AUTOMATON λαβύρινθος

Οι Automaton είναι οι έλληνες ιδιότυποι «μεταλλάδες» Nicolas Kelaidis κιθάρες, εφφέ, George Stavrakakis κιθάρες, φωνή, Lykourgos Tzardis ντραμς, Takis Samolis μπάσο, σύνθια, εφφέ, με το “Labyrinth” [Sound Effect Records, 2026], που είναι ηχογραφημένο το 2024-25, να αποτελεί τον τρίτο έως ώρας δίσκο τους. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 2011 στην Αθήνα, έκανε ένα πρώτο άλμπουμ το 2013, που είχε τίτλο “Echoes of Mountain Ida”, ένα δεύτερο, το “Talos”, το 2018 (υπάρχει review γι’ αυτό στο blog), πριν φθάσουμε αισίως στον... λαβύρινθο.

Κατ’ αρχάς εκείνο που παρατηρούμε, πάντα σε σχέση με τους Automaton, είναι πως η μυθολογική Κρήτη προσφέρει και πάλι concept στο συγκρότημα. Υπάρχει, εννοώ, αυτή η σταθερή διάσταση στα λόγια, με τις οποίες επεκτάσεις της στο σήμερα, αλλά από την άλλη μεριά υπάρχουν τα υποχθόνια έως και growl vocals του Σταυρακάκη, και κυρίως υπάρχουν εκείνα τα δυσοίωνα vibes, που χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τα doomy «μεταλλικά» συγκροτήματα όπου γης.
Είναι προφανές πως οι Automaton έχουν μελετήσει και εμβαθύνει στο συγκεκριμένο ύφος, έχουν δημιουργήσει τα δικά τους μοτίβα και πάνω εκεί χτίζουν το “Labyrinth”, ένα άλμπουμ υπόκωφο, διαβρωτικό, επικό (ακούω το έσχατο 8λεπτο “Battle in the labyrinth”) και συνάμα τελετουργικό (ακούω το 12λεπτο “Black sails”), μελωδικά παράξενο κατά τόπους και κυρίως αβίαστο, που μπορεί να αγγίζει ακόμη και hard proggy περιβάλλοντα, μ’ έναν τρόπο που παραξενεύει – και που σίγουρα θα ενθουσιάσει τους φίλους του είδους.
Σημείωσα μερικά κομμάτια που ξεχώρισα, από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις, και επαναλαμβάνω εκείνο με το εντυπωσιακό κλείσιμο και την ηρωική... μάχη στο λαβύρινθο.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/automaton

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 756

31/8/2026

Απλώς άλλη μια φθινοπωρινή μέρα

Στη Βουλή, o υπουργός Oμίχλης
και Ωρίμανσης των Φρούτων
ανήγγειλε ότι λόγω του πληθωρισμού και της αύξησης των τιμών
δεν θα υπάρχει φθινόπωρο του χρόνου.
Ο Σεπτέμβριος, ο Οκτώβριος κι ο Νοέμβριος θα ακυρωθούν
και η κυβέρνηση θα προωθήσει έτος εννέα μηνών.
Έτσι, θα ζούμε όλοι περισσότερο.

Έκτακτα μέτρα προβλέπονται
για την καταπολέμηση κρίσεων καλοζωίας
όπως και για συναισθήματα αγαλλίασης, εμπνευσμένα από την εποχή.
Τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα θα περιοριστούν
και θα μπορείς να τα απολαύσεις κάθε δεύτερη Παρασκευή,
τα δε ωραία δειλινά κι αυτά θα απαγορεύονται.
Τα πεσμένα φύλλα θα κηρυχθούν παράνομα
κι όσοι εντοπίζονται με κάστανα στις τσέπες
θα φυλακίζονται άνευ δίκης.
Έτσι θα δουλεύουμε όλοι σκληρότερα.

Η ανακοίνωση δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις.
Οι άνθρωποι στην πράξη δεν δίνουν φράγκο για όλα αυτά.
Δεν έχουν χρόνο ούτε για να σταθούν και να κοιτάξουν.
Ψάχνουν για δουλειά ή δουλεύουν σκληρά
απλώς άλλη μια φθινοπωρινή μέρα.

Roger McGough
(από Scaffold, McGough & McGear, Grimms κ.λπ.)

31/8/2026
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Ρεμπέτες Τραγουδούν τα Μπλουζ σελ.187-188

30/8/2026

Ψιλοαπίστευτο κομμάτι για 1958. Τι ψιλο- δηλαδή...
https://www.youtube.com/watch?v=nToVBa_kWws

29/8/2026
Ο πιανίστας του blues Speckled Red από την Georgia ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1929, πριν χαθεί και τον ανακαλύψουν κι αυτόν στο μέσο της δεκαετίας του ’50 (βασικά τον εντόπισε ένας μεγάλος blues fan, ο αστυνομικός Charlie O’Brien, που ήταν «μανούλα» στις ανευρέσεις ατόμων – έχοντας ανακαλύψει κι άλλους ξεχασμένους μουσικούς). Ο πρώτος δίσκος blues που κυκλοφόρησε ποτέ στην ιστορική Delmark Records, στην αρχή των 60s, ήταν το “The Dirty Dozens” του Speckled Red. Λεπτομέρειες στις σελίδες 132-133 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

28/8/2026

Όταν πρωτοβγήκε το 1973 δεν το πήρε κανένας χαμπάρι, όταν ξαναβγήκε το 2017 εξαφανίστηκε αμέσως. Σπουδαία library ιταλική groovy jazz από μεγάλα ονόματα. Sestetto Dino Piana e Oscar Valdambrini... Τώρα να σας πω πως ο Valdambrini έχει παίξει και με έλληνα τζαζίστα?
https://www.youtube.com/watch?v=ljRfHlPfVjI

η σκληρή crime περιπέτεια “Operation Orient” από το 1978, σε σκηνοθεσία Ηλία Μυλωνάκου – συμμορίες, κυνηγητά, ναρκωτικά, βία και σεξ, με γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο

Ταινίες με αστυνομική πλοκή ή πλοκή με συμμορίες (με τις αστυνομίες ν’ απουσιάζουν), βία και σεξ γυρίζονταν κατά κόρον στην Ευρώπη, στα χρόνια του ’70. Μπορεί η Ιταλία να είχε πάρει τα ηνία από την Γαλλία στο είδος, όμως σχεδόν κάθε χώρα είχε να δώσει ανάλογα δείγματα, τα οποία, ορισμένες φορές θα μπορούσε να ξεφύγουν από το πλαίσιο του cult, αποκτώντας μια ευρύτερη αξία. Όχι πως η «ευρύτερη αξία» αποτελεί προϋπόθεση, προκειμένου να καταξιωθεί ένα φιλμ, αλλά, να, η “Roma Violenta” (1975) του Marino Girolami, για παράδειγμα, είναι μια ταινία που θα μπορούσε να αφορά περισσότερους.
Στην Ελλάδα των σέβεντις γυρίστηκαν τέτοια φιλμ, τα οποία όμως ελάχιστες φορές θα ξέφευγαν της καρικατούρας, μιας και οι σκηνοθέτες μας, έχοντας σχεδόν πάντα, ανύπαρκτα σενάρια, πριμοδοτούσαν σε σεξ (πράγμα εύκολο) και σε προκατασκευασμένη βία. Έτσι, και αφού χρησιμοποιούσαν, τις περισσότερες φορές, μουσικές παρμένες από ’δω κι από ’κει (ακόμη και από τους Pink Floyd!) φτιάχνοντας ατμόσφαιρα, επιχειρούσαν να αναπαράγουν το “poliziotteschi” ή το “crime” κλίμα των δυτικοευρωπαϊκών ταινιών, με, συνήθως, πενιχρά αποτελέσματα. Υπήρχαν όμως κι εξαιρέσεις, μετρημένες στα δάκτυλα. Έχω γράψει παλαιότερα για τις ταινίες του Παύλου Φιλίππου «Οι Εκβιασταί» (1972) και οι «Οι Απάνθρωποι» (1973) (https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/o-paylos-filippoy-kai-oi-tainies-toy-apo-tin-dekaetia-toy-70-oi-ekbiastai-kai-oi), ενώ τώρα θα γράψω για μια ακόμη ταινία αυτού του ύφους, μία από τις καλύτερες οπωσδήποτε, την “Operation Orient” του Ηλία Μυλωνάκου από το 1978.

Κατ’ αρχάς να σημειώσω πως η ταινία θεωρείται «τσόντα», και γι’ αυτό προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ισχυρή Δόση... Σεξ» (πρώτη προβολή την Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 1978 στο Drive-in της Μαλακάσας). Και ναι, υπάρχει αρκετό γυμνό και σεξ στο φιλμ (αχρείαστο και βιαστικό σε γενικές γραμμές, αφού αδυνατίζει το στόρι), όμως το όλο πράγμα δεν έχει καμία σχέση με τον –όπως τον έλεγαν παλαιά– ρεαλιστικό κινηματογράφο.
Η “Operation Orient”, μια παραγωγή του Βαγγέλη Φουρνιστάκη και της Atlas International, έχει καλούς, πειστικούς πρωταγωνιστές –την ερωμένη Anna Maria Clementi (ήδη γνωστή από την παρουσία της στο “Emanuelle e Gli Ultimi Cannibali” του Joe D’Amato), τον νευρώδη Gianni Gori, την αγέρωχη Mersiha Čolaković, την απατημένη σύζυγο Rosaria Della Femmina, τον μαφιόζο Gordon Mitchell (γνωστός από τους ρόλους μασίστα στις ταινίες peplum των σίξτις και άλλα τινά), τον ψυχρό εκτελεστή Νότη Πιτσιλό (Νotis Pizzilo), τον... Ιταλό Αντώνη Λιώτση–, έχει ενδιαφέρον σενάριο (Ηλίας Μυλωνάκος), συνετούς διαλόγους, καλή φωτογραφία (Πέτρος Καραβίδογλου) και ακόμη πολλά εξωτερικά γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο, που προσφέρουν σε αληθοφάνεια.
Επίσης, η ταινία έχει πρωτότυπη ροκ μουσική εκεί όπου απαιτείται, γραμμένη από τον Harry Alepis, δηλαδή τον Μπάμπη Αλέπη –από τα συγκροτήματα των greek sixties Lobster και Stop and Think, και επίσης γνωστό τεχνικό του ελληνικού κινηματογράφου (μοντέρ, όπως εδώ, ηχολήπτης κ.λπ.)–, με το θέμα των τίτλων να φέρνει στη μνήμη τους Ιταλούς Goblin ή τον A. Valotti του library LP “Blackout”!
Ο σκηνοθέτης Ηλίας Μυλωνάκος, τώρα, δεν ήταν τυχαία περίπτωση. Από τα ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία του που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μαθαίνουμε πως είχε σπουδάσει την τέχνη της κινηματογραφίας στη Στοκχόλμη. Μάλιστα από την πρωτεύουσα της Σουηδίας, το 1966, ο Μυλωνάκος θα έστελνε και ανταποκρίσεις σ’ ένα τολμηρό περιοδικό της εποχής, το «Καρδιοχτύπι», υπό τον τίτλο «Με τις ξανθές σέξυ καλλονές του βορρά...», γράφοντας για την απελευθερωμένη ερωτικά σουηδική νεολαία της εποχής, για την υποκουλτούρα των raggare (κάτι σαν τους αμερικανούς greasers και τους άγγλους rockers), για την καθημερινή κοινωνική αδιαφορία των Σουηδών και άλλα πολλά. Να ένα δείγμα γραφής του Μυλωνάκου από το «Καρδιοχτύπι» του ’66:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/i-skliri-crime-peripeteia-operation-orient-apo-1978-se-skinothesia-ilia-mylonakoy

ΠΑΝΟΣ ΠΟΥΛΙΖΟΣ παίζω σε μπάντα

Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του συγγραφέα, που υπάρχει στο αυτί του βιβλίου:
«Ο Πάνος Πουλίζος γεννήθηκε στο Κιάτο, το 1979. Σπούδασε Οικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων κι εργάζεται σαν οικονομολόγος στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπάει πολύ τη μουσική και τα συγκροτήματα. Εδώ και 20 χρόνια παίζει σε μια μπλουζ μπάντα, που λέγεται Muddy Roads. Ζει στην Αθήνα με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι το πρώτο του. Ίσως να είναι το τελευταίο του, ίσως κι όχι».
Γράφει ο Γιάννης Σιδεράκης στον πρόλογο του βιβλίου του Πάνου Πουλίζου «Παίζω σε Μπάντα» [Εκδόσεις Γκοβόστη, 2026]:
«(...) Σ’ αυτό το βιβλίο καταγράφεται μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Τα ιστορικά βιβλία δυστυχώς μιλούν για στρατηγούς, πρωθυπουργούς, ηγέτες και ποτέ για απλούς στρατιώτες. Τα βιβλία της ροκ μυθολογίας μιλούν επίσης για ιερά τέρατα και τα κατορθώματά τους... Σ’ αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε μια ιστορία μέσα από ιστορίες. Ιστορίες αληθινές μέσα από τα μάτια και την ματιά των πρωταγωνιστών τους...».

Να οι τίτλοι μερικών κεφαλαίων τού «Παίζω σε Μπάντα»: «Μια βραδιά στο Blues της Πανόρμου», «Ο σαξοφωνίστας της γειτονιάς μου», «Ρεμπέτικα», «Μια blues ιστορία», «The Aqua Barons diy tour», «Ο Ρόμπερτ Τζόνσον», «Working Songs», «Παίζει ο Clapton στο Γαλάτσι;», «Ζητείται μπασίστας», «Ο ντράμερ είσαι;», «Ιστορίες Cosmic Teds», «Οι φιλαρμονικές» κ.λπ. Και όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας Πάνος Πουλίζος, που γράφει απλά και ωραία, στο οπισθόφυλλο:
«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας μιλάει για μουσικούς και για μπάντες. Θα διαβάσετε καθημερινές ιστορίες από ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς, που παλεύουν να δημιουργήσουν μουσική στην Ελλάδα, άλλοτε θριαμβευτικά, άλλοτε χωρίς επιτυχία, αλλά πάντοτε με πάθος. Οι περισσότερες θα σας κάνουν να χαμογελάσετε, κάποιες όμως κρύβουν μια μικρή θλίψη ή περιγράφουν μια εποχή που μοιάζει ήδη μακρινή. Σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι πίσω σε “αναλογικές” εποχές, πριν την τεχνητή νοημοσύνη και τις ψηφιακές κοινότητες. Τότε που οι άνθρωποι και οι παρέες δημιουργούσαν τις μουσικές που αγαπήσαμε και χορέψαμε αλλά κι αυτές που μας ενόχλησαν από το αυτοσχέδιο προβάδικο στο υπόγειο του διπλανού σπιτιού. Καλό ταξίδι στον κόσμο των ήχων».
Επαφή: https://www.govostis.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 755

28/8/2026
>>Μπορεί ο Scott Dunbar να μην έχει ακόμη λήμμα στην wikipedia, αλλά αυτό δεν σημαίνει, σώνει και καλά, κάτι. Εκείνο που σημαίνει όχι απλώς «κάτι» μα «πολλά» είναι η επανέκδοση, το 2000, του μοναδικού LP του από την Fat Possum.(…) Το κιθαριστικό και τραγουδιστικό ύφος του Scott Dunbar υπήρξε ξεχωριστό. Έπαιζε με γερό drive και με αλλεπάλληλες ρυθμικές αλλαγές στις μπάσες νότες, ενώ στις υψηλές τοποθετούσε τη φωνή του, χρησιμοποιώντας δικές του τεχνικές yodeling και scat singing, ήχους παράξενους και γέλια, μεταφέροντας στον ακροατή αυθεντικές εικόνες της παλαιάς αγροτικής ζωής.<<

Για τον Scott Dunbar θα διαβάσεις στις σελίδες 50-52 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

27/8/2026
Ήταν ζεστό το καλοκαίρι / τα χείλη σου φωτιά / Ήταν οι νύχτες με φεγγάρι / στην ακροθαλασσιά. ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ... ΝΑΙ ΣΤΑ ΖΕΣΤΑ και ΠΟΛΥ ΖΕΣΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ.
https://www.youtube.com/watch?v=tkErOWh0OMc&list=RDtkErOWh0OMc&start_radio=1

27/8/2026
Ο Θεοδόσης Άθας έγραψε το ωραιότερο ελληνικό ποίημα για το blues – στην Lynn, της Μασαχουσέτης, το 1959. Στη σελ.12 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

ΕΝΤΡΟΠΙΑ the lost 2020 issue

Από τον πρόλογο-editorial του Θανάση Αντωνίου:
«Λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει η πανδημία του κορωνοϊού, την άνοιξη του 2020, η Εντροπία είχε βάλει μπροστά για το 10 ο ταξίδι της στο πέλαγος των fanzines και είχε ήδη ζητήσει από τους συνήθεις υπόπτους-συνεργάτες της κάποια πρώτα κείμενα. Η ανταπόκριση ήταν συγκινητική.(...) Η πανδημία όμως άλλαξε σε μια νύχτα τις ζωές μας: αναστολή από τη δουλειά, καταστολή στους δρόμους και τις πλατείες. Η Εντροπία του 2020 δεν τα κατάφερε. Έπεσε στο κρεβάτι με long covid-19 συμπτώματα. Στις αρχές του 2026 μας μπήκε η ιδέα για μια Εντροπία με τα “υλικά” που είχαμε προλάβει να συγκεντρώσουμε κι αφήσαμε πίσω μας το 2020.(...) Και να! Νέο τεύχος Εντροπίας επτά χρόνια μετά το προηγούμενο (2019), 28 χρόνια μετά το πρώτο (1998). Ένα “ψευτοτεύχος”, όμως με κανονική αρίθμηση των τευχών, με ό,τι περίσσεψε, αλλά δεν ξεχάστηκε.(...) Αποφασίσαμε να μην “φρεσκάρουμε” το τεύχος με καινούργιο υλικό, δεν κάναμε καν διορθώσεις στο ήδη από το 2020 έτοιμο τεύχος, απλώς “κλείσαμε” κάποια κείμενα και αναδιατάξαμε την ύλη για να μπορεί να διαβαστεί. Και σας καλούμε να το δοκιμάσετε. Μπαγιάτικο μεν, αλλά όχι ξινισμένο. Δωρεάν (αυτή τη φορά) αλλά ανεκτίμητο!(...)».

Μέρος της ύλης φαίνεται και στο εξώφυλλο, αλλά υπάρχει κι άλλη. Για όσους πιστούς... παρότι φοβάμαι πως δύσκολα θα βρεθεί πλέον αντίτυπο (100 κόπιες δόθηκαν δωρεάν και 20 τοποθετήθηκαν σε χαρτοσακούλα, με χειροποίητο κολάζ και με τιμή 5 ευρώ).
Επαφή: https://www.facebook.com/profile.php?id=100032572754097

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 754

26/8/2026

Κι αυτό το country ποστ, με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton. Για το αμερικάνικο περιοδικό Country Music, που κυκλοφορούσε και στην Αθήνα, έγραψα στο προηγούμενο ποστ. Εδώ το τεύχος από τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1999, μ΄ ένα αφιέρωμα στις 12 μεγαλύτερες φωνές της country. Ανάμεσα και η Parton φυσικά. (άμα μεγεθύνεις διαβάζεις κιόλας)

26/8/2026

Υπήρχε χρήμα στην Ελλάδα στο τέλος της δεκαετίας του ’90, πριν το μαζέψουν οι απατεώνες, μέσω του χρηματιστηρίου. Κι αφού ο κόσμος δούλευε και το χρήμα έρεε, κι όλα ήταν φτηνά (γιατί είχαμε δραχμές ακόμη υπενθυμίζω), εύρισκες ό,τι ήθελες για να φτιάξεις το κέφι σου.
Έτσι λοιπόν, ένα από τα μουσικά περιοδικά που αγόραζα εκείνη την εποχή ήταν και το αμερικάνικο “Country Music”, που κυκλοφορούσε κανονικά στην Αθήνα με τιμή 1400 δρχ. – την έχω σκανάρει από το οπισθόφυλλο, για να τη δείτε. Η τιμή ήταν τζάμπα, τότε, για ένα τέτοιο εισαγόμενο περιοδικό, όταν το Nitro και το Playboy κόστιζαν 1500 δρχ., και το Ποπ & Ροκ 1700 (με CD... δώσε και σε μένα μπάρμπα).

Προφανώς το “Country Music” έγραφε συνεχώς για την Dolly Parton –θα σκανάρω κάτι σε επόμενο ποστ–, είχε θεματολογία σύγχρονη φυσικά (μάθαινες τα πάντα για τη νέα country), αλλά είχε και το ένθετο “The Journal”, τυπωμένο σε «παλιό» χαρτί, με ωραία ιστορικά θέματα.
Το περιοδικό είχε πολύ ενδιαφέρον ακόμη και στις διαφημίσεις του, γιατί από ’κει αντιλαμβανόσουν σε ποιο (αμερικάνικο) λαϊκό και αγροτικό κοινό απευθυνόταν και τι ακριβώς προωθούσε (από αγροτικά αυτοκίνητα Ford, ρούχα τζηνς και καουμπόικα καπέλα Beaver Brand, μέχρι λούτρινες αρκούδες, πορσελάνινες κούκλες που τις αγαπούσε μέχρι κι ο... Χριστός, σουγιάδες κολοκοτρωναίικους και φυσικά τσιγάρα).

26/8/2026
Με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton θέλω να πω τούτο.
Ίσως η πιο παρεξηγημένη λαϊκή μουσική, στην Ελλάδα, να είναι η country. Τι ίσως? Σίγουρα ναι. Μπορεί ο άλλος να σου λέει ότι ακούει μουσική από την Τανζανία ή από το Νεπάλ, μουσικές των Εσκιμώων και να μην έχει σπίτι του ούτε έναν δίσκο country.
Στα δισκάδικα, τα country άλμπουμ είναι μονίμως στα αζήτητα, σε τιμές εξευτελιστικές και κανείς δεν τ’ αγοράζει. Ντάνες ολόκληρες μένουν απείραχτες για καιρό.
Στις καλές εποχές μπορεί ο άλλος να έδινε 50 και 100 ευρώ για αμφίβολης ποιότητας ροκ γκρουπ, ενώ δεν έδινε 3 και 5 ευρώ για να αγοράσει δισκάρες του Willie Nelson ή του Jimmie Dale Gilmore.
Γι’ αυτό φταίνε και τα μίντια, τα περιοδικά, στη δεκαετία του ’80 βασικά, όταν διάβαζες κείμενα για την οποιαδήποτε ροκ μετριότητα και εμπορικότητα, αλλά ποτέ ένα κείμενο για τους Dillards ή τον μεγάλο John Hartford.
H country ταυτίστηκε στα μυαλά πολλών με την αμερικανο-βλαχιά, με τους rednecks, με τον συντηρητισμό κ.λπ., αγνοώντας όλοι αυτοί το προφανές – πως δεν υπάρχουν συντηρητικές, φτηνές ή «βλάχικες» μουσικές, αλλά μόνο τραγούδια (σε κάθε είδος).
Θυμάμαι πως στο Jazz & Τζαζ αρθρογραφούσα τακτικά για την country. Είχα γράψει άρθρα για τον θρύλο Jimmie Rodgers, για το bluegrass, για την... country ταινία «Όταν Ξέσπασε η Βία» και άλλα πολλά. Είχα επιμεληθεί κιόλας και το τεύχος-CD με την Alison Krauss με κείμενα για την Rounder (ηγετική country και americana ετικέτα) και CD με ωραίες επιλογές από Norman Blake, Chris Hillman, Earl Scruggs, Bela Fleck και δεν συμμαζεύεται. Είχαμε κάνει το καθήκον μας τότε – παρότι jazz περιοδικό. Αλλά... και τζαζ.
Εν τω μεταξύ για θυμηθείτε πότε έγινε για πρώτη ή και για τελευταία φορά κανονική, μεγάλη, country συναυλία στην Ελλάδα από ξένο όνομα? Όχι country-rock, ούτε ροκ που παίξανε και λίγο country. Εγώ δεν θυμάμαι...

25/8/2026
Bluegrass μπορώ ν΄ακούω αιώνια. Ένα σπουδαίο τραγούδι γραμμένο (μουσική-στίχοι) και ερμηνευμένο από την Dolly Parton. Ένα από τα πάρα πολλά δικά της. RIP… “Little Sparrow”…
https://www.youtube.com/watch?v=0pRXSIfTmQI&list=RD0pRXSIfTmQI&start_radio=1

25/8/2026
Βλέποντας τις προάλλες την ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Τα Παιδιά των Λουλουδιών», για την οποία έγραψα την Κυριακή στο LiFO. gr., και ακούγοντας τη ντουμπλαρισμένη φωνή της Μαρίας Βασιλείου το μυαλό μου πήγε κατ’ ευθείαν στην ηθοποιό Τζένη Ζαχαροπούλου, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Ήμουν 99% βέβαιος πως ήταν εκείνη, αλλά δεν το έγραψα στο κείμενο, επειδή στα άρθρα σπάνια γράφω κάτι, όταν δεν είμαι σίγουρος.
Ψάχνοντας, όμως, χθες τα σχετικά κείμενα για τη Μαρία Βασιλείου στο LiFO. gr πέρασα και από το blog του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, σ’ ένα ποστ του 2021, στο οποίο μεταφέρεται μια έρευνα του Γιώργου Λυκουρόπουλου από το περιοδικό (symbol), εκεί όπου ο ίδιος ο Ευστρατιάδης έλεγε: «Στις ταινίες μου, λόγω της προφοράς της (σ.σ. ήταν ελληνοκύπρια η Βασιλείου), την ντουμπλάρισα με την Τζένη Ζαχαροπούλου». Άρα το θέμα είναι λυμένο. Μετά από την Ελένη Ροδά (στην "Ευδοκία") η Ζαχαροπούλου είναι εκείνη που ντουμπλάρει την Βασιλείου.

Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί αυτό στον ελληνικό κινηματογράφο, μια ηθοποιός έστω και ερασιτέχνις, να έχει εμφανισθεί σε τέσσερις ταινίες και να μην ακούγεται πουθενά η κανονική φωνή της. Το λέω, γιατί και στον «Θίασο» του Αγγελόπουλου απ’ όσο θυμάμαι η Βασιλείου μόνο τραγουδάει – κι η φωνή της εκεί αποκλείεται να είναι δική της. Πιθανώς να είναι της Νένας Μεντή...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 753

25/8/2026
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν τον Βρετανό bluesman και folkist Mike Cooper, με πορεία στη μουσική που ξεκινάει στα σίξτις και που φθάνει έως σήμερα. Ο Cooper έχει παίξει και στην Ελλάδα live, ενώ τον αναφέρω και σε σχέση με το κόνσεπτ «Blues & Ρεμπέτικο» στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Λεπτομέρειες στη σελίδα 200...
[δύο παλιά άλμπουμ του Mike Cooper στη φωτό – το “Oh Really!?” από το 1969 και το “Do I Know You?” από το 1970]

24/8/2026

>>Μέ σειρά δικαστικῶν ἐνεργειῶν καί κόντρα σέ μεγάλα συμφέροντα ἡ Εἰσαγγελέας Πρωτοδικῶν Νάξου, Αἰκατερίνη Λύρα, τό 2024 διενήργησε κατεπείγουσα προκαταρκτική ἐξέταση, πού ἀφοροῦσε στόν ἐντοπισμό, τόν ἔλεγχο νομιμότητας καί τήν ἐπικινδυνότητα αὐθαίρετων πεδίων προσγείωσης (ἑλικοδρομίων), πού λειτουργοῦσαν ἀνεξέλεγκτα στίς Κυκλάδες (μέ ἐπίκεντρο τήν Σαντορίνη).<<

Έχουν περάσει... αιώνες από τότε που κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος του Paul Mauriat, με το jet-set, εν τω μεταξύ, να έχει πλήρως λουμπενοποιηθεί.

24/8/2026
Μια συνηθισμένη μέρα του 1966 (δες τη φωτό). Μηνιγγίτιδες, καράβια που συγκρούονται, γυναίκες που αυτοκτονούν, φίλος σκοτώνει φίλο αντί για πουλιά, γέρος πέφτει από σκάλα και σκοτώνεται, κλέφτες συλλαμβάνονται κτλ. Τηλεόραση δεν υπάρχει ακόμη στη χώρα, και πού βρίσκουν θέση όλα αυτά; Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας, σε ολιγόλογα μονόστηλα. Ίσα-ίσα, δηλαδή, να τα πιάνει το μάτι σου.

Σήμερα όλα αυτά θα γίνονταν πρωτοσέλιδα και πρώτες ειδήσεις σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, σάιτ κι εφημερίδες, γιατί επιδεικνύουμε μια σιχαμερή λαγνεία προς την καταστροφή και το θανατικό, διασπείροντας τον τρόμο και το φόβο στην κοινωνία.
Ακόμη και για τους θανάτους, παλιά, τα μίντια, δεν έδιναν λεπτομέρειες. Οι βασικές διατυπώσεις ήταν... πέθανε «αιφνιδίως» ή έπειτα από «μακρά ασθένεια». Εκεί και τέρμα. Δεν υπήρχαν λεπτομέρειες, άλλου τύπου – που πάνε κόντρα και στο ιατρικό απόρρητο εδώ που τα λέμε. Το κακό το ξορκίζανε οι άνθρωποι με το να το υποτιμούν, με το να το περιγράφουν ελλειπτικά και πλάγια, και με το να μην ασχολούνται χοντρικά μαζί του, πέραν των τυπικών. Αυτός ήταν ο κανόνας, και οι λίγες εξαιρέσεις του (σε κάτι πολύ μεγάλο, που θα μπορούσε να συμβεί) απλώς το επιβεβαιώνουν.
Σήμερα, όπου και να στρίψεις για να διαβάσεις μαυρίζεις την ψυχή σου – καθώς η κύρια ειδησεογραφία αφορά, σε συντριπτικά ποσοστά, το κακό και την καταστροφή. Και μάλιστα με ανοίκειες λεπτομέρειες (εμετικές περιγραφές, απάνθρωπα βίντεο κτλ.).
Προσωπικά με αυτά που γράφω, ακόμη και όταν κάνω obituaries, δεν θέλω να μαυρίζω την ψυχή κανενός. Μ’ ενδιαφέρουν μόνο τα θετικά vibes – η ευχαρίστηση που θα λάβει ο αναγνώστης διαβάζοντας κάτι. Να μάθει κάτι ενδιαφέρον, να γεμίσει γενναία η ψυχή του και να κινητοποιηθεί, θετικά, η σκέψη του. Τίποτ’ άλλο.

22/8/2026
«Παρά τα κακόβουλα και επαίσχυντα ψεύδη των εχθρών της Ελλάδος η αλήθεια δια την εσωτερικήν κατάστασιν εις την χώραν μας έλαμψε. Αι αφίξεις των ξένων εις την Ελλάδα είναι καθημεριναί».

Παλιά κόλπα... Είτε ερχόσουν για δουλειά στη χώρα, όπως ο Όρσον Γουέλς το Μάιο του ’67, είτε για διακοπές, το καθεστώς ήταν πάντα εκεί για να παίξει τη δική του μπάλα...

22/8/2026
JOHN THE REVELATOR
Για όσους-ες αγαπάνε την Πάτμο και τον Άη Γιάννη της Αποκαλύψεως αυτός μπορεί να είναι ο δίσκος τους – και τραγουδάει παπάς, μην το ξεχνάμε αjυτό. Γιατί όπως έλεγε και στο θρυλικό “Preachin' blues” o Son House “ξέρεις, θέλω θα γίνω βαπτιστής ιεροκήρυκας / για να μη χρειάζεται να δουλεύω” – καθότι δουλειά, για ένα μαύρο στην εποχή του, ήταν κάτι σαν “καταναγκαστικά έργα”...

22/8/2026

>>Ο Reverend Gary Davis εμφανίστηκε στα Newport Folk Festival του 1963 και του 1965, ήταν μέλος του American Folk, Blues and Gospel Caravan του 1964 (μαζί με τους Sonny Terry & Brownie McGhee, Muddy Waters, Sister Rosetta Tharpe, Mississippi John Hurt, Otis Spann και Cousin Joe Pleasants), ενώ θα περνούσε και από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Pete Seeger «Rainbow Quest», στο μέσο των 60s, μαζί με τους Donovan (κιθάρα) και Shawn Phillips (σιτάρ).<<

"Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] σελ.46-48

21/8/2026
Πατριώτης, παικταράς. Πρέπει να είχε έρθει Κυκλάδες τότε. Εξ' ου και το cover και το Χρόμα. Από 'κει που έχω επιλέξει. Το κομμάτι είναι πέρα από jazz-rock/fusion... Van Manakas - Xpoma (1978)
https://www.youtube.com/watch?v=BTH_m-tA_to&t=171s

DR SPACE δυνατό space jam από Πορτογάλους και Αμερικάνους

Όπως διαβάζουμε στο back cover αυτού του βινυλίου, τον Ιανουάριο του 2024 μέλη των πορτογαλικών συγκροτημάτων Madmess και It Was the Elf συνεργάστηκαν με τον Αμερικανό Dr Space και τον Γαλλο-αμερικανό Jonathan Segel (μέλη αμφότεροι των Øresund Space Collective από τη Δανία), σ’ ένα στούντιο της κεντρικής Πορτογαλίας, καταγράφοντας δύο μέρες ελεύθερου jamming. Και πως, σε κάθε περίπτωση, ό,τι ακούμε στο “Dr Space Mad Elf Mess” [Sound Effect Records, 2026] δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η αποτύπωση εκείνου ακριβώς του improv jam.

Edgar ντραμς, Sam κιθάρες, Vasco B κιθάρες, Vasco V μπάσο, Jonathan fender rhodes, synth bass, κιθάρες, βιολί, μέλοτρον και Dr Space μέλοτρον, hammond, modular σύνθι, σύνθια γενικότερα και mixing είναι τα άτομα και τα όργανα, που συμμετέχουν σ’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα εγγραφή, που αποκλείεται να μην ενδιαφέρει όλους τους φίλους και τις φίλες του space progressive rock.
Κατ’ αρχάς ο Dr Space είναι γνωστή «διαστημική» περσόνα την τελευταία 25ετία, με πάμπολλες συνεργασίες, συμμετοχές σε live, ηχογραφήσεις, παρουσίες σε τεχνικά teams κ.λπ. σε διάφορες χώρες του κόσμου, ακόμη και στην Ελλάδα (άκου Automaton). Επίσης, είναι εγνωσμένης αισθητικής και αξίας τα άλμπουμ του, που περιδιαβαίνουν κλασικά space πλαίσια, έχοντας πάντα ως πρώτιστο γνώρισμα την ισχυρή ροή. Η μουσική, δηλαδή, θα πρέπει να «κυλάει» χωρίς προσκόμματα, να αναπτύσσεται αέναα, να μην εμφανίζει περιοχές, που να μοιάζουν «δύσκολες» ή επιλεκτικά διαχειρίσιμες, έχοντας πρόδηλα λαϊκά χαρακτηριστικά – όπως εκείνα που έκαναν το space rock υπολογίσιμη ροκ αξία στη δεκαετία του ’70. Περιττό, λοιπόν, να πω πως και τα τρία κομμάτια που καταγράφονται εδώ, το 24λεπτο “The mad elves first steps”, το 12λεπτο “Effectual kaos” και το 10λεπτο “Dr Space mad elf mess”, είναι πολύ δυνατά, πολύ καλά διαρθρωμένα, κρατώντας σε διαρκώς στην τσίτα σαν ακροατή, και φανερώνοντας, ασυζητητί, το ταλέντο αυτών των μουσικών, που έχουν τον τρόπο να ανοίγουν τόσο εποικοδομητικές space rock διαδρομές, όπως εμείς... πίνουμε τον καφέ μας. Τόσο απλά.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/dr-space-mad-elf-mess-2

«Τα Παιδιά των Λουλουδιών»: η ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη από το 1973, με τη μουσική του Μάικ Ροζάκη – μια ερωτική περιπέτεια με πρωταγωνιστές τους Μαρία Βασιλείου, Χρήστο Νομικό και Ανδρέα Μπάρκουλη

                                              Στη μνήμη του Ανδρέα Μπάρκουλη

Τον Αύγουστο βλέπω πάντα ταινίες με τον Ανδρέα Μπάρκουλη (1936-2016), αυστηρά από τα σέβεντις όμως. Τα σίξτις του λίγο μ’ ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει πρωτίστως ο Ανδρέας με... περούκα. Επίσης μερικά από τα πιο καλά μου κείμενα, για τον Ανδρέα, εδώ στο LiFO.gr, τα έχω γράψει Αύγουστο. Ανδρέας και ουσίες (23 Αυγούστου 2016), Ανδρέας και κρουαζιέρα του τρόμου (23 Αυγούστου 2021), Ανδρέας και τραγουδιστική πορεία στην Αμερική (23 Αυγούστου 2024) και τώρα Ανδρέας και παιδιά των λουλουδιών (23 Αυγούστου 2026). Η 23η Αυγούστου είναι η ημερομηνία που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο τον τιμώ ιδιαιτέρως, μια τέτοια μέρα.
Το 1973 δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα «παίδες των ανθέων», όπως αποκαλούσαν τα παιδιά των λουλουδιών οι... χουντικοί γυμνασιάρχες της εποχής. Ο χιπισμός στην Αμερική ήταν πλέον μια ανάμνηση, μετά το πέρας των σίξτις και την αποδιάλυση των χίπι κοινοτήτων, οι οποίες θα μετεξελίσσονταν –όσες θα απέμεναν δηλαδή– βασικά σε θρησκευτικές και παραθρησκευτικές σέχτες. Το «καλό» είχε θριαμβεύσει και πάλι, η κοινωνία εύρισκε ξανά τα συντηρητικά πατήματά της, η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση έκλεινε εκ νέου τους ανθρώπους στο καβούκι τους και το american dream, δηλαδή η επιτυχία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, έβαζε στο περιθώριο την ιδέα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, με την κοινωνία υπερυψωμένη.

Παρά ταύτα, στην Ελλάδα, ο μύθος των παιδιών των λουλουδιών, ήταν ακόμη ζωντανός, κυρίως μέσα από το τουριστικό ρεύμα, που ανέβαινε διαρκώς, και που συνοδοιπορούσε με την ερωτική ελευθερία, σε μια εποχή όπου το ροκ βρισκόταν στα τελειώματά του. Στην ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη, που γυρίζεται το καλοκαίρι του ’73 στη Ρόδο, έχοντας αυτόν ακριβώς τον τίτλο («Τα Παιδιά των Λουλουδιών»), η κατάδειξη της απελευθερωμένης ερωτικής διάθεσης, όπως και η ροκ μουσική της, γραμμένη από τον σημαντικό Μάικ Ροζάκη, ήταν τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της.
Βασικοί πρωταγωνιστές στην ταινία του Ευστρατιάδη ήταν η Μαρία Βασιλείου (Μάγια) –η Ευδοκία της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού, φωνητικά ντουμπλαρισμένη ξανά, αλλά όχι από την Ελένη Ροδά τώρα–, δύο νέα παιδιά της εποχής, ο Ντίνος Θεοδωρέλος (Χάρυ) και ο Γιάννης Πετρόπουλος (Τζίμυ), ακόμη ο σκληρός γόης Χρήστος Νομικός (Μάριος), και φυσικά ο Ανδρέας Μπάρκουλης (στο ρόλο του μεγαλόσχημου απατεώνα).
Ξαναλέω πως ο έρως και ο ερωτισμός πρωταγωνιστούν στην ταινία, σχεδόν σε όλες τις μορφές τους ή τις διαστάσεις τους. Υπάρχει έρως πληρωμένος (ο Χάρυ, που πάει με τη μεσόκοπη Αμερικάνα για τα φράγκα, η οποία Αμερικάνα, αρχικά, τραβάει κοντά της και τον Τζίμυ, γιατί της αρέσουν τα τρίο), υπάρχει δήθεν έρως και βασικά ερωτισμός στην εισαγωγική σκηνή, όταν οι τρεις πρωταγωνιστές (Μάγια, Χάρυ, Τζίμυ) γυρίζουν πορνογραφικό φιλμάκι, για να το πουλήσουν σε ενδιαφερόμενο, ασχέτως αν τελικά δεν το ολοκληρώνουν, υπάρχει υπαινιγμός αντρικού ομοερωτισμού (στη σκηνή με τον γερμανό βιομήχανο), υπάρχει η ερωτική προσφορά του πάρτυ στην έπαυλη με την πισίνα, εκεί όπου ψωνίζονται διάφοροι και διάφορες, και βασικά υπάρχει η Μάγια, που κυριαρχεί ερωτικά στην ταινία και η οποία είναι αληθινά ερωτευμένη και με τους δύο φίλους ταυτοχρόνως, τον Χάρυ και τον Τζίμυ. Προφανώς, στην ταινία υπάρχει πολύ γυμνό, και γυναικείο και αντρικό σε ίσους όρους, ενώ, κινηματογραφικά, ο Νομικός με τη Βασιλείου –σαν σώματα εννοώ – τοποθετούνται εκτός συναγωνισμού.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ta-paidia-ton-loyloydion-i-tainia-toy-omiroy-eystratiadi-apo-1973-me-ti-moysiki-toy

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΥ η μέσα λέξη κι άλλες ιστορίες του βυθού

Ο Κύπριος Αντρέας Τιμοθέου (γεννημένος στη Λάρνακα, το 1990) είναι ένας νέος (ακόμη) ποιητής, που έχει όμως στην κατοχή του αρκετά βιβλία. Το πιο πρόσφατο έχει τίτλο «Η Μέσα Λέξη κι άλλες ιστορίες του βυθού» [Μανδραγόρας, 6/2026] κι είναι το δέκατο στη σειρά (και το ένατο ποιητικό του). 

Ο Τιμοθέου γράφει για θέματα, που τον καίνε – πώς θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς; Η ποίησή του είναι άλλοτε ερωτική (το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον σύντροφό του), άλλοτε ενδόμυχη και προσωπική, άλλοτε την διακρίνει μια θρησκευτικότητα, άλλοτε διαπνέεται από πιο λαϊκά χαρακτηριστικά, άλλοτε συνδέεται στενότερα με τον τόπο του (με πρόσωπα και καταστάσεις του νησιού του), άλλοτε αποκαλύπτει τις αναφορές του (από την Μαρία Κάλλας και τον Τάκη Σινόπουλο, μέχρι τον... γάτο του), εμφανίζοντας, γενικώς, μια ποικιλία θεμάτων, τα οποία αποτυπώνονται με γλώσσα στρωτή και άψογα αρθρωμένη, που διαθέτει εσωτερικό ρυθμό, μαζί με μια ηρεμία και μια γαλήνη (που έχουν τον τρόπο να σκεπάζουν την ανάγνωση). Ένα δείγμα...

 
Η ιστορία του βυθού μου
 
Μου πήρε χρόνια σιωπής.
Μου πήρε χρόνια ντροπής.
Το σάβανο
που είχα ρίξει πάνω μου
αντιστεκόταν στην ατέλεια.
Έθαβε έρωτες και χρώματα
διάφανο περίγραμμα
επέμενε να μένει.
Ήξεραν
μα ο καθένας
με τον χρόνο του.
Έσκυψα σε σώμα πέτρινο
πρώτη φορά το χάιδευα
κι αυτό σκιρτούσε ένοχο.
Σαν άλλη Περσεφόνη
Ζωή και Άδη
γεύεται.
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 752

21/8/2026
Ένας από τους πιο βασικούς εκπροσώπους του piedmont blues (ενός πιο ντελικάτου στυλ σε σχέση με το blues του δέλτα) υπήρξε ο Καρολινέζος Pink Anderson. Ο Anderson ηχογράφησε για πρώτη φορά σχεδόν 100 χρόνια πριν, μετά θα χαθεί από τη δισκογραφία, δίχως να χαθεί από τη μουσική, αφού συμμετείχε σποραδικά σε medicine shows, για να τον βγάλει από την αφάνεια ο Samuel Charters το 1961, φέρνοντάς τον ξανά στις ηχογραφήσεις. Έκανε, δε, τόση εντύπωση στα σίξτις, ώστε εξανάγκασε τον Syd Barrett να δανειστεί το πρώτο συνθετικό του ονόματός του, για να ονοματίσει τους Pink Floyd...

Για τον Pink Anderson θα διαβάσεις στις σελίδες 19-21 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

20/8/2026
Της καθ’ ημάς Ανατολής... Davy Graham - Jenra
https://www.youtube.com/watch?v=n1mMDeYjOSE&list=RDn1mMDeYjOSE&start_radio=1

19/8/2026
Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης... Chicken Shack - The Way It Is (1969) [Blue Horizon]
https://www.youtube.com/watch?v=sFgCA-agQwM&list=RDsFgCA-agQwM&start_radio=1

19/8/2026
Σαν Κερκυραίοι χαιρόμαστε που η Μαντόνα ντύθηκε με την παραδοσιακή φορεσιά του νησιού. Εντάξει... μπορεί να του γ@ησε λίγο το κέρατο στο μπιχλιμπίδι, αλλά δεν πειράζει. Μας αρέσουνε και οι παρδαλές. Χαλάλι της.

RÖDTJUT σκληρό rock από την Σουηδία

Το rock στη Σουηδία ζει και βασιλεύει... τέλος πάντων ζει, και ζει καλά. Τούτο οφείλεται, προφανώς, στη μεγάλη ροκ παράδοση της χώρας, που, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, διαμορφώνει ριζωμένες ροκ συνειδήσεις. Δεκάδες, εκατοντάδες, ου μην αλλά και χιλιάδες, συγκροτήματα του rock, κάθε είδους rock (heavy metal, hard rock, progressive rock, psychedelic rock, folk rock κ.λπ.) αναπτύσσουν τις πορείες τους στη σουηδική σκηνή, ηχογραφώντας συνεχώς νέους αξιόλογους δίσκους. Ένα τέτοιο σχετικώς νέο ακόμη σουηδικό γκρουπ είναι και οι Rödtjut, οι οποίοι στον δεύτερο δίσκο τους, που αποκαλείται “Framtiden var bättre förr” (Το μέλλον ήταν καλύτερο πριν) [Sound Effect Records, 2026], ροκάρουν με σκληρό και ουσιαστικό τρόπο.

Κοιτώντας τις φάτσες των Σουηδών στο μέσα μέρος του gatefold βλέπω πως οι άνθρωποι δεν είναι πιτσιρικάδες. Δεν σημαίνει κάτι αρνητικό αυτό – πως rock παίζουν πλέον μόνον οι 50άρηδες (και οι μεγαλύτεροι). Απεναντίας, εγώ, το συγκεκριμένο, το μεταφράζω σε γνώσεις, κατασταλαγμένες απόψεις και εμπειρία. Διαβάζω τα ονόματα των Σουηδών: Fredde Johansson κιθάρα, τραγούδι, Hannes Hansson κιθάρες, Per Helm ντραμς, Per Svensson μπάσο. Δεν τους αναγνωρίζω όλους, αλλά τον Svensson (από Per Svensson Psychedelic Sounds, Cosmic Garden Project και Gold – σχήματα, για τα οποία υπάρχουν ήδη reviews στο blog) τον θυμάμαι καλά, όπως και τους δίσκους του με τα εν λόγω.
Έχουμε λοιπόν, στο “Framtiden var bättre förr”, μια σειρά οκτώ τραγουδιών (τέσσερα + τέσσερα, ανά πλευρά), που κινούνται πιο κοντά στο early seventies hard rock, με ευδιάκριτες prog άκρες σε διάφορα tracks. Στο “Vår tid”, το A4 ας πούμε, που διαθέτει ωραίο φλάουτο (Caspar Svensson) ή στο 9λεπτο επικό instrumental “Efter stormen”, που κλείνει τον δίσκο και στο οποίο ακούμε επιπλέον hammond (Fredrik Askerdal) καθ’ όλη τη διάρκειά του.
Το ύφος των Rödtjut φέρνει στη μνήμη μου διάφορα βρετανικά σχήματα των early 70s (τους T2 για παράδειγμα, ή τους Three Man Army, ή ακόμη και τους πρώιμους Nazareth κάποιες φορές), με τις συνθέσεις τους να είναι καλοδουλεμένες, στρωτές και στιβαρές, δημιουργώντας μία στέρεα ροκ βάση δίχως εκπτώσεις. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό τραγούδι του ύφους των Rödtjut είναι το B3 “Subversiv vals”, δίχως να υπολείπεται σε δύναμη και ουσία κάποιο από τα υπόλοιπα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/r%C3%B6dtjut

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 751

19/8/2026
Το να σε ενδιαφέρει το «άγνωστο» δεν σημαίνει πως δεν σ’ ενδιαφέρει το «γνωστό». Απλώς δεν γίνεται να γράφεις συνεχώς για τα προφανή – παρότι το τι είναι προφανές και τι όχι σηκώνει κι αυτό συζήτηση στις μέρες μας. Τέλος πάντων στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» ['Ογδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, τα άγνωστα και παραμελημένα blues πρόσωπα αποτελούν το κυρίως μενού, κι ένα απ’ αυτά είναι και ο πιανίστας Robert McCoy (σελ.92), ο οποίος είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί στη δεκαετία του 1930, μετά χάθηκε, για να τον ανακαλύψουν κι αυτόν το 1962, κάπου στην Αλαμπάμα, φέρνοντάς τον και πάλι στο στούντιο. Από τότε προέρχονται οι ηχογραφήσεις που υπάρχουν στο άλμπουμ που φαίνεται.

19/8/2026

Punks not dead…
https://www.youtube.com/watch?v=gsoGKtxHnoE&list=RDgsoGKtxHnoE&start_radio=1

18/8/2026
>>Πρθ: Εθνική επιτυχία η μείωση του δημόσιου χρέους, είναι μια από τις πιο ουσιαστικές κατακτήσεις των Ελληνίδων και των Ελλήνων<<
Φτωχοποιεί τους Έλληνες, με ανελέητη ακρίβεια και δυσβάσταχτους έμμεσους φόρους (άσε τους άμεσους) και επαίρεται... γιατί οι άνθρωποι βουτάνε τα καρότσια, με γεμάτα πράματα, από τις λαϊκές, ενώ ψωνίζεις, και αφήνουν στη θέση τους άδεια. Στην Ομόνοια γίνεται χαμός μου έχουνε πει, αλλά και στη γειτονιά μου δεν πάμε πίσω. Ο κόσμος δεν έχει να φάει, κυριολεκτικά, για να μη μείνουν παραπονούμενοι οι δανειστές. Όποιος νομίζει πως έχουμε βγει απ’ τα μνημόνια ζει σε άλλο πλανήτη.

17/8/2026
Not unlike texas garage punk…
https://www.youtube.com/watch?v=XbutDruQmmQ&list=RDXbutDruQmmQ&start_radio=1

16/8/2026
Έλβις, 49 χρόνια... για να σας προλάβω...

15/8/2026

Πέθανε και ο άνθρωπος, που όμνυε μια ζωή στο "λιγότερο κράτος", τουλάχιστον μέχρι εκείνο να τον... εκδικηθεί, κάποια στιγμή.

15/8/2026

Πέθανε προχθές ο Χρήστος Πριτσαπίδουλας. Παλιός δημοσιογράφος και φίλος εδώ μέσα. Είχε περάσει από πολλές εφημερίδες ο Χρήστος και βασικά από την «Ελευθεροτυπία». Είχαμε, δε, συχνή επαφή, και τελευταία φορά μιλήσαμε στο μέσεντζερ τον Ιούνιο, όταν τον ρώτησα κάτι για ένα πρόσωπο (συμπατριώτη του από το Μεσολόγγι) που μ’ ενδιέφερε. Ο Χρήστος με εκτιμούσε –προφανώς ήταν αμοιβαία η εκτίμηση– σχολίαζε σε διάφορα ποστ μου και πολλές φορές μου έστελνε μηνύματα για πρόσωπα και καταστάσεις του ελληνικού τραγουδιού, τα οποία ήταν για «μεταξύ μας» (όπως μου τόνιζε) και όχι δημοσιεύσιμα. Είχε φάει τη νύχτα με το κουτάλι στα 60s-70s ο Πριτσαπίδουλας κι ήξερε πολλά. Εγώ τα διάβαζα αυτά που μου έγραφε, όπως ακούς τις ιστορίες που σου λέει ένας μεγαλύτερος, και τα επεξεργαζόμουνα με τον δικό μου τρόπο. Τι άλλο; 

Το βασικότερο όλων (για μένα), που δεν γράφτηκε πουθενά. Ο Χρήστος ήταν αρχισυντάκτης στο «Μουσικό Εξπρές», το πρώτο μουσικό περιοδικό που αγόρασα στη ζωή μου, στο τέλος του 1979 (έχω από τότε το δεύτερο τεύχος, με ημερομηνία 16-30 Νοέμβρη 1979 κι από κει είναι το σκανάρισμα). Σνομπάριζα το «Ποπ & Ροκ», το οποίο ελάχιστες φορές αγόρασα (το ξεφύλλιζα βέβαια από φίλους), βαριόμουνα τον «Ήχο» λόγω των σελίδων με τα μηχανήματα, και τη «Μουσική» δεν την είχα ανακαλύψει ακόμη – και κάπως έτσι το «Μουσικό Εξπρές» ήταν το περιοδικό μου. Ο Χρήστος Γιαννακόπουλος (Πριτσαπίδουλας) ήταν φανατικός μουσικόφιλος και ακόμη φίλος του ροκ και του ελληνικού ροκ. Κι ας ήταν κομμουνιστής. (Το επισημαίνω αυτό, επειδή κάποιοι αγαθοί ή κακοπροαίρετοι νομίζουν πως οι κομμουνιστές έφτυναν, συλλήβδην, το ροκ). Εν ειρήνη.

14/8/2026
Μάρω... που έχεις αύριο τη γιορτή σου...
Γιατί διαβάζεις τα βιβλία
κι αδίκως τη ζωή σου τρως;
Δεν σου ’χουν μάθει στα σχολεία
πως είν’ αγέρας ο καιρός;
[ο Πυθαγόρας στο λέει κι άμα στο λέει ο Πυθαγόρας είναι πυθαγόρειος νόμος]
https://www.youtube.com/watch?v=CCxpTHcyAM4&list=RDCCxpTHcyAM4&start_radio=1

14/8/2026
>>Από 1η Σεπτεμβρίου η υποχρεωτική ηλεκτρονική καταχώρηση διαγνωστικών εξετάσεων<<
Ψευτοκυβερνάνε από μακριά, με πλατφόρμες και με sms. Στο πεδίο τα έχουν κάνει παντού σκατά, γιατί τα λεφτά έχουν φαγωθεί και τρώγονται συνεχώς από τους διαχρονικούς οπεκεπέδες. Δεν υπάρχει δίφραγκο... ούτε για ταξί, όπως έλεγε και το τραγούδι. Χώρα μπατίρισσα, με κλέφτες ζάπλουτους. Είναι η μεταπολεμική Ελλάδα των μνημονίων, της υποτέλειας και της πλήρους υποταγής στα πάσης φύσεως συμφέροντα, που αγωνιούν, δήθεν-τάχα, για το καλό μας. Χειρότερη και από τη μεταπολεμική Ελλάδα του ’45.