ΘΕΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΜΗΣ χρυσάνθη

Τραγουδοποιός με κάποια ιστορία στο ελληνικό τραγούδι, αφού ηχογραφεί προσωπικά άλμπουμ από το 2008 (για κάποια από τα παλαιότερα έχω γράψει σχετικώς), ο Θέμος Σκανδάμης επανεμφανίζεται με το πιο καινούριο LP του, που έχει τίτλο «Χρυσάνθη» [Ιδιωτική Έκδοση, 2026]. Στον δίσκο αυτό ακούγονται έξι τραγούδια του Σκανδάμη (τρία ανά πλευρά), τα οποία επιχειρούν να καινοτομήσουν. Δεν εννοώ πως τούτο παρουσιάζεται ως αυτοσκοπός, καθότι ο Σκανδάμης από το ξεκίνημά του σχεδόν είχε δείξει πως δεν τον ενδιέφερε η πεπατημένη, μα η άρθρωση ενός δικού του λόγου, προσωπικού, που να πηγαίνει κόντρα σ’ εκείνο το φτηνό που μας περιβάλλει και που εν τέλει (μας) επιβάλλεται.

Αυτό το προσεγγίζει ο Σκανδάμης απ’ όλες τις μεριές. Και συνθετικά, και στιχουργικά, και ερμηνευτικά, και ενορχηστρωτικά. Εννοώ πως και τα έξι τραγούδια του, που έχουν μουσικές, στίχους και ερμηνείες δικά του, είναι ιδιαίτερα, και όχι εύκολα αναγκαστικώς στο αυτί. Θέλω να πω πως δεν διαθέτουν το hook της «επιτυχίας», εμμένοντας σε περισσότερο «ψαγμένες» κατευθύνσεις.
Τούτο το αντιλαμβάνεσαι πρωτίστως από τις ενορχηστρώσεις (Βασίλης Μαντζούκης, Θέμος Σκανδάμης, Σέργιος Βούδρης, μουσικοί), που είναι... ροκοειδείς, δίχως να κραυγάζουν, και... εντεχνοειδείς, δίχως λαϊκά όργανα (μπουζούκια, μπαγλαμάδες και... μπουζουκομάνες). Όλα κάτι συμβολίζουν, θέλω να πω, και όλα έχουν τις αιτίες τους.
Τα τραγούδια του Σκανδάμη, από στιχουργικής πλευράς, υπεραμύνονται του προσωπικού. Το να είσαι ο εαυτός σου, δίχως να φοβάσαι. Το να μην αποτελείς μέλος του κοπαδιού, διατηρώντας πάντα το δικαίωμα να κατεβάζεις τη δική σου άποψη, λαμβάνοντας αυτή για σωστή – και όχι εκείνη που γλείφει ή κολακεύει τον μέσο όρο. Ένα τέτοιο άτομο είναι η Χρυσάνθη ας πούμε («Βλαστημάει στις εκκλησίες και προσεύχεται στα γήπεδα / Είναι αγρίμι σε τρομάζει και τη θες στου μυαλού σου τα υψίπεδα / να καλπάζει να καλπάζει / ααα Χρυσάνθη!».
Συνθετικά, τα τραγούδια είναι ψαγμένα, μοιάζοντας όμως ορισμένες φορές με πρωτόλεια – φέρνοντας, έτσι, στη μνήμη μου, την τραγουδοποιία του Βασίλη Νικολαΐδη. Αυτή η αντιστροφή, το να είσαι προχωρημένος και πρωτόλειος ταυτόχρονα, δεν είναι κάτι σπάνιο στην Τέχνη. (Στη ζωγραφική, ας πούμε, είναι κάτι που συμβαίνει πιο συχνά, ενώ στο τραγούδι σπανιότερα).
Η «Θεραπεία» είναι το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου, αλλά εξίσου ενδιαφέροντα είναι και τα «Άλλη μια ζωή» και «Οντολογικό» (εκεί στο τέλος του δίσκου). Φυσικά και τα έξι κομμάτια είναι δομημένα πάνω στο βασικό concept, που, χοντρικά, το περιγράφει η... Χρυσάνθη, προσδίδοντας στο άκουσμα αυτή την (απαιτούμενη) συνoχή, που οφείλουν, σε κάθε περίπτωση, να έχουν οι δίσκοι. Ενδιαφέρον έχει και το εξώφυλλο, επίσης, που συμβολίζει, και αυτό από την μεριά του, το ξεχωριστό της παραγωγής.
Επαφή: https://themosskandamis.bandcamp.com/album/xrysanthi

ο Μάνος Χατζιδάκις, «Ο Μεγάλος Ερωτικός» και η εποχή της δικτατορίας – με αφορμή το βιβλίο των Στάθη Ν. Καλύβα-Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang 1970-1973»

Το βιβλίο των Στάθη Ν. Καλύβα-Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang 1970-1973 / Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» [Μεταίχμιο, 2025] έχει δημιουργήσει, για διαφόρους λόγους, θόρυβο. Επειδή, το βιβλίο είναι πολυσέλιδο και με ύλη που δύσκολα τακτοποιείται, γιατί αφορά μια ολόκληρη εποχή και τις πολλαπλάσιες διαστάσεις της (καλλιτεχνικές, κοινωνικές, πολιτικές), είναι δύσκολο να γράψεις μια βιβλιοκριτική γι’ αυτό – που να έχει ένα βαθύτερο νόημα, εννοώ, και να μην αποτελεί, απλώς, μια τυπική διαδικασία. Είτε εγκωμιαστική προς το βιβλίο είτε απορριπτική.
Κατά μίαν έννοια θα πρέπει να γράψει κάποιος ένα περίπου ίδιας έκτασης βιβλίο, αν θέλει να απαντήσει σοβαρά στο “Big Bang”, στοιχειοθετώντας όλα όσα μπορεί να πει για όσα γράφονται εκεί ή –επειδή αυτό είναι σχεδόν αδύνατο– να επιλέξει κάποια συγκεκριμένα σημεία, ώστε να πει τη δική του γνώμη και να αντιπαρατεθεί. Προφανώς, εδώ, θα κάνω το δεύτερο. Θα επιλέξω να πω τη γνώμη μου σε σχέση με τον δίσκο «Ο Μεγάλος Ερωτικός» [Νότος] του Μάνου Χατζιδάκι, που αποτελεί ύλη του βιβλίου – καθότι αυτός θα κυκλοφορούσε τον Δεκέμβριο του 1972. Γράφουν οι συγγραφείς σε κάποιο σημείο:
«Ανεξάρτητα από το πώς κρίνει κανείς την “τέχνη για την τέχνη” μέσα στο διάστημα που εξετάζουμε προέκυψαν πολλά έργα υψηλής ποιότητας που δημιουργήθηκαν σε συνειδητή απόσταση από την πολιτική. Ο Μεγάλος Ερωτικός του Μάνου Χατζιδάκι είναι ίσως το πιο εμβληματικό παράδειγμα».
Ένα πρώτο βασικό πρόβλημα, που εντοπίζεται εδώ, αφορά την αντίληψη πως «Ο Μεγάλος Ερωτικός» ήταν ένα έργο που είχε να κάνει με την ελληνική πραγματικότητα του τέλους του ’72. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

«Ο Μεγάλος Ερωτικός» είναι έργο της αμερικάνικης περιόδου του Μάνου Χατζιδάκι, ανήκει στο μετα-χίπι σκηνικό, που βίωνε στην Αμερική ο συνθέτης στα πρώτα χρόνια των σέβεντις –στον απόηχο, δηλαδή, του make love, not war– και δεν αφορά καθόλου την Ελλάδα. Και τούτο το λέω, παρότι οι αναφορές του Χατζιδάκι ήταν φυσικά ελληνικές (καθώς είχε μελοποιήσει ελληνικά ποιήματα για τον έρωτα, από διάφορες εποχές). Από σύμπτωση ο δίσκος βγήκε στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να είχε βγει στην Αμερική, όπως το “Blue” ή το “Reflections”, και να μην μας αφορούσε καθόλου. Αντιλαμβάνεστε πώς το λέω. Να μην αφορούσε άμεσα τη συγκεκριμένη ελληνική συγκυρία εννοώ.
Ο Χατζιδάκις, ενόσω ζούσε, δεν είχε πει ποτέ πως έκανε «αντίσταση» μέσω του «Μεγάλου Ερωτικού». Δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτή την τόσο φορτισμένη λέξη (για την εποχή που συζητάμε), γιατί ήταν ένας σώφρων άνθρωπος. Ήξερε, δηλαδή, πως όταν κάποιοι είχαν δώσει τη ζωή τους ή είχαν φυλακιστεί, βασανιστεί και εξοριστεί για τις ιδέες τους, θα ήταν προσβλητικό να έβγαινε εκείνος με τα μελοποιημένα «ερωτικά ποιήματα» (έτσι τα είχε αποκαλέσει) του «Μεγάλου Ερωτικού» και να υποστηρίξει πως έκανε αντίσταση ή έστω πως πήγαινε κόντρα στην «κιτς αισθητική του καθεστώτος».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-manos-hatzidakis-o-megalos-erotikos-kai-i-epohi-tis-diktatorias

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 722

16/5/2026
Δηλαδή, επειδή η Μαρινέλλα είπε ότι ήταν η πρώτη που σηκώθηκε από την καρέκλα και επειδή αυτό το κατέγραψε ο Ξανθούλης, πάει να πει ότι είναι έτσι; Θα μας τρελάνετε τελείως;
Και πάτε και το αντιγράφετε, και αν σας πούμε μετά ότι αυτά τα πράγματα είναι ανήκουστα, θα κρυφτείτε πίσω από τον Ξανθούλη, λέγοντας πως το έγραψε εκείνος – και πως εσείς δεν έχετε καμία ευθύνη; Αν οι ιστορικοί, άσε τους παραμυθάδες, δεν μπορούν να ελέγξουν τις πηγές τους και να ξεκαθαρίσουν μέσα τους τι είναι εν ισχύι και τι όχι τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα...
Δηλαδή θα μας κάνετε να ξεχάσουμε και την αλφαβήτα σε λίγο.
Μάγκες μου μεγαλώσαμε να βλέπουμε τη Μαίρη Λίντα να στέκεται όρθια και να χορεύει δίπλα στο Χιώτη σ’ ένα σωρό ταινίες, από τέλος ’50-αρχή ’60, έχουμε δει όρθια τη Μαρίκα Νίνου σε ταινία, η οποία Νίνου πέθανε το ’57 –για να μην αρχίσω να απαριθμώ τώρα καμιά δεκαριά άλλες λαϊκές τραγουδίστριες, που είχαν σηκωθεί από την καρέκλα χρόνια πριν από τη Μαρινέλλα– και διανοείστε ότι υπάρχει περίπτωση να καταπιούμε αμάσητη τέτοια «πληροφορία»;

update
Και φυσικά η Μαίρη Λίντα δεν ήταν η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά ο κανόνας. Εννοώ πως, τελικά, δύσκολα θα βρεις λαϊκή τραγουδίστρια, που να μην είχε σηκωθεί όρθια πριν από τη Μαρινέλλα [Καίτη Γκρέυ, Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια -για να αναφερθώ μόνο σ' αυτή την ιστορική τριάδα- είχαν σηκωθεί πριν]

14/5/2026
Στο Big Bang υπάρχουν πολλά λάθη και ανακρίβειες. Έχω βαρεθεί να σημειώνω. Βασικά, θα πρέπει κάποιος να πληρωθεί αδρά για να διορθώσει το βιβλίο, γιατί τζάμπα αυτή η δουλειά δεν μπορεί να γίνει. Και εδώ δεν μιλάω για απόψεις που εκφράζονται και που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά για λάθη και ανακρίβειες επί των πραγματολογικών στοιχείων.
Με μια ματιά που έριξα στο κεφάλαιο για τον Διονύση Σαββόπουλο (Γόνιμη Επιστροφή) ψάρεψα αυτά:
>>Toν όρο «κλέβει» ο Αλέκος Πατσιφάς<< (για το Νέο Κύμα)
Το πιο σίγουρο είναι πως τον όρο τον έφερε μαζί του ο Γιάννης Σπανός από την Γαλλία.
>>Ο Αλέκος Πατσιφάς... λανσάρει νέους τραγουδιστές (Καίτη Χωματά, Πόπη Αστεριάδη, Λάκης Παππάς)<<
Ο Λάκης Παππάς δεν λανσαρίστηκε από τον Πατσιφά. Ανήκε σε άλλη εταιρεία (στην Columbia). Στον Πατσιφά πήγε το 1971, όταν το Νέο Κύμα είχε ουσιαστικά «πεθάνει».
>>... και μια χαμηλότονη θεματολογία που παρακάμπτει την πολιτική.<<
Οι Καλύβας-Τριανταφύλλου θέλουν να αποπολιτικοποιήσουν το ελληνικό τραγούδι. Το υποβάλλουν και το λένε αυτό σε διάφορα σημεία. Όμως ακόμη και στο Νέο Κύμα υπήρχαν πολιτικά τραγούδια – δεν ήταν όλα... για αγάπες και για καλοκαίρια. Και μάλιστα κάποια απ’ αυτά θα λογοκρίνονταν κιόλας. Αφήνω το γεγονός πως Νέο Κύμα υπήρξε και ο Διονύσης Σαββόπουλος (με πολλά πολιτικά τραγούδια) και υπενθυμίζω πως και η Αρλέτα είχε πολιτικά τραγούδια («Κάποιες νύχτες», «Το λειβάδι») που είχαν λογοκριθεί κιόλας. Και ο Νότης Μαυρουδής είχε τέτοια, και άλλοι.
>>... ο Γιάννης Σπανός που γίνεται γνωστός το 1963 με το τραγούδι Μια αγάπη για το καλοκαίρι.<<
7 Ιουλίου 1964, είναι το Μια αγάπη για το καλοκαίρι
>>Στην Αθήνα καταφτάνει το 1963... Φορτηγό θα τιτλοφορήσει τον εμβληματικό δίσκο του έπειτα από δύο χρόνια.<<
Το Νοέμβρη του ’66 βγήκε το Φορτηγό. Δηλαδή μετά από 3 χρόνια. Σε άλλο σημείο αναφέρεται το ’66. Αυτό σημαίνει πως το βιβλίο γράφτηκε χωρίς κάθε φορά να έχουν κατά νου οι συγγραφείς τι είχαν γράψει νωρίτερα.
>>που θα τον τοποθετήσει στην εφημερίδα της ΕΔΑ Δημοκρατική Αλλαγή<< (για τον Σαββόπουλο)
Η Δημοκρατική Αλλαγή δεν ήταν εφημερίδα της ΕΔΑ, αλλά της Αριστεράς. Όταν λες πως ήταν εφημερίδα της ΕΔΑ εννοείς πώς ήταν κομματικό όργανο (που δεν ήταν). Ο Σαββόπουλος εν τω μεταξύ δεν δούλεψε ποτέ στη Δημοκρατική Αλλαγή, αλλά στον παλιό Ελεύθερο Τύπο.
>>όπου βγάζει τα πρώτα του δισκάκια 45 στροφών το 1964 και το 1965<< (για τον Σαββόπουλο)
Το 1964 ο Σαββόπουλος δεν έβγαλε τίποτα. Το πρώτο δισκάκι του βγήκε στις 15 Φεβρουαρίου 1965.
>>το Περιβόλι του Τρελλού με το χαρακτηριστικό ψυχεδελικό εξώφυλλο του Στέργιου Δελιαλή<<
Εγώ θα το χαρακτήριζα hippy αισθητικής το εξώφυλλο και όχι ψυχεδελικό. Ορίστε ελληνικά εξώφυλλα ψυχεδελικής τεχνοτροπίας...

>>ο δίσκος πούλησε τρελά, μέσα στους πρώτους έξι μήνες... το Περιβόλι πουλάει 25.000 αντίτυπα μόνο στην Αθήνα<<
Γι’ αυτό το στοιχείο δίνεται παραπομπή «Ψυχαγωγία, 20 Ιανουαρίου 1970». Δεν ξέρω αν είχαν αυτό το τεύχος της Ψυχαγωγίας οι συγγραφείς, αλλά μάλλον δεν το είχαν για να μην γράψουν τον αριθμό του. Η ουσία πάντως είναι πως τέτοιο νούμερο δεν υπάρχει (ούτε κανένα άλλο) στη συνέντευξη του Σαββόπουλου, που δημοσιεύεται εκεί. Προφανώς ο δίσκος πουλούσε λόγω του «Ντιρλαντά» (κάτι που δεν αναφέρεται στο βιβλίο) και πολύ πιθανώς τα 25 χιλιάδες αντίτυπα σε έξι μήνες να αφορούν το 45άρι (με το Ντιρλαντά).

Αυτά τα λίγα... μόνο για τις σελίδες 219-235.

Θες πολλή δουλειά, και πολλά χρόνια ενασχόληση με αυτά τα θέματα για να αποφύγεις τέτοιες κακοτοπιές. Και φυσικά δεν είναι μόνο ο Χάκκας το θέμα (δεν έχω φτάσει ακόμη εκεί). Βιβλία σαν το Big Bang δεν γράφονται σε 3-4-5 χρόνια. Γράφονται σε 30 και 40. Να το ξέρουν αυτό όλοι. Συγγραφείς, αναγνώστες, οι πάντες.
Και κάτι τελευταίο. Έχω δει κάποια κριτικά κείμενα για το βιβλίο, που για μένα είναι της πλάκας. Τίποτα δεν έχω διαβάσει που να κάνει κριτική στο βιβλίο επί της ουσίας. Και για τα ιδεολογικά-κοινωνικοπολιτικά θέματα, και για τα πραγματολογικά. Παίζουν μόνοι τους οι συγγραφείς, χωρίς αντίπαλο. Κάπως σαν τον Μητσοτάκη.

SUGAR HORSE μια ροκ μπάντα από το Μπρίστολ

Sugar Horse είναι το όνομα μιας τετραμελούς ροκ μπάντας από το Μπρίστολ, που αισίως φθάνει τώρα στον τρίτο δίσκο της. Το άλμπουμ τιτλοφορείται “Not a Sound in Heaven” [Fat Dracula Records, 2026] και τυπώνεται, κατά τα ειωθότα σε LP και σε CD.

Δεν έχω ακούσει τους προηγούμενους δίσκους των Sugar Horse, οπότε, τώρα, καλούμαι να πω λίγα λόγια για ένα σχήμα, που προέρχεται, οπωσδήποτε, από μία σημαντική πόλη της βρετανικής σκηνής – χωρίς πάντως οι φίλοι μας να πίνουν νερό, σώνει και καλά, στα ονόματα των Massive Attack, των Portishead και του Tricky. Περί άλλων τυρβάζουν οι Sugar Horse και αυτό θα πρέπει να το αναζητήσεις άλλοτε στην 80s pop, άλλοτε στο βαρύ rock, που απλώνεται έως και στα όρια του «μετάλλου», και άλλοτε σε μια ambient και dreamy προέκταση – ή και στα τρία αυτά ταυτοχρόνως, αν συζητάμε για το 10λεπτο κομμάτι τους “History’s biggest t shirts”.
Ενδιαφέρον track είναι και το “Not a sound in heaven”, όπως και το “Company town”, με το άλμπουμ να κλείνει μ’ ένα ακόμη μεγαλόπνοο track, το σχεδόν 10λεπτο “You can’t say Dallas doesn’t love you”, που είναι το πιο πειραματικό όλων, δείχνοντας πως οι Sugar Horse είναι μια... τρισυπόστατη μπάντα, σίγουρα με ταλέντο, αλλά και με μια κάπως αξεκαθάριστη διάθεση όσον αφορά την τελική απόφασή της. (Εκτός και αν το κράμα, που περιγράφηκε πιο πάνω, είναι ο βασικός στόχος της).
Επαφή: https://sugarhorse.bandcamp.com/album/not-a-sound-in-heaven

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 721

13/5/2026
Εδώ είναι το big bang του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού, όχι εμπορικά, αλλά αισθητικά. Φοβερός ο μαοϊκός Μικρούτσικος εκείνη την εποχή. Εγώ τον βάζω στην ίδια γραμμή με τους άλλους μαοϊκούς-κρυφομαοϊκούς Robert Wyatt, Brian Eno, Chris Cutler, Henry Cow, Stormy Six, RIO, Cornelius Cardew κ.λπ., που είχαν επιρροές από Brecht-Weill, Eisler, Dessau σύγχρονη avant-garde κ.λπ. 

Κρίμα να μην του σφυρίξει, τότε, κάποιος του Θάνου το RIO, γιατί με κάτι τέτοια κομμάτια, στις μεγάλες συναυλίες τους, θα έπαιρνε τα σώβρακα ολωνών...
https://www.youtube.com/watch?v=UpJsHFFF2WU&list=RDUpJsHFFF2WU&start_radio=1

13/5/2026
Πριν από χρόνια, όταν είχα να κάνω ποστ στο fb 15-20 μέρες, με πήρε φίλος τηλέφωνο και με ρώτησε αν είμαι καλά, γιατί είχε διαδοθεί ότι είχα πάθει κάτι ή και πως είχα πεθάνει. Έβαλα τα γέλια φυσικά, γιατί ήμουν μια χαρά. Και φυσικά, ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω να βρω ποιος ήταν αυτός ο... κακοήθης που διέδιδε τέτοιες ανυπόστατες πληροφορίες για μένα, ώστε να του κάνω αγωγή, μήνυση και τα ανάλογα – τα οποία, σημειωτέον, τα σιχαίνομαι όσο ελάχιστα άλλα πράματα στη ζωή μου. Εντάξει, εγώ μπορεί να είμαι ένας ασήμαντος, που με ξέρουν 5-10, αλλά, μέσα στα χρόνια, δημοσιεύματα έχουν πεθάνει πάρα πολλούς διασήμους – να θυμηθώ τον Γαβρά, τον Μάγγα, τον Θεοδωράκη κ.λπ.
Τι είναι τώρα πιο ακραίο; Να γράψεις ότι κάποιος πέθανε, ενώ ζει, ή να γράψεις ότι κάποιος πήγε από καρδιά, ενώ είχε πάει από εγκεφαλικό; Ή αυτοκτόνησε ας πούμε, ενώ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό;
Το γεγονός πως η αυτοκτονία αντιμετωπίζεται ως «στίγμα» και «ντροπή» για μένα είναι αυτό το σαθρό και το ντροπιαστικό. Και είναι προφανές, για τη δική μου συλλογιστική, πως ντροπιασμένος δεν είναι εκείνος που αυτοκτονεί, αλλά ντροπιαστικά είναι όλα εκείνα που μπορεί να τον οδήγησαν εκεί (άνθρωποι, καταστάσεις κ.λπ.).
Έχουμε παραδείγματα αυτοκτονησάντων, που θεωρούνται ήρωες στη συνείδηση του κόσμου, όπως ο φοιτητής Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970, για να διαμαρτυρηθεί για τη δικτατορία, για μην το τραβήξω παραπάνω και γράψω τώρα εδώ τι έλεγε ο Επίκτητος για το θέμα... «ως εκ τούτου θα ονομάσουμε ελεύθερα μόνο εκείνα τα ζώα που δεν συνθηκολογούν με τη σκλαβιά, αλλά δραπετεύουν πεθαίνοντας μόλις αιχμαλωτισθούν. Έτσι και ο Διογένης κάπου λέει ότι ένας σίγουρος τρόπος για να κατακτήσεις την ελευθερία είναι να πεθάνεις πρόθυμα»... ή το τι έλεγε ο Σενέκας: «Αυτός που φοβάται το θάνατο, φοβάται επίσης και τη ζωή». [Quotes αυτά τα τελευταία από το «Επίκτητος, ζωή & στωικισμός» του Τζέησον Ξενάκη].

12/5/2026
Γαμώ την κοινωνία σας, ξεφτιλισμένοι...
https://www.youtube.com/watch?v=1nXSDhwDfVM&list=RD1nXSDhwDfVM&start_radio=1

11/5/2026
Big bang στον κινηματογράφο τη σεζόν 1966-67 (πριν από τη δικτατορία) όταν 27 ελληνικές ταινίες κάνουν πάνω από 400.000 εισιτήρια(!), ενώ είχαν προβληθεί εκείνη τη σεζόν 117(!), ακατάρριπτο ρεκόρ. Big Bang στη μουσική, το πρώτο big bang, ασυζητητί επί παλιού Πασόκ, στα 80s, όταν μπαίναμε στα δισκάδικα και φεύγαμε με σακκούλες. Όταν όλη η Ελλάδα είχε στερεοφωνικά δηλαδή, γιατί το 1967-74 είχαν λίγοι. Για να ξέρουμε τι σημαίνει big bang. Μπορώ να πω και για θέατρο και για βιβλία, αλλά πρέπει να το ψάξω λίγο. Σίγουρα όμως και αυτά χτύπησαν ταβάνι επί μεταπολίτευσης.

DRAKEN ανάμεσα στο hard rock και το heavy metal

Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στο hard rock και το heavy metal; Έλα ντε. Το ακούς, πάντως, αυτό – δεν μπορείς να το καθορίσεις με λόγια. Έτσι, λοιπόν, θα πω πως το power νορβηγικό τρίο Draken (Even Hermansen κιθάρες, φωνή, Hallvard Gaardløs μπάσο, φωνή, André Drage ντραμς) είναι ένα τέτοιο σχήμα, που επιχειρεί να κινηθεί ανάμεσα στο hard και στο «μέταλλο», «πέφτοντας» άλλοτε προς τα ’δω, άλλοτε προς τα ’κει και άλλοτε ισορροπώντας στην κόψη του ξυραφιού.

Σε κάθε περίπτωση είναι καταγραμμένα όλα τούτα στο “Here Be Draken” [Dark Essence Records, 2026], το τρίτο έως σήμερα LP/CD τους, με τραγούδια σαν τα “The great deceiver”, “Here be dragons” να ανήκουν στην τομή πιο πολύ, ενώ άλλα σαν τα “Jólablót”, “Saturday night head removal extravaganza” να «κυλάνε» προς το «μέταλλο».
Το θέμα είναι πως οι Draken τα καταφέρνουν καλά ή και πολύ καλά όπου επιχειρούν, ξαφνιάζοντας με τις έντεχνες μικρο-εισαγωγές τους και τα πραγματικά άριστα τραγούδια τους (“Crimson sun”), εντυπωσιάζοντας τόσο με τα σύντομα στο χρόνο tracks (“It serves you right”, “Wrath”), όσο και με τα περισσότερο μακριά και δραματικά σαν το 6λεπτο “Endtyme”.
Αν υπάρχει ένα όνομα από το χθες, που, προσωπικά, ανακάλεσα, ακούγοντας το “Here Be Draken”, αυτό είναι οι Βρετανοί Three Man Army – ένα συγκρότημα μάλλον υποτιμημένο στον καιρό του, και προφανώς (και) αργότερα.
Μια πολύ καλή περίπτωση είναι, σίγουρα, οι Νορβηγοί.
Επαφή: https://drakentheband.bandcamp.com/album/here-be-draken

ο Αναστάσιος Μπαμπατζιάς γράφει στο mic.gr για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»

Φώντας Τρούσας
100 χρόνια ελληνική τζαζ
Εκδόσεις Όγδοο
Ένα μοναδικό βιβλίο για την ελληνική τζαζ, για την εκατονταετή της πορεία και κυρίως για τους ανθρώπους της. Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά
 
Το τέταρτο στη σειρά βιβλίο που κυκλοφόρησε μέσα σε ενάμισι χρόνο με την υπογραφή του Φώντα Τρούσα. Και ελπίζω όχι το τελευταίο, γιατί αυτά τα βιβλία είναι λίγο σαν δώρα για τους μουσικόφιλους. Ο Φώντας Τρούσας αν και γνωστός πια στον χώρο, πρέπει να πω ότι είναι ένας από τους πιο ανοιχτούς και πολυπράγμονες μουσικογραφιάδες των τελευταίων δεκαετιών με γνώσεις βαθιές και πλατιές. Και σίγουρα είναι από τους ελάχιστους που θα μπορούσαν να γράψουν μια σοβαρή «ιστορία» σχετικά με την περιπέτεια της τζαζ στην Ελλάδα. Ούτως ή άλλως ήταν από τις βασικές και φλογερές πένες του καλύτερου μουσικού περιοδικού στην Ελλάδα, του Jazz και Τζαζ! Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν που το έκανε.
 
Το «100 χρόνια ελληνική τζαζ» είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερα σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον το οποίο δεν αφορά μόνο τους τζαζόφιλους αλλά όλους όσους ασχολούνται λίγο πιο πολύ από το σύνηθες με τη μουσική και σίγουρα όσους ενδιαφέρονται για τη μουσική εν Ελλάδι. Από όσο μπορώ να ξέρω, μια τέτοια παρουσίαση για την τζαζ στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν, τόσο εμπεριστατωμένη, συνολική και συμπυκνωμένη σε ένα βιβλίο. Η αξία του διαφαίνεται ήδη από αυτό. Καταγράφονται σχεδόν όλες οι περιπτώσεις καλλιτεχνών, καταστάσεων και γεγονότων που έχουν σχέση με τη τζαζ, από πάρα πολύ νωρίς, από μια εποχή που ελάχιστοι μπορούν ακόμα και να φανταστούν ότι υπήρχε στη χώρα τζαζ δραστηριότητα. Κι όμως η τζαζ ήταν μπροστά στα μάτια όλων ήδη από τον Μεσοπόλεμο μέσα στο θέατρο. Από κει ξεκινά η περιήγηση τούτου του βιβλίου. Μαθαίνουμε για πράγματα και γεγονότα πολύ σημαντικά που έχουν σχέση με τη τζαζ αλλά που ελάχιστα (έως καθόλου) έχουν έστω αναφερθεί ή που δεν θεωρούνταν μέχρι τώρα σημαντικά.
 

Ένα από τα σημαντικά πράγματα που ο συγγραφέας θεωρεί πρωτεύοντα και τα  διατυπώνει με σαφήνεια είναι ότι η τζαζ, και στη χώρα μας, υπήρξε καταρχήν μια τέχνη λαϊκή. Αντίθετα με την πεποίθηση πολλών που αντιμετώπισαν το φαινόμενο τζαζ σαν να είναι μια μουσική για λίγους και κυρίως για πλούσιους, ο Τρούσας προσπαθεί με επιτυχία να προβάλει κυρίως τις λαϊκές της εκφάνσεις, έτσι όπως αυτές αστράφτουν στις μεγάλες μουσικές του Γεράσιμου Λαβράνου και του Μίμη Πλέσσα για παράδειγμα, αλλά φυσικά όχι μόνο εκεί. Δηλαδή η τζαζ στην Ελλάδα (και αλλού) δεν είναι μια φάση ελιτίστικη που μπορεί να ακούγεται σε σάλες ξενοδοχείων ή κρουαζιερόπλοια μόνο, αλλά μουσική πλήρης, νέα και ζωντανή. Οι μουσικοί που την παίζουν δεν βγαίνουν από το εργοστάσιο έχοντας όλοι τα ίδια εχέγγυα, τις ίδιες προδιαγραφές και τις ίδιες εμπειρίες, δεν έμαθαν μια μανιέρα και την παπαγαλίζουν. Μπορεί να προέρχονται από οπουδήποτε, από όλα τα περιβάλλοντα, από τα «σκυλάδικα» μέχρι τα πανεπιστήμια και τα μέγαρα μουσικής.
 
Το όλον εδώ...
http://www.mic.gr/book/fontas-troysas-100-hronia-elliniki-tzaz

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 720

11/5/2026
Το βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang / 1970-1973 / Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» το έχω από τον Δεκέμβριο.
Είχα πάει στην παρουσίασή του στο Κύτταρο, βασικά για να το ζητήσω από τον Καλύβα να μου το δώσει, καθώς το είχα ξεφυλλίσει νωρίτερα σ’ ένα βιβλιοπωλείο κι είχα δει πως με είχε αναφέρει μέσα καμιά 100αριά φορές! Στη δε βιβλιογραφία του τα άρθρα και τα βιβλία μου πιάνουν 2 σελίδες(!), ενώ οι αναφορές σε κάθε έναν από όλους τους άλλους είναι μετρημένες, συνήθως, στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Ξέρω τι έχω γράψει μέσα στα χρόνια και πόσο έχω ανοίξει τα μάτια πολλών γι’ αυτά τα θέματα, και το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός στηρίζει τόσα πολλά σ’ αυτά που έχω φέρει στην επιφάνεια οπωσδήποτε με τιμά, σαν έναν ανεξάρτητο, και έξω από τα πάσης φύσεως κυκλώματα, γραφιά – και το λέω τούτο πέρα από το πώς μπορεί να χρησιμοποιούνται αυτά που έχω γράψει. Τον ευχαριστώ λοιπόν τον Στάθη Καλύβα, για τις πολλές και τις ποικίλες αναφορές.
Πήγα λοιπόν στο Κύτταρο, βρήκα τον Καλύβα, γνωριστήκαμε (και με την Τριανταφύλλη), του ζήτησα το βιβλίο, έτσι κάπως απαιτητικά από τη μεριά μου, μου το έδωσε με χαρά και μου έγραψε και θερμή αφιέρωση.
Πιστεύω πως αν είχε προλάβει ο Καλύβας να διαβάσει το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», που βγήκε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν θα γινόταν το τελευταίο editing στο “Big Bang”, θα διαμόρφωνε και το δικό του βιβλίο, ανά σημεία, διαφορετικά. Βεβαίως δεν θα άλλαζε τη «γενική γραμμή» του, που είναι αυτή η ακροκεντρώα και η μηδενιστική, εγώ θα πω, όσον αφορά την αριστερά – και βασικά την οργανωμένη αριστερά.
Ο Καλύβας δεν έχει πολλά να πει για τους αριστερούς –σαν άτομα τους σέβεται και τους παραδέχεται, και σε σχέση με το έργο τους εννοώ–, αλλά πνέει μένεα, όπως θα λέγαμε, για τις οργανωμένες μορφές της Αριστεράς, για τα κόμματα και τις οργανώσεις της (Λαμπράκηδες και ΚΚΕ βασικά).
Υπάρχει μία κεντρική ιδέα στο βιβλίο που είναι ενοχλητική. Ο Καλύβας πιστεύει πως οι αριστεροί καλλιτέχνες παρήγαγαν έργο επί δικτατορίας, επειδή είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας, που είχε επιβάλει το παράνομο ΚΚΕ πριν από τη δικτατορία και το νόμιμο ΚΚΕ μετά απ’ αυτήν. Αυτή η αντίληψη, για μένα, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και μπορώ να την ανατρέψω εύκολα, αλλά βαριέμαι τώρα, εδώ, να το κάνω. Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες ενοχλητικές ιδέες στο βιβλίο, αλλά αυτή είναι μία από τις κυρίαρχες.
Το βιβλίο το διαβάζω τώρα, σιγά-σιγά, έχω φτάσει στη σελίδα 180, έχω βρει λάθη και ανακρίβειες, αλλά δεν ξέρω αν θα γράψω κάποια συνολική βιβλιοκριτική ή αν θα αρκεστώ σε μερικές παρατηρήσεις εδώ μέσα ή τίποτα από τα δύο.
Πάντως, και για να το ξεκαθαρίσω, θεωρώ απείρως πιο σημαντικό να γράφει και να ξαναγράφει κανείς γι’ αυτά τα θέματα, παρά να ασχολείται με τους Μετάλικα και με τους κάθε Μετάλικα.

11/5/2026
Δεν θέλουμε κεφάτους καλλιτέχνες. Δεν μας ενδιαφέρουν οι καλλιτέχνες που διαμορφώνουν ένα ρεπερτόριο υπαγορευμένο από τις πιο φτηνές επιταγές του προϊόντος, γαργαλώντας παιδαριώδη ένστικτα του κόσμου. Μας ενδιαφέρουν, βασικά, οι «αμίλητοι» καλλιτέχνες. Πού είναι οι εποχές, όταν οι καλλιτέχνες μάς «φτύνανε», θεωρώντας μας κάπως σαν αναγκαίο κακό

10/5/2026
Βασικά το γεγονός ότι παίξανε Ζορμπά ακυρώνει το ότι παίξανε Τρύπες. Δεν κολλάνε πουθενά αυτά τα δύο. Μόνο Σώκρατες είχε νόημα να παίξουνε. Το μόνο που δεν θα ηχούσε ως δηθενιά σε ρεντρούμηδες (rent room), αλλά ως ψαγμενιά προς αληθινούς μουσικόφιλους..

10/5/2026
Υπάρχουν Έλληνες που ακόμη ενθουσιάζονται αν ακούσουν από ξένους το Ζορμπά; Να τους παρασημοφορήσουμε... Και τους μεν και τους δε...

10/5/2026

Όταν γράφεις βιβλία που αναδιφούν στην ιστορία οι πηγές, που θα χρησιμοποιήσεις, παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Το χειρότερο, δε, που μπορεί να σου τύχει είναι το να μην είσαι σε θέση (λόγω βιασύνης ή σχετικής ασχετοσύνης με το θέμα που καταπιάνεσαι) να αξιολογήσεις τις πηγές σου. Να εμπιστεύεσαι, δηλαδή, αυτά που γράφουν άλλοι κι εκείνοι, άθελά τους, να σε «κρεμάνε» (έχοντας «κρεμάσει» πρώτα τον εαυτό τους).
Ορισμένοι γράφουν τέτοιου τύπου βιβλία δίχως, ουσιαστικά, να έχουν τίποτα πρωτογενές δικό τους, ενώ και τα ελάχιστα που μπορεί να έχουν, στις βιβλιοθήκες ή τις δισκοθήκες τους, δεν τα έχουν βιώσει – δεν έχουν μεγαλώσει μαζί τους.
Έτσι, ψάχνουν σε διαδικτυακά κείμενα άλλων και «δανείζονται» ό,τι νομίζουν ότι τους κάνει, δίχως να είναι σε θέση να το αξιολογήσουν. Δεν έχουν δικές τους πρωτογενείς πηγές (το ξαναλέω), και όποιες βρίσκουν από δω κι από κει τις αποδέχονται... αδιαμαρτύρητα. Ευτυχώς, πάντως, που έχουν συστηματική βιβλιογραφία, στο τέλος των βιβλίων τους, ώστε να ξέρουμε κι εμείς την πηγή του κακού.
Φυσικά, σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει για τον συγγραφέα το «η Εύα με εξηπάτησε», καθώς ο μόνος αληθινά παραπληροφορημένος και εξαπατημένος είναι, τελικά, ο αναγνώστης.

9/5/2026
Μουσικές για ανθρώπους με κάποιο γούστο... Skatalites - Κριστίν Κήλερ
https://www.youtube.com/watch?v=sDDmDDWtmcU&list=RDsDDmDDWtmcU&start_radio=1

νέα, αξιόλογα άλμπουμ από τον χώρο της ελληνικής τζαζ και γύρω από αυτή – είναι οι δίσκοι των Spaceship, Tsolis / Athanasopoulos Quartet, Resonance και Latchó Biské

Η τζαζ και η περί την τζαζ δισκογραφία, στην Ελλάδα, καλά κρατεί. Και δεν συζητάμε μόνο για τις digital εκδόσεις, αλλά και για τις φυσικές μορφές, τυπωμένες σε LP ή CD. Συγκροτήματα και καλλιτέχνες με ιστορία, ή και νεότερα ονόματα, που ξανοίγονται σε πολλούς και διαφορετικούς χώρους, έχοντας την τζαζ και τον αυτοσχεδιασμό, πάντα, σαν οδηγούς.  

RESONANCE: Resonance [Jazz Breeze Records, 2025/26]
Οι Resonance είναι ένα καινούριο ελληνικό τζαζ κουαρτέτο, το οποίο αποτελείται από τους Stergios Polyzos σαξόφωνο, George Koutsi κιθάρα, Antonis Arvanitis κοντραμπάσο και Dimitris Koutantos ντραμς. Όλοι οι μουσικοί έχουν τη δική τους ιστορία, με τον κιθαρίστα Κουτσικούλη να είναι γνωστός και από το κοινό άλμπουμ με τον συνάδελφό του Dennis Pol (το “Guitarology” από το 2021).
Στο “Resonance” καταγράφονται τρεις και τέσσερις συνθέσεις, χαραγμένες στις δύο πλευρές του βινυλίου, που όλες ανήκουν στα μέλη του σχήματος. Τρεις έχει γράψει ο Koutsi, δύο ο Arvanitis, μία ο Polyzos, ενώ μία ανήκει στους Arvanitis/Koutsi.
Το άλμπουμ έχει ύφος, μορφή και χρώμα. Είναι καλοφτιαγμένο και από εικαστικής πλευράς, ενώ και η μουσική του είναι, ή καλύτερα μοιάζει να είναι, απλή, αλλά σίγουρα είναι άψογα παιγμένη και παρουσιασμένη. Εννοώ πως η τζαζ στο “Resonance” έχει μια παλιομοδίτικη όψη, προβάλλοντας έντονο swinging, με απολύτως μετρημένα soli στην κιθάρα και το τενόρο σαξόφωνο.
Είναι η τζαζ του Stan Getz από τα 50s ας πούμε, όταν συνεργαζόταν με τους κιθαρίστες Johnny Smith και Jimmy Raney, είναι ένας τεχνικός τύπος τζαζ, από τον οποίο δεν λείπει η χάρη και το αίσθημα. Και αυτό το αντιλαμβάνεσαι, αμέσως, σε κομμάτια σαν τα “Paper thin”, “Afterglow” και “Running on love”, με όλο το «πακέτο» να κινείται στο αυτό υψηλό αισθητικό επίπεδο.
Το να παρουσιάζονται έλληνες μουσικοί, με τη δεξιοτεχνία και τις ικανότητες, όχι μόνο να ερμηνεύουν στάνταρντ (κάτι που δεν συμβαίνει εδώ), αλλά και να συνθέτουν με βάση τα συγκεκριμένα πρότυπα των fifties, και μάλιστα μέσω ενός τόσου άψογου bop, δείχνει πως έχουμε προχωρήσει πολύ σαν σκηνή, και πως το επίπεδο της τζαζ στη χώρα μας διαρκώς απλώνεται και ανεβαίνει.
Επαφή: https://resonanceathens.bandcamp.com/album/resonance
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nea-axiologa-almpoym-apo-ton-horo-tis-ellinikis-tzaz-kai-gyro-apo-ayti

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 719

9/5/2026
Ο Γιάννης Σπάρτακος (στη φωτό αριστερά) στις σελίδες 141-144 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025]

8/5/2026
40 χρόνια στα ράφια, στην επανέκδοση της heyoka. Goldenrod “The Gator Society”...
https://www.youtube.com/watch?v=3kv53MgwdvY&list=RD3kv53MgwdvY&start_radio=1

8/5/2026
22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, 7-10 Μαΐου, στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ-HELEXPO. Οι φίλοι και οι φίλες από τη Θεσσαλονίκη, και απ’ όπου αλλού, θα βρουν εκεί τα βιβλία μου. Στο περίπτερο του Όγδοου.

8/5/2026
Το τραγούδι το είπαν και οι Saints το 1977. Εδώ είναι 1965 όμως. Και με μαλλούρες οι τύποι από τότε... The Missing Links “Wild about you”…
https://www.youtube.com/watch?v=glbkQ9a--NU

ATSUKO CHIBA kraut από το Μόντρεαλ

Οι Atsuko Chiba προέρχονται από το Μόντρεαλ του Καναδά κι έχουν κυκλοφορήσει έως σήμερα τέσσερα άλμπουμ – το τέταρτο είναι αυτό, που ακούμε τώρα και που έχει ως τίτλο το όνομά τους [Mothland, 2026]. Παλαιότερα είχαμε γράψει εδώ στο blog για το τρίτο CD τους, το “Water, It Feels Like It’s Growing” (2023), τονίζοντας τις αναφορές τους... από επικούς Pink Floyd, μέχρι King Crimson και από τις μπάντες του αμερικανο-καναδέζικου progressive (Happy the Man, The Muffins, Miriodor κ.λπ.), μέχρι το krautrock.

Στο πιο νέο άλμπουμ των Atsuko Chiba κυριαρχούν τα kraut στοιχεία, που παραπέμπουν έντονα στους CAN των mid-70s, και τα οποία προσδίδουν στο άκουσμα πολύ πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Εννοώ πως εδώ δεν είναι τόσο εμφανής η περιπέτεια του προηγούμενου άλμπουμ, με τους Καναδούς (Anthony Piazza ντραμς, David Palumbo μπάσο, φωνή, Eric Schafhauser κιθάρες, σύνθια, Karim Lakhdar φωνή, κιθάρες, σύνθια, Kevin McDonald κιθάρες, σύνθια) να ακολουθούν περισσότερο προβλέψιμες διαδρομές – δίχως τούτο να σημαίνει πως, σαν σχήμα, και σαν άκουσμα, απεμπολούν το ενδιαφέρον μας. Πόσο μάλλον, όταν κομμάτια σαν τα “Tar sands”, “Torn” και “Locked and array”, στη δεύτερη μεριά του άλμπουμ τους, έχουν τον τρόπο να ανατρέπουν το αναμενόμενο, δείχνοντας χαρακτήρα – βασικά με τους ψυχεδελικότροπους μινιμαλισμούς και με τις acoustic / loner folk παρεμβάσεις.
Επαφή: www.mothland.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 718

7/5/2026
Προφανώς τα χρόνια «1970-1973» ήταν γόνιμα για το ελληνικό ροκ, αλλά, για να εξηγούμαστε, εγώ δεν το συνδέω αυτό με το «big bang» των Καλύβα / Τριανταφύλλη, δηλαδή με την «άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας».
Ήταν γόνιμη εκείνη η εποχή, γιατί συμπίπτει με την παγκόσμια άνοδο του ροκ, που συμβαίνει, βασικά, μετά από την προβολή της ταινίας “Woodstock”. Θέλω να πω πως το ροκ, πέραν των μητροπόλεων (Αμερική, Βρετανία), αναπτύσσεται στην περιφέρεια από το 1970 και μετά. Την ίδια εποχή αναπτύχθηκε το ροκ και στην Ισπανία, και στη Γαλλία, και στην Τσεχοσλοβακία και όπου άλλου θέλετε. Όχι πως δεν υπήρχε και πριν ροκ, στην περιφέρεια, αλλά μετά από το 1970 υπάρχει έκρηξη (πείτε το κι έτσι). Απλώς στην Ελλάδα συνέπεσε με την δεύτερη φάση της χούντας. Προφανώς έτσι θα συνέβαινε είτε υπήρχε χούντα είτε όχι.

Το ζήτημα είναι αν βοήθησε η δικτατορία στην εξάπλωση του ελληνικού ροκ και του ροκ γενικότερα στη χώρα. Προφανώς βοήθησε μέσω της διάδοσής του από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, προφανώς δεν ασκήθηκε λογοκρισία στα έντυπα, που έγραφαν για το ροκ συνεχώς, προφανώς δεν έβαλε κανένα φρένο στην ανάπτυξη της δισκογραφικής παραγωγής κ.λπ.
Βασικά το ροκ, ως ένα πολιτισμικό φαινόμενο, που ερχόταν από τις υπερατλαντικές και δυτικο-ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ήταν καλοδεχούμενο χοντρικά, καθότι, όπως έλεγε και ο Παπαδόπουλος («Το Πιστεύω μας» Τόμος Β, σελ.192)... «Η Εθνική Κυβέρνησις φιλοδοξεί να καταστήση την Ελλάδα απόρθητον έπαλξιν εις τα πλαίσια του Ν.Α.Τ.Ο. και φρουρόν του Δυτικο-Ευρωπαϊκού πολιτισμού εις την γωνίαν ταύτην της Ευρώπης».
Βεβαίως, αυτά τα τελευταία τα λένε και σήμερα πολλοί (φιλελέδες, ακροκεντρώοι, καθεστωτικοί διανοούμενοι, διάφορα ακροδεξιά φρούτα κ.λπ.) και απορώ πως διέλαθε της προσοχής των συγγραφέων το συγκεκριμένο τσιτάτο.

6/5/2026
Paul Geremia (1941-2026). Αγαπημένος τραγουδοποιός και ακουστικός κιθαρίστας.

https://www.youtube.com/watch?v=5Rs6kgrVeMw&list=RD5Rs6kgrVeMw&start_radio=1

5/5/2026
Φλωράδες, αλλά όταν βγάζουν τα όργανα μπροστά τούς δίνουν και καταλαβαίνουν.
https://www.youtube.com/watch?v=zN3b9KTH6_k

COPPER CURIOS μυστήρια φλάουτα από την Κύπρο

Οι Copper Curios προέρχονται από την Κύπρο και τους αποτελούν ο Δημήτρης Γιασεμίδης (Demetris Yiasemides) και η Εύα Σταύρου (Eva Stavrou). Βασικά και οι δύο είναι φλαουτίστες, με τον Γιασεμίδη να χειρίζεται επιπλέον τρομπόνι, sylphyo (ηλεκτρονικό πνευστό), ηλεκτρονικά και με την Σταύρου να χειρίζεται (και) πίκολο. Άρα, πνευστά και ηλεκτρονικά αποτελούν το ηχητικό οπλοστάσιο των Copper Curios, με το άλμπουμ τους “Time” [Protomaterial Records, 2026] να ηχογραφείται και να μιξάρεται στην Λευκωσία από τον Ανδρέα Τραχωνίτη.

Το “Time” περιλαμβάνει έξι συνθέσεις των Copper Curios και διαρκεί 32 λεπτά. Είναι δε κλεισμένο σ’ ένα απλό και ωραίο digipak, που περιέχει 8σέλιδο insert με κείμενα, φωτογραφίες και λοιπά στοιχεία. Όλο το πακέτο αποπνέει μια «σοβαρότητα», η οποία μεταφέρεται και στο ηχητικό κομμάτι, στη μουσική των Copper Curios.
Φυσικά, εδώ έχουμε να κάνουμε με instrumentals, τα οποία συνδυάζουν πολλές και διαφορετικές επιρροές. Χοντρικά, θα έλεγα πως η ambient / περιβαλλοντική μουσική είναι το είδος που χαρακτηρίζει το “Time”, το οποίο, σαν άκουσμα, εύκολα μπορεί να ανακαλέσει τα ανάλογα άλμπουμ της εταιρείας Hearts of Space.
Οι επιπλέον ή επιμέρους όροι, που περιγράφουν αυτές τις μουσικές (ατμοσφαιρική, new age, cinematic, meditation κ.λπ.), μπορεί να είναι κάπως ασαφείς, όμως όταν ρίξεις στο player το CD των Copper Curios, και ξεκινήσει να αναπτύσσονται οι συνθέσεις τους, τότε όλα αρχίζουν να αποκτούν συγκεκριμένα νοήματα. Ανακαλύπτεις, ας πούμε, το πόσο έντεχνα έχουν ενσωματώσει τους παραδοσιακούς ήχους (“Still point”) οι κύπριοι μουσικοί στα patterns τους, πώς έχουν ενσωματώσει την τεχνολογία στις συνθέσεις τους (σε πλήρη διάλογο με τον φυσικό ήχο) και πώς τελικά έχουν οικοδομήσει το ύφος του “Time”, track με το track, δημιουργώντας ένα υπερβατικό άλμπουμ, που έχει τον τρόπο και τη δύναμη να κεντρίζει το ενδιαφέρον σου όσο διαρκεί η ακρόασή του.  
Επαφή: www.protomaterial.org

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 717

4/5/2026
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
[Leonard Bernstein: Τι είναι η τζαζ, σελ.205-207]

4/5/2026

Not unlike VDGG. Raw Material “Ice queen”...
https://www.youtube.com/watch?v=cxeoz6Wr2QY&list=RDcxeoz6Wr2QY&start_radio=1

4/5/2026
>>Ότι κάτι πήγαινε στραβά, με την εφημερίδα, το ψυλλιαζόσουν από το πρώτο κιόλας τεύχος, στο άρθρο «250 Χιροσίμες / Η ειρήνη εδραιώνεται για τα καλά...», που ξεκινά με κριτική στη σοβιετική στρατιωτική παρέλαση της 7ης Νοεμβρίου (επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης), η οποία αντιπαραβάλλεται με μια υπόγεια πυρηνική έκρηξη των Αμερικανών στο νησί Amchitka της Δυτικής Αλάσκας. Το ύφος της «Πρωτοπορίας», όταν σχολιάζει πολιτικά θέματα, θυμίζει ενίοτε την αντικομμουνιστική «Σοβιετολογία» του Γεωργίου Γεωργαλά ή τον «Διάλογο», το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας. Μάλιστα, το τεύχος #2 της «Πρωτοπορίας» [Δεκ. 1971-Ιαν. 1972] ανοίγει με μια επαινετική επιστολή προς τους συντάκτες του, γραμμένη από τον Αιμίλιο Μπουρατίνο, τον οποίο θα μαθαίναμε, στα 80s, από την επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού «Διαλόγου». Σ’ ένα άλλο, δε, κείμενο του πρώτου τεύχους που επιγράφεται «Τι ζητούν οι φοιτητές; / Άρθρο του αμερικάνου φοιτητή Έντουαρτ Σβαρτς» διαβάζουμε πως για την περίληψή του, που τυπώνεται στην «Πρωτοπορία», είχε δώσει άδεια «η υπηρεσία Τύπου και μορφωτικών σχέσεων των Η.Π.Α.». Αντιληπτόν.<<

[Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση), Όγδοο, 2025, σελ.487 – τελευταία αντίτυπα]
[από το υποκεφάλαιο «πρωτοπορία-φοιτητική σκέψη», που μεγεθύνει σε δύο φοιτητικά έντυπα της περιόδου 1971-1973 με ροκ θεματολογία]

3/5/2026
Blues Section - Paint It Michael And Others, Maybe (Finland Blues Rock 1967)
https://www.youtube.com/watch?v=5YIp0LIWiCk&list=RD5YIp0LIWiCk&start_radio=1

WE STOOD LIKE KINGS το βαρύ post-rock “Pinocchio” είναι το έκτο άλμπουμ τους

Οι Βέλγοι We Stood Like Kings, δηλαδή οι Judith Hoorens, Diego Di Vito, Colin Delloye και Lucas Vanderputten, είναι ένα συγκρότημα που μας απασχολεί, τακτικά, εδώ στο δισκορυχείον. Το λέω, γιατί ήδη έχουμε γράψει reviews για τα άλμπουμ τους “Away” (2022), “Classical Re:Works” (2020) και “1982” (2017), άπαντα τυπωμένα για την Kapitän Platte, όπως έχουμε γράψει και για το “Mick Torres Plays Too F***ing Loud.” (2024) των Chatte Royal – ένα άλλο σχήμα του Diego Di Vito. Το πιο νέο, και έκτο στη σειρά LP/CD των We Stood Like Kings αποκαλείται “Pinocchio” [Kapitän Platte, 2026], είναι ορχηστρικό και αποτελείται από εννέα tracks, μέσης, γενικώς, διάρκειας.

Το βελγικό συγκρότημα κινείται σε post-rock διαδρομές. Υπάρχουν τα κλασικά 00s vibes τού εν λόγω ύφους, με τις πιο σύνθετες King Crimson-ικές αναφορές, τουλάχιστον όπως εκείνες τις διαχειρίστηκαν οι Mogwai, αλλά ταυτοχρόνως εδώ ανιχνεύονται κι άλλες επιρροές, που μπορεί να πηγάζουν από πιο έντεχνες έως κλασικές και minimal φόρμες (το πιάνο είναι εκείνο που ακολουθεί τέτοιες κατευθύνσεις σε κομμάτια όπως το “Raven”), ανακατεμένες συχνότατα με βαρύγδουπα rock elements.
Το άκουσμα έχει, οπωσδήποτε, ενδιαφέρον και κομμάτια σαν τα “Fire eater”, “Poor idiot”, “Addios, false friends” και “The land of toys” (με τη θρηνητική-μελαγχολική εισαγωγή και τα εκρηκτικά ξεσπάσματα) δεν γίνεται να τα αγνοήσεις – καθώς όλα διαμορφώνουν αυτή την πολύ στιβαρή και εκλεκτική βάση του “Pinocchio”.

Επαφή: www.kapitaen-platte.de