Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του συγγραφέα, που υπάρχει
στο αυτί του βιβλίου:
«Ο Πάνος Πουλίζος γεννήθηκε στο Κιάτο, το 1979. Σπούδασε Οικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων κι εργάζεται σαν οικονομολόγος στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπάει πολύ τη μουσική και τα συγκροτήματα. Εδώ και 20 χρόνια παίζει σε μια μπλουζ μπάντα, που λέγεται Muddy Roads. Ζει στην Αθήνα με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι το πρώτο του. Ίσως να είναι το τελευταίο του, ίσως κι όχι».
Γράφει ο Γιάννης Σιδεράκης στον πρόλογο του βιβλίου του Πάνου Πουλίζου «Παίζω σε Μπάντα» [Εκδόσεις Γκοβόστη, 2026]:
«(...) Σ’ αυτό το βιβλίο καταγράφεται μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Τα ιστορικά βιβλία δυστυχώς μιλούν για στρατηγούς, πρωθυπουργούς, ηγέτες και ποτέ για απλούς στρατιώτες. Τα βιβλία της ροκ μυθολογίας μιλούν επίσης για ιερά τέρατα και τα κατορθώματά τους... Σ’ αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε μια ιστορία μέσα από ιστορίες. Ιστορίες αληθινές μέσα από τα μάτια και την ματιά των πρωταγωνιστών τους...».
Να οι τίτλοι μερικών κεφαλαίων τού «Παίζω σε Μπάντα»: «Μια βραδιά στο Blues της Πανόρμου», «Ο σαξοφωνίστας της γειτονιάς μου», «Ρεμπέτικα», «Μια blues ιστορία», «The Aqua Barons diy tour», «Ο Ρόμπερτ Τζόνσον», «Working Songs», «Παίζει ο Clapton στο Γαλάτσι;», «Ζητείται μπασίστας», «Ο ντράμερ είσαι;», «Ιστορίες Cosmic Teds», «Οι φιλαρμονικές» κ.λπ. Και όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας Πάνος Πουλίζος, που γράφει απλά και ωραία, στο οπισθόφυλλο:
«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας μιλάει για μουσικούς και για μπάντες. Θα διαβάσετε καθημερινές ιστορίες από ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς, που παλεύουν να δημιουργήσουν μουσική στην Ελλάδα, άλλοτε θριαμβευτικά, άλλοτε χωρίς επιτυχία, αλλά πάντοτε με πάθος. Οι περισσότερες θα σας κάνουν να χαμογελάσετε, κάποιες όμως κρύβουν μια μικρή θλίψη ή περιγράφουν μια εποχή που μοιάζει ήδη μακρινή. Σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι πίσω σε “αναλογικές” εποχές, πριν την τεχνητή νοημοσύνη και τις ψηφιακές κοινότητες. Τότε που οι άνθρωποι και οι παρέες δημιουργούσαν τις μουσικές που αγαπήσαμε και χορέψαμε αλλά κι αυτές που μας ενόχλησαν από το αυτοσχέδιο προβάδικο στο υπόγειο του διπλανού σπιτιού. Καλό ταξίδι στον κόσμο των ήχων».
Επαφή: https://www.govostis.gr/
«Ο Πάνος Πουλίζος γεννήθηκε στο Κιάτο, το 1979. Σπούδασε Οικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων κι εργάζεται σαν οικονομολόγος στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπάει πολύ τη μουσική και τα συγκροτήματα. Εδώ και 20 χρόνια παίζει σε μια μπλουζ μπάντα, που λέγεται Muddy Roads. Ζει στην Αθήνα με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι το πρώτο του. Ίσως να είναι το τελευταίο του, ίσως κι όχι».
Γράφει ο Γιάννης Σιδεράκης στον πρόλογο του βιβλίου του Πάνου Πουλίζου «Παίζω σε Μπάντα» [Εκδόσεις Γκοβόστη, 2026]:
«(...) Σ’ αυτό το βιβλίο καταγράφεται μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Τα ιστορικά βιβλία δυστυχώς μιλούν για στρατηγούς, πρωθυπουργούς, ηγέτες και ποτέ για απλούς στρατιώτες. Τα βιβλία της ροκ μυθολογίας μιλούν επίσης για ιερά τέρατα και τα κατορθώματά τους... Σ’ αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε μια ιστορία μέσα από ιστορίες. Ιστορίες αληθινές μέσα από τα μάτια και την ματιά των πρωταγωνιστών τους...».
Να οι τίτλοι μερικών κεφαλαίων τού «Παίζω σε Μπάντα»: «Μια βραδιά στο Blues της Πανόρμου», «Ο σαξοφωνίστας της γειτονιάς μου», «Ρεμπέτικα», «Μια blues ιστορία», «The Aqua Barons diy tour», «Ο Ρόμπερτ Τζόνσον», «Working Songs», «Παίζει ο Clapton στο Γαλάτσι;», «Ζητείται μπασίστας», «Ο ντράμερ είσαι;», «Ιστορίες Cosmic Teds», «Οι φιλαρμονικές» κ.λπ. Και όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας Πάνος Πουλίζος, που γράφει απλά και ωραία, στο οπισθόφυλλο:
«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας μιλάει για μουσικούς και για μπάντες. Θα διαβάσετε καθημερινές ιστορίες από ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς, που παλεύουν να δημιουργήσουν μουσική στην Ελλάδα, άλλοτε θριαμβευτικά, άλλοτε χωρίς επιτυχία, αλλά πάντοτε με πάθος. Οι περισσότερες θα σας κάνουν να χαμογελάσετε, κάποιες όμως κρύβουν μια μικρή θλίψη ή περιγράφουν μια εποχή που μοιάζει ήδη μακρινή. Σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι πίσω σε “αναλογικές” εποχές, πριν την τεχνητή νοημοσύνη και τις ψηφιακές κοινότητες. Τότε που οι άνθρωποι και οι παρέες δημιουργούσαν τις μουσικές που αγαπήσαμε και χορέψαμε αλλά κι αυτές που μας ενόχλησαν από το αυτοσχέδιο προβάδικο στο υπόγειο του διπλανού σπιτιού. Καλό ταξίδι στον κόσμο των ήχων».
Επαφή: https://www.govostis.gr/

























