ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 419

23/12/2021
Μεγαλώσαμε μ’ αυτά... (γέλιο)

23/12/2021

Επειδή ο Μπακογιάννης άκουγε Ρουβά στην δεκαετία του ’90 σαν πιτσιρικάς να πούμε, είπε τώρα που βρέθηκε στα πόστα να κάνει πραγματικότητα ένα παιδικό του όνειρο, να βρεθεί στην ίδια πίστα με τον Σάκις - επιχειρώντας να μας περάσει το δικό του ψυχολογικό κενό σαν συλλογική nostalgia.
Στην ίδια λούμπα έπεσε κι εκείνος ο ανεκδιήγητος ο Αρναούτογλου, που είχε καλέσει τις προάλλες τον Γαρδέλη, περιμένοντας από ’κείνον να του μιλάει συνεχώς για τα Τσακάλια! Δεν ήξερε όμως πως ο Γαρδέλης το ’χει ρίξει στον... Γκροτόφσκι, στο θέατρο του παραλόγου και στην αποστασιοποίηση και του ήρθε νταμπλάς του Αρναούτη. Και το παιδικό όνειρο έγινε συντρίμμια.
Μακάρι και ο Σάκις να βγει και να μας πει «Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης / ο πλαστουργός της νιας ζωής» να γίνει το σώσε την Πρωτοχρονιά...

23/12/2021
Εν τω μεταξύ τι σημαίνει Ρουβάς δηλαδή, δεν καταλαβαίνω.
Ο άνθρωπος πενηντάρισε, και δεν γίνεται να εμφανίζεις τώρα έναν 50άρη ως ποπ είδωλο – όταν υπάρχουν 20χρονα και 25χρονα παιδιά, που κάνουν καλή σημερινή ποπ και μένουν στην απέξω.
Τι θα πει ο Ρουβάς δηλαδή; Ο άνθρωπος δεν έχει ρεπερτόριο. Τι θα τραγουδήσει; Εκείνα τα ξεθυμασμένα που έλεγε το ’95 και το 2000 ή θα μας το παίξει «έντεχνος» και θα πει... έλληνες συνθέτες;
Δεν κάνει το παιδί για τίποτα... Ούτε τούμπες μπορεί να κάνει πια στα 50 του, ούτε άλματα επί κοντώ...
Αφήστε τον ρε άσχετοι και κολλημένοι να πιει το τσάι του και χαρτζηλικώστε νέα παιδιά, με όρεξη και με ταλέντο, για να παρουσιάσουν κάτι φρέσκο. Και με τα μισά λεφτά.

23/12/2021
Με 215.000 ευρώ που θα δώσει ο βλαχοδήμαρχος του Ρουβά, για να μας πει τα κάλαντα, ξανακάνει την Πανεπιστημίου όπως ήταν πριν από τον «μεγάλο περίπατο» και θα περισσέψουν και 200 χιλιάρικα.
Ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας έχει τα κακά του χάλια –χειρότερος δεν θα μπορούσε να γίνει, μέσα στις γιορτές– με την κίνηση να είναι πλέον αφόρητη, καθώς θέλεις τουλάχιστον 15 με 20 λεπτά για να περάσεις, εποχούμενος, από το Σύνταγμα προς την Ομόνοια.

23/12/2021
Έχω σταματήσει να γράφω για τα θέματα του κορωνοϊού, σε σχέση με τα λεγόμενα «μέτρα» κ.λπ., καθότι έχουμε κι άλλα σοβαρότερα θέματα για να ασχοληθούμε, όμως κάπου χάνεται και η υπομονή μας.
Οι αχρείοι ποινικοποιούν, για ακόμη μία φορά, το περπάτημα.
Σου λένε, παστώσου στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή τράβα με το αυτοκίνητο στους πηγμένους δρόμους, αλλιώς όταν θα ανεβαίνεις με τα πόδια τις ανηφόρες (την Πειραιώς π.χ, ή την Ακαδημίας), επειδή προκρίνεις το περπάτημα από οτιδήποτε άλλο ως δυνατότητα μετακίνησης, τότε θα αναπνέεις τα καυσαέρια δίπλα σου, από τις ατελείωτες σειρές των ακινητοποιημένων ΙΧ, και θα φοράς και μάσκα.
Και γελοίοι και σαδιστές.

22/12/2021
Προσέξτε αυτό το αριστούργημα όσοι δεν το ξέρετε. Béla Fleck “Natural bridge suite”…
https://www.youtube.com/watch?v=T4m5swrgNs0

22/12/2021
To ωραιότερο εξώφυλλο του HR Giger, έργο τέχνης να το βλέπεις στο gatefold βινύλιο. Και το συγκρότημα καλό... (1969)
https://www.youtube.com/watch?v=fgp7oUYilhw

21/12/2021
Mitsotakis for planetarchis

21/12/2021

– Τι βλακείες είναι πάλι αυτές που ακούμε; Ρε σεις, ελάτε ν’ ακούστε την Αφιλότιμη πώς την κάνανε...

[Στράτος Διονυσίου]
https://www.youtube.com/watch?v=7DpTqxX0Zf0

20/12/2021
Καλά... το «Μήλα», που το βγάζουν κάποιοι ως καλύτερη ελληνική ταινία της σεζόν, τόσο πολύ τους άρεσε; Εγώ το βρήκα πολύ μέτριο, πολύ κρύο, και εν τέλει αδιάφορο, με τον Σερβετάλη τελείως άνευρο –για να πω την αλήθεια τον έχω δει λίγο, και πάντως όχι ως Άγιο Νεκτάριο, αλλά πουθενά δεν μου άρεσε–, με τα (αναλογικά) ευρήματα να είναι χονδροειδή και εν τέλει αστεία, και με την κινηματογραφημένη Αθήνα να μην έχει ουδεμία σχέση με «φανταστική μεγαλούπολη», όπως διαβάζω στο Αθηνόραμα (τι να πούμε τότε για την Αθήνα του Νικολαΐδη, στην «Πρωινή Περίπολο»;).
Το greek weird cinema παραμένει... μισή μερίδα, χωρίς πάντως το «Μήλα» να είναι η χειρότερη ταινία του. Έχουμε δει και πιο χάλια.
Βασικά, μόνο η μουσική του Boy μου άρεσε, αλλά δεν ξέρω αν «στέκεται» χωρίς την εικόνα (καλό μπορεί να είναι αυτό – αν και όχι για την δισκογραφία).

20/12/2021
«O Γκουρού του Πειραιά» είναι ένας μάγος, ένας τσαρλατάνος, ένας απατεώνας ονόματι Γεώργιος Παπαδόπουλος (το μόνο ελληνικό ονοματεπώνυμο, με παγκόσμιο... κύρος), που πουλάει στα θύματά του παραμύθες, πως για να φθάσουν στην υπέρβαση π.χ. θα πρέπει να κάνουν όλο και πιο τολμηρές πράξεις.
Όμως, δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί την έκταση των κακών, που μπορεί να προκαλέσει ένα, φαινομενικά, ανώδυνο σύμβολο πίστης, οδηγώντας σε ακόμη και να στραγγαλίσεις κάποιον για την «ομορφιά» της χειρονομίας.
Στην υπόθεση θα εμπλακεί ένας Γάλλος, ο Ρεζί Σαρντόν, που έχει βρεθεί στην Αθήνα για δουλειές, όταν του κλέβει την Πόρσε του έξω από το King George, στο Σύνταγμα, μια μοιραία ξανθιά...
Λέμε για την αστυνομική νουβέλα “Le Gourou du Pirée” (1979) του γάλλου συγγραφέα Brice Pelman (1924-2004), που είχε κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα, σε Τσέπης Nobel, το 1980, με χαζό εξώφυλλο (τον Πειραιά κι έναν ινδό γκουρού!).
Ωραίο θα ήταν να το βλέπαμε τότε στο σινεμά από καναν Ηλία Μυλωνάκο...

(βλέπουμε τα δύο εξώφυλλα, το... σοβαρό γαλλικό και το αστείο ελληνικό)

19/12/2021
Μίμης Χριστόπουλος-Σάκης Καπίρης. Φοβερό ντούο, έχει γράψει αριστουργήματα. Ακόμη ένα –άγνωστο– με τρομερή Ζωή Φυτούση...
https://www.youtube.com/watch?v=EOdBJ_UOhTo

17/12/2021
Σε μια έρημη περιοχή με παλιά μεταλλεία, κάπου στο πουθενά, τρεις απελπισμένοι άντρες μάχονται για μια βαλίτσα γεμάτη με λεφτά...
Deadlock (1970) σκ. Roland Κlick, μουσική: CAN.
https://www.youtube.com/watch?v=AfF9xubECvo

17/12/2021
«Αυτόματα γύρω μου αστράψανε φώτα πράσινα, κόκκινα, πορτοκαλλιά, ο κόσμος πηγαινώρχονταν, μου ρίχνανε ματιές που με κορόιδευαν, μου τρύπαγαν τα σωθικά, με τις φωνές τους πρόστυχες σκίζαν τα ρούχα μου, περνούσανε βελόνες στο κορμί μου, έτρεχα να γλυτώσω, μα από παντού ξεφύτρωναν οι Δολοφόνοι».
[Μάνος Χατζιδάκις]
https://www.youtube.com/watch?v=1cjB2qKRYrU

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΩΤΕΙΝΑΚΗ το υπερ-φιλόδοξο άλμπουμ της “Mixology”

Η Κατερίνα Φωτεινάκη (Katerina Fotinaki) είναι μια ξεχωριστή καλλιτέχνιδα, που αναπτύσσει τις δραστηριότητές της στη Γαλλία βασικά, εμφανιζόμενη, όμως, ανά διαστήματα και στην Ελλάδα. Γνωστή ευρύτερα έγινε από την συνεργασία της με την Angélique Ionatos, όταν υπέγραψαν από κοινού το άλμπουμ “Comme Un Jardin La Nuit / Νυχτερινός Κήπος / Like A Garden At Night” (2009), δίνοντας από κοινού συναυλίες, όμως η Κ. Φωτεινάκη, που βαδίζει οπωσδήποτε στο δρόμο, που χάραξε στην Γαλλία η προσφάτως και πρόωρα εκλιπούσα A. Ionatos, έχει και προσωπική πορεία εννοείται, ανοίγοντας τις δικές της διαδρομές – μια πορεία που σε κάθε περίπτωση καταδεικνύεται από τις παραστάσεις και την δισκογραφία της.
Ένα πρώτο βήμα καταγράφηκε μέσω του άλμπουμ της “Tzitzikia (Les Cigales)” το 2014, ενώ τώρα η Κατερίνα Φωτεινάκη έχει έτοιμο το δεύτερο CD της, που αποκαλείται “Mixology” [Klarthe Records, 2020/21] και που σε γενικές γραμμές αποτελεί μία πολύ φιλόδοξη πρόταση.

Τι είναι εκείνο που την καθιστά «φιλόδοξη»; Η απόπειρα της Κατερίνας Φωτεινάκη να φέρει εις... γάμου κοινωνίαν, πολλά και διαφορετικά αντικρουόμενα στοιχεία. Ποιητικά, συνθετικά, ενορχηστρωτικά, ερμηνευτικά, γλωσσικά, επιρροών-αναφορών κ.λπ. Έτσι, το “Mixology”, ως λέξη, ανταποκρίνεται πλήρως σ’ αυτό που ακούμε στις στροφές του – καθώς πρόκειται για ένα πολυσύνθετο και πολυδιάστατο γενικώς άλμπουμ, που απαιτεί την προσοχή του ακροατή, ώστε να γίνουν κατανοητές όλες οι διαστάσεις του.
Είναι δύσκολο στο άκουσμα το “Mixology”; Όχι, καθόλου – αν δεις τα κομμάτια του μεμονωμένα. Όταν, όμως, θα τ’ ακούσεις όλα μαζί, το ένα μετά το άλλο, τότε μοιάζει κάπως σαν να μην υπακούει σε μία τάξη, επιχειρώντας να «πει» ταυτοχρόνως πολλά και διαφορετικά. Να είναι κι εδώ, κι εκεί, και αλλού, και παραπέρα. Δηλαδή παντού.
Είναι δύσκολο αυτό που επιχειρεί η Κατερίνα Φωτεινάκη. Είναι επίσης αλήθεια πως στο “Mixology” υπάρχουν καταπληκτικά σημεία, tracks, σαν την διασκευή της στο τραγούδι της Barbara “Septembre”, αλλά αυτά είναι μάλλον τα λιγότερα – υπό την έννοια πως καταγράφονται ελάχιστα κομμάτια εδώ, που να είναι «ένα», «ένα κάτι συγκεκριμένο», καθώς, τις πιο πολλές φορές, κάθε κομμάτι είναι «πολλά» ταυτοχρόνως.
Για παράδειγμα στο εισαγωγικό “Kiss off (punk meeting rebetiko)” συγκεράζονται Violent Femmes και Παναγιώτης Τούντας.
Στο αμέσως επόμενο “Polyphonies d'eros” ενώνονται ηπειρώτικα δημοτικά, με απαγγελίες γαλλικών σονέτων, με πρωτότυπα μουσικά θέματα, μαζί με Λένα Πλάτωνος και μοτέτα του 13ου αιώνα.
Και αυτό δεν γίνεται μέσω samples (αν και υπάρχουν και τέτοια, αλλά είναι λίγα), μα μέσω μιας επιχειρούμενης ηχητικής-τραγουδιστικής-φωνητικής ενοποίησης, με την... μπάντα που ακούγεται να συμπυκνούται πάνω στην Κατερίνα Φωτεινάκη, που χειρίζεται όλα τα όργανα μόνη της, με κάποιες λίγες εξωτερικές «βοήθειες».
Φυσικά, η προσωπικότητα και η αισθητική τής K. Φωτεινάκη δεν υποσκάπτει αυτήν την πληθωρική διάσταση της δουλειάς της, καθώς οι ισορροπίες και οι συνομιλούμενοι όγκοι ανάμεσα στις τόσες και τόσες αναφορές και υπάρχουν και λειτουργούν – αλλά το ζήτημα εν τέλει δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι αν επιτελείται η ποθούμενη ενότητα του δίσκου, ως ένα ηχογραφικό σύνολο θεμάτων, και όχι αν τα κατατετμημένα υποθέματα επικοινωνούν μεταξύ τους, για να δώσουν ένα πέρα για πέρα αξιόλογο μεμονωμένο θέμα.
Θέλουμε να πούμε (για να το εκφράσουμε λαϊκά) πως κάπου χάνεται η μπάλα, μπερδεύεσαι ως ακροατής, με αποτέλεσμα να μην συνειδητοποιείς τι έχεις ήδη ακούσει, όταν κάθε προηγούμενο track με τις πλημμυρισμένες αναφορές, δίνει την σκυτάλη στο επόμενο (σε μια νέα πλημμυρίδα δηλαδή). Μπορεί τα κομμάτια στο “Mixology” να είναι δώδεκα, αλλά τα υποθέματα είναι υπερδιπλάσια. Πόσω μάλλον όταν... πολλαπλασιάζονται περαιτέρω εξαιτίας των τριών γλωσσών εκφοράς (γαλλική, αγγλική, ελληνική).

Βεβαίως η επίγευση που σου αφήνει το “Mixology” είναι οπωσδήποτε θετική. Αντιλαμβάνεσαι, εννοούμε, από την αρχή, την προσπάθεια που καταβάλει η Κατερίνα Φωτεινάκη να επικοινωνήσει με πάμπολλους και τελείως διαφορετικούς καλλιτεχνικούς-πνευματικούς φάρους, χωρώντας τους όλους σ’ ένα άλμπουμ – όπως νοιώθεις και το υπερχειλίζον και πληθωρικό ταλέντο της σε κομμάτια σαν το 7λεπτο “Gardens of love”, εκεί όπου συνδυάζει μεσαιωνικό τραγούδι, με T.S. Eliot, William Blake, Edna St. Vincent Millay (αμερικάνα ποιήτρια-θεατρική συγγραφέας) και παιδικό ελληνικό τραγούδι («δεν περνάς κυρά Μαρία»), σε συνδυασμό με ερμηνείες σε διαφορετικές γλώσσες, και μουσικές επιρροές από το medieval folk μέχρι την psychedelic music.
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, αλλά πολλά, μαζί, εντυπωσιακά δεν είναι εύκολο να επικοινωνούν, το ίδιο εντυπωσιακά, μεταξύ τους.
Επαφή: www.klarthe.com

JACQUELINE KERROD μια σημαντική avant αρπίστρια, στο πρώτο εξαιρετικό άλμπουμ της

Έχει συνεργαστεί με τους Antony and The Johnsons, Gregory Porter, Anthony Braxton, Rufus Wainwright, Kanye West και με διάφορες προσωπικότητες του «κλασικού» κυκλώματος, έχει υπάρξει μέλος σχημάτων όπως της Tri-Centric Orchestra, έχει σχεδόν 20χρονη επαγγελματική διαδρομή, αλλά μόλις τώρα κατορθώνει να κάνει ένα προσωπικό CD, και μάλιστα σόλο, εξαιτίας των περιορισμών λόγω covid-19.
Λέμε για την αρπίστρια Jacqueline Kerrod, μία από τις σημαντικότερες αβαντ-γκαρντίστριες οργανοπαίκτριες του καιρού μας, που τυγχάνει και χειρίστρια ενός τόσο απαιτητικού και «σημαδεμένου» από μεγάλες μορφές, μέσα στα χρόνια, οργάνου.
Το άλμπουμ αποκαλείται “17 Days in December” [Orenda Records, 2021] και είναι ηχογραφημένο τον προηγούμενο Δεκέμβριο (2020), για να κυκλοφορήσει πριν από λίγες μόλις μέρες, από την εταιρεία Orenda Records, που εδρεύει στο Los Angeles.

Το “17 Days in December” περιέχει 17 tracks. Δηλαδή 17 αυτοσχεδιασμούς για ακουστική ή ηλεκτρική άρπα, ηχογραφημένους εκείνες τις 17 ημέρες του Δεκέμβρη (ένας αυτοσχεδιασμός ανά ημέρα).
Η Jacqueline Kerrod είναι μόνη της προφανώς στο προσωπικό της στούντιο –άρα έχουμε να κάνουμε, συγχρόνως, και με μια homemade εγγραφή–, και χωρίς να χρησιμοποιεί overdubs, λούπες κτλ. ή κάνοντας κάποιου είδους «προετοιμασία» στα όργανά της, με μοναδικά παραφερνάλια ορισμένα πετάλια (distortion / overdrive) όταν χρησιμοποιεί την ηλεκτρική άρπα της, συν κάποια αντικείμενα με τα οποία κρούει τις χορδές της άρπας της (κάτι που μοιάζει με κατσαβίδι, ένα γυάλινο μπολ, ένα δοξάρι βιόλας) επιχειρεί να παράγει σε πρώτο χρόνο ήχους, που λίγες φορές θυμίζουν... τον κλασικό ήχο της άρπας.
Υπάρχει, λοιπόν, μία εφευρετικότητα, που όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Και αυτό είναι το πιο μεγάλο προσόν αυτού του καταπληκτικού CD – γιατί, και θα πρέπει να το πούμε αυτό, εδώ έχουμε να κάνουμε με μία εκ των πιο σημαντικών ηχογραφήσεων της χρονιάς, που έφθασαν στ’ αυτιά μας.
Όχι ήχοι ό,τι να ’ναι, με στόχο έναν αβαθή εντυπωσιασμό, όχι παράξενα timbre, για να διερευνηθούν απλώς και μόνον οι δυνατότητες των οργάνων (ακουστική και ηλεκτρική άρπα ξαναλέμε), κάτι που μπορεί να το διακριβώσει ένας βιρτουόζος οργανοπαίκτης, μόνος του, στην ώρα της μελέτης του, δίχως την «σώνει και καλά» συμμετοχή του ακροατή, όχι ξερή επίδειξη τεχνικών και τρόπου χειρισμού, αλλά πάνω απ’ όλα και πρώτον απ’ όλα Μουσική (με το «Μ» κεφαλαίο).
Αρκεί ν’ ακούσει κάποιος μόνον τα δύο πιο μεγάλα στο χρόνο tracks αυτού του εκπληκτικού CD, του περίπου 8λεπτου “Glassy fingers” και του λίγο πάνω από τα εννέα λεπτά “Rust on bow”, για να αντιληφθεί τις τεράστιες αυτοσχεδιαστικές / συνθετικές δυνατότητες της Jacqueline Kerrod, την ικανότητά της δηλαδή να παράγει μια μουσική σύγχρονη, έμπλεη αισθημάτων, καινοτόμα, ριζοσπαστική και την ίδιαν ώρα απολύτως λαϊκής, δηλαδή ευρείας, αποδοχής.
Επαφή: www.jacquelinekerrod.com

YELLOW BOX τεύχος 11 (Δεκέμβριος 2021 – Ιανουάριος 2022)

176 σελίδες έχει το νέο Yellow Box του Δεκεμβρίου 2021-Ιανουαρίου 2022, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες –τις περισσότερες από ποτέ–, που σημαίνει περισσότερη ύλη και στα τεχνικά θέματα και στα υπόλοιπα (δισκοκριτικές, αφιερώματα κ.λπ.), άρα και περισσότερη απόλαυση. Με τιμή 6 ευρώ και πάντα με την σταθερή προσφορά (CD) για κάθε αγοραστή. Εν προκειμένω τα CD που προσφέρονται, μοιρασμένα ανά ένα σε όλο το τιράζ, είναι τα:
Bruce Forsyth “These are my Favourites”, Mark Sholtez “The Edge of the Known World”, Various Artists “So Fresh Songs for Christmas 2016” (2CD), Revolver “Let Go” (Deluxe Edition, 2CD), “The Very Best of Coheed and Cambria” (CD), Natalie Imbruglia “Male”, “Placido Domingo “Conducts Milnes!”, “Smoothfm Presents Christmas 2015” (2CD) και Bellini “La Sonnambula” (blu-ray video, Euroarts).
Επίσης υπάρχει ένας μεγάλος χριστουγεννιάτικος διαγωνισμός, όπου ένας τυχερός αναγνώστης του περιοδικού θα κερδίσει ένα σετ ηχείων Focal Chora 806 (Light Wood) αξίας 590 ευρώ, προσφορά της εταιρείας Athens Pro Audio (για τις λεπτομέρειες ανατρέχεις στο τεύχος).

Τώρα, από πλευράς ύλης, τα βασικά θέματα που προβάλλονται στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του περιοδικού έχουν να κάνουν με τον λαμπάτο τελικό ενισχυτή Tsakiridis Devices Artemis Ultra (review από τον Γιώργο Κατρακάζα), τον ολοκληρωμένο ενισχυτή Audiolab 8300A (review από τον Δημήτρη Σταματάκο), το πλατό/βραχίονα Acoustic Signature Maximus NEO/Signature TA-1000 NEO (review από τον Δημήτρη Σταματάκο), την τηλεόραση UHD Smart TV με OLED πάνελ LG OLED65C14LB (C1 OLED 65 ίντσες) (review από τον Βασίλη Πέππα), το ηχείο δαπέδου Wilson Audio Sabrina X (review από τον Δημήτρη Σταματάκο), τον ολοκληρωμένο ενισχυτή/DAC Magnat MA 900 (review από τον Γιώργο Κατρακάζα), με δύο βασικές συνεντεύξεις να συμπληρώνουν τα θέματα των εξωφύλλων. Η πρώτη με την τραγουδίστρια Τάνια Τσανακλίδου (μιλάει στην Βάσια Παρασκευοπούλου) και η δεύτερη με τον ηθοποιό Γεράσιμο Γεννατά (μιλάει στον Γιάννη Δρακόπουλο).
Από ’κει και πέρα υπάρχουν πάμπολλα άλλα θέματα, με δοκιμές-reviews ποικίλων συσκευών, όλων των ειδών, μαζί με τα ανάλογα τεχνικά άρθρα, με το δεύτερο μέρος του περιοδικού («Δίσκοι / Βιβλία / Αφιερώματα») να εμφανίζεται και αυτό εμπλουτισμένο και ενισχυμένο, με άπειρες reviews από τους Θοδωρή Μπαφαλούκα (Ckassical Music, Audiophile CD Corner), εμένα (Jazz & Rock Corner), Μαρία Τσακίρη (Let’s rock!), Νίκο Α. Τζαβέλλα (Μουσικές Απόψεις), άρθρα για το “Tommy” των Who (Τάσος Συρίγος), συνεντεύξεις με μουσικούς (ο Αλέξανδρος Δανδουλάκης μιλάει στην Βάσια Παρασκευοπούλου), άρθρα για ταινίες (ο Νίκος Α. Τζαβέλλας γράφει για την “Paris Blues” του 1961 κι εγώ για τα «Αδέσποτα Σκυλιά» του Σαμ Πέκινπα, από το 1972), άρθρα για σάουντρακ (γράφω για τις τρεις συνεργασίες του Βαγγέλη Παπαθανασίου με τον γάλλο σκηνοθέτη Henry Chapier από τις αρχές των seventies), άρθρο για την χαμένη γενιά των εβραίων συνθετών (Θοδωρής Μπαφαλούκας), κριτικές για βιβλία (Γιώργος Τρίγκας) και άλλα διάφορα.
Δεν χρειάζεται να το ξαναπούμε – είναι προφανές. Το Yellow Box καλύπτει, σε πολύ σύντομο διάστημα, ένα κενό στον ηχο-μουσικό Tύπο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Επαφή: www.yellowbox.gr

DENNIS POL / GEORGE KOUTSI το “Guitarology” είναι το κοινό άλμπουμ των δύο ελλήνων τζαζ κιθαριστών

Δύο νέους Έλληνες τζαζ κιθαρίστες έχουμε εδώ, που συνεργάζονται σ’ ένα άλμπουμ για δύο. Λέμε για το “Guitarology” (2021) των Dennis Pol και George Koutsi, δηλαδή των Διονύση Πολυγένη και Γιώργου Κουτσικούλη, που κυκλοφορεί από την αμερικανική Gut String Records.
Για τον Dennis Pol έχουμε ήδη γράψει δύο φορές στο blog –για το προσωπικό άλμπουμ του “New York City” (2019), όπως και για την συνεργασία του με τον κοντραμπασίστα Κίμωνα Καρούτζο στο άλμπουμ “Dig!” (2021)–, ενώ για τον κιθαρίστα Κουτσικούλη γράφουμε τώρα για πρώτη φορά.

Το “Guitarology” είναι ένα άλμπουμ που εντάσσεται, φυσικά, στην παράδοση των jazz κιθαριστικών duos – δεν είναι κάτι το πρωτότυπον ως σχήμα εννοούμε. Στην παράδοση, δηλαδή, των Larry Coryell-Philip Catherine (“Twin-House”), Bucky & John Pizzarelli (“2X7”,”Swinging Sevens” κ.λπ.), Mick Goodrick-Joe Diorio (“Rare Birds”), Jim Hall-Pat Metheny (“Jim Hall & Pat Metheny”), Nels Cline-Julian Lage (“Room”)... και λοιπά... και λοιπά... έρχονται τώρα δύο Έλληνες να βαδίσουν, προσθέτοντας τον δικό τους λόγο.
Το CD, που είναι κλεισμένο σε ωραία σχεδιασμένο digipak, περιλαμβάνει οκτώ tracks, συνθέσεις των δύο βασικά (των Pol και Koutsi), παρά το γεγονός πως τα μισά απ’ αυτά τα tracks είναι βασισμένα σε κλασικές τζαζ συνθέσεις (των George Gershwin, Miles Davis…).
Το άκουσμα έχει ενδιαφέρον οπωσδήποτε, δείχνοντας πολλά και διάφορα... διαφορετικών κατευθύνσεων.
Κατ’ αρχάς πως οι δύο οργανοπαίκτες μπορεί να συνεργάζονται άψογα, στους lead και ρυθμικούς ρόλους τους, έχοντας περαιτέρω εντρυφήσει στο απαιτητικό ρεπερτόριο, που καλούνται να επαναπροσδιορίσουν, φανερώνοντας και ιδιαίτερες συνθετικές ικανότητες πέρα από τις εκτελεστικές.
Το blues άνοιγμα, με το “One for Dennis”, που είναι σύνθεση του Κουτσικούλη, ρολάρει άψογα, δείχνοντας από την αρχή πως οι δύο οργανοπαίκτες είναι και «δεμένοι» και έτοιμοι να κάνουν το κέφι τους, υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις, προσφέροντας κάτι όχι αναπάντεχο, αλλά οπωσδήποτε συμβατό με το ειδικό, ιστορικό, τζαζ παρελθόν.
Κάτι που φαίνεται ευδιακρίτως και στην μοναδική κοινή σύνθεσή τους, το 5λεπτο “The night before”, που έχει θαυμάσια μελωδία και άψογα παιξίματα, αφήνοντας ένα «λεπτό» brazilian feeling.

Επαφή: www.dennispolmusic.com, www.georgekoutsi.com

KAVRILA, TANGLED THOUGHTS OF LEAVING doom metal από την Γερμανία και prog rock από την Αυστραλία

KAVRILA: Mor [Narshardaa Records, 2021]
Για τους «μεταλλικούς» Kavrila, από το Αμβούργο, γράψαμε προσφάτως. Ήταν τον προηγούμενο Μάρτιο, όταν αναφερθήκαμε στο “Rituals III”, ένα 4-tracks EP τους, που ακολουθούσε τα “Rituals I” (2016) και “Rituals II” (2018) και που τόνιζε την αξία αυτού του γκρουπ στον doom και sludge metal περίγυρο.

Τώρα οι Kavrila έχουν καινούρια κυκλοφορία, και μάλιστα άλμπουμ, που τυπώνεται σε LP και CD, ενώ διατίθεται και σε digital. Ο τίτλος του είναι “Mor” και περιλαμβάνει δέκα tracks... κανονικής διάρκειας (από 1:53 έως 4:14).
Οι Kavrila είναι εξαιρετικοί. Όλα τα κομμάτια τους είναι άψογα επεξεργασμένα και εκτελεσμένα, με παραγωγή που «φυσάει» ολοκληρωμένη από δύο Έλληνες του εξωτερικού, τους A. Filippou & M. Karanastassis (ο τελευταίος έχει επιμεληθεί και το artwork).
Κιθάρα, μπάσο, ντραμς, φωνή, καθότι τετραμελείς, οι Kavrila, ξέρουν να απλώνουν απολύτως πειστικά σκληροτράχηλα passages, που, σε συνδυασμό με την... ακατάσχετη riff-ολογία και το άψογο τραγούδισμα από τον Alex, προσδίδουν στα τραγούδια τους μια σκοτεινή μεγαλοπρέπεια.
Εκμεταλλεύονται, λοιπόν, το αψεγάδιαστο μουσικό και ερμηνευτικό κομμάτι τους, προκειμένου να απλώσουν πάνω σ’ αυτό τα λόγια –γραμμένα σχεδόν όλα από τον Alex, πλην του “Retribution” τους στίχους του οποίου έχει γράψει ο μπασίστας Daniel–, που γενικώς έχουν να κάνουν με σκληρές προσωπικές εμπειρίες και στιγμές, καθώς, και όπως διαβάζουμε στο δίκτυο, η αφορμή είναι η απώλεια της μητέρας του στιχουργού και ερμηνευτή (Αlex) και όλη η διαδικασία αντιμετώπισής της.
Φοβερά tracks υπάρχουν εδώ, όπως το “Mor” για παράδειγμα, με κάποια εξ αυτών, σαν το “Flay” να περνάνε ακόμη και τo όριo του hardcore.
Πολύ καλή περίπτωση «μεταλλικού» γκρουπ, που έχει να πει και στους φίλους του είδους, και σε άλλους.
Επαφή: www.narshardaa.com

TANGLED THOUGHTS OF LEAVING: Deaden the Fields [Bird’s Robe Records, 2011/2021]
Τα δεκάχρονα του πρώτου δίσκου τους γιορτάζουν οι Tangled Thoughts of Leaving από το Περθ, επανακυκλοφορώντας τον σε 2LP, CD και digital.
Μπάντα, που μας έχε απασχολήσει και στο παρελθόν, μέσω του άλμπουμ της “No Tether” (2018), οι Tangled Thoughts of Leaving, δηλαδή οι Ron Pollard πιάνο, σύνθια, Ben Stacy ντραμς, Andrew McDonald κιθάρες και Luke Pollard μπάσο, samples, δημιουργούν με το ντεμπούτο τους “Deaden the Fields” όλες εκείνες τις προϋποθέσεις της κατοπινής διάκρισής τους.
Κολοσσιαίο άλμπουμ το “Deaden the Fields”, καθώς περιέχει μόλις έξι μέσης και μεγάλης διάρκειας tracks, με διάρκειες που κυμαίνονται από τέσσερα λεπτά και ξεπερνούν τα δέκα επτά(!), κατορθώνει να κάνει την έκπληξη στηριζόμενο στο μόνο πολύ δυνατό προσόν, που μπορεί να κάνει την διαφορά – και που δεν είναι άλλο από τις συνθέσεις.
Ξεπερνώντας λοιπόν το προφανές, πως εδώ έχουμε να κάνουμε κατ’ αρχάς με μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών –ιδίως ο πιανίστας Ron Pollard είναι εκπληκτικός–, μένουμε στις συνθέσεις τού “Deaden the Fields”, που είναι κατ’ αρχάς ορχηστρικές και που σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούν ακόμη κι εκείνο το στοιχείο της έκπληξης. Και αναφερόμαστε πρωτίστως στο 11λεπτο “Deep rivers run quiet”, που θα έκανε τους Yes να ανατριχιάσουν – και όχι γιατί οι Tangled Thoughts of Leaving θυμίζουν τους Βρετανούς στον ήχο, αλλά γιατί ομνύουν κι εκείνοι στην συνθετότητα και την πολυπλοκότητα, χωρίς ποτέ να χάνουν την διαδρομή, που θα τους βγάλει από τον λαβύρινθο. Γιατί, ναι, το έχουν το λαβυρινθώδες τα κομμάτια των Αυστραλών. Και δεν είναι μόνον οι διάρκειες εκείνο που τα καθορίζει, αλλά και ο τρόπος που ενσωματώνονται οι μελωδίες στο γενικότερο πλάνο, οι ρυθμικές εναλλαγές, ο ενορχηστρωτικός συνδυασμός και το καταπληκτικό ομαδικό παίξιμο.
Η ομάδα δουλεύει σαν «ένα». Χωρίς κενά, με συνεχή οργανικά ντεμαράζ, με φανταστική δουλειά στα πλήκτρα και τις κιθάρες, και μ’ ένα ρυθμικό τμήμα ταυτοχρόνως, που «τα σπάει» σε ένταση και σε δύναμη.
Ναι, αγγίζουν τα όρια του progressive μετάλλου οι Tangled Thoughts of Leaving σ’ αυτό το ντεμπούτο τους, χωρίς φυσικά να τα ξεπερνούν ποτέ, παραμένοντας στο χώρο του math και του τσιτωμένου post-rock, με πολλές και ποικίλες αναφορές, που είναι δύσκολο να τις προσεγγίσεις για έναν και μόνο λόγο – επειδή είναι τέλεια αφομοιωμένες.
Όλο το “Deaden the Fields” κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, αλλά από την μέση και μετά –ήτοι τα τρία τελευταία (από τα έξι) tracks– είναι απλώς εκπληκτικό!

Επαφή: www.birdsrobe.com

FUTARI είναι η Taiko Saito και η Satoko Fujii, και “Underground” το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους

Το ένα μετά το άλλο, τα διάφορα projects τής Satoko Fujii επανέρχονται στα προσκήνιο. Έτσι, μετά τους This Is It!, που είδαμε σε προηγούμενο review (15 Δεκ. 2021), σειρά τώρα έχουν οι Futari – το σχήμα των Taiko Saito μαρίμπα, βιμπράφωνο και Satoko Fujii πιάνο, φωνή, που είχαμε πρωτογνωρίσει μέσω του άλμπουμ “Beyond” [Libra Records, 2020] (υπάρχει η σχετική δισκοκριτική στο blog).
Το νέο CD –η δεύτερη φυσική κυκλοφορία του duo– αποκαλείται “Underground” [Libra Records, 2021], και έπεται των τριών volumes του “Underground”, που εμφανίστηκαν πρώτα στο bandcamp, στο διάστημα (2 Ιουλίου 2021 – 3 Σεπτεμβρίου 2021). Το CD “Underground” δεν αποτελεί συνένωση των τριών digital “Underground”, αλλά κάτι ευρύτερο (με κοινά και μη κοινά tracks).

Όπως είχαμε γράψει και στο προηγούμενο κείμενο... η πρώτη συνάντηση των δύο μουσικών είχε συμβεί στο Βερολίνο, πριν από μια 15ετία περίπου, όταν η Saito σπούδαζε στο Berlin University of The Arts και η Fujii είχε βρεθεί στην γερμανική πρωτεύουσα για live. Συνέβησαν διάφορα τινά μεταξύ των δύο μουσικών έκτοτε, πριν φθάσουμε στον Ιούνιο του 2019, όταν οι δυο τους θα αποφασίσουν να κάνουν μια περιοδεία στην πατρίδα τους, η οποία προετοιμάστηκε (λόγω του ότι ζούσαν σε διαφορετικά μέρη) μέσω διαδικτύου, ανταλλάσσοντας ιδέες, απόψεις κ.λπ. Η περιοδεία συνέβη, με παραστάσεις σε Οζάκα, Κόμπε, Τόκυο κ.ά., και κάπως έτσι είχε προκύψει το “Beyond”.
Το “Underground”, τώρα, είναι και αυτό προϊόν της δύσκολης κατάστασης των δύο τελευταίων ετών, λόγω covid-19. Όπως γράφει η Taiko Saito στο ένθετο του άλμπουμ, οι δυο τους (Saito και Fujii) δεν έχουν βρεθεί, πρόσωπο με πρόσωπο, από τις 5 Φεβρουαρίου 2020 (όταν εμφανίστηκαν σε μια παράσταση στο Βερολίνο). Έκτοτε «ξανασμίξανε» για κάποια συνεργασία μόνον on line – και αυτό συνέβη τον Ιούνιο του ’21, όταν η Saito βρισκόταν στην Γερμανία και η Fujii στην Ιαπωνία. Από ’κει, και με ανταλλαγές αρχείων θα προκύψουν κάποια μεταξύ τους tracks, τα οποία οι δύο καλλιτέχνιδες θα ανεβάσουν στο bandcamp. Οι fans θα ενθουσιαστούν θα υπάρξει ζήτηση και κάπως έτσι θα προκύψει και η φυσική μορφή – στο γνωστό πολύ περιποιημένο στυλ των εκδόσεων της Libra Records, με τα gatefold all paper covers, το ένθετο, το obi και το εξωτερικό, διάφανο, πλαστικό κάλυμμα.
Το “Underground” είναι ένα ακόμη καταπληκτικό CD για τις Futari!
Το ύφος είναι βεβαίως αυτό το jazz / avant / improv, στο οποία μας έχει συνηθίσει πλέον η Fujii, στις πολυποίκιλες συνεργασίες της – αν και κάθε περίπτωση δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετική. Πόσω μάλλον στην περίπτωση των Futari, με το τελείως «εξώκοσμο» ρεπερτόριο, που κατακρατεί ποικίλα space και ψυχεδελικά στοιχεία, με το βιμπράφωνο, την καλίμπα και το πιάνο να προσφέρουν συναρπαστικές επικοινωνίες, άλλοτε εντελώς «τριπαριστές» (“Underground”, “Break in the clouds”, “Memory Illusion” κ.λπ.), με το sustain στην περίπτωση του βιμπραφώνου να λειτουργεί πάντα στοιχειωτικά, άλλοτε τελείως avant, με τους «εσωτερικούς» ήχους του πιάνου να κυριαρχούν (“Air”), άλλοτε πιο κοντά στην jazz, με το βιμπράφωνο μπροστά και το πιάνο σε εκκωφαντικά clusters στο background και ταχύτατες φράσεις μπροστά (“Frost stirring”) και άλλοτε πλησίον της πιο σύγχρονης βοκαλιστικής πρωτοπορίας, με ιλιγγιώδες τραγούδισμα και παίξιμο από την Fujii (σε πολλαπλές εγγραφές), που δίνουν στο “Underground” ένα απρόσμενης και σπάνιας δύναμης τελείωμα (“One note techno punks”).
Για ακόμη μία φορά ένα φανταστικό άλμπουμ από τις δύο Ιαπωνίδες.
Επαφή: www.satokofujii.com, www.taikosaito.net

τι είδε η ΡΟΖΙΤΑ ΣΩΚΟΥ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, το 1966; – οι εντυπώσεις της Ελληνίδας δημοσιογράφου από μια ιστορική διοργάνωση, στην οποία είχαν προβληθεί ταινίες των Πολάνσκι, Σάουρα, Γκοντάρ, Μανουσάκη κ.ά.

Η Ροζίτα Σώκου έφυγε από τη ζωή, την προηγούμενη Τρίτη, στις 14 Δεκεμβρίου, στα 98 χρόνια της. Ακόμη και σ’ ένα αναλυτικό βιογραφικό της δεν θα ήταν εύκολο για τον οποιονδήποτε συντάκτη να προτάξει την μία ή την άλλη επαγγελματική ιδιότητά της, καθώς η Ροζίτα Σώκου είχε διακριθεί σε πολλά και διαφορετικά πεδία.
Δημοσιογράφος, συγγραφέας, θεατρική συγγραφέας και διασκευάστρια, ρεπόρτερ, μεταφράστρια, καλλιτεχνική συντάκτρια, δασκάλα σε δραματικές σχολές, σινε-κριτικός, ραδιοφωνική παραγωγός, πρώιμη τηλεοπτική περσόνα, έως και ενός είδους μάνατζερ υπήρξε, ή καλύτερα εμψυχώτρια, ας το πούμε έτσι, καλλιτεχνών σαν τον τεράστιας φήμης χορευτή-χορογράφο Ρούντολφ Νουρέγιεφ ή τον τενόρο-ηθοποιό Μάριο Φραγκούλη.
Ανάλογα με τις εποχές η Ροζίτα Σώκου διακρινόταν για το ένα ή το άλλο και πολλές φορές για δύο ή και τρεις διαφορετικές ιδιότητές της ταυτόχρονα.
Είναι γνωστό σε όλους πως η άξια αυτή γυναίκα αγαπούσε πολύ τον κινηματογράφο. Μπορεί να μην είχε σπουδάσει κινηματογράφο, αλλά είχε γνώσεις σε Καλές Τέχνες, θέατρο και λογοτεχνία, σπουδάζοντας ή μαθητεύοντας δίπλα σε αναγνωρισμένους δημιουργούς, οπότε διέθετε όλες τις προϋποθέσεις –γνωρίζοντας τις βάσεις μιας νέας τέχνης όπως ήταν ο κινηματογράφος– να περάσει και σ’ αυτόν, μέσα από τις σελίδες του σινε-ρεπορτάζ και της αντίστοιχης κριτικής.

Σ’ αυτόν τον τομέα η Ροζίτα Σώκου θα διαπρέψει για δεκαετίες, και δεν θα ήταν άκυρο αν προτάσσαμε την συγκεκριμένη ιδιότητά της –ως φαν της Έβδομης Τέχνης και κριτικός κινηματογραφικών ταινιών– έναντι όλων των υπολοίπων.
Μετά τον Πόλεμο, πολύ νέα ακόμη, κάτω από τα 25 της, η Ροζίτα Σώκου συνεργάζεται με την εβδομαδιαία κινηματογραφική και θεατρική εφημερίδα «Χόλλυγουντ» του Δημητρίου Περαντζάκη, που τυπωνόταν στο διάστημα 1945-1949, αρθρογραφώντας ακόμη και από την Αγγλία («Οι κινηματογράφοι του Λονδίνου»).
Γρήγορα περνά και σε άλλα έντυπα, αλλά το κρίσιμο σημείο, που θα της δώσει «άλλη» διέξοδο στα κινηματογραφικά, ήταν η γνωριμία της με την Ελένη Βλάχου.
Τον Ιούνιο του 1950 η Ελένη Βλάχου, η Ειρήνη Καλκάνη, η Αγλαΐα Μητροπούλου και η Ροζίτα Σώκου μαζί με τους Μιχάλη Περάνθη, Μάριο Πλωρίτη, Βίωνα Παπαμιχάλη, Γιώργο Μακρή και ορισμένους ακόμη ιδρύουν την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφων Αθηνών (ΕΚΚΑ), συστήνοντας για πρώτη φορά(;) στην Ελλάδα ένα τέτοιου τύπου σωματείο.
 
H συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ti-eide-i-rozita-sokoy-sto-diethnes-festibal-kinimatografoy-toy-berolinoy-1966

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 418

16/11/2021
Στο νέο Yellow Box που τώρα κυκλοφορεί στα περίπτερα, και που κάθε μήνα γίνεται όλο και καλύτερο, με έξοχα χαρτιά και καταπληκτικές εκτυπώσεις. 176 σελίδες συνολικά (με προσφορά CD), με τέσσερις απ’ αυτές να τις καταλαμβάνει ένα από τα άρθρα μας για τα σάουντρακ του Βαγγέλη Παπαθανασίου για τρεις άγνωστες, γενικά, ταινίες του γάλλου σκηνοθέτη Henry Chapier από το πρώτο μισό των σέβεντις...

16/11/2021

Αν η έρευνα του Τσιόδρα και του συνεργάτη του εμφανίζει αυξημένη θνητότητα εκτός ΜΕΘ κατά 87% για το διάστημα 9/2020-5/2021 (δηλαδή για πέρυσι), προφανώς τώρα, και μετά απ’ όσα έχουν μεσολαβήσει σε σχέση με την αποδυνάμωση του ΕΣΥ, είναι ακόμη μεγαλύτερη. Κοινώς, μην το φέρει η τύχη σου να πρέπει να πας σε νοσοκομείο... ιδίως της επαρχίας.
Την καθημερινή εκατόμβη τη χρεώνεται αποκλειστικά η «συγκυβέρνηση» δεξιάς-ακροδεξιάς, ενώ είναι προφανές πως χιλιάδες άνθρωποι θα είχαν σωθεί, κάτω από διαφορετικές συνθήκες λειτουργίας του ΕΣΥ.
Περαιτέρω, ο παραπειστικός λόγος της «συγκυβέρνησης», γεμάτος με ψέματα και παραπλανητικά στοιχεία, μαζί με το προστατευτικό πέπλο από τα φίλια ΜΜΕ, θυμίζουν τυπικό, μαφιόζικο, κεκαλυμμένο έγκλημα.

15/11/2021
Απορώ με τους αρβύλες, τώρα που η θέση χήρεψε, πώς και δεν έχουν αποσύρει ακόμη τη φανέλα τού ροκά με τους Deep Purple και να την κρεμάσουν στο ταβάνι...

15/11/2021

Δεν κάθονται συμμετρικά στο τραπέζι, για να καλύψουν την απουσία του τέταρτου, όπως θα ήταν το λογικό δηλαδή, αλλά κάθονται έτσι ώστε να φαίνεται το κενό και βασικά ότι... τιμώρησαν τον φίλο τους. Για πρώτη φορά στη ζωή τους... εντελώς αστείοι.

15/12/2021
>>Ο λάτρης της ροκ, μια διαδρομή που ξεκίνησε πριν από 58 χρόνια<<
Πάλι καλά να λέμε που οι... ευπρεπείς αγράμματοι των μίντια γράφουν «της ροκ» και όχι «του ροκ», όταν αναφέρονται στους ροκάδες της πυρκαγιάς.

14/11/2021
Αν ο «νέος ελληνικός κινηματογράφος» καταγράφηκε για πρώτη φορά και σαν φράση το 1966, η Ροζίτα Σώκου ήταν εκείνη που τον στήριξε με νύχια και με δόντια. «Ο Θάνατος του Αλέξανδρου» (Δημήτρης Κολλάτος), «Εκδρομή» (Τάκης Κανελλόπουλος) και βασικά «Ο Φόβος» (Κώστας Μανουσάκης) ήταν μερικές από τις ταινίες εκείνης της χρονιάς, για τις οποίες έγραψε τότε, και έλεγε πάντα, τα καλύτερα λόγια. Και για τους σκηνοθέτες τους φυσικά...
https://www.youtube.com/watch?v=4TdhRrwkb1Y&t=174s

14/11/2021
Το φανταστικό και η επιστημονική φαντασία στην Ελλάδα πενθούν. Πέθανε η (και μεταφράστρια) Ροζίτα Σώκου.

14/12/2021
Δεν ξύπνησα χθες, όπως διάφοροι εδώ πέρα... Τα χώνω δεκαετίες στους Κανάκηδες σε παρέες, και καμιά δεκαριά χρόνια δημοσίως.
Πρώτη φορά που έγραψα κάτι για τις άθλιες εκπομπές τους πρέπει να ήταν όταν κορόιδεψαν τον Τζων Τίκη. Ορίστε τι είχα γράψει στις 3 Ιανουαρίου 2012:
Δεν χρειάζεται να πω πως συμπαθώ ως τραγουδιστική παρουσία τον Τζων Τίκη, βρίσκοντας μάλιστα χυδαίο το χιούμορ που ξέρασαν επάνω του οι… Τηλεαρβύλες, χλευάζοντας οι αδαείς την επί τόπου και a cappella ωραία ερμηνεία του «Αυστραλού» στο “It’s now or never” (ψάξε-κοίτα στο YouTube για να ξεράσεις). Ο… μυική μάζα, με τα χειμώνα-καλοκαίρι κοντομάνικα και με τα μούσκουλα φόρα-παρτίδα έτοιμος να μας δείρει, άρχισε να λέει κάτι βλακείες περί «πέμπτης ταχύτητας» και «τάκα-τάκα» (εννοούσε το “Taka takata”, που κατά τα λοιπά είναι ο χτύπος της καρδιάς, ερωτικό τραγούδι που είχε πρωτοπεί ο Joe Dassin το 1972 και στην Ελλάδα ο Τέρης Χρυσός την ίδιαν εποχή και που δεν είχε καμμία σχέση με τον Τζων Τίκη), αδυνατώντας ν’ αντιληφθεί ο άσχετος, πως ο Τίκης απέδωσε άψογα το εν λόγω κομμάτι (το “It’s now or never”), όντας καθήμενος (έβγαλε κιλά φωνής), έχοντας μάλιστα απέναντί του και το βούρλο. Κι εν πάση περιπτώσει, όταν ο John Tekes αναπαριστούσε τον Elvis στα μπουζουκομάγαζα της Αυστραλίας με τη χωρίστρα Εγνατία, τη χλωρίδα στο στήθος και το λασπωτήρα στο σβέρκο, εκεί στα early 70s, μαζεύοντας όλο το πιατομάνι τής Νέας Νότιας Ουαλίας, οι Τηλεαρβύλες μάσαγαν πιπίλες. Ρε ουστ από ’κει που θέλετε να κάνετε και κριτική.
Μαζεύω κι άλλα…
Είδα λίγο χθες τη νύχτα την εκπομπή των Κανάκηδων στον ΣΚΑΪ με τον Μαστοράκη καλεσμένο. Μια εκπομπή εκνευριστική με τον Κανάκη να παρλάρει ασύστολα, με τους υπόλοιπους «βινυλιάδες» να παριστάνουν τις γλάστρες και με την εκπομπή να μην έχει ειρμό και ενότητα. Γενικώς, δεν αντέχεται. Θα επιχειρήσω να την δω και στο YouTube, όταν ανέβει (δεν ξέρω… μπορεί να έχει ανέβει ήδη), αν και θα το κάνω (αν το κάνω) με πολύ μεγάλο βάρος. Πάντως για την ώρα λέω το εξής... (15/5/2019)
Για να δείτε πόσο αχαΐρευτοι είναι αυτοί οι Κανάκηδες, στο VΙΝΥΛΙΟ του ΣΚΑΪ δηλαδή. Είδα την τελευταία τους εκπομπή τόπους-τόπους. Οι άσχετοι αυτοί τύποι, λοιπόν, αφιέρωσαν μιαν ολόκληρη εκπομπή στις εξαρτήσεις (ναρκωτικά, φάρμακα, τζόγος, γυμναστική και δεν θυμάμαι τι άλλο τώρα), έχοντας φωνάξει και τον Κλεάνθη το Γρίβα για να πει τα δικά του, και για την εξάρτηση από το βινύλιο δεν είπανε κουβέντα!! Τόσο γίδια!! (11/5/2019)
Αυτοί που παρουσιάζουν την εκπομπή VΙΝΥΛΙΟ στον ΣΚΑΪ, μαζί με τον παρλαπίπα Αντώνη Κανάκη (νομίζω πως δεν πρέπει να υπάρχει άλλο άτομο στην ελληνική τηλεόραση που να μιλάει τόσο πολύ και τόσο αδιάφορα), είναι το ίδιο άσχετοι μ’ εκείνον. Ψευτοβινυλιάδες, σαν πολλούς σημερινούς, που ξανα-ανακαλύψανε το βινύλιο, πουλώντας μούρη, παίζοντάς το συλλέκτες κ.λπ. (...) Βγαίνει λοιπόν ο Στάθης Παναγιωτόπουλος και λέει (προς τον Σαββόπουλο): «Αγόρασα το δισκάκι το 1997, πριν από πολλά χρόνια, είναι αυθεντικό του ’66 κύριε Διονύση και σας το έδωσα και μου το υπογράψατε και το ’χω κορώνα στο κεφάλι μου» (σιγά ρε μεγάλε!). «Είναι το αυθεντικό έτσι;» πετάγεται ο άσχετος Κανάκης, συνεχίζοντας… «45άρι, η Συννεφούλα, στο αυθεντικό 45άρι, στο σίνγκλ, που λέγαμε τότε, τα πανέμορφα αυτά σίνγκλ και μ’ αυτό θα πάμε σε διαφημίσεις…» και λοιπά. Ακούγεται λοιπόν το 45άρι επί τόπου (το βάζει ο Κανάκης στο πικάπ), αλλά η μουσική που παίζει είναι η ενορχηστρωμένη από το Γιώργο Κοντογιώργο (δισκάκι Lyra LS 1334 από τα τέλη του 1969) και όχι από το ’66, όπως έλεγε ο Παναγιωτόπουλος. Γιατί στα μέσα του ’60, το 1965 δηλαδή και όχι το 1966, είχε βγει άλλο δισκάκι (με άλλη «Συννεφούλα» και Lyra LS 1080 στην ετικέτα), με συνοδεία κιθάρας μόνον από το Νότη Μαυρουδή. Μπέρδεψαν τα μπούτια τους οι άνθρωποι! (8/2/2019)
Φίλος μού έστειλε χθες ένα βίντεο από την εκπομπή τού ΑΝΤ1 «Ράδιο-Αρβύλα» στην οποίαν οι παρουσιαστές της σατίριζαν, υποτίθεται, τη συνάντηση στο Μαξίμου μεταξύ Τσίπρα και Ομπάμα. Ο φίλος δεν γνώριζε πως σιχαίνομαι τη συγκεκριμένη εκπομπή επειδή τη θεωρώ κρετίνικη –μπροστά της οι εκπομπές του Σεφερλή είναι… αρχαίο θέατρο– και γι’ αυτό τον συγχωρώ, αν και πολύ πιθανόν να την εντόπιζα κι εγώ μιας και «μοιράστηκε» σε διάφορα sites. (...) Είναι αλήθεια πως το χιούμορ του νεοέλληνα, κυρίως λόγω ιντερνέτ και άλλων καταστάσεων, έχει υποστεί πανωλεθρία τα τελευταία χρόνια, επειδή κάθε καρυδιάς καρύδι νομίζει πως μπορεί να συναγωνιστεί σε ατάκες τον Αυλωνίτη ή τον Σταυρίδη. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Πώς επιβιώνουν δηλαδή, μέσω likes και shares, διάφοροι «καραγκιόζηδες» (στο ιντερνέτ πάντα), που το παίζουν χιουμορίστες, σώνει και καλά, χρησιμοποιώντας κατά κόρον την αισχρολογία, το φτηνό υπονοούμενο, το υπόγειο μένος τους για πρόσωπα και καταστάσεις, και βεβαίως, το άκρον άωτον όλων, την υπερβολή των υπερβολών, το τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά, πατώντας φυσικά (ασχέτως αν το γνωρίζουν ή όχι) στην ευρύτερη αμορφωσιά τού πλήθους. Να μεγεθύνουν δηλαδή στην ανόητη λεπτομέρεια, αδιαφορώντας για την ογκώδη και αποφασιστική ουσία. Το αποτέλεσμα; Ο νεοέλληνας να γελάει (έτσι φαίνεται…) με ό,τι να ’ναι (πάτος δεν υπάρχει) εκτός από τα χάλια του. (23/11/2016)

13/12/2021
Αναρχο-Ηρωικό Κίνημα των Χαρούμενων Νεφελωδών Ουτοπιστών, δηλαδή Mouvement Anarcho Héroïque des Joyeux Utopistes Nébuleux ή απλώς MAHJUN... (1973)
https://www.youtube.com/watch?v=BWgRVsSx1A4

13/12/2021
Εδώ κάποιοι γράφουν «κριτικές» για βιβλία που δεν έχουν διαβάσει, για δίσκους που δεν έχουν ακούσει και για ταινίες που δεν έχουνε δει (έχουν πιαστεί διάφοροι με τη γίδα στην πλάτη), και δεν θα πει ο κόσμος τη γνώμη του για τον Ανδρουλάκη, επειδή κάποιοι σοφολογιότατοι του αριστερού καναπέως τού λένε... να περιμένουμε πρώτα να τον δούμε;
Τι ακριβώς να δούμε; Υπάρχει παρελθόν. Εκτός αν πρόκειται για τον Άνθρωπο που Έπεσε στη Γη...

3/12/2021
Άγιες μέρες... στα χνάρια του Παττακού...
>>Για πρώτη φορά Έλληνας Πρωθυπουργός στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο (μαζί και η Νίκη Κεραμέως) για τα μέτρα στις γιορτές. Με στόχο να δείξει ότι υπάρχει μία φωνή μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα παραστεί στη Διαρκή Ιερά Σύνοδo.<<
>>Μάλιστα για μη γίνει καμιά «στραβή» και μπει στο τριπρόσωπο κανένα άλλο πρόσωπο με επιρροή κυρίως στους μεσαίων βαθμών πραξικοπηματίες, όπως ο μητροπολίτης Καστορίας Δωρόθεος ή ο αρχιμανδρίτης Χριστοφόρος Παπουτσόπουλος, πήγαν στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο ο Παπαδόπουλος και ο Παττακός. Ο Παπαδόπουλος διέκοψε τη συνεδρίαση και μίλησε σε ιδιαίτερο σαλονάκι με τον προεδρεύοντα της Συνόδου μητροπολίτη Πατρών, ενώ ο Παττακός περίμενε στον κάτω όροφο στο γραφείο των υπαλλήλων. Λίγο αργότερα ανέβηκε κι ο Παττακός. Όπως βεβαιώνει ο ιστορικός της Εκκλησίας και γραμματέας της Ιεράς Συνόδου αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Στράγκας οι δυο πραξικοπηματίες κατά την αναχώρησή τους δεν παρέλειψαν να θυμίσουν για μια ακόμη φορά στον μητροπολίτη Πατρών: «Άγιε Πρόεδρε, προχωρήσατε αδιστάκτως εις εκλογήν Ιερωνύμου».<<

13/12/2021
Πρωτοστατούν στο στήσιμο του νέου πολιτικού σκηνικού ψάχνοντας και πάλι τις «δυνάμεις της λογικής», εκείνες που βρήκαν πότε στην κυβερνώσα αριστερά και ακροδεξιά (στη Δημάρ του Κουβέλη, στο Λάος του Καρατζαφέρη) και πότε στα φαιδρά κόμματα των μιντιαρχών (στο Ποτάμι του Θεοδωράκη) ή και σε διάφορα άλλα μικροσχήματα, που δεν τους βγήκαν στην πορεία. Τώρα παίζουν τα ρέστα τους στο Κινάλ του Ανδρουλάκη. Είναι η πιο σοβαρή προσπάθειά τους στην κατεύθυνση ελέγχου των πολιτικών εξελίξεων, στο μετα-κόβιντ σκηνικό.
Το λέμε, γιατί όλες τις άλλες εξελίξεις κοινωνικές, πολιτισμικές κ.λπ. τις ελέγχουν με τα δικά τους μίντια, που παραμένουν παραδοσιακά πρώτα στο χυδαίο λουμπενορεπορτάζ, στην πιο τιποτένια υποκουλτούρα, διαβάζοντας διαχρονικά τον φασισμό με όρους λάιφ-στάιλ, προβάλλοντας ακαταπαύστως τον σεξισμό μέσα από ψευτοκαλλιτεχνικά κουτσομπολιά και «ειδήσεις» πέμπτης διαλογής από την Κωλοπετινίτσα της Αμερικής, μαζί με τόνους από άλλα γελοία άρθρα ων ουκ έστιν αριθμός.
Αυτά τα χαμαιτυπεία «σκέψεων» και «ιδεών» βρίσκονται, εν τω μεταξύ, στην πρώτη γραμμή υποστήριξης του επιστημονικού ορθολογισμού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας (οϊμέ!), έχοντας χαϊδέψει στο παρελθόν ψεκασμένους νεοναζί και αποθεώσει κοινούς συνομωσιολόγους (Μητσοτάκης: «Ο Τσίπρας αντάλλαξε το Μακεδονικό με τις συντάξεις»).

12/12/2021
Αυτό... το συγκεκριμένο άσμα... Λίνος Κόκοτος...
https://www.youtube.com/watch?v=4UHI4z9_FXs&t=2125s

12/12/2021
Πανηγυρίζουν από το μεσημέρι περισσότερο και από τότε όπου πρωθυπουργός έγινε ο εξωμότης.

10/12/2021
>>Ντόρα Μπακογιάννη: Ο νέος της ρόλος στο Γραφείο του Πρωθυπουργού στη Βουλή<<
>> Στόχος είναι η καλύτερη λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας, μιας και η εμπειρία της Ντόρας Μπακογιάννη και οι στενές της σχέσεις με τους βουλευτές θα φέρουν αποτέλεσμα<<

Επιτέλους, και μία θέση ανάλογη των προσόντων της Ντόρας. Τόσες δεκαετίες κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να εκμεταλλευτεί την τεράστια ευχέρειά της στο πολιτικό μπλαμπλά, γενικώς και αδιακρίτως...

RIVER FLOWS REVERSE το ελληνικό 2LP μιας ουγγρικής μπάντας, που κινείται σε κλασικούς folk-psychedelic δρόμους

Πριν κάποιες μέρες (24 Νοεμβρίου 2021) είχαμε γράψει τα σχετικά για το άλμπουμ των Ούγγρων Slight Layers, Predictions “Diviner Blues Sessions”, που είχε τυπώσει η νέα ελληνική εταιρεία Twisted Flowers. Εκεί μεταξύ άλλων σημειώναμε πως τα μέλη της μπάντας, που είχε την έδρα της στο χωριό Páty, κάπου κοντά στην Βουδαπέστη, σχετίζονταν και με άλλα συγκροτήματα, όπως τους Lemurian Folk Songs και τους River Flow Reverse, το διπλό LP των οποίων θα κυκλοφορούσε και αυτό οσονούπω από την Twisted Flowers. Και όντως, αφού το δικό τους “When River Flows Reverse” (2021) στρίβει τώρα στο πλατώ, προσφέροντας και αυτό από την μεριά του (όπως κι εκείνο των Slight Layers, Predictions) μιαν ακόμη εντυπωσιακή ακουστική εμπειρία. Με μια διαφορά όμως. Αν το “Diviner Blues Sessions” κατέγραφε ένα ατελείωτο ψυχεδελικού τύπου blues-jam, το “When River Flows Reverse” κινείται σε folk, ακουστικές περιοχές, πάνω, όμως, στην ίδια ψυχεδελική τροχιά.

Όπως είχαμε σημειώσει και στο προηγούμενο κείμενο... φαίνεται πως εκεί, στα περίχωρα της Βουδαπέστης, δραστηριοποιείται ένας πυρήνας ανθρώπων, που τους αρέσει να πειραματίζονται με αυτές τις «ξεχασμένες» και «φευγάτες» μουσικές προσφέροντας πολύ ωραίες ολοκληρωμένες δουλειές, σ’ ένα ευρύ φάσμα τού «ψαγμένου» rock και folk-rock. Μία τέτοια μπάντα, που προέρχεται από τις ανακατατάξεις αυτής της ευρείας παρέας, είναι και οι River Flow Reverse.
Μέλη λοιπόν αυτής της ομάδας (σε παρένθεση οι παράλληλες μπάντες) είναι οι: Krisztina Benus (Lemurian Folk Songs) φωνή, Lőrinc Sántha (Indeed) φωνή, Nico Delmas (Hold Station) τρομπέτα, Bence Ambrus (Slight Layers, Predictions) διάφορα όργανα, Lőrinc μπάντζο (πιθανώς να πρόκειται για το μέλος των Indeed, εκτός αν είναι κάποιος άλλος με το ίδιο όνομα), Gergely Gadolla θόρυβοι και Tibor Kovács ντραμς.
Το double LP των River Flow Reverse περιέχει δέκα tracks, μοιρασμένα ως εξής στις τέσσερις πλευρές:
SIDE A: “Leaving shades ahead” (6:07), “At the gates of The Perennial” (9:37) και “El Sendero” (2:41).
SIDE B: “El Sendero II & III” (10:12) και “Final Run” (8:51)
SIDE C: “Rain it rages” (11:02), “Oriental western” (2:58) και “Ripples” (8:32)
SIDE D: “Woodman Woo Wiley” (4:49) και “Karnevál” (18:12)
Έχετε λοιπόν μία... οπτική εικόνα της κατανομής του χρόνου, με τις μεγάλες διάρκειες να προεξοφλούν, προφανώς, τα «ατέλειωτα» τζαμαρίσματα.
Το ξαναλέμε όμως. Εδώ το ύφος είναι ήπιο, χαμηλών τόνων γενικώς, πατώντας πάνω σε κλασικούς folk-psychedelic δρόμους, φέρνοντας στη μνήμη Satya Sai Maitreya Kali και άλλα ανάλογα, αμερικάνικα κυρίως, ονόματα, από τέλη του ’60 και τις αρχές του ’70 – χωρίς τούτο να σημαίνει πως και πιο κλασικές αναφορές (early-Pink Floyd π.χ.) δεν ανιχνεύονται εδώ κι εκεί.
Υπάρχει λοιπόν αυτό το «κοινοβιακό» να το πούμε folk-rock –ασχέτως αν κάποια ηχοχρώματα (όπως τα τρομπετικά) δεν είναι γραμμένα εκεί, στην ουγγρική εξοχή και τα τοπικά περιαστικά δάση, μα στην (γαλλική πόλη) Γκρενόμπλ–, που εξελίσσεται θαυμαστά και πάντα εντελώς «φευγάτα», κυρίως στα μεγάλης διάρκειας κομμάτια, σαν τα “At the gates of The Perennial”, “Rain it rages” κ.λπ.
Και συμβαίνει σε τούτα ακριβώς τα tracks, να απολαμβάνεις την μακρήγορη νωχελική εξέλιξη, τις ατέλειωτες μελωδίες και τα ποικίλα εφφέ, φωνητικά ή οργανικά των River Flow Reverse, που συμβάλλουν και αυτά απ’ τη μεριά τους σε καταπληκτικές fully eastern καταστάσεις (“El Sendero II & III”, “Final Run”), προσθέτοντας έξτρα «ψυχεδελικότητα». Και το λέμε τούτο, δίχως να υποτιμάμαι τα μικρότερης διάρκειας κομμάτια σαν το psych “Oriental western” ή το acoustic blues “Woodman Woo Wiley”.
Το κλείσιμο, με το γιγαντιαίο “Karnevál”, που διαθέτει τα έξτρα ντραμς του Tibor Kovács, μαζί με συστοιχίες ηλεκτρονισμών και πλήρη ηλεκτρικό εξοπλισμό κλείνει με τον καλύτερο τρόπο αυτό το «έξω από το χρόνο» σπουδαίο διπλό LP, προϊόν μιας πολύ δημιουργικής παρέας / ομάδας από τα περίχωρα της Βουδαπέστης.
Πολύ ωραίο το ναΐφ-pagan εξώφυλλο του Tamás Tóth.
Επαφή: www.vinylkiosk.com, https://psychedelicsourcerecords.bandcamp.com/album/when-river-flows-reverse-2