JEF MAARAWI gospel

Πάλι μπροστά μας, δηλαδή στ’ αυτιά μας, αυτός ο παράξενος τραγουδοποιός, που ακούει στο ονοματεπώνυμο Jef Maarawi. Τον αποκαλώ «παράξενο» γιατί α. είναι γεννημένος στη Βραζιλία, από σύρο πατέρα και βραζιλιάνα μάνα, β. γιατί ζει στην Ελλάδα και γ. γιατί τραγουδά κυρίως στα αγγλικά (μια γλώσσα που δεν είναι ούτε η μητρική του, ούτε η πατρική του, ούτε της χώρας που ζει). Όλα αυτά, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι συνηθισμένα και δεν τα συναντάς κάθε-μέρα στην ελληνική δισκογραφία. Από την άλλη «όλα αυτά» εξάπτουν και το ενδιαφέρον μας για την περίπτωσή του – με τους δύο παλαιότερους δίσκους του να τονίζουν, ασυζητητί, αυτή την ιδιαιτερότητα.

Κάτι που εν πολλοίς συμβαίνει και με το παρόν “Gospel” [Inner Ear, 2024], ένα τραγουδιστικό LP, με δέκα κομμάτια γραμμένα σχεδόν όλα από τον Maarawi. Το άλμπουμ αυτό ξεχωρίζει κατ’ αρχάς λόγω των ενορχηστρώσεών του, τις οποίες διεκδικούν δέκα μουσικοί – δηλαδή αυτοί που εμφανίζονται και στις ηχογραφήσεις. Λέμε για τους: Jef Maarawi φωνή, κλασική κιθάρα, Vassilis Vlahakos ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά, ντραμς, Aki Rei ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά, ντραμς, Mampre Kasardjian μπάσο, Demian Gomez ντραμς, Sergios Voudris φωνητικά, πιάνο, μπάσο, Aggelos Polychronou κρουστά, Kostas Sidirokastritis ακουστική κιθάρα, φωνητικά, Nefeli Liouta βιολί και Kostas Synodinos hammond.
Τα τραγούδια του Maarawi είναι πολύ προσωπικά, ερμητικά σχεδόν και δύσκολα αποκρυπτογραφούνται στην ολότητά τους – από στιχουργικής πλευράς κατ’ αρχάς. Με φωνή, που διατηρεί κάποιες «ντυλανικές» επιρροές και με λόγια ποιητικά μέσα στην ιδιομορφία τους, ο Maarawi στηρίζεται στις μουσικές, κατά βάση, προκειμένου όλα αυτά που σκέφτεται να περάσουν προς τον κόσμο.
Οι συνθέσεις του είναι και αυτές ιδιόμορφες, εν τω μεταξύ, αλλά το γεγονός πως ενορχηστρώνονται με τόλμη και με δύναμη τις καθιστά «άνετες» στο αυτί. Σίγουρα, όσοι ακούνε αφηγηματικά τραγούδια, folk κ.λπ., θα νοιώσουν κάποια οικειότητα με τα κομμάτια του Maarawi, ενώ το ίδιο θα νοιώσουν και όσοι έχουν μια επαφή με τη βραζιλιάνικη ψυχεδέλεια, την tropicália δηλαδή, αλλά και με σύγχρονους singer-songwriters τύπου Sufjan Stevens.
Από τα δέκα κομμάτια του LP τα οκτώ έχουν αγγλικό στίχο, ένα είναι γραμμένο στα πορτουγκέζικα, ενώ ένα ακούγεται στα ελληνικά. Το πορτουγκέζικο, το “Língua”, είναι ένα από τα καλύτερα της πρώτης πλευράς, ενώ αρκετά καλό είναι και το Α5 “Babossa”.
Η δεύτερη πλευρά τώρα, που ανοίγει με το συμπαθές ελληνικό “Dimitra”, συνεχίζει ακόμη περισσότερο εντυπωσιακά – με όλα τα (αγγλόφωνα) κομμάτια να είναι πολύ καλά, πάντα απαιτητικά, κινούμενα σ’ ένα χώρο ανάμεσα στο rock, κάπως old school προδιαγραφών, και το folk-rock, αποδεικνύοντας πως ο Jef Maarawi είναι ένας αληθινά ταλαντούχος τραγουδοποιός, ο οποίος αξίζει την προσοχή όλων μας.
Επαφή: https://jefmaarawi-inner-ear.bandcamp.com/album/gospel

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 620

8/1/2025
Οι "Μεταμορφώσεις" (1973) του Γιάννη Κοκκόλη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

7/1/2025
O "Εφιάλτης" (1961) του Ερρίκου Ανδρέου, στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

6/1/2025
Αν κέρδιζε στις εκλογές του ’96 μάλλον θα είχαμε γλιτώσει πολλά...

[εδώ με τον Αζάνκα – κυκλοφορούσαν και με το σκούτερ ]

6/1/2025
Θες να μάθεις για τα ΙΕΚ Τάπερμαν, πόσα είναι τα δίδακτρα, πότε ξεκινάνε τα μαθήματα, πόσο διαρκούν, τι το κάνεις το πτυχίο σου μετά, πού βρίσκεις δουλειά, με ποιους θα τρωγοπίνεις, πώς θα τ’ αρπάζεις χωρίς να σε παίρνουν χαμπάρι (εκτός κι αν είσαι ηλίθιος), πώς θα περνάς το μαύρο γι’ άσπρο και το μπλε για κίτρινο, και όλα αυτά, και άλλα ακόμη; Πάρε εδώ τον Oδηγό Σπουδών...

6/1/2025
Στο δισκορυχείον μέσα στα χρόνια έχουν αφήσει σχόλια πάρα πολλοί καλλιτέχνες, τραγουδοποιοί και άλλοι – με ορισμένους απ’ αυτούς να μην βρίσκονται πλέον στη ζωή. Προχείρως μπορώ να θυμηθώ τον Σταύρο Λογαρίδη, τον Κώστα Φέρρη, τον Δημήτρη Πουλικάκο, τον Τάκη Αντωνιάδη κ.ά. Είναι τιμή για μένα όλα αυτά τα σχόλια (και των επωνύμων και των ανωνύμων) για τη δουλειά που κάνω.
Χθες πήρα ένα σχόλιο από τον σπουδαίο και ακριβοθώρητο πλέον Tony Pinelli. Αυτός πρέπει να ήταν, γιατί έγραψε με greeklish και στο τέλος υπέγραψε ως “Pinelli”.
Το σχόλιο αφορούσε το βαρύ ροκ τραγούδι του “Woman”, που υπάρχει στον τρίτο δίσκο του από το 1971, και για το οποίο είχα γράψει τον Δεκέμβριο του 2013 στο blog.

Ο Pinelli με αφορμή την ανάρτηση θυμήθηκε τους τότε συνεργάτες του, όπως τον κιθαρίστα Paul Jeffery, και τα μέρη που εμφανιζόταν την ίδια εποχή στην Ελλάδα.
Δεν ξέρω από πού μπορεί να έστειλε το σχόλιο, από την Αμερική, την Ιταλία, την Ελλάδα; Άγνωστο... Ας είναι καλά όπου κι αν είναι... Ορίστε...
«Poly prokorimenos disco afto ton Paul Jeffery eixe grapsei kai ekane oln tnn enorchistris gia olla ta tragoudia. O Jeffery eitanai leader stous Top 3 tns Gelsomina stn Italia apo ton Martio 1966 ..masi me David John Baker came to Greece 1971 stn Annabella Akadnmias ka .meta stn Akrotiri otan o Baker efige kai o Vassilis Reno Konstantinidis pire mereos masi mas masi ton Eugnomon tumbes kai sax kai trompeta Ellen's...
Teleio group
Pinelli»

4/1/2025
Κάθε ταινία μουσική-βιογραφική (ας μείνω σ’ αυτές) περνάει από 10 λογοκρισίες για να βγει στο πανί. Αφού θα πρέπει να έχει το ok των κληρονόμων και όσων είναι εν ζωή, από τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργούς, παραγωγούς, εταιρειάρχες κ.λπ. Από κάθε πρόσωπο, τέλος πάντων, που εμφανίζεται σ’ αυτές.
Δηλαδή ο παραγωγός, ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης μιας τέτοιας ταινίας είναι υπόλογοι, στο making of, έναντι όλου αυτού του κόσμου, ο οποίος είναι έτοιμος ανά πάσα ώρα και στιγμή να πει... αυτό βγαλ’ το, αυτό δεν είναι έτσι, αυτό δεν θέλω να ακουστεί ή να δειχθεί... κι ένα σωρό παρόμοια.
Οι ταινίες μυθοπλασίας είναι παραμύθια. Δεν έχουν παρά ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα, και κανονικά θα έπρεπε πάντα στην αρχή να γράφουν πως... οιαδήποτε σχέση με τα αληθινά πρόσωπα και τις καταστάσεις είναι μάλλον συμπτωματική.
Όποιος θέλει να μάθει τι στ’ αλήθεια έχει γίνει, τότε ας ψάξει μόνος του - να ρωτήσει, να μάθει και να διαβάσει. Και πάλι 100% σίγουρος δεν θα ’ναι.

4/1/2025
"Αδιέξοδος" (1970-71) του Όμηρου Ευστρατιάδη...
στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024].

4/1/2025

Το ρεμπέτικο είναι πεθαμένο είδος. Μουσειακό. Στην Ελλάδα ασχολούνται περισσότερο τα πανεπιστήμια και το προβάλλουν διεθνώς για λόγους «ύποπτους». Θέλουν να το εμφανίσουν κάπως σαν το blues, το tango και τα λοιπά, κάπως σαν «παγκόσμια κληρονομιά». Φυσικά υπάρχουν πολύ ωραία ρεμπέτικα, δεν αντιλέγει κανείς, αλλά πολύ δύσκολα ένα ρεμπέτικο μπορεί να καλύψει την καθημερινή, σημερινή, ψυχολογία όπως ένα λαϊκό τραγούδι. Και γι’ αυτό τα λαϊκά ακούγονται παντού, συνεχώς και βγάζουν ασπροπρόσωπους όλους τους νεότερους (στις πίστες ή στα σπιτικά γλέντια). Και φυσικά δεν υπάρχει λαϊκό πρόγραμμα χωρίς τραγούδια του Στέλιου, τα οποία ακούγονται συνεχώς και αμετακλήτως. Ο Στέλιος δεν είναι ούτε η «κλάψα», ούτε η ξενητιά, είναι χίλια δυο. Και μην κρίνετε από το YouTube, τα νούμερα του οποίου γίνονται κυρίως από τη νεολαία. Μην περιμένεις δηλαδή να δεις το «Ας παν στην ευχή τα παλιά» να έχει 10 εκατ. views. Έχει όμως 14 εκατ. το «Βραδιάζει», γιατί είναι αυτό που μάθανε οι νεότεροι. Ποτέ, κανένα ρεμπέτικο δεν θα φθάσει σ’ αυτό το νούμερο.

3/1/2025
Η Μίνως έπρεπε να ξαναβγάλει το «Υπάρχω» σε βινύλιο – κάπως σαν καθήκον. Να διορθώσει τα λάθη στο εξώφυλλο (και στο κείμενο του Πυθαγόρα), να γράψει τα ονόματα των μουσικών και φυσικά να κάνει νέα επεξεργασία και νέο μάστερ στις παλιές μπομπίνες, που ελπίζω να μην έχουν χαθεί, ώστε να δώσει νέα πνοή στην ηχογράφηση. Δεν αναφέρομαι καθόλου σε ανέκδοτα bonus tracks και τέτοια, που θα συμπλήρωναν με τον καλύτερο τρόπο μια επετειακή έκδοση, γιατί δεν υπάρχουν. Αν και θα μπορούσε να μπουν κάποια κομμάτια από τα 45άρια του Στέλιου εκείνης της εποχής. Επίσης θα μπορούσε να μπει και ένθετο με φωτογραφίες από το σέσσιον -όλο και κάτι θα υπάρχει-, με τους στίχους του Πυθαγόρα γραμμένους κ.λπ. Να γίνει μια σωστή δουλειά.

Ποσότητα; 1.500 αριθμημένα αντίτυπα –δεν το βλέπω για παραπάνω– με τιμή μάξιμουμ τα 25 ευρώ. Γιατί αν μιλάμε για... 45, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να το συζητάμε.

3/1/2025
Η Ατζίτα Ουίλσον στην ταινία του Παύλου Φιλίππου "Μαύρη Αφροδίτη" (1977).

Διαθέτει και πραγματολογικά στοιχεία η φωτό, όπως τη διαφήμιση του Κάμελ, στο περίπτερο, που φανερώνει και τα χρόνια της. Κάμελ είναι το βερνίκι για τα παπούτσια (στίλβωμα υποδημάτων), όχι τα τσιγάρα. Και τότε το Κάμελ γραφόταν με ελληνικά στοιχεία πάνω στο κουτί, όχι με λατινικά όπως σήμερα.

Στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

2/1/12025
O Μάνθος μπορεί να πέθανε πριν από 4 χρόνια, αλλά η παρακαταθήκη που άφησε σε μουσικούς και απλούς φαν του λαϊκού είναι τεράστια. Ελπίζω να μην κατεβούν ποτέ τα εκατοντάδες βίντεό του από 'κει όπου βρίσκονται...
https://www.youtube.com/watch?v=1gE4mTcWevU

DE STRESS σκέψου πριν είναι αργά

Αυτή κι αν είναι έκπληξη. Οι Stress, ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά πανκ συγκροτήματα, επανεμφανίζονται στη δισκογραφία, ως De Stress τώρα –θυμηθείτε τους afro/ska/reggae De Traces από τα 90s– με καινούριο-παλιό υλικό, μετά από σχεδόν 40 χρόνια. Το λέω, γιατί εδώ έχουμε εγγραφές των Stress από τον Ιούνιο του ’24, με το συγκρότημα να το αποτελούν σήμερα οι Λούης Κοντούλης κιθάρα, τρομπέτα, τραγούδι, Κώστας Δρίβας μπάσο, τραγούδι, Γιώργος Μπερδέσης κιθάρα, τραγούδι και Κώστας Μπεσλεμής ντραμς, με τους Κώστα Θωμαΐδη πλήκτρα (από τους De Traces) και Κατερίνα Βενέτη τραγούδι να συμπληρώνουν τη line-up. Τα καινούρια-παλιά τραγούδια των Stress είναι τέσσερα+ένα και καταλαμβάνουν τις δύο πλευρές ενός πολύ ωραία σχεδιασμένου 10ιντσου, που έχει τίτλο «Σκέψου Πριν Είναι Αργά». Το EP παίζει στις 45 στροφές και είναι ιδιωτικής εκτύπωσης, σε διανομή από την B-otherSide Records.

Τα τέσσερα κομμάτια των Stress είναι της παλιάς, της πρώτης εποχής τους, τα οποία και διασκευάζονται, εδώ, σε πιο... reggae κατευθύνσεις.
Το πρώτο εξ αυτών είναι το «Ξέχασες κιόλας την ζωή σου», γνωστό βασικά από το “Athens Burning I” (πρώτη ηχογράφηση νωρίς το ’83). Εδώ το κομμάτι διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τα πάνκικα χαρακτηριστικά του, με τις reggae επιστρωματώσεις απλώς να δείχνουν τη στενή σχέση ανάμεσα στο punk και την reggae, έτσι όπως αυτή (η σχέση) θα αποτυπωνόταν στη φάση του british punk στο δεύτερο μισό των seventies. Το επόμενο, το «Σκέψου πριν είναι αργά» επίσης προέρχεται από ένα demo του γκρουπ εκείνης της εποχής (1983) και ακούγεται στο “Athens Burning II” (τα δύο “Athens Burning” να υπενθυμίσω πως βγήκαν, επίσημα, από την B-otherSide, το 2011). Εδώ το κομμάτι δεν έχει χάσει σε τίποτα από την ορμή του, παρά την τετράλεπτη διάρκειά του, που αφήνει περιθώριο για σόλο στην κιθάρα, συν πλήκτρα, συν γυναικεία φωνητικά, όλα τοποθετημένα πάνω σ’ αυτή την reggae-rock κατευθυντήρια ρυθμική γραμμή. Η πλευρά θα ολοκληρωθεί με την διασκευή του “Too much pressure” των Selecter, που διατηρεί καθ’ όλη τη διάρκειά της τα ska χαρακτηριστικά της πρωτότυπης εκτέλεσης.
Στη δεύτερη πλευρά υπάρχει βασικά ο «Στρατιώτης» (γνωστός και από τον «Ήχο της Ανασφάλειας», μα και από το “Athens Burning II”). Το κομμάτι διαθέτει πολλά dub στοιχεία και σαν version «λέει», καθώς αναπτύσσεται επίσης σε τετράλεπτη διάρκεια, με περιθώριο για instro δόσιμο. Το 10ιντσο θα ολοκληρωθεί με μ’ ένα remix του Blend Mishkin στον «Στρατιώτη», που θα τονίσει ακόμη πιο πολύ τις dub παρεμβάσεις, με το λαστιχωτό μπάσο, τις αντηχήσεις, τα breaks από πλήκτρα-εφφέ κ.λπ. Γουστάρω Stress.
Επαφή: https://thestress.bandcamp.com/album/hink-before-its-too-late-ep-2024

ADAM GEOFFREY COLE & TRAPPIST AFTERLAND ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα το 2024

Τραγουδοποιός από την άλλη μεριά του κόσμου, από την Μελβούρνη της Αυστραλίας, ο Adam Geoffrey Cole και το σχήμα που τον συνοδεύει, οι Trappist Afterland, θα μπορούσε να αποτελούν ένα... καλά κρυμμένο μυστικό του σύγχρονου ψυχεδελικού folk. Έχοντας ήδη εννέα άλμπουμ στην κατοχή τους έρχονται τώρα με το παρόν δέκατο, που τιτλοφορείται “Evergreen / Walk to Paradise Garden” –μια ελληνική παραγωγή της Cosmic Eye, που επανεμφανίζεται μετά από κάποια χρόνια, και με αποκλειστική διανομή από την Sound Effect–, να δώσουν ένα ακόμη psych-folk gem, που παραπέμπει ηχητικώς και αισθητικώς, κατ’ ευθείαν, στην εποχή των ανάλογων άλμπουμ από τα late sixties-early seventies.

Είναι πολλά τα επιμέρους χαρακτηριστικά των Adam Geoffrey Cole & Trappist Afterland, αλλά πριν πούμε κάτι γι’ αυτά να δώσουμε τα ονόματα. Μπροστά είναι λοιπόν ο Adam Geoffrey Cole, που γράφει σχεδόν όλο το υλικό (μουσική-στίχους) και τραγουδά, παίζοντας επίσης κιθάρες, cittern, τανπούρα, ούτι, dulcitar, σύνθια και ξυλόφωνο, ενώ μαζί του βρίσκονται και οι Matt Malone τραγούδι, Tom Warren μπάσο, βίνα, squeezebox, Anthony Cornish βιολί, Henry Parker ακουστική κιθάρα, τραγούδι, Angeline Morrison φωνητικά, Tali Trow πιάνο, κοντραμπάσο, όργανο, κρουστά και David Tibet φωνητικά. Αυτοί οι μουσικοί δεν παίζουν όλοι μαζί, αλλά πότε εδώ και πότε εκεί, με τα τραγούδια γενικώς να διατηρούν αυτά τα κάπως loner χαρακτηριστικά τους καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου.
Το άλμπουμ είναι άκρως συναισθηματικό και ρέει μέσα σ’ ένα κλίμα έντονης φόρτισης από την πλευρά του βασικού ερμηνευτή. Σχεδόν με σπασμένη φωνή και σχεδόν κλαίγοντας ο Adam Geoffrey Cole αποδίδει τούτα τα τελείως «δικά του» και «εσωτερικά» τραγούδια, μ’ έναν τρόπο σχεδόν σπαρακτικό. Όπως γράφει κάποιος Paul Skeers στο μέσα μέρος του gatefold:
«Αυτό το άλμπουμ σχεδιάστηκε ανάμεσα στις επισκέψεις στην μητέρα του Cole, καθώς η υγεία της επιδεινωνόταν, σιγά-σιγά, από την άνοια. Επισκέπτοντάς την, ο Cole, θα έκανε, κάθε μήνα, 1600 χιλιόμετρα, προς την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Kiama, στη νότια ακτή της Αυστραλίας, στη Νέα Νότια Ουαλία. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ταξιδιών, της απώλειας της μητέρας του, της διάλυσης του γάμου του και της τελικής επιστροφής του στα γενέθλια μέρη, τα τραγούδια θα έπαιρναν τη συγκεκριμένη μορφή».
Έτσι, από τη μια μεριά υπάρχει αυτό το βαθύ συναισθηματικό στοιχείο, που έχει να κάνει με την ζωή του Cole και τις επιδράσεις που είχαν μέσα του οι διάφορες απώλειες κ.λπ. ενώ, προς την τελική οικοδόμηση των τραγουδιών, συμβάλλει και μία κάπως... μοναστική αντίληψη για τη ζωή που έχει ο αυστραλός τραγουδοποιός (το trappist, του συγκροτήματός του, αναφέρεται προφανώς στους τραπιστές μοναχούς, με την αυστηρή καθημερινότητά τους) και η οποία προσδίδει στις συνθέσεις του ένα εξώκοσμο χρώμα. Αυτή λοιπόν η στοιχειωτική ατμόσφαιρα περιβάλλει κάθε μέτρο, κάθε τραγουδιού, τούτου του εντελώς ξεχωριστού δίσκου, που αποτελεί αληθινό «ταξίδι» από μόνος του. Μην αμελήσετε. Ιδίως αν γουστάρετε σέβεντις φολκ δίσκους από τα down-unda μέρη σαν το “Yaraandoo” του Rob Thomsett ή το “Childhood’s End” του Phil Sawyer.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/evergreen-walk-to-paradise-garden

CONGULUS ένα σύγχρονο ροκ συγκρότημα από την Τουρκία

Οι Congulus είναι Τούρκοι, προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη, και το “G​ö​ç​ebe” [Sound Effect Records, 2024] είναι το πιο πρόσφατο LP τους. Η μπάντα είναι τριμελής, καθώς αποτελείται εκ των Cihan Önder κιθάρες, σύνθια, Fatih Can Oklay μπάσο και Tayfun Gür ντραμς, παίζει rock χωρίς λόγια, ενώ συνδυάζει διαφόρων τύπων ροκ χαρακτηριστικά.

Ας πούμε το εισαγωγικό “İskeletin düğün halayı” είναι σκληρό, με στοιχεία stoner, χωρίς πάντως να ακολουθεί την πεπατημένη, κυρίως γιατί οι κιθάρες κάνουν ωραία διπλή δουλειά. Οπωσδήποτε υπάρχει κι εδώ κάποια oriental γραμμή, που αναπτύσσεται κάπως στοιχειωδώς, με το “Hacamat”, που ακολουθεί, να είναι πιο κοντά στο κλασικό anadolu rock, αν το δεις πάντως μέσα από μια πιο hard οπτική. Ωραίο κομμάτι. Στο “Diri bir nefes” υπάρχουν σχήματα με λίγες νότες που λειτουργούν επαναληπτικά, προτείνοντας αυτό το ιδιόμορφο eastern trance, με τις κιθάρες από ένα σημείο και μετά να αναλαμβάνουν πλήρεις πρωτοβουλίες. Όπως και στο “Senin sırlarının yenilmez gücünü gördüm” εξάλλου, εκεί όπου η ανατολίτικη γραμμή τού προσδίδει μια ψυχεδελικότητα, που είναι σταθερή και τοποθετημένη «στο κόκκινο». Η πλευρά θα ολοκληρωθεί με το γρήγορο “Park”, που δίνει την ευκαιρία στους Τούρκους να επανεμφανίσουν stoner πρακτικές.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το “Zarzaram” που συνδυάζει στονεράδικη riff-ολογία με οριενταλισμούς, συν growl vocals, σ’ ένα κομμάτι μπιτάτο και οπωσδήποτε ιδιαίτερο. Τα εφφέ, με τα οποία ανοίγει το “Vordonisi”, σε προδιαθέτουν για κάτι άλλο – το λέω, γιατί εδώ έχουμε ένα ακόμη stoner track, με κάπως επικά φωνητικά, που «ανεβαίνει» σε ένταση, μέσα από τη μονοτονία του. Στο προτελευταίο “Ulak”, οι Congulus δεν χάνουν σε εφευρετικότητα, καθότι η κιθάρα του Önder (που είναι... κιθάρες στην πράξη) κρατάει όλο το κομμάτι με τα ποικίλα ηχοχρώματα, τα wah-wah κ.λπ. να καθορίζουν τις επιμέρους εντάσεις. Το “G​ö​ç​ebe” θα ολοκληρωθεί με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του, το σχεδόν 9λεπτο “Sonunda ah çekeriz derinden”, που είναι ένα από τα πιο ψυχεδελικά του LP, με ατελείωτα πειραγμένα soli στην κιθάρα στην αρχή, τοποθετημένα πάνω σε γρήγορο τέμπο πριν το τελικό πιο ήπιο κλείσιμο.
Σίγουρα ένα ενδιαφέρον άλμπουμ, που μπορεί να αφορά το ίδιο στονεράδες, progsters και ψυχεδελάδες.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/g%C3%B6%C3%A7ebe

THE CALLAS ανατολή

Οι Callas (Aris Ionas κιθάρες, φωνή, Lakis Ionas μπάσο, Chrysanthi Tsoukala ντραμς, φωνή, Chris Bekiris κιθάρες, συν τον Κώστα Στεργίου σαξόφωνο σε δύο tracks) τραγουδούν ελληνικά. Το έχουν επιχειρήσει, βεβαίως, και στο «Είμαι Ένα Ξενοδοχείο» του 2020, αλλά για να το επαναλαμβάνουν και τώρα σημαίνει πως ήταν ικανοποιημένοι από ’κείνη την αρχική προσπάθειά τους.

Διαβάζω κατ’ αρχάς τους τυπωμένους στίχους των Callas στο innersleeve, του νέου άλμπουμ τους «Ανατολή» [Inner Ear, 2024], και τους βρίσκω κάπως... χύμα (τους στίχους). Άτεχνους εννοώ. Εντάξει, τραγούδια γράφουν οι άνθρωποι, δεν γράφουν μανιφέστα, αλλά από ’κει έως το «άντε γ@μήσου ρε μ@λάκα» υπάρχει μια απόσταση. Προφανώς, και δεν διαφωνώ με τις ευαισθησίες που δείχνουν οι Callas στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, που θίγονται εδώ (ρατσισμός, περιθωριοποίηση, μοναξιά, ζόρικες σχέσεις, κοινωνία στον αυτόματο πιλότο και άλλα τινά), αλλά το ζήτημα είναι, πάντα, πώς θα τα κάνεις όλα αυτά στίχους για τραγούδια. Η δική μου γνώμη είναι πως θα χρειαζόταν μεγαλύτερη προσπάθεια (σε κάποια τουλάχιστον κομμάτια) από τους αδελφούς Ιωνά, ώστε να εκπληρούται και το αισθητικώς ενδιαφέρον, πέρα από το κοινωνικοπολιτικό.
Από την πρώτη πλευρά τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το «Πλύση στομάχου» με τις πολύ ωραίες κιθάρες (με παραπέμπει στο εκπληκτικό “Father’s name is dad” των Fire) και το «Πρωτοχρονιά», που κι αυτό κυλάει ωραία, έχοντας πιασάρικο ρεφρέν.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το «Μάνα, πέφτω», που διαθέτει δημοτική εισαγωγή, έχοντας το σαξόφωνο σε ρόλο κλαρίνου. Μ’ αρέσει πολύ ο ήχος των κιθαρών, που στριγγλίζουν και σ’ αυτό το κομμάτι, ενώ και γενικότερα, σαν σύνθεση, το «Μάνα, πέφτω» είναι πολύ καλό (παρότι έχω κάποιες ενστάσεις ως προς τα λόγια). Ωραίο συνθετικά, δηλαδή φοβερό, είναι και το «Όλα παίρνουν φωτιά», με την ερμηνεία όμως, εδώ, κάπως να με ξενίζει. Να μην πείθει. Έχω τη γνώμη, δηλαδή, πως και η φωνή πρέπει και μπορεί να γίνει πιο εκφραστική – κάτι που το διαπιστώνω και στο επόμενο track, την «Ανατολή». Θέλω να πω πως ο τρόπος που θα εκφράσεις στα ελληνικά κάποια θέματα, κάποια νοήματα, έχει μια ιδιαιτερότητα, η οποία δεν μπορεί να είναι η ίδια όταν τραγουδάς, τα ανάλογα, στα αγγλικά (που κι εκείνα έχουν τη δική τους ιδιαιτερότητα).
Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το “Love hate”, που είναι και το μόνο αγγλόφωνο της «Ανατολής» (και είναι πολύ καλό), επανατοποθετεί ένα ζήτημα από την αρχή. Μήπως τα αγγλικά, τελικώς, είναι η γλώσσα που ταιριάζει καλύτερα στα τραγούδια των Callas; Δεν ξέρω... Εξαρτάται και από τους ίδιους... τι θα πράξουν στο μέλλον...
Επαφή: https://innerear-thecallas.bandcamp.com/album/--2

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ: ένα διαφορετικό πολυπόστ – με ιστορίες, δικά του τραγούδια, μα και άλλων «καζαντζιδικών»

Μέσα στα χρόνια έχω κάνει πάμπολλα ποστ για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Διάλεξα μερικά απ’ αυτά, πρόσθεσα και κάποια καινούρια, και κάπως έτσι προέκυψε αυτή η 20άδα...
1.
Το καλοκαίρι του ’52 έκανε πολλή ζέστη στην Αθήνα και κάπως έτσι ο Απόστολος Καλδάρας θα έγραφε το τραγούδι «Για μπάνιο πάω» («Βρε τι ’ναι τούτο το κακό / τι φλόγα, τι καμίνι / λες κι η Αθήνα άναψε / και φούρνος έχει γίνει»). Ήταν το πρώτο τραγούδι που θα έλεγε ποτέ ο Στέλιος. Μπορεί το τραγούδι να ατύχησε εμπορικά, αλλά ήταν η αρχή.

2.
«Απ’ τη Σπηλιά του Παρασκευά, όπου δούλευε ο Χιώτης (σ.σ. αρχή ’60), έρχεται ένα βράδυ στο δικό μου μαγαζί ο Κατσιμίχας μεθυσμένος και με ύφος προκλητικό, όταν κατέβηκα στα τραπέζια μού λέει: “Τι σου ’χω κάνει και δεν μ’ αφήνεις ν’ ανέβω κι εγώ στο πάλκο σαν τραγουδιστής;”. Όχι, εγώ δεν τον είχα βασανιστή στη Μακρόνησο. Εγώ είχα έναν άλλο, τον Μιχαηλίδη τον Θωμά. Ο Κατσιμίχας αυτός ήταν της κλάσης του Μπιθικώτση και του Θεοδωράκη. Πασίγνωστος. Τον γράφουν και τα βιβλία, όπως τον Θεοφιλογιαννάκο της ΕΣΑ. Του λέω: “Δε σε καταλαβαίνω”. Μου λέει: “Ξέρεις πολύ καλά τι θέλω να πω. Θα τα πούμε στο σχόλασμα”. Στο σχόλασμα μπαίνει στο καμαρίνι μεθυσμένος μ’ ένα καπάκι από κονσερβοκούτι. Τα μάτια του είχαν σακουλιάσει. Μου λέει: “Αν σου πάρω τώρα το λαρύγγι, τι θα γίνει;”. “Βρε Γιάννη σύνελθε, τι έχεις πάθει;”. Μου λέει: “Έχεις θέσει όρο στον Λαμπρόπουλο τον Τάκη [της εταιρείας Κολούμπια] ή εσύ ή εγώ!”. Του λέω: “Τρελός είσαι; Ποιος σου τα ’χει πει αυτά;”. “Ο ίδιος ο Μανώλης, ρε, μου τα ’χει πει”. “O Χιώτης, μιλάς σοβαρά;. Ο Μανώλης είναι φίλος μου”. Μου λέει: “Aυτά που σου λέω”. Μου ορκιζότανε κιόλα».
Στέλιος Καζαντζίδης «Υπάρχω / Μιλάει στον Βασίλη Βασιλικό» [Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη, 2000]
https://www.youtube.com/watch?v=BSH0Lnhofck
3.
Σάββατο 4 Noεμβρίου του 1961 ξεκινούσε ο Στέλιος με τη Μαρινέλλα στην Τριάνα του Χειλά, απέναντι από τον Άγιο Σώστη. Βετεράνος στα 30 του; Ούτε τους ποδοσφαιριστές, που σταματούσαν τότε την μπάλα γύρω σ’ αυτή την ηλικία, γιατί τους τσάκιζαν τα πόδια, δεν τους έλεγαν βετεράνους... Για καλό φυσικά θα το είχανε γράψει (προφανώς είχε άλλο νόημα η λέξη εκείνη την εποχή). Λεμονόπουλος με Ζαφειρίου στα μπουζούκια; Τρομερό ντουέτο! Δίπλα στο μεγάλο δίδυμο ο Αντώνης Ρεπάνης, η Ρία Κούρτη, πριν αδελφωθεί με τον Πάνο Γαβαλά και ο Αντώνης Μουστάκας, ένας άλλος διακεκριμένος ερμηνευτής της εποχής. Βλέπουμε επίσης και τον Πάνο Ιατρού, που εκτός από μουσικός (έπαιζε όλα τα έγχορδα) ήταν και τραγουδιστής, και ακόμη ένα από τα «δεξιά χέρια» του Στέλιου για πολλά χρόνια. 

Στο κάτω μέρος της διαφήμισης υπάρχει και το όνομα του κονφερασιέ Μπάμπαρη, με τον οποίον ο Στέλιος, λίγα χρόνια αργότερα, το 1963, θα είχε και μία κόντρα, οικονομικής φύσεως, που θα κατέληγε στα δικαστήρια.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/stelios-kazantzidis-ena-diaforetiko-polypost

ASTERISMYTH το πολύ καλό άλμπουμ του πιανίστα της jazz Στέφανου Κοζάνη και των συνεργατών του

Ας υποθέσουμε ότι Asterismyth είναι η ονομασία του γκρουπ, ή εν πάση περιπτώσει (είναι η ονομασία) του project του συνθέτη και πιανίστα της jazz Στέφανου Κοζάνη. Ένα σχήμα λοιπόν, υπό τον Κοζάνη, ή μαζί με τον Κοζάνη αν προτιμάτε –που το αποτελούν οι Κατερίνα Κωνσταντίνου τραγούδι, στίχοι, Δημήτρης Μαργαρίτης βιολί, εισαγωγικά ποιήματα, στίχοι, Κώστας Πατσιώτης κοντραμπάσο και Νίκος Σιδηροκαστρίτης ντραμς–, είναι υπεύθυνο για τη μουσική και τα λόγια, που ακούγονται σε τούτη την πολύ ωραία σχεδιασμένη παραγωγή, την ηχογραφημένη στο Artracks Studio, στο διάστημα 8-10 Ιουλίου 2024). Περί τίνος πρόκειται;

Στο “Music about the Constellations and Mythical Figures” [Jazz Breeze Records & Radio, 2024] κατ’ αρχάς, υπάρχει concept. Όπως διαβάζουμε στο ωραίο ένθετο του άλμπουμ (CD), δια χειρός Σ. Κοζάνη:
«Αυτή είναι η μουσική που γράφτηκε για 12 αστερισμούς του ουρανού και τα πρόσωπα που σύμφωνα με την αρχαία Ελληνική μυθολογία είναι πίσω από αυτούς. Η δουλειά αυτή ξεκίνησε με δύσκολους οιωνούς, σε περίοδο συναισθηματικής ένδειας, από την ανάγκη να συνδεθώ και να συμπράξω με ανθρώπους και μουσικούς που αγαπώ και θαυμάζω.(...) Ακολούθησε η σύνθεση της μουσικής, που είναι εμπνευσμένη τόσο από τους μύθους, όσο και από την γκάμα συναισθημάτων που νιώθω όταν παρατηρώ τον νυχτερινό ουρανό, ένα από τα καταφύγιά μου από την παιδική μου ηλικία(...)».
Το concept αυτό που περιγράφει ο Κοζάνης αναπτύσσεται σε τέσσερα μέρη, έναν επίλογο και δώδεκα συνολικώς tracks – με την διάρκεια του δίσκου να ξεπερνά την μία ώρα. Άρα συζητάμε για ένα άλμπουμ, μακρύ στο χρόνο, που πρέπει να έχει τον τρόπο να «κρατάει» τον ακροατή, με τις εναλλαγές και την γενικότερη προοπτική του. Συμβαίνει αυτό; Απολύτως θα λέγαμε, και αυτή είναι η πιο μεγάλη επιτυχία του Κοζάνη και των συνεργατών του. Η βεβαιότητα, δηλαδή, πως το “Music about the Constellations and Mythical Figures” αποτελεί ένα ολοκληρωμένο έργο, με πολλές και ενδιαφέρουσες μεταλλαγές, που έχουν να κάνουν, βασικά, με τις επιρροές του συνθέτη – οι οποίες μπορεί να εκκινούν από την κλασική μουσική και την chamber music, για να φθάσουν έως τον Χατζιδάκι και την jazz (εννοείται). Και όλα αυτά μέσα από ανεπαίσθητες αλληλουχίες, που δεν διαταράσσουν ποτέ τη συνέχεια και την ατμόσφαιρα του δίσκου.
Φυσικά, εδώ υπάρχουν μουσικές και τραγούδια που σε ελκύουν άμεσα και με την πρώτη ακρόαση – και ανάμεσά τους θα ανέφερα τα «ζυγά» tracks «Ο αστερισμός του Ηρακλή», «Ο αστερισμός της Παρθένου-Το τραγούδι της Περσεφόνης», «Ο αστερισμός του Περσέα» και «Ο αστερισμός-Το τραγούδι της Ανδρομέδας», με τον σπάνιο, για την ελληνική περίπτωση, συνδυασμό συνθέσεων και πρωτότυπων τραγουδιών (στην ελληνική γλώσσα), που να υπηρετούν, άμεσα και ουσιαστικά, ένα όραμα. Αν και το ακόμη πιο σπάνιο που συμβαίνει, με το “Music about the Constellations and Mythical Figures”, είναι η ενότητά του και η σφριγηλή ανάπτυξή του, που δεν επιτρέπει ούτε κατά το ελάχιστον την απόσπαση της προσοχής του ακροατή.
Ένα διαφορετικό άλμπουμ από τους Asterismyth και τον Στέφανο Κοζάνη, που περιποιεί τιμή στο χώρο της ελληνικής jazz ή και πέραν αυτής.
Επαφή: https://asterismyth.bandcamp.com/album/asterismyth-music-about-the-constellations-and-mythical-figures

JUPITER FUNGUS progressive από τον Πειραιά

Οι Jupiter Fungus είναι ένα ντούο βασικά, που προέρχεται από τον Πειραιά και που τώρα κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του. Ο τίτλος του; “Garden Electric” [Sound Effect Records, 2024]. Κοιτώντας το gatefold cover, μπρος και πίσω, αντιλαμβάνεσαι, σχεδόν αμέσως, με το τι έχεις να κάνεις. Progressive Rock. Όντως; Όντως, καθώς το σχήμα φέρνει στη μνήμη, με την πρώτο κιόλας σύνθεσή του, τα βρετανικά early seventies. Κάποια γκρουπ της Vertigo, ας πούμε.
Jupiter Fungus είναι ο Άρης Παπατριανταφύλλου σε φωνή, πλήκτρα, κιθάρες και ο Φώτης Ξενικουδάκης σε φλάουτο, tin whistle (μεταλλικές σφυρίχτρες), ενώ δίπλα σ’ αυτούς τους δύο στέκονται ακόμη ο Γιώργος Παπαγεωργίου σε μπάσο, ακουστικές, κιθάρες, glockenspiel, ο Γιώργος Εμμανουήλ σε ηλεκτρικές κιθάρες και ο Nick Vell σε ντραμς. Από τη σελίδα του σχήματος στο discogs πληροφορούμαστε πως οι πέντε μουσικοί έχουν προϊστορία και πως έχουν περάσει, στο παρελθόν, από διάφορα σχήματα σαν τους Father Sun, The Telestons, Rotting Christ, Chaostar, Kinoskop και Lucifers Child, κι έτσι, ως πεντάδα, είναι έτοιμοι να καταγράψουν τις στούντιο περιπέτειές τους, προσδίδοντας στο “Garden Electric” ένα old school χρώμα.

Τα κομμάτια εδώ είναι δύο, ανά πλευρά. Ένα 10λεπτο κι ένα 13λεπτο στην πρώτη, κι ένα 12λεπτο μ’ ένα 13λεπτο στην δεύτερη. Το “Underdog”, που έχει και στίχους, ξεκινά εντυπωσιακά. Πάνω σ’ ένα γερό τέμπο, από το μπάσο και τα ντραμς, έρχεται το όργανο, τα breaks από τις κιθάρες και στην πορεία το φλάουτο, για να γεμίσουν το χώρο. Πολύ καλό track, που φέρνει στη μνήμη μου κάτι από Gravy Train και Still Life, έχει εντυπωσιακή δομή, με αλλαγές, soli και «συνομιλίες», δίχως να κουράζει.
Το “Circles” που ακολουθεί, είναι κατά βάση μια τετραμερής σουίτα, με εμφανή, οπωσδήποτε, μέρη, που αποκαλούνται “Theros”, “Metoporon”, “Chimon” και “Ear” (οι τέσσερις εποχές προφανώς). Το progressive εδώ είναι κάπως πιο μελωδικό στο ξεκίνημά του, με το φλάουτο να κυριαρχεί μπροστά, μαζί με τις σφυρίχτρες, που προσδίδουν ένα folk ηχόχρωμα, πριν αναλάβει τα πρωτεία το όργανο. Το φλάουτο σε κάποια σημεία δεν γίνεται να μην ανακαλεί Jethro Tull (λογικό), με τις «αλλαγές» κι εδώ να είναι συνεχείς, προσδίδοντας στη σύνθεση μια ποικιλομορφία, που την έχει ανάγκη. Τις κιθάρες τις ακούς έντονα μόνο στο τελευταίο μέρος (ωραίο κλείσιμο), κάτι που προσφέρει, όσο να ’ναι, στην εφευρετικότητα των Jupiter Fungus, η οποία απογειώνεται στα τρία πρώτα μέρη.
Η δεύτερη πλευρά ξεκινά με το “Past ground”, που επίσης διαθέτει φολκλορισμούς στην αρχή, με μιαν αίσθηση Floyd-ική να το διαπερνά, για να εξελιχθεί προς ένα κάπως psych-prog track με υπαινιγμούς ακόμη και από Brainticket, πριν ολοκληρωθεί καταιγιστικά με συνεχείς «μάχες» ανάμεσα στα πλήκτρα και τις κιθάρες.
Το κλείσιμο με το 13λεπτο “Thoughts of revenge” δεν μπορεί παρά να φανερώνει εκ νέου τις ποιότητες των Jupiter Fungus και βασικά την δεξιότητά τους να χειρίζονται πλήκτρα, κιθάρες και φλάουτο, μ’ έναν αξιοπρόσεκτο τρόπο. Και εδώ τα πιο δυναμικά μέρη εναλλάσσονται με τα πιο ήπια, δημιουργώντας όλες αυτές τις απαραίτητες μεταλλαγές, που αποτελούν ένα από τα πιο βασικά γνωρίσματα του διαχρονικού progressive rock.
Ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, προς κάθε διάστασή του, είναι το “Garden Electric”.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/garden-electric

SPINELESS το δεύτερο άλμπουμ τους “Dysphonia”

Έξι χρόνια μετά το “Speaking of Chaos and Relative Peace” οι Spinless, με την τραγουδίστρια και πιανίστρια Χρύσα Τσαλταμπάση μπροστά, βρίσκονται εκ νέου στην επικαιρότητα με το δεύτερο, αυτή τη φορά, άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Dysphonia” [Submersion Records, 2024]. 

Σε κάποιους, που μπορεί να μην γνωρίζουν τα μουσικά ενδιαφέροντα της Τσαλταμπάση να πούμε, αμέσως, πως αυτά επικεντρώνονται κυρίως στο πειραματικό «μέταλλο», με τη φωνή της –όπως έχουμε ξαναγράψει– να εντυπωσιάζει με τις εκφραστικές δυνατότητές της και τις high pitched ερμηνείες της, οι οποίες μπορεί να εκκινούν ακόμη και από την pop, πριν «χαθούν», μέσα σε σκοτεινά, εφιαλτικά και χαοτικά περιβάλλοντα.
Όλα αυτά τα αντιλαμβάνεσαι ακόμη και από την πρώτη ακρόαση του “Dysphonia”, ενός άλμπουμ δέκα κομματιών, «κομμένο» σε LP και MC, που παρότι διαθέτει tracks με διαφορετικές προσφύσεις έχει τον τρόπο να σε κάνει να τo ακούς «σαν ένα». Είναι η φωνή της Τσαλταμπάση θέλω να πω εκείνη που ενοποιεί τα φαινομενικώς αταίριαστα κομμάτια, όπως είναι τα σκληροπυρηνικά “Justice” και “Disease” στο ξεκίνημα του άλμπουμ, με τα περισσότερο pop / post-rock (έστω και απαιτητικά) “Me” και “You”, που κλείνουν την Side A.
Όμως και στην δεύτερη πλευρά είναι το «ακανόνιστο» εκείνο που έχει νόημα, ο τρόπος να συνδυάζονται σ’ ένα τραγούδι pop, πειραματικές και «μεταλλικές» επινοήσεις, κάτω, πάντα, από μια εύπλαστη και ξεχωριστή φωνή.
Δεν είναι, όμως, μόνο η φωνή και το πιάνο της Τσαλταμπάση, που τρυπάνε τα ηχεία, είναι και η παρουσία του Costas Verigas σε κιθάρες, μπάσο, σύνθια και προγραμματισμός, που συνθέτει κιόλας (όπως και οι επιπλέον κιθάρες του Dennis Morfis) που προσδίδουν στο “Dysphonia” μιαν αίσθηση μοναδικότητας.  
Επαφή: https://submersionrecords.bandcamp.com/album/dysphonia

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 619

1/1/2025 

Έλεγε και τα άστρα η Θεοδώρα Ντάκου –τη θυμάμαι στην τιβί βασικά κάτι τέτοιες μέρες, όταν ήταν στο φόρτε της και πολλοί κρέμονταν από τα χείλια της–, αλλά έγραφε και ποιήματα από τη δεκαετία του ’60 ήδη, τα οποία τύπωνε ο Χριστιανόπουλος στη Διαγώνιο.
[το ποίημα «παίζει» για την παλιά μου γειτονιά – και το ποστάρω στη μνήμη των παλιών γειτόνων μου, που μου μάθανε τα πάντα]

1/1/2025 

Στο μέσο της δεκαετίας του ’60 οι ρόκερ έπαιζαν όρθιοι, ενώ οι λαϊκοί έπαιζαν συνήθως ακόμη καθιστοί. Κι έτσι, όταν εγώ θα έβλεπα για πρώτη φορά αυτή τη φωτό θα αναρωτιόμουν, για κλάσματα δευτερολέπτου, για το ποιο είναι αυτό γκρουπ...

Εντάξει είναι το γκρουπ του Στέλιου σε συναυλία στη Δυτική Γερμανία, το 1965 (μάλλον). Βλέπουμε, δε, τον Χρήστο Νικολόπουλο στο μπουζούκι, δίπλα του στην ηλεκτρική κιθάρα τον Μάριο Κώστογλου (αυτός πρέπει να είναι), αριστερά με τα μαύρα γυαλιά είναι ο τυφλός Κώστας Σταματάκης στο ακορντεόν, δεξιά είναι ο Στέλιος με την κιθάρα, ενώ μπροστά είναι η Μαρινέλλα φυσικά... Δεν έχω χρόνο να ψάξω τώρα για τα άλλα μέλη της ορχήστρας, τον ντράμερ και τον άλλον με το μπαγλαμαδάκι.
Συναυλιακή φωτό και κάπως ποπ. Ακόμη και οι «έντεχνοι» κάθονταν, τότε, στην Ελλάδα, δεν στέκονταν όρθιοι.

Καλή χρονιά σε όλες και όλους!

31/12/2024

Για να πάει καλά ο καινούριος χρόνος λαβαίνουμε τα μέτρα μας από νωρίς... (γέλιο)
[ο Πίτερ Λόρε είναι με την κορύνη, από το Hollywood Canteen του 1944]

31/12/2024
Το 2024 δύο δικά μου βιβλία βρέθηκαν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, μετά από πάρα πολλά χρόνια. Ήταν κάτι που δεν περίμενα ότι θα συμβεί (γιατί δεν είχε συμβεί τα προηγούμενα 28 χρόνια) και οπωσδήποτε χάρηκα πολύ γι’ αυτό.

Και το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο], που βγήκε τον Απρίλιο και το «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books], που βγήκε τον Οκτώβριο, αντανακλούν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου – το λέω, γιατί η ζωή μου και η καθημερινότητά μου, είναι συνυφασμένες με το γράψιμο. Και απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ δύσκολα θα βρω δική μου μέρα, τα τελευταία 30-35 χρόνια –μάλλον δεν πρέπει να υπάρχει–, που να μην έχω γράψει κάτι ή που να μην έχω σχεδιάσει να γράψω κάτι. Για μένα σ’ αυτή την ιστορία δεν υπάρχει διάλειμμα, δεν υπάρχει διακοπή.
Και τα δύο βιβλία αγαπήθηκαν από τον κόσμο, αγοράστηκαν και αγοράζονται. Αυτό είναι μια έξτρα δικαίωση για μένα. Το λέω, γιατί είναι άλλο να σε διαβάζει κάποιος «τζάμπα» στο δίκτυο (τιμή μου), και άλλο να βγάζει λεφτά από την τσέπη του και να υποστηρίζει, εμπράκτως, αυτό που κάνεις (κι άλλη επιπρόσθετη τιμή). Οι ευχαριστίες μου λοιπόν προς όλες και όλους είναι δεδομένες. Όπως δεδομένη είναι και η ευθύνη που νοιώθω, σ’ αυτό το νέο περιβάλλον (της συγγραφής βιβλίων), καθώς σχέδια ξεπηδούν συνεχώς μπροστά μου για το μέλλον.
Καλή χρονιά σε όλες και όλους!

30/12/2024
Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Άκουσα πολλούς καινούριους ελληνικούς δίσκους το 2024. Τα greek reviews του δισκορυχείου που αφορούν φυσικές μορφές, είναι πάνω από 100, μέσα στο ’24, και αυτά αντιστοιχούν σίγουρα σε καμιά 150αριά δίσκους, ενώ πρέπει ν’ άκουσα και καμιά 50αριά ακόμη (από ψηφιακά αρχεία), για τους οποίους δεν έγραψα τίποτα. Συνεπώς, όποιος ψάξει την ετικέτα greek reviews θα βρει όσα θέλει να βρει, ποια αξίζουν πιο πολύ απ’ αυτά κ.λπ., οπότε και η λίστα προκύπτει άμεσα για τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά. Νομίζω πως αυτό είναι και το καλύτερο. Εγώ από τη μεριά μου ό,τι ήταν να κάνω το έκανα...

Πάντως, το άλμπουμ που άκουσα τις περισσότερες φορές μέσα στο ’24 ήταν το «Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο» του Σταύρου Ζώρα από το 1969. Αλήθεια λέω. Πρέπει να το άκουσα 100 φορές, μπορεί και παραπάνω, δεν μπορώ να υπολογίσω! Το έβαζα παράωρα, νύχτα παρά νύχτα (τέλος πάντων κάθε δεύτερο ή τρίτο βράδυ) μετά τις 2 ή 3 τη νύχτα πριν κοιμηθώ έτσι σαν φάρμακο, σαν καταπραϋντικό μετά από μέρες κουραστικές, με απρόοπτα, με δουλειές... με... με... και μπορώ να βεβαιώσω πως «δουλεύει» τέλεια. Σβήνει τα όρη και τις κοιλάδες και σε φέρνει στα ίσα σου. Είναι όσο χαρούμενο και όσο θλιμμένο απαιτείται, ώστε στο τέλος να μένει μια επίγευση ηρεμίας και απλότητας. Είναι η ισορροπία που ψάχνεις, η σταθερή αξία.
Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω και το ΄25... Ίσως... Αλλά μπορεί να βρεθεί και κάποιο άλλο ανάλογο...

30/12/2024
Ροδολίβος, Πρώτη, Αγγίστα, Βιτάστα, Κορμίστα... το Γάζωρο δε βλέπω. Θέλω νέα και από το Γάζωρο στα Χωριάτικα... Μητσοτάκη πες της κάτι...

30/12/2024

Ο Νότης Πιτσιλός στην "Μαύρη Αφροδίτη" (1977) του Παύλου Φιλίππου, στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

28/12/2024
Στη μνήμη του Αντώνη Φράγκου, που έφυγε σήμερα από τη ζωή. Φίλος και εδώ μέσα, και πέρα από εδώ...
https://www.youtube.com/watch?v=MgbQyNETY2s

28/12/2024
Ελληνικό progressive, καινούριο. Πολύ καλό. Τέτοια γκρουπ δεν τα βλέπεις σε λίστες με τα "καλύτερα". Θεωρούνται παρωχημένα...
https://www.youtube.com/watch?v=H8JC5lOk8K4

28/12/2024
Διάβασα πως πέθανε η βρετανίδα ηθοποιός Olivia Hussey στα 73 της – γνωστή από το σινεμά και βασικά από τις ταινίες του Ζεφιρέλλι (πότε σαν Ιουλιέττα, πότε σαν Παναγία κ.λπ.). Εντάξει, εγώ δεν θα ασχολιόμουν τώρα με τέτοια πράματα, αν δεν είχα συναντήσει, στα ψαξίματά μου, την Hussey, να περιφέρεται στην Αθήνα του ’68 κυνηγώντας το τότε αμόρε της Alan Jack (τoν τραγουδιστή του πολύ καλού γαλλικού γκρουπ Alan Jack Civilization), που εμφανιζόταν εκείνη την εποχή στο Stork, στον Άγιο Κοσμά. Μόνο στο δισκορυχείον τέτοια κείμενα...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2019/02/alan-jack-alan-jack-civilization-live.html

27/12/2024
"Τ' Απόκρυφα Μιας Μοναχής" (1982) του Δημήτρη Αρβανίτη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

26/12/2024
Το άλμπουμ αυτό, το “Evergreen / Walk to Paradise Garden”, του Αυστραλού Adam Geoffrey Cole και των Trappist Afterland, είναι ένα από τα 4-5 καλύτερα που άκουσα το 2024. Έχω γράψει ήδη review, αλλά θα ανεβεί όταν θα έρθει η ώρα του – γιατί υπάρχει μια σειρά, με την οποία ανεβάζω τα κείμενα στο δισκορυχείον.

Επειδή όμως το βινύλιο αυτό το έχουν βγάλει φίλοι στην Ελλάδα, ο Κώστας ο Τροβάς, ο Σπύρος ο Διαστημικός, και ο Γιάννης ο Ανδριόπουλος, θέλω να το προβάλλω κι άλλες φορές.
Πρόκειται για ένα αριστούργημα του σύγχρονου ψυχεδελικού φολκ, εντελώς σπιτικό, τελείως ξεκομμένο απ’ αυτό που θα αποκαλούσαμε «σύγχρονη πραγματικότητα», κατά βάση σπαρακτικό, με τον Cole να τραγουδάει σαν να κλαίει... Είναι ν’ απορείς πώς βγαίνουν τέτοιοι δίσκοι σήμερα...

25/12/2024
Διαβάζεις ας πούμε ότι ο Στέλιος ήταν αγοραφοβικός, ότι κατά βάθος δεν γούσταρε τον κόσμο κτλ.
Μάγκες μου ο άνθρωπος αλλάζει μέσα στα χρόνια. Και μπορεί να αλλάζει για λόγους βιολογικούς, να κουράζεται ας πούμε, και να μην θέλει πολλά-πολλά, από ένα σημείο και μετά, αλλά και γιατί μπορεί να έχει σιχαθεί κάποιες καταστάσεις και να θέλει πια την ηρεμία του.
Δεν πρέπει να υπάρχει καλλιτέχνης που να έχει φωτογραφηθεί περισσότερο από τον Στέλιο με κόσμο, με απλούς αγνώστους ανθρώπους εννοώ (μέχρι και ο μπάρμπας μου είχε φωτογραφία μαζί του) –όχι σαν κάτι άλλους σημερινούς σταρ, και-καλά, που φτύνουν τον κόσμο, δεν υπογράφουν αυτόγραφα, δεν βγαίνουν φωτογραφίες και σπρώχνουν τα παιδάκια από τα καμαρίνια–, ενώ δεν πρέπει να υπάρχει καλλιτέχνης που να έχει τις εκατοντάδες κουμπαριές που είχε ο Στέλιος, ο οποίος πρέπει να είχε λαδώσει, εννοώ βαφτίσει, καμιά 300αριά παιδιά! Κι είχε παντρέψει και κόσμο και κοσμάκη φυσικά.

Να βγαίνει δηλαδή τώρα ο άλλος και να σου λέει ότι ο Στέλιος ήταν απόμακρος και αγοραφοβικός είναι για να βάζεις τα γέλια.

25/12/2024
Σχολιάζει ο άλλος, η άλλη, δεν έχει σημασία, κάτω από το κείμενο που είχα γράψει για το άλμπουμ «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη στο LiFO. gr, «φτάνει πια, έλεος, μας τα πρήξατε». Κάτι τέτοιο τέλος πάντων...
Όλοι γράφουν και μιλάνε για τον Στέλιο. Αυτή είναι η αλήθεια. Και για την ταινία, και γενικότερα. O καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του. Κι εγώ έχω διαβάσει ένα σωρό, κι εδώ στο fb, και στα σάιτ κ.λπ., και παρότι διαβάζω πράγματα άκυρα, και για τον Στέλιο και για την ταινία –όταν κάποιος κάνει κριτική στην ταινία και λέει άκυρα πράγματα για τον Στέλιο, σημαίνει ότι και αυτά που γράφει για την ταινία είναι τσάτρα-πάτρα και δεν είναι να τα λαμβάνεις σοβαρά υπ’ όψη σου– λέω... δεν πειράζει. Δεν τρέχει τίποτα.
Κοντολογίς, το θεωρώ υγιές να συζητάμε και να ξανασυζητάμε για τον Καζαντζίδη. Και για την ταινία, και για τους δίσκους, και για τα τραγούδια του, και για τον ίδιο, και για τη μάνα του, και για τη Μαρινέλλα, και για το τι έλεγε μέσα στα χρόνια και όλα αυτά. Και βεβαίως υγιές είναι το να ποστάρουμε τα τραγούδια του και να τη βρίσκουμε μ’ αυτά. Όλα τούτα δείχνουν πως ο κόσμος δεν έχει χάσει εντελώς το αισθητήριό του και την κρίση του, και πως εξακολουθούν να υψώνονται αναχώματα μπροστά στους κατιμάδες, που μας πουλάει η Δύση.
Σ’ αυτό το μπαράζ κειμένων, αναρτήσεων, άρθρων, πόντκαστ, συνεντεύξεων κ.λπ. έχουν δικαίωμα οι πάντες. Ακόμη και οι χθεσινοί, ακόμη και οι άσχετοι. Προτιμώ να διαβάζω έναν άσχετο, που γράφει για τον Στέλιο και λέει κάποια πράγματα, ό,τι και να λέει, ακόμη και λάθη, ακόμη και ανακρίβειες –δεν πειράζει–, παρά κάτι περισπούδαστες σαχλαμάρες υψηλής κουλτούρας και καλά, ή όχι και τόσο υψηλής, δηλαδή ψευτολαϊκής, για τις οποίες μπορεί να γίνεται ένας άλφα ντόρος τώρα και που μετά από μια βδομάδα ή ένα μήνα δεν θα σημαίνουν απολύτως τίποτα.