JAN LUNDGREN & HANS BACKENROTH το gallery κονσέρτο τους

Όπως έχουμε ξαναγράψει η ACT Art Collection Gallery (στο Βερολίνο) είναι δημιούργημα του (και) φιλότεχνου Siggi Loch (αφεντικό της ACT) και πως εκτός από εικαστικός χώρος είναι κι ένας χώρος συνύπαρξης μουσικής και ζωγραφικής, με live που εξελίσσονται κατά την διάρκεια εκθέσεων, επηρεάζοντας τρόπον τινά (οι εκθέσεις) και το εκάστοτε ηχητικό δεδομένο.
Ήδη στη σειρά των “Gallery Concerts” υπάρχει το “The Gallery Concerts I” [ACT, 2022] των Jakob Manz & Johanna Summer, ενώ, τώρα, ένα νέο CD έρχεται να προστεθεί στη σειρά, το “The Gallery Concerts II / Jazz Poetry” [ACT Music + Vision / AN Music, 2022] των Σουηδών Jan Lundgren (πιάνο) και Hans Backenroth (κοντραμπάσο), που είναι και αυτό live φυσικά, γραμμένο στον εν λόγω χώρο, στις 4 Μαΐου 2022.

Οι δύο μουσικοί δεν χρειάζονται συστάσεις, καθώς αποτελούν αμφότεροι τεράστιες μονάδες της σύγχρονης σουηδικής σκηνής, με δεκάδες ου μην αλλά και εκατοντάδες ηχογραφήσεις, αμέτρητες συναυλίες κ.λπ. Και αν ο Jan Lundgren είναι ένας μουσικός, αρκετά αγαπητός, στους jazz fans και στην Ελλάδα (όπου έχει εμφανισθεί και ζωντανά), ο Hans Backenroth ίσως να μην είναι τόσο γνωστός, παρότι η ιστορία του είναι τεράστια (ο Backenroth έχει περισσότερα από 150 δισκογραφικά sessions, ενώ έχει παίξει και με τους «μεγάλους» των παλαιότερων γενεών, όπως είναι ο σαξοφωνίστας Arne Domnérus, η τραγουδίστρια Monica Zetterlund, ο πιανίστας Bengt Hallberg, ο σαξοφωνίστας Hacke Björksten, ο τραγουδιστής Claes Janson κ.ά.).
Δύο εμπειρότατοι λοιπόν μουσικοί, που έχουν ξαναβρεθεί πολλές φορές και στη σκηνή και στη δισκογραφία, είναι παρόντες και στην ACT Art Collection Gallery, παρουσιάζοντας ένα σετ... με πολλές άκρες.
Κατ’ αρχάς υπάρχουν tracks εδώ που παραπέμπουν, κατ’ ευθείαν, στο magnus opus της swedish jazz, που δεν είναι άλλο από το “Jazz På Svenska” (1964) (λέμε προφανώς για το “Polska No.1”, μα και για το παραδοσιακό “Gårdsjänta”), με το ντούο να κάνει φοβερή δουλειά, επί του προκειμένου, ανακαλώντας μνήμες από Jan Johansson / Georg Riedel (κι εκείνοι... πιανίστας-κοντραμπασίστας). Επίσης, άλλα tracks «περνάνε» την ποπ / φολκ / ροκ διάσταση του σχήματος (καθώς διασκευάζονται Leonard Cohen και Beatles), άλλα tracks φανερώνουν την κλασική παιδεία τους (διασκευάζεται Mozart), σε άλλα δείχνουν τον σεβασμό τους προς το great american songbook (“Stella by starlight”), ενώ υπάρχουν ανάμεσα στα δέκα και τρεις συνθέσεις του Lundgren, οι οποίες ενσωματώνονται με άνεση στο σετ... προσφέροντάς του αυτό που δηλώνει και ο τίτλος.
Ναι, η ποιητικότητα υπάρχει στο ρεπερτόριο των Jan Lundgren και Hans Backenroth – καθώς τούτη ανιχνεύεται, κυρίως, στην καταμέτρηση ενός κλίματος, που μπορεί να άρχεται από τον ρομαντισμό και να καταλήγει στην... ομιχλώδη nordic jazz.

FRED HERSCH / ESPERANZA SPALDING alive at the Village Vanguard

Έχουμε γράψει ουκ ολίγες φορές για τον πιανίστα της jazz Fred Hersch στο blog, όπως έχουμε γράψει αρκετές φορές και για την παρουσία του στο κλαμπ Village Vanguard (στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης), καθώς έχουμε αναφερθεί στα άλμπουμ του “@ The Village Vanguard” [Private Pressing, 2018], “Sunday Night at the Vanguard” [Palmetto, 2016], “Alive at The Vanguard” [Palmetto, 2012] και “Alone At The Vanguard” [Palmetto, 2011].
Φυσικά, ο Hersch έχει παίξει άπειρες φορές στον εν λόγω χώρο, ενώ σίγουρα υπάρχουν κι άλλες εγγραφές του από ’κει. Έτσι, σε όλες τις προηγούμενες έρχεται, τώρα, να προστεθεί ακόμη μία... Αποκαλείται “Alive at the Village Vanguard” [Palmetto Records, 2022/2023] και αφορά στην ζωντανή παρουσία, στον... ναό της jazz, του Fred Hersch και της γνωστής σε όλους μας τραγουδίστριας Esperanza Spalding – με τις ηχογραφήσεις να συμβαίνουν στο διάστημα 19-21 Οκτωβρίου 2018, αφορώντας σε μια σειρά από οκτώ tracks, εκ των οποίων τα επτά είναι στάνταρντ και το ένα (“Dream of Monk”) σύνθεση του Hersch.

Εκείνο που πρέπει να πούμε είναι πως από τα οκτώ κομμάτια του CD τα πέντε είναι κανονικά τραγούδια, ενώ τα τρία (“Little suede shoes” του Charlie Parker, “Evidence” του Thelonious Monk και “Loro” του Egberto Gismonti) δεν έχουν στίχους, με την Esperanza Spalding να αυτοσχεδιάζει με εκπληκτικό scat singing ή επινοώντας λόγια, αφήνοντας άφωνους τους ακροατές της. Εντυπωσιάζει περαιτέρω η άνεση που έχει η τραγουδίστρια απέναντι σ’ αυτό το υλικό (λογικό από μια πλευρά), το οποίο αποδίδει με συγκρατημένη (δηλαδή με όση χρειάζεται) θεατρικότητα, επικοινωνώντας, φυσικά, άψογα με τον κόσμο, ο οποίος δεν μπορεί παρά να κρέμεται απ’ τα χείλη της.
Βεβαίως, δίπλα της, η Esperanza Spalding, έχει έναν μουσικό, έναν πιανίστα, τον Fred Hersch, ο οποίος έχει αποδείξει, όλα αυτά τα χρόνια, την (διαχρονική) αγάπη του για τα στάνταρντ και βεβαίως για τον Monk... ο οποίος δεν γίνεται να απουσιάζει και από την συγκεκριμένη συνεργασία (κομμάτια του εννοούμε).
Η Spalding εκπλήσσει λοιπόν στα tracks χωρίς λόγια, εφευρίσκοντας συνεχώς εκφραστικούς τρόπους, προκειμένου να καθιστά τη φωνή της πρωταγωνίστρια, όμως και στα κανονικά τραγούδια (“But not for me” των Gershwins, “Dream of Monk” του Hersch, “Girl talk” των Hefti / Troup, “Some other time” των Cahn / Styne και “A wish” των Winstone / Hersch) δεν είναι λίγα εκείνα που προτείνει, με τις εντελώς προσωπικές αποδόσεις της, που δεν γίνονται ποτέ αυτοσκοπός, κρατώντας διαρκώς το μέτρο. Εντυπωσιακή, αλλά και ουσιαστική συνάμα. (Για τον Fred Hersch δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι, γιατί τα έχουμε πει πολλές φορές).
Επαφή: www.fredhersch.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 482

5/1/2023
Αν γίνονταν οι εκλογές τον Μάιο του ’67 και τις κέρδιζαν (δηλαδή σίγουρα θα τις κέρδιζαν) η Ένωση Κέντρου με την ΕΔΑ/παράνομο ΚΚΕ (ως γνωστόν τους πρόλαβαν, ένα μήνα νωρίτερα, οι Αμερικάνοι), τότε θα πίναμε κοκακόλα επί Σημίτη («Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών...») και θα είχαν γεμίσει τα ξερονήσια με ροκάδες (γέλιο).
Αυτά δεν τολμάνε να τα πούνε οι φιλελέδες, ακροκεντρώοι κ.λπ. (κάτι ψελλίζουν ορισμένοι), γιατί φοβούνται την καζούρα που θα φάνε από την... αριστερά του καναπέως.

4/1/2023
Τους είχα δει live στον Λυκαβηττό αυτούς. Μαζί με άλλους βέβαια. Ήταν και ο φοβερός κιθαρίστας Jim Mullen εκεί, των Piblokto!. Δεν λέω τους άλλους τώρα...
[Ωραίο κομμάτι, έχει και... μπλουζ αναφορές (γέλιο)]
https://www.youtube.com/watch?v=xNFGBGIVBCs

4/1/2023
Δεν με διακρίνει το θράσος... το ξέρω αυτό και το ομολογώ.
Μαγειρεύω για περισσότερο από 20 χρόνια και είναι η πρώτη φορά που αναγκάζομαι να κοινοποιήσω αυτή την... τεράστια πληροφορία.
Ποτέ, όμως, δεν μου πέρασε από το μυαλό να κάνω ένα κείμενο για το πώς πρέπει να βράζονται τα όσπρια π.χ.
Κακώς ίσως, εδώ που τα λέμε, αλλά είπαμε... Δεν με διακρίνει το θράσος.
Θέλω να γράφω για λίγα πράματα, που νομίζω ότι τα ξέρω καλά. Και δεν θέλω να μπαίνω σε ξένα χωράφια. Παρότι κι εκεί θα έγραφα με άνεση πάνω από τη βάση, και πάνω από το μέσο όρο. Αλλά δεν με καλύπτει ο μέσος όρος. Επιζητώ το κάτι παραπάνω... Που το βρίσκω μόνο στα κείμενα που γράφω για τη μουσική, τον κινηματογράφο, τα βιβλία κ.λπ.
Και για άλλα θέματα μπορώ να γράψω, όχι μόνο για μαγειρική εννοώ, αλλά δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω.
Πού και πού θα ήθελα να γράφω κανα πολιτικό κείμενο, και όχι μόνο ποστ εδώ στο facebook, αλλά κι αυτό το ψιλο-βαριέμαι.
Χίλιες φορές να γράψω για τον Freddie King και για το πόσο επηρέασε το blues του Stan Webb και των Chicken Shack, παρά να γράψω για τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη.

4/1/2023
Βαθμός γνώσης του αντικειμένου; Υπό το μηδέν.
Βαθμός έκφρασης; Κάτω από τη βάση.
Κοντολογίς... πολυοργανική ανεπάρκεια.

[γράψε καλύτερα τίποτα για μπλούζες]

4/1/2023
Αν θεωρείς ότι ο Νότης Μαυρουδής ήταν όντως γνωστός –όπως και ήταν φυσικά–, τότε δεν χρειάζεται να το γράψεις (γράφεις σκέτο «σκοτώθηκε ο συνθέτης Νότης Μαυρουδής»).

Όταν όμως γράφεις «γνωστός», ουσιαστικά το κάνεις για να προλάβεις όσους σκράπες σε διαβάζουν (πολλά μάτσα) να μην ρωτήσουν... «ποιος είναι αυτός;». Τους λες λοιπόν ότι ήταν «γνωστός» κι έτσι τους καθησυχάζεις. Μπορούν να κοιμούνται δηλαδή τον ύπνο του δικαίου, δίχως τύψεις...

4/1/2023
Νότης Μαυρουδής RIP. Top greek "psychedelic" folk...
https://www.youtube.com/watch?v=FGznuDprwxI

4/1/2023
Το άλμπουμ «Βούλα Πάλλα» [Olympic SBL 1092, 1973] το ανακάλυψα πριν από κάμποσα χρόνια επειδή… πρέπει να είχα άστρο. Μάλιστα, όπως είχα διαπιστώσει εκείνη την εποχή (ήταν 2003) το αγνοούσαν όλοι οι φίλοι και γνωστοί (ανάμεσά τους και συλλέκτες του ελληνικού ροκ), όταν άρχισα να τους λέω, έστω και με μία δόση υπερβολής, πως ήταν εφάμιλλο των πρώτων LP της Μαρίζας Κωχ (τόσο καλό!), ενταγμένο σε μία γενικότερη, να την πούμε έτσι, αντίληψη της περιόδου, να παρουσιαστούν δηλαδή γνωστά σε όλους δημοτικά τραγούδια μ’ ένα δυτικό ροκάδικο τρόπο...
[κείμενο από το 2011]
https://diskoryxeion.blogspot.com/2011/12/blog-post_14.html

4/1/2023
>>Κάποτε οι μαλάκες ήταν ανάμεσά μας, τώρα μήπως είμαστε εμείς ανάμεσά τους;<<
Τζώννυ Βαβούρας
Διαβάζεις πού και πού και κανα έξυπνο στις συνεντεύξεις. Το λέω, γιατί έχουμε κολλήσει από το ζαχαρόνερο και τα σιρόπια...

3/1/2023
Δύο περιοδικά σε ένα. Το νέο Yellow Box στα περίπτερα...

3/1/2023
Κάπως υπερφίαλος τίτλος για Οκτώβρη '64... αλλά ok. Έχουν κι ένα δίκιο... Ο Dick γαζώνει...

2/1/2023
Είναι τόσο διαλυμένα πλέον τα πράγματα, που ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει και να περνιέται για «σωστό». Η μπαρούφα του καθενός, ανακατεμένη με ποιητικές αρλούμπες και εξυπνακισμούς, αποκτάει οντότητα και βρίσκει οπαδούς. Για τα μουσικά θέματα μιλάω. Τα υπόλοιπα δεν μ’ ενδιαφέρουν.
Ενώ όλοι ξέραμε από παλιά, πως το fusion ή jazz-rock οριοθετείται από τρία άλμπουμ, το “Bitches Brew” του Miles Davis, το “Hot Rats” του Frank Zappa και το ‘Third” των Soft Machine, σήμερα έρχεται ο ένας κι ο άλλος και σου λέει ό,τι του κατέβει.
Αυτή η τριάδα, που έχει τεθεί από διαφόρους μέσα στα χρόνια, είναι όντως «οριακή», γιατί πιάνει το jazz-rock και από την πλευρά της jazz (Davis), και από την μεριά του ροκ (Soft Machine), έχοντας ανάμεσα και την ιδιαιτερότητα (με τις πολλές και διαφορετικές επιδράσεις δηλαδή), που συμβολίζει ο Zappa. Ό,τι άλλο μπορεί να ταμπελοποιηθεί ως jazz-rock, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στα ενδιάμεσα αυτών των τριών δίσκων.
Έτσι, όταν βγαίνει ο άλλος και σου λέει ότι το “Hot Rats” δεν είναι jazz-rock, αλλά... freak out με κονσερβατόρια από πίσω, σου εξηγεί απλώς το όνειρό του που έβλεπε τη νύχτα... ότι άνοιγε ληγμένες κονσέρβες να φάει δηλαδή και φρίκαρε.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Ο πας τις στο πλαίσιο της «ελευθερίας της έκφρασης» λέει ό,τι μ@λακία περάσει από το κεφάλι του, έχοντας την απαίτηση να μπαίνει σε μια κουβέντα και να συζητάει σοβαρά. Αν είναι δυνατόν!
Εγώ με τέτοιους τύπους κόβω την κουβέντα, στα ίσια και απότομα. Δηλαδή απαξιώ να συζητήσω μαζί τους, για τέτοια θέματα, για να το πω πιο απλά.
Στην Βίβλο του jazz-rock, στο έξοχο 450 σελίδων βιβλίο του Stuart Nicholson “Jazz Rock / A History” [Canongate, 1998] διαβάζουμε κάπου:
“Even so, among rock artists who experimented with the jazz-rock concept was Frank Zappa, whose album Hot Rats from 1969 numbers among the classic early jazz-rock albums”.
Όταν λοιπόν κάποιος σου λέει ότι το “Hot Rats” δεν είναι jazz-rock, αλλά... κονσερβατορικές φρικαριότητες, μπορείς να τον εκλάβεις ας πούμε για φανφαρο-ποιητή, και πάντως όχι για σοβαρό μουσικογραφιά ή απλό ενημερωμένο fan, με τον οποίον θα μπορέσεις να συζητήσεις.
Επίσης στο ίδιο βιβλίο, στην αρχή του υπάρχει και μία ρήση του Bill Laswell για το fusion, που λέει:
“These were artists who wanted to expand, to travel, to collaborate, to experience.(…) The result was given the name of “fusion”, which has its own bad connotations today, but back in the 60s roads were opening up”.
Εδώ ο Laswell τοποθετεί το fusion του ’60, στη θέση που του πρέπει, αφήνοντας υπαινιγμούς για την ανεξέλεγκτη χρήση του «σήμερα», συνδέοντάς το καθαρά με τα σίξτις και με τους «ανοιχτούς δρόμους» εκείνης της εποχής.
Πολλοί συνθέτες μπορεί να είναι άξιοι, λόγω εκείνων που προτείνουν, αλλά ταυτοχρόνως πιάνονται πολλές φορές αδιάβαστοι σε πολλά θέματα, όταν αποφασίζουν να βγουν και να μιλήσουν.
Ο συνθέτης όπως έλεγε ο μέγας τουμπίστας Γιάννης Ζουγανέλης, είναι «το πιο εύκολο πράγμα. Είναι μια αμφιλεγόμενη υπόθεση. Γράφεις και δεν κρίνεσαι. Κρίνει ο χρόνος».
Φυσικά, γιατί ο καθένας μπορεί να βαράει τενεκέδες ας πούμε και να λέει πως είναι συνθέτης – και άιντε εσύ μετά να τον πείσεις ότι δεν είναι.
Το να λέει όμως ο συνθέτης ότι το fusion είναι κάτι που συμβαίνει ανά τους αιώνες (κάτι τελείως γενικόλογο και συνεπώς αδιάφορο), φτύνοντας όσους συνδέουν το fusion, με το jazz-rock του ’60, τότε που ήταν «ανοιχτοί οι δρόμοι», όπως λέει κι ο Laswell, γιατί τώρα οι δρόμοι έχουν διπλο-κλείσει (αυτό το λέω εγώ), λέει κάτι εκτός τόπου και χρόνου, που δείχνει, εντελώς να πούμε, την αμάθειά του έναντι βασικών παραμέτρων της μουσικής εξέλιξης.

2/1/2023
O Ρωμανός έφερε πρώτος τον Καραγκιόζη στο ελληνικό ροκ (εννοούμε πριν από τον Σαββόπουλο), ενώ και το Κύτταρο δεν ήταν το πρώτο κλαμπ, που παίχθηκε Καραγκιόζης επί σκηνής. Περισσότερα στο μέλλον...
https://www.youtube.com/watch?v=1Iosy-KeMWI

2/1/2023
Όσοι περίμεναν ν’ ακούσουν… μπητ, υπερρεαλισμούς και ψυχεδέλειες μπορεί να απογοητεύτηκαν από το “Dans le Grenier”, αλλά... καλά να πάθουν.
https://diskoryxeion.blogspot.com/2014/11/dans-le-grenier.html

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: το σάουντρακ της ταινίας «Δάφνις και Χλόη 66» - με αφορμή τον απρόσμενο θάνατο του συνθέτη-τραγουδοποιού και κλασικού κιθαριστή μεγεθύνουμε σε μία άγνωστη δουλειά του, για τον κινηματογράφο

Ο ξαφνικός και αναπάντεχος χαμός του Νότη Μαυρουδή, στα 77 χρόνια του, που μαθεύτηκε το βράδυ της Τρίτης 3 Ιανουαρίου, μας οδηγεί να θυμηθούμε μία από τις πολύ πρώτες, και οπωσδήποτε ξεχασμένες δουλειές του – ένα σάουντρακ για μιαν μάλλον άγνωστη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Νότης Μαυρουδής ξεκινά από πολύ μικρός στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60 να δουλεύει στις μπουάτ της Πλάκας, ενώ πολύ γρήγορα, κάτω από τα 20 χρόνια του, μπαίνει και στην δισκογραφία, δίνοντας τα πρώτα τραγούδια του (σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη), τα οποία θα απέδιδε ο Γιώργος Ζωγράφος. Τα τραγούδια είχαν τίτλους «Άκρη δεν έχει ο ουρανός / Τα γιορτινά σου φόρεσε» και θα κυκλοφορούσαν σ’ ένα δίσκο 45 στροφών, στις 3 Οκτωβρίου 1964, από την Lyra.
Μέσα στο άρτι δημιουργηθέν Νέο Κύμα ο Νότης Μαυρουδής έχει, από το ξεκίνημά του, βασική θέση – καθότι και ως κιθαρίστας ταιριάζει «γάντι» με το κλίμα των μπουάτ, που δεν απαιτούν την εξαλλοσύνη, αλλά την ηρεμία, την ολιγάρκεια και την απλότητα.
Και αν οι μπουάτ με την δισκογραφία αποτελούσαν το ένα μέρος της επαγγελματικής καθημερινότητας των μουσικών, ο κινηματογράφος ήταν ένα άλλο (μέρος). Στα μέσα του ’60 υπήρχε, εννοούμε, μία παράλληλη ανάπτυξη και του κινηματογραφικού κυκλώματος, στη χώρα, με τις δεκάδες ταινίες που γυρίζονταν να προσφέρουν επιπλέον ευκαιρίες απασχόλησης σε συνθέτες, μουσικούς και τραγουδιστές.
Το 1966, στα 21 χρόνια του, δηλαδή πολύ νέος ακόμη, ο Νότης Μαυρουδής ανακατεύεται με το σινεμά, καθώς συμμετέχει ως συνθέτης σε μερικές ταινίες – μία εκ των οποίων είναι και η «Δάφνις και Χλόη 66» της Μίκας Ζαχαροπούλου.
Η Ζαχαροπούλου ξεκινά με μία μικρού μήκους ταινία στην Έκτη Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (20-26 Σεπτεμβρίου 1965), την «Συνάντηση», η οποία βραβεύεται κιόλας με «τρίτη τιμητική διάκριση» και 10.000 δραχμές, ενώ το 1966 περνά στις μεγάλου μήκους ταινίες με την «Δάφνις και Χλόη 66», που προβάλλεται στο «7ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου» –όπως είχαν μετονομαστεί πλέον οι Εβδομάδες–, το οποίο πραγματοποιείται στο διάστημα 22-28 Σεπτεμβρίου 1966.

Έχουμε να δούμε πολλά χρόνια την «Δάφνις και Χλόη 66» κι έτσι δεν θέλουμε να πούμε κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτήν – παρότι μια γενική εντύπωση έχει διατηρηθεί στη μνήμη μας. Θα ανατρέξουμε, όμως, σε μερικές πηγές, προκειμένου να δώσουμε μιαν εικόνα. Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Ελληνικός Κινηματογράφος», από τον Οκτώβριο του ’66, ο Φώτης Αλεξίου (Αλέξης Γρίβας) γράφει:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/notis-mayroydis-saoyntrak-tis-tainias-dafnis-kai-hloi-66

η τζαζ-πνευματικότητα στις εγγραφές των MATTHEW HALSALL και CHIP WICKHAM

MATTHEW HALSALL: Changing Earth EP [Gondwana Records, 2022]
Στην πιο νέα κυκλοφορία του (βγήκε στο bandcamp στις 2 Δεκ. 2022) ο ιδρυτής τής Gondwana Records, τρομπετίστας και συνθέτης Matthew Halsall μας παρουσιάζει πέντε tracks σ’ ένα CD, που ο ίδιος το αποκαλεί “EP”, αλλά διαρκεί περί την μισή ώρα. Άρα μπορείς να το εκλάβεις και σαν άλμπουμ... (Ελπίζουμε να μην σας μπερδέψαμε).

Στο “Changing Earth EP” o Halsall συνθέτει (όλα τα tracks είναι δικά του) στο γνωστό στυλ του, εκείνο της spiritual jazz πάνω-κάτω, έχοντας δίπλα του πολύ «δυνατές» μονάδες. Πιο συγκεκριμένα στην ηχογράφηση ακούγονται οι Matt Cliffe φλάουτο, σαξόφωνο, Maddie Herbert άρπα, Liviu Gheorghe πιάνο, Tom Harris πιάνο, Gavin Barras μπάσο (συνεργάτης του Nat Birchall), Alan Taylor ντραμς, Jack McCarthy κρουστά και Chris Davis κρουστά. Εντάξει, δεν παίζουν όλοι αυτοί οι μουσικοί ταυτοχρόνως, αλλά σε κάθε περίπτωση τα σχήματα συνοδείας είναι πλήρη.
Εν τω μεταξύ, οι περισσότεροι από τους μουσικούς, που ακούγονται εδώ, μπορεί να μην είναι πολύ γνωστοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Ο Halsall έχει, προφανώς, πλήρη γνώση του ανθρώπινου δυναμικού, στο χώρο της νέας βρετανικής jazz και κάπως έτσι οι επιλογές του σε πρόσωπα δεν μπορεί παρά να είναι οι «σωστές».
Αυτό φαίνεται, αμέσως, κατά την διάρκεια της ακρόασης, αφού οι συνθέσεις βρίσκουν, μέσω της παρουσίας όλων αυτών των ανθρώπων, τον πιο πρόσφορο τρόπο όχι μόνο για να καταγραφούν, αλλά και για να αναπτυχθούν.
Βεβαίως, για να πούμε την πάσα αλήθεια σε σχέση με τις παλαιότερες (καταπληκτικές) κυκλοφορίες του Halsall εδώ τα πράγματα είναι πιο... κομμένα και ραμμένα, προσαρμοσμένα σε κάποια καλούπια, με το spiritual κλίμα ναι μεν να κυριαρχεί, αλλά να μην είναι τόσο deep – παρότι και στο “Changing Earth EP” υπάρχουν tracks, που θυμίζουν τις παλιές-καλές μέρες του “Sending my Love” (2008) και του “Colour Yes” (2009). Κι ένα τέτοιο track είναι το φερώνυμο “Changing earth”, που είναι αργό, ικετευτικό, με σκοτεινά vibes «από πίσω» και με την τρομπέτα μπροστά (και δευτερευόντως την άρπα) να... προσεύχεται, για το καλό του κόσμου.

MATTHEW HALSALL: The Temple Within [Gondwana Records, 2022]
Στις 26 Αυγ. 2022 ο Matthew Halsall είχε δώσει ένα ακόμη CD, το “The Temple Within”, το οποίο διαρκούσε περί τα 23 λεπτά και που περιλάμβανε τέσσερις συνθέσεις του, ερμηνευμένες από το ίδιο σχεδόν σχήμα (μ’ εκείνο, εννοούμε, που εμφανίστηκε στο “Changing Earth EP”).
Πιο συγκεκριμένα, εδώ ακούμε τους Matthew Halsall τρομπέτα, Matt Cliffe φλάουτο, Maddie Herbert άρπα, Liviu Gheorghe πιάνο, Gavin Barras μπάσο, Alan Taylor ντραμς και Jack McCarthy κρουστά (στα τρία από τα τέσσερα tracks), σε κομμάτια πιο στενά «πνευματικά», που φέρνουν στην μνήμη ψυχεδελικές καταστάσεις είτε της jazz, είτε του ψαγμένου rock, πείτε το και progressive, από τα τέλη του ’60 και τις αρχές του ’70.
Ο Halsall θυμάται ως φαίνεται, εδώ, τον πυρήνα των δουλειών του, αποφασίζοντας να προσδώσει ένα βαθύτερο feeling στις συνθέσεις του, με το φλάουτο του Matt Cliffe να πρωταγωνιστεί, στις περισσότερες, και με τα υπόλοιπα όργανα (πιάνο, άρπα και τρομπέτα) να επιτείνουν με τα δικά τους breaks την επιδιωκόμενη πνευματικότητα.
Όλα τα tracks είναι «ένα κι ένα», επηρεασμένα καταφανώς από εκείνα των άλμπουμ της Alice Coltrane, του Pharoah Sanders, του Joe Henderson και όλων των υπόλοιπων «κολτρεϊνικών» επιγόνων, καθώς οι συγκεκριμένες αναφορές πρωτοστατούν, και με τον Matthew Halsall να αποδεικνύει, για μιαν εισέτι φορά, πως είναι ένας μουσικός με αληθινή αγάπη για τους εν λόγω ήχους, έχοντας μπει στο πετσί τους, διαθέτοντας συγχρόνως και την ικανότητα να δημιουργεί «ανάλογα» υψηλής αισθητικής και κύρους.

CHIP WICKHAM: Cloud 10 [Gondwana Records, 2022]
Βρετανός σαξοφωνίστας, με 15ετή τουλάχιστον παρουσία στα τζαζ δρώμενα της πατρίδας του, ο Chip Wickham μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Ισπανίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Μέσης Ανατολής (έτσι διαβάζουμε στο site του), προτείνοντας κατά καιρούς διάφορες δουλειές του, είτε μέσα από ευρύτερα σχήματα, είτε μέσα από πιο προσωπικούς σχηματισμούς.
Πάντα από το σάιτ του μαθαίνουμε, επίσης, πως ο Wickham τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση για την spiritual jazz των Roland Kirk, Yusef Lateef και Sahih Shihab, ενώ σε μεγάλη υπόληψη έχει τους συμπατριώτες του από το χθες Tubby Hayes και Harold McNair (Τζαμαϊκανός, που έκανε καριέρα στην Βρετανία), δίχως να μένει ασυγκίνητος, πάντως, από την electro-jazz των Jazzanova και των Kyoto Jazz Massive ή και από τις μουσικές του Robert Glasper ακόμη.
Προφανώς, στοιχεία απ’ όλα αυτά εισβάλλουν και στην πιο νέα δουλειά του Chip Wickham, που αποκαλείται “Cloud 10” και που είναι ηχογραφημένη στην Μαδρίτη.
Σ’ αυτό το άλμπουμ λοιπόν, που περιλαμβάνει οκτώ συνθέσεις (όλες του Wickham), o βρετανός μουσικός, που χειρίζεται φλάουτο, άλτο φλάουτο και τενόρο σαξόφωνο, συνεργάζεται με τους Eoin Grace τρομπέτα, φλούγκελχορν, Ton Risco βιμπράφωνο, Phil Wilkinson πιάνο, Simon “Sneaky” Houghton κοντραμπάσο, John Scott ντραμς, Jack McCarthy κρουστά και Amanda Whiting άρπα, προτείνοντας ένα «σώμα» αξιόλογων τζαζ συνθέσεων, με πολλά hooks από το παρελθόν.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι οι αναφορές, τις οποίες περιγράφει, εξάλλου, και ο ίδιος ο Chip Wickham στο site του, και που είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς (δηλαδή ακουστές), αλλά το ότι μπορεί και συνθέτει, πάνω σ’ αυτά τα κλασικά πρότυπα, με γνώση και με ήθος. 

Αυτό είναι το σημαντικό, και αυτό απολαμβάνεις σε κομμάτια όπως στο καταπληκτικό, και εννιάλεπτο σχεδόν, “Tubby chaser” (ευθεία αναφορά στην jazz του Tubby Hayes) ή στο λίγο μεγαλύτερο από δύο λεπτά “Dark eyes” (με τα hints από Alice Coltrane και τους αμερικανούς σαξοφωνίστες, που αναφέρει και ο ίδιος).
Ένα πολύ καλό τζαζ άλμπουμ είναι το “Cloud 10” (χωρίς ούτε μία σύνθεση μέτρια ή αδιάφορη), προϊόν ενός μουσικού, που ξέρει πώς να κινηθεί στο spiritual παρελθόν, δημιουργώντας αθόρυβα τις δικές του trippy καταστάσεις.

Η Gondwana Records εισάγεται από την ΑΝ Music

SABER RIDER & ANNA VS JUNE experimental ηλεκτρονικά από δύο Αθηναίες

Η Saber Rider και η Anna Vs June είναι δυο χειρίστριες ηλεκτρονικών από την Αθήνα. Σαν παρουσίες είναι γνωστές στον χώρο της ηλεκτρονικής, και εδώ και έξω από εδώ, καθώς έχουν και προσωπικές κυκλοφορίες, και συμμετοχές σε συλλογές, και παρουσίες σε σχετικά events κ.λπ. Δεν είμαστε βέβαιοι αν οι δυο τους έχουν συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν, όμως εδώ, στο “Music for Cats” [Submersion, 2022] το επιχειρούν, με ενδιαφέροντα, οπωσδήποτε αποτελέσματα.

Φυσικά, το άλμπουμ των Saber Rider και Anna Vs June είναι instrumental και βεβαίως είναι και ηλεκτρονικό – και βασικά ambient και experimental.
Αυτές οι μουσικές είχαν μεγάλη πέραση στην 15ετία 1995-2010, όταν η τεχνολογία είχε επιτρέψει στην ηλεκτρονική μουσική να διαχυθεί σε πλατύτερα στρώματα, να μπορεί, δηλαδή εύκολα να παραχθεί σ’ ένα τυπικό home studio με λίγες δυνατότητες, λίγα λεφτά, και με αποτελέσματα που υπερέβαιναν την όποια μικρο-επένδυση.
Παραλλήλως όμως άρχιζε να αναπτύσσεται και να εξελίσσεται και το vintage, με τα παλιά αναλογικά μηχανήματα ή και με τα πρώτα ψηφιακά, από τις παλιές δεκαετίες, κι έτσι πολύ συχνά έβλεπες-άκουγες και συνδυασμούς όλων αυτών, σε άλμπουμ, που ανέβαιναν κυρίως στις πρώτες πλατφόρμες, με κάποια να μετατρέπονταν, την ίδιαν ώρα, και σε... υλικές μορφές.
Θέλουμε να πούμε με αυτά πως το “Music for Cats” των Saber Rider και Anna Vs June μας μεταφέρει σ’ εκείνα τα χρόνια  - και απ’ αυτήν την άποψη θα λέγαμε πως... κάπως άργησε, αν και στις μέρες μας «όλα παίζουνε», αφού και το 2000 ή και το 2005 ακόμη μπορεί να θεωρείται και αυτό... απώτατο παρελθόν.
Σ’ αυτό λοιπόν το άλμπουμ που τυπώνεται μόλις σε 50 κόπιες (και που διατίθεται και ως digital εννοείται) οι Saber Rider και Anna Vs June χειρίζονται, όπως διαβάζουμε στο bandcamp, Moog Mother, Sequantial Ob-6, Yamaha VSS-30, Tenori-on, Octatrack, Organelle, microKORG, Strymon και hologram pedals, προσδίδοντας στα κομμάτια τους οπωσδήποτε vintage αισθητική, δημιουργώντας μια σειρά συνθέσεων, που έτσι όπως ακούγονται όλες μαζί, δημιουργούν οπωσδήποτε ένα κλίμα, που φέρνει στην μνήμη πιο πολύ τα eighties, και βασικά την γερμανική ηλεκτρονική-πειραματική σκηνή (τους καλλιτέχνες, που ηχογραφούσαν κυρίως για την εταιρεία Sky ας πούμε), και λιγότερο τα μεταγενέστερα πρότυπα.
Ένα ευχάριστο, ναι, electronic-experimental άλμπουμ είναι το “Music for Cats”, που το ακούς και με άνεση και με ενδιαφέρον. Και αυτά δεν είναι λίγα.
Επαφή: https://submersionrecords.bandcamp.com/album/music-for-cats

ARILD ANDERSEN GROUP, SEBASTIAN ROCHFORD / KIT DOWNES νέα από την ECM

ARILD ANDERSEN GROUP: Affirmation [ECM Records, 2022]

Ο νορβηγός κοντραμπασίστας Arild Amdersen ίσως να είναι ένας από τους λίγους μουσικούς, που ηχογραφούν και κυκλοφορούν δίσκους συνεχώς και με ακατάπαυστους ρυθμούς, από το 1967 έως και σήμερα. Ίσως να μην υπάρχει χρονιά, που να μην έχει κυκλοφορήσει τουλάχιστον ένας δίσκος, με την παρουσία του Andersen σ’ αυτόν, με την ECM, βεβαίως, να διαθέτει το πιο μεγάλο μέρος της πιο προσωπικής δισκογραφίας του.
Ο Arild Andersen εμφανίζεται στην ECM σχεδόν με το ξεκίνημα της εταιρείας το 1970, παίζοντας στο “Afric Pepperbird” (κωδικός 1007), ως μέλος του Jan Garbarek Quartet, όπως και στο “Girl from Martinique” (κωδικός 1008) του Robin Kenyatta, ενώ η προτελευταία εμφάνισή του εκεί ήταν το άλμπουμ “In-House Science” (κωδικός 2594), με τους Paolo Vinaccia και Tommy Smith, από το 2018.

Η πιο νέα παρουσία του Arild Andersen στην ECM αποκαλείται “Affirmation” και υπογράφεται από το Arild Andersen Group – το οποίον αποτελούν οι Marius Neset τενόρο σαξόφωνο, Helge Lien πιάνο, Arild Andersen κοντραμπάσο και Håkon Mjåset Johansen ντραμς.
Το υλικό, που είναι ηχογραφημένο τον Νοέμβριο του 2021, στο Rainbow Studio του Oslo, μοιάζει και είναι αυτοσχεδιαστικό. Αυτό το αντιλαμβάνεσαι και γιατί τα επτά από τα οκτώ tracks ανήκουν και στους τέσσερις μουσικούς (με το όγδοο, το “Short story” να αποτελεί σύνθεση του Andersen), και βεβαίως γιατί... το ακούς.
Τα κομμάτια εννοούμε δεν έχουν σαφή δομή, συγκεκριμένα μέρη, σαφώς προσδιορισμένα μελωδικά μοτίβα ή ορισμένα μέτρα, χωρίς τούτο να σημαίνει πως ηχούν τελείως «τυχαία» ή free-improv. Όχι. Υπάρχει ροή σε αυτά, που είναι σαφής, και κυρίως υπάρχει μία πραότητα και μία ηπιότητα, που συνάδει με το ευρύτερο nordic κλίμα.
Και βεβαίως με το έσχατο “Short story”, που είναι κι ένα από τα μακρύτερα στο χρόνο tracks του CD, καθώς διαρκεί 7:27, υπογραμμίζεται ακόμη περισσότερο ο αυτοσχεδιαστικός χαρακτήρας των προηγουμένων, μέσω μιας όμορφης μπαλάντας, με καίριες παρεμβάσεις από τον Neset στο τενόρο και τον Lien στο πιάνο (συν μια μικρότερης έκτασης από τον Johansen στα ντραμς), μουσικούς της νεότερης γενιάς, δηλαδή, που διαπρέπουν, εδώ και κάποια χρόνια, στον χώρο.

SEBASTIAN ROCHFORD / KIT DOWNES: A Short Diary [ECM Records, 2022]
Ο Sebastian Rochford είναι συνθέτης και ντράμερ, ενώ μας είναι γνωστός (εντός της ECM) από την παρουσία του σε άλμπουμ του Andy Sheppard βασικά, μα και του πιανίστα Kit Downes, με τον οποίον ξανασυνεργάζεται στο παρόν “A Short Diary”.
Το άλμπουμ αυτό, που αποτελείται από οκτώ συνθέσεις, για πιάνο και ντραμς, έχει μιαν ιδιαιτερότητα. Είναι αφιερωμένο στην μνήμη του πατέρα του Sebastian Rochford, ποιητή Gerard Rochford (1932-2019), ο οποίος έχει γράψει επιπλέον και την μελωδία στο τελευταίο track του άλμπουμ, που αποκαλείται “Even now I think of her” (με τα υπόλοιπα επτά να ανήκουν στον γιο του Sebastian).
Το “A Short Diary” δεν χρειάζεται να το πούμε, αλλά το λέμε, είναι ένα αργό, χαμηλών τόνων άλμπουμ. Ένα άλμπουμ όχι σκοτεινό, αλλά γκρίζο, θαμπό, υποφωτισμένο – και υπό αυτή την έννοια η φωτογραφία του εξωφύλλου του είναι εξαιρετική, καθώς απεικονίζει εκείνο που ακούς στην απολυτότητά του.
Υπάρχει λοιπόν μια σύνδεση σε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτό το CD, που δείχνουν την ξεχωριστή επιμέλεια και την ιδιαίτερη εικαστική ματιά της ECM, και βεβαίως υπάρχει πάντα αυτή η αργή, κάπως πένθιμη, βαθιά ελεγειακή και μυστηριακή μουσική – που μέσα από την εκφραστική απλότητά της κατορθώνει να συνομιλήσει με την απώλεια και το τετελεσμένο.

H ECM Records εισάγεται από την AN Music

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΦΕΤΣΑΣ “Smog” – μια κριτική παρουσίαση που έμεινε μισή

Μετά τα όσα απρεπή είπε ο συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας, στο olafaq.gr (27 Δεκ. 2022), τσουβαλιάζοντας τους ανθρώπους που γράφουν για την μουσική, μουσικοκριτικούς κ.ά., στα σάιτ και στα έντυπα, αποκαλώντας τους συλλήβδην «ανιστόρητους τύπους που ζουν παρασιτικά στις πλάτες του ελέφαντα» και τους περισσότερους εξ αυτών «κάτι σαν παραχαράκτες της ιστορίας» κ.λπ., εγώ αρνούμαι να ασχοληθώ με τον δίσκο του.
Είχα ακούσει την επανέκδοση του 2LP “Smog”, είχα ξεκινήσει να γράφω (είχα ξεπεράσει τις 1000 λέξεις), επιχειρώντας να τοποθετήσω το άλμπουμ μέσα στο πλαίσιο της εποχής –να γράψω δηλαδή ένα αληθινό κείμενο και όχι φλούδια– έχοντας κατά νου δύο πολύ βασικές και τελείως άγνωστες, σήμερα, αναφορές για τον συνθέτη, στο περιοδικό «ΣΗΜΑ» και στο «Δελτίο Κριτικής Δισκογραφίας» της Λέσχης του Δίσκου (από τα μέσα του ’70), αλλά μετά απ’ όσα εμπρηστικά ειπώθηκαν στο olafaq «πάτησα φρένο» και δεν ενδιαφέρομαι , καθόλου, να συνεχίσω. Δεν υπάρχει πλέον καλή πίστη... και δεν ευθύνομαι εγώ γι’ αυτό. 

Τώρα, αν οι άνθρωποι της Cat in The Room Records θέλουν να τους επιστρέψω τον promo δίσκο τους, που είχαν την επαγγελματική ευσυνειδησία να μου στείλουν (και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό) βεβαίως και θα το κάνω (ας μου στείλουν μια διεύθυνση στο fb ή στο e-mail μου, γιατί το κουτί, που είχε πάνω την διεύθυνσή τους το πέταξα, όταν παρέλαβα το άλμπουμ). Τον δίσκο δεν τον χρειάζομαι.

Οφείλω όμως να τους ενημερώσω πως τον έχω ξεσφραγίσει, αφού είχα προλάβει να τον ακούσω μερικές φορές.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 481

1/1/2023
Σ’ ένα βιβλίο για τον Σαββόπουλο ή σ’ ένα βιβλίο για το «Βρώμικο Ψωμί» θα είχαν νόημα όλα αυτά. Αυτές οι άγνωστες λεπτομέρειες, που δίνουν στις δουλειές τη βεβαιότητα του ψαξίματος και όχι της προχειρογραφίας. Σ’ ένα άρθρο, όμως, τι να πρωτογράψεις;
(Τρίτο στη σειρά ποστ, μετά από εκείνο για τον Άλκη Σαχίνη και την φωτό από το Χάραμα, με Μπέλλου-Χρονοπούλου, από τα απόνερα του κειμένου για το «Βρώμικο Ψωμί»).
Φοβερή πληροφορία είναι αυτή για τους ρέκτες του ελληνικού ροκ. Γιάννης «Μπαχ» Σπυρόπουλος και Θεολόγος Στρατηγός, πού έπαιζαν πριν από την Λαιστρυγόνα;
Στα τέλη του ’60 στους Walking Spots, ένα πολυμελές σχήμα που είχε τη βάση του στη Νέα Ιωνία. Δίνανε και συναυλίες όπως βλέπουμε...

Απ’ όλους αυτούς τους μουσικούς, μετά από ένα πρόχειρο ψάξιμο στο δίκτυο που έκανα, είδα πως δίσκο έχει κυκλοφορήσει και ο Στέφανος Ψαραδάκος.
[ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!]

31/12/2022
Και αυτή η φωτό από αυτά που περίσσεψαν από το άρθρο για το «Βρώμικο Ψωμί». Καισαριανή, Χάραμα ’73. Μπέλλου, Χρονοπούλου, ένας μαλλιάς, που δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι, και πίσω από την Μπέλλου, με τα γυαλιά, ένας τύπος που μοιάζει με τον Ιόλα. Αν είχα βρει παλιές φωτογραφίες του Ιόλα με γυαλιά θα έλεγα πως είναι σίγουρα αυτός...

31/12/2022

Όταν βουτάς σ’ ένα κείμενο, όπως αυτό για το «Βρώμικο Ψωμί» του Σαββόπουλου, που διαβάσατε χθες, ανοίγονται μπροστά σου μύρια όσα. Εμφανίζονται, αναδύονται καλύτερα, πρόσωπα, περιπτώσεις και καταστάσεις, που αξίζουν της προσοχής σου και της επιμέλειάς σου, καθώς παραμένουν δεκαετίες στο σκοτάδι.
Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι π.χ. ο Άλκης Σαχίνης, γνωστός σε άπαντες τους «σαββοπουλικούς» λόγω και των στίχων... «πού ακούστηκε ο Άλκης να πεθαίνει / όλη νύχτα ψήνονταν στον πυρετό» και... «να κι ο Άλκης ο μικρός μας / για να σμίξει παλιές κι αναμμένες τροχιές / με το ροκ του μέλλοντός μας».
Ο Σαχίνης πέθανε πολύ νέος (29ετής το ’73). Υπήρξε φίλος του Σαββόπουλου από τα χρόνια της Θεσσαλονίκης και λένε διάφορα γι’ αυτόν... Κάποιοι που τον ήξεραν μπορούν να πουν κι αυτοί... κι ένας τέτοιος είναι και ο Νίκος «Παραμυθάς» Πιλάβιος.
Παλιά ο Πιλάβιος είχε ένα μπλογκ κι εκεί είχε γράψει ένα κείμενο για τον Σαχίνη, το οποίο τώρα δεν υπάρχει, γιατί και το μπλογκ του Πιλάβιου δεν υπάρχει. Θεωρούσα, τότε, τα μπλογκ «αθάνατα» και δεν είχα φροντίσει να αποθηκεύσω το κείμενο. Δεν έβαζα, δηλαδή, με το μυαλό μου πως με το πάτημα ενός κουμπιού ένα blog, σαν το Δισκορυχείον ας πούμε, με χιλιάδες κείμενα και αναρτήσεις, μπορεί να περάσει, αν θες, στο κενό και στο τίποτα... Τέλος πάντων...
Πέρα λοιπόν απ’ αυτά που μπορούν να πούνε οι διάφοροι για τον Σαχίνη (στο πλαίσιο της λεγόμενης «προφορικής ιστορίας») υπάρχουν και τα ντοκουμέντα, που έχουν τον τρόπο να διαλευκάνουν ή και να μπερδέψουν τις καταστάσεις...
Ο Άλκης Σαχίνης, που το ξαναλέμε ήταν φίλος του Σαββόπουλου από την Θεσσαλονίκη, πριν ο Σαββό πάρει το φορτηγό και κατεβεί στην Αθήνα, ήταν φοιτητής της φιλοσοφικής του ΑΠΘ και συμμετείχε ως φωτογράφος και γραφιάς σ’ ένα περιοδικό, που έβγαζαν τότε οι φοιτητές, τον «Σπουδαστικό Κόσμο».

Ο «Σπουδαστικός Κόσμος» πρέπει να μπαίνει μπροστά το 1963 και στην αρχή ήταν κάπως σαν εφημερίδα, για να μετατραπεί, μετά από μερικά τεύχη, σε περιοδικό, μη σταθερής περιοδικότητας όμως.
Στο τεύχος #7 του «Σπουδαστικού Κόσμου», από τον Μάρτη του 1966, ο Άλκης Σαχίνης φωτογραφίζει για το εξώφυλλο (το βλέπετε), ενώ υπογράφει και κείμενο μέσα, που δεν θα σας πω τι λέει...
Ο «Σπουδαστικός Κόσμος» ήταν περιοδικό της «άλλης» αριστεράς και από τον Μάη του ’66, από το 9ο τεύχος του, αποτελούσε πλέον κάτι σαν όργανο της μαοϊκής ΠΠΣΠ (Πανσπουδαστική Προοδευτική Συνδικαλιστική Παράταξη).
Μάλιστα σ’ ένα άλλο τεύχος του ο «Σπουδαστικός Κόσμος» ειρωνεύεται το φοιτητικό περιοδικό της «ορθόδοξης» αριστεράς (ΕΔΑ / ΚΚΕ, Λαμπράκηδες κ.λπ.), την «Πανσπουδαστική» και πιο συγκεκριμένα το άρθρο του αείμνηστου Ηλία Νικολακόπουλου για τον Bob Dylan (για το οποίο έχουμε γράψει παλιότερα), με τσιτάτα του τύπου «να κι ο εξωραϊσμός του γιε γιε από τον μη κίτρινο τύπο».
Θαυμαστικό δεν βάζω, γιατί οι μαοϊκοί είναι γνωστό στους παροικούντες πως υπήρξαν, διαχρονικά, οι μεγαλύτεροι εχθροί του ροκ στην Ελλάδα.
Μην κοιτάτε που ανένηψαν στα 00s, όταν ανακάλυψαν τους Τσεχοσλοβάκους Plastic People of the Universe κι άρχισαν να υπερασπίζουν το ροκ. Και τότε με την... λάθος ροκ-πλευρά της Ιστορίας ήταν.

31/12/2022
Πριν από 3 μέρες έφυγε από τη ζωή ο στυλοβάτης της ελληνικής δισκογραφίας κοντραμπασίστας Ανδρέας Ροδουσάκης. Αυτός κι αν χρειάζεται κατεβατά κι αφιερώματα. Κάντε τα λοιπόν... εγώ δεν προλαβαίνω. Σας ετοιμάζω άλλα...
Στρίβει σαν μελωδία...
https://www.youtube.com/watch?v=3vGHNn9OL5M

31/12/2022
Ε, αφού κάνουν όλοι λίστες με "τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς" ας κάνω κι εγώ μία...
1. Hiroshi Havoc: Homeground Solutions [AJ Ω]
2. Trillident Sunshine: Another Sunshine for Your Dead Dreams [Last from the Past]
3. Spastic O’ Titis & TransSiberian Ensemble: Crying at the Gym [XXL Recordings]
4. Janna Lenakis: Yellow Strawberries in Ancient Flora [Manic Productions]
5. Primik und Nora: Marsyas from Mars [Telemarket Reflections]
6. A & Z & N & T: Letters in Eruptum [Chronicles]
7. Mizzells Everywhere: Essokosmos [Nyn]
8. Trevor Anna: The Challenge of Static [ProPo]
9. Igor Bechrinech: Sach’s Party [Zeotropolis Records]
10. Πότης Καφτάνης: Καρδιακή Επάρκεια / 12 Αντιλαϊκά για Νέους Χασίστες [Προς Εμμαούς]

30/12/2022

Κάθισα και είδα όλο τον τελικό Βραζιλία – Ιταλία 4-1, από το στάδιο Azteca της Πόλης του Μεξικού την 21η Ιουνίου 1970. Τα σημερινά ποδόσφαιρα δεν μου λένε απολύτως τίποτα –σκέτο χάσιμο χρόνου– αλλά ευτυχώς υπάρχει και το YouTube. Ωραία, ανθρώπινη μπάλα λοιπόν, με ποδοσφαιριστές που κουράζονται μετά το 60 λεπτό και όχι με μοτεράκια που τρέχουν πάνω-κάτω, σαν αφιονισμένα μέχρι το 120.

Η Ιταλία άντεξε για περισσότερο από μια ώρα, κι έδειξε στοιχεία μεγάλης ομάδας. Κορυφαίος ο Σάντρο Ματσόλα, ηγέτης, παικταράς, απειλή ο Ρίβα στο πρώτο κυρίως μέρος, μετά κάθισε, πολύ καλός ο Ντομενγκίνι σε ρόλο μέσα δεξιά, που έβγαινε και σαν δεύτερος φορ, πίσω από τον Ρίβα, καλός ο Μπονισένια στο πρώτο μέρος ιδίως (έκανε και το 1-1).
Φυσικά, η Βραζιλία ήταν μια κλάση πάνω από την Ιταλία και κέρδισε δίκαια.
Φοβερός ο Ζέρσον (κορυφαίος του γηπέδου), πίσω, μπροστά, ανασταλτικά, δημιουργικά... τα πάντα. Μέγας παίκτης! Έβαλε, επίσης, το δεύτερο καθοριστικό γκολ στο 66 και δημιούργησε ουσιαστικά το τρίτο (που έβαλε ο Ζαϊρζίνιο).
Φούμαρα ο τεχνίτης Ριβελίνο. Μεγάλη ταλαιπωρία της μπάλας, χωρίς αίσθηση του χώρου, με σουτ συνήθως στο γάμο του Καραγκιόζη (εκτός από ένα, σχεδόν φάουλ, που πήγε στο δοκάρι). Ανύπαρκτος ο Τοστάο. Απίστευτα σωματικά προσόντα ο Κάρλος Αλμπέρτο από δεξιά (έβαλε το τέταρτο γκολ).
Πελέ. Ο «μάγος» έβαλε το πρώτο γκολ, έδωσε την «πάσα των αιώνων» για το τέταρτο και κοβότανε μόνο με φάουλ. Δεν πήρε πολλές φορές το τόπι στα πόδια του, αλλά αυτοί οι παίκτες και με μία μόνο φάση μπορούν να κάνουν τη ζημιά (του έπιασε πάντως ένα ο Αλμπερτόζι, απ’ αυτά που δεν πιάνονται και ο Πελέ του έδωσε το χέρι του – σερ!). Στην αρχή έπαιξε πολύ προωθημένα, στη μεγάλη περιοχή, σαν ελεύθερος φορ, αλλά στην πορεία γύρισε πιο πίσω.
Αυτά από το μακρινό 1970...
[στη μνήμη του Πελέ - ένα παλαιότερο ποστ]