ένα δικό μου βιβλίο για το blues

Αυτό το βιβλίο έχει μια προσωπική ιστορία, που ξεκινάει τον Ιούνιο του 1986, ακριβώς 40 χρόνια πριν (γράφω αναλυτικά στον πρόλογο).
Είναι ένα βιβλίο για το blues όπως βλέπετε – ένα από τα ελάχιστα βιβλία για το blues, που έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, κι ένα από τα ακόμη λιγότερα, μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού, που είναι γραμμένα από έλληνα συγγραφέα.

Ο πλήρης τίτλος του είναι «BLUES η μαύρη αναβίωση στα 60s (τα ονόματα που επηρέασαν το λευκό blues, το folk και το rock)», με το εκτεταμένο επίμετρο «blues & ρεμπέτικο» να προσδίδει σ’ αυτό κι ένα έξτρα ελληνικό ενδιαφέρον.
Το βιβλίο, που είναι τυπωμένο από το Όγδοο, και είναι έγχρωμο (το πρώτο έγχρωμο δικό μου), θα βρίσκεται σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία, ενώ υπάρχει και δυνατότητα προπαραγγελίας (από το σάιτ του Όγδοου).
https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Blues_I_Mauri_Anaviosi_Sta_60s

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 727

4/6/2026

>>Αλλά για εμένα θα είναι πάντα ο συνταγματάρχης Βαρτάνης του «Αγνωστου Πόλεμου».<<
Του Αγνώστου Πολέμου
>>Θυμάμαι τους άδειους δρόμους, όταν παιζόταν (Τρίτη και Παρασκευή νομίζω)<<
Το 1972, καλοκαίρι, παιζόταν Τετάρτη και Παρασκευή στην ΥΕΝΕΔ, 8:45
>>Και δεν ξέρω αν είχαμε πάρει χαμπάρι τότε τα περί μετρήσεων της τηλεθέασης, αλλά τα 80% που δίνουν οι μετέπειτα εκτιμήσεις, θεωρώ ότι και λίγα είναι.<<
Δεν μας ενδιαφέρουν οι «μετέπειτα εκτιμήσεις», αλλά το γεγονός πως το 1972 μετρούσε κανονικά τις τηλεοπτικές ακροαματικότητες η ICAP.
>>Παρόλο που διαδραματιζόταν στην περίοδο του αλβανικού πολέμου<<
Το σωστό είναι να πεις του ελληνοϊταλικού πολέμου.
>>Τον Αγγελο Αντωνόπουλο ως Βαρτάνη, την Γκέλυ Μαυροπούλου ως Χριστίνα Ψάχου και τον Νίκο Απέργη ως Εκτορα Ψάχο<<
Ο λοχαγός Έκτωρ Ψάχος ήταν ο Κώστας Καραγιώργης – τον Νίκο Απέργη δεν τον θυμάμαι, εννοώ δεν θυμάμαι ποιον ρόλο έκανε, αλλά ψάχνοντας βρήκα πως έκανε τον γερμανό αξιωματικό Χέρμαν Βόιλερ.
Τέτοια τσαπατσουλιά από δημοσιογράφους της (ηλικιακής) σειράς μου, για μένα, είναι ανεπίτρεπτη.

4/6/2026
Αυτές τις κουβέντες του υπολοχαγού τις θυμάμαι πιο πολύ απ’ όλες, από την «Εκδρομή» του Κανελλόπουλου. Ειδικά αυτό το «είναι ανελέητος», το οποίο λέει ο Αντωνόπουλος, μετά από μια μικρή παύση, ακριβώς για να το υπογραμμίσει –προφανώς, θα του είχε πει να το αποδώσει έτσι ο σκηνοθέτης– με έχει στοιχειώσει από παλιά. Είναι συγκλονιστική κουβέντα.

Πρέπει να ευγνωμονούμε τη ζωή, που δεν μας όρισε να φανούμε... ανελέητοι. Και μακάρι να μην οδηγηθούν να το κάνουν ούτε τα παιδιά μας.

3/6/2026
ALLEN GINSBERG 100 ΧΡΟΝΙΑ
Ιταλοί ήταν οι Living Music κι είχαν κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ αφιερωμένο στον Allen Ginsberg, το 1972. Τραγουδίστρια στο γκρουπ ήταν η Gianfranca Montedoro, που, πριν, ήταν στους Brainticket (είναι η Jane Free στο “Psychonaut”). 

Η Montedoro είχε έρθει και στην Ελλάδα εκείνη την εποχή –το γράφω και στο «Ροκ, Ελληνικό ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» στη σελίδα 387– και, πολύ πιθανό, να είχε εμφανισθεί και στην τηλεόραση. Δεν πρέπει να τραγούδησε, όμως, Ginsberg στην τιβί, αν και τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί... Δυστυχώς, τηλεόραση απέκτησε η Ελλάδα μετά το... 1990, αφού το 95% των προγραμμάτων από τα 70s έχει χαθεί.
[έχω και τραγούδι στα σχόλια]

DEN DER HALE σκληρά και ηλεκτρονικά

Με τέσσερα περίπου 10λεπτα κομμάτια (δύο ανά πλευρά βινυλίου) οι Σουηδοί Den Der Hale επανεμφανίζονται στη δισκογραφία μέσω του τρίτου άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Larking About” [Sound Effect Records, 2026]. Το γκρουπ πρέπει να είναι τετραμελές, και όπως διαβάζουμε στο bandcamp του... «το LP αποτελεί μια εξερεύνηση πιο εκλεκτικών ηχοτοπίων από αυτά που παρουσιάσαμε στο παρελθόν, καθώς περάσαμε από αλλαγές στη σύνθεσή μας, αποφεύγοντας τον παραδοσιακό ήχο των ντραμς, των κιθάρων και του μπάσου, και δημιουργώντας αυτά τα κομμάτια μέσω tape loops, resampling και ακουστικών οργάνων».

Σίγουρα, εδώ, ακούμε κάτι ιδιαίτερο από τους Den Der Hale, καθώς το ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα κυριαρχεί, ενσωματώνοντας στη δομή του οργανικούς ήχους, φωνές ή ό,τι άλλο. Δημιουργείται θέλω να πω ένα ρευστό πλαίσιο, εντός του οποίου καλείται ο ακροατής να πλοηγηθεί – με την προϋπόθεση να δείξει εμπιστοσύνη στο δρομολόγιο των Σουηδών. Ένα δρομολόγιο παράξενο, δύσβατο, βαρύ, αργό, υποβλητικό, σχεδόν αποκαλυπτικό, με πολλά στοιχεία τελετουργίας και εσωτερικής έντασης, το οποίο –δηλώνοντας συμμετοχή– είναι σίγουρο πως θα σε οδηγήσει κάπου. Αν και, όπως λένε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, σημασία δεν έχει προορισμός, μα το ίδιο το ταξίδι.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/larking-about, https://denderhale.bandcamp.com/album/larking-about

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 726

3/6/2026
Καλό παράδεισο, όπως λέει και ο λαός, για τον Άγγελο... Εξάλλου είχε ξαναπεράσει από κει και όσο ζούσε...

https://www.youtube.com/watch?v=tlv1WW2F9z8&list=RDtlv1WW2F9z8&start_radio=1

2/6/2026
Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1972, είχε σκάσει ο Αθανασίου στο γυαλί, μέσω της εκπομπής «Σήμερα».

[τι να σου κάνει και η έρμη η ΑΙ με αυτά που τη βάζετε να ψάχνει]

2/6/2026
Εκτιμούσα τον Λευτέρη Κογκαλίδη, γιατί ήταν ένας βαθύς μουσικόφιλος. Ήταν εξάλλου ο ένας από τους δύο ανθρώπους, ο άλλος είναι ο Πετρίδης, που προώθησαν διαχρονικά την ξένη μουσική στην Ελλάδα (μέσα από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα έντυπα κ.λπ.) τα τελευταία 60+ χρόνια.
Ο Κογκαλίδης, άνθρωπος μιας άλλης γενιάς και αντιλήψεων (συντηρητικών κατά βάση), από τη Θεσσαλονίκη, είχε σχολιάσει στο δισκορυχείον, σ’ ένα ταπεινό μουσικό blog, και αυτό (για μένα) έδειχνε τον τρόπο που σκεφτόταν. Πάνω απ’ όλα η μουσική και η αγάπη μας γι’ αυτή.

Ήμασταν φίλοι κι εδώ μέσα και συχνά σχολίαζε με το δικό του τρόπο διάφορα ποστ μου. Ήταν πράος άνθρωπος και καθόλου συγκρουσιακός (αυτά έχω αντιληφθεί από την παρουσία του εδώ, γιατί δεν συναντηθήκαμε ποτέ από κοντά). Τον σεβόμουν. Τον έχω αναφέρει, δε, και σε κείμενά μου και στα βιβλία μου, για διαφόρους λόγους (δεν το είχε ανάγκη, το λέω για μένα), ενώ το αρχείο του για το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με βοήθησε πολύ σε πράγματα που έψαχνα μέσα στα χρόνια.
Τον θυμάμαι, εσχάτως, να υποστηρίζει πως τα ροκ γκρουπ δεν πρέπει να τα αποκαλούμε μπάντες, γιατί οι μπάντες είναι για τις παρελάσεις, τις γιορτές και τις κηδείες, κι εγώ του έλεγα... τότε τι θα κάνουμε με τους Band, τους Allman Brothers Band, τους Steve Miller Band, τους Plastic Ono Band, τους Band of Gypsys κ.λπ.; Δεν μου είχε απαντήσει. Εν Ειρήνη.

1/6/2026
>>Αν στείλεις μήνυμα χαράς, σημάδι πως με αγαπάς, αγαπημένη<<
Στέλνανε και το ’76; Πενήντα χρόνια μπροστά αυτό το άσμα, απ’ όποια πλευρά και να τ’ ακούσεις...
[θέλω να γράψω κάτι για τα Λαϊκά '76, αλλά το χειμώνα – «μέσα» θα είμαι και τότε]
https://www.youtube.com/watch?v=0nnMGf4kmXk&list=RDUpJsHFFF2WU&index=9

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου

Giorgis Christodoulou 

Για τους φίλους της τζαζ, ο Φώντας Τρούσας έγραψε ένα βιβλίο συγκεντρωτικό, χρήσιμο και, σίγουρα, εμπεριστατωμένο. Η λιτή και συγκινητική αφιέρωση στον Γιώργο Χαρωνίτη, κατά τη γνώμη μου εντάσσεται κι αυτή στον σεβασμό με τον οποίο δουλεύτηκε το βιβλίο αυτό. Αναζητήστε το! 

Petros Klampanis

Το νέο βιβλίο του Φώντα Τρούσα για τα 100 χρόνια της ελληνικής τζαζ είναι μια σημαντική καταγραφή αυτής της διαδρομής.
Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι κι εγώ μέσα σε αυτή την αφήγηση.
Τον ευχαριστώ θερμά για τη δουλειά, τη φροντίδα και τη συνέπειά του όλα αυτά τα χρόνια.

Το Χασομέρι

Συγχαρητήρια Φώντα, αναμενόμενα εξαιρετικές δουλειές, να σαι καλά και καλή συνέχεια!

ΝΑΝΤΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ / ΚΡΕΩΝ ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ πότε κλείνουν οι στοές

Οι δύο τραγουδοποιοί, ο συνθέτης Κρέων Κανακάρης και η στιχουργός Νάντη Χατζηγεωργίου, είναι νέοι ή σχεδόν νέοι στο χώρο, οπότε πρέπει να γίνουν οι συστάσεις με τη βοήθεια των δύο μικρο-βιογραφικών τους, που υπάρχουν στο διαδίκτυο.
«Η Νάντη Χατζηγεωργίου μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε Φιλοσοφία και Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μελετά ανθρωπολογία, μουσική και χορό. Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα, “ήδη προς εξαφάνιση” (Θίνες, 2022), και το παραμύθι που έγραψε και εικονογράφησε, “Φτιάχνω έναν Πύργο” (Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2024), έχουν τιμηθεί με το βραβείο του περιοδικού “Αναγνώστης”. Γραπτά και σχέδιά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά».
«Ο Κρέων Κανακάρης είναι τραγουδοποιός. Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1992 και ζει στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος του πειραματικού μουσικού σχήματος Παράλληλο Πάρτυ. Το 2020 κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μια συλλογή μικρών κομματιών υπό τον τίτλο “Πικαρεσκο” (EP). Ο δίσκος “Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές & Συναξάρια” (2026) είναι το πρώτο του λονγκ πλέι».

Η Νάντη Χατζηγεωργίου και ο Κρέων Κανακάρης συνεργάζονται, στο LP «Πότε Κλείνουν οι Στοές» [Ιδιωτική Έκδοση / Β-otherSide Records, 2026], σε μια σειρά από τραγούδια έντεχνου και εντεχνο-λαϊκού προσανατολισμού. Τα τραγούδια είναι ενορχηστρωμένα για μπουζούκι, κιθάρα, βιολί, διάφορα κρουστά και μπάσο, ενώ αποδίδονται από τους Κρέοντα Κανακάρη, Νάντη Χατζηγεωργίου και Χρήστο Σιορίκη.
Το κλίμα που διαμορφώνουν τα τραγούδια είναι απλό, λιτό, σπιτικό, κάπως lo-fi δηλαδή, με τα τραγούδια να αντιμετωπίζονται κάπως παρεΐστικα. Η Χατζηγεωργίου γράφει στίχους για να τραγουδηθούν, όχι... περισπούδαστους, με μέτρο και ομοιοκαταληξίες, και αυτό είναι θετικό – γιατί οι στίχοι είναι δομημένοι σωστά, πέραν των όποιων νοημάτων τους. Και αυτό το τονίζω, γιατί δεν είναι και το πλέον σύνηθες τελικά. Το ίδιο και ο Κανακάρης, μελοποιεί με την ίδια απλότητα, συγκεντρωμένος πάνω στην προσωδία των στίχων, που είναι από μόνοι τους σχεδόν τραγούδια.
Υπάρχουν ενδιαφέροντα κομμάτια εδώ και από την πρώτη πλευρά ξεχωρίζω τα «Έλα να σου πω για τραύμα (Ο αναπτήρας)» και «Μέσα στην τηλεφωνία», ενώ από την δεύτερη τα «Γράφω στίχους» και «Αναβολή».
Μία γενική, και συνάμα ουσιαστική παρατήρηση. Οι Χατζηγεωργίου και Κανακάρης θα πρέπει να αναζητήσουν, επειγόντως, νέες φωνές, για να αποδώσουν τα τραγούδια τους στο μέλλον. Δεν είναι απαραίτητο να τα τραγουδούν οι ίδιοι. Αυτό θα βοηθήσει –μία επαγγελματική φωνή εννοώ–, ώστε τα τραγούδια να αναδειχθούν όπως τους πρέπει ή τους αξίζει.
Επαφή: https://www.b-otherside.gr/?pgid=j7929zej-85b755d0-7dc9-423e-a481-12b111ee9700

TIMELESS AFTERNOON prog από την Πάτρα

Από την Πάτρα προέρχονται οι Timeless Afternoon, οι οποίοι εμφανίζονται τώρα (2026) μ’ ένα πρώτο άλμπουμ που φέρει ως τίτλο το όνομά τους [Private Pressing / Sound Effect Records, 2026]. Το συγκρότημα, ή εν πάση περιπτώσει τα βασικά μέλη του έχουν μια 30ετή ιστορία πίσω τους, και αυτό, εν πολλοίς, καθορίζει και τα ακούσματά τους – και από ’κει και πέρα τη μουσική, που αρέσκονται να προβάλλουν. Χοντρικά, οι Timeless Afternoon κινούνται στο χώρο του progressive rock, με επιρροές (στις συνθέσεις τους) από το blues ή και την jazz ακόμη. Σύνηθες τούτο, όπως και να το κάνουμε, στα σχήματα του είδους.

Το πατρινό γκρουπ –και τώρα λέμε για τα μέλη του– έχει κάποια προσόντα. Το πρώτο εξ αυτών έχει να κάνει με το γεγονός, πως το αποτελούν πολύ καλοί μουσικοί. Ο Kostas Pikoulas είναι σε φωνή, σαξόφωνο, φλάουτο, ο Harris Potsios είναι στις κιθάρες, ο George Nikolopoulos σε μπάσο, 12χορδη κιθάρα, φωνή, ο Nikos Petrellis στα πλήκτρα, ο George Amaxas στα ντραμς, ενώ βοηθάει και ο Alexandros Kakaroumbas στα strings. Έτσι, οι Timeless Afternoon κατορθώνουν να εμφανίσουν τις κάπως δυσκίνητες συνθέσεις τους μ’ έναν τρόπο λειτουργικό – κάτι που οφείλεται ασυζητητί στην εμπειρία τους.
Έχουμε λοιπόν τα ωραία παιξίματα, κάποιες καλές στιγμές συνολικά (“The wind sighs”, “Count the days”, “In vain”, “Missing worlds”), το track «Κανονικότητα», με τους στίχους του ποιητή Αντώνη Στασινόπουλου (1957-2015), που είναι και το μοναδικό με ελληνικά λόγια, αλλά έχουμε και θέματα που χρήζουν βελτιώσεων, με πρώτο όλων τη φωνή, ενώ και οι συνθέσεις μπορούν, κι αυτές, να γίνουν περισσότερο γλαφυρές και πιο... φιλικές προς τον ακροατή.
Σίγουρα μπορούν να ανεβούν πιο ψηλά οι Timeless Afternoon, γιατί είναι άξιοι μουσικοί, και θα περιμένω να το κάνουν – δηλαδή να τους ξανακούσω βελτιωμένους στα θέματα που είπαμε.
Επαφή: https://timelessafternoon.bandcamp.com/album/timeless-afternoon

JACKIE MITTOO ο τζαμαϊκανός οργανίστας της reggae, με τον άπιαστο groovy ήχο – οι διαχρονικές ηχογραφήσεις του από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70

Το όνομα του τζαμαϊκο-καναδού κιμπορντίστα της reggae Jackie Mittoo (1948-1990) άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό μετά από το θάνατό του – και δεν εννοώ μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα κέντρα της παγκόσμιας ποπ. Γιατί είχε συμβεί αυτό; Πιθανώς, γιατί ο φανταιζί αυτός μουσικός δεν χώραγε ανάμεσα στα μεγαθήρια της reggae στα 70s (Bob Marley, Peter Tosh, Jimmy Cliff, Bunny Wailer κ.ά.), παρότι είχε με όλους συνεργαστεί στο ξεκίνημά τους.
Πρώτη φορά που είχα δει, σε περιοδικό, να γίνεται λόγος για τον Jackie Mittoo, ήταν σ’ ένα προ 30ετίας “Mojo”, στη στήλη “At Your Service”, η οποία αναφερόταν σε επισκιασμένους δίσκους, από την κλασική εποχή του βινυλίου. Εκεί υπήρχε η φωτογραφία του άλμπουμ των Jackie Mittoo and The Soul Vendors “Evening Time” [Coxsone, 1968] και ακόμη ένα μικρό κείμενο, που έλεγε ότι ο Mittoo είχε πεθάνει 42 ετών, πως είχε υπάρξει βασικός session-man σε πλήθος ηχογραφήσεων, που είχαν συμβεί στην Τζαμάικα, πως οι organ-drive δίσκοι του ανήκαν στην παράδοση των Booker T. & The MG’s, του Jimmy McGriff και του Jimmy Smith και τέλος πως η κόπια που είχε εξασφαλίσει το καλό περιοδικό είχε εντοπιστεί σ’ ένα παζάρι με τιμή μια λίρα, έχοντας πολλαπλάσια αξία στο χρηματιστήριο των συλλεκτών.

Όλα καλά, αν κι ένα από τα κυριότερα σημεία του βιογραφικού του Mittoo είχε περάσει στο ντούκου. Ο Mittoo, που είχε ξεκινήσει να παίζει με τους Rivals και τους Sheiks νωρίς στα σίξτις, είχε υπάρξει βασικό στέλεχος των Skatalites τη διετία 1964-65, στους οποίους έπαιζε πιάνο, έχοντας την ευκαιρία να συνυπάρξει με άλλους άξιους μουσικούς (Tommy McCook, Rolando Alphonso, Johnny Moore, Don Drummond, Lloyd Knibb...), κάτι που θα τον καθόριζε στην πορεία. Εννοώ πως η θητεία του στους Skatalites, ενός γκρουπ με εντελώς ιδιόμορφο ρεπερτόριο (movie scores, soul jazz κ.λπ.), περασμένο μέσα από το ska, θα τον επηρέαζε σφόδρα, τα επόμενα χρόνια και στις πιο προσωπικές ηχογραφήσεις του.
Μετά από τη διάλυση των Skatalites, o Jackie Mittoo μαζί με τον τενόρο σαξοφωνίστα Rolando Alphonso θα σχηματίσουν τους Soul Brothers, οι οποίοι θα γίνουν η in-house μπάντα του Studio One. Τούτο σημαίνει πως κάθε ηχογράφηση που θα συνέβαινε εκεί, στο διάστημα 1965-1968, θα περνούσε από τα χέρια του Mittoo, ο οποίος, έτσι, θα ήταν παρών, σε κάθε αισθητική αλλαγή ή ανατροπή, που θα αναπτυσσόταν εκείνα τα χρόνια (βασικά με τον ερχομό του rocksteady, το 1966).
Τα σχήματα Soul Vendors και Sound Dimension, που ακολούθησαν, ήταν κατά βάση, μετεξελίξεις των Soul Brothers, που είχαν τον τρόπο να ενσωματώνουν στις συνθέσεις τους ό,τι συνέβαινε στην Αμερική και την Αγγλία – σε σχέση με το hard bop, την soul music, τα groovy κινηματογραφικά scores και βεβαίως την ποπ. Όλα αυτά ανακατεμένα, με τις σωστές δόσεις και αναλογίες, θα προσέδιδαν στη νέα reggae, που έτσι κι αλλιώς ανανεωνόταν συνεχώς, καινούρια ζωή.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-mittoo-o-tzamaikanos-organistas-tis-reggae-me-ton-apiasto-groovy-iho

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 725

30/5/2026
>>Το θέατρο πανάκριβο, το σινεμά επίσης
κι η μοναξιά αφόρητη στο σπίτι να καθήσεις.
Διάλεξις εδίδετο περί του Μαλακάση
κι είπε κι αυτός ο έρημος να πάει να ξεσκάσει.<<

Αμ... δεν είναι για να ξεσκάσεις ο Μαλακάσης, ο μέγας αυτός έλληνας ποιητής.

Πανηγύρι Άη Συμιού, από χθες Παρασκευή μέχρι και την Τρίτη.

Κάποιος αναπολεί τα παιδικά του χρόνια, όταν όδευε για τον Άη Συμιό, καβάλα, ξοπίσω από τον μεγαλύτερο ξάδερφό του, που ήταν πάνω στ’ άλογο κάπως σαν θεός (για τα παιδικά του μάτια). Και πώς καταλήγει αυτή η ονειρική και σχεδόν παραισθητική περιγραφή του ωραίου Έλληνα; Να μην σας πω, για να σας αφήσω να ανατριχιάσετε στον τελευταίο στίχο.
Κάποτε είχα γράψει στο LiFO και άρθρο, για το πανηγύρι του Άη Συμιού...

Ὁ Τάκη-Πλούμας

Στὰ παιδικά μου χρόνια, ὁ πιὸ μεγάλος
ἀξάδερφός μου μ᾿ ἔπαιρνε μαζὶ
στὰ πανηγύρια, ποὺ ἤτανε, παρ᾿ ἄλλος,
πρῶτος στὴν ὀμορφιὰ καὶ στὴν ὁρμή.

Τί ὡραῖος! τὸν θυμοῦμαι, ἀστροβολοῦσε
καβάλα στὸ φαρί του, βυσσινιὰ
φέρμελη χρυσοκέντητη ἐφοροῦσε,
γιουρντάνια ἀπὸ βενέτικα φλουριά.

Τοῦ Καπετὰν πασᾶ φόραε τὴν πάλα
καὶ τὸ χαρμπὶ τοῦ Μπότσαρη, καὶ δυό,
στῆς σέλας του δεξόζερβα τὴ σπάλα
πιστόλια ἀπὸ τ᾿ Ἀλῆ τὸ θησαυρό.

Φουστανελίτσα φόραε ζυγιασμένη
καὶ κάλτσες καὶ τσαρούχια φουντωτά,
παραγγελιὰ ἀπ᾿ τὰ Γιάννενα φερμένη,
γαντζούδια πρεβεζάνικα ἀσημιά.

Ἔτσι σιαγμένος κ᾿ ἔχοντας στὸν ὦμο
τὸ καριοφίλι, χαίτη καὶ λουριὰ
στὸ χέρι του, ἐλαμπάδιζε τὸ δρόμο,
χυμώντας ἀπ᾿ τὴν Πύλη τὴν πλατειά.

Κι ἐγώ, λίγο ξωπίσω του, ὅλο θάμπος,
στὸ γρήγορο ἀλογάκι μου κι ἐγώ.
Δυνόμουν νὰ τὸν φτάνω, κι ἤμουν σάμπως
νἄχα φτερά, κορμάκι ἀερινό.

Κι ὡς τρέχαμε, θυμᾶμαι, τὰ κλεισμένα
στὸ τουνεζὶ φεσάκι του σγουρά,
σκόρπια τριγύρα, φέγγανε, σὰν ἕνα
γνεφάκι ἀπ᾿ ἀναμμένη ἀθημωνιά.

Κι ὡς πύρωνεν ἀκόμα στὴ φευγάλα
τρικυμισμένος κι ὅλος μὲς στὸ φῶς,
χρυσόχυτος μοῦ ἐφάνταζε καβάλα,
σὰν τὸν Ἅη-Γιώργη, λίγο πιὸ μικρός.

Ὢ τὸ λεβέντη τοῦ Μεσολογγιοῦ μας,
τὸν ἥλιο τῆς αὐγούλας μου ζωῆς!
Καὶ νὰ μετρῶ καὶ νἆναι ὁ Τάκη - Πλούμας
τριάντα τρία χρόνια μὲς στὴ γῆς...

29/5/2026
Μπράβο παιδιά, πάντα τέτοια. Εύχομαι γρήγορα και στο Γουέμπλεϋ...

28/5/2026
Γέμισε το τάιμ-λάιν μου με ΕΛΑΣίτες, οπαδούς του... Αβαγλαώρ.

27/5/2026

Sonny Rollins - Pictures In The Reflections Of A Golden Horn (Official Audio)
https://www.youtube.com/watch?v=ygbgj-rBgdM&list=RDygbgj-rBgdM&start_radio=1

PATRICK DOROBISZ, DOPPLeR synth music και noise rock από την Γαλλία

PATRICK DOROBISZ: Narvik [Atypeek Music, 2026]
Ο γάλλος αβάντ συνθέτης Patrick Dorobisz είναι 71 ετών, έχοντας πορεία που ξεκινάει στη δεκαετία του ’70. Αν και δεν ηχογράφησε επίσημα τότε, εντούτοις, το 2022, θα κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ με δικές του εγγραφές από το 1973. Σήμερα, χρησιμοποιώντας σύνθια βασικά, ο Dorobisz δημιουργεί έναν παράξενο ηχητικό κόσμο, που φέρνει στη μνήμη μου, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε, το άλμπουμ «Χρονοναύτης» του Κώστα Γανωσέλλη από το 1983.

Με άλλα λόγια παρατηρείται στο “Narvik” μία ανάμειξη κλασικών και άλλων έντεχνων στοιχείων, περασμένων πάντα μέσα από τα συνθεσάιζερ, που δημιουργεί άλλοτε περισσότερο λυρικές και άλλοτε περισσότερο έντονες καταστάσεις. Τούτο έχει να κάνει και με το θέμα του δίσκου το οποίο αναφέρεται στις μάχες που διεξήχθησαν στη νορβηγική πόλης Νάρβικ, στο διάστημα Απρίλιος-Ιούνιος 1940, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις (Νορβηγία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Πολωνία) αντιτάχθηκαν στους Ναζί. Στις μάχες είχε πάρει μέρος και ο πατέρας του Dorobisz κι έτσι κάπως το “Narvik” λειτουργεί και σαν φόρος τιμής σε όσους πολέμησαν στον νορβηγικό βορρά, σε μία από τις πρώτες συμμαχικές νίκες του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το άκουσμα έχει ενδιαφέρον ασυζητητί και προτείνεται σε όλους τους φίλους και τις φίλες της synth music.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

DOPPLeR: Pourquoi Ce Disque? [Atypeek Music / Bigoût Records, 2026]
Οι DOPPLeR σχηματίστηκαν το 1998 στην Λυών από τους Xavier-Alexandre Amado μπάσο, φωνή, Yoann Brière κιθάρα, φωνή και Yann Coste ντραμς, φωνή. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2010, αλλά δέκα χρόνια αργότερα θα έπαιρνε ξανά μπροστά, με live και ηχογραφήσεις, επενδύοντας στο ίδιο χαρακτηριστικό noise rock, που έπαιζε και παλαιά και που εξακολουθεί να το ελκύει, ως φαίνεται, και σήμερα.
Το πιο νέο LP/CD των DOPPLeR αποκαλείται “Pourquoi Ce Disque?” και είναι μια αρκετά πειστική απόπειρα των Γάλλων, προκειμένου να ανακαταλάβουν τη θέση που τους ανήκε – κάτι που είναι, σίγουρα, εφικτό μέσω τούτων των οκτώ κομματιών, που έχουν τον τρόπο να συνταράζουν. Αρκεί ν’ ακούσεις tracks σαν τα “Of pieces that break”, “Piano cassé” και “No one available” προκειμένου να αντιληφθείς τη δύναμη με την οποία ροκάρουν οι DOPPLeR, το πάθος και την ένταση μέσω των οποίων οδηγούν τις συνθέσεις τους, μα και το προσεκτικά διαμορφωμένο λυρικό στοιχείο, που είναι κρυμμένο κάτω από τον ορυμαγδό και την παραζάλη.
Επαφή: https://bigoutrecords.bandcamp.com/album/pourquoi-ce-disque

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Μ. ΜΕΛΑΚΗΣ & ΦΙΛΟΙ το τέρας τρώει τον παράδεισο

Τον ντράμερ Γρηγόρη Μελάκη των γνωρίζαμε μέσω των Scraptown, των Acid Free, των Πυρός Αιθήρ και άλλων σχημάτων της jazz και του rock, αλλά το 2023 τον μάθαμε και ως τραγουδοποιό εξαιτίας του ανεξάρτητου άλμπουμ του «Αγέλαστος Κόσμος - Τοξικά Συναισθήματα». Τώρα, μέσω ενός νέου CD που αποκαλείται «Το Τέρας Τρώει τον Παράδεισο» [Ιδιωτική Έκδοση, 2026], o Μελάκης δίνει μία ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα της τραγουδοποιίας του.

Έχουμε λοιπόν ένα άλμπουμ δώδεκα κομματιών (δέκα τραγούδια, δύο ορχηστρικά), που είναι rock χοντρικά, και ειδικότερα reggae-rock, funk-rock και blues-rock, έχοντας αναφορές και στην παράδοση ανά σημεία, στο οποίο συμμετέχουν πολλοί και διάφοροι – από τον Δημήτρη Πουλικάκο και τον Γιάννη Γιοκαρίνη, μέχρι τον Τάκη Μπουρμά και τον Ορφέα Περίδη, και από τον Παντελή Μπενετάτο και τον Βασίλη Σαλτίκη, μέχρι τον Παντελή Πασχαλίδη και τον Μίμη Ντούτσουλη. Περαιτέρω, στο τραγούδι ακούμε και την Βάσω Νικολαΐδου, με τους τίτλους των κομματιών να λειτουργούν κάπως προγραμματικά εν σχέσει με όσα λένε τα λόγια («Επίδομα αλλεργίας», «Φαταούλας», «Ψυχοφάρμακα», «Απογοήτευση», «Σκασμός» κ.λπ.).
Το βασικό που πρέπει να ειπωθεί για «το τέρας» που «τρώει τον παράδεισο» είναι πως ο Μελάκης κάνει ένα άλμπουμ ελεύθερο ή και ελευθεριακό, όσον αφορά τις ιδέες και τα νοήματα, που μιλάει για το σήμερα – βασικά, για την καταδυνάστευση της καθημερινότητας άλλοτε από τα ασήμαντο και άλλοτε από το επικίνδυνο.
Έχουμε να κάνουμε μ’ ένα δίσκο θυμού λοιπόν, αιτιολογημένου προφανώς, που εκφέρεται (ο θυμός) μ’ έναν τρόπο, στον οποίον δεν χωρούν μεσοβέζικες προσεγγίσεις.
Τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους, και με χάρη και με χιούμορ ενίοτε... κι έτσι, όπως τα τραγούδια είναι ντυμένα με αυτές τις ωραίες ηλεκτρικές μουσικές, το rock αποκτά κι έναν άμεσο καθημερινό χαρακτήρα. Είναι ωφέλιμο εννοώ, σε αφορά σαν ακροατή, δίχως να σε χαϊδεύει, και δίχως να σε βυθίζει στις γνωστές πλάνες.
Επαφή: https://grigorismelakis.bandcamp.com/album/-

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 724

27/5/2026
Η τζαζ στα φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή και Αυγής-Θουρίου, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70.
Λεπτομέρειες στις σελίδες 221-224 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025].

27/5/2026
Είχε ένα κόμμα της τάξης του 17%. Με απίστευτα τερτίπια, μαχαιρώματα και μεθόδους, που έφθασαν έως τα εσωτερικά πραξικοπήματα διαλύθηκε το κόμμα του, εκτέθηκαν οι σύντροφοί του κι έμεινε η χώρα, σε κρίσιμες εποχές, χωρίς αντιπολίτευση, ενώ τώρα, εικονικά αναβαπτισμένος, επανέρχεται με νέο κόμμα, προσδοκώντας ένα ανάλογο ποσοστό. Το πιο σίγουρο όλων είναι πως πρόκειται για τον πιο βολικό αντίπαλο για τη ΝΔ, καθώς το μόνο που θα καταφέρει να κάνει θα είναι να συσπειρώσει όλη την παραπαίουσα δεξιά (ακροκεντρώα, παραδοσιακή, ακροδεξιά), οδηγώντας τη χώρα σε ακόμη μία νεοδημοκρατική τετραετία.

26/5/2026
ΕΛΑΣ ΕΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (γέλιο)

26/5/2026
Δεν το έχω ψάξει το θέμα βαθιά, αλλά δεν θυμάμαι τους παλιούς πολιτικούς να πηγαίνανε στα γήπεδα και να μιλάγανε για το ποδόσφαιρο. Οι πρώτοι που το κάνανε με σύστημα, ήταν οι χουντικοί.
Έτσι, οι πολιτικοί ηγέτες της πρώιμης μεταπολίτευσης, ακόμη κι αν είχαν κάποια απειροελάχιστη επαφή με το χώρο, δεν είχαν καμιά διάθεση να το παίξουν ποδοσφαιρόφιλοι, γιατί η ρετσινιά θα ήταν μεγάλη. Η ταύτιση, εννοώ, με τους χουντικούς θα ήταν άμεση.
Είναι σίγουρο, λοιπόν, πως ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν φίλαθλος, ούτε ο Αντρέας Παπανδρέου, ούτε ο Φλωράκης, ούτε ο Ηλιού, ούτε ο Μαύρος, ούτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ούτε καν ο Σημίτης...

Έπρεπε να έρθουν... τα χαζά εννοώ, μετά από το 2000, για να παραλάβουν το τόπι από τον... Παττακό, επειδή έτσι θα τους έλεγαν οι ακόμη πιο χαζοί επικοινωνιολόγοι τους.

26/5/2026
Είναι απλά τα πράγματα, και τραγικά ταυτόχρονα. Όταν η... κυβερνώσα αριστερά σου τρώει το λαρύγγι είναι λογικό να έρχεται, μετά, η δεξιά-ακροδεξιά και να σου κόβει το κεφάλι. Γιατί της έχεις δώσει το θάρρος να το κάνει. Να ξεπεράσει τον εαυτό της και να πλειοδοτήσει σε καταστροφή.

26/5/2026
Οποιοσδήποτε πολιτικός εκφράζεται ποδοσφαιρικά, φωτογραφίζεται σε γήπεδα ή αλλού, με κασκόλ ή μπάλες, πανηγυρίζει για αθλητικές πρωτιές κατεστημένων ομάδων ή εκμεταλλεύεται αθλητικά «επιτεύγματα», δίνοντας συγχαρητήρια κ.λπ., για μένα είναι ένας σοβαρός λόγος για να του δώσω... σουτ.
Πόσο μάλλον όταν κάποιος επιλέγει να φωτογραφηθεί με μπάλες της Μπαρτσελόνα, όταν υπάρχουν οι μπάλες του Πανιωνίου, μιας ελληνικής ομάδας με τα ίδια χρώματα, με ρίζες στην προσφυγιά, με λαϊκή βάση που την νοιώθουμε και που τροφοδότησε για δεκαετίες το ελληνικό ποδόσφαιρο με παίκτες μεγάλης κλάσης.

Δεν μας ενώνει τίποτα με την κάθε Μπαρτσελόνα (και δεν αναφέρομαι στον ανώνυμο ποδοσφαιρόφιλο), παρά μόνο ο κοσμοπολιτισμός της πλάκας και η ξενοδουλεία...

25/5/2026
Sunset «Τι κι αν είμαι δυνατός»
https://www.youtube.com/watch?v=U8tKMd7-CDc

23/5/2026
Ένα πολύ καλό, σφιχτό πόντκαστ του Άρη Δημοκίδη για τον Κώστα Τουρνά, με φοβερή ροή και με ουσία. Να το ακούσετε...
https://www.lifo.gr/podcasts/wraia-pragmata/h-skliri-alitheia-gia-ton-kosta-toyrna

22/5/2026
Αυτοί δεν ήταν αβαντγκαρντίστες σαν εκείνους του RIO (Rock In Opposition), αλλά ο μαοϊσμός είχε... διαφθείρει πολύ κόσμο την ίδια πάνω-κάτω εποχή. Είμαι φαν των Jellybread από 40ετίας όταν είχα αγοράσει τον δίσκο που είχε μέσα το Chairman Mao's boogaloo στην επανέκδοση της Line. Οι μαοϊκοί στην Αγγλία ακούγανε και παίζανε ροκ - δεν ήταν σαν τους δικούς μας που το βρίζανε (πλην ελαχίστων και μεμονωμένων εξαιρέσεων).

21/5/2026
Καμάρι των αναλογικών synths, παραγωγή Klaus Schulze (1980).

https://www.youtube.com/watch?v=V96pHS1YSSw&list=RDV96pHS1YSSw&start_radio=1

21/5/2026
Για το βίντεο βάζω μηδέν, το τραγούδι, όμως, δεν είναι άσχημο. Monika “New York windmills” (Official Video)
https://www.youtube.com/watch?v=ftbj0TI4plo&list=RDftbj0TI4plo&start_radio=1