το ξεχωριστό βιβλίο του αρχιτέκτονα ΑΡΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ για την τζαζ – ένα προσωπικό ημερολόγιο, που καλύπτει ένα χρονικό εύρος μισού αιώνα, μουσικής και καταστάσεων

Το όνομα του Άρι Γεωργίου (αρχιτέκτων, ζωγράφος, φωτογράφος, συγγραφέας και αρθρογράφος) δεν είναι άγνωστο στους φίλους της τζαζ, στην Ελλάδα, ιδίως σ’ εκείνους που γνωρίζουν τα της ιστορίας της και το πώς πορεύτηκε, εκείνη, στις δεκαετίες του ’70, του ’80 και του ’90.
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1951, ο Άρις Γεωργίου –και πάντα σε σχέση με την τζαζ– συνδέεται με τρία περιοδικά, που θα κυκλοφορούσαν στη χώρα στα 70s, στα 80s και στα 90s, και στα οποία θα είχε την ευκαιρία να δείξει τη δουλειά του, σε κάποιες τέλος πάντων από τις διαστάσεις της.
Έτσι λοιπόν κείμενα και φωτογραφίες του Άρι Γεωργίου θα βλέπαμε και θα διαβάζαμε τόσο στα περιοδικά «Τζαζ» (Δεκ. 1977-Δεκ. 1981) και «συν και πλην» (Ιαν. 1981-Νοε. 1982), όσο και στο «Jazz & Τζαζ» (Απρ. 1993-Αυγ. 2013).

Ο Άρις Γεωργίου ανήκει στην άτυπα λεγόμενη «τζαζ σκηνή της Θεσσαλονίκης», εκείνη τέλος πάντων που άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, ήδη από τα early sixties, μέσω των κειμένων και των βιβλίων του Σάκη Παπαδημητρίου. Και κάπως έτσι, και καθόλου τυχαίως, το νέο βιβλίο του Άρι Γεωργίου, που τιτλοφορείται “Jazz / Hic et Nunc Hip ’N’ Funk” [Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, Σεπτέμβριος 2023] θα είναι αφιερωμένο σ’ εκείνον (στον Σάκη Παπαδημητρίου).
Περί τίνος πρόκειται; Λέμε λοιπόν για ένα βαρύ πόνημα, 197 σελίδων, τυπωμένο σε «πολυτελές» χοντρό και γυαλιστερό χαρτί, με φωτογραφίες και κείμενα από την 50ετή ενασχόληση του Άρι Γεωργίου με την τζαζ. Και την γενικότερη τζαζ, την παγκόσμια να πούμε, μα και την ελληνική.
Το βιβλίο χωρίζεται σε δεκατρία κεφάλαια, που όλα αποτελούνται από προσωπικές μαρτυρίες του συγγραφέα και βεβαίως καλοτυπωμένες, και σίγουρα καταπληκτικές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Στο πρώτο κεφάλαιο (σελ. 9-13) που αποκαλείται “Hic et Nunc / Hip ’n’ Funk” ο Άρις Γεωργίου καταγράφει το πώς θα ερχόταν σε επαφή με την τζαζ και πώς από τα «κλασικά» ακούσματα, τον Μάνο Χατζιδάκι, τα ποπ-ροκ συγκροτήματα και καλλιτέχνες, τον Διονύση Σαββόπουλο, το «έντεχνο» τραγούδι και το «νέο κύμα», σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, θα βρισκόταν ν’ ακούει τζαζ, μέσω ενός συμφοιτητή του στο Μονπελιέ – καθώς στις αρχές της δεκαετίας του ’70 θα εγκατέλειπε την ΑΣΟΕΕ, για να σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Γαλλία. Από έναν άλλο φίλο του, δε, θα «κληρονομούσε» τους πρώτους τζαζ δίσκους του, τα LP “Duke Ellington & John Coltrane” [UK. His Master’s Voice, 1963] και “Monk’s Music / Thelonious Monk featuring John Coltrane” [US. Riveride, 1967], ενώ ο πρώτος τζαζ δίσκος που θα αγόραζε θα ήταν το καταπληκτικό, αλλά άγνωστο άλμπουμ του βρετανού πιανίστα Michael Garrick και της μπάντας του “Home Stretch Blues” [UK. Argo, 1972], όπως και το “Horn Culture” [US. Milestone, 1973] του γίγαντα αμερικανού σαξοφωνίστα Sonny Rollins λίγο πιο μετά. Εκεί, στην Γαλλία, ο Άρις Γεωργίου θα διαβάσει τα πρώτα τζαζ περιοδικά, ερχόμενος σε επαφή και με την τζαζ φωτογραφία, μέσω της τέχνης των Guy Le Querrec, Art Kane, Lee Friedlander και William Claxton.
Στο κεφάλαιο «ψηλαφώντας» (σελ. 15-30) ο Άρις Γεωργίου περιγράφει τα πρώτα τζαζ live που θα παρακολουθούσε στη Γαλλία, κυρίως μουσικούς της «ελεύθερης» και αυτοσχεδιαστικής τζαζ, που εμφανίζονταν σε μικρότερους χώρους, με φθηνό εισιτήριο (φαντάζομαι πως κάποια θα ήταν και δωρεάν) και που ήταν προσβάσιμα στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό φοιτητικό κοινό. Δεν ήταν μόνον οι ευκαιρίες να δεις τους Bernard Lubat, Intercommunal Free Dance Music Orchetra, Alan Silva, Bobby Few, Steve Lacy κ.ά., ήταν και οι πρώτες απόπειρες για φωτογραφίσεις, καθώς ο Άρις Γεωργίου θα ήταν έτοιμος να αποτυπώσει σημαντικές μορφές της τζαζ, σε καταπληκτικές φωτογραφίες, που 45 χρόνια αργότερα μοιάζουν με «θησαυρό».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/xehoristo-biblio-toy-arhitektona-ari-georgioy-gia-tin-tzaz

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΙΝΙΔΗΣ επιχείρηση ΤΑΒ / Στα Ίχνη του Άρις Σαν

Προσφάτως έφθασε στα χέρια μου ένα παράξενο βιβλίο από την Θεσσαλονίκη, που έχει τίτλο «Επιχείρηση ΤΑΒ / Στα Ίχνη του Άρις Σαν» [ναυτίλος ελευθεριακές εκδόσεις, 6/2023] και είναι γραμμένο από τον Γιώργο Κορινίδη. Το λέω «παράξενο», επειδή έχει μουσικό ενδιαφέρον, δίχως να είναι «μουσικό» βιβλίο. Τι είναι όμως;
Είναι μια μυθιστορηματική ανάπλαση της ζωής του Aris San (1940-1992), του πασίγνωστου πια έλληνα κιθαρίστα και τραγουδιστή, που θα έκανε τρανή καριέρα στο Ισραήλ στα χρόνια του ’60, και μετά για λίγο στην Αμερική κ.λπ., ο οποίος θα περνούσε χωρίς να κολλήσει και από την Ελλάδα (και πριν πάει στο Ισραήλ και αφότου θα έφευγε από ’κει).

Το βιβλίο του Κορινίδη ανακατεύει στοιχεία πραγματικά με φανταστικά, δημιουργώντας κάτι που δεν είναι ούτε καθαρό δοκίμιο, ούτε καθαρή μυθιστοριογραφία.
Αυτό παρατηρείται πολύ συχνά και στην εγχώρια λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια. Έτσι έχουμε τις ιστορικές μυθιστοριογραφίες ας πούμε, πριν φθάσουμε στις λαϊκές μυθιστοριογραφίες και τώρα στις... πιο ροκ.
Προσωπικά όλα αυτά τα βιβλία τα αντιμετωπίζω εξ αρχής με μια καχυποψία, ακριβώς γιατί δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά κάτι αδιευκρίνιστο και ενδιάμεσο. Έτσι αντιμετωπίζω, δίχως να το έχω διαβάσει, και το βιβλίο του Κορινίδη για τον Aris San. Όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο:
«Ποιο μυστικό κρύβεται πίσω απ’ τη ζωή και το θάνατο του Έλληνα τραγουδιστή και κιθαρίστα Άρις Σαν, του ανθρώπου που βασίλευε κάποτε στις νύχτες του Τελ Αβίβ και της Νέας Υόρκης; Πού μπορεί να καταλήξει ο άνθρωπος που ξεκινάει μια διαδικτυακή έρευνα για το παρελθόν του; Τι στο διάολο ψάχνουν οι τύποι απ’ το ινστιτούτο στη Δαμασκό και τη Σαλονίκη; Τελικά, θα φανεί έξυπνος ο αντισμήναρχος εν αποστρατεία;».
Για τον Aris San, που προτιμώ να γράφω το όνομά του με λατινικούς χαρακτήρες, ενώ αν θέλω να τον γράψω με ελληνικούς θα τον γράψω Άρη Σαν-Άρης Σαν (υπάρχει έτσι σε δίσκο) και όχι Άρι Σαν-Άρις Σαν είχα γράψει για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2002 στο Jazz & Τζαζ (τεύχος #117), σε μιαν εποχή όπου το όνομά του ήταν σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα, ενώ πιο μετά, στις 25 Μαρτίου 2010, θα έγραφα τα σχετικά στο δισκορυχείον (https://diskoryxeion.blogspot.com/2010/03/aris-san.html) και ακόμη πιο μετά (1η Μαΐου 2022) θα έγραφα κι άλλα ακόμη στο LiFO.gr (https://www.lifo.gr/culture/music/apo-ton-aris-san-stoys-deli-teli-rok-tsifteteli-apo-ta-katagogia-tis-tzafa-sta-mpar). Σ’ αυτό το τελευταίο κείμενο εξηγώ, μάλιστα, και πώς είχα έρθει σε επαφή με τις ηχογραφήσεις του Aris San και άλλα διάφορα.
Φυσικά, τον Aris San τον έχω αναφέρει και ουκ ολίγες άλλες φορές στο blog, με διάφορες αφορμές, αλλά τα βασικά κείμενα είναι αυτά τα τρία. Γιατί τα λέω αυτά;
Μα γιατί μία από τις ρεαλιστικές πηγές του βιβλίου αποτελεί και το κείμενο του δισκορυχείου, το οποίο (δισκορυχείον) στο ανάγνωσμα του Κορινίδη αναφέρεται ως «μουσικό μπλογκ». Στο τέλος, όμως, του βιβλίου, στο παράρτημα «Μικρό ξεκαθάρισμα λογαριασμών...» διαβάζουμε:
«Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο Φώντα Τρούσα για τις σχετικές δημοσιεύσεις του στο μπλογκ “Δισκορυχείον” (στη μυθοπλασία αναφέρεται σαν μουσικό μπλογκ) και αλλού, μιας και ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο Άρις Σαν. Πολλοί τον αναφέρουν σαν πηγή, για τα διαδικτυακά τους άρθρα. Βοήθησαν πολύ τα σχόλια των φανατικών του αναγνωστών».
Σε κάθε περίπτωση ευχαριστώ τον συγγραφέα για τις αναφορές του τόσο σ’ εμένα όσο και στο μπλογκ, και στη μυθοπλασία και στο «τέλος».
Τι άλλο να πω για το «Επιχείρηση ΤΑΒ / Στα Ίχνη του Άρις Σαν»; Πως έχει πολύ ωραίο και τραβηχτικό εξώφυλλο. Εγώ, δηλαδή, άμα το έβλεπα μπροστά μου θα το αγόραζα επί τόπου. Και σαν ανεξάρτητο βιβλίο και σαν εξώφυλλο...
Επαφή: nautilos2015@hotmail.com, www.nautilos2015.wordpress.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 548

10/11/2023
Το νέο YELLOW BOX, τεύχος #22, Οκτώβριος-Νοέμβριος 2023, στα περίπτερα...

9/11/2023
Popera Cosmic: Les Esclaves [FR. CBS, 1969]

9/11/2023
Σπάσανε τα κοντέρ! Τα έδωσαν όλα!
Να μάθουμε αν είχαν αύξηση και τα ρεστοράν και ντελίβερι με κινέζικο αυτές τις μέρες...

9/11/2023
>>Ως προς τη δήλωση μου υπάρχουν αντιδράσεις από δύο κατηγορίες ανθρώπων. Όσον αφορά ανθρώπους που έχουν θύματα σε αυτή την τραγωδία, σε αυτούς τους ζητώ συγγνώμη, γιατί αυτοί μπορεί να έχουν υπερβολική και λογική ευαισθησία και ο,τιδήποτε αφορά το θέμα τους αγγίζει πάρα πολύ έντονα. Και σε αυτούς δεν μπορώ παρά να εκφράσω για άλλη μια φορά τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια<<
Προσπαθεί να μπαλώσει ο ανεκδιήγητος, τις χθεσινές αδιανόητες δηλώσεις του για το δυστύχημα των Τεμπών, αλλά πάντα σε ό,τι και να πει, θα εμφιλοχωρεί η αθλιότητα και η μ@λακία.
Δεν υπάρχει «υπερβολική ευαισθησία» ρε καραγκιόζη σε κάποιον που χάνει το παιδί του (και μάλιστα τόσο άδικα και με τον πιο απάνθρωπο τρόπο). Υπάρχει μόνο η πιο μεγάλη τραγωδία, που μπορεί να σου επιφυλάξει η ζωή.
«Υπερβολική ευαισθησία» μπορεί να δείχνει κάποιος που βλέπει ένα κακοκλαδεμένο δέντρο στο πεζοδρόμιο, και το κάνει θέμα στα μίντια, όχι εκείνος που του σκοτώνουν το παιδί με αυτό τον σκαιό τρόπο.

8/11/2023
Τους θεωρούν, ακόμη, το συγκρότημα του ενός τραγουδιού. Λίαν υποτιμημένοι. Σ' αυτό το άλλο νούμερο ένα τους, από το 1971, εμένα μου φέρνουν σε... πανκ και σε Motörhead. Σίγουρα τέτοια κομμάτια είχαν επηρεάσει Sex Pistols, Lemmy και λοιπούς... (Άκου στα σχόλια)

7/11/2023
>>Επίθεση Διαμαντοπούλου σε Κασσελάκη: Προσεχώς τίτλοι τέλους – Αποστροφή στους κεντρώους το υβρεολόγιο για τον Σημίτη<<
>>Ρατσιστική δήλωση Διαμαντοπούλου: «Να μην γίνει δια της βίας η Ευρώπη σκουρόχρωμη»<<
Το άτομο παραληρεί. Έχει χάσει πλέον τον μπούσουλα. Πρόκειται περί αξιολύπητης.
Μεγάλη η μαγκιά του Κάσσελ, που έφτυσε τη σημιτική σφηκοφωλιά. Αν είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος να επωμιστεί έστω και ίχνος από το άλγος που εναπόθεσε στη χώρα μια άθλια κυβέρνηση, που είδε κορυφαίους υπουργούς της να οδηγούνται στις φυλακές.

7/11/2023
Αυτοπροσδιοριζόταν ως Έλληνας, ήταν σλαβόφωνος μακεδόνας και σώθηκε γιατί τον πήραν πιτσιρίκι οι αντάρτες, στον Εμφύλιο, και τον έστειλαν στο «παραπέτασμα». Πατρίδα, που να τον αγαπάει και να νοιάζεται γι’ αυτόν, γνώρισε στην Ουγγαρία. Εκεί έμαθε ποδόσφαιρο – στην Τσέπελ. Όταν θα επέστρεφε στην Ελλάδα και στον Ολυμπιακό, στα μέσα του ’60, θα ερχόταν ως Μίκλος Γιούτσωφ. Πέρασε πολύ δύσκολα στην αρχή, μέχρι να τον αποδεχθούν ως έναν αθληταρά, αλλά κομμουνιστή – αν και επί της ουσίας ποτέ δεν τον αποδέχτηκαν, όσο πατούσε στα γήπεδα. Πάντα θα υπήρχαν κάποιοι για να του θυμίζουν ότι δεν ήταν «σαν κι εμάς», ότι παρέμενε ο... κόκκινος ινστρούχτορας, που απειλούσε να μαγαρίσει τον αθλητισμό μας.

Σαν ποδοσφαιριστής υπήρξε ασυναγώνιστος. Έπαιζε ελεύθερος επιθετικός-μέσος κυρίως, ενώ υπήρξε και τεράστιος γκολτζής. Το στυλ του θύμιζε εκείνο του Αρδίζογλου, μακριά από την περιοχή, αλλά δεν ήταν χασογκόλης – και το «έμπαινε Γιούτσο», που δονούσε τα γήπεδα, δεν ήταν τυχαίο, καθώς έβγαινε μέσα από την προσωπικότητά του στα ξερά και στο χορτάρι.  
Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Γιούτσος.

7/11/2023
Κυμάτιζε χθες, και με χωρίς συνέπειες...

7/11/2023
Είναι το δεύτερο LP των Χιλιανών Los Jaivas από το 1972, που το έχω σε μια αργεντίνικη έκδοση του 1976 (με άλλο εξώφυλλο και με άλλο τίτλο) και που για χρόνια νόμιζα πως ήταν LP του ’76. To άλμπουμ αυτό (όπως και διάφορα άλλα παρεμφερή) το είχα αγοράσει από τον Μάκη τον Βενιέρη στα τέλη των 90s, γύρω στα τρία χιλιάρικα (δραχμές), δηλαδή «τζάμπα», γιατί δεν το έπαιρνε κανείς. Πρόκειται απλώς για αριστούργημα (ακούστε στα σχόλια ένα κομμάτι).

Θυμήθηκα τους Los Jaivas, γιατί ακούω τώρα ένα καινούριο improv-folk CD από Αμερική, στο οποίο συμμετέχουν άτομα που έπαιζαν παλιά στα χιλιανά συγκροτήματα (και στους Los Jaivas).

6/11/2023
Intercommunal Free Dance Music Orchestra: Vol. 2 (1974)

Adolphe Winkler μαράκες, Guem κρουστά [ταμ-ταμ], François Tusques πιάνο, Jo Maka (από Γουινέα) σοπράνο σαξόφωνο...

6/11/2023
Σκάνδαλο χρηματιστηρίου, golden boys, νέα τζάκια, τσοχατζομαντέληδες, καταλήστευση ασφαλιστικών ταμείων, δημόσια έργα, πάρτυ ολυμπιάδας, παπαντωνίου, ψεύτικα στατιστικά, εξοπλιστικά, μαύρα ταμεία Siemens, στρατηγοί τσουκάτοι, κωστοπουλική γλίτσα και λαϊκοπόπ.
Όσα και να θυμηθείς πάντα κάτι θα λείπει...

6/11/2023
Υπάρχει ένα ωραίο βίντεο στο YouTube με τον Φιντέλ Κάστρο να υπερασπίζεται την Παλαιστίνη (σε κάποια ομιλία του στον ΟΗΕ, το 1979) και από κάτω πέφτουν τα σχετικά σχόλια. Πολύ γέλιο!
>>Ο Ανθρωπος που πηγε πισω πενηντα χρονια την Κουβα. Πριν πειτε κατι, εχω ανθρωπο που δουλευε ολη η οικογενεια στα ζαχαροκαλαμα για δυο χρονια για να παρουν ενα ψυγειο<<
>>Μήπως λόγω των κυρώσεων των Αμερικανών;;<<
>>Εγώ δουλευω 25 χρόνια στο Ελλαδιστάν και ψυγείο δεν μπορώ να παρω... Μετά βίας βαζω βενζίνη στο αμάξι για να παω στην δουλειά...<<
>>Να πας στο Κωτσοβολο που βαζει δοσεις φιλε...<<
>>Γιατί τις δόσεις με τι τις πληρωνεις? Με κλανιες? Ή μήπως τις πληρωνει ο Μητσοτάκης?<<
>>το πηραν τελικα το ψυγείο? και αν ναι τι μαρκα? εγω ψαχνω στο market place μηπως χαριζεται κανενα... καταλαβες ορθιο τιποτΑΑΑΑΑΑΑΑ???<<
Ο απλός κόσμος, όταν έχει οίστρο, δίνει φοβερούς διαλόγους. Οι σεναριογράφοι να παίρνουν μαθήματα...

6/11/2023
Αν γίνονταν οι εκλογές τον Μάιο του ’67 και τις κέρδιζαν (δηλαδή σίγουρα θα τις κέρδιζαν) η Ένωση Κέντρου με την ΕΔΑ (ως γνωστόν τους πρόλαβαν, ένα μήνα νωρίτερα, οι Αμερικάνοι), ο Θεοδωράκης θα έγραφε τραγούδια σαν του Φοίβου Δεληβοριά, ο Παναθηναϊκός θα αποκλειόταν στον πρώτο γύρο από την Ζενές Ες, βλέποντας το Γουέμπλεϋ με το τηλεσκόπιο, κοκακόλα θα πίναμε επί Σημίτη («Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών...») και θα είχαν γεμίσει τα ξερονήσια με ροκάδες…
[σκεφτείτε τα όλα]

4/11/2023
4 Noεμβρίου του 1961, πριν από 62 χρόνια, καλοθύμητη μέρα –Σάββατο ήταν και τότε–, ξεκινούσε ο Στέλιος στην Τριάνα του Χειλά, απέναντι από τον Άγιο Σώστη.
Βετεράνος στα 30 του; Ούτε τους ποδοσφαιριστές, που σταματούσαν τότε την μπάλα γύρω σ’ αυτή την ηλικία, γιατί τους τσάκιζαν τα πόδια, δεν τους έλεγαν βετεράνους...

Για καλό φυσικά θα το είχανε γράψει. Μπορεί και να είχε άλλο νόημα η λέξη εκείνη την εποχή...
[και Λεμονόπουλος με Ζαφειρίου στα μπουζούκια!]

33 LOVERS ένα καινούριο συγκρότημα από την Αθήνα

Καινούριο σχετικώς σχήμα, που έχει έδρα την Αθήνα, οι 33 Lovers έχουν τώρα ένα πρώτο LP, το “Ghost Flower” (2023), που κυκλοφορεί από την Inner Ear.
Τριμελείς είναι οι 33 Lovers, αποτελούμενοι από τους Στράτο Κύρη κιθάρες, φωνή (προ δεκαετίας στους Monovine), Βασίλη Νησσόπουλο κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, σύνθια, φωνητικά (από Daphne and the Fuzz, Whereswilder) και Ξενοφώντα Σακελλαρίου πλήκτρα, σύνθια, με τα εννέα τραγούδια του δίσκου τους να ανήκουν όλα στον Κύρη.

Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε πως το “Ghost Flower” είναι ένα ποπ άλμπουμ ή και indie-pop καλύτερα.
Βασικά γνωρίσματά του είναι τα mid-tempo τραγούδια, κάποια εκ των οποίων είναι μπαλάντες, και οι «σεμνές» ενοργανώσεις με τα πλήκτρα και τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο – δίχως, όμως, να δημιουργούνται... ασφυκτικές καταστάσεις.
Από πλευράς στίχων, τώρα, θα λέγαμε πως οι 33 Lovers αποδίδουν ερωτικά τραγούδια γενικώς (τι... Lovers θα ήταν εξάλλου), που αφορούν στο ανεκπλήρωτο του έρωτα, τη νοσταλγία για τον έρωτα, το πάθος που προκαλεί ο έρωτας, το πώς επηρεάζει γενικότερα το άτομο ο έρωτας κ.λπ. Άρα το “Ghost Flower” είναι ένα ερωτικό άλμπουμ; Θα μπορούσε να το πεις...
Όλα τα τραγούδια του δίσκου έχουν ενδιαφέρον, πράγμα που σημαίνει πως το “Ghost Flower” κινείται σ’ ένα υψηλό επίπεδο για το στυλ του. Ο δίσκος, περαιτέρω, δεν παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα, ούτε ιδιαίτερες εξάρσεις. Βασικά η «γραμμή» του είναι σταθερή και ήπια, με λίγα κομμάτια να ξεφεύγουν από τον κανόνα.
Από τα πιο ωραία τραγούδια του άλμπουμ είναι το “Phantosmia” στην πρώτη πλευρά (με το ωραίο σχήμα στα πλήκτρα και την κάπως «σημαδεμένη» ερμηνεία με την «σπασμένη» φωνή) και ακόμη το “Retrograde Venus” (που είναι κάπως πιο έντονο, με ωραίες κιθάρες και σωστή ροή) και το “In the end” (επίσης με ωραία κιθαριστική και αρμονική επεξεργασία) από την Side B, δίχως να υστερεί, φανερά, κανένα από τα υπόλοιπα.
Ένα ωραίο και ισορροπημένο άλμπουμ λοιπόν από τους 33 Lovers, που το απολαμβάνεις στην ολότητά του.
Επαφή: www.inner-ear.gr

JENNIFER WHARTON’S BONEGASM μια τρομπονίστρια της jazz στο νέο άλμπουμ της

Η Jennifer Wharton είναι μια τρομπονίστρια της jazz (χειρίζεται μπάσο τρομπόνι), που ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη, έχοντας εμφανισθεί ή ηχογραφήσει με διάφορες ορχήστρες (Vanguard Jazz Orchestra, Ayn Inserto Jazz Orchestra, Jihye Lee Jazz Orchestra κ.λπ.). Με το σχήμα της Bonegasm, που βασικά είναι οκτέτο, έχει γράψει έως ώρας τρία CD, το φερώνυμο (2019), το “Not a Novelty” (2021), ενώ τώρα το “Grit & Grace” [Sunnyside Communications, 2023] έρχεται για να... τριτώσει το καλό.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως η σύνθεση των  Bonegasm είναι ιδιόμορφη, αφού τέσσερα μέλη (John Fedchock, Nate Mayland, Alan Ferber, Jennifer Wharton) παίζουν τρομπόνι, ένα (μέλος) είναι ο πιανίστας Michael Eckroth, για να κλείσει το σχήμα με το rhythm section των Evan Gregor μπάσο, Don Peretz ντραμς και Samuel Torres κρουστά.
Μία ακόμη ιδιομορφία του “Grit & Grace” σχετίζεται με τις συνθέσεις του, αφού οι περισσότερες εξ αυτών είναι γραμμένες από γυναίκες (Jennifer Wharton, Vanessa Perica, Miho Hazama, Carolina Calvache, Natalie Cressman, Nadje Noordhuis).
Υπάρχει λοιπόν ισχυρή γυναικεία συμμετοχή στο άλμπουμ, και κυρίως εκείνο που υπάρχει είναι μία σειρά έξοχων συνθέσεων, που αποδίδονται από ένα αληθινά μεγάλο γκρουπ.
Κατ’ αρχάς το άνοιγμα “Be normal” σου παίρνει το σκαλπ – βασικά σε βάζει στο πνεύμα του δίσκου, εκεί όπου οι ενορχηστρώσεις των τεσσάρων τρομπονιών είναι όλα τα λεφτά, με το “In our darkest hour” της Vanessa Perica, που ακολουθεί, να αναφέρεται στο γεγονός της δολοφονίας του George Floyd, το 2020, εμφανίζοντας ελεγειακά στοιχεία. Έξοχο είναι και το “Norhala” της Miho Hazama, που διαθέτει βαρύ σχεδόν rock ρυθμικό τμήμα, και παιξίματα από το τρομπόνια, που μαγεύουν με τον τρόπο που παρίστανται ως lead και ως ρυθμικά όργανα.
Πρέπει να πούμε λοιπόν εδώ πως κάθε φορά δεν παίζουν σόλι και τα τέσσερα τρομπόνια, μα πάντα ένα ή δύο, με τα υπόλοιπα να επιτείνουν το ρυθμικό τμήμα, παίζοντας μικρές επαναλαμβανόμενες φράσεις.
Μία από τις πιο εντυπωσιακές συνθέσεις του “Grit & Grace” είναι το “Uncertainty” της Carolina Calvache από την Κολομβία, που σε κυριεύει συναισθηματικά, με το “Menina sozinha” της Natalie Cressman να μοιάζει με τραγούδι, καθώς το τρομπόνι της Wharton «μιλάει» (αναπαριστώντας κατά μίαν έννοια την ανθρώπινη φωνή), ενώ φοβερή είναι και η εκτέλεση του μεξικάνικου παραδοσιακού “La bruja” (γνωστό και από την εκτέλεση της Salma Hayek, από το σάουντρακ της ταινίας “Frida”).
Γενικώς ένα άλμπουμ που μπορεί να σε αγγίξει από πολλές μεριές, και να το κάνει αυτό με τους πλέον εντυπωσιακούς τρόπους, είναι το “Grit & Grace” των Jennifer Wharton’s Bonegasm, που κυκλοφορεί σ’ ένα ωραίο triple-folded digipak.
Επαφή: www.jenniferwharton.com, www.sunnysiderecords.com

LOW-FLY QUINTET, ALESSANDRO DELEDDA νορβηγικές εκδόσεις νορβηγικής και ιταλικής jazz

LOW-FLY QUINTET: Tankepalass [Losen Records, 2023]
Το Low-Fly Quintet είναι ένα θαυμάσιο νορβηγικό τζαζ κουιντέτο, του οποίου ηγείται η νορβηγίδα τραγουδίστρια, αλλά με αφροαμερικανή καταγωγή, Camilla Tømta.

Για το σχήμα αυτό είχαμε την ευκαιρία να γράψουμε τα καλύτερα και στο παρελθόν, αναφορικώς με τα άλμπουμ του “Stop for a While” (2017) και “Winter Love Song” (2019).
Διατηρώντας σταθερή την σύνθεσή του (Camilla Tømta φωνή, Ole Gjøstøl πιάνο, φωνή, Siri Snortheim τσέλο, φωνή, Uri Sala κοντραμπάσο, φωνή, Skjalg Lidsheim ντραμς, κρουστά) το Low-Fly Quintet επανέρχεται τώρα στην δισκογραφία με το τρίτο, στη σειρά, CD του, που αποκαλείται “Tankepalass”. Στο CD αυτό περιέχονται εννέα πρωτότυπες συνθέσεις-τραγούδια, που διαρκούν συνολικώς περί τα 35 λεπτά.
Μέσα σ’ αυτόν τον λίγο σχετικώς χρόνο το νορβηγικό σχήμα (η Tømta, που γράφει στίχους, τραγουδά στα νορβηγικά) κατορθώνει να κάνει την έκπληξη – και μάλιστα με εντελώς δικό του υλικό.
Οι συνθέσεις λοιπόν είναι εδώ το παν (καθότι τους στίχους δεν είναι εύκολο να τους κρίνουμε), οι οποίες είναι, με λίγα λόγια, πολύ καλές ή και εξαιρετικές. Πράγμα που σημαίνει πως ο Camilla Tømta, μα και ο πιανίστας της Ole Gjøstøl (που είναι συνυπεύθυνος για τις πέντε εξ αυτών) είναι δύο υπερ-ταλαντούχοι μουσικοί, που γνωρίζουν και τις βασικές παραμέτρους της τζαζ τραγουδοποιίας, μα και τον τρόπο να δημιουργούν σύγχρονες συνθέσεις-τραγούδια, που να διαθέτουν τα προτερήματα των μεγάλων συνθέσεων του χθες.
Τούτο διαφαίνεται σε όλα τα κομμάτια τού “Tankepalass”, μα περισσότερο στα “Prokrastinere”, “Alt jeg mines deg med”, “Gjennom vann og ild” και “Kvikksand”, που θα τα αποκαλούσες, με τα λίγα με τα λιγότερα, μικρά αριστουργήματα. (Τα λέμε «μικρά», επειδή το νορβηγικό σχήμα είναι απολύτως σοβαρό, δίχως να επιδιώκει να εντυπωσιάσει για φθηνούς ή «δήθεν» λόγους).
Έτσι, όλα εδώ είναι μελετημένα σημείο προς σημείο, με το πιάνο και το τσέλο (της Siri Snortheim), να κρατούν τους βασικούς μελωδικούς ρόλους, μαζί με την φωνή βεβαίως, και με το μπάσο-ντραμς να συνοδεύουν σεμνά και με απόλυτη επάρκεια (με το μπάσο να «φαίνεται» και ως σολιστικό όργανο).
Γενικώς, ταλέντο, τάξη και συνέπεια από ένα σχήμα, της νορβηγικής σκηνής, το οποίον και στον τρίτο δίσκο του δείχνει χαρακτήρα.

ALESSANDRO DELEDDA: Club Notturno [Losen Records, 2023]
Η ιταλική παροικία της νορβηγικής Losen Records επεκτείνεται ακόμη περισσότερο με το “Club Notturno” του συνθέτη και κιμπορντίστα Alessandro Deledda. Στο άλμπουμ αυτό ο Deledda, που χειρίζεται πιάνο, rhodes και σύνθια, δεν είναι μόνος του, καθώς δίπλα του βρίσκονται και οι Francesco Bearzatti σαξόφωνα, κλαρινέτο, Riccardo Catria τρομπέτα, φλούγκελχορν, Danilo Gallo ηλεκτρικό μπάσο και Marco D´Orlando ντραμς, με το κουιντέτο να παρουσιάζει εννέα πρωτότυπα tracks (όλα συντεθειμένα από τον Deledda).
Από το νυχτερινό, βροχερό εξώφυλλο ακόμη, μα και από τους τίτλους των κομματιών (“Hotel Milano”, “Cinema Napoli”, “Colazione a Capri” κ.λπ.) αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως εδώ το κινηματογραφικό concept κυριαρχεί. Και μάλιστα μια συγκεκριμένη ιταλική εκδοχή του, που σχετίζεται με την δεκαετία του ’70.
Βασικά, εδώ ακούμε jazz προσαρμοσμένη σ’ ένα υποτιθέμενο soundtrack, μιας αστυνομικής ιταλικής ταινίας της εποχής ή μιας κοινωνικής ή ερωτικής περιπέτειας και τα ανάλογα.
Υπάρχει, δηλαδή, κάπου και το rock, και το funky υπόστρωμα, και το lounge και οι επιρροές από τους μεγάλους ιταλούς ή και «ιταλούς» σινε-συνθέτες της εποχής (Ennio Morricone, Piero Piccioni, Luis Bacalov κ.ά.), και γενικώς προβάλλεται μία jazz εύχυμη και ευχάριστη, με πολλές και ποικίλες επεκτάσεις, βεβαίως άψογα ηχογραφημένη (στο Tavagnacco της Ιταλίας τον Ιανουάριο του 2023) και με παιξίματα πρώτης τάξεως.
Με το άλμπουμ να διαρκεί λίγο πάνω από τα 41 λεπτά, και με τα εννέα κομμάτια να έχουν τετράλεπτες και πεντάλεπτες διάρκειες εκείνο που εξασφαλίζεται είναι η απρόσκοπτη ακρόαση, μέσα σ’ ένα πνεύμα άδολης χαλάρωσης και υψηλής αισθητικής.
Επαφή: www.losenrecords.no