PRINS OBI νέο άλμπουμ σε CD και σε κασέτα

Σε CD και σε κασέτα, με πέντε και με έξι κομμάτια ανά πλευρά αντιστοίχως, κυκλοφορεί το “New World Boi” (2023), το πέμπτο άλμπουμ του Prins Obi για την Inner Ear. Το άλμπουμ αυτό περιλαμβάνει αγγλόφωνα (βασικά), μα και ελληνόφωνα κομμάτια και είναι μάλλον... αλλοπρόσαλλο από ηχητικής πλευράς. Είναι κάπως και το στυλ του Prins Obi αυτό, βεβαίως, να πειραματίζεται με πολλά και διάφορα δεδομένα, επιχειρώντας να τα ενσωματώσει σ’ ένα ενιαίο πλαίσιο. Δεν είναι εύκολο, αλλά σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια υπάρχει στο “New World Boi” και δεν είναι άνευ σημασίας.

Κατ’ αρχάς εκείνο που πρέπει να πούμε είναι πως ο δίσκος είναι προϊόν ενός, βασικά, ανθρώπου. Ο Prins Obi είναι αυτός που πρέπει να χειρίζεται ό,τι ακούγεται στον δίσκο (και βεβαίως τα πάσης φύσεως keyboards, που πρωταγωνιστούν), ενώ δικές του είναι οι μουσικές και οι στίχοι και συντριπτικά δικές του οι φωνές, που ακούγονται στην εγγραφή. 

Ας πάμε, όμως, και στα πιο ειδικά...
Το “The slumber machine” είναι ένα κομμάτι, που καλείσαι να το προσέξεις. Ξεκινά πολύ καλά, με μια εμπνευσμένη pop-psych εισαγωγή, που ακούγεται «από το διπλανό δωμάτιο», για να ακολουθήσει ένα ραπάρισμα, που διαθέτει ενδιαφέροντα κοινωνικά μηνύματα (σε σχέση με την αδηφάγα πραγματικότητα και τις νησίδες προστασίας σου).

Το «UFO από άλλο πλανήτη» έχει ελληνικά λόγια, σέβεντις αισθητικής, με το synth ηχητικό κάλυμμα να είναι έιτις. Το spoken word δίνει, κι αυτό από τη μεριά του, κι άλλες διαστάσεις στο κομμάτι, που ακούγεται μπερδεμένο στ’ αυτιά μου, αλλά ok.
Στο “Sister can’t help falling down” κυριαρχούν το πιάνο και τα πλήκτρα γενικότερα (για μπαλάντα πρόκειται). Τα λόγια κι εδώ έχουν ενδιαφέρον, καθώς καταγράφονται κοινωνικοί προβληματισμοί σε σχέση με τους ανθρώπους, που καταδυναστεύονται, παντοιοτρόπως, από τις κυρίαρχες τάξεις και που καλούνται να πιστέψουν στον εαυτό τους, για να μπορέσουν να επιβιώσουν (εγώ κάπως έτσι το καταλαβαίνω). Σαν κομμάτι είναι ένα από εκείνα που ξεχωρίζουν, συνολικά, στο άλμπουμ.
Το “Deep sleep” διαθέτει indian vibes, καθότι ψέλνεται και κάτι σε στυλ Hare Krisna. Τo κομμάτι παρουσιάζει «αλλαγές», διαθέτει μια ψυχεδελικότητα και είναι, επίσης, απ’ αυτά που ξεχωρίζουν.
Το “Resurrection” μοιάζει κάπως σαν να είναι βγαλμένο από τελετή (μυστικιστική π.χ.), διαθέτει spoken word, αντρικές και γυναικείες φωνές, χοντρικώς είναι electro, εμφανίζοντας hints από Brian Eno (ιδίως προς το τέλος του).
Πιο απλό κομμάτι, στηριγμένο στο πιάνο (ή κάτι σαν πιάνο) και τα πλήκτρα, το “Yawning caves of blue” είναι ένα ακόμη Eno-ικό τραγούδι, με ωραία λόγια (σε σχέση με την αποστολή του καλλιτέχνη, που πρέπει να κλείνει τ’ αυτιά του στις διάφορες σειρήνες). Από τα ωραιότερα κομμάτια του CD (και της κασέτας).
Το “Alice (Don’t you call me back home)” είναι ένα από τα πιο... ψυχεδελικά tracks του “New World Boi”. Η Αλίκη του Lewis Carroll είναι εδώ η έμπνευση απ’ ό,τι φαίνεται.
Στο “Ninja assassin” κυριαρχούν τα reggae-dub ηχοχρώματα. Κι εδώ τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα είναι προφανή, αφού ο Prins Obi λέει κάπου... ψηφίστε αναρχικούς, κομμουνιστές, οικολόγους (ό,τι θέλετε τέλος πάντων), αλλά περιφρονήστε κάθε απαράδεκτο άτομο.
Λίγο πριν από το τέλος... το “Oh Vera” είναι ένα ωραίο ερωτικό τραγούδι, που βγάζει σε όλο το διάβα του μια θετική αύρα.
Το άλμπουμ θα ολοκληρωθεί με το «Αυτοψυχανάλυση», που είναι ένα τελείως προσωπικό spoken word, κάπως σαν «κατάθεση ψυχής» για τον Prins Obi.
Ένας πλουραλιστικός και γι’ αυτό ίσως κάπου μπερδεμένος δίσκος είναι το “New World Boi”, για τον Prins Obi, που έχει ορισμένες πολύ καλές στιγμές και πολλές ενδιαφέρουσες.
Επαφή: www.inner-ear.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΟΣ το νέο άλμπουμ ενός τζαζίστα με ιστορία

Ο συνθέτης και ντράμερ της jazz Γιώργος Πολυχρονάκος (George Polyhronkos) έχει μακριά ιστορία, που ξεκινάει από την Αυστραλία της δεκαετίας του ’80, για να ριζώσει και να επεκταθεί στην Αθήνα πια, από το 1993 και μετά. Θυμάμαι πως είχα γράψει κριτική στο Jazz & Τζαζ για το πρώτο προσωπικό CD του Γιώργου Πολυχρονάκου, το “Blink” [Legend Recordings, 2000], ενώ τα παιξίματά του θα τα ακούγαμε και σε διάφορους άλλους δίσκους της εποχής, όπως στην “Naiva” (1998) του Τάκη Μπαρμπέρη, στο «Ουδέν Πρόβλημα» (2000) της Μάγδας Γιαννίκου κ.λπ.

Είκοσι τρία χρόνια μετά ο Γιώργος Πολυχρονάκος έχει να προτείνει ένα δεύτερο προσωπικό CD, το “Tender Gravity” [Stray Cat Hub, 2023], που μοιάζει να συμπυκνώνει ιδέες και προτάσεις, που θα προέκυπταν στο μεσοδιάστημα. Όπως διαβάζουμε στο ωραίο triple-folded digipak:
«Οραματιζόμουν αυτό το συλλογικό πρότζεκτ για σχεδόν 20 χρόνια. Πολλαπλές προτεραιότητες της “πραγματικής ζωής” θα συνέχιζαν να το αναβάλλουν μέχρι τα εκτεταμένα λοκντάουν (λόγω της κόβιντ-19). Έτσι, και σε αντίθεση με τη σκληρότητα εκείνων των ετών, ο μακρύς αυτοπεριορισμός θα εξελισσόταν σε μια, αναγκαία οπωσδήποτε, δημιουργική απόδραση».

Το “Tender Gravity”, που ηχογραφήθηκε στο διάστημα Απρίλιος 2021-Σεπτέμβριος 2022, δεν είναι ένα απλό τζαζ άλμπουμ – και όχι μόνο, γιατί είναι ένα... διπλό τζαζ άλμπουμ, αφού η διάρκειά του ξεπερνά τα 75 λεπτά (πρόκειται, εξάλλου, να κυκλοφορήσει σύντομα και σε 2LP).
Βασικά είναι οι απίστευτα πολλές συμμετοχές μουσικών (ακριβώς 50!) και περαιτέρω όλα εκείνα τα είδη και οι τεχνοτροπίες της jazz, που αναπτύσσονται σε όλο αυτό το σχεδόν 80λεπτο διάστημα.
Σίγουρα δεν συναντάς σε ελληνικούς δίσκους (και όχι μόνον σε ελληνικούς) τέτοια συμμετοχή μουσικών (τα ονόματα τα έχουμε σκανάρει και μπορείτε να τα δείτε, αν κάνετε «κλικ» πάνω στη σχετική φωτογραφία). Δεν ξέρω πώς σκέφτηκε ο Γ. Πολυχρονάκος και πήρε μια τέτοια απόφαση, που, οπωσδήποτε, εμπεριέχει ένα ρίσκο.

Ένα ρίσκο που έχει να κάνει με την ενότητα ενός δίσκου, το ύφος του, τα παιξίματά του, το χρώμα του, την ατμόσφαιρά του κ.λπ. Γενικώς, ο δίσκος είναι μια πολύ ιδιόμορφη και απαιτητική κατασκευή. Και βασικά δεν είναι ένα best of (ή και off), παρότι και οι συλλογές (τα “best” εννοούμε) αποτελούν μια σταθερά της δισκογραφίας.
Μοιάζει, θέλουμε να πούμε, το “Tender Gravity”, κάπως με συλλογή. Με κομμάτια διαλεγμένα από διαφορετικούς, υποτίθεται, δίσκους, ερμηνευμένα από διαφορετικούς (εδώ χωρίς «υποτίθεται») οργανοπαίκτες.
Δεν χρειάζεται να πούμε πως κανένα από τα δεκαπέντε κομμάτια του CD δεν εμφανίζει την ίδια line-up με κάποιο προηγούμενο ή επόμενό του, ενώ και τα στυλ πάνε κι έρχονται, με τον Γιώργο Πολυχρονάκο και το τεχνικό του team, να δουλεύει σωστά προς την κατεύθυνση εξομάλυνσης όλων των επιμέρους ιδιαιτεροτήτων.
Το “Tender Gravity” διαθέτει ορχηστρικά φυσικά (είναι τα δώδεκα από τα δεκαπέντε κομμάτια του CD), αλλά διαθέτει και τραγούδια (ένα αποδίδει η Νεφέλη Φασούλη, ένα ο Αλέξανδρος Affolter και ένα η Λουκία Παλαιολόγου), διαθέτει περαιτέρω όλων των ειδών τους σχηματισμούς (οκτέτο, σεπτέτο, σεξτέτο, κουιντέτο, τρίο, ντούο , σόλο…) και βεβαίως μία στυλιστική ποικιλία (από funk και κλασικό piano-trio, μέχρι νεορομαντικές προσεγγίσεις και ροκ αφηγήσεις) και ακόμη περισσότερες, επιμέρους, αναφορές (indian, ECM, nordic κ.λπ.).
Το σημαντικό, πάντως, που πρέπει να πούμε είναι πως το άλμπουμ ακούγεται χωρίς σκαμπανεβάσματα. Η παραγωγή έχει φροντίσει για την «συνέχεια» του πράγματος, χωρίς... όρη και κοιλάδες, και δίχως το πολυπρόσωπο να κάνει αισθητή την παρουσία του μ’ έναν τρόπο... καταδικαστικό για το τελικό αποτέλεσμα.
Όχι, ο δίσκος έχει σωστή ροή και ακούγεται απρόσκοπτα, και κυρίως με σταθερό ενδιαφέρον. Οι συνθέσεις, περαιτέρω, είναι πολύ καλές, καθώς είναι ολοφάνερο πως ο Γ. Πολυχρονάκος το έχει ψάξει βαθιά το θέμα (προς όλες τις κατευθύνσεις), με τους μουσικούς να μπαίνουν, κάθε φορά, στο πετσί των ρόλων τους, προσφέροντας άψογα παιξίματα οδηγώντας κάθε σύνθεση κάπου... πιο πέρα... πιο μακριά.
Πραγματικά, δυσκολεύεσαι να προτείνεις κάποια tracks, ως χαρακτηριστικά του “Tender Gravity”, βασικά γιατί δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά tracks αφού καθένα αντιπροσωπεύεται από τον «εαυτό» του.
Τι άλλο να επιλέξεις π.χ. αντί για το “Bass ode”, που είναι μια «μπασική» ωδή, για τέσσερα μπάσα και κρουστά; Ή αντί για το σόλο snare drums; Ή αντί για το track με τα male vocals; Ή αντί για το (και) funky “Jab”; Και τα λοιπά... και τα λοιπά...
Κάθε track εδώ είναι το κάτι άλλο, το κάτι διαφορετικό, με όλα τα κομμάτια μαζί να αποτελούν ένα πολύ πυκνό, αλλά συναρπαστικό CD, που θα πρέπει να το ακούσεις περισσότερες από τρεις φορές, για να αρχίσεις σιγά-σιγά να το αποκρυπτογραφείς και να το απολαμβάνεις.
Αναζητούνται λοιπόν ακροατές με εσωτερική ηρεμία και κυρίως με ελεύθερο χρόνο.
Επαφή: https://www.facebook.com/polyhronakos?locale=el_GR

SOUND EFFECT RECORDS: η εταιρεία από τα Εξάρχεια και η σύγχρονη ανεξάρτητη ροκ σκηνή – οι πρόσφατες κυκλοφορίες της ορίζουν τι είναι ροκ στις μέρες μας

Με υπερ-εικοσαετή παρουσία στα ροκ δρώμενα και με περισσότερες από 110 κυκλοφορίες, από καλλιτέχνες και συγκροτήματα από διάφορες χώρες του κόσμου (και όχι μόνο από την Ελλάδα), η Sound Effect Records του Γιάννη Ανδριόπουλου είναι πια μια υπολογίσιμη δύναμη στο χώρο.
Με πίστη στις βινυλιακές εκδόσεις, χωρίς φυσικά να απορρίπτεται το CD, με ειδίκευση στο ψυχεδελικό, progressive, space, post-κιθαριστικό και folk rock και με μια έφεση στην ανακάλυψη νέων ονομάτων, η Sound Effect Records έχει τον τρόπο να συνδυάζει το παλιό με το καινούριο, προτείνοντας κάθε φορά δυνατές κυκλοφορίες. Σαν αυτές τις πέντε που ακολουθούν...

AGUSA: Prima Materia 

[Kommun2 / διανομή Sound Effect Records, 2023]
Οι σουηδοί progsters Agusa είναι μία αγαπημένη μπάντα του σύγχρονου, υποψιασμένου, ελληνικού ροκ κοινού, καθώς έχουν παίξει στα μέρη μας διάφορες φορές (Six D.O.G.S, Death Disco), ενώ και το άλμπουμ τους “In Concert” (2018) ήταν γραμμένο στην Death Disco, στις 9 Δεκ. 2016. Δηλαδή δεν τους αγαπούν μόνον οι Έλληνες, τους Agusa, αλλά αγαπούν κι εκείνοι εμάς. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, αμοιβαία.
H μπάντα από το Malmö, που την αποτελούν οι Mikael Ödesjö κιθάρες, Jenny Puertas φλάουτο, φωνή, Simon Ström μπάσο, Roman Andrén πλήκτρα και Nicolás Difonis ντραμς, κρουστά, φωνή, έχει πρόσφατο LP σε κυκλοφορία, που αποκαλείται “Prima Materia” και το οποίο αποκλείεται να μην ενθουσιάσει τους φίλους του είδους. Τους «προγκρεσιβάδες», όπως τους λέμε, που αποτελούν, και αυτοί, μια δυνατή ροκ ομάδα, με «πιστούς» σε κάθε χώρα και φυσικά στην Ελλάδα.
Ναι λοιπόν, είναι τόσο καλό το “Prima Materia”, που θα αφήσει άφωνους τους φίλους του κλασικού prog-rock, καθώς ο ήχος του παραμένει πολύ πιστός στα χρώματα του χθες.
Και τα τέσσερα κομμάτια, που έχουν τίτλους “Lust och fägring (Sommarvisan)” (14:30), “Under bar himmel” (10:19), “Ur askan” (10:28) και “Så ock på jorden” (7:17), είναι το ένα καλύτερο από τ’ άλλο, όπως λέμε, παρατάσσοντας όλο το κλασικό «οπλοστάσιο» σε θέση μάχης.
Κατ’ αρχάς να ξεκινήσουμε από το βασικότερο, που είναι οι συνθέσεις και οι αποδόσεις τους. Οι Agusa είναι πρώτης τάξεως μουσικοί. Έχουν εντρυφήσει στο κλασικό progressive και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, ώστε να μην χάνουν το νόημα ούτε για δευτερόλεπτο.
Συνθέσεις μεστές λοιπόν, με ποικιλία στις μελωδίες, με αλλαγές, με breaks και με soli εκεί όπου πρέπει και απαιτείται, με έντονο λυρικό στοιχείο, με λίγα τραγούδια-φωνητικά (η Jenny Puertas τραγουδά στα ισπανικά στο “Ur askan”, ενώ υπάρχουν και βοκαλισμοί στο “Så ock på jorden” από την Puertas και τον Difonis) και με πολύ συνετή παρουσία όλων των επιμέρους παραμέτρων –και εννοούμε την ισοβαρή χρήση όλων των οργάνων, όχι μόνον της κιθάρας και των πλήκτρων, μα και του φλάουτου– με τα ηχοχρώματα να κινούνται κάπου ανάμεσα στο κλασικό progressive rock και το progressive folk, με τον ήχο να διατηρεί πολλές βρετανικές και ακόμη ιταλικές αναφορές.
Ένας συνδυασμός αυτών των δύο βασικά, του prog-rock και του prog-folk, είναι ο ήχος του “Prima Materia”, που δεν διαθέτει όχι track μέτριο ή αδιάφορο, μα μήτε λεπτό μέτριο ή αδιάφορο.
Φοβερό άλμπουμ για το στυλ του, που θα ενθουσιάσει τους φίλους του είδους.
https://www.youtube.com/watch?v=2zuq5T6YxWc
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/sound-effect-records-i-etaireia-apo-ta-exarheia-kai-i-syghroni-anexartiti-rok-skini

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 547

4/11/2023
Όταν χωρίζαμε προχτές στ' αεροδρόμιο...

3/11/2023
Οι νέοι πρέπει να ζήσουν...

3/11/2023
Εν τω μεταξύ παλιά οι πολιτικοί στέλνανε με τα ΕΛΤΑ τις ευχές τους στους πολίτες. Λεβέντικα και απαγίδευτα...

3/11/2023
Παλιά στις ονομαστικές γιορτές οι άνθρωποι δέχονταν ευχές μόνο δια ζώσης και βασικά το βράδυ. (Αφήνω κατά μέρος το κάπως γελοίο διαδικτυακό να έχει περάσει 1 λεπτό από τις 12 τα μεσάνυχτα και να στέλνεις ευχές στον άλλον πρώτος-πρώτος, πριν ακόμη του ευχηθεί κι η μανούλα του). Οι σωστές ευχές, οι επίσημες να πούμε, είναι οι βραδινές.
Μάλιστα, τότε, τα παλιά τα χρόνια, πολλοί άνθρωποι που δεν ήθελαν να γιορτάσουν για τους δικούς τους λόγους, στέλνανε ειδοποίηση στις εφημερίδες πως «ο κύριος και η κυρία τάδε δεν εορτάζουν, ούτε δέχονται». Αυτό το έγραφαν για να μην τολμήσει ο άλλος να τους επισκεφθεί, επειδή, τα παλιά τα χρόνια, στις γιορτές πήγαινες απρόσκλητος. Ήξερες ότι είναι του Άη Νικόλα; Tελείωσε. Πήγαινες στο σπίτι τού Νίκου και χτύπαγες το κουδούνι, με την πόρτα να είναι ανοιχτή και με το φως αναμμένο στο κατώφλι.
Αυτές οι ειδοποιήσεις λοιπόν, του «δεν εορτάζω, ούτε δέχομαι», μπορεί να πιάνανε και μισή σελίδα ή και παραπάνω (στις εφημερίδες με τα τεράστια φύλλα) στις μεγάλες γιορτές.
Επίσης, την άλλη μέρα, δημοσιεύονταν στις εφημερίδες και οι «ευχαριστίες». Κάποιος, δηλαδή, ευχαριστούσε κάποιον, δημοσίως, επειδή τον είχε επισκεφθεί ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

Τώρα; Τώρα στέλνεις ευχές ή ευχαριστίες στον άλλον με το ζμάρτφον και σε παγιδεύει με predator… Καλά να πάθετε...

3/11/2023
Σήμερα, αύριο και μεθαύριο...

2/11/2023
Απρόσμενη συνάντηση!

Αριστερά ο αείμνηστος και πλέον θρυλικός μποντιμπίλντερ Τάκης Κάβουρας, τον οποίον έχω αναφέρει και σε κείμενο, επειδή έπαιζε σε «ελληνική» ταινία (δες στα σχόλια) και δεξιά ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες τζάζμεν, για να μην πω ο μεγαλύτερος, ο Μανώλης Μικέλης, για τον οποίον επίσης έχω γράψει τα σχετικά (ξαναβλέπεις στα σχόλια).

2/11/2023
Διαβάζω διάφορα περί τα μουσικά, που δημοσιεύονται στα ελληνικά σάιτ. Ακόμη και στα καινούρια ποπ ρίχνω μια ματιά, που δεν μ’ ενδιαφέρουν σχεδόν καθόλου – έτσι για μια ενημέρωση και μήπως βρω κάτι που να μου κάνει. Για τις πιο «δύσκολες» μουσικές βρίσκεις πάντως ελάχιστα να διαβάσεις, που να είναι επί της ουσίας. Να μπορούν με απλά λόγια, και χωρίς φιλολογίες ή ποιητικούρες, να σου πούνε γιατί αξίζει αυτό, το «άγνωστο», να το ακούσεις ή όχι.
Τώρα, σε σχέση με τα λεγόμενα «αφιερώματα» και τα θέματα που αφορούν στο μουσικό χθες η κατάσταση είναι απογοητευτική. Χειρότερη από ποτέ.
Είναι ψιλογελοίο θέλω να πω να διαβάζεις άρθρα του στυλ «οι πέντε καλύτεροι δίσκοι των Jethro Tull», «σαν σήμερα, πριν από… 150 χρόνια, βγήκε η “μπανάνα” των Velvet Underground», «τα δέκα καλύτερα τραγούδια της Nico», «οι τρεις κορυφαίοι δίσκοι του Miles Davis», «πέντε σάουντρακ του Vangelis» και τέτοια. Ούτε στα έιτις δεν γράφανε τόσο σιχαμένα κείμενα οι μουσικοί συντάκτες.
Λοιπόν ακούστε μια συμβουλή από τον γεροντότερο. Αν θέλετε να γράφετε για καινούρια, γράψτε. Γράψτε για νέους δίσκους και για νέους καλλιτέχνες, που έχουν κάτι να πούνε, που ξεφεύγουν από το συρμό και που αξίζει να τους προσέξουμε.
Αν θέλετε, όμως, να γράψετε για παλιά, επειδή όλα υπάρχουν στην Wiki πρώτα-πρώτα και σε άπειρα blogs και sites, βρείτε θέματα από το χθες που να είναι εντελώς άγνωστα ή λησμονημένα. Ασχοληθείτε με τις λεπτομέρειες και φωτίστε εντελώς σκοτεινές περιοχές, που έχει νόημα να αναδειχθούν.
Δώστε αξία στο μικρό, στο φαινομενικά ασήμαντο και στο ειδικό. Μόνο αυτό τραβάει εκείνους, που ακόμη διαβάζουν – επειδή, υποτίθεται, πως σε αυτούς απευθυνόμαστε, και όχι σε όσους κυλάνε τις σελίδες εν ριπή οφθαλμού.
Όχι χιλιομασημένη τροφή. Και βασικά να μην αντιγράφετε έτσι φόρα παρτίδα. Το λέω, γιατί πέφτω συνεχώς «θύμα», από συντάκτες, που θέλουν κάτι να πουν, αλλά διαλέγουν τον εύκολο δρόμο, της αντιγραφής, και όχι τον πιο δύσβατο του προσωπικού ψαξίματος και της μελέτης των καταστάσεων.
Λένε ότι «τα γραπτά μένουν». Λάθος. Μόνο ό,τι αληθινά αξίζει μένει. Τα υπόλοιπα έχουν καταλήξει ήδη στα σκουπίδια

1/11/2023
Η Μαίρη Μαράντη, που πέθανε τις προάλλες, είχε αδελφή τραγουδίστρια, τη Γωγώ Πολέμη, και αδελφό τραγουδιστή, το Γιάννη Βορριά. Όλοι με διαφορετικά επώνυμα (κανενός και καμιάς δεν ήταν το δικό του και το δικό της!), ώστε να μπορέσουν να κάνουν τις καριέρες τους.

Ωραίο κείμενο θα γινόταν αυτό... Μπορεί στο μέλλον...

1/11/2023
Ιερόσυλη είναι, βασικά, η πολιτική σκέψη αυτού του χαμένου.
Ο σύριζα αν έγινε κόμμα εξουσίας το οφείλει στους πρώην πασόκους, που τον ψήφισαν μαζικά το ’15. Δεν έγινε εξουσία από τους φίληδες και τους σκουρλέτηδες, του 3%. Κι εκείνοι που τον φέρανε στο 36% ήταν ο κόσμος του πρώην πασόκ, δεν ήταν οι... ομπρέλες και οι ξαπλώστρες. Αφήστε τη Τζάκρη να καθαρίσει...

1/11/2023

Simon Stokes & The Nighthawks “Which Way'”
https://www.youtube.com/watch?v=eLxvLvYpk8s

1/11/2023
Κάθε άδικος φόρος φέρνει πιο κοντά το τέλος του Μητσοτάκη.
Το τσουβάλιασμα των ελευθέρων επαγγελματιών είναι ένδειξη... τρέλας. Τους έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο απ’ έξω και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Δηλαδή ξέρουν, αλλά νοιάζονται μόνο για τη διάλυση των μικρών.

Ένας ελεύθερος επαγγελματίας που μπορεί να συναλλάσσεται με φορείς του ευρύτερου δημοσίου, με εταιρείες ή με πολυκαταστήματα ή και με μεγάλα καταστήματα δεν είναι εύκολο να φοροδιαφύγει. Διαφεύγει εκείνος που συναλλάσσεται απ’ ευθείας με πολίτες.
Ψάξτε βρείτε ποιοι είναι αυτοί, τους ξέρετε, και πάρτε μέτρα για συγκεκριμένες κατηγορίες. Σ’ αυτές τις κατηγορίες παροχής υπηρεσιών καταργείστε τον ΦΠΑ και δώστε μπόνους στις ηλεκτρονικές συναλλαγές. Τελείωσε το θέμα.

31/10/2023
Kώστας Ταχτσής Love Story

31/10/2023
Εντάξει. Είναι και οι δύο όμορφοι... Έτσι λένε οι ΝΔούδες δηλαδή, που γονατίζουν μπροστά στο life-style και τρώνε τρελή ήττα από τον Κάσσελ.

Βέβαια για τον έναν εξαρτάται από ποια γωνία θα τον τραβήξεις, πώς θα τον φωτίσεις, σε τι φόντο θα τον βάλεις, από το αν απαντάει στη Βουλή στον Πολάκη, από το αν μιλάει σε όχι στημένα σκηνικά κ.λπ. Είναι όμορφος υπό προϋποθέσεις...

31/10/2023
Είναι η ιδέα μου ή όχι πως οι δήμοι, δηλαδή οι πόλεις μας μετά από τις εκλογές είναι αφημένες στην τύχη τους;
Ιδίως σ’ εκείνες όπου οι δήμαρχοι «ξεσπιτώνονται» μετά την Πρωτοχρονιά...

31/10/2023
Τους 30άρηδες και τις 30άρες που γράφουν στα μίντια για παλιά θέματα (με αφορμή συνήθως το θάνατο κάποιου ανθρώπου) τους κατανοώ και τις κατανοώ. Δεν έχω πολλές απαιτήσεις. Τα παιδιά προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σ’ αυτό τον επαγγελματικό κυκεώνα που ζούνε, καθώς καλούνται σε χρόνο dt να ετοιμάσουν κάτι άμεσο, βγαλμένο από το γνωστικό κενό τους. Αλλά κάτι 40ρηδες και 50ρηδες, που επιχειρούν να κάνουν κάτι ανάλογο, με εκνευρίζουν ελαφρώς (βασικά μειδιώ με όσα διαβάζω), αλλά κυρίως τους λυπάμαι, επειδή νομίζουν ότι αυτά που γράφουν έχουν κάποια αξία, παρότι είναι της πλάκας – χειρότερα και από των 30άρηδων.
Αυτοί οι τύποι έχουν το θράσος (που δεν το έχουν οι 30άρηδες) να το παίζουν ειδήμονες, να βάζουν το και-καλά «προσωπικό στοιχείο» μέσα στα κείμενα, τα οποία όμως αν τα ψιλο-εξετάσεις βρίθουν από ασημαντότητες. Βασικά δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς και να εμπιστευθείς τίποτα απ’ όσα γράφουν, γιατί είναι τελείως έξω από το ιστορικό πλαίσιο (αφήνω το κοινωνικό), στο οποίο υποτίθεται πως αναφέρονται (πολλές δε φορές και με πραγματολογικά λάθη).
Θα σας πω τι εννοώ, με ένα παράδειγμα.
Αν θες να γράψεις ας πούμε για το τι τραγούδια ελληνικά ή ξένα άκουγε η Ελλάδα στα σέβεντις ή και στα έιτις θα πρέπει ή να έχεις ζήσει στα σέβεντις και στα έιτις και να θυμάσαι, ή να ψάξεις και να βρεις τα τοπ της εποχής (σε ξένο και ελληνικό τραγούδι) ή να ψάξεις πλαγίως, από άλλες οδούς (ακόμη και διαδικτυακές), για να ανακαλύψεις τι παιζόταν και τι όχι στη χώρα, και με τι διασκέδαζε τότε ο κόσμος.
Έτσι, βλέπεις άτομα να διοργανώνουν πάρτυ υποτίθεται με τραγούδια από τα ελληνικά σίξτις και σέβεντις και να βάζουν άλλα αντί άλλων κομμάτια, που ούτε παίζονταν στα πάρτυ της εποχής, ούτε ακούγονταν ποτέ στην Ελλάδα. Αχταρμάς.
Πολλοί DJ αυτής της ηλικίας, που ακούνε παλιά, κι έχουν και όνομα τρομάρα τους, είναι εντελώς ανίδεοι με τα ζητήματα αυτά, για ν’ αφήσω κατά μέρος πολλούς κειμενογράφους, που τους διαβάζουμε από δω κι από κει και που βρίσκονται εντελώς στην καρακοσμάρα τους.

30/10/2023
Είναι περίπου γελοίο μια ωραία λαϊκή τραγουδίστρια, των σέβεντις βασικά, η Μαίρη Μαράντη να συνοψίζεται από τους «ειδήμονες» σ’ ένα καλό καψουροτράγουδο των 90s, του δυνατού ρόκερ Μάκη Γιαπράκα (και του Φαλάρα) από το ψεύτικο επεισόδιο της ταινίας του Βούλγαρη.
Με το ζόρι το έλεγε η Μαράντη αυτό το τραγούδι στα τηλεοπτικά πλατώ, που ο κόσμος θα το μάθαινε από το YouTube, αφού δεν θα 'βγαινε ποτέ σε δίσκο.
Και ένοιωθε «κάπως» η Μαράντη, έτσι το αποκρυπτογραφώ εγώ, όταν τη ρωτούσαν και την ξαναρωτούσαν, για τη συγκεκριμένη σκηνή με τον Αρμένη. Ένοιωθε, όπως νοιώθει κάποιος όταν του λένε ότι έχει γράψει «ένα βιβλίο», όταν έχει γράψει είκοσι, όταν έχει πει «ένα τραγούδι», όταν έχει πει διακόσια κ.λπ. Δεν γίνεται ο καλλιτέχνης να απαξιώσει όλη του τη ζωή, επειδή έτσι είχαν αποφασίσει οι καναπεδάτοι των τηλε-ταβερνών του Σαββατόβραδου
Προσωπικά έχω εκφράσει την άποψή μου, εδώ στο fb, γι’ αυτό το επεισόδιο του Βούλγαρη, στο οποίο αν εξαιρέσεις τα σκυλολαϊκά του Γιαπράκα και την άτακα «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ εμείς Μάκη», που λέει ο Σπύρος Δημητρίου στον Αρμένη (μαζί και το σταυρωτό φιλί που ακολουθεί), δεν αξίζει τίποτα και δεν έχει ουδεμία σχέση με την λαϊκή έκφραση, την οποία υποτίθεται πως αποτυπώνει. (Για το «Όλα είναι Δρόμος» το καλύτερο επεισόδιο είναι εκείνο με τον Καταλειφό, ενώ εκείνο με τον Βέγγο απλώς δεν βλέπεται). Anyway…
Εγώ δεν έχω πάντα κέφι να γράφω έκτακτα κείμενα, γιατί βρίσκομαι σε άλλο τριπ (μόνο για καθαρά επαγγελματικούς λόγους θα το έκανα), αλλά η δική μου Μαίρη Μαράντη είναι εκείνη κάτι τραγουδιών σαν αυτό που βάζω στα σχόλια. Ούτε καν η τραγουδάρα του Άκη Πάνου που είχε πει, γιατί και αυτό το άκουσα πολλά χρόνια μετά την εποχή του

SUGAR FACTORY το νέο άλμπουμ του ελληνικού γκρουπ

Οι Sugar Factory, τους οποίους αποτελούν οι Στέλιος Γκαγκάρης κιθάρες, Γρηγόρης Μαυρόπουλος, κιθάρες, ντραμς, Sergei Tochmachov μπάσο, Γιώργος Μυλωνάς ντραμς και Νικόδημος Τριαρίδης σύνθια, είναι ένα από τα ελληνικά συγκροτήματα, που μας απασχολούν συχνά στο δισκορυχείον, καθότι έχουμε γράψει για διάφορες κασέτες, επτάιντσα και CD τους, από το 2014 και μετά. Το πιο νέο άλμπουμ (digipak-CD) των Sugar Factory κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, είναι ζωντανά ηχογραφημένο, το 2021, σε στούντιο της Θεσσαλονίκης (Νvelope Recording Studio) κι έχει τίτλο “Trouble Times in Waveland” [Private Pressing, 2023]. Περιέχει, δε, έξι ροκ κιθαριστικά tracks, απ’ αυτά, που χονδρικώς θα τα αποκαλούσαμε post-rock.

Εντάξει, ο όρος είναι γενικόλογος, καθώς εμπεριέχει πλείστες όσες παραλλαγές – και μια απ’ αυτές τις παραλλαγές μοιάζει να είναι και το... θορυβώδες shoegaze.
Και θορυβώδες και shoegaze; Είναι κάπως... τρελό αυτό.
Και όμως τα κομμάτια των Sugar Factory διαθέτουν την γλαφυρότητα του shoegaze, με αυτό το dreamy τέλος πάντων επίχρισμα, αλλά πολλές φορές εξαρτώνται και από τις θορυβώδεις κιθαριστικές λαίλαπες, που ποτέ δεν χάνουν τη σωστή ροή τους.
Υπάρχουν λοιπόν συνθέσεις, εδώ, που ρολάρουν πολύ ωραία, που κυλάνε άψογα, με τα παιξίματα να είναι πρώτης τάξεως και με την ατμόσφαιρα που αναδύεται, μέσα απ’ όλο αυτό το σκηνικό, να δημιουργεί στον ακροατή ευχάριστα vibes.
Επιπλέον η μικρή διάρκεια του “Trouble Times in Waveland” (περί την μισή ώρα) αποβαίνει στα υπέρ του, αφού τα κομμάτια εναλλάσσονται μαγικά σχεδόν, χωρίς επαναλήψεις, και δίχως να καταχρώνται αναίτια τον χρόνο.
Όλα αυτά δείχνουν σοβαρότητα από τη μεριά των Sugar Factory, μαζί με γνώσεις και ταλέντο, κάτι που είναι το Α και το Ω κάθε δισκο-κυκλοφορίας.
Μέτριο κομμάτι δεν υπάρχει εδώ, σ’ ένα άλμπουμ που ακούγεται και ξανακούγεται «νεράκι».
Επαφή: https://sugarfactory.bandcamp.com/album/trouble-times-in-waveland

VORAIGUA ένα folk duo από την Καταλονία

Οι VorAigua είναι ένα καταλανικό folk duo, το οποίον αποτελούν η Muntsa Moral Vinyoles φωνή, φλάουτο και ο Paul Perera Arguedas πιάνο, φωνή. Το “Boscúria” [Segell Microscopi, 2023], που σημαίνει «δάσος» στα καταλανικά, είναι το δεύτερο άλμπουμ τους, που αποτελείται από μια σειρά πρωτότυπων τραγουδιών, γραμμένα κυρίως από το ίδιο το σχήμα.

Μπορεί να δέχονται και βοήθεια σε βιολί (από την Marie Perera Arguedas) οι VorAigua, αλλά τα βασικά ηχοχρώματα που ακούμε στο “Boscúria” είναι η φωνή (της Vinyoles) και το πιάνο (του Arguedas), καθώς όλα τα υπόλοιπα όργανα είναι εντελώς βοηθητικά.
Από τον τίτλο του δίσκου, το εξώφυλλο, μα και από κάποια ωραία σκίτσα του 8σέλιδου booklet (διάφορα πετούμενα κι ένας τσαλαπετεινός ανάμεσα, μια παπαρούνα, ένα χωριουδάκι, μια χάρτινη βαρκούλα, μια λάμπα πετρελαίου κ.λπ.), που αντιστοιχούν στα δέκα κομμάτια του CD, αντιλαμβάνεσαι πως το στιχουργικό μέρος του “Boscúria” έχει να κάνει με το φυσικό στοιχείο και βασικά με την συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης, σ’ ένα απολύτως ελεγχόμενο και οικολογικώς ευαίσθητο περιβάλλον.
Αυτός ο λυρισμός, που δείχνει να επικρατεί στα σχεδιαστικά και στα λόγια περνάει, βεβαίως και στις μουσικές (όπως και στις ερμηνείες), δημιουργώντας αυτήν την κάπως μαγική ατμόσφαιρα, που εντοπίζεται σε πάμπολλα folk άλμπουμ, από το απώτατο χθες, έως και τις μέρες μας.
Λέμε λοιπόν για τραγούδια σαν τα “Masurca del bosc”, “Mina” κ.λπ., που συγκινούν με την απλότητά τους και φυσικά με τις γερές μελωδίες τους και το ανάλογο τραγούδισμα.
Ωραίο, σε κάθε περίπτωση άκουσμα, που θα ενθουσιάσει τους φίλους του καταλανικού folk, μα και του folk γενικότερα.  
Επαφή: www.microscopi.cat

LUMINESSENCE η νέα audiophile σειρά επανέκδοσης βινυλίων της ECM

Πέντε ιστορικά άλμπουμ της ECM πρόκειται να κυκλοφορήσουν και πάλι σε audiophile δίσκους βινυλίου. Αυτά είναι τα:
1. GARY BURTON: The New Quartet (1973)
2. KEITH JARRETT: Solo Concerts: Bremen / Lausanne (3LP) (1973)
3. KENNY WHEELER: Gnu High (1976)
4. NANA VASCONCELOS: Saudades (1980)
5. DON CHERRY, DEWEY REDMAN, CHARLIE HADEN, ED BLACKWELL: Old and New Dreams (1980)

Από την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου και μέχρι το Σάββατο 11 Νοεμβρίου στην Αλυσίδα Πολιτισμού Ιανός θα γίνει η παρουσίαση της σειράς, θα μπορείτε να ακούσετε και να αγοράσετε σε ειδικές τιμές όλους τους δίσκους, με τα βινύλια να παίζουν σε μηχανήματα υψηλής ακουστικής Hi-Fi / High-End καθ’ όλη τη διάρκεια των ημερών.
Το Σάββατο 11 Νοεμβρίου, την τελευταία μέρα της παρουσίασης, από τις 12:00 έως τις 14:00, θα μιλήσει, θα κουβεντιάσει και θα ακούσει τη μουσική μαζί με τους παρευρισκομένους ο εκπρόσωπος της ECM στην Ελλάδα Νίκος Βοζίκης.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ της Θεσσαλονίκης, Αριστοτέλους 7.