ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 753

25/8/2026
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν τον Βρετανό bluesman και folkist Mike Cooper, με πορεία στη μουσική που ξεκινάει στα σίξτις και που φθάνει έως σήμερα. Ο Cooper έχει παίξει και στην Ελλάδα live, ενώ τον αναφέρω και σε σχέση με το κόνσεπτ «Blues & Ρεμπέτικο» στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Λεπτομέρειες στη σελίδα 200...
[δύο παλιά άλμπουμ του Mike Cooper στη φωτό – το “Oh Really!?” από το 1969 και το “Do I Know You?” από το 1970]

24/8/2026

>>Μέ σειρά δικαστικῶν ἐνεργειῶν καί κόντρα σέ μεγάλα συμφέροντα ἡ Εἰσαγγελέας Πρωτοδικῶν Νάξου, Αἰκατερίνη Λύρα, τό 2024 διενήργησε κατεπείγουσα προκαταρκτική ἐξέταση, πού ἀφοροῦσε στόν ἐντοπισμό, τόν ἔλεγχο νομιμότητας καί τήν ἐπικινδυνότητα αὐθαίρετων πεδίων προσγείωσης (ἑλικοδρομίων), πού λειτουργοῦσαν ἀνεξέλεγκτα στίς Κυκλάδες (μέ ἐπίκεντρο τήν Σαντορίνη).<<

Έχουν περάσει... αιώνες από τότε που κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος του Paul Mauriat, με το jet-set, εν τω μεταξύ, να έχει πλήρως λουμπενοποιηθεί.

24/8/2026
Μια συνηθισμένη μέρα του 1966 (δες τη φωτό). Μηνιγγίτιδες, καράβια που συγκρούονται, γυναίκες που αυτοκτονούν, φίλος σκοτώνει φίλο αντί για πουλιά, γέρος πέφτει από σκάλα και σκοτώνεται, κλέφτες συλλαμβάνονται κτλ. Τηλεόραση δεν υπάρχει ακόμη στη χώρα, και πού βρίσκουν θέση όλα αυτά; Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας, σε ολιγόλογα μονόστηλα. Ίσα-ίσα, δηλαδή, να τα πιάνει το μάτι σου.

Σήμερα όλα αυτά θα γίνονταν πρωτοσέλιδα και πρώτες ειδήσεις σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, σάιτ κι εφημερίδες, γιατί επιδεικνύουμε μια σιχαμερή λαγνεία προς την καταστροφή και το θανατικό, διασπείροντας τον τρόμο και το φόβο στην κοινωνία.
Ακόμη και για τους θανάτους, παλιά, τα μίντια, δεν έδιναν λεπτομέρειες. Οι βασικές διατυπώσεις ήταν... πέθανε «αιφνιδίως» ή έπειτα από «μακρά ασθένεια». Εκεί και τέρμα. Δεν υπήρχαν λεπτομέρειες, άλλου τύπου – που πάνε κόντρα και στο ιατρικό απόρρητο εδώ που τα λέμε. Το κακό το ξορκίζανε οι άνθρωποι με το να το υποτιμούν, με το να το περιγράφουν ελλειπτικά και πλάγια, και με το να μην ασχολούνται χοντρικά μαζί του, πέραν των τυπικών. Αυτός ήταν ο κανόνας, και οι λίγες εξαιρέσεις του (σε κάτι πολύ μεγάλο, που θα μπορούσε να συμβεί) απλώς το επιβεβαιώνουν.
Σήμερα, όπου και να στρίψεις για να διαβάσεις μαυρίζεις την ψυχή σου – καθώς η κύρια ειδησεογραφία αφορά, σε συντριπτικά ποσοστά, το κακό και την καταστροφή. Και μάλιστα με ανοίκειες λεπτομέρειες (εμετικές περιγραφές, απάνθρωπα βίντεο κτλ.).
Προσωπικά με αυτά που γράφω, ακόμη και όταν κάνω obituaries, δεν θέλω να μαυρίζω την ψυχή κανενός. Μ’ ενδιαφέρουν μόνο τα θετικά vibes – η ευχαρίστηση που θα λάβει ο αναγνώστης διαβάζοντας κάτι. Να μάθει κάτι ενδιαφέρον, να γεμίσει γενναία η ψυχή του και να κινητοποιηθεί, θετικά, η σκέψη του. Τίποτ’ άλλο.

22/8/2026
«Παρά τα κακόβουλα και επαίσχυντα ψεύδη των εχθρών της Ελλάδος η αλήθεια δια την εσωτερικήν κατάστασιν εις την χώραν μας έλαμψε. Αι αφίξεις των ξένων εις την Ελλάδα είναι καθημεριναί».

Παλιά κόλπα... Είτε ερχόσουν για δουλειά στη χώρα, όπως ο Όρσον Γουέλς το Μάιο του ’67, είτε για διακοπές, το καθεστώς ήταν πάντα εκεί για να παίξει τη δική του μπάλα...

22/8/2026
JOHN THE REVELATOR
Για όσους-ες αγαπάνε την Πάτμο και τον Άη Γιάννη της Αποκαλύψεως αυτός μπορεί να είναι ο δίσκος τους – και τραγουδάει παπάς, μην το ξεχνάμε αjυτό. Γιατί όπως έλεγε και στο θρυλικό “Preachin' blues” o Son House “ξέρεις, θέλω θα γίνω βαπτιστής ιεροκήρυκας / για να μη χρειάζεται να δουλεύω” – καθότι δουλειά, για ένα μαύρο στην εποχή του, ήταν κάτι σαν “καταναγκαστικά έργα”...

22/8/2026

>>Ο Reverend Gary Davis εμφανίστηκε στα Newport Folk Festival του 1963 και του 1965, ήταν μέλος του American Folk, Blues and Gospel Caravan του 1964 (μαζί με τους Sonny Terry & Brownie McGhee, Muddy Waters, Sister Rosetta Tharpe, Mississippi John Hurt, Otis Spann και Cousin Joe Pleasants), ενώ θα περνούσε και από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Pete Seeger «Rainbow Quest», στο μέσο των 60s, μαζί με τους Donovan (κιθάρα) και Shawn Phillips (σιτάρ).<<

"Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] σελ.46-48

21/8/2026
Πατριώτης, παικταράς. Πρέπει να είχε έρθει Κυκλάδες τότε. Εξ' ου και το cover και το Χρόμα. Από 'κει που έχω επιλέξει. Το κομμάτι είναι πέρα από jazz-rock/fusion... Van Manakas - Xpoma (1978)
https://www.youtube.com/watch?v=BTH_m-tA_to&t=171s

DR SPACE δυνατό space jam από Πορτογάλους και Αμερικάνους

Όπως διαβάζουμε στο back cover αυτού του βινυλίου, τον Ιανουάριο του 2024 μέλη των πορτογαλικών συγκροτημάτων Madmess και It Was the Elf συνεργάστηκαν με τον Αμερικανό Dr Space και τον Γαλλο-αμερικανό Jonathan Segel (μέλη αμφότεροι των Øresund Space Collective από τη Δανία), σ’ ένα στούντιο της κεντρικής Πορτογαλίας, καταγράφοντας δύο μέρες ελεύθερου jamming. Και πως, σε κάθε περίπτωση, ό,τι ακούμε στο “Dr Space Mad Elf Mess” [Sound Effect Records, 2026] δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η αποτύπωση εκείνου ακριβώς του improv jam.

Edgar ντραμς, Sam κιθάρες, Vasco B κιθάρες, Vasco V μπάσο, Jonathan fender rhodes, synth bass, κιθάρες, βιολί, μέλοτρον και Dr Space μέλοτρον, hammond, modular σύνθι, σύνθια γενικότερα και mixing είναι τα άτομα και τα όργανα, που συμμετέχουν σ’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα εγγραφή, που αποκλείεται να μην ενδιαφέρει όλους τους φίλους και τις φίλες του space progressive rock.
Κατ’ αρχάς ο Dr Space είναι γνωστή «διαστημική» περσόνα την τελευταία 25ετία, με πάμπολλες συνεργασίες, συμμετοχές σε live, ηχογραφήσεις, παρουσίες σε τεχνικά teams κ.λπ. σε διάφορες χώρες του κόσμου, ακόμη και στην Ελλάδα (άκου Automaton). Επίσης, είναι εγνωσμένης αισθητικής και αξίας τα άλμπουμ του, που περιδιαβαίνουν κλασικά space πλαίσια, έχοντας πάντα ως πρώτιστο γνώρισμα την ισχυρή ροή. Η μουσική, δηλαδή, θα πρέπει να «κυλάει» χωρίς προσκόμματα, να αναπτύσσεται αέναα, να μην εμφανίζει περιοχές, που να μοιάζουν «δύσκολες» ή επιλεκτικά διαχειρίσιμες, έχοντας πρόδηλα λαϊκά χαρακτηριστικά – όπως εκείνα που έκαναν το space rock υπολογίσιμη ροκ αξία στη δεκαετία του ’70. Περιττό, λοιπόν, να πω πως και τα τρία κομμάτια που καταγράφονται εδώ, το 24λεπτο “The mad elves first steps”, το 12λεπτο “Effectual kaos” και το 10λεπτο “Dr Space mad elf mess”, είναι πολύ δυνατά, πολύ καλά διαρθρωμένα, κρατώντας σε διαρκώς στην τσίτα σαν ακροατή, και φανερώνοντας, ασυζητητί, το ταλέντο αυτών των μουσικών, που έχουν τον τρόπο να ανοίγουν τόσο εποικοδομητικές space rock διαδρομές, όπως εμείς... πίνουμε τον καφέ μας. Τόσο απλά.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/dr-space-mad-elf-mess-2

«Τα Παιδιά των Λουλουδιών»: η ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη από το 1973, με τη μουσική του Μάικ Ροζάκη – μια ερωτική περιπέτεια με πρωταγωνιστές τους Μαρία Βασιλείου, Χρήστο Νομικό και Ανδρέα Μπάρκουλη

                                              Στη μνήμη του Ανδρέα Μπάρκουλη

Τον Αύγουστο βλέπω πάντα ταινίες με τον Ανδρέα Μπάρκουλη (1936-2016), αυστηρά από τα σέβεντις όμως. Τα σίξτις του λίγο μ’ ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει πρωτίστως ο Ανδρέας με... περούκα. Επίσης μερικά από τα πιο καλά μου κείμενα, για τον Ανδρέα, εδώ στο LiFO.gr, τα έχω γράψει Αύγουστο. Ανδρέας και ουσίες (23 Αυγούστου 2016), Ανδρέας και κρουαζιέρα του τρόμου (23 Αυγούστου 2021), Ανδρέας και τραγουδιστική πορεία στην Αμερική (23 Αυγούστου 2024) και τώρα Ανδρέας και παιδιά των λουλουδιών (23 Αυγούστου 2026). Η 23η Αυγούστου είναι η ημερομηνία που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο τον τιμώ ιδιαιτέρως, μια τέτοια μέρα.
Το 1973 δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα «παίδες των ανθέων», όπως αποκαλούσαν τα παιδιά των λουλουδιών οι... χουντικοί γυμνασιάρχες της εποχής. Ο χιπισμός στην Αμερική ήταν πλέον μια ανάμνηση, μετά το πέρας των σίξτις και την αποδιάλυση των χίπι κοινοτήτων, οι οποίες θα μετεξελίσσονταν –όσες θα απέμεναν δηλαδή– βασικά σε θρησκευτικές και παραθρησκευτικές σέχτες. Το «καλό» είχε θριαμβεύσει και πάλι, η κοινωνία εύρισκε ξανά τα συντηρητικά πατήματά της, η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση έκλεινε εκ νέου τους ανθρώπους στο καβούκι τους και το american dream, δηλαδή η επιτυχία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, έβαζε στο περιθώριο την ιδέα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, με την κοινωνία υπερυψωμένη.

Παρά ταύτα, στην Ελλάδα, ο μύθος των παιδιών των λουλουδιών, ήταν ακόμη ζωντανός, κυρίως μέσα από το τουριστικό ρεύμα, που ανέβαινε διαρκώς, και που συνοδοιπορούσε με την ερωτική ελευθερία, σε μια εποχή όπου το ροκ βρισκόταν στα τελειώματά του. Στην ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη, που γυρίζεται το καλοκαίρι του ’73 στη Ρόδο, έχοντας αυτόν ακριβώς τον τίτλο («Τα Παιδιά των Λουλουδιών»), η κατάδειξη της απελευθερωμένης ερωτικής διάθεσης, όπως και η ροκ μουσική της, γραμμένη από τον σημαντικό Μάικ Ροζάκη, ήταν τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της.
Βασικοί πρωταγωνιστές στην ταινία του Ευστρατιάδη ήταν η Μαρία Βασιλείου (Μάγια) –η Ευδοκία της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού, φωνητικά ντουμπλαρισμένη ξανά, αλλά όχι από την Ελένη Ροδά τώρα–, δύο νέα παιδιά της εποχής, ο Ντίνος Θεοδωρέλος (Χάρυ) και ο Γιάννης Πετρόπουλος (Τζίμυ), ακόμη ο σκληρός γόης Χρήστος Νομικός (Μάριος), και φυσικά ο Ανδρέας Μπάρκουλης (στο ρόλο του μεγαλόσχημου απατεώνα).
Ξαναλέω πως ο έρως και ο ερωτισμός πρωταγωνιστούν στην ταινία, σχεδόν σε όλες τις μορφές τους ή τις διαστάσεις τους. Υπάρχει έρως πληρωμένος (ο Χάρυ, που πάει με τη μεσόκοπη Αμερικάνα για τα φράγκα, η οποία Αμερικάνα, αρχικά, τραβάει κοντά της και τον Τζίμυ, γιατί της αρέσουν τα τρίο), υπάρχει δήθεν έρως και βασικά ερωτισμός στην εισαγωγική σκηνή, όταν οι τρεις πρωταγωνιστές (Μάγια, Χάρυ, Τζίμυ) γυρίζουν πορνογραφικό φιλμάκι, για να το πουλήσουν σε ενδιαφερόμενο, ασχέτως αν τελικά δεν το ολοκληρώνουν, υπάρχει υπαινιγμός αντρικού ομοερωτισμού (στη σκηνή με τον γερμανό βιομήχανο), υπάρχει η ερωτική προσφορά του πάρτυ στην έπαυλη με την πισίνα, εκεί όπου ψωνίζονται διάφοροι και διάφορες, και βασικά υπάρχει η Μάγια, που κυριαρχεί ερωτικά στην ταινία και η οποία είναι αληθινά ερωτευμένη και με τους δύο φίλους ταυτοχρόνως, τον Χάρυ και τον Τζίμυ. Προφανώς, στην ταινία υπάρχει πολύ γυμνό, και γυναικείο και αντρικό σε ίσους όρους, ενώ, κινηματογραφικά, ο Νομικός με τη Βασιλείου –σαν σώματα εννοώ – τοποθετούνται εκτός συναγωνισμού.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ta-paidia-ton-loyloydion-i-tainia-toy-omiroy-eystratiadi-apo-1973-me-ti-moysiki-toy

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΥ η μέσα λέξη κι άλλες ιστορίες του βυθού

Ο Κύπριος Αντρέας Τιμοθέου (γεννημένος στη Λάρνακα, το 1990) είναι ένας νέος (ακόμη) ποιητής, που έχει όμως στην κατοχή του αρκετά βιβλία. Το πιο πρόσφατο έχει τίτλο «Η Μέσα Λέξη κι άλλες ιστορίες του βυθού» [Μανδραγόρας, 6/2026] κι είναι το δέκατο στη σειρά (και το ένατο ποιητικό του). 

Ο Τιμοθέου γράφει για θέματα, που τον καίνε – πώς θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς; Η ποίησή του είναι άλλοτε ερωτική (το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον σύντροφό του), άλλοτε ενδόμυχη και προσωπική, άλλοτε την διακρίνει μια θρησκευτικότητα, άλλοτε διαπνέεται από πιο λαϊκά χαρακτηριστικά, άλλοτε συνδέεται στενότερα με τον τόπο του (με πρόσωπα και καταστάσεις του νησιού του), άλλοτε αποκαλύπτει τις αναφορές του (από την Μαρία Κάλλας και τον Τάκη Σινόπουλο, μέχρι τον... γάτο του), εμφανίζοντας, γενικώς, μια ποικιλία θεμάτων, τα οποία αποτυπώνονται με γλώσσα στρωτή και άψογα αρθρωμένη, που διαθέτει εσωτερικό ρυθμό, μαζί με μια ηρεμία και μια γαλήνη (που έχουν τον τρόπο να σκεπάζουν την ανάγνωση). Ένα δείγμα...

 
Η ιστορία του βυθού μου
 
Μου πήρε χρόνια σιωπής.
Μου πήρε χρόνια ντροπής.
Το σάβανο
που είχα ρίξει πάνω μου
αντιστεκόταν στην ατέλεια.
Έθαβε έρωτες και χρώματα
διάφανο περίγραμμα
επέμενε να μένει.
Ήξεραν
μα ο καθένας
με τον χρόνο του.
Έσκυψα σε σώμα πέτρινο
πρώτη φορά το χάιδευα
κι αυτό σκιρτούσε ένοχο.
Σαν άλλη Περσεφόνη
Ζωή και Άδη
γεύεται.
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 752

21/8/2026
Ένας από τους πιο βασικούς εκπροσώπους του piedmont blues (ενός πιο ντελικάτου στυλ σε σχέση με το blues του δέλτα) υπήρξε ο Καρολινέζος Pink Anderson. Ο Anderson ηχογράφησε για πρώτη φορά σχεδόν 100 χρόνια πριν, μετά θα χαθεί από τη δισκογραφία, δίχως να χαθεί από τη μουσική, αφού συμμετείχε σποραδικά σε medicine shows, για να τον βγάλει από την αφάνεια ο Samuel Charters το 1961, φέρνοντάς τον ξανά στις ηχογραφήσεις. Έκανε, δε, τόση εντύπωση στα σίξτις, ώστε εξανάγκασε τον Syd Barrett να δανειστεί το πρώτο συνθετικό του ονόματός του, για να ονοματίσει τους Pink Floyd...

Για τον Pink Anderson θα διαβάσεις στις σελίδες 19-21 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

20/8/2026
Της καθ’ ημάς Ανατολής... Davy Graham - Jenra
https://www.youtube.com/watch?v=n1mMDeYjOSE&list=RDn1mMDeYjOSE&start_radio=1

19/8/2026
Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης... Chicken Shack - The Way It Is (1969) [Blue Horizon]
https://www.youtube.com/watch?v=sFgCA-agQwM&list=RDsFgCA-agQwM&start_radio=1

19/8/2026
Σαν Κερκυραίοι χαιρόμαστε που η Μαντόνα ντύθηκε με την παραδοσιακή φορεσιά του νησιού. Εντάξει... μπορεί να του γ@ησε λίγο το κέρατο στο μπιχλιμπίδι, αλλά δεν πειράζει. Μας αρέσουνε και οι παρδαλές. Χαλάλι της.

RÖDTJUT σκληρό rock από την Σουηδία

Το rock στη Σουηδία ζει και βασιλεύει... τέλος πάντων ζει, και ζει καλά. Τούτο οφείλεται, προφανώς, στη μεγάλη ροκ παράδοση της χώρας, που, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, διαμορφώνει ριζωμένες ροκ συνειδήσεις. Δεκάδες, εκατοντάδες, ου μην αλλά και χιλιάδες, συγκροτήματα του rock, κάθε είδους rock (heavy metal, hard rock, progressive rock, psychedelic rock, folk rock κ.λπ.) αναπτύσσουν τις πορείες τους στη σουηδική σκηνή, ηχογραφώντας συνεχώς νέους αξιόλογους δίσκους. Ένα τέτοιο σχετικώς νέο ακόμη σουηδικό γκρουπ είναι και οι Rödtjut, οι οποίοι στον δεύτερο δίσκο τους, που αποκαλείται “Framtiden var bättre förr” (Το μέλλον ήταν καλύτερο πριν) [Sound Effect Records, 2026], ροκάρουν με σκληρό και ουσιαστικό τρόπο.

Κοιτώντας τις φάτσες των Σουηδών στο μέσα μέρος του gatefold βλέπω πως οι άνθρωποι δεν είναι πιτσιρικάδες. Δεν σημαίνει κάτι αρνητικό αυτό – πως rock παίζουν πλέον μόνον οι 50άρηδες (και οι μεγαλύτεροι). Απεναντίας, εγώ, το συγκεκριμένο, το μεταφράζω σε γνώσεις, κατασταλαγμένες απόψεις και εμπειρία. Διαβάζω τα ονόματα των Σουηδών: Fredde Johansson κιθάρα, τραγούδι, Hannes Hansson κιθάρες, Per Helm ντραμς, Per Svensson μπάσο. Δεν τους αναγνωρίζω όλους, αλλά τον Svensson (από Per Svensson Psychedelic Sounds, Cosmic Garden Project και Gold – σχήματα, για τα οποία υπάρχουν ήδη reviews στο blog) τον θυμάμαι καλά, όπως και τους δίσκους του με τα εν λόγω.
Έχουμε λοιπόν, στο “Framtiden var bättre förr”, μια σειρά οκτώ τραγουδιών (τέσσερα + τέσσερα, ανά πλευρά), που κινούνται πιο κοντά στο early seventies hard rock, με ευδιάκριτες prog άκρες σε διάφορα tracks. Στο “Vår tid”, το A4 ας πούμε, που διαθέτει ωραίο φλάουτο (Caspar Svensson) ή στο 9λεπτο επικό instrumental “Efter stormen”, που κλείνει τον δίσκο και στο οποίο ακούμε επιπλέον hammond (Fredrik Askerdal) καθ’ όλη τη διάρκειά του.
Το ύφος των Rödtjut φέρνει στη μνήμη μου διάφορα βρετανικά σχήματα των early 70s (τους T2 για παράδειγμα, ή τους Three Man Army, ή ακόμη και τους πρώιμους Nazareth κάποιες φορές), με τις συνθέσεις τους να είναι καλοδουλεμένες, στρωτές και στιβαρές, δημιουργώντας μία στέρεα ροκ βάση δίχως εκπτώσεις. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό τραγούδι του ύφους των Rödtjut είναι το B3 “Subversiv vals”, δίχως να υπολείπεται σε δύναμη και ουσία κάποιο από τα υπόλοιπα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/r%C3%B6dtjut

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 751

19/8/2026
Το να σε ενδιαφέρει το «άγνωστο» δεν σημαίνει πως δεν σ’ ενδιαφέρει το «γνωστό». Απλώς δεν γίνεται να γράφεις συνεχώς για τα προφανή – παρότι το τι είναι προφανές και τι όχι σηκώνει κι αυτό συζήτηση στις μέρες μας. Τέλος πάντων στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» ['Ογδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, τα άγνωστα και παραμελημένα blues πρόσωπα αποτελούν το κυρίως μενού, κι ένα απ’ αυτά είναι και ο πιανίστας Robert McCoy (σελ.92), ο οποίος είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί στη δεκαετία του 1930, μετά χάθηκε, για να τον ανακαλύψουν κι αυτόν το 1962, κάπου στην Αλαμπάμα, φέρνοντάς τον και πάλι στο στούντιο. Από τότε προέρχονται οι ηχογραφήσεις που υπάρχουν στο άλμπουμ που φαίνεται.

19/8/2026

Punks not dead…
https://www.youtube.com/watch?v=gsoGKtxHnoE&list=RDgsoGKtxHnoE&start_radio=1

18/8/2026
>>Πρθ: Εθνική επιτυχία η μείωση του δημόσιου χρέους, είναι μια από τις πιο ουσιαστικές κατακτήσεις των Ελληνίδων και των Ελλήνων<<
Φτωχοποιεί τους Έλληνες, με ανελέητη ακρίβεια και δυσβάσταχτους έμμεσους φόρους (άσε τους άμεσους) και επαίρεται... γιατί οι άνθρωποι βουτάνε τα καρότσια, με γεμάτα πράματα, από τις λαϊκές, ενώ ψωνίζεις, και αφήνουν στη θέση τους άδεια. Στην Ομόνοια γίνεται χαμός μου έχουνε πει, αλλά και στη γειτονιά μου δεν πάμε πίσω. Ο κόσμος δεν έχει να φάει, κυριολεκτικά, για να μη μείνουν παραπονούμενοι οι δανειστές. Όποιος νομίζει πως έχουμε βγει απ’ τα μνημόνια ζει σε άλλο πλανήτη.

17/8/2026
Not unlike texas garage punk…
https://www.youtube.com/watch?v=XbutDruQmmQ&list=RDXbutDruQmmQ&start_radio=1

16/8/2026
Έλβις, 49 χρόνια... για να σας προλάβω...

15/8/2026

Πέθανε και ο άνθρωπος, που όμνυε μια ζωή στο "λιγότερο κράτος", τουλάχιστον μέχρι εκείνο να τον... εκδικηθεί, κάποια στιγμή.

15/8/2026

Πέθανε προχθές ο Χρήστος Πριτσαπίδουλας. Παλιός δημοσιογράφος και φίλος εδώ μέσα. Είχε περάσει από πολλές εφημερίδες ο Χρήστος και βασικά από την «Ελευθεροτυπία». Είχαμε, δε, συχνή επαφή, και τελευταία φορά μιλήσαμε στο μέσεντζερ τον Ιούνιο, όταν τον ρώτησα κάτι για ένα πρόσωπο (συμπατριώτη του από το Μεσολόγγι) που μ’ ενδιέφερε. Ο Χρήστος με εκτιμούσε –προφανώς ήταν αμοιβαία η εκτίμηση– σχολίαζε σε διάφορα ποστ μου και πολλές φορές μου έστελνε μηνύματα για πρόσωπα και καταστάσεις του ελληνικού τραγουδιού, τα οποία ήταν για «μεταξύ μας» (όπως μου τόνιζε) και όχι δημοσιεύσιμα. Είχε φάει τη νύχτα με το κουτάλι στα 60s-70s ο Πριτσαπίδουλας κι ήξερε πολλά. Εγώ τα διάβαζα αυτά που μου έγραφε, όπως ακούς τις ιστορίες που σου λέει ένας μεγαλύτερος, και τα επεξεργαζόμουνα με τον δικό μου τρόπο. Τι άλλο; 

Το βασικότερο όλων (για μένα), που δεν γράφτηκε πουθενά. Ο Χρήστος ήταν αρχισυντάκτης στο «Μουσικό Εξπρές», το πρώτο μουσικό περιοδικό που αγόρασα στη ζωή μου, στο τέλος του 1979 (έχω από τότε το δεύτερο τεύχος, με ημερομηνία 16-30 Νοέμβρη 1979 κι από κει είναι το σκανάρισμα). Σνομπάριζα το «Ποπ & Ροκ», το οποίο ελάχιστες φορές αγόρασα (το ξεφύλλιζα βέβαια από φίλους), βαριόμουνα τον «Ήχο» λόγω των σελίδων με τα μηχανήματα, και τη «Μουσική» δεν την είχα ανακαλύψει ακόμη – και κάπως έτσι το «Μουσικό Εξπρές» ήταν το περιοδικό μου. Ο Χρήστος Γιαννακόπουλος (Πριτσαπίδουλας) ήταν φανατικός μουσικόφιλος και ακόμη φίλος του ροκ και του ελληνικού ροκ. Κι ας ήταν κομμουνιστής. (Το επισημαίνω αυτό, επειδή κάποιοι αγαθοί ή κακοπροαίρετοι νομίζουν πως οι κομμουνιστές έφτυναν, συλλήβδην, το ροκ). Εν ειρήνη.

14/8/2026
Μάρω... που έχεις αύριο τη γιορτή σου...
Γιατί διαβάζεις τα βιβλία
κι αδίκως τη ζωή σου τρως;
Δεν σου ’χουν μάθει στα σχολεία
πως είν’ αγέρας ο καιρός;
[ο Πυθαγόρας στο λέει κι άμα στο λέει ο Πυθαγόρας είναι πυθαγόρειος νόμος]
https://www.youtube.com/watch?v=CCxpTHcyAM4&list=RDCCxpTHcyAM4&start_radio=1

14/8/2026
>>Από 1η Σεπτεμβρίου η υποχρεωτική ηλεκτρονική καταχώρηση διαγνωστικών εξετάσεων<<
Ψευτοκυβερνάνε από μακριά, με πλατφόρμες και με sms. Στο πεδίο τα έχουν κάνει παντού σκατά, γιατί τα λεφτά έχουν φαγωθεί και τρώγονται συνεχώς από τους διαχρονικούς οπεκεπέδες. Δεν υπάρχει δίφραγκο... ούτε για ταξί, όπως έλεγε και το τραγούδι. Χώρα μπατίρισσα, με κλέφτες ζάπλουτους. Είναι η μεταπολεμική Ελλάδα των μνημονίων, της υποτέλειας και της πλήρους υποταγής στα πάσης φύσεως συμφέροντα, που αγωνιούν, δήθεν-τάχα, για το καλό μας. Χειρότερη και από τη μεταπολεμική Ελλάδα του ’45.

Ντανιέλ Λόντερ: έφυγε από τη ζωή ένα θρυλικό μοντέλο και ηθοποιός σε ελληνικές ταινίες των 60s-70s – η φωτογράφισή της με φορέματα της Πέπης Σβορώνου, για το περιοδικό «Εικόνες», τον Ιούλιο του 1962

Πριν από μερικές μέρες, στις 12 Αυγούστου, έφυγε από τη ζωή στα 88 της η Ντανιέλ Λόντερ (Danielle Loder). H Λόντερ ήταν μοντέλο και ηθοποιός στα σίξτις-σέβεντις και σίγουρα πολλοί και πολλές θα την θυμούνται από την απολαυστική κομεντί του Βασίλη Γεωργιάδη «Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο...» (1962) δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ή και από την αστυνομική περιπέτεια «Αναζήτησις...» (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, ως φίλη της Έλενας Ναθαναήλ.
Για την Λόντερ έχω γράψει αναλυτικό κείμενο εδώ στο LiFO.gr, τον Σεπτέμβριο του 2024 και σας προτείνω να το (ξανα)δείτε. (https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-mia-goiteytiki-paroysia-sto-elliniko-sinema-kai-ti-diafimisi-stis). Όμως, και με αφορμή το θλιβερό γεγονός, επανέρχομαι στην περίπτωσή της με κάτι επιπλέον, που έχει την αξία του.

Όταν έγραφα, λοιπόν, εκείνο το πρώτο κείμενο για την Λόντερ είχα αναφερθεί σ’ ένα εξώφυλλό της για το περιοδικό «Εικόνες», στο τεύχος #362, από τις 28 Σεπτεμβρίου 1962, στο οποίο, όμως, δεν υπήρχε κάποια άλλη πληροφορία για την περίπτωσή της – κι έτσι ό,τι είχα γράψει, τότε, προερχόταν από άλλες πηγές. Η Λόντερ, όμως, είχε κάνει κι άλλο εξώφυλλο για τις «Εικόνες» λίγο καιρό νωρίτερα, στις 27 Ιουλίου του ’62 [τεύχος #353], το οποίο βρήκα τυχαία μπροστά μου στο μεσοδιάστημα των δύο άρθρων (του παρόντος κι εκείνου από το ’24).  
Έτσι, σ’ εκείνο το καλοκαιρινό τεύχος των «Εικόνων» η Λόντερ δεν κοσμούσε μόνο το εξώφυλλο του περιοδικού, καθώς στο κεντρικό μέρος του, υπήρχε ένα 4σέλιδο με ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της – με το μοντέλο να παρουσιάζει τα ζωγραφιστά φορέματα της (και ζωγράφου) Πέπης Σβορώνου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-efyge-apo-ti-zoi-ena-thryliko-montelo-kai-ithopoios-se-ellinikes

ALMOST FRIENDS ένα ελληνικό folk / country / americana κομψοτέχνημα

Πίσω από τους Almost Friends συναντάμε την τραγουδίστρια Aggi Vrettou και τον Arturo Barretti επίσης σε φωνή, όπως και σε όλα τα όργανα που ακούγονται – συνθέτης και στιχουργός περαιτέρω των περισσοτέρων σκοπών του άλμπουμ “Again, not again” [Private Pressing, 2026]. Μην παρασύρει το... Arturo Barretti, Έλληνας είναι άνθρωπος και το πραγματικό ονοματεπώνυμό του είναι Κωνσταντίνος Πρωτόπαπας. Ίσως, δε, να τον θυμούνται ορισμένοι και από την παρουσία του σε προγενέστερα σχήματα σαν τους Effigy για παράδειγμα ή τους Chickn.

Η δισκογραφική επανεμφάνιση του Πρωτόπαπα συνδέεται τώρα με κάτι ιδιαίτερο. Μ’ έναν δίσκο που κινείται σε folk / country / americana δρόμους, ακουστικό εν πολλοίς, ο οποίος είναι γραμμένος για ν’ ακούγεται. Εννοώ, πως τοποθετείς το CD στο player, χαλαρώνεις και το ξεχνάς...
Οι Almost Friends –για να συζητάμε για το ντούο– γνωρίζουν πολύ καλά τον χώρο που τους αρέσει να κινούνται. Κάτι που φαίνεται και στις ερμηνείες της Vrettou και στις συνθέσεις, τα λόγια και τα παιξίματα του Barretti. Η ουσία και η απλότητα είναι εκείνα που κυριαρχούν στο “Again, not again”, με τα μπάντζα και κυρίως με τις διαφόρων ειδών κιθάρες να δίνουν ένα πρώτο, ενοργανικό, τόνο, και με τη μόνη διασκευή στον δίσκο, το αριστουργηματικό “Porpoise mouth” από το “Electric Music for the Mind and Body” (1967) των Country Joe & The Fish, να φανερώνει τη βαθειά ποιότητα που διακρίνει τους έλληνες μουσικούς.
Στο “Again, not again” απολαμβάνουμε θαυμάσιες μπαλάντες, σαν την “More or less”, έξοχους folk ύμνους σαν το instrumental “Like everybody else”, σπουδαίες μελοποιήσεις ποιημάτων σαν “To pray or not” της Αγγλίδας Wendy Cope, έξοχες country-folk αφηγήσεις (“Leave me alone”) και γενικώς τραγούδια (“Fishing blues”, “Second life” κ.λπ.), που έχουν τη δύναμη να σε αναγκάζουν να επιστρέφεις πάλι και πάλι, σ’ αυτά, ακούγοντάς τα συνεχώς.
Μπράβο στους Almost Friends γι’ αυτό το κομψοτέχνημα.
Επαφή: https://gusboggar.bandcamp.com/album/again-not-again

ΑΝΝΙΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ μία cult περίπτωση από την ιστορία του ελληνικού ροκ – το μοναδικό δισκάκι της από το 1971 επανεκδόθηκε πριν από λίγο καιρό

Παρότι ασχολούμαι μια ζωή με το ελληνικό ροκ, την Αννίτα Κουτσουβέλη ή και Κουτσουβέλλη την αγνοούσα καθ’ όλη τη δεκαετία του ’80. Κανείς δεν έγραφε στα περιοδικά και δεν συζητούσε γι’ αυτήν στα κυκλώματα του δίσκου. Έτσι, θα άκουγα για πρώτη φορά το όνομά της στο μέσο των 90s από ένα φίλο συλλέκτη, ο οποίος την είχε τότε ανακαλύψει ψάχνοντας το μοναδικό 45άρι της από το 1971 – ενώ αρκετοί θα την μαθαίναμε πλέον για τα καλά μόλις το 1996, όταν τα δύο τραγούδια της θα εμφανίζονταν σε μια συλλογή, που θα μοιραζόταν με το περιοδικό «Ποπ & Ροκ». Η συλλογή είχε τίτλο «Διαδρομές 70’s» κι είχε γίνει από τον compiler Άκη Λαδικό, σε συνεργασία με την Lyra.

Η Κουτσουβέλη είχε τυπώσει το δισκάκι της στην Lyra; Περίπου. Κι εννοώ μ’ αυτό πως τα δύο τραγούδια, που με όλη τη θέλησή του επιχειρούσε να τραγουδήσει εκείνο το κορίτσι, είχαν βγει σε ετικέτα Minerva – το τουριστικό label της εταιρείας του Αλέξανδρου Πατσιφά. Γιατί βγήκε εκεί; Για πολλούς και διαφόρους λόγους, και βασικά γιατί οι άνθρωποι της Lyra τότε πίστευαν πως το δισκάκι θα πουλούσε περισσότερο στα... αεροδρόμια, στα λιμάνια, και στα καταστήματα με τουριστικά είδη, εκεί όπου κατέληγαν, κατά το σύνηθες, τα βινύλια της Minerva.
Τι πούλησε, τότε, το δισκάκι; Κατά πάσα πιθανότητα... τίποτα. Και γι’ αυτό, για δυόμισι δεκαετίες κανείς δεν ήξερε κάτι γι’ αυτό. Για τα πάντα, όμως, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, προκειμένου να μαθευτούν και να γίνουν κτήμα περισσοτέρων. Όλα επαναφέρονται στην επικαιρότητα τέλος πάντων, και όλα ντύνονται με μια αίγλη από τους νεότερους (κι εδώ και στο εξωτερικό), που ψάχνουν στο παρελθόν για να βρουν κρυμμένα «διαμάντια», παρότι τις πιο πολλές φορές οι... θησαυροί είναι άνθρακες. Όχι, δεν θα ανακαλυφθούν ποτέ οι χαμένοι Beatles από το Ουζμπεκιστάν ή οι υποτιμημένοι Rolling Stones από την Μαλαισία, απλώς, αν αναφερόμαστε στο χώρο του ελληνικού ροκ, τότε συζητάμε για κάποιες cult περιπτώσεις τύπου Κώστα Κουκουτάρα (https://www.lifo.gr/culture/music/pethane-o-kostas-koykoytaras-enas-cult-rok-tragoydopoios-syggrafeas-kai-poiitis-apo). Εκεί, στο cult, ανήκει και η Αννίτα Κουτσουβέλη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/annita-koytsoybeli-mia-cult-periptosi-apo-tin-istoria-toy-ellinikoy-rok

ΨΗΧΟΣ αρκτικές ηχοϊστορίες

Ένα τελείως παράξενο και αυτόνομο άλμπουμ έχουμε εδώ, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι ηχογραφημένο στο Siglufjörður της Ισλανδίας 40 χιλιόμετρα από τον Αρκτικό Κύκλο, όπως διαβάζουμε στο μικρό, στρογγυλό αυτοκόλλητο, στη ζελατίνα του CD (μερικές ηχογραφήσεις, πάντως, έχουν γίνει και στην Αθήνα).

Οι βασικοί άνθρωποι που κρύβονται πίσω από το “Nine Lessons in Listening” [Είσοδος Κινδύνου, 2026] είναι οι Ψήχος (Ψύχος & Ήχος), που μάλλον αποτελούνται από την Lydia, που έκανε τις ηχογραφήσεις (2020-25), την μείξη και το artwork του CD και τον Vangelis Felonis, που έκανε το mastering, με τις επιπρόσθετες φωνές και τους ήχους να ανήκουν στους/στις Giannis Arelakis, Iris Asimakopoulou, Athens Conservatoire students, Haust, Rusty και Voces Thules, όπως διαβάζουμε στο μέσα μέρος του digipak.
Πρόκειται για μία κλασική περίπτωση πειραματικού άλμπουμ, που θυμίζει παλαιά musique concrète, και όσο και αν ορισμένοι από εμάς μπορεί να ανακαλέσουν κάτι από το “Eskimo” (1979) των Residents, στην πράξη οι επιρροές των Ψήχος, όπως οι ίδιοι τις αναφέρουν στο bandcamp τους, έχουν να κάνουν με τους ηχοπεριπάτους της sound ecologist Hildegard Westerkamp, ​​τις δουλειές (ηχητικές και άλλες) του Bernie Krause (Beaver & Krause) και ακόμη με την ακρόαση του 3LP “Kankyō Ongaku (Japanese Ambient, Environmental & New Age Music 1980-1990)”, που είχε κυκλοφορήσει από την Light in the Attic το 2019.
Τέλος πάντων αυτό που ακούμε στο “Nine Lessons in Listening” είναι οπωσδήποτε αλλόκοτο, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως δεν αρθρώνεται, μέσω των επιμέρους (εννέα) θεμάτων, μια ιστορία, που καταγράφεται ηχητικά βεβαίως, αφήνοντας στον ακροατή τη δυνατότητα να πλάσει εκείνος όλα τα επιμέρους, βάζοντάς τα σε μια σειρά, ή μάλλον σε διαφορετικές σειρές, οριοθετώντας τους δικούς του παράλληλους κόσμους. Αρκτικούς ή άλλους... Ενδιαφέροντα είναι όλα τούτα, δεν το συζητώ, αλλά πάντα, σε τέτοιες περιπτώσεις, θα αναμένεις και άλλα, μελλοντικά, κομμάτια από το παζλ, ώστε να μπορέσεις να συμπληρώσεις τη μεγάλη εικόνα.
Επαφή: https://eisodoskindynou.bandcamp.com/album/nine-lessons-in-listening

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 750

14/8/2026
Η «Θεοκωμωδία» του Ζωρζ Πιλαλί είναι ένας από τους λίγους ρεμπετομπλούζ δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ στη χώρα και γι’ αυτό έχει τη δική του θέση στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που βρίσκεται τώρα στα βιβλιοπωλεία

14/8/2026
Σέρτζιο Εντρίγκο
https://www.youtube.com/watch?v=tWjoPLHjin4&list=RDtWjoPLHjin4&start_radio=1

13/8/2026
Αν εσύ,
αφού αγάπησες μάταια
δεν θέλεις πια να αγαπάς κανέναν
γιατί με ξεχνάς κι εσύ;
Αν εσύ,
δεν θέλεις πια να αγαπάς κανέναν
έλα και κράτα το χέρι
που κάποτε σε έδενε μαζί μου
τα δάκρυα που έχυσα για σένα
είναι δάκρυα αγάπης
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
θα σ’ αγαπώ απελπισμένα
όσο ο κόσμος έχει ζωή
όσο ο ήλιος έχει φως
όσο ζω
γιατί θέλω να σε έχω μόνο για μένα
πάντα, πάντα, πάντα
μόνο για μένα
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
θα σ’ αγαπώ απελπισμένα
όσο ο κόσμος έχει ζωή
όσο ο ήλιος έχει φως
θα σ’ αγαπώ απελπισμένα
Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
(1963)
T'amo e t'amerò 45 giri originale 1° Versione Peppino Gagliardi
https://www.youtube.com/watch?v=GcKzLxzrUQ4&list=RDGcKzLxzrUQ4&start_radio=1

13/8/2026
Επί κωλοχανείου Μπατίστα - προεπαναστατική Κούβα - πριν τα σαρώσουν όλα οι μπαρμπούδος.. Το crazy love από το αριστούργημα του Μιχαήλ Καλατόζωφ...
https://www.youtube.com/watch?v=Er6_MEmh4vI

12/8/2026
Τι διακοπές μωρέ και μ@λακίες καλοκαιριάτικα. Εμείς διακοπάρουμε, όταν εσείς δουλεύετε...

LÜÜP το “Meadow Rituals” ξανά στη γύρα μετά από 15 χρόνια

Δεκαπέντε χρόνια μετά ρίχνουμε ξανά στο player το “Meadow Rituals” των Lüüp, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2011. Όχι, όμως, στην original εκδοχή του, αλλά στην πιο νέα εντυπωσιακή και οπωσδήποτε... μεταλλαγμένη, που κυκλοφορεί τώρα (2026) από την Tadoma Records. Λέμε για μία κασετίνα τριών(!) CD, η οποία περιλαμβάνει: πρώτον, το κανονικό αυθεντικό άλμπουμ, αλλά με νέο mastering (οι David Svedmyr και Alexander Pierre δούλεψαν γι’ αυτό, στο Örnsbergs musikstudio της Στοκχόλμης), δεύτερον, ζωντανές παρουσιάσεις του “Meadow Rituals” στο Six D.O.G.S τον Φεβρουάριο του 2013 και στο KET τον Μάρτιο του 2016 και τρίτον, μια σειρά από remixes των πρωτότυπων συνθέσεων από διάφορα πρόσωπα. Κοντολογίς, έχουμε να κάνουμε με μία εορταστική κυκλοφορία, που επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα ελληνικά άλμπουμ των πρώτων χρόνων των 10s. Όπως είχα γράψει για το “Meadow Rituals” τον Ιανουάριο του 2012:
Μετά από το “Distress Signal Code” [Musea, 2008] οι Lüüp επανέρχονται μ’ ένα νέο άλμπουμ (LP/CD), που έχει τίτλο “Meadow Rituals” και που κυκλοφορεί από την αμερικανική Experimedia Sound Objects (έδρα το Kent του Ohio). Επεκτείνοντας την ambient-folk προβληματική εκείνου του πρώτου δίσκου, το συγκρότημα –κατ’ ουσίαν μία στούντιο ομάδα επικεφαλής της οποίας βρίσκεται ο φλαουτίστας Στέλιος Ρωμαλιάδης– ξεχύνεται προς έναν κάπως μυστικιστικό ηχητικό κόσμο, παρουσιάζοντας ένα έργο σύγχρονης μουσικής, με σαφή μελωδικά στηρίγματα, τα οποία φέρουν εις πέρας, κατά πρώτον, τα πνευστά και εν συνεχεία τα έγχορδα. Σαξόφωνα (David Jackson, o saxman των Van der Graaf Generator), bassoon (Γεωργία Σμέρου), cor anglais, oboe (Γεωργία Κωνσταντοπούλου), φλάουτο (Στέλιος Ρωμαλιάδης, Lisa Isaksson – γνωστή μας και από τους Σουηδούς Lisa O Piu), τσέλο (Φωτεινή Καλλιανού, Elsa Kundig), βιόλα (Φώτης Σιώτας), βιολί (Παύλος Μιχαηλίδης) και βεβαίως κιθάρες (Λευτέρης Μουμτζής, Αλέξης Μπόλπασης), μπάσο (Κατερίνα Παπαχρήστου) και σ’ ένα κομμάτι ντραμς (Νίκος Παπαναγιώτου) ακούγονται, όλα τούτα τα όργανα, σε προσεγμένες ενορχηστρώσεις και με στόχο πάντα ένα φυσικό-παγανιστικό προορισμό, που μπορεί να γειτνιάζει ακόμη και με το new age. Εν αντιθέσει, όμως, με τα συνήθη αποβουτυρωμένα αιθέρια συνθέματα, οι μουσικές του Ρωμαλιάδη εμφανίζουν μιαν αφηγηματική γλαφυρότητα, που, σε συνδυασμό με τη στοιχειωτική αρχαιοπρέπειά τους, τις κατατάσσει αυτομάτως κάπου αλλού. Εν ολίγοις; Ένα απολύτως ιδιαίτερο άκουσμα.

Ξανάκουσα τη νέα ανανεωμένη εκδοχή του “Meadow Rituals”, από το πρόσφατο τριπλό CD, και τονίζω, καθαρά, πως το άκουσμα παραμένει απολύτως λειτουργικό, χωρίς κανένα ίχνος από τη σκόνη του χρόνου «επάνω του». Ίσα-ίσα, αυτοί οι ήχοι παραμένουν εν κινήσει και σήμερα, «εκμεταλλευόμενοι» την ανάγκη για αποσύνδεση από τον ψηφιακό κόσμο, όπως και για αποσυμπίεση από τα βάρη της καθημερινότητας, σε συνδυασμό, πάντα, με τις «εσωτερικές» απαιτήσεις για ενατένιση, «ενδοεπικοινωνία» και διαλογισμό.
Όσον αφορά, τώρα, το δεύτερο CD και κατ’ αρχάς το live στο Six D.O.G.S., στις 7 Φεβρουαρίου 2013, σημειώνω τη line-up (Lisa Isaksson φωνή, ακουστική κιθάρα, φλάουτο, Lefteris Moumtzis φωνή, ακουστική κιθάρα, fx, λούπες, Sofia Efkleidou τσέλο, λούπες, David Svedmyr 12χορδη κιθάρα, Stelios Romaliadis φλάουτο, fx, λούπες) τονίζοντας, περαιτέρω, την υποβλητικότητα της εγγραφής (άψογη η εκδοχή του “Taurokathapsia”), ενώ στο live στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, στις 18 Μαρτίου 2016, με τις παρουσίες των Anna Linardou φωνή, Sofia Sarri φωνή, Sofia Efkleidou τσέλο, λούπες, Giorgos Varoutas ακουστική κιθάρα, fx, πλήκτρα και Stelios Romaliadis φλάουτο, fx, λούπες, το φωνητικό κομμάτι των συνθέσεων τοποθετείται σε μια ακόμη πιο ισχυρή βάση (“Spiraling”).
Τέλος, στο τρίτο CD με τα remixes σημειώνω τις τέσσερις εκδοχές του “Spiraling” (Aaron Martin, Field Rotation, Billy Gomberg Literal, Dictionary of Ghosts), όπως και τις επίσης τέσσερις του “Cream sky” (Hummingbird, Dag Rosenqvist/Jasper TX, Οffthesky και ξανά Hummingbird), μέσω των οποίων διαφαίνεται (και) η λειτουργία της συγκεκριμένης διαδικασίας, που μοιάζει κάπως με... ψιλοβελονιά ορισμένες φορές και με γερό... φοδράρισμα κάποιες άλλες.

https://www.youtube.com/watch?v=8HvmVbsr65I

Επαφή: https://tadomarecords.bandcamp.com/album/l-p-meadow-rituals-3cd-expanded-edition