού του τύπου).
Τα τραγούδια έχουν κάτι που σε τραβάει. Άλλοτε είναι οι μελωδίες, άλλοτε τα λόγια, άλλοτε είναι και τα δυο μαζί, άλλοτε είναι οι φωνές, άλλοτε τα παιξίματα κ.λπ. Γενικώς, σε κάθε τραγούδι υπάρχει κάτι, που να σε κάνει να το ακούς και να το ξανακούς. Δύσκολα θα ξεχώριζα από αυτή την ομάδα («Τα ντουέτα») τα τραγούδια με την Φασούλη, την Ίκαρη, την Φριντζήλα και τον Κίκη, αλλά ίσως θα πρέπει να το κάνω – γιατί αυτά ακριβώς τα τραγούδια είναι αξιολογότατα και τους αξίζει καλή τύχη.
Τώρα, τα δεύτερα πέντε, «Τα μοναχικά», δεν είναι και τόσο «μοναχικά», υπό την έννοια πως μπορεί να μην υπάρχουν ντουέτα στις ερμηνείες, αλλά και ο Δ. Μητσοτάκης δεν είναι μόνος του στο στούντιο. Κι αυτά τα κομμάτια είναι επίσης... αλλοπρόσαλλα, με επιρροές από το λαϊκό, το rock / hard rock κ.λπ. Το «Τσογλάνι» είναι πολύ καλό, ενώ και τα υπόλοιπα δεν περνάνε κάτω από τον πήχη.
Μια ωραία προσπάθεια από τον Δημήτρη Μητσοτάκη – έναν άνθρωπο που ξέρει τη δουλειά του και που δεν τραβιέται για να γράψει ένα τραγούδι. Που να είναι αληθινό τραγούδι εννοούμε. Που να μπορεί να τραγουδηθεί από τους πάντες.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 524

5/8/2023
Έλα ρε Στράτο, κάτι θα της είχε κάνει της γυναίκας... Δεν μπορεί έτσι ξαφνικά να κρύωσε...
[σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πού είχα ακούσει αυτό το τραγούδι, όταν βγήκε - σε κανα λουναπάρκ μάλλον...]

 

4/8/2023
Τι γνώμη έχουν οι Δημήτρης Ευθυμάκης, Ανδρέας Στασινός και Αλέκος Παπαναστασίου για το "κίνημα της πετσέτας"; 

4/8/2023
>>Τρανταχτό παράδειγμα τέτοιου δρόμου είναι η λεωφόρος Συγγρού, ένας από τους πρώτους δρόμους της Αθήνας που ασφαλτοστρώθηκε το 1908. Τελευταία φορά που έπεσε άσφαλτος ήταν το μακρινό 1975, δηλαδή πριν από 48 χρόνια και αυτό διότι θα επισκεπτόταν την Ελλάδα τότε Πρόεδρος τα Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν.<<
Αποκλείεται να ισχύει αυτό, τουλάχιστον σε όλο το μήκος της Συγγρού. Λένε ψέματα.

4/8/2023
50 χρόνια κυκλοφορεί προσωπικούς δίσκους στην ECM ο σημαντικός κιθαρίστας Ralph Towner (Oregon κ.λπ.).

Το τελευταίο άλμπουμ του είναι φετινό και γράφουμε γι' αυτό στο νέο τεύχος του YELLOW BOX, που βρίσκεται στα περίπτερα...

2/8/2023
Γίνονταν και πριν από 60 χρόνια έρευνες για τον ελληνικό κινηματογράφο. Μην νομίζετε ότι οι άνθρωποι ήταν λιγότερο έξυπνοι και ψαγμένοι παλιότερα... Μάλλον ήταν πιο προχωρημένοι...

2/8/2023
Τα βίντεο της φίνος φιλμ είναι από τα πιο ανούσια και βαρετά πράματα, που κυκλοφορούν στο δίκτυο. Νομίζω πως η Καραγιάννης-Καρατζόπουλος πρέπει να φτιάξει τα δικά της...

1/8/2023
Η υποτιμημένη (και αντιχουντική) σάτιρα του Κώστα Καραγιάννη «Καταναλωτική Κοινωνία», από το 1971. Κραγμένη απ’ όλους. Και όμως αυτό που λέει, το «μια σφαλιάρα στο σκιάχτρο του κομφορμισμού», είναι αλήθεια. Το πετυχαίνει. Με τον τρόπο της.

Τι να μας πει τώρα η Κιτσοπούλου; Εδώ ο άνθρωπος έβαζε την Ίλια Λυβικού να τραβάει ενέσεις...

1/8/2023
"Η τρέλα σε όλα τα στάδια". Ο τεράστιος (και σαν ηθοποιός) Ρόμαν Πολάνσκι στον Ένοικο.
Ό,τι αποπνικτικότερο για τις... έρημες νύχτες του Αυγούστου στην Αθήνα.

1/8/2023
Κάνεις ποστ κι έχεις μέσα 3-4 λάθη (δεν εννοώ ορθογραφικά)... και θέλεις να βγάλεις και βιβλίο. Βγάλε, αλλά μην μου το στείλεις γιατί θα σε στενοχωρήσω.

1/8/2023
Βιβλία για το καλοκαίρι... (ελάσσων πατρινός ποιητής)

update
Κάποιος αναγνώστης διαφώνησε, γιατί αποκάλεσα τον Γαλανό "ελάσσων". Θεώρησε τιμητικό τον χαρακτηρισμό. Τον αποκαλώ και "ασήμαντο", αν κάποιοι αναστατώνονται. Δεν έχω πρόβλημα.

«Τ’ Απόκρυφα μιας Μοναχής» είναι μια σημαδιακή ελληνική ταινία από το 1982 - Ως “Act of Faith” κυκλοφόρησε πρόσφατα το σάουντρακ, που μας δίνει την αφορμή να επανεκτιμήσουμε ταινία και μουσική

Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, το 1982 (ας μείνουμε σ’ αυτή τη χρονιά) διέθετε Προκριματική Επιτροπή, η οποία, αφού έβλεπε τις υποβληθείσες ταινίες μεγάλου μήκους, «έκοβε», με κριτήρια αισθητικά κυρίως, όσες (κατ’ εκείνην) δεν τα πληρούσαν.
Το 1982 είχαν υποβληθεί είκοσι μία ταινίες συνολικά, για να επιλεγούν τελικά δώδεκα και να «κοπούν» εννέα (μεγάλο ποσοστό). Μάλιστα από αυτές τις εννέα οι τρεις θα «κόβονταν» εντελώς, ενώ για τις υπόλοιπες έξι θα προτεινόταν να συμμετάσχουν στο λεγόμενο «πληροφοριακό τμήμα» (μια νέα τότε ιδέα), επειδή, εν τέλει, δεν θα ήταν και τόσο... κακές.
Ανάμεσα σ’ αυτές τις έξι, που θεωρήθηκαν «λίγες» για το επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, ήταν μία από τις καλύτερες εκείνης της χρονιάς και μία από τις ωραιότερες των πρώτων χρόνων του ’80, η ταινία του Γιώργου Καρυπίδη «Η Αναμέτρηση (Επικίνδυνο Παιχνίδι)» με την Ζωή Λάσκαρη και τον Άρη Ρέτσο και ακόμη η ταινία «Στο Δρόμο του Θεού», σκηνοθετημένη από τον 31χρονο Δημήτρη Αρβανίτη. Πρόκειται για την ταινία, που εδώ μας ενδιαφέρει.
Έτσι, και παρά την απόρριψή της από το διαγωνιστικό τμήμα του 23ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, η ταινία του Δ. Αρβανίτη δεν θα δυσκολευτεί και τόσο να βρει αίθουσες προβολής, καθώς τον Φεβρουάριο του ’83 θα την δει ο κόσμος στους κινηματογράφους (σε διανομή από την Καραγιάννης-Καρατζόπουλος ΑΕ) με τον νέο... γαργαλιστικό τίτλο της «Τ’ Απόκρυφα μιας Μοναχής» (έτσι θα γινόταν γνωστή).
Είναι σίγουρο πως η διανομή επένδυσε στον «πονηρό» τίτλο, με αποτέλεσμα η ταινία να μην πάει και άσχημα σε εισπράξεις, τη σεζόν 1982-83, αφού θα έκανε μόνο στο κέντρο της Αθήνας, του Πειραιά και στα περίχωρα 85.701 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 13η θέση, ανάμεσα στις 43, συνολικά, της περιόδου.

Η ταινία του Δημήτρη Αρβανίτη θα λέγαμε πως εντάσσεται στο ευρύτερο nunsploitation film, τις ταινίες με καλόγριες δηλαδή (βασικά «καθολικές» ή «διαμαρτυρόμενες»), που έδιναν κι έπαιρναν στην δεκαετία του ’70, σε Ιταλία, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, μα και σε άλλες χώρες.
Βεβαίως, τις πιο πολλές φορές οι ταινίες αυτές δεν είχαν καλλιτεχνικές αξιώσεις, ασχέτως αν ήταν καλογυρισμένες – αν και το γεγονός της προβολής της γυναικείας σεξουαλικότητας, σε χώρους όπου η θρησκευτική καταπίεση δεν ήταν απλώς κυρίαρχη, αλλά τρόπος ζωής, ήταν από μόνο του απελευθερωτικό, και εν τέλει αρκετό (για να τις εκτιμήσεις). Και ήταν αυτή ακριβώς η άρνηση της σάρκας να υποταχθεί, που δημιουργούσε περαιτέρω προβλήματα (στις ταινίες), με τις κατά τόπους επιτροπές λογοκρισίας (πίσω από τις οποίες κρυβόταν και η Εκκλησία) να επεμβαίνουν, να περικόβουν και να απαγορεύουν. 
Το βασικό μοτίβο των nunsploitation ταινιών αφορούσε, συχνά, σε μια ηγουμένη σκληρή και αυταρχική, που επιχειρούσε με κάθε μέσο να επιβάλλει την αρχηγική παρουσία της στο μοναστήρι, αντιμετωπίζοντας την όποια εκδήλωση της γυναικείας σεξουαλικότητας (αυτοερωτισμός, ομοερωτισμός, επαφή με το ανδρικό φύλο) ως το αποτέλεσμα ενός δόλιου σχεδίου, το οποίο είχε εξυφάνει ο... Σατανάς.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/t-apokryfa-mias-monahis-einai-mia-simadiaki-elliniki-tainia-apo-1982

ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ νέα γη

Ένα άλμπουμ του χριστιανικού (ευαγγελικού) συγκροτήματος Παρεμβολή μοιράζεται ξανά μετά από 24 χρόνια. Λέμε για το CD «Νέα Γη» [Logos Music / B-otherSide Records, 1999], που είχε κυκλοφορήσει από την Logos Music το 1999 και που αποτελούσε, τότε, την δεύτερη και μάλλον τελευταία δουλειά του συγκροτήματος.

Οι Παρεμβολή είχαν εμφανιστεί το 1992 με την κασέτα «Το Κάλεσμα του Βασιλιά» και παρουσιάζονταν τότε ως το πρώτο ελληνικό white metal συγκρότημα. Επτά χρόνια αργότερα, πάντως, ελάχιστα μεταλλικά στοιχεία υπάρχουν στα passages του γκρουπ, που κινείται πλέον πιο κοντά στο χώρο του ελληνικού ροκ.
Τα βασικά μέλη του γκρουπ είναι τέσσερα, δηλαδή οι Άκης Δεληγιαννίδης φωνές, μπάσο, Αλμπέρτος Δεληγιαννίδης lead κιθάρες, Γιώργος Τσιτουρίδης ρυθμική κιθάρα και Κώστας Λαζαρίδης ντραμς, ενώ υπάρχουν κι άλλου μουσικοί ως guests σε πλήκτρα (Γιασουμής Αναστασίου), κρουστά (Ανέστης Πεταλίδης) κ.λπ., που παρέχουν τις έξτρα «πινελιές». Βασικά, όμως, οι Παρεμβολή είναι ένα κιθαριστικό σχήμα, που ξέρει να εκμεταλλεύεται σωστά τους δύο κιθαρίστες του, οι οποίοι κρατούν τα ηνία στον μελωδικό τομέα, τονώνοντας και τον ρυθμό.
Από πλευράς συνθέσεων τα πράγματα κυλάνε καλά για τους Παρεμβολή, ενώ αναλόγως καλά είναι και τα λόγια, που περιστρέφονται γύρω από τα βασικά θέματα του είδους (του χριστιανικού ροκ εννοούμε).
Τα παιξίματα επίσης είναι ικανοποιητικά, ενώ περισσότερα θα μπορούσε να γίνουν στον τομέα της παραγωγής και βασικά στο θέμα της φωνής.
Υπάρχουν κομμάτια που ξεχωρίζουν συνθετικώς, σαν τα ορχηστρικά «Βήματα στο πουθενά» (με Floyd-ικές επιρροές) και «Παραφωνίες ζωής», όπως και τραγούδια σαν το «Ξένος μακριά σου», το «Σαν να μην υπάρχει θεός» και βασικά το «Γη σε νέες παραμέτρους», που είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον του δίσκου, με το όλον αποτέλεσμα να κρίνεται ως «συμπαθές».
Επαφή: https://www.logosmusic.gr/paremvoli-2/

SYLVIE COURVOISIER & CORY SMYTHE για την «ιεροτελεστία της Άνοιξης» και πέραν αυτής

Και για την ελβετίδα πιανίστρια Sylvie Courvoisier και για τον αμερικανό πιανίστα Cory Smythe γράφουμε τακτικά στο blog (και τους αναφέρουμε ακόμη πιο τακτικά).
Προσφάτως σχετικά γράψαμε για το άλμπουμ τής Courvoisier με την κιθαρίστρια Mary Halvorson “Searching for the Disappeared Hour” [Pyroclastic Records, 2021] ή και για το προσωπικό άλμπουμ της “Free Hoops” [Intakt Records, 2020], όπως γράψαμε και για τα άλμπουμ τού Cory Smythe “Smoke Gets in Your Eyes” και “Accelerate Every Voice”, αμφότερα στην Pyroclastic Records, το 2022 και το 2020 αντιστοίχως.

Τώρα, αυτοί οι δύο πιανίστες, που κινούνται συχνά εντός τους πλαισίου της πιανιστικής avant και του δημιουργικού αυτοσχεδιασμού, συνεργάζονται σ’ ένα παράξενο άλμπουμ για δύο πιάνα (και τέσσερα χέρια). Λέμε για το “The Rite of Spring – Spectre d’un songe” [Pyroclastic Records, 2023], το οποίον περιλαμβάνει τρία μεγάλης διάρκειας κομμάτια.
Τα δύο πρώτα αφορούν στην εκδοχή για δύο πιάνα ενός από τα πιο καθοριστικά μουσικά έργα του 20ου αιώνα, του “Le Sacre du Printemps” (“The Rite of Spring”, «Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης») του Ίγκορ Στραβίνσκι, ενώ το τρίτο είναι μια σύνθεση της Courvoisier, εμπνευσμένη, στη βάση της, από το προηγούμενο έργο.
Πίσω απ’ αυτό το άλμπουμ υπάρχει μία ιστορία...
Η ελβετίδα πιανίστρια περιόδευε επί μια δεκαετία, με τον διάσημο χορευτή και χορογράφο του φλαμένκο Israel Galván, συνοδεύοντάς τον στο πιάνο, ενώ παρουσίαζε το έργο του “La Curva”. Δείτε το βίντεο...

Κάποια στιγμή, σ’ εκείνη την παράσταση, ο Galván ύψωνε τα χέρια του πάνω από το κεφάλι του, σε μια πόζα που θα θύμιζε στην Courvoisier τον θρυλικό χορευτή Βάτσλαβ Νιζίνσκι (φωτογραφίες του προφανώς), που είχε πρώτος χορογραφήσει την «Ιεροτελεστία της Άνοιξης», στην επίσημη πρεμιέρα της, στο Παρίσι, τον Μάιο του 1913. Σ’ εκείνο το σημείο η Courvoisier παρέθετε ένα μοτίβο από την «Ιεροτελεστία της Άνοιξης», κάτι που θα κέντριζε και τον Galván, στην ολοκλήρωση ενός νέου μπαλέτου, αλλά και την Courvoisier, που θα έβαζε έκτοτε ως στόχο να ασχοληθεί πιο επισταμένα με αυτό το κλασικό, πλέον, έργο του Στραβίνσκι.
Έτσι, θα άρχιζε η Ελβετίδα να εργάζεται πάνω σε μία σόλο πιανιστική εκδοχή της «ιεροτελεστίας», με στοιχεία improv-jazz, η οποία, όμως, θα σκόνταφτε στις απαιτήσεις των κληρονόμων του Στραβίνσκι, που θα έδιναν το ok, μόνον για μιαν εκδοχή του έργου για δύο πιάνα (τέσσερα χέρια).
Έχοντας κατά νου αυτή την απαίτηση-κατεύθυνση, η Courvoisier θα αναζητούσε έναν πιανίστα, ο οποίος να μπορούσε όχι μόνο να την συμπληρώσει στην «ιεροτελεστία», αλλά να είχε τη διάθεση να αποδώσει, μαζί της, και τη δική της σύνθεση “Spectre d’un songe”.
Η σαξοφωνίστρια Ingrid Laubrock θα ήταν εκείνη που θα πρότεινε στην Sylvie Courvoisier τον πιανίστα Cory Smythe και κάπως έτσι θα ξεκινούσαν σιγά-σιγά οι πρόβες αυτής της δουλειάς, που θα ηχογραφείτο, τελικώς, στο Oktaven Audio, στο Mount Vernon της Νέας Υόρκης, στο διάστημα 2-4 Δεκεμβρίου 2021.
Ο Cory Smythe, που είναι ένας κλασικά σπουδαγμένος πιανίστας, δεν θα είχε, εννοείται, κάποιο θεωρητικό και πρακτικό-παικτικό πρόβλημα στο να συνοδεύσει την Courvoisier. Εξάλλου, γνώριζε πολύ καλά την πορεία της ελβετίδας μουσικού, και σε σχέση με όσα, δεκαετίες τώρα, είχε πράξει στο χώρο της σύγχρονης jazz, άρα ήταν έτοιμος να αναμετρηθεί (και) με την «Ιεροτελεστία της Άνοιξης», καθώς θα συνέπραττε με μία μουσικό, την οποία θαύμαζε και εκτιμούσε.
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό – και από τους δύο οργανοπαίκτες προφανώς. Βασικά, εντυπωσιακός είναι ο τρόπος, μέσω του οποίου προσεγγίζεται αυτοσχεδιαστικώς η «ιεροτελεστία», δια των τολμηρών παιξιμάτων των Courvoisier και Smythe, που διαθέτουν παράξενες, αποκαλυπτικές και συναρπαστικές στιγμές.
Το πώς εμφιλοχωρεί η jazz σε όλην αυτή την προσέγγιση το αντιλαμβάνεσαι, βεβαίως, περισσότερο στο “Spectre d’un songe”, εκεί όπου παρατηρείς πώς, με ποιον τρόπο μπορεί να δράσει... ο Στραβίνσκι στο συγκεκριμένο περιβάλλον – μέσω μιας ιμπρεσιονιστικής αντιμετώπισης, βασικά, που να μπορεί να προβάλλει συγκεκριμένες διαθέσεις και ιδέες, προκαλώντας κατ’ ουσίαν το ριψοκίνδυνο του αυτοσχεδιασμού.
Σπουδαίο άλμπουμ, με συναρπαστική εξέλιξη από την αρχή μέχρι το τέλος του.
Επαφή: www.sylviecourvoisier.com, www.corysmythe.com, www.pyroclasticrecords.com

BRUNO RÅBERG σόλο μπάσο, από ένα μουσικό που ξεκίνησε στα μέσα του ’70

Σουηδός κοντραμπασίστας, γεννημένος το 1954, που είναι εγκατεστημένος εδώ και χρόνια στην Αμερική, ο Bruno Råberg έχει σχετικώς πρόσφατο CD σε κυκλοφορία, το οποίον αποκαλείται “Look Inside / Solo Bass” [STIM Sweden / OrbisMusic, 2022].

Ψάχνοντας λίγο το παρελθόν τού Råberg βλέπω πως στα μέσα του ’70 ήταν στην μπάντα του τρομπονίστα Eje Thelin, ενώ τα πιο πρόσφατα χρόνια τον συναντάμε με δικά του σχήματα, τρίο, κουαρτέτα κ.λπ.
Στο “Look Inside” πάντως ο Bruno Råberg είναι εντελώς μόνος του, με το κοντραμπάσο του (ένα γαλλικό, κατασκευασμένο από τον Gabriel Jacquet-Gand, γύρω στο 1880!), αποδίδοντας ποικίλο υλικό, συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς εννοούμε, δικές του και versions.
Διασκευές για σόλο κοντραμπάσο; Βεβαίως, καθώς εδώ συζητάμε για τα πολύ γνωστά κομμάτια “Nardis” του Miles Davis, “Prelude to a kiss” (Gordon / Mills / Ellington) και “My man’s gone now” (Gershwins / Heywards), τα οποία αντιμετωπίζονται μ’ έναν ιδιόμορφο τρόπο. 

Στο “Nardis” ας πούμε, υπάρχει μια ξεχωριστή εισαγωγή, που τιτλοφορείται “Kansala”, με το μπάσο να ηχεί κάπως σαν καλίμπα, ενώ στα άλλα δύο tracks η χρήση του οργάνου είναι περισσότερο αναμενόμενη, με τις μπασογραμμές να μεταφέρουν νότα-νότα το αίσθημα βασικά των πρωτότυπων μελωδιών.
Όμως και στα δικά του κομμάτια ο Bruno Råberg δεν είναι λιγότερο εφευρετικός, ιδίως αν αναφερόμαστε στο “Chennai reminiscence”, που επιχειρεί να μεταφέρει, μέσω του κοντραμπάσου του classical indian vibes, με παίξιμο «κρουστό», αλλά και με χρήση δοξαριού ή στο παντελώς αυτοσχεδιαστικό “Gyrating spheres”, στο οποίο επίσης δημιουργεί ήχους με διαφορετικούς τρόπους (εκμεταλλευόμενος και το σώμα του οργάνου, και όχι μόνον τις χορδές).
Υπάρχουν όμως και συνθέσεις στο “Look Inside” και όχι μόνον αυτοσχεδιασμοί, που αντιμετωπίζονται περισσότερο «τυπικά» (“June poem”), προβάλλοντας μια πιο οργανωμένη μελωδική να την πούμε αύρα.
Γενικώς, έχουμε να κάνουμε μ’ ένα άκρως ενδιαφέρον άκουσμα, που αντιμετωπίζεται και ως το απόσταγμα ενός διακεκριμένου μουσικού, με σχεδόν 50χρονη διαδρομή.
Επαφή: www.brunoraberg.com

L.T είναι ο τραγουδοποιός Λευτέρης Τσακιράκης

Πίσω από τα αρχικά L.T «κρύβεται» ο τραγουδοποιός Lefteris Tsakirakis (κάποιοι ίσως να τον ξέρουν ως μέλος των Λunatics, δηλαδή της Greek Pink Floyd Tribute Band), ένας άνθρωπος που συνθέτει ροκ τραγούδια, με πολλές αμερικάνικες σέβεντις αναφορές. Αυτό τουλάχιστον διαφαίνεται στο «ιδιωτικό» άλμπουμ του “Nothing Revealed... Nothing Gained” [Private Pressing / B-otherSide Records], που είναι ηχογραφημένο στην Αθήνα, στο Sound Machine Studio, στο διάστημα 2013-2016 – με το άλμπουμ να ολοκληρώνεται το 2017 (στο YouTube είναι ανεβασμένο από το 2019). Μπορεί, λοιπόν, να έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε, αλλά αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικώς κάτι, αφού το CD επανατοποθετείται τώρα και άρα... το ακούμε σαν καινούριο..

Το “Nothing Revealed... Nothing Gained”, που είναι ανεξάρτητη παραγωγή, το ξαναλέμε, περιλαμβάνει δέκα αγγλόφωνα κομμάτια, γραμμένα (μουσικές-στίχοι) από τον Τσακιράκη και ερμηνευμένα από μία πλειάδα μουσικών.
Έτσι, στον δίσκο ακούγονται οι τέσσερις βασικοί (Lefteris Tsakirakis τραγούδι, κιθάρες, Thanasis Tsakirakis ντραμς, φωνητικά, George Makaris κιθάρες και Aris Papaioannou μπάσο, κιθάρες) συν δέκα(!) guests σε πιάνο, πλήκτρα, φυσαρμόνικα, ντόμπρο, τενόρο σαξόφωνο, φλάουτο, όργανο, τσέλο, φωνητικά και κρουστά.
Κόσμος και κοσμάκης εν παρατάξει λοιπόν, που συμβάλλει σ’ ένα άλμπουμ απλό και καθημερινό, και βασικά... αμερικανικό, που ξέρει να διαχειρίζεται τις σχετικές καταστάσεις σε κάθε επίπεδο (συνθετικό, στιχουργικό, ερμηνευτικό, ενοργανικό).
Η στόχευση λοιπόν είναι σωστή και υπηρετείται με γνώση και με σχέδιο.
Οι αναφορές πολλές και διάφορες. Είναι οι Band, οι ύστεροι Byrds, ο Bob Dylan, ο Neil Young, οι Crazy Horse, οι Eagles, το country rock, το blues, το southern rock... όλοι αυτοί, τέλος πάντων, οι ροκ αμερικάνικοι ήχοι των σέβεντις, που μπορεί ναι μεν να ξεκίνησαν και να βασίστηκαν στην σχετική σίξτις τραγουδοποιία, αλλά δημιούργησαν τη σχετική εποποιία στην δεκαετία του ’70 πια.
Ωραία κομμάτια υπάρχουν στο “Nothing Revealed... Nothing Gained” και αυτά είναι κάμποσα (“The fall”, “M.S.B”, “Blank page” κ.λπ.), αλλά το σημαντικότερο εδώ είναι το σύνολο που λειτουργεί καλά ή και πολύ καλά, και που δείχνει το μάλλον προφανές... πως ο Lefteris Tsakirakis έχει τον τρόπο να φτιάχνει απλά και κατανοητά τραγούδια.
Επαφή: https://www.facebook.com/LTalbum/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 523

31/7/2023
Τα έκανε σκ@τά στις φωτιές του ’21, καθώς επί υφυπουργίας του (Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων) κάηκαν στα Βίλια 95.000 στρέμματα, στην Βαρυμπόμπη 84.000 και στην Εύβοια 512.000 στρέμματα, κι έτσι τον πήρανε από κει, σαν άχρηστο, και τον στείλανε στο Αμύνης, για αγρανάπαυση. Επί ημερών του πιάσανε φωτιά τα στρατόπεδα (έγινε κι αυτό!) κι εκείνος πήγε την άλλη μέρα για να επιθεωρήσει, βγάζοντας απόρρητους χάρτες στη φόρα! Κι επειδή είναι... αγαπητός στο στράτευμα (κατά πώς τα λέει το «γαλάζιο» ρεπορτάζ), εκείνοι τον παίρνουνε μάνι-μάνι από κει και τον φυτεύουνε υποψήφιο στην περιφέρεια, επειδή ο νυν περιφερειάρχης, όταν η χώρα καιγόταν, έφερνε στροφές στο Ζάππειο.
Λείπουν οι Σακελλάριος-Γιαννακόπουλος να γράψουνε την επιθεώρηση της χρονιάς...

31/7/2023
Τα «Jazz & Τζαζ» τα ανοίγω, όταν ψάχνω να βρω κάτι – που, τελικά, με λίγο κόπο το βρίσκω. Πέφτω, όμως, επάνω και σε διάφορα άλλα πράγματα, που με παραξενεύουν λιγάκι, ακόμη και μετά από τόσα χρόνια. Να, όπως αυτό το αφιέρωμα στις εταιρείες της country και του αμερικάνικου folk Rounder και Flying Fish, από τα 70s και 80s.
Παράξενα κείμενα είναι αυτά, μη αναμενόμενα. Κι αυτό έχει αξία στα έντυπα. Να διαβάζεις μη αναμενόμενα θέματα. Τέτοια προσπαθώ να γράφω και τώρα, ασχέτως αν το καταφέρνω πάντα ή όχι.

Εδώ διάβαζες για Norman Blake, Tony Trischka, Peter Rowan, John Hartford, David Grisman κ.λπ., κ.λπ. (η φωτό μεγεθύνεται). Άγνωστους γενικώς, στην Ελλάδα, αλλά πολύ σπουδαίους μουσικούς (και συγκροτήματα), με μεγάλη προσφορά στο ροκ, την country, το bluegrass, το folk κ.λπ.

Δέκα δίσκοι, αλλά εννέα φαίνονται εδώ (ο δέκατος ήταν ένας των New Grass Revival).
[έχει και τραγούδια στα σχόλια]

31/7/2023
>>Χαρδαλιάς για Μάτι: Όσα χρόνια και να περάσουν δεν ξεχνάμε πόσο άδικα χάθηκαν 102 συνάνθρωποί μας<<
[παλιότερη δήλωση]
Πρέπει να βρυκολακιάσουν οι νεκροί από το Μάτι και ν’ αρχίσουν να δαγκώνουν, τις νύχτες στον ύπνο τους, όλους αυτούς τους τσογλαναράδες, που δεν τους αφήνουνε να ησυχάσουν.
Κάηκε τόσος κόσμος, για να κάνουνε οι νέρωνες των καλοκαιριών μας μικροπολιτική.

30/7/2023
Γεια σας ωρέ Μωραΐτες! Όποιος ξέρει να τα χορεύει αυτά μας κάνει και για περιφερειάρχης...
(εξήμισι λεπτά τσάμικος, όχι τρίλεπτες ψευτοζεμπεκιές εδώ)
https://www.youtube.com/watch?v=J4s-DFcTZnc

29/7/2023
>>Μα αυτή δεν είναι κυβέρνησις. Αυτή είναι ο Νέρωνας σε συσκευασία πολλών ανθρώπων<<
Είχε ντυθεί με μαύρα δερμάτινα και μαστίγωνε αλύπητα...
https://www.youtube.com/watch?v=TDSSC6DU4w4

28/7/2023
Πλάκα-πλάκα όσοι από τους μαυρογιαλούρους ήταν διακοπές είναι ψιλο-αθώοι, όμως κάμποσοι άλλοι που δουλεύανε, και ήταν στις επάλξεις, κάτι Κικίλιες, κάτι Δένδιες κ.λπ., τα κάνανε σκ@τά.
Δεν ξέρω δηλαδή μήπως σωζότανε η κατάσταση, αν ήταν όλοι σε διακοπές.

28/7/2023
Δηλαδή τον Δένδια γιατί δεν τον έδιωξε; Επειδή δεν είχε πάει διακοπές;
(αυτός κάνει διακοπές και στην Αθήνα, το χειμώνα)

28/7/2023
>>Σε εκδήλωση στο Ζάππειο για την 7η Παγκόσμια Συνάντηση Απόδημου Ελληνισμού βρέθηκε χθες ο Γιώργος Πατούλης, την οποία διοργάνωσαν και συμμετείχαν 97 Ελληνίδες απ’ όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή όταν το κέφι άναψε, υπό τους ήχους των τραγουδιών της Κατερίνας Στανίση...<<
Καλά ρε, με ποιανού την άδεια μετατρέψανε το Ζάππειο σε κωλάδικο? Έχει ξεφύγει η κατάσταση... απ' όλες τις μεριές.

28/7/2023
667 βλήματα πρέπει να έσκασαν εχθές...

28/7/2023
Ψέματα λέει. 666 ήταν, αλλά λέει 667, για να μην τον πάρουν στο ψιλό... 

28/7/2023

Δηλαδή αυτή τώρα είναι εικόνα σοβαρού κράτους; Να ενημερώνει ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ τον ΠΘ και τον Αμύνης, για τόσο σοβαρά θέματα, που σχετίζονται με την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας, σ’ ένα πηγαδάκι, σε μια κηδεία, με διάφορους να ακούνε δίπλα (βλέπω και τον στρατηγό Φράγκο πιο πίσω), σαν να βρίσκονται σε καφενείο; Απλά ρωτάω...

27/7/2023

Μια δύσκολη δουλειά, σ' έναν άκαρδο κόσμο...
https://www.youtube.com/watch?v=8uISBAVZuzw

27/7/2023
Ο Μητσοτάκ είναι σε μπόλεμο στην Ουκρανία κι έτσι το Beriev και τα Ilyushin δεν τολμήσανε να τα ζητήσουνε (που σώσανε ό,τι σώθηκε το 2021), γιατί θα τους κάνανε «ντα» οι Αμερικάνοι. Και οι Συριζαίοι, από κοντά κι αυτοί για να μη δυσαρεστήσουνε τον Μπλίνκεν... Άσε ρε τώρα...

27/7/2023
>>Φωτιά στη Μαγνησία: Καταστράφηκε το 80% του ζωικού κεφαλαίου. Ανησυχητικά μεγάλες οι καμένες εκτάσεις<<
Η χώρα διαλύεται κάθε μέρα. Μέχρι και το «βαθύ κράτος» δεν έμεινε απ’ έξω σήμερα. Πώς θα αναπληρωθούν αυτές οι καταστροφές; Με «στρατηγικά σχέδια» και «Σταύρους Μπένους»; Οι Γερμανοί θέλουν να σφίξουν τα λουριά, μετά από τρία χρόνια «χαλάρωσης» και ν’ αρχίσουν να ξαναζητάνε «ματωμένα πλεονάσματα». Είμαστε έτοιμοι να παίξουμε και πάλι σ’ αυτό το απάνθρωπο παιγνίδι δίχως αύριο ή προσδοκάμε να μας σώσει η «επενδυτική βαθμίδα»; Μούγκα απ’ όλους. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Θα τους περιμένουμε τον κατακαημένο Σεπτέμβρη, για να δούμε τι θα πούνε στο πανηγύρι της Θεσσαλονίκης...

27/7/2023
"Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν, σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά"

Παλιά-παλιά τις φωτιές τις βάζανε οι κομιτατζήδες...

27/7/2023
Ρε ηλίθιοι στην κορυφή (τάχα) είναι η αρχιτεκτονική, γιατί δίνουν επιπλέον ελεύθερο και γραμμικό σχέδιο οι υποψήφιοι και όχι μόνο 4 μαθήματα, που δίνουν οι υποψήφιοι μηχανικοί, δικηγόροι και γιατροί... Συγκρίνετε ανόμοια πράγματα.

27/7/2023

Παλιά αυτά, το '75...

26/5/2023

Sinead O'Connor - The Foggy Dew
https://www.youtube.com/watch?v=7y-s9AiLp7Q

26/7/2023
>>Βορίδης: Η ΕΥΠ ψάχνει για τη φωτιά στη Ρόδο – Αν την έβαλαν τούρκοι πράκτορες ή κτηνοτρόφοι δεν ξέρω<<
Η σκληρή γραμμή στα εθνικά θέματα... για να κόβει το βήχα στους (ακρο)δεξιούς β διαλογής.

ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ το νέο τεύχος #82

O Μετρονόμος, το καλό περιοδικό για το «έντεχνο τραγούδι», συμπληρώνει 82 τεύχη με το παρόν Απριλίου-Ιουνίου 2023. Με 80 σελίδες, με άψογη ασπρόμαυρη εμφάνιση και με τιμή 10 ευρώ, ο Μετρονόμος φιλοδοξεί και το κατορθώνει, με τα συνεχή αφιερώματά του, να δημιουργεί όχι ένα περιοδικό επικαιρικό και αναλώσιμο, μα μία έκδοση αρχείου.

Έτσι συμβαίνει και με το τρέχον τεύχος, που είναι αφιερωμένο στον Γιώργο Ανδρέου, ένα συνθέτη, που πρωτοστάτησε με τα τραγούδια του στην αναθέρμανση του «έντεχνου» στην δεκαετία του ’90 (και μετά απ’ αυτήν).
Οι πρώτες δέκα εννέα σελίδες του περιοδικού είναι αφιερωμένες στον Γ. Ανδρέου λοιπόν, η παραγωγή του οποίου προσεγγίζεται μέσα από διαφόρων ειδών κείμενα, που περιλαμβάνουν συνεντεύξεις, σκέψεις γύρω από την δική του ποίηση, μα και γύρω από το πώς αντιμετωπίζει ο ίδιος, ως συνθέτης, τον ποιητικό λόγο άλλων, ενώ υπάρχει κείμενο ακόμη και για το ροκ συγκρότημα, τους Αλέ Ρε Τουρ, μέσω του οποίου εμφανίστηκε στην δισκογραφία, το 1984.

Από ’κει και πέρα η ύλη του συγκεκριμένου τεύχους επεκτείνεται σε πολλά και διαφορετικά θέματα, όπως είναι οι συνεντεύξεις (ο Σωτήρης Κακίσης μιλά στον Ηρακλή Οικονόμου, ο Τάσος Καρακατσάνης μιλά στον Σταύρο Γ. Καρτσωνάκη κ.λπ.), υπάρχει το δεύτερο αφιέρωμα «μουσική και θέατρο», ενώ άκρως ενδιαφέρον βρήκα το άρθρο του Κωνσταντίνου Τσικλέα για τον πιανίστα και διακεκριμένο δάσκαλο του πιάνου Αυστριακό Μαξ Χάλλεκερ (1922-2005), που από το 1970 ζούσε μονίμως στην Ελλάδα, όπως και το ανάλογο (άρθρο) του Κώστα Προβατά για τον συνθέτη-τραγουδοποιό Γιάννη Κ. Ιωάννου.
Ωραίο τεύχος, το οποίο θα απολαύσουν οι φίλοι του ελληνικού τραγουδιού και της μουσικής.
Επαφή: www.metronomos.gr