το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση» στο Δεύτερο Πρόγραμμα
Στο λινκ όσα είπα σήμερα το πρωί για το
νέο βιβλίο μου στη ραδιοφωνική εκπομπή «ηΠρώτηΚαλημΕΡα» με τον Δημήτρη Μεϊδάνη,
που μεταδίδεται από Δευτέρα έως Παρασκευή, 06:00 με 08:00 το πρωί, στο Δεύτερο
Πρόγραμμα 103.7...
Μόλις τελείωσα το βιβλίο σου και για να είναι ειλικρινής το μετάνιωσα που το αγορασα. Το να αυτοαποκαλείσαι μελετητής της ροκ την ίδια στιγμή που φτύνεις το αντικείμενο της μελέτης σου, προδίδει μια αδικαιολόγητη εσωτερική αντίφαση. Ισως έχεις την ανάγκη να σε θαυμάζουν σαν τον πρώτο σκορερ σε έναν αγώνα που βάζει συνέχεια αυτογκολ. Για να σε κάνω να καταλάβεις κύριε Τρουσα, είναι σαν να θέλεις να είσαι ο μοναδικός ιερέας σε μια θρησκεία που εσύ ο ιδιος έχεις ανακήρυξει ψεύτικη. Αυτό που φαίνεται να σου διαφεύγει είναι πως η ροκ, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν υπήρξε ποτέ οχυρό της ηθικής ή της λογικής τάξης,ούτε είχε την ανάγκη να κρύψει κατι ώστε να την ξεσκεπάσεις. Η δύναμή της υπήρξε και θα υπάρχει απο τα λάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Το βιβλίο σου, λοιπόν, δεν είναι παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια να παραμείνεις σχετικός σε έναν κύκλο ανθρωπων στον οποίο δεν έχεις πλέον τίποτα ουσιαστικο να προσφέρεις, εκτός από την πικρία της δικής σου δημιουργικής απουσίας με την μορφή δημοσιογραφικου κουτσομπολιου. Δυστυχώς για σένα, η ροκ κουλτουρα παραμένει ανέπαφη στο φαντασιακό ανθρώπων σαν εμένα αλλά και για πάρα πολλούς αλλους. Το μόνο που κατάφερε να αποκαλυφθεί πλήρως στα δικά μου μάτια, είναι η δική σου ανάγκη να νιώσεις σπουδαίος πάνω στα ερείπια μιας μουσικής που νομίζεις ότι πέθανε. ( Δεν χρειάζεται να το δημοσιεύσεις και να αρχίσουμε άσκοπους διαλογους. Απλά εκφράζω την απογοήτευση μου ανώνυμα)
Να απαντήσω στις ασυναρτησίες και στις βλακείες που έγραψες, υπερασπιζόμενος το βιβλίο μου – και διάλογο μαζί σου, να είσαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να κάνω. Εννοώ... είπες τις σαχλαμάρες σου, δημοσιεύω την απάντησή μου και τέρμα.
>>Το να αυτοαποκαλείσαι μελετητής της ροκ<<
Δεν θυμάμαι να αυτοχρίστηκα «μελετητής». Θυμάμαι όμως πως έχω γράψει αυτό στις 7/9/2022 (υπάρχει εδώ μέσα). «Το έχω ξαναγράψει. Το να με αποκαλεί κάποιος μελετητή, ερευνητή, συλλέκτη, αρχειοφύλακα κ.λπ. δεν με τιμά, με υποτιμά. Ιδίως όταν το κάνει συνάδελφος. Ορισμένοι θέλουν να με τοποθετούν κάπου αλλού από εκεί όπου είμαι, για δική τους εξυπηρέτηση. Ο ερευνητής, ο μελετητής κ.λπ. οφείλει να δίνει σωστά και ακριβή στοιχεία, ενώ ο δημοσιογράφος, που δεν είναι μελετητής και ερευνητής ας κάνει και τα λάθη του, δεν τρέχει τίποτα. Είναι δικαιολογημένος. Προσπαθούν να καλύψουν τα δικά τους νώτα, ξεχωρίζοντάς με, τοποθετώντας με κάπου πέρα, αλλού. Θεωρώ τον εαυτό μου απλά και μόνον δημοσιογράφο, γραφιά, μουσικογραφιά (παρότι δεν γράφω μόνο για μουσική) και τίποτ’ άλλο. Είμαι ένας από εσάς (απευθύνομαι στους συναδέλφους), τους ανθρώπους που γράφουν και δημοσιεύουν επαγγελματικά. Τίποτ’ άλλο. Ούτε το παίζω... ληξίαρχος με το να επιμένω σε μια ορθή χρονολογία, όταν διορθώνω το έτος θανάτου του Αλέξανδρου Πατσιφά. Άμα ήμουνα ληξίαρχος θα ήξερα και πώς λέγανε την μάνα του Πατσιφά, τον πατέρα του, το γένος της μάνας του κλπ. Το να ξέρεις πότε πέθανε ο Αλέξανδρος Πατσιφάς, ένας από τους κορυφαίους μουσικανθρώπους στην Ελλάδα, πληροφορώντας σωστά εκείνους που σε διαβάζουν, δεν σε καθιστά ληξίαρχο, ούτε ερευνητή, αλλά υπεύθυνο γραφιά (και μόνον)».
>>την ίδια στιγμή που φτύνεις το αντικείμενο της μελέτης σου<< Παπάρια αγόρασες το βιβλίο μου ή αν το αγόρασες δεν το έχεις ανοίξει – γιατί άμα το άνοιγες δεν θα έγραφες τη μαλακία ότι «φτύνω» τάχα το «αντικείμενο της μελέτης» μου. Φτύνω τον Σαββόπουλο, τον Εξαδάκτυλο, τον Γκαϊφύλια, τον Πάνο Σαββόπουλο, τη Μαρίζα Κωχ (με τους «Δον Κιχώτες»), τους Λήδα-Σπύρος και τόσα άλλα για τα οποία γράφω αυτά που γράφω στο βιβλίο; Η μήπως φτύνω τον Cliff Richard, τους Beatles, τους Rolling Stones, τον Donovan, τους Mungo Jerry, τους Ιταλούς progsters, που ήρθαν και έπαιξαν στο Σπόρτιγκ το 1973? Τρελός παπάς σε βάφτισε. Αντιλαμβάνεσαι -νομίζω δηλαδή- ότι αυτό που έγραψες είναι η μεγαλύτερη μαλακία που θα μπορούσες να γράψεις.
Όλα τα υπόλοιπα που λες, από το... «Αυτό που φαίνεται να σου διαφεύγει»... μέχρι... το... «πάνω στα ερείπια μιας μουσικής που νομίζεις ότι πέθανε» είναι σωτηριολογικές σαχλαμάρες επιπέδου αρθριδίων της «Ζωής» ή του «Σωτήρος» και δεν αξίζει να ασχοληθώ. Σου προτείνω να πας να κάνεις παρέα μαζί τους – με λίγη προσπάθεια θα τα βρείτε.
Μόλις τελείωσα το βιβλίο σου και για να είναι ειλικρινής το μετάνιωσα που το αγορασα. Το να αυτοαποκαλείσαι μελετητής της ροκ την ίδια στιγμή που φτύνεις το αντικείμενο της μελέτης σου, προδίδει μια αδικαιολόγητη εσωτερική αντίφαση. Ισως έχεις την ανάγκη να σε θαυμάζουν σαν τον πρώτο σκορερ σε έναν αγώνα που βάζει συνέχεια αυτογκολ. Για να σε κάνω να καταλάβεις κύριε Τρουσα, είναι σαν να θέλεις να είσαι ο μοναδικός ιερέας σε μια θρησκεία που εσύ ο ιδιος έχεις ανακήρυξει ψεύτικη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό που φαίνεται να σου διαφεύγει είναι πως η ροκ, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν υπήρξε ποτέ οχυρό της ηθικής ή της λογικής τάξης,ούτε είχε την ανάγκη να κρύψει κατι ώστε να την ξεσκεπάσεις. Η δύναμή της υπήρξε και θα υπάρχει απο τα λάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Το βιβλίο σου, λοιπόν, δεν είναι παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια να παραμείνεις σχετικός σε έναν κύκλο ανθρωπων στον οποίο δεν έχεις πλέον τίποτα ουσιαστικο να προσφέρεις, εκτός από την πικρία της δικής σου δημιουργικής απουσίας με την μορφή δημοσιογραφικου κουτσομπολιου. Δυστυχώς για σένα, η ροκ κουλτουρα παραμένει ανέπαφη στο φαντασιακό ανθρώπων σαν εμένα αλλά και για πάρα πολλούς αλλους. Το μόνο που κατάφερε να αποκαλυφθεί πλήρως στα δικά μου μάτια, είναι η δική σου ανάγκη να νιώσεις σπουδαίος πάνω στα ερείπια μιας μουσικής που νομίζεις ότι πέθανε.
( Δεν χρειάζεται να το δημοσιεύσεις και να αρχίσουμε άσκοπους διαλογους. Απλά εκφράζω την απογοήτευση μου ανώνυμα)
Να απαντήσω στις ασυναρτησίες και στις βλακείες που έγραψες, υπερασπιζόμενος το βιβλίο μου – και διάλογο μαζί σου, να είσαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να κάνω. Εννοώ... είπες τις σαχλαμάρες σου, δημοσιεύω την απάντησή μου και τέρμα.
Διαγραφή>>Το να αυτοαποκαλείσαι μελετητής της ροκ<<
Δεν θυμάμαι να αυτοχρίστηκα «μελετητής». Θυμάμαι όμως πως έχω γράψει αυτό στις 7/9/2022 (υπάρχει εδώ μέσα).
«Το έχω ξαναγράψει. Το να με αποκαλεί κάποιος μελετητή, ερευνητή, συλλέκτη, αρχειοφύλακα κ.λπ. δεν με τιμά, με υποτιμά. Ιδίως όταν το κάνει συνάδελφος. Ορισμένοι θέλουν να με τοποθετούν κάπου αλλού από εκεί όπου είμαι, για δική τους εξυπηρέτηση. Ο ερευνητής, ο μελετητής κ.λπ. οφείλει να δίνει σωστά και ακριβή στοιχεία, ενώ ο δημοσιογράφος, που δεν είναι μελετητής και ερευνητής ας κάνει και τα λάθη του, δεν τρέχει τίποτα. Είναι δικαιολογημένος. Προσπαθούν να καλύψουν τα δικά τους νώτα, ξεχωρίζοντάς με, τοποθετώντας με κάπου πέρα, αλλού. Θεωρώ τον εαυτό μου απλά και μόνον δημοσιογράφο, γραφιά, μουσικογραφιά (παρότι δεν γράφω μόνο για μουσική) και τίποτ’ άλλο. Είμαι ένας από εσάς (απευθύνομαι στους συναδέλφους), τους ανθρώπους που γράφουν και δημοσιεύουν επαγγελματικά. Τίποτ’ άλλο. Ούτε το παίζω... ληξίαρχος με το να επιμένω σε μια ορθή χρονολογία, όταν διορθώνω το έτος θανάτου του Αλέξανδρου Πατσιφά. Άμα ήμουνα ληξίαρχος θα ήξερα και πώς λέγανε την μάνα του Πατσιφά, τον πατέρα του, το γένος της μάνας του κλπ. Το να ξέρεις πότε πέθανε ο Αλέξανδρος Πατσιφάς, ένας από τους κορυφαίους μουσικανθρώπους στην Ελλάδα, πληροφορώντας σωστά εκείνους που σε διαβάζουν, δεν σε καθιστά ληξίαρχο, ούτε ερευνητή, αλλά υπεύθυνο γραφιά (και μόνον)».
>>την ίδια στιγμή που φτύνεις το αντικείμενο της μελέτης σου<<
Παπάρια αγόρασες το βιβλίο μου ή αν το αγόρασες δεν το έχεις ανοίξει – γιατί άμα το άνοιγες δεν θα έγραφες τη μαλακία ότι «φτύνω» τάχα το «αντικείμενο της μελέτης» μου. Φτύνω τον Σαββόπουλο, τον Εξαδάκτυλο, τον Γκαϊφύλια, τον Πάνο Σαββόπουλο, τη Μαρίζα Κωχ (με τους «Δον Κιχώτες»), τους Λήδα-Σπύρος και τόσα άλλα για τα οποία γράφω αυτά που γράφω στο βιβλίο; Η μήπως φτύνω τον Cliff Richard, τους Beatles, τους Rolling Stones, τον Donovan, τους Mungo Jerry, τους Ιταλούς progsters, που ήρθαν και έπαιξαν στο Σπόρτιγκ το 1973? Τρελός παπάς σε βάφτισε. Αντιλαμβάνεσαι -νομίζω δηλαδή- ότι αυτό που έγραψες είναι η μεγαλύτερη μαλακία που θα μπορούσες να γράψεις.
Όλα τα υπόλοιπα που λες, από το... «Αυτό που φαίνεται να σου διαφεύγει»... μέχρι... το... «πάνω στα ερείπια μιας μουσικής που νομίζεις ότι πέθανε» είναι σωτηριολογικές σαχλαμάρες επιπέδου αρθριδίων της «Ζωής» ή του «Σωτήρος» και δεν αξίζει να ασχοληθώ. Σου προτείνω να πας να κάνεις παρέα μαζί τους – με λίγη προσπάθεια θα τα βρείτε.