ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 703

22/2/2026
Μάγκες μου… και αναφέρομαι σε κάποιους σχολιαστές εδώ μέσα τα σχόλια των οποίων τα έριξα στα σκουπίδια.
Όταν θέλω να κάνω και να κάνουμε πλάκα ρίχνω εγώ το σύνθημα και η πλάκα γίνεται. Όταν όμως κάνω ένα σοβαρό ποστ, προβάλλοντας ένα άρθρο μου ας πούμε, είναι μ@λακία να βγαίνει ο άλλος από κάτω και να γράφει ό,τι του κατέβει. Να μου γ@μ@ει το ποστ δηλαδή.

Έγραψα, λοιπόν, ένα άρθρο για τον Τέρη Χρυσό, γιατί πάντα τον γούσταρα σαν καλλιτέχνη και προτείνω σε όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν στα search μου, και εδώ και στο δισκορυχείον, για να δουν τις πάμπολλες αναρτήσεις που έχω κάνει για τον Τέρη μέσα στα χρόνια. Δεν απολογούμαι φυσικά. Δεν απολογούμαι ποτέ και για τίποτα. Απλώς πληροφορώ.
Επίσης έχω αποδείξει όσο ελάχιστοι άλλοι ότι ξέρω να χειρίζομαι δύσκολα και αμφιλεγόμενα θέματα με τον καλύτερο και τον σοβαρότερο τρόπο – και απόδειξη αυτού είναι ότι δεν έχω κατεβάσει ποτέ ποστ από δω μέσα -ποτέ, το ξαναλέω-, ενώ και στο δισκορυχείον, μέσα σε 16+ χρόνια χιλιάδων αναρτήσεων συνέβη μόνο μια φορά κάτι (μόνο μια φορά, το τονίζω), επειδή κάτι σιχάθηκα και έκοψα έκτοτε κάθε επαφή με μια κατάσταση. Μία ίσον καμία λοιπόν.
Πληροφορώ λοιπόν τους ενδιαφερομένους πως δεν κωλώνω να γράψω περί Τέρη και Κούλη και σε ανύποπτο χρόνο, εδώ μέσα, έχω πάρει θέση – και μια και δυο φορές. Και η θέση μου χοντρικά είναι αυτή, όπως καταγράφεται σε ένα από τα παλαιότερα ποστ μου:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02NFB3vdgzx3cBJUks1w9o2ceovis1rrQMSLWj1UZcVPUhmKTGL33ZzwPcm2BP1jxsl&id=100014406333349&locale=el_GR
Από ’κει και πέρα οι πλακίτσες, που δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία του άρθρου «LITTLE TONY – ΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣ ιταλικά ποπ τραγούδια, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες στην Ελλάδα των 60s», που ανέβηκε χθες στο LiFO. gr, δεν θα βρουν θέση εδώ πέρα. Ξηγημένα πράματα.

22/2/2026
Φανταστείτε τι έχει γίνει σε άλλες φάσεις απείρως πιο σοβαρές, πολύπλοκες και σκοτεινές, που εξελίχθηκαν νύχτα, στο θεσσαλικό κάμπο, με 57 νεκρούς κτλ., όταν σ’ ένα δημόσιο επεισόδιο, μέρα-μεσημέρι, σ’ ένα νοσοκομείο, όπου τα ζμάρτφων είναι όσα και οι άνθρωποι, υπάρχει τέτοια επίσημη ανενδοίαστη απόκρυψη, παραχάραξη και παραποίηση της αλήθειας, όσον αφορά το ποιος άρχισε να βαράει ποιους, ποιος σηκώνει το χέρι του για να διαμαρτυρηθεί ή για να προφυλαχθεί και όχι για να γρονθοκοπήσει κτλ.

21/2/2026
Για όλους εμάς εδώ στην Καισαριανή, που κρατάμε τις αξίες του λαϊκού ψηλά...
https://www.youtube.com/watch?v=YoaTJlQ4C84

20/2/2026
Αυτό που τον δείχνει να ωρύεται μπροστά στον γιατρό, που του έχουν περάσει χειροπέδες εν τω μεταξύ, είναι από τα άγραφα. Πολύ μαύρο, πολύ σκοτεινό. ΕΑΤ-ΕΣΑ ξέρω γω... Όλο λες ότι τα έχεις δει όλα απ’ αυτόνανε και τελικά όλο και κάποιο χειρότερο ξεπροβάλλει.

20/2/2026
>>Εκείνη την εποχή υπήρχε πάντα ο Γιάννης Σπάρτακος στην Αθήνα (δες στο έκτο κεφάλαιο), όπως και ο Αλέκος Σπάθης στη Θεσσαλονίκη (μαζί με τα αδέλφια του, που ήταν επίσης μουσικοί), συνθέτοντας για το λυρικό θέατρο (οπερέττα). Όπως μαθαίνουμε από το περιοδικό «Τάμαριξ» [τεύχος #4, Απρ. 1997] στα χρόνια της Κατοχής οι Γερμανοί, έχοντας καταλάβει τον κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό, στη Θεσσαλονίκη, ιδρύουν δύο ορχήστρες, μία Συμφωνική και μία Ελαφράς Μουσικής, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Σπάθης. Μέσα από εκείνη την ορχήστρα, που αποτελείτο από πνευστά (σαξόφωνα, τρομπέτα), έγχορδα (βιολιά), πιάνο κ.λπ. και που έπαιζε και τζαζ φυσικά, θα προέκυπτε ένα πιο μικρό σχήμα, με τα αδέλφια Σπάθη, τον Αλέκο (πιάνο), τον Μενέλαο (βιολί) και τον Αντώνη (ντραμς), να πρωταγωνιστούν και στα κέντρα της εποχής (Παράδεισος, Ακαπούλκο). Όπως έλεγε ένας από τους μουσικούς εκείνου του σχήματος, ο ακορντεονίστας-πιανίστας Κώστας Καρανίκας (πάντα από το «Τάμαριξ»):
«Ο πολύς κόσμος πεινούσε (τότε). Δεν έπαυαν όμως να υπάρχουν και οι πλούσιοι, οι καπνέμποροι, οι μαυραγορίτες, που δεν είχαν πρόβλημα. Παίζαμε από τις εννέα το βράδυ, μέχρι τις δώδεκα που σταματούσε η κυκλοφορία. Μετά την Κατοχή με την Ορχήστρα του Σπάθη παίξαμε και στο Ντελίς. Ο καλύτερος κόσμος ερχόταν για να μας ακούσει. Όπου γίνονταν οι μεγάλοι χοροί, όπως το “Τριφύλλι” ή “Η Φανέλλα του Στρατιώτου”, η ορχήστρα ήταν παρούσα».<<

Από το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]

19/2/2026
Ορίστε, να πώς γίνονται οι επισκέψεις στους κοινωνικούς χώρους, ήρεμα και πολιτισμένα, χωρίς βρωμοκουκουέδες και παλιοανταρσύες να φωνάζουν, να φτύνουν, να βρίζουν και να σπρώχνουν...

19/2/2026
Πήγε στη Νίκαια για να προκαλέσει τζέρτζελο, προκειμένου να βγει μετά και να βρίζει τους κομμουνιστές, στήνοντας αναχώματα στην αυθόρμητη ευαισθησία και συγκίνηση που έδειξε ο λαός, με αφορμή τις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στο σκοπευτήριο – αν παρακολουθήσεις το ρεπορτάζ θα αντιληφθείς ότι δεν είχε κανένα ουσιαστικό λόγο, για να βρισκόταν σήμερα εκεί.

19/2/2026
Φάντης, Χατζηαθανασίου, Βισβίκης, Στασινόπουλος.

Το κορυφαίο progressive-fusion-jazz LP της ελληνικής δισκογραφίας είναι το τρίτο των Axis, από το 1973. Καθαρός Canterbury sound (με επεξεργασμένες επιρροές από Soft Machine βασικά) φτιαγμένο από τέσσερις έλληνες μουσικούς, που θα βρίσκονταν στο Παρίσι στα early 70s, έχοντας και ταλέντο φυσικά και βεβαίως τα σωστά ακούσματα.
Μέσω της συζήτησής μας με τον ντράμερ Στασινόπουλο, θα διαβάσεις για όλα αυτά στις σελίδες 193-197 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

18/2/2026
Απώλειες...
Με τον Τάσο Σταυρουλάκη (Tamistas-Mhnymal), που πέθανε προχθές στα 62 του, δεν γνωριζόμασταν από κοντά, αλλά ήμασταν φίλοι εδώ μέσα. Τον θυμάμαι δε από την εποχή του περιοδικού «Μια Απόπειρα στη Χαλκίδα», που το αγόραζα, όταν το εύρισκα, στο μέσο του ’80. Ήταν ραδιοφωνατζής ο Σταυρουλάκης, έγραφε κείμενα, τραγούδια κ.λπ.

Με τον συγγραφέα Κλέωνα Αρζόγλου, που πέθανε κι αυτός προχθές στα 75 του, δεν ήμασταν φίλοι εδώ μέσα, αλλά είχαμε βρεθεί σε κοινή παρέα, 2-3 φορές πριν από 25 χρόνια περίπου. Ο Κλέων, που ήταν ταξιδευτής, είχε ζήσει στα σέβεντις στη Σουηδία (στην Ινδία και αλλού), και θυμάμαι ακόμη μια συζήτηση που είχαμε κάνει, σε μια ταβέρνα κάπου μεταξύ Κηφισιάς και Εκάλης, για το σουηδικό ροκ. Ο Κλέων ήταν εκείνος που θα με μάθαινε να προφέρω σωστά τους Älgarnas Trädgård – όταν στην Ελλάδα τους άκουγες από φίλους να προφέρονται... όπως τύχει. Και ήταν τότε, όταν μου είχε χαρίσει και το πρώτο μυθιστόρημά του, ίσως το πιο ωραίο hippy μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα (γραμμένο από Έλληνα), το «Εγώ κι ο θείος Χάρης» στις εκδόσεις Σέλας, το 2001. Το βιβλίο αυτό έχει κάνει έκτοτε κι άλλες εκδόσεις, γιατί το ανακαλύπτουν συνεχώς όσοι κοιτάνε πίσω, στα σίξτις, στην εποχή «του ροκ εν ρολ, της μαριχουάνας, του ελεύθερου έρωτα, της επανάστασης του Μάη, αλλά και της απριλιανής χούντας των συνταγματαρχών» (όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο), και μάλιστα με «διορθωμένο» τίτλο, ως «Εγώ κι ο θείος Χάρις» (Χάρις αντί Χάρης). Εδώ βάζω το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης και λέω... καλά ταξίδια και στους δύο.

THE CLIXETS days go by

Τους Clixets τους παρακολουθώ από το 2020 και το δεύτερο, τότε άλμπουμ τους “Add Silence”. Για το σχήμα των αδελφών Βαλαδάκη (του Αντρέα και του Πάρι), είχα γράψει, τότε, πως... οι φίλοι μας έχουν ωραίες μελωδίες («μπητλικής» λογικής) και συνολικότερα ωραία τραγούδια, κινούμενα σ’ ένα ύφος σύγχρονης pop-rock μπαλάντας. Δεν θα τα έλεγα dreamy τα τραγούδια τους, ούτε post-rock και τα συναφή. Είναι pop-rock με καταφανείς αναφορές στα 80s (στα καλύτερα των Cutting Crew και των It’s Immaterial). Αυτά τότε... το 2020.

Η ποπ διάσταση των τραγουδιών των Clixets συνεχίζει να υπάρχει πέντε χρόνια αργότερα και αυτό το ακούμε καταφανώς στο νέο mini-LP τους, που αποκαλείται “Days Go By” [Private Pressing, 2025], με τα τέσσερα + δύο κομμάτια ανά πλευρά βινυλίου και με όλα τα «σωστά» vibes να εκλύονται κατά ριπάς, μέσα από την πολύ δυνατή και καθαρή παραγωγή του Kostas Ekelon, την μείξη του Πάρι Βαλαδάκη και το mastering του Νίκου Παπαδόπουλου.
Υπάρχει, όμως, μία μετατόπιση –θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο αυτό–, όσον αφορά τα ποπ χρώματα και επιχρίσματα, καθώς τούτα κινούνται, τώρα, σε περισσότερο 90s καταστάσεις, φέρνοντας στη μνήμη συνθέσεις των Tindersticks ή και των Raining Pleasure, έχοντας, όμως, πάντα, την ίδια θερμή και ουσιαστική αντιμετώπιση.
Εννοώ πως οι Clixets είναι ταλαντούχοι, ξέρουν να γράφουν τραγούδια, και όχι να υποκρίνονται ότι γράφουν, με αποτέλεσμα και αυτό το mini-LP τους να κυλάει μέσα στην καλή διάθεση και την ακουστική ομορφιά. Τραγούδια σαν τα “1995”, “Where did your heart go?” και “Gold and glue” είναι από εκείνα, που μπορείς να τ’ ακούς και να τα ξανακούς συνεχώς, με όλη τη δουλειά να αποπνέει, σε κάθε διάστασή της, υψηλή καλλιτεχνική συνείδηση.
Στην ηχογράφηση του “Days Go By” πήραν μέρος οι Andreas Valadakis φωνή, πιάνο, σύνθια, Paris Valadakis ηλεκτρικό, ακουστικό μπάσο, φωνητικά, Kostas Ekelon προγραμματισμός, σύνθια, Lola Yiannopoulou πιάνο, Katerina Tepelena βιολί, Tasos Gousetis βιολί και Ria Anastasiou τσέλο.
Επαφή: https://www.facebook.com/theclixets?locale=el_GR

LITTLE TONY – ΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣ ιταλικά ποπ τραγούδια, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες στην Ελλάδα των 60s - ένα πάρτι με τα La donna di picche (Ήταν μια οπτασία), Mulino a vento (Μύλος η καρδιά μου) και άλλα πολλά

Τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και σκέφτηκα πως θα άξιζε να παρτάρουμε με μια σειρά από ιταλικά τραγούδια των σίξτις, τραγουδισμένα από τον Σανμαρινέζο Little Tony βασικά, και μεταφερμένα στα ελληνικά με τη φωνή του Τέρη Χρυσού κυρίως. Λέμε για τεράστιες επιτυχίες στην Ιταλία και την Ελλάδα, την ίδια ακριβώς εποχή (από το 1966 έως το 1969-70 χοντρικά), που δεν έχουν χάσει ίχνος από τη ζωντάνια και την αμεσότητά τους σχεδόν 60 χρόνια μετά.

Ο Little Tony (1941-2013), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Antonio Ciacci, είχε γεννηθεί από σανμαρινέζους γονείς στο Τίβολι, και παρότι θα ζούσε σχεδόν μόνιμα στην Ιταλία, εντούτοις δεν θα έπαιρνε ποτέ την ιταλική υπηκοότητα. Θα παρέμενε πάντοτε Σανμαρινέζος – και μία από τις πιο διάσημες καλλιτεχνικές προσωπικότητες, εννοείται, αυτής της λιλιπούτειας χώρας.
Προερχόμενος από μουσική οικογένεια, ο μικρός Antonio θα έμπλεκε από νωρίς με το τραγούδι, γνωρίζοντας επιτυχία από το ξεκίνημά του σχεδόν. Βασικά, εκείνο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως ο Little Tony (το “Little” δανεισμένο από τον Little Richard) ήταν ένας από τους πρώτους ιταλούς ροκεντρολάδες, καθώς το 1957-58 το ροκ εν ρολ δεν είχε ξεφουσκώσει ακόμη και υπήρχε πολύς χώρος (και όχι μόνο στην Ιταλία), για να τον καλύψεις και να ξεκινήσεις τη δική σου πορεία.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, στο ξεκίνημα της διαδρομής του, συμβαίνει κάτι μοναδικό για τον Little Tony. Τον ακούει στο Μιλάνο –μαζί με τα αδέλφια του, που ήταν επίσης μουσικοί– ένας άγγλος ιμπρεσάριος, ο Jack Good, ο οποίος εντυπωσιάζεται από το γκρουπ καλώντας το στο Λονδίνο. Παρότι οι Little Tony and His Brothers είχαν να συναγωνιστούν μεγάλα ονόματα της βρετανικής ροκ εν ρολ σκηνής, σαν τους Cliff Richard, Billy Fury, Marty Wilde, Tommy Steele κ.ά., θα τα πήγαιναν μια χαρά. Θα παρέμεναν, εννοώ, στο Νησί δυο-τρία χρόνια κάνοντας και μια επιτυχία με το “Too good” (των Doc Pomus-Mort Shuman), μπαίνοντας στο βρετανικό Top-50 στις 2 Ιανουαρίου 1960 και φθάνοντας έως τη θέση #13.
Εντάξει, δεν θα μπορούσε να αντέξει επί μακρόν τον βρετανικό συναγωνισμό ο Little Tony, με αποτέλεσμα το 1961 να επιστρέψει στην Ιταλία, κάνοντας, με το που πατάει το πόδι του εκεί, μια τεράστια επιτυχία, καθώς στο φεστιβάλ του Sanremo εκείνης της χρονιάς θα τραγουδούσε το “24 mila baci” (το ίδιο τραγούδι θα το έλεγε και ο Adriano Celentano φυσικά, που ήταν ένας από τους συντελεστές του, μαζί με τον σκηνοθέτη Lucio Fulci κ.ά.) κατακτώντας δεύτερη θέση – και φέρνοντας το ροκ εν ρολ στη σκηνή αυτής της διάσημης διοργάνωσης. Παίζοντας σε δύο ταμπλό, σε μουσική και κινηματογράφο (ως ωραίο παιδί, που «τα έλεγε» κιόλας, θα γυρνούσε καμιά 15αριά ταινίες στα σίξτις), ο Little Tony αναγνωριζόταν χρόνο με το χρόνο όλο και πιο πολύ, για να φθάσει στο peak της διαδρομής του μετά το μέσο των σίξτις. 

Το 1966 ο Little Tony θα έλεγε στο Cantagiro, έναν φημισμένο διαγωνισμό τραγουδιού εκείνων των ετών, το “Riderà”, ένα γαλλικό τραγούδι που είχε πρωτοπεί ο Hervé Vilard ως “Fais la rire” και το οποίο θα έκανε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Αυτό το “Fais la rire” θα το έλεγε, τότε, και ο Τέρης Χρυσός στην Ελλάδα, στα γαλλικά – και θα ήταν αυτό το πρώτο κοινό τραγούδι, που θα απέδιδαν οι δυο τους. Να λοιπόν πώς μπαίνει στην ιστορία μας ο έλληνας ερμηνευτής, που ψαχνόταν μέχρι τότε για να βρει το στυλ του. 

Εννοώ πως έως και το 1966 ο Χρυσός έλεγε ελαφρά, γλυκερά και έντεχνα ελαφρά τραγούδια (είχε συνεργαστεί με τους Στέλιο Καζαντζίδη-Μαρινέλλα, Μανώλη Χιώτη, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Μίμη Πλέσσα, Κώστα Κλάββα κ.ά.), ενώ ήταν σίγουρο πως η φωνή του είχε άλλες ποιότητες, περισσότερο μοντέρνες, περισσότερο σέικ, σόουλ και τ’ ανάλογα. Αυτό θα αποδείκνυε, τέλος πάντων, η ιστορία.

Μια πολύ μεγάλη επιτυχία του Little Tony, στην Ιταλία, ήταν το περίφημο “Cuore matto”, που είχε ακουστεί στο φεστιβάλ του Sanremo το 1967 (το τραγούδι είχε πει εκεί και ο Mario Zelinotti). Το “Cuore matto” μπορεί να κατατάχθηκε δέκατο στη διοργάνωση, αλλά αυτό δεν θα το εμπόδιζε να σπάσει τα ταμεία, πουλώντας, μέσα στο ’67, πάνω από ένα εκατομμύριο δισκάκια. Ένα τέτοιο τραγούδι, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους τους Έλληνες, με τον Νότη Κύταρη να βάζει ελληνικά λόγια στην ιταλική σύνθεση και ως «Τρέμει η καρδιά μου» [Pan-Vox] να το κάνουν επιτυχία οι Ariones. Μάλιστα, μέσα στο ’67, θα το έλεγαν, στην Ελλάδα, στα ιταλικά και κάποιοι Polizzi Brother’s (τους οποίους οι «Μοντέρνοι Ρυθμοί» τους αναφέρουν ως ιταλική ορχήστρα). Φυσικά, η εκτέλεση του Little Tony είναι και παραμένει ασυναγώνιστη...

Η συνέχεια εδώ...

https://www.lifo.gr/culture/music/little-tony-teris-hrysos-italika-pop-tragoydia-poy-eginan-megales-epityhies-stin

MAURICIO EINHORN / IDRISS BOUDRIOUA ORCHΕSTRA φυσαρμόνικα και bossa jazz

Ο Mauricio Einhorn, ο βραζιλιάνος φυσαρμονικίστας και συνθέτης της bossa/jazz μπορεί να οδεύει, πλέον, για τα 94 χρόνια του, όμως εξακολουθεί να παραμένει ενεργός σε πάλκο και δισκογραφία. Λέμε για έναν μουσικό με τεράστια ιστορία, η οποία χάνεται στα βραζιλιάνικα fifties, ηχογραφώντας ανελλιπώς από την αρχή της δεκαετίας του ’60. Το πιο νέο άλμπουμ του Einhorn γίνεται σε συνεργασία με την Idriss Boudrioua Orchestra, είναι γραμμένο σε στούντιο της Copacabana και της Jacarepaguá (του Rio) τον Φεβρουάριο του 2025, και αποκαλείται “Mauricio and Horns” [IN+OUT Records / AN Music, 2025]. Στο άλμπουμ αυτό δεν συμμετέχουν μόνο ο Einhorn (σε φυσαρμόνικα, συνθέσεις) και η Idriss Boudrioua Orchestra (ο Idriss Boudrioua είναι άλτο σαξοφωνίστας, αλλά ο ενορχηστρωτής εδώ είναι ο τρομπονίστας Rafael Rocha), μα και διακεκριμένοι guests όπως ο κλαρινίστας Paquito D'Rivera και ο κιθαρίστας Lula Galvão... οπότε αντιλαμβάνεστε.

Κατ’ αρχάς λέμε για μιαν 8μελή ορχήστρα που εμφανίζεται σε εννέα κομμάτια, ενώ στα τρία υπόλοιπα προστίθενται ακόμη τρεις οργανοπαίκτες. Γενικώς, υπάρχει ισχυρός οργανικός πλουραλισμός στο “Mauricio and Horns”, που προσδίδει στην ηχογράφηση έναν αέρα λαϊκής μεγαλοπρέπειας. Στα περισσότερα tracks του δίσκου ο Einhorn συμμετέχει ως συνθέτης, αλλά υπάρχουν και κάποιες versions, όπως εκείνες στα στάνταρντ “Laura” (David Raskin / Johnny Mercer) και “Have you met Miss Jones” (Richard Rodgers / Lorenz Hart), που προσδίδουν στο άκουσμα μία ακόμη πιο κλασική χροιά.
Γενικώς έχουμε να κάνουμε με μια μουσική «άνετη» στο αυτί, λαϊκή με άλλα λόγια, αλλά ταυτοχρόνως και ουσιαστική, με θαυμάσιες σολιστικές επιδείξεις από πάμπολλους οργανοπαίκτες, που έχουν τον τρόπο να αφήνουν με τα παιξίματά τους μιαν ευθυμία αναμεμιγμένη με νοσταλγία (ιδίως μέσω των ηχοχρωμάτων που σκορπίζονται από τον Einhorn στη φυσαρμόνικα). Φυσικά, η bossa nova αποτελεί στο “Mauricio and Horns” μιαν ισχυρή επιρροή, αλλά υπάρχει και πολλή jazz εδώ, σε συνδυασμούς, που καταδεικνύουν και την τεράστια εμπειρία των συμμετεχόντων, μα και την ικανότητά τους να κινούνται σε όλους τους ενδιάμεσους χώρους (μεταξύ bossa και jazz εννοούμε), προβάλλοντας περίσσεια πάθους και φαντασίας.

THOMAS STRØNEN / TIME IS A BLIND GUIDE το νέο άλμπουμ τους στην ECM

Οι Time Is A Blind Guide είναι το σχήμα του νορβηγού ντράμερ Thomas Strønen στην ECM (ΑΝ Μusic). Εμφανίστηκαν εκεί το 2015 με το φερώνυμο άλμπουμ τους, για να ακολουθήσουν το “Lucus” το 2018 και το “Off Stillness” πέρυσι (2025). Η σύνθεση του γκρουπ έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια κι έτσι, σήμερα, Time Is A Blind Guide είναι ο Thomas Strønen ντραμς, η Ayumi Tanaka πιάνο, ο Håkon Aase βιολί, ο Leo Svensson Sander βιολοντσέλο και ο Ole Morten Vågan κοντραμπάσο – με το άλμπουμ να ηχογραφείται τον Δεκέμβριο του 2021 στο Όσλο, για να κυκλοφορήσει, τελικώς, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Και οι επτά συνθέσεις που καταγράφονται, εδώ, ανήκουν όλες στον Strønen και δεν είναι «εύκολες», ούτε εύκολο είναι να περιγραφούν. Δεν έχουμε ακριβώς jazz ή έστω σύγχρονη jazz εδώ, αλλά περισσότερο σύγχρονη μουσική – με την jazz να παίζει ένα ρόλο οπωσδήποτε, αλλά, ταυτοχρόνως, να ακούγονται και άλλες επιρροές βασικά αβάντ και «δωματίου». Το αποτέλεσμα, το ξαναλέμε, δεν είναι εύκολο, ούτε προφανές. Ο Strønen δημιουργεί μία σειρά απαιτητικών συνθέσεων, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι συνθετότητά τους. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει πως το άκουσμα είναι ψυχρό και ακαδημαϊκό. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, καθώς η ατμόσφαιρα των συνθέσεων είναι ελκυστική, με τα όποια προχωρημένα στοιχεία να εντάσσονται άψογα στο σύνολο, δημιουργώντας ιδιαίτερες και ξεχωριστές στιγμές. Στο “Season”, ας πούμε, αντιλαμβάνεσαι κάποια μοτίβα eastern music (japanese εννοώ), με το ρυθμικό τμήμα να πρωταγωνιστεί, και με τα έγχορδα να δημιουργούν τις δικές τους συσχετίσεις – με τις συνήθως αργές εξελίξεις των συνθέσεων να ορίζουν, περαιτέρω, τους απαραίτητους χώρους, ώστε να μπορέσουν να αναμετρηθούν, επί ίσοις όροις, όλα τα όργανα. Σαν σολίστας, τέλος, ο Strønen είναι καταπληκτικός, και αυτό το αντιλαμβάνεσαι σε κομμάτια σαν το “Dismissed”, το οποίο οδηγεί όχι μόνο στα σημεία των προσωπικών καταδείξεών του, αλλά καθ’ όλη την εξέλιξή του.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 702

18/2/2026
Σάκης Παπαδημητρίου – Φλώρος Φλωρίδης «Αυτοχεδιάζοντας στου Μπαράκου» (η ηχογράφηση στις 15 Απριλίου 1979 στο Jazz Club στην Πλάκα, η κυκλοφορία του δίσκου το 1980). Γι’ αυτό το ιστορικό άλμπουμ της δικής μας αυτοσχεδιαστικής τζαζ θα διαβάσεις λεπτομέρειες στις σελίδες 229-235 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

18/2/2026

10 χρόνια... Παντελής Παντελίδης – «Μηχανή του Χρόνου»...
https://www.youtube.com/watch?v=fbpzhIuzojw

17/2/2026
Πώς γίνεται σχεδόν 60 χρόνια μετά να σου σηκώνεται η τρίχα, παρότι το έχεις ακούσει δεκάδες φορές; David McWilliams - Days Of Pearly Spencer...  
https://www.youtube.com/watch?v=KIVwGGwEW94&list=RDKIVwGGwEW94&start_radio=1

17/2/2026
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν, έξω από την Πάτρα, τον πιανίστα της τζαζ Γιώργο Μεταξά, που έφυγε από τη ζωή το 2023. Ο Μεταξάς είχε μαθητεύσει στην τζαζ, στην Σοβιετική Ένωση (είχε γεννηθεί στην Κολχίδα της Γεωργίας), πριν έρθει στην Ελλάδα και εγκατασταθεί στην Πάτρα περί το μέσο των 90s. Είχα γνωρίσει τον Μεταξά, τον είχα δει live (θαυμαστή εμπειρία) και έχω ακούσει, φυσικά, και την μικρή δισκογραφία του. 

Το σημαντικό για μένα είναι πως είχαμε κάνει μία συζήτηση, τότε, στα 90s, με τον φοβερό αυτόν πιανίστα και αυτοσχεδιαστή, στην οποία (συζήτηση) θα τον ρωτούσα, ανάμεσα σε άλλα, και για την τζαζ στη Σοβιετία, το πώς την αντιμετώπιζε το κράτος κτλ. Θα διαβάσεις πολλά για τον Γιώργο Μεταξά στο «100 χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 281-285...

16/2/2026
Η σχέση του μεγάλου αρχιμουσικού Δημήτρη Μητρόπουλου με την τζαζ ίσως δεν είναι ευρέως γνωστή. Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στις σελίδες 70-76, περιγράφεται με λεπτομέρειες αυτή η σχέση μέσα από ένα σπάνιο δικό του κείμενο, συνεντεύξεις και άλλα τινά. Στη φωτογραφία ο Δημήτρης Μητρόπουλος με τον Duke Ellington, την άνοιξη του 1957, στην πρόβα του κονσέρτου “Music for Moderns”.

15/2/2026

Κάποιοι φασίστες έδωσαν άδεια, στη δεκαετία του ’60, για να λειτουργήσει μπουζουξίδικο, μέσα στον ιερό χώρο του Σκοπευτηρίου, λίγα μέτρα μακριά από τον τόπο της εκτέλεσης. Ναι, για το εκτρωματικό πλέον Χάραμα λέω, που αποτελεί μια ντροπή για όλους όσους περνούν κάθε μέρα από κει.
Κάτω τα χέρια από το Σκοπευτήριο. Όχι στην παράδοσή του στα συμφέροντα. Έξω οι ιδιώτες από το χώρο. Να γκρεμιστεί το «σαράι» του Χαράματος (ό,τι έχει απομείνει από το άθλιο, κενού περιεχομένου, οικοδόμημα) και να αποδοθεί ο χώρος στο λαό της Καισαριανής και της Αθήνας. Όχι θέατρο 700-800 θέσεων δίπλα στο μνημείο των διακοσίων, όχι αναψυκτήρια, όχι καφετέριες.
Το Σκοπευτήριο επιβάλλεται να παραμείνει χώρος προσκυνήματος, περισυλλογής και ήπιων δράσεων, απολύτως φιλικών προς την ιερότητα του χώρου, με ελεύθερη πρόσβαση, παντού, για όλους.
Κάθε αριστερός, και κάθε κομμουνιστής, πρώτα-πρώτα, οφείλει όλα αυτά να τα σκεφθεί πολύ καλά, γιατί σε λίγο θα είναι αργά...

14/2/2026
Για τον Λεβ (Σπανίδης το κανονικό επώνυμό του), που είχε γεννηθεί στο Σουχούμι της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης και που θα ερχόταν στην Ελλάδα, για να διαπρέψει ως τζαζ πιανίστας και συνθέτης τουλάχιστον για μια 25ετία, και βασικά στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 (πέθανε νέος εν τω μεταξύ στο τέλος των 60s), μου είχε μιλήσει ο Γεράσιμος Λαβράνος (που τον είχε γνωρίσει φυσικά), όπως και ο Γιώργος Κοντραφούρης (στα αυτιά του οποίου είχαν φθάσει τα κατορθώματα του Λεβ, μέσα από διηγήσεις).

Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στις σελίδες 160-163, θα διαβάσεις αρκετά στοιχεία για τον Λεβ, και βεβαίως για την αγνοημένη δισκογραφία του...

13/2/2026
To Διεθνές Φεστιβάλ Τζαζ και Αυτοσχεδιαζόμενης Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης υπήρξε ένα από τα 2-3 πιο σημαντικά jazz events, που οργανώθηκαν ποτέ στη χώρα. Διήρκεσε αρκετά χρόνια και εμφανίστηκαν στις σκηνές του τεράστια ονόματα της τζαζ. Θρυλικά σήμερα.
Προσωπικά είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω εκδηλώσεις του σε δύο χρονιές, και σ’ αυτήν του ’88 είχα δει, ανάμεσα σε άλλους, για πρώτη φορά, τον Pharoah Sanders.

Την πλήρη ιστορία αυτού του τρομερού τζαζ φεστιβάλ, με όλες τις line-ups αναλυτικά ανά χρονιά, θα τη διαβάσεις σε όλες τις λεπτομέρειές της μόνο στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελίδες 247-254), που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

13/2/2026
πήγε ο χωροφύλαξ και ρουφιάνεψε τη ζωή στο σπυρέτο – δεν ξέρω αν αυτό είναι αξιόποινο ή αν συνιστά παρακράτος – σίγουρα δείχνει πως κάποια... πτώματα ασφαλείας βρίσκονται σε άμεση επικοινωνία με την εξουσία – και πως η εξουσία, που νοιώθει καθεστώς και ατρόμητη, κι έχει παντού τους ανθρώπους της, δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να το ομολογήσει, κυνικά, και μέσα στο κοινοβούλιο – όλα στο φως... (γέλιο)

JACOB KARLZON & RHANI KRIJA Σουηδός και Μαροκινός σε πλήκτρα και κρουστά

Ένας σουηδός πιανίστας-κιμπορντίστας, ο Jacob Karlzon, γνωστός την τελευταία 30ετία από διάφορα άλμπουμ και συνεργασίες του στην ευρωπαϊκή τζαζ σκηνή κι ένας μαροκινός ντράμερ-περκασιονίστας, ο Rhani Krija, με τη δική του επίσης ιστορία στο χώρο (έχει ηχογραφήσει με Sting, Al Di Meola, Passport κ.ά.), συνεργάζονται εδώ σ’ ένα άλμπουμ δέκα κοινών και πρωτότυπων συνθέσεων υπό τον τίτλο “Mosaic” [Intuition / ΑΝ Music, 2025].

Οι συνθέσεις των Karlzon & Krija είναι διαφορετικών υφών. Άλλες είναι περισσότερο έντονες, με ισχυρή χρήση των ντραμς και με το πιάνο να εμφανίζει και αυτό κρουστές προσαρμογές (λέμε για κομμάτια που καταγράφουν, χοντρικώς, την δεξιοτεχνία των δύο μουσικών), ενώ άλλες είναι εκείνο που λέμε ατμοσφαιρικές, με το πιάνο και τα πλήκτρα να δημιουργούν «τοπία» και με τα κρουστά να δρουν το ίδιο... καταπραϋντικά, ενταγμένα μέσα σ’ ένα περιβάλλον ενατένισης. Υπάρχουν φυσικά και ενδιάμεσης έντασης συνθέσεις, με τον Krija να εμφανίζει μια αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα στο ύφος των μελωδιών που χαράζει ο Karlzon, και με το όλον άκουσμα να διαπνέεται από μια νεορομαντική διάθεση (στο “Glow” φερ’ ειπείν, ένα από τα ωραιότερα tracks του “Mosaic”). Επιρροές από τις ύστερες μουσικές των Oregon μπορεί να ανιχνευτούν εδώ, με κομμάτια σαν το πολύ καλό “Zenith” να φανερώνουν την άψογη συνεργασία των δύο οργανοπαικτών, σ’ ένα κοινό πλαίσιο – με τον λυρισμό και τον πλούσιο συναισθηματισμό να συνυπάρχουν με την «ελευθερία» και το αυτοσχεδιαστικό πνεύμα.

WU WEI / MARTIN STEGNER / JANNE SAKSALA ένα περίεργο αναγεννησιακό-μπαρόκ τρίο

Ένα περίεργο αναγεννησιακό-μπαρόκ τρίο έχουμε εδώ. Το περίεργο έγκειται στο γεγονός πως ο ένας από τους τρεις μουσικούς, ο Wu Wei, είναι Κινέζος και χειρίζεται sheng (αυτό το περίεργο πολυφωνικό πνευστό με τους κάθετους σωλήνες και τον γλυκόλαλο ήχο). Οι άλλοι δύο είναι ο Γερμανός Martin Stegner, που χειρίζεται βιόλα και ο Φινλανδός Janne Saksala, που χειρίζεται κοντραμπάσο.

Οι τρεις μουσικοί, στο “Pur ti miro” [ECM Records / ECM New Series / AN Music, 2025] (από την φερώνυμη σύνθεση του Monteverdi) αποδίδουν συνθέσεις των Johann Sebastian Bach, Claudio Monteverdi, Antonio Vivaldi, καθώς και ένα παραδοσιακό νορβηγικό, δημιουργώντας ένα θαυμάσιο ακρόαμα – η 40λεπτη διάρκεια του οποίου αποδεικνύεται μικρή.
Πανέμορφη μουσική (δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου) ερμηνευμένη από masters των οργάνων τους, σ’ ένα άλμπουμ που μόνο εγκωμιαστικά λόγια μπορεί να προκαλέσει.

33 LOVERS, THE CLIXETS, BOKAVOY: τρία πρόσφατα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων που αξίζουν – με επιρροές από την pop psych των 60s, μέχρι cinematic, electro και indie 90s

Η ψαγμένη ποπ στην Ελλάδα είναι ανοικτή προς πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις συγκρατώντας στοιχεία από μια μεγάλη διαδρομή, που ξεκινά από τα 60s και φθάνοντας έως τα 90s. Αυτό φαίνεται και στα τρία πρόσφατα άλμπουμ των 33 Lovers, The Clixets και Bokavoy, για τα οποία γράφουμε στη συνέχεια...

33 LOVERS: Am I in a Dream [Inner Ear, 2026]
Το δεύτερο άλμπουμ των 33 Lovers, που αποκαλείται “Am I in a Dream”, με τα τέσσερα και πέντε κομμάτια ανά πλευρά, ξεκινά από ’κει όπου είχε σταματήσει το “Ghost Flower” του 2023, επεκτείνοντας την indie pop αισθητική και προβληματική εκείνου του δίσκου προς περισσότερο pop psych διαδρομές.
Αυτό που χαρακτηρίζει την τραγουδοποιία των 33 Lovers (βασικά όλα τα κομμάτια αποτελούν συνθέσεις του Στράτου Κύρη) είναι μια τάση προς την απλότητα. Και είναι τούτο κάτι που το παρατηρείς παντού, στο “Am I in a Dream”, σε μελωδίες, στίχους, ενοργανώσεις και ερμηνείες, από το ξεκίνημά του σχεδόν, στα tracks της πρώτης πλευράς “Might care” και “Free”, μέχρι το “Still life”, το “If you only love you” και το “Forget me not” (ένα από τα ωραιότερα) της δεύτερης.
Φυσικά και στα ελαφρώς πιο σύνθετα κομμάτια, όπως είναι το “It’s Sunday” για παράδειγμα, το άθροισμα δεν αλλάζει, κάτι που δείχνει πως οι 33 Lovers μπορούν να εμφανίζονται πάντα προσιτοί απέναντι στους ακροατές τους, δίχως πολυπλοκότητες και περιαυτολογίες. Τα δίλεπτα και τρίλεπτα τραγούδια τους το αποδεικνύουν.
33 Lovers είναι, τώρα, οι Stratos Kiris φωνή, κιθάρες, Vasilis Nissopoulos μπάσο, φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, σύνθια, κρουστά και Sotiris Ntouvas ντραμς, με τις βοήθειες, σε πλήκτρα, κιθάρες και τρομπέτα να μην διαφοροποιούν τη βασική κατεύθυνση του δίσκου. Ταιριαστό το εξώφυλλο της Ήρας Σταματοπούλου.
Επαφή: https://33lovers.bandcamp.com/album/am-i-in-a-dream
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tria-prosfata-almpoym-ellinikon-sygkrotimaton-poy-axizoyn

JOHN SCOFIELD / DAVE HOLLAND για τη μοναδική, πρόσφατη συνεργασία τους στην ECM

Δύο από τους στυλοβάτες του καταλόγου της ECM (ΑΝ Μusic), οι John Scofield και Dave Holland, που έχουν βρεθεί μαζί σε διάφορα projects έξω από την γερμανική εταιρεία (σε σχήματα του Herbie Hancock, του Joe Henderson, στους Scolohofo μαζί με Joe Lovano και Al Foster) έχουν τώρα την ευκαιρία να συνυπάρξουν, και μάλιστα σε σχήμα ντουέτου, ηχογραφημένοι στο NRS Recording Studio στο Catskill της Νέας Υόρκης, τον Αύγουστο του ’24. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους καταγράφεται στο άλμπουμ “Memories of Home” (2025), το οποίο αποτελείται από εννέα συνθέσεις (πέντε του Scofield και τέσσερις του Holland), μέσης και μεγαλύτερης διάρκειας, ικανές να δημιουργήσουν δεδομένο.

Υπάρχει, θέλω να πω, μια απλότητα από τη μια μεριά, καθώς οι μελωδίες προσεγγίζονται με γνώμονα την άμεση λειτουργικότητά τους, ενώ από την άλλη αντιλαμβάνεσαι την επεξεργασία που έχει συμβεί, μέσω της συσσωρευμένης εμπειρίας και γνώσης, στο σύνολο του υλικού, ώστε να εμφανίζεται αυτό με μια συγκεκριμένη μορφή. Το τονίζουμε τούτο και σε σχέση με την ιστορία των δύο μουσικών, του Άγγλου Holland και του Αμερικανού Scofield, και της διαδρομής τους εντός συγκεκριμένων αισθητικών περιοχών – και όχι κατ’ ανάγκην συμπιπτουσών. Οι “Mine are blues” και “Memorette” του Scofield, όπως και οι “Mr. B (Dedicated to Ray Brown)” και “Not for nothin’” του Holland είναι συνθέσεις τις οποίες αντιλαμβάνεσαι ως μια τομή, ως ένα κοινό πλαίσιο, των αναφορών των δύο οργανοπαικτών – ικανών, σε κάθε περίπτωση, να συνδέσουν ευρωπαϊκά και αμερικάνικα στοιχεία σ’ ένα ενιαίο σώμα, μέσα από ένα δικό τους σύστημα δημιουργικών αλληλεπιδράσεων. Ως μεγάλοι μουσικοί το καταφέρνουν δίχως πρόβλημα.