ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 715

28/4/2026
>>«Μια μέρα ήρθε η μπόσενα και μου είπε πως στο μαγαζί βρίσκονται καμιά δεκαριά άτομα με τον κύριο Γκούτμαν. Τους είχε φέρει το ενδιαφέρον τους για ένα σκοπό που έπρεπε να παιχτεί πάνω σε μοιρολόι και οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να το παίξουν, η ορχήστρα του Μπέννυ Γκούτμαν. Επρόκειτο για κινηματογραφικό έργο του Ρίτσαρντ Σεραφιάν. Το Άντυ (σ.σ. ταινία του 1965), όπου μια μάνα χάνει την κόρη της και τρελαίνεται. Για εκείνη τη στιγμή θέλαν’ ένα σκοπό μοιρολόι. Ρώτησαν και τους είπαν να έρθουν στη Νέα Υόρκη, στο κέντρο Αλή Μπαμπάς, όπου παίζει κάποιος, που είναι σε θέση να εξυπηρετήσει και ονομάζεται Τάσος Χαλκιάς».>>

100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ. Όγδοο, 2025
Ο Τάσος Χαλκιάς και ο Benny Goodmsn στη Νέα Υόρκη στο μέσο του '60 σελ. 68-70

27/4/2026
Το χειρότερο όλων είναι δεν είναι απλώς και μόνον η καταρράκωση των θεσμών, είναι η διαρκής μετατόπιση των ορίων της ξετσιπωσιάς – που ακολουθούν συνεχή πορεία προς τα πάνω από τα μνημόνια και μετά. Κάνουν ό,τι θέλουν, δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, και φυσικά δεν τιμωρείται κανείς, έστω και «για τα μάτια», για τα τόσα φοβερά που γίνονται και ακούμε καθημερινά. Και κάπως έτσι εκείνο που συνέβη με τον Τσοχατζόπουλο, που «θυσιάστηκε», για να... μην λέει ο κόσμος, θα μας φαίνεται σε λίγο σαν ο «χρυσούς αιών» της αξιοπιστίας της πολιτικής και των πολιτικών.

25/4/2026
Μόνο τους ειδικούς αξίζει ν’ ακούς. Τους βαθείς γνώστες. Αρκεί κι αυτοί να μην κατεβάζουν φτηνές πολιτικές, και να μην καταντάνε κλακαδόροι της εξουσίας. Να μην είναι κραγμένοι συστημικοί δηλαδή.
Ο Γεωργουσόπουλος είχε κάπου το σύνδρομο του Ρένου, αφού οι εισαγωγές του και οι τοποθετήσεις του σε ξεψυχάνε, αλλά όταν μπαίνει στην κουβέντα, σχεδόν με το έτσι θέλω, σχεδόν με τσαμπουκά, ο Ληναίος (φοβερός!), το πράγμα απογειώνεται. Οι άνθρωποι δεν παίζονται - καθώς συζητούν με απίστευτο πάθος. Ξέρουν για τι μιλάνε και λένε σπουδαία πράγματα, που δείχνουν το εύρος των γνώσεών τους. Και το κάνουν τούτο όχι για να εντυπωσιάσουν όσους τους ακούνε, αλλά γιατί μιλάνε για τη ζωή τους. Γιατί το θέατρο ήταν η ζωή τους. Είναι φοβερά αυτά που λέγονται για το λαϊκό θέατρο (φάρσα, κωμωδία), την κατάργηση της σκηνής, την ενσωμάτωση του λάθους, τον αυτοσχεδιασμό και τόσα άλλα. Τζάμπα σεμινάριο (γιατί, για να το παρακολουθούσες αυτό σε καμιά σχολή θα έπρεπε και θα άξιζε να πληρώσεις αδρά) και διαρκεί μόνο 25 λεπτά...
https://www.youtube.com/watch?v=Lmtw51YGWuM

SPACESHIP ένα ελληνικό rock / fusion τρίο

Οι Spaceship είναι ένα ελληνικό rock / fusion τρίο, το οποίον αποτελούν οι Νικόλας Δημοσθένους κιθάρες, Κωνσταντίνος Μεντζελόπουλος μπάσο και Αλβέρτος Παναγιωτόπουλος ντραμς, κρουστά, φωνή. Από τους τρεις μουσικούς αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ιστορία είναι ο Παναγιωτόπουλος, καθώς βρίσκεται στη σκηνή από την εποχή του Jazz Club του Γιώργου Μπαράκου. Θυμάμαι τον Παναγιωτόπουλο και από τους δύο πολύ ενδιαφέροντες δίσκους του από τα 2000s (τους “Visionary World” και “Hyper Fly”), για τους οποίους είχα γράψει τότε στο «Jazz & Τζαζ», όμως εδώ τα πράγματα θα έλεγα πως είναι αρκετά διαφορετικά, αφού το rock είναι αυτό που σκεπάζει όλες τις συνθέσεις του δίσκου – η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ανήκει στον Παναγιωτόπουλο.

Τα κλασικά rock-trios είναι οπωσδήποτε μία πρώτη και πολύ βασική αναφορά στο “Centaur” [Irida Jazz, 2026] , αλλά από ’κει και πέρα οι αναφορές του σχήματος ξεφεύγουν των αναμενόμενων ροκ μοτίβων, καθώς επεκτείνονται και προς άλλες κατευθύνσεις. Μάλιστα, οι τίτλοι των συνθέσεων, που πολλές φορές δρουν προγραμματικά, αποκαλύπτουν αυτές τις διαδρομές – άκου, για παράδειγμα, τις “Hey Yoruba”, “American Indian”, “Afro Orpheo/Fiesta”, “Balkan fusion”, “Oriental typhoon” κ.λπ.
Το σίγουρο είναι πως το “Centaur” ακούγεται και μέσα στο space-progressive περιβάλλον, όπως ακούγεται και εντός του hard rock (περιβάλλοντος) και βεβαίως του ethnic-fusion, με τα κομμάτια να κυλάνε άψογα, καθώς παρουσιάζονται με δύναμη και φαντασία. Θέλω να πω πως το άλμπουμ είναι πολύ καλό, πως ανανεώνει, στο μέτρο του δυνατού, το σύγχρονο fusion, και πως, ανά φάσεις, δεν παύει να κοινοποιεί και την ελληνική προέλευσή του, με tracks σαν τα “Fantasia” και “Djivaeri / Immigrants”.
Για μένα το “Centaur” είναι ένας δίσκος «έκπληξη».
Επαφή: https://iridamusic.eu/el/release/spaceship-trio-centaur/

Τρεις νέοι ελληνικοί δίσκοι με αληθινά τραγούδια - είναι τα άλμπουμ του Περικλή Χειλά, του Ευάγγελου Χ. Βαγενά και του Δημήτρη Μητσοτάκη

Τρεις τραγουδοποιοί της εποχής μας –ο καθένας με το παρελθόν του–, τρία διαφορετικά άλμπουμ, που τα ενώνει όμως το ίδιο πάθος κι η αλήθεια, σε μουσικές, λόγια κι ερμηνείες.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Χ. ΒΑΓΕΝΑΣ: ζΕΟΝ [Ιδιωτική Έκδοση / B-otherSide Records, 2026]
Ο Ευάγγελος Χ. Βαγενάς είναι γνωστός κυρίως μέσω του συγκροτήματος Χερουβείμ και ακόμη από ένα CD, που είχε κάνει το 2019 με το σχήμα Εκτελεστικό Απόσπασμα. Λέω «κυρίως», γιατί ο Βαγενάς έχει τυπώσει και ποιήματα συν τοις άλλοις, ενώ και το πιο πρόσφατο άλμπουμ του πακετάρεται σε σχήμα λεπτού βιβλίου – ένα 8σέλιδο, που περιλαμβάνει στίχους και πληροφορίες (μαζί με το CD φυσικά). Τα tracks που είναι καταγραμμένα εδώ είναι δεκατρία (έντεκα τραγούδια και δύο ορχηστρικά στην αρχή και το τέλος) και είναι όλα συντεθειμένα από τον Βαγενά, ο οποίος έχει γράψει και τα λόγια φυσικά.
Ακόμη, στον δίσκο, ο Βαγενάς τραγουδά, παίζει πλήκτρα, σύνθια, κιθάρες, θερεμίνη, χειρίζεται kaoss pad και κάνει bass programming, ενώ δίπλα του βρίσκονται ο Λεωνίδας Πετρόπουλος σε μπάσο, πλήκτρα, κιθάρες, drums programming, θερεμίνη, εφφέ, φωνή, ο Ηλίας Ράπτης κιθάρες (μέλος κι αυτός των Χερουβείμ και άλλων σχημάτων), ο αείμνηστος Δημήτρης Δημητράκας και άλλοι διάφοροι μουσικοί (σε επιμέρους tracks).
Να πω από την αρχή πως ο δίσκος είναι αρκετά καλός, εμφανίζοντας μιαν ενότητα που είναι αξιοσημείωτη. Ροκ είναι αυτό που ακούγεται εδώ προφανώς, indie rock των 90s χοντρικά, ασχέτως αν οι αναφορές κοιτάνε και πιο πίσω, με το όλον άκουσμα να παραπέμπει, κατά τόπους, σε Τρύπες, Λευκή Συμφωνία, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα κ.λπ. – και εννοώ με αυτό πως υπάρχει ένα τέτοιο κλίμα στο «ζΕΟΝ», δίχως τούτο να σημαίνει πως το άλμπουμ ακούγεται σε μόνιμη συνάρτηση με τα προαναφερόμενα ονόματα (γι’ αυτό γράφω «κατά τόπους»).
Σε κάθε περίπτωση έχει τη δική του λογική και τη δική του ανάπτυξη το «ζΕΟΝ». Μάλιστα, στέκεται πολύ ψηλά για τα σημερινά δεδομένα αυτού του τύπου του ροκ, και κομμάτια σαν τα «Εραστές στην Αθήνα», «Ο βασιλιάς της οικουμένης», «Ένα μπουκέτο λουλούδια» (φωνή Θέλμα Καραγιάννη), «Αποστροφή», «Δωμάτιο 1204», μα και ορισμένα ακόμη τα θεωρώ πολύ καλά σαν τραγούδια – κάτι που δείχνει και το ταλέντο του Βαγενά, αλλά και τη σοβαρή δουλειά, που έχει γίνει, εδώ, σε κάθε επίπεδο.
Επαφή: evaggelosvagenas@gmail.com
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/treis-neoi-ellinikoi-diskoi-me-alithina-tragoydia

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 714

25/4/2026
Ο μαέστρος και συνθέτης Γιώργος Θεοδοσιάδης υπηρέτησε και το ελαφρο-τζαζ τραγούδι και την τζαζ αυτή καθ’ αυτή. Η τζαζ παρουσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη είναι καταγραμμένη στο βιβλίο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 166-168.

24/4/2026
Είναι το τραγούδι με το οποίο άνοιγε το πρόγραμμα στη Μέδουσα ο Γιώργος Μαρίνος, στο μέσο των 70s. Τι να κλ@σουν ο μουσάτος και τα υπόλοιπα γαλλάκια μπροστά στον... σίφουνα Μαρίνο, στην ορχήστρα του Δανίκα, στον Βλάσση, στην Μαρίνα και τον Τάκη Αντωνιάδη; Michel Fugain “Chante la vie”…
[εδώ το πρωτότυπο γαλλικό – και στα σχόλια ο Μαρίνος, από το 30ο δευτερόλεπτο και μετά]
https://www.youtube.com/watch?v=508UYWk-y6A&list=RD508UYWk-y6A&index=2

23/4/2026
Με αφορμή την ανακοίνωση, χθες, του θανάτου του Στέφανου Ληναίου, κάθισα και είδα μετά από πολλά χρόνια μια παλιά ελληνική ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε – την «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο», σε σενάριο Θανάση Βαλτινού και συν-σκηνοθεσία των αγνώστων Ιάσονα Χαραλαμπόπουλου-Νίκου Χατζηθανάση από το 1961.
Η ταινία είναι αστυνομική, έχει υποτυπώδες σενάριο, αλλά σκηνοθετικά «στέκεται». Οι άγνωστοι σκηνοθέτες δεν ήταν του πεταματού – την ξέρανε τη δουλειά τους.
Περαιτέρω, η τριπλέτα των αστυνομικών (Λυκούργος Καλλέργης, Άρης Μαλλιαγρός, Μιχάλης Καλογιάννης) ήταν πολύ καλή, ενσαρκώνοντας τρεις διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, με τον Καλλέργη να είναι ο πιο βλοσυρός, με τον Μαλλιαγρό να είναι ο πιο αλέγκρος, και με τον Καλογιάννη να είναι ο πιο... ονειροπαρμένος. Φοβερός ηθοποιός αυτός, που, όπως διάβασα, πνίγηκε στην Αίγινα, στη δεκαετία του ’70. (Το πλάνο, που τον δείχνει, με τα πόδια πάνω στο γραφείο του Καλλέργη, να διαβάζει «Μυστήριον», είναι όλα τα λεφτά).
Κοντά σ’ αυτούς ο δολοφόνος, που τον υποδύεται ο Στέλιος Βόκοβιτς και η δολοφονημένη, που την υποδύεται η Ελένη Κυπραίου. Πολύ μέτρια παιξίματα, έως και κακά θα τα έλεγα, και από τους δύο (ο Βόκοβιτς κουβαλούσε την, παντελώς ακατάλληλη για το πανί, μανιέρα των τραγωδών του Εθνικού Θεάτρου).
Τέλος υπάρχει και το ζευγάρι Στέφανος Ληναίος-Άννυ Παπακωνσταντίνου (η Γιαδικιάρογλου, η συμμαθήτρια της Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο»). Ο Ληναίος παίζει απλά και αντι-δραματικά κι είναι καλός στο ρόλο του, ενώ η Παπακωνσταντίνου υποκριτικά είναι κάτω του μετρίου.
Την ταινία αξίζει να την δεις, πάντως, για το Ναύπλιο του 1961, που είναι καταπληκτικό! Οι άδειοι χώροι... αυτό είναι το μεγάλο ατού της φωτογραφίας (της ταινίας). Το κενό... είναι όλα τα λεφτά.
Μας φάγανε οι διαμορφώσεις χώρων, τα τραπεζοκαθίσματα και η εκμετάλλευση και του τελευταίου ελεύθερου τετραγωνικού χιλιοστού. Οι δήμαρχοι, για να εμφανίσουν έργο, έχουν διαλύσει τις πόλεις μας. Περιμένω την εποχή (αν έρθει ποτέ), που οι δήμαρχοι, αντί να διαμορφώνουν να απο-διαμορφώνουν, να γκρεμίζουν και να χαλάνε, αφήνοντας χώρους ελεύθερους στους πολίτες.
Και βεβαίως εκείνο που αναδύεται μέσα από την ταινία, σε σχέση με την εποχή μας τώρα, είναι η τεράστια πληγή των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, που «τρώνε» άπειρα τετραγωνικά του ελεύθερου χώρου μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη «πολιτισμένη» χώρα, που τα παρκαρισμένα να καταλαμβάνουν τα πάντα. Ό,τι διατίθεται.
Το «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο» μπορεί να έχει υποτυπώδη αστυνομική ίντριγκα, αλλά σαν ταινία λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα. Προφανώς για το παρελθόν, αλλά μπορεί και για το μέλλον. Πού ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται...

[να μην σας πω πώς είναι σήμερα το σημείο που δείχνει η φωτογραφία - το ξέρετε]

AFTERWARDS ελληνικό new wave

Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τους Afterwards, έτσι θα αρκεστούμε σε όσα διαβάζουμε στο back cover του άλμπουμ τους “A Live Recording” (2026), που κυκλοφόρησε εσχάτως από την B-otherSide Records.

Κατ’ αρχάς το CD αυτό αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο καταγράφονται τέσσερα tracks, που προέρχονται από το 2022, με το συγκρότημα να το αποτελούν οι Nikiforos Kouris φωνή, Alkis Tzavaras μπάσο, Yannis Karageorgas ντραμς και Elias “E-Raptor” Raptis κιθάρες (από Σάννυ Μπαλτζή & Santa Fila, Χερουβείμ, Art Telepaths κ.λπ.). Οι Afterwards είναι αγγλόφωνοι, με τα κομμάτια, που έχουν τίτλους “From now on”, “One more night”, “The lost puppy” και “Believe”, να κινούνται σε new wave κατευθύνσεις. Στις συνθέσεις πρωταγωνιστούν οι κιθάρες, με το κλίμα να είναι κάπως βαρύ και σκοτεινό, χωρίς ακρότητες πάντως. Εννοώ, πως η «βαρύτητα» και η «σκοτεινιά» κινούνται σε πλαίσια, τα οποία μπορεί να τα παρακολουθήσει κάθε φίλος του κιθαριστικού ήχου (ανεξάρτητα από επιμέρους γούστα). Υπάρχουν και πλήκτρα στα τραγούδια, ελαφρά όμως (άγνωστο ποιος παίζει), που σε κάθε περίπτωση δεν δημιουργούν εντυπώσεις synth-wave. Στα πιο αργά κομμάτια (“The lost puppy”) οι Joy Division θα μπορούσε να είναι μια αναφορά, αν και ο ήχος των Echo and the Bunnymen είναι εκείνος που ταιριάζει καλύτερα στους Afterwards.
Στα επόμενα τρία κομμάτια (“Drift”, “Fear”, “Lethal”), που είναι ηχογραφημένα τον Μάρτιο του 2026, η line-up των Afterwards αλλάζει. Από την παλαιότερη σύνθεση υπάρχουν εδώ οι Elias “E-Raptor” Raptis και Alkis Tzavaras, ενώ τραγουδιστής είναι τώρα ο Thanos Paparas και ντράμερ ο Pantelis “LeftChand” Chandris. Το ύφος, όμως, του συγκροτήματος δεν μεταβάλλεται. Η συνεισφορά (και) των Cure ας πούμε, στον καμβά των επιρροών, δεν σημαίνει αλλαγή, με τα κομμάτια να εξελίσσονται ωραία, δείχνοντας πως οι Afterwards έχουν σχηματίσει τον δικό τους τρόπο ηχητικής δράσης, δίχως παρεκκλίσεις από εκείνο που θαυμάζουν, και προβάλλουν.
Επαφή: https://www.facebook.com/afterwardsII?locale=el_GR

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 713

23/4/2026
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από το φευγιό του φίλου, συνεργάτη και συνάδελφου Γιώργου Χαρωνίτη. Με ξύπνησε στις 24 Απριλίου, πέρσι, ο Θανάσης ο Μετρονόμος, για να μου πει τηλεφωνικά το δυσάρεστο νέο. Όσο κι αν είχαμε ψυλλιαστεί κάτι ο θάνατος ενός ανθρώπου, που τον ήξερες καλά, δεν μπορεί παρά να σε τρομάζει και να σε ταράζει. Και να σε βάζει σε σκέψεις.

Μου είχε ζητηθεί τότε, από 2-3 σάιτ, να μιλήσω και να γράψω για τον Χαρωνίτη. Είχα αρνηθεί. Και την 1η Οκτωβρίου 2025 είχα γράψει εδώ μέσα το εξής: «Σχεδόν έξι μήνες μετά από το θάνατο του Γιώργου Χαρωνίτη έγραψα ένα κείμενο για κείνον. Για τον φίλο, τον συνάδελφο, τον συνεργάτη. Θα δημοσιευθεί όταν και όπου πρέπει...».
Και κάπως έτσι το κείμενο θα δημοσιευόταν στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που θα κυκλοφορούσε τον Δεκέμβριο.
Εξάλλου, όλο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Γιώργο (το ξέρουν όσοι το έχουν αγοράσει), και στο σχετικό κείμενο, στο τελευταίο κεφάλαιο, που είναι γραμμένο για ’κείνον, αναφέρω το πώς γνωριστήκαμε, πώς συνεργαστήκαμε στο «Jazz & Τζαζ» και άλλα πολλά. Κι εκεί θα μείνουν όλα αυτά...
(Αγίου Γεωργίου ανήμερα)

22/4/ 2026
Στα 12,1 δισ. φθάνει το πλεόνασμα. Από πού; Η χώρα δεν παράγει τίποτα. Πώς βγαίνουν αυτά τα λεφτά; Βασικά από τους φόρους μας. Έμμεσους και άμεσους. Ξεζούμισμα κανονικό. Και επιστρέφουν πίσω ψίχουλα, και μάλιστα με το σταγονόμετρο. Τα υπόλοιπα πού θα πάνε; Στο χρέος λέει. Το οποίο ποιοι το δημιούργησαν; 20-30 οικογένειες και κάτι περιφερειακά συνεργαζόμενα λαμόγια.
Οι περισσότεροι από μας πληρώνουμε χρέη ξένα. Που δεν τα δημιουργήσαμε εμείς. Που δεν μας αναλογούν. Και τα οποία πληρώνουμε με όρους, που ήρθαν υπαγορευμένοι απ’ έξω και για τους οποίους συναίνεσαν οι δικοί μας. Ποιος άνθρωπος 20-25 χρονώ, που έχει τη ζωή μπροστά του, κι έχει τα όνειρά του (γιατί εμείς δεν έχουμε πλέον τίποτα) θα κάτσει να υπομείνει αυτή τη διαχρονική κλοπή και αυτή την κατάφορη αδικία;
Δεν ξέρω αν μας άξιζε να ζήσουμε σε μια πεθαμένη χώρα, αλλά κι αυτή την εκδίκηση, αυτό το στυγερό μίσος απέναντί μας, απέναντι στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, προσωπικά, δεν το περίμενα...

22/4/ 2026
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ
Όταν είχε δημοσιευθεί αυτό το κείμενο για το Θέατρο Άλφα, του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου, στις 17 Νοεμβρίου 2022, ο κ. Ληναίος είχε αναζητήσει το τηλέφωνό μου. Και όντως με είχε καλέσει για να με ευχαριστήσει για όσα είχα γράψει. Και όχι μόνο να μ’ ευχαριστήσει, αλλά και για να συζητήσουμε κάμποση ώρα. 

Δεν μου έχει τύχει πολλές φορές αυτό, με ανθρώπους της γενιάς του – κάτι που το θεώρησα μεγάλη τιμή, επιβεβαιώνοντας μέσα μου την εικόνα που είχα γι’ αυτόν τον ακέραιο άνθρωπο (από το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα βιβλία κ.λπ.). Εν ειρήνη...
https://www.lifo.gr/culture/arxaiologia/theatro-alfa-patision-kai-stoyrnari-tis-meres-tis-exegersis-toy-polytehneioy

TSOLIS / ATHANASOPOULOS QUARTET χωρίς οξυγόνο

To Tsolis / Athanasopoulos Quartet είναι ένα ελληνικό τζαζ κουαρτέτο, το οποίο αποτελούν οι Thanos Athanasopoulos τενόρο σαξόφωνο, Georgios Tsolis πιάνο, Giannis Papatriantafilou κοντραμπάσο και Yorgos Maniatis ντραμς – με το άλμπουμ του “No Oxygen” [Slavic Smile Music / B-otherSide Records, 2025] να παραπέμπει, ως τίτλος, κατ’ ευθείαν στο έγκλημα των Τεμπών (στο μέσα μέρος του digipak υπάρχουν, πάνω σε μια σιδηροδρομική γραμμή, αχνά γραμμένα τα ονόματα των νεκρών).

Οι μουσικοί είναι γνωστοί στην ελληνική και όχι μόνο σκηνή, καθώς ο Athanasopoulos έχει πορεία στην Ισπανία, μέρος της οποίας έχει καταγραφεί και στο δισκορυχείον (γενικώς δείτε τα σχετικά κείμενα για τους δίσκους “One” των Electric Mandarine από το 2025, καθώς και για τα “Modern Money Mechanics” και “Knock Before” του Athanasopoulos / Pin Jazz Quartet από τη διετία 2009-2010), ενώ και για τον Giorgos Tsolis έχουμε γράψει παλαιότερα, για το άλμπουμ του “On the Way” (2011) με το Georgios Tsolis Trio. Ο Tsolis έχει και νεότερους δίσκους φυσικά, και σε κάθε περίπτωση όλη αυτή η τριβή και η εμπειρία φαίνεται στο “No Oxygen” – ένα άλμπουμ που σφύζει από συναίσθημα και ζωντάνια.
Το άλμπουμ κινείται σε post-bop φάση, έχει drive, και δείχνει χαρακτήρα όχι μόνο στα δυναμικά tracks, που κερδίζουν αμέσως τις εντυπώσεις, μα ακόμη στις μπαλάντες (“One of those days”, “Rode”) και βεβαίως στα blues σαν το “Blues for Dimitris”.
Συνεπές και ευχάριστο άκουσμα, που απλώνεται αρκετά στο χρόνο – αν και τα δύο τελευταία tracks, που διαρκούν περί τα 12 λεπτά, είναι alternative takes προϋπαρχόντων.
Επαφή: https://www.slavicsmilemusic.com/products/tsolis-athanasopoulos-quartet-no-oxygen-cd

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 712

21/4/2026
Έχω γράψει πολλές φορές για τον σημαντικό συνθέτη Κυριάκο Σφέτσα, που έφυγε σήμερα από τη ζωή. Και στο βιβλίο για την τζαζ λέω πολλά, και σε διάφορες αναρτήσεις στο blog, κι εδώ μέσα, και στο Jazz & Τζαζ... Υπάρχουν διάφορα που μπορώ να πω ακόμη, αλλά δεν είναι τώρα η πιο κατάλληλη στιγμή. Εν ειρήνη...

21/4/2026
Γράφω πολλά για τον Σάκη Παπαδημητρίου στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], αλλά υπήρχαν / υπάρχουν κι άλλοι συγγραφείς και μουσικογραφιάδες της τζαζ, παλαιότεροι και νεότεροι, για τους οποίους γίνεται λόγος στο βιβλίο (σελίδες 311-325), σαν τους Άρι Γεωργίου, Σπύρο Φέγγο, Γιάννη Λειβαδά και Βαγγέλη Αραγιάννη...

21/4/2026

Έχω επισκεφθεί κι έχω εξυπηρετηθεί από την Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» και χαίρομαι διπλά, γιατί αυτό ειδικά το βιβλίο θα βρίσκεται στα ράφια της...

>>Μουσική Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη" - Music Library of Greece "L. Voudouri"

ΝΕΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ
ΡΟΚ, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΜΑΚΡΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ’60
του Φώντα Τρούσα
«Ποια ήταν η πορεία του ροκ στην Ελλάδα, και βεβαίως του ελληνικού ροκ, στη μακρά δεκαετία του ’60 (long sixties);
Ποια γεγονότα και καταστάσεις επέδρασαν καταλυτικά στην εμφάνιση, την εξέλιξη και την καθιέρωση, στη χώρα μας, στην περίοδο 1956-1974, της πιο σημαντικής νεανικής έκφρασης στην ιστορία της μουσικής;
Ποιος ο ρόλος του περιοδικού «Μοντέρνοι Ρυθμοί» στο μέσο των σίξτις; - Πώς πορεύτηκε το ροκ και το ελληνικό ροκ στην περίοδο της δικτατορίας και πριν απ’ αυτή;»
Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα βρίσκουν την απάντησή τους στο βιβλίο του Φώντα Τρούσα.
Αναζητήστε το στον Κατάλογο και τα ράφια της Βιβλιοθήκης!
https://www.facebook.com/MusicLibraryGreece/posts/pfbid06SAq3vhGftUQPF9cfP84xhxQi4jhbDKHizkHC6QqtX4nXU88o55Vg3sYCx72gh9Dl?locale=el_GR

20/4/2026
Έπρεπε να είχε επαγγελματία μπουζουξή, αλλά κι έτσι όπως ακούγεται ξεκούρδιστο και "από το βάθος", προσφέρει αμέσως άλλα vibes σ' αυτό το θρυλικό τραγούδι... The Chocolate Watchband - I Ain't No Miracle Worker
https://www.youtube.com/watch?v=w-7kd0FONmA&list=RDw-7kd0FONmA&start_radio=1

20/4/2026
Θα το χρωστάμε στον Κασσελάκη που ξεμπρόστιασε, και συνεχίζει να ξεμπροστιάζει, αυτά τα... τέρατα μορφώσεως.

VIV CORRINGHAM / GIANNI MIMMO περιπετειώδης μουσική

«Η έκφραση “Φυσώντας στους Κόμπους” εμφανίζεται στη Σούρα της Αυγής, στο αρχαιότερο Κοράνι. Αναφέρεται σε μια πρακτική μαγείας και ξορκιών. Ωστόσο, φέρει και μια άλλη σημασία – είναι το να φυσάς για να χαλαρώσεις, ή να φυσάς πάνω σε ό,τι είναι δεμένο, ώστε να το μπερδέψεις περισσότερο... Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, αλλά νομίζω ότι καθώς αρχίσαμε να κινούμαστε, σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμασταν ήδη μέσα σε ένα είδος ιστορίας – μιας ιστορίας που ξεδιπλωνόταν μέσα από διάσπαρτα θραύσματα, κάνοντάς μας να βλέπουμε, κάθε φορά, από μεταβαλλόμενες ή ίσως και άνισες προοπτικές. Ο τρόπος με τον οποίο ορισμένα στοιχεία επέστρεφαν στην πορεία –ανακαλούνταν ή απλώς υπαινίσσονταν– φάνηκε να εμβαθύνει αυτή την αίσθηση, ότι, δηλαδή, βρίσκεσαι μέσα σε μια ιστορία που έπαιρνε, ήσυχα, μια μορφή. Είχα επίσης την αίσθηση ότι καταθέτω ιδέες αργά, ήρεμα, με την ήσυχη σιγουριά ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για να τις αφήσω να αναπνεύσουν. Και κάτι άλλο, που μου κάνει εντύπωση: σ’ αυτή τη μουσική, πράγματα –τα ηχητικά αντικείμενα–, που μπορούν να ακινητοποιηθούν για να γίνουν αντιληπτά, που φαίνεται να κατέχουν μια ορισμένη αυθεντία, το κάνουν με αυτοσυγκράτηση, και μετά, σχεδόν αμέσως, αρχίζουν να τρέμουν, σαν να είναι πρόθυμα να διαλυθούν. Μένουν μόνο για όσο τα χρειάζεται – ίσα-ίσα για να τα προτείνεις».

Αυτά σημειώνει ο γνωστός μας ιταλός σοπρανίστας Gianni Mimmo, στο μέσα μέρος του εξωφύλλου του κοινού άλμπουμ του με την βρετανίδα βοκαλίστρια και χειρίστρια των ηλεκτρονικών Viv Corringham, το οποίο αποκαλείται “Blowing on the Knots” [Rosebud Relevant, 2026].
Ηχογραφημένο στις 19 Ιουνίου 2025 στο Interplay στούντιο του Μιλάνου, το “Blowing on the Knots” φέρει σε επαφή δύο διακεκριμένους αυτοσχεδιαστές και καταξιωμένους στο πεδίο της αυθόρμητης επικοινωνίας μουσικούς – και τούτο το λέμε όχι μόνο για τον Mimmo, για τον οποίον γράφουμε συχνά στο δισκορυχείον, μα και για την Corringham, η οποία έχει, και αυτή, μακριά ιστορία στον αυτοσχεδιασμό και στην adventure music (έχοντας τραγουδήσει ακόμη και στα ελληνικά).
Αν λοιπόν, εδώ, ο ήχος του σοπράνου σαξοφώνου είναι «καθαρός» και άμεσα αντιληπτός, όλα εκείνα που κάνει η Corringham στον δίσκο είναι τα πλήρως ακαθόριστα – ένα συνονθύλευμα φωνητικών και ηλεκτρονικών, που, κάποιες φορές, είναι δύσκολο να τα ξεδιαλύνεις (τι είναι τι).
Το άκουσμα διαθέτει στοιχεία εντυπωσιασμού – είναι προφανές αυτό. Σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως είναι και για λίγους. Το υποστηρίζω, γιατί εδώ υπάρχει ροή, υπάρχουν κύματα, με πυκνές και αραιές προσαρμογές, και βασικά υπάρχει η συγκρότηση μιας ηχητικής κατάστασης, που έχει τον τρόπο να σε κρατάει διαρκώς σε επαφή, με όλα εκείνα που συμβαίνουν.
Επαφή: https://www.rosebudrelevant.com/record/blowing-on-the-knots

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ: 50 χρόνια από το «Μεταφοραί Εκδρομαί “O Μήτσος”» - μια ματιά σ’ έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους στην ιστορία του ελληνικού ροκ

Στο οπισθόφυλλο του ιστορικού δίσκου «Μεταφοραί Εκδρομαί “O Μήτσος”» υπάρχει ένα κείμενο του Δημήτρη Πουλικάκου γραμμένο τον Μάρτιο του 1976, οπότε είναι λογικό να υποθέσεις πως το εν λόγω LP κυκλοφόρησε τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς – και άρα, αυτές τις μέρες, συμπληρώνεται μισός αιώνας από τότε. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, και με τη δεδομένη αφορμή, να πούμε κάποια πράγματα για ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ στην ιστορία του ελληνικού ροκ.
Όταν κυκλοφορεί το «Μεταφοραί Εκδρομαί “O Μήτσος”» η πρώιμη μεταπολίτευση βρίσκεται στο φόρτε της. Το πολιτικό τραγούδι κυριαρχεί, μέσα από τη φόρμα του «έντεχνου» βασικά, όπως κυριαρχεί και το σατιρικό τραγούδι, ενώ πολύ ευδιάκριτες παρουσίες έχουν το αντάρτικο, το λαϊκό, το ελαφρολαϊκό και το ποπ (για την ελληνική μουσική και το τραγούδι λέμε πάντα). Όλα «παίζουν» και όλα «πουλάνε», υπό την έννοια πως η δισκογραφία αναπτύσσεται συνεχώς, καταγράφοντας ολοένα και μεγαλύτερα ύψη. Υπάρχει δημιουργία, και υπάρχουν πολλές προτάσεις σχεδόν για όλα τα γούστα. Ακόμη και για τα ροκ, που βρίσκεται σε κάθετη πτώση και σχεδόν σε ύπνωση.

Ο Πουλικάκος είχε ξεκινήσει ως ρόκερ βέβαια, από την εποχή των M.G.C. και του Εξαδάκτυλου (αφήνω κατά μέρος τους βραχύβιους Αχ-Βαχ) και αυτή την εποχή, το 1975-76 εννοώ, επιχειρεί να βρει κάποια νέα πατήματα, ή τουλάχιστον να προσαρμόσει μία από τις περσόνες του –στη σατιρική αναφέρομαι– στα δεδομένα της εποχής. Βεβαίως δεν έχει σταματήσει να ηχογραφεί, μετά από τη διάλυση του Εξαδάκτυλου, που συνέβη τους πρώτους μήνες του ’73, επεκτείνοντας ένα υλικό, που είχε ξεκινήσει να το καταγράφει ήδη από το 1970.
Θέλω να πω πως και το φθινόπωρο του ’73 (μετά από τη διάλυση του γκρουπ), και το καλοκαίρι του ’74, και στο τέλος του ’74, και τον Νοέμβρη-Δεκέμβρη του ’75, και το Φλεβάρη του ’76 ο Πουλικάκος θα προέβαινε σε νέες ηχογραφήσεις, που όλες μαζί θα αποτελούσαν το υλικό του «Μεταφοραί Εκδρομαί...». Έτσι, το άλμπουμ θα περιλάμβανε εγγραφές που είχαν συμβεί μεταξύ του τέλους του 1970 και του Φλεβάρη του ’76.
Εδώ πρέπει να πω πως ο Πουλικάκος είχε σκοπό να κυκλοφορήσει δίσκο, LP εννοώ, με τον Εξαδάκτυλο το 1972. Εξάλλου, πολλά κομμάτια από το «Μεταφοραί Εκδρομαί “O Μήτσος”» ανήκουν σ’ εκείνη την εποχή, ενώ κάποια είχαν ηχογραφηθεί κιόλας, όπως προαναφέρθηκε. Βασικά λέμε για τα «Σκόνη πέτρες λάσπη» (Δ. Πουλικάκος) και «Χτεσινά τραίνα» (Δ. Πουλικάκος-Α. Τριανταφύλλου), που ήταν ηχογραφημένα την άνοιξη του 1972, ενώ ως ηχογραφήσεις του Εξαδάκτυλου θεωρoύνται και τα σύντομα στο χρόνο: 1. «ΗΠΣΑΛΣΕΡΤΕΠΗΝΟΚΣ», δηλαδή «ΣΚΟΝΗΠΕΤΡΕΣΛΑΣΠΗ» από την ανάποδη (Δ. Πουλικάκος, αρχή ’71), 2. «Πρωτόγονη ζωή» (Δ. Πουλικάκος, άνοιξη ’72), 3. «Γυρίσματα του χρόνου» (J. Lambizzi-Α. Τριανταφύλλου, τέλος ’70) και 4. «Και τώρα... χωρίς βαρβάρους;» (Α. Τριανταφύλλου-Λ. Διακογιάννης-Ν. Πολίτης-Κ. Δουκάκης-Λ. Αλαχαδάμης-Δ. Πουλικάκος, άνοιξη ’72). Και τα τέσσερα αυτά tracks υπάρχουν στο «Μεταφοραί Εκδρομαί “Ο Μήτσος”». 
Από μια συνέντευξη του Πουλικάκου στην Όλγα Μπακομάρου για το «Φαντάζιο», τον Νοέμβριο του ’71, μαθαίνουμε πως ετοιμάζονταν, τότε, να κυκλοφορήσουν τα τραγούδια του Εξαδάκτυλου «Σκόνη πέτρες λάσπη», «Χτεσινά τραίνα», «Στο σουπερμάρκετ» και «Σαββατοκύριακο» (αυτό είναι άγνωστο), διαβάζοντας και για ένα υποτιθέμενο LP του γκρουπ, που θα είχε τίτλο «Σκηνές του Αθηναϊκού Βίου»! Άρα, λοιπόν, και το «Στο σουπερμάρκετ» (Δ. Πουλικάκος-Ν. Δαπέρης) θα πρέπει να θεωρείται κομμάτι του Εξαδάκτυλου, ασχέτως αν ηχογραφήθηκε τον Νοέμβρη-Δεκέμβρη του ’75, όπως το ίδιο συμβαίνει και με τα «Άνευ ουσίας άνευ σημασίας» (Δ. Πουλικάκος), «Κάλλιο μιας ώρας» (Δ. Πουλικάκος-Α. Τριανταφύλλου) και «Τι μας λες» (Δ. Πουλικάκος-Κ. Δουκάκης).
Παιζόταν έντονα, λοιπόν, η κυκλοφορία ενός LP του Εξαδάκτυλου, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και από την εφημερίδα «Μουσική Γενιά» [27 Μαΐου 1972] σ’ ένα μονόστηλο της οποίας διαβάζουμε:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/dimitris-poylikakos-50-hronia-apo-metaforai-ekdromai-o-mitsos

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 711

18/4/2026
>>Η περίπτωση του αμερικανού συνθέτη, τραγουδιστή, κιθαρίστα και πιανίστα της τζαζ Slim Gaillard (1911;-1991) είναι σημαντικότατη, αν σκεφθείς πως ο ακατάτακτος αυτός μουσικός πρωταγωνίστησε στο κύκλωμα του bebop στα χρόνια του ’40 (στην Αμερική), καθώς βρέθηκε δίπλα στον Charlie Parker και τον Dizzy Gillespie. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πάρα πολλά. Δεν τα λέει όμως όλα, καθότι ο Gaillard δεν αυτοσχεδίαζε μόνο στα όργανα που έπαιζε, αλλά ακόμη και στη γλώσσα! Έφθασε, μάλιστα, να φτιάξει ο ίδιος μια δική του γλώσσα, την Vout-O-Reenee, την οποία διέδωσε μέσα στο κύκλωμα των hipsters, στην Ανατολική και τη Δυτική Ακτή στα χρόνια του ’40 και του ’50, γράφοντας μέχρι και το λεξικό της (The Slim Gaillard Vout-O-Reenee Dictionary). Η τιμή, δε, που του επιφυλάχθηκε για όλα τούτα από τον Jack Kerouac στο «On the Road» (1957) είναι πλήρως αποδεικτική της αξίας του ως καλλιτέχνη.<<

Το ότι ο Slim Gaillard τραγουδούσε και στα ελληνικά, τα οποία είχε μάθει στην Κρήτη, στη δεκαετία του 1920 , δεν είναι μια λεπτομέρεια...
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 59-64.

17/4/2026
Πω πω πω πω πω... Τι ήταν κάποτε το ροκ, και η μουσική για τους νέους ανθρώπους γενικότερα, και πώς έχει καταντήσει σήμερα...
https://www.youtube.com/watch?v=1gmpQC2BNfg&list=RD1gmpQC2BNfg&start_radio=1

17/4/2026
O ελληνοκύπριος κιθαρίστας Ανδρέας Γεωργίου (στη φωτό μαζί με τον γερμανό κοντραμπασίστα Eberhard Weber) αποτελεί μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση στο χώρο της ελληνικής τζαζ, με δραστηριότητα από την αρχή της δεκαετίας του ’80 έως και σήμερα. 

Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, παρουσιάζεται το σύνολο της δισκογραφίας του Γεωργίου (σελ. 277-281), η οποία έχει να επιδείξει πολλά καταπληκτικά άλμπουμ.

16/4/2026
Εν τω μεταξύ, σύζυγοι, ανίψια, ξαδέλφια, κουμπάροι, μπατζανάκηδες, κουνιάδοι, συννυφάδες κτλ. έχουν όλοι διαφορετικά επώνυμα και δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται... (γέλιο)

16/4/2026
Πολύ καλή, για τα δικά μου γούστα, λαϊκή ταινία από τα 80s, με συμπαθητικό Καΐλα, φοβερό Νίκο Ζιάγκο (γεια σου Νικολέα φίλε μου - δεν εννοώ τον Ζιάγκο) και μουσική από το Σε Άλλους Κόσμους του Ηρακλή...

15/4/2026
Το 1987-88 μπαίνανε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ πάνω από 40 χιλιάδες άτομα. Το ότι δεν μπήκε αυτός και το ότι δεν ξανάδωσε, για να μπει με τη δεύτερη (όπως έκαναν μαθητές με προσόντα, που είχαν αποτύχει την πρώτη φορά) σημαίνει ότι ήταν μαθητής-ναυάγιο. Και ως ναυάγιο πήγε στο κωλέγιο.
Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος, αληθινός πτυχιούχος, που κόπιασε χρόνια –και για να μπει σε μια σχολή, ως μαθητής, μα και για να τελειώσει, ως φοιτητής–, δεν θα καταδεχόταν να ξεφτιλιστεί στην τηλεόραση δείχνοντας το πτυχίο του στο πανελλήνιο. Θα το έδειχνε αρμοδίως και αυτό θα αρκούσε. Το ότι του είπανε να πέσει στο λάκκο με τα λιοντάρια κι εκείνος πήγε κι έπεσε είναι αρκετό για να βγάλεις όσα συμπεράσματα θέλεις, για το ποιόν ολονώνε.
Πάντως, θα ήτανε πιο πειστικός αν πήγαινε το μπακαλόχαρτο κορνιζαρισμένο, όπως ο άλλος. Το ότι το πήγε σκέτο και κολλαριστό εμένα με βάζει σε σκέψεις... Όπως και το ότι φωτογράφιζε... μπίλντινγκς την προηγούμενη μέρα... Να μας δείξει... μπίλντινγκς από το λύκειο που πήγαινε, και να μας πει άμα το τελείωσε και με τι βαθμό...

15/4/2026
>>Μου άρεσε ο Μουζάκης, η ορχήστρα του είχε μία μοντέρνα τζαζ τάση που μ’ ενδιέφερε. Παίξαμε στα καλύτερα μαγαζιά της εποχής και πρωτ’ απ’ όλα στον Καρυστινό, στη Λιοσίων. Είχαν εμφανιστεί εκεί η Κατερίνα Βαλέντε, ο Ρενάτο Καροζόνε και άλλοι. Την άνοιξη του ’55 σαλπάρουμε με το Βασίλισσα Φρειδερίκη για τη Νέα Υόρκη – θα παίζαμε στην επιστροφή, από Νέα Υόρκη προς Πειραιά.<<
[Γεράσιμος Λαβράνος]
[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Εκδόσεις Όγδοο, 2025]

Η φωτογραφία είναι από το S/S Queen Frederica των National Hellenic American Line. Βλέπουμε μουσικούς να παίζουν στην πισίνα του καραβιού. Υπήρχε και αυτή η ελαφρού τύπου τζαζ, πώς να το κάνουμε τώρα;

14/4/2026
– Δεν μου λες ρε, είσαι κανονικός πτυχιούχος;
– Όχι.
– Δεν είναι κανονικός ο καψερός. Θα το ξανακάνεις;
– Δεν θα το ξανακάνω.
– Δεν θα το ξανακάνει, να, το λέει και μόνος του. Ρε, πεινάνε και τα παιδάκια σου;
– Πεινάγανε και τα παιδάκια μου.
– Πεινάγανε και τα παιδάκια του τού καψερού. Ρε...
– Ναι...
– Τι ναι; Τι ναι; Είναι και η μανούλα σου άρρωστη;
– Έχω και τη μανούλα μου άρρωστη...
>>Αληθώς ανέστη και υγεία παναπόλα<<

14/4/2026
>>Όπως περιέγραψε, η φοίτησή του κράτησε τέσσερα χρόνια (1987-1992) σε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία, ενώ τόνισε με νόημα πως «οι σημερινοί αυτόκλητοι επικριτές δεν θα έβγαζαν ούτε το α΄ εξάμηνο» στο συγκεκριμένο ίδρυμα εκείνη την εποχή, αναφέροντας πως δεν προτίθεται να απολογηθεί για επιλογές ζωής που έκανε πριν από 40 χρόνια.<<
Για όλους εμάς που σπουδάζαμε στα Πολυτεχνεία, όταν εκείνος κωλοβάραγε, και για να πάρουμε το δίπλωμά μας περάσαμε 60 μαθήματα, μ’ ένα κάρο εργασίες και εργαστήρια ανάμεσα, πέρα από τη διπλωματική, όλα αυτά ακούγονται εντελώς γελοία, προκλητικά, φτηνιάρικα και ντροπιαστικά. Ουστ ρε.

13/4/2026
Patrick Campbell-Lyons (13 July 1943 - 12 April 2026) RIP

12/4/2026
Στα Μεσόγεια θα πάμε να γλεντήσουμε μαζί
έχω φίλους Αρβανίτες να τα πιούμε ως την αυγή
Aπ’ το Λιόπεσι θα πάμε Σπάτα και στο Κορωπί
μόνο μη μας δει κανένας και στη μάνα μου το πει
[o Nusrat Fateh Ali Khan των Μεσογείων]
https://www.youtube.com/watch?v=0x0QTUoFiNM&list=RD0x0QTUoFiNM&start_radio=1

11/4/2026
Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη και την B-otherSide Records... 

>>Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει ακόμα προμηθευτεί το εξαιρετικό βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 χρόνια ελληνική τζαζ", να ενημερώσουμε ότι μέσα στις σελίδες του εκτός από τις εκτενείς αναφορές στις κυκλοφορίες μας του Κώστα Καπνίση και του Μίμη Πλέσσα, στην προτεινόμενη δισκογραφία ανά έτος στο τέλος του βιβλίου θα συναντήσετε τις κυκλοφορίες του Mr.Z, George Mourtos, Vassilis Lagos-Ntora Vlassopoulou-Γιώργος Δάγλας, Popi's Orchestra αλλά και την πρόσφατη διανομή μας από τους Electric Mandarine του Θάνου Αθανασόπουλου. Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα ως ένα εξαιρετικό δώρο που θα δώσει χαρά και γνώσεις στον παραλήπτη του! Χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση, με υγεία σωματική και ψυχική!<<

10/4/2026
Θαυμασμός μόνο για τον λαό, που δημιούργησε με σκληρή δουλειά και πολύπτυχη επιστημονική γνώση τους τρόπους και τα μέσα, ώστε να μπορεί να αντισταθεί στη συνδυαστική θανατική υπερμηχανή των εγκληματιών πολέμου, και ο οποίος διέπρεψε σε επίπεδο στρατηγικής, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη γεωγραφική θέση και το ανάγλυφό του, όπως και τη σαθρότητα των διαχρονικά υποτελών γειτόνων του στις μπανανίες-προτεκτοράτα, δείχνοντας τον δρόμο, σε κάθε σοβαρή και ανεξάρτητη χώρα που απειλείται – της σφυρηλάτησης εννοώ μιας πάνδημης αμυντικής προετοιμασίας, ανεπτυγμένης σε βάθος χρόνου και χώρου, η οποία αύριο θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.

9/4/2026
>>Μετά τα όρια ηλικίας στα social media έρχονται μέτρα για τον διαδικτυακό τζόγο και το gaming<<
Ξύνουν τον πάτο του βαρελιού για να βρούνε θέματα με δήθεν κοινωνική απήχηση, προκειμένου να κουκουλώσουν τις πομπές τους. Από μπροστά παρθένα και από πίσω τραίνα, όπως λέγανε και οι παλιοί. Χειρότερα και από την εποχή του Καντιώτη, γιατί εδώ υπάρχουν και ύποπτες προεκτάσεις σε σχέση με προσωπικά δεδομένα και άλλα διάφορα.
Εμένα τέτοιες μ@λακίες, σε κάθε περίπτωση, μου θυμίζουν αυτό από τη δεκαετία του ’50 και του ’60, όταν οι πρόγονοί τους κυνηγούσαν τον κινηματογράφο, αντί για τα σόσιαλ μίντια, προκειμένου να σώσουν τη νεολαία...
>>Προ 32 ετών (σ.σ. δηλαδή το 1930) συνήντησα εις την Αιδηψόν λίαν γνωστόν μου έμπορον των Αθηνών, όστις συνωδεύετο υπό του δωδεκαετούς υιού του. Κάθε βράδυ μέχρι της 1ης ώρας μετά το μεσονύκτιον επήγαιναν, πατήρ και υιός, εις τον κινηματογράφον. Όταν δε εγώ συνέστησα εις τον πατέρα να μη ξαναπάρη μαζί του τον υιόν του, έλαβον την απάντησιν ότι κυρίως ο υιός απήτει την φοίτησιν εις τον κινηματογράφον, εις τον οποίον εύρισκε μεγίστην ηδονήν. Διηγήθην τον μύθον του Αισώπου περί της γαλής, ήτις υπό της ηδονής ωθούμενη έτριβε την γλώσσαν της επί λίμας, μέχρις ότου αύτη εκ της συνεχούς τριβής εχάθη εντελώς (σ.σ. η γλώσσα της γαλής, ουχί η λίμα). Προσέθηκα δε «τον έχασες τον υιόν σου εντελώς, αν συνεχίση ούτος την μετάβασιν εις τον κινηματογράφον». Ίνα δε κατανοήση πλήρως την βλάβην συνεβούλευσα αυτόν, μετά την επάνοδον εις το ξενοδοχείον εκ του κινηματογράφου, να παρακολουθήση τον ύπνον του υιού του. Την επομένην έντρομος μου διηγείτο ότι ο υιός του καθ’ όλην την νύκτα κατείχετο από σπασμούς του προσώπου, των χειρών και ποδών, περιεστρέφετο διαρκώς και εστέναζε<<
[Θέαμα και Νεότης, 25 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 1962]

9/4/2026
H ιστορία του τζαζ φεστιβάλ Praxis και της δισκογραφικής εταιρείας Praxis του Κώστα Γιαννουλόπουλου, από το 1980 έως και το 1988, στις σελίδες 241-247 του βιβλίου "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο. 2025].

7/4/2026

Το Τροπάριο του Κασσιανού...
https://www.youtube.com/watch?v=DWiSDz7nbaI&list=RDDWiSDz7nbaI&start_radio=1

7/4/2026
>>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει, ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<<
>>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων – εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<<
[δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με διαχρονική όμως αξία]
https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois

CARLOS CORONADO καταλανός κιθαρίστας, με όραμα για το φλαμένκο

Ο Carlos Coronado είναι ένας νέος καταλανός κιθαρίστας (γενν. 1998), με όραμα για το φλαμένκο και τη σημερινή παρουσία του (του φλαμένκο εννοώ) στα καλλιτεχνικά και δισκογραφικά πράγματα.

Στο “Melodías del Retiro” [Segell Microscopi, 2026], που είναι το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του, ο Coronado συνθέτει και παίζει κιθάρα φυσικά, συνεργαζόμενος με τους Montserrat Martos-Claudia López βιολιά, Judith Terribas βιόλα και Jordi Pérez τσέλο, δημιουργώντας ένα CD με καινοφανή χαρακτηριστικά.
Βεβαίως, σαν συνθέτης ο Coronado κρίνεται πρωτίστως από τις μελωδίες του, που είναι εν γένει καταπληκτικές, ενορχηστρωμένες είτε για πιάνο (σπανιότερα) είτε για κιθάρα (συνήθως) (άκου τις “Tema de amor” και “Alma” αντιστοίχως), παρότι και οι συνολικότερες ενορχηστρώσεις είναι πολύ προσεγμένες εδώ, δείχνοντας τη γνώση και το ταλέντο του καταλανού μουσικού – ενός μουσικού, που γνωρίζει το παρελθόν της τέχνης του και το πώς ακριβώς θα το αναδημιουργήσει και θα το ανανεώσει.
Με πολλές folk, classical και mediterranean αναφορές, ωραία ενσωματωμένες στις ποικίλες συνθέσεις, ο Coronado έχει τον τρόπο να προτείνει, εν τέλει, ένα άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ ή και συναρπαστικό κατά τόπους [“Horabaixa (Minera)”].
Το τελευταίο track του CD αποκαλείται “Mestre Toti” κι είναι αφιερωμένο στον διακεκριμένο καταλανό συνάδελφό του Toti Soler (γενν. 1949), γνωστό σε πολλούς και από το παρελθόν του στα seventies.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/melodias-del-retiro

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ χοχλακάς

Μαζί με το LP “Xenios” των Latchó Biské, για το οποίο γράψαμε χθες, έφθασε στα χέρια μου κι ένας παλαιότερος δίσκος του Γιώργου Βεντουρή, που έχει τίτλο «Χοχλακάς» [Balios Group / Violins Productions, 2019]. Πρόκειται για ένα νεο-παραδοσιακό CD δεκατεσσάρων συνθέσεων του Βεντουρή, ο οποίος χειρίζεται εδώ κοντραμπάσο και κιθάρα, επιμελούμενος και τις ενορχηστρώσεις.

Το σχήμα που τον συνοδεύει είναι εν τω μεταξύ πολυμελές – με δεκατρείς μουσικούς, συνολικώς, να παίρνουν μέρος στην ηχογράφηση. Πολλά γνωστά ονόματα διακρίνουμε ανάμεσα, σαν τους Γιάννη Παπαδόπουλο πιάνο, Λεωνίδα Σαραντόπουλο φλάουτο, Μάρθα Μαυροειδή σάζι, λάφτα, ηλεκτρική λάφτα, φωνητικά, Βαγγέλη Καρίπη κρουστά, Δημήτρη Κλωνή τύμπανα κ.λπ., με το άκουσμα να διαπερνά, εννοείται, την παραδοσιακότητα, κινούμενο προς τις παρυφές του τζαζ-αυτοσχεδιασμού (πάντα, όμως, κινούμενος από παραδοσιακή αφετηρία). Ο δίσκος είναι ορχηστρικός, όπως ήδη έχετε αντιληφθεί, με τα δεκατέσσερα tracks να έχουν μικρές και μεσαίες διάρκειες (από 0:38 έως 5:44) και με το ενδιαφέρον μας να είναι δεδομένο για κομμάτια σαν τα «Κατάρτια», «Πυξίδα», «Δωμάτιο 302», «Παζάρι» και άλλα διάφορα.
Επαφή: https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR