JACKIE MITTOO ο τζαμαϊκανός οργανίστας της reggae, με τον άπιαστο groovy ήχο – οι διαχρονικές ηχογραφήσεις του από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70

Το όνομα του τζαμαϊκο-καναδού κιμπορντίστα της reggae Jackie Mittoo (1948-1990) άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό μετά από το θάνατό του – και δεν εννοώ μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα κέντρα της παγκόσμιας ποπ. Γιατί είχε συμβεί αυτό; Πιθανώς, γιατί ο φανταιζί αυτός μουσικός δεν χώραγε ανάμεσα στα μεγαθήρια της reggae στα 70s (Bob Marley, Peter Tosh, Jimmy Cliff, Bunny Wailer κ.ά.), παρότι είχε με όλους συνεργαστεί στο ξεκίνημά τους.
Πρώτη φορά που είχα δει, σε περιοδικό, να γίνεται λόγος για τον Jackie Mittoo, ήταν σ’ ένα προ 30ετίας “Mojo”, στη στήλη “At Your Service”, η οποία αναφερόταν σε επισκιασμένους δίσκους, από την κλασική εποχή του βινυλίου. Εκεί υπήρχε η φωτογραφία του άλμπουμ των Jackie Mittoo and The Soul Vendors “Evening Time” [Coxsone, 1968] και ακόμη ένα μικρό κείμενο, που έλεγε ότι ο Mittoo είχε πεθάνει 42 ετών, πως είχε υπάρξει βασικός session-man σε πλήθος ηχογραφήσεων, που είχαν συμβεί στην Τζαμάικα, πως οι organ-drive δίσκοι του ανήκαν στην παράδοση των Booker T. & The MG’s, του Jimmy McGriff και του Jimmy Smith και τέλος πως η κόπια που είχε εξασφαλίσει το καλό περιοδικό είχε εντοπιστεί σ’ ένα παζάρι με τιμή μια λίρα, έχοντας πολλαπλάσια αξία στο χρηματιστήριο των συλλεκτών.

Όλα καλά, αν κι ένα από τα κυριότερα σημεία του βιογραφικού του Mittoo είχε περάσει στο ντούκου. Ο Mittoo, που είχε ξεκινήσει να παίζει με τους Rivals και τους Sheiks νωρίς στα σίξτις, είχε υπάρξει βασικό στέλεχος των Skatalites τη διετία 1964-65, στους οποίους έπαιζε πιάνο, έχοντας την ευκαιρία να συνυπάρξει με άλλους άξιους μουσικούς (Tommy McCook, Rolando Alphonso, Johnny Moore, Don Drummond, Lloyd Knibb...), κάτι που θα τον καθόριζε στην πορεία. Εννοώ πως η θητεία του στους Skatalites, ενός γκρουπ με εντελώς ιδιόμορφο ρεπερτόριο (movie scores, soul jazz κ.λπ.), περασμένο μέσα από το ska, θα τον επηρέαζε σφόδρα, τα επόμενα χρόνια και στις πιο προσωπικές ηχογραφήσεις του.
Μετά από τη διάλυση των Skatalites, o Jackie Mittoo μαζί με τον τενόρο σαξοφωνίστα Rolando Alphonso θα σχηματίσουν τους Soul Brothers, οι οποίοι θα γίνουν η in-house μπάντα του Studio One. Τούτο σημαίνει πως κάθε ηχογράφηση που θα συνέβαινε εκεί, στο διάστημα 1965-1968, θα περνούσε από τα χέρια του Mittoo, ο οποίος, έτσι, θα ήταν παρών, σε κάθε αισθητική αλλαγή ή ανατροπή, που θα αναπτυσσόταν εκείνα τα χρόνια (βασικά με τον ερχομό του rocksteady, το 1966).
Τα σχήματα Soul Vendors και Sound Dimension, που ακολούθησαν, ήταν κατά βάση, μετεξελίξεις των Soul Brothers, που είχαν τον τρόπο να ενσωματώνουν στις συνθέσεις τους ό,τι συνέβαινε στην Αμερική και την Αγγλία – σε σχέση με το hard bop, την soul music, τα groovy κινηματογραφικά scores και βεβαίως την ποπ. Όλα αυτά ανακατεμένα, με τις σωστές δόσεις και αναλογίες, θα προσέδιδαν στη νέα reggae, που έτσι κι αλλιώς ανανεωνόταν συνεχώς, καινούρια ζωή.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-mittoo-o-tzamaikanos-organistas-tis-reggae-me-ton-apiasto-groovy-iho

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 725

30/5/2026
>>Το θέατρο πανάκριβο, το σινεμά επίσης
κι η μοναξιά αφόρητη στο σπίτι να καθήσεις.
Διάλεξις εδίδετο περί του Μαλακάση
κι είπε κι αυτός ο έρημος να πάει να ξεσκάσει.<<

Αμ... δεν είναι για να ξεσκάσεις ο Μαλακάσης, ο μέγας αυτός έλληνας ποιητής.

Πανηγύρι Άη Συμιού, από χθες Παρασκευή μέχρι και την Τρίτη.

Κάποιος αναπολεί τα παιδικά του χρόνια, όταν όδευε για τον Άη Συμιό, καβάλα, ξοπίσω από τον μεγαλύτερο ξάδερφό του, που ήταν πάνω στ’ άλογο κάπως σαν θεός (για τα παιδικά του μάτια). Και πώς καταλήγει αυτή η ονειρική και σχεδόν παραισθητική περιγραφή του ωραίου Έλληνα; Να μην σας πω, για να σας αφήσω να ανατριχιάσετε στον τελευταίο στίχο.
Κάποτε είχα γράψει στο LiFO και άρθρο, για το πανηγύρι του Άη Συμιού...

Ὁ Τάκη-Πλούμας

Στὰ παιδικά μου χρόνια, ὁ πιὸ μεγάλος
ἀξάδερφός μου μ᾿ ἔπαιρνε μαζὶ
στὰ πανηγύρια, ποὺ ἤτανε, παρ᾿ ἄλλος,
πρῶτος στὴν ὀμορφιὰ καὶ στὴν ὁρμή.

Τί ὡραῖος! τὸν θυμοῦμαι, ἀστροβολοῦσε
καβάλα στὸ φαρί του, βυσσινιὰ
φέρμελη χρυσοκέντητη ἐφοροῦσε,
γιουρντάνια ἀπὸ βενέτικα φλουριά.

Τοῦ Καπετὰν πασᾶ φόραε τὴν πάλα
καὶ τὸ χαρμπὶ τοῦ Μπότσαρη, καὶ δυό,
στῆς σέλας του δεξόζερβα τὴ σπάλα
πιστόλια ἀπὸ τ᾿ Ἀλῆ τὸ θησαυρό.

Φουστανελίτσα φόραε ζυγιασμένη
καὶ κάλτσες καὶ τσαρούχια φουντωτά,
παραγγελιὰ ἀπ᾿ τὰ Γιάννενα φερμένη,
γαντζούδια πρεβεζάνικα ἀσημιά.

Ἔτσι σιαγμένος κ᾿ ἔχοντας στὸν ὦμο
τὸ καριοφίλι, χαίτη καὶ λουριὰ
στὸ χέρι του, ἐλαμπάδιζε τὸ δρόμο,
χυμώντας ἀπ᾿ τὴν Πύλη τὴν πλατειά.

Κι ἐγώ, λίγο ξωπίσω του, ὅλο θάμπος,
στὸ γρήγορο ἀλογάκι μου κι ἐγώ.
Δυνόμουν νὰ τὸν φτάνω, κι ἤμουν σάμπως
νἄχα φτερά, κορμάκι ἀερινό.

Κι ὡς τρέχαμε, θυμᾶμαι, τὰ κλεισμένα
στὸ τουνεζὶ φεσάκι του σγουρά,
σκόρπια τριγύρα, φέγγανε, σὰν ἕνα
γνεφάκι ἀπ᾿ ἀναμμένη ἀθημωνιά.

Κι ὡς πύρωνεν ἀκόμα στὴ φευγάλα
τρικυμισμένος κι ὅλος μὲς στὸ φῶς,
χρυσόχυτος μοῦ ἐφάνταζε καβάλα,
σὰν τὸν Ἅη-Γιώργη, λίγο πιὸ μικρός.

Ὢ τὸ λεβέντη τοῦ Μεσολογγιοῦ μας,
τὸν ἥλιο τῆς αὐγούλας μου ζωῆς!
Καὶ νὰ μετρῶ καὶ νἆναι ὁ Τάκη - Πλούμας
τριάντα τρία χρόνια μὲς στὴ γῆς...

29/5/2026
Μπράβο παιδιά, πάντα τέτοια. Εύχομαι γρήγορα και στο Γουέμπλεϋ...

28/5/2026
Γέμισε το τάιμ-λάιν μου με ΕΛΑΣίτες, οπαδούς του... Αβαγλαώρ.

27/5/2026

Sonny Rollins - Pictures In The Reflections Of A Golden Horn (Official Audio)
https://www.youtube.com/watch?v=ygbgj-rBgdM&list=RDygbgj-rBgdM&start_radio=1

PATRICK DOROBISZ, DOPPLeR synth music και noise rock από την Γαλλία

PATRICK DOROBISZ: Narvik [Atypeek Music, 2026]
Ο γάλλος αβάντ συνθέτης Patrick Dorobisz είναι 71 ετών, έχοντας πορεία που ξεκινάει στη δεκαετία του ’70. Αν και δεν ηχογράφησε επίσημα τότε, εντούτοις, το 2022, θα κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ με δικές του εγγραφές από το 1973. Σήμερα, χρησιμοποιώντας σύνθια βασικά, ο Dorobisz δημιουργεί έναν παράξενο ηχητικό κόσμο, που φέρνει στη μνήμη μου, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε, το άλμπουμ «Χρονοναύτης» του Κώστα Γανωσέλλη από το 1983.

Με άλλα λόγια παρατηρείται στο “Narvik” μία ανάμειξη κλασικών και άλλων έντεχνων στοιχείων, περασμένων πάντα μέσα από τα συνθεσάιζερ, που δημιουργεί άλλοτε περισσότερο λυρικές και άλλοτε περισσότερο έντονες καταστάσεις. Τούτο έχει να κάνει και με το θέμα του δίσκου το οποίο αναφέρεται στις μάχες που διεξήχθησαν στη νορβηγική πόλης Νάρβικ, στο διάστημα Απρίλιος-Ιούνιος 1940, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις (Νορβηγία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Πολωνία) αντιτάχθηκαν στους Ναζί. Στις μάχες είχε πάρει μέρος και ο πατέρας του Dorobisz κι έτσι κάπως το “Narvik” λειτουργεί και σαν φόρος τιμής σε όσους πολέμησαν στον νορβηγικό βορρά, σε μία από τις πρώτες συμμαχικές νίκες του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το άκουσμα έχει ενδιαφέρον ασυζητητί και προτείνεται σε όλους τους φίλους και τις φίλες της synth music.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

DOPPLeR: Pourquoi Ce Disque? [Atypeek Music / Bigoût Records, 2026]
Οι DOPPLeR σχηματίστηκαν το 1998 στην Λυών από τους Xavier-Alexandre Amado μπάσο, φωνή, Yoann Brière κιθάρα, φωνή και Yann Coste ντραμς, φωνή. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2010, αλλά δέκα χρόνια αργότερα θα έπαιρνε ξανά μπροστά, με live και ηχογραφήσεις, επενδύοντας στο ίδιο χαρακτηριστικό noise rock, που έπαιζε και παλαιά και που εξακολουθεί να το ελκύει, ως φαίνεται, και σήμερα.
Το πιο νέο LP/CD των DOPPLeR αποκαλείται “Pourquoi Ce Disque?” και είναι μια αρκετά πειστική απόπειρα των Γάλλων, προκειμένου να ανακαταλάβουν τη θέση που τους ανήκε – κάτι που είναι, σίγουρα, εφικτό μέσω τούτων των οκτώ κομματιών, που έχουν τον τρόπο να συνταράζουν. Αρκεί ν’ ακούσεις tracks σαν τα “Of pieces that break”, “Piano cassé” και “No one available” προκειμένου να αντιληφθείς τη δύναμη με την οποία ροκάρουν οι DOPPLeR, το πάθος και την ένταση μέσω των οποίων οδηγούν τις συνθέσεις τους, μα και το προσεκτικά διαμορφωμένο λυρικό στοιχείο, που είναι κρυμμένο κάτω από τον ορυμαγδό και την παραζάλη.
Επαφή: https://bigoutrecords.bandcamp.com/album/pourquoi-ce-disque

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Μ. ΜΕΛΑΚΗΣ & ΦΙΛΟΙ το τέρας τρώει τον παράδεισο

Τον ντράμερ Γρηγόρη Μελάκη των γνωρίζαμε μέσω των Scraptown, των Acid Free, των Πυρός Αιθήρ και άλλων σχημάτων της jazz και του rock, αλλά το 2023 τον μάθαμε και ως τραγουδοποιό εξαιτίας του ανεξάρτητου άλμπουμ του «Αγέλαστος Κόσμος - Τοξικά Συναισθήματα». Τώρα, μέσω ενός νέου CD που αποκαλείται «Το Τέρας Τρώει τον Παράδεισο» [Ιδιωτική Έκδοση, 2026], o Μελάκης δίνει μία ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα της τραγουδοποιίας του.

Έχουμε λοιπόν ένα άλμπουμ δώδεκα κομματιών (δέκα τραγούδια, δύο ορχηστρικά), που είναι rock χοντρικά, και ειδικότερα reggae-rock, funk-rock και blues-rock, έχοντας αναφορές και στην παράδοση ανά σημεία, στο οποίο συμμετέχουν πολλοί και διάφοροι – από τον Δημήτρη Πουλικάκο και τον Γιάννη Γιοκαρίνη, μέχρι τον Τάκη Μπουρμά και τον Ορφέα Περίδη, και από τον Παντελή Μπενετάτο και τον Βασίλη Σαλτίκη, μέχρι τον Παντελή Πασχαλίδη και τον Μίμη Ντούτσουλη. Περαιτέρω, στο τραγούδι ακούμε και την Βάσω Νικολαΐδου, με τους τίτλους των κομματιών να λειτουργούν κάπως προγραμματικά εν σχέσει με όσα λένε τα λόγια («Επίδομα αλλεργίας», «Φαταούλας», «Ψυχοφάρμακα», «Απογοήτευση», «Σκασμός» κ.λπ.).
Το βασικό που πρέπει να ειπωθεί για «το τέρας» που «τρώει τον παράδεισο» είναι πως ο Μελάκης κάνει ένα άλμπουμ ελεύθερο ή και ελευθεριακό, όσον αφορά τις ιδέες και τα νοήματα, που μιλάει για το σήμερα – βασικά, για την καταδυνάστευση της καθημερινότητας άλλοτε από τα ασήμαντο και άλλοτε από το επικίνδυνο.
Έχουμε να κάνουμε μ’ ένα δίσκο θυμού λοιπόν, αιτιολογημένου προφανώς, που εκφέρεται (ο θυμός) μ’ έναν τρόπο, στον οποίον δεν χωρούν μεσοβέζικες προσεγγίσεις.
Τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους, και με χάρη και με χιούμορ ενίοτε... κι έτσι, όπως τα τραγούδια είναι ντυμένα με αυτές τις ωραίες ηλεκτρικές μουσικές, το rock αποκτά κι έναν άμεσο καθημερινό χαρακτήρα. Είναι ωφέλιμο εννοώ, σε αφορά σαν ακροατή, δίχως να σε χαϊδεύει, και δίχως να σε βυθίζει στις γνωστές πλάνες.
Επαφή: https://grigorismelakis.bandcamp.com/album/-

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 724

27/5/2026
Η τζαζ στα φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή και Αυγής-Θουρίου, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70.
Λεπτομέρειες στις σελίδες 221-224 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025].

27/5/2026
Είχε ένα κόμμα της τάξης του 17%. Με απίστευτα τερτίπια, μαχαιρώματα και μεθόδους, που έφθασαν έως τα εσωτερικά πραξικοπήματα διαλύθηκε το κόμμα του, εκτέθηκαν οι σύντροφοί του κι έμεινε η χώρα, σε κρίσιμες εποχές, χωρίς αντιπολίτευση, ενώ τώρα, εικονικά αναβαπτισμένος, επανέρχεται με νέο κόμμα, προσδοκώντας ένα ανάλογο ποσοστό. Το πιο σίγουρο όλων είναι πως πρόκειται για τον πιο βολικό αντίπαλο για τη ΝΔ, καθώς το μόνο που θα καταφέρει να κάνει θα είναι να συσπειρώσει όλη την παραπαίουσα δεξιά (ακροκεντρώα, παραδοσιακή, ακροδεξιά), οδηγώντας τη χώρα σε ακόμη μία νεοδημοκρατική τετραετία.

26/5/2026
ΕΛΑΣ ΕΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (γέλιο)

26/5/2026
Δεν το έχω ψάξει το θέμα βαθιά, αλλά δεν θυμάμαι τους παλιούς πολιτικούς να πηγαίνανε στα γήπεδα και να μιλάγανε για το ποδόσφαιρο. Οι πρώτοι που το κάνανε με σύστημα, ήταν οι χουντικοί.
Έτσι, οι πολιτικοί ηγέτες της πρώιμης μεταπολίτευσης, ακόμη κι αν είχαν κάποια απειροελάχιστη επαφή με το χώρο, δεν είχαν καμιά διάθεση να το παίξουν ποδοσφαιρόφιλοι, γιατί η ρετσινιά θα ήταν μεγάλη. Η ταύτιση, εννοώ, με τους χουντικούς θα ήταν άμεση.
Είναι σίγουρο, λοιπόν, πως ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν φίλαθλος, ούτε ο Αντρέας Παπανδρέου, ούτε ο Φλωράκης, ούτε ο Ηλιού, ούτε ο Μαύρος, ούτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ούτε καν ο Σημίτης...

Έπρεπε να έρθουν... τα χαζά εννοώ, μετά από το 2000, για να παραλάβουν το τόπι από τον... Παττακό, επειδή έτσι θα τους έλεγαν οι ακόμη πιο χαζοί επικοινωνιολόγοι τους.

26/5/2026
Είναι απλά τα πράγματα, και τραγικά ταυτόχρονα. Όταν η... κυβερνώσα αριστερά σου τρώει το λαρύγγι είναι λογικό να έρχεται, μετά, η δεξιά-ακροδεξιά και να σου κόβει το κεφάλι. Γιατί της έχεις δώσει το θάρρος να το κάνει. Να ξεπεράσει τον εαυτό της και να πλειοδοτήσει σε καταστροφή.

26/5/2026
Οποιοσδήποτε πολιτικός εκφράζεται ποδοσφαιρικά, φωτογραφίζεται σε γήπεδα ή αλλού, με κασκόλ ή μπάλες, πανηγυρίζει για αθλητικές πρωτιές κατεστημένων ομάδων ή εκμεταλλεύεται αθλητικά «επιτεύγματα», δίνοντας συγχαρητήρια κ.λπ., για μένα είναι ένας σοβαρός λόγος για να του δώσω... σουτ.
Πόσο μάλλον όταν κάποιος επιλέγει να φωτογραφηθεί με μπάλες της Μπαρτσελόνα, όταν υπάρχουν οι μπάλες του Πανιωνίου, μιας ελληνικής ομάδας με τα ίδια χρώματα, με ρίζες στην προσφυγιά, με λαϊκή βάση που την νοιώθουμε και που τροφοδότησε για δεκαετίες το ελληνικό ποδόσφαιρο με παίκτες μεγάλης κλάσης.

Δεν μας ενώνει τίποτα με την κάθε Μπαρτσελόνα (και δεν αναφέρομαι στον ανώνυμο ποδοσφαιρόφιλο), παρά μόνο ο κοσμοπολιτισμός της πλάκας και η ξενοδουλεία...

25/5/2026
Sunset «Τι κι αν είμαι δυνατός»
https://www.youtube.com/watch?v=U8tKMd7-CDc

23/5/2026
Ένα πολύ καλό, σφιχτό πόντκαστ του Άρη Δημοκίδη για τον Κώστα Τουρνά, με φοβερή ροή και με ουσία. Να το ακούσετε...
https://www.lifo.gr/podcasts/wraia-pragmata/h-skliri-alitheia-gia-ton-kosta-toyrna

22/5/2026
Αυτοί δεν ήταν αβαντγκαρντίστες σαν εκείνους του RIO (Rock In Opposition), αλλά ο μαοϊσμός είχε... διαφθείρει πολύ κόσμο την ίδια πάνω-κάτω εποχή. Είμαι φαν των Jellybread από 40ετίας όταν είχα αγοράσει τον δίσκο που είχε μέσα το Chairman Mao's boogaloo στην επανέκδοση της Line. Οι μαοϊκοί στην Αγγλία ακούγανε και παίζανε ροκ - δεν ήταν σαν τους δικούς μας που το βρίζανε (πλην ελαχίστων και μεμονωμένων εξαιρέσεων).

21/5/2026
Καμάρι των αναλογικών synths, παραγωγή Klaus Schulze (1980).

https://www.youtube.com/watch?v=V96pHS1YSSw&list=RDV96pHS1YSSw&start_radio=1

21/5/2026
Για το βίντεο βάζω μηδέν, το τραγούδι, όμως, δεν είναι άσχημο. Monika “New York windmills” (Official Video)
https://www.youtube.com/watch?v=ftbj0TI4plo&list=RDftbj0TI4plo&start_radio=1

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΙΒΙΛΟΓΛΟΥ άξιο άλμπουμ... περί έρωτος

Η Κατερίνα Τζιβίλογλου (συνθέτρια, τραγουδίστρια, στιχουργός) επιχειρεί με το “Tacot.” [Down By Art Collective Publications, 2026] να δώσει σχήμα σ’ ένα λυρικό άλμπουμ, που να περιστρέφεται, θεματολογικά, γύρω από τον έρωτα. Προς τούτο δημιουργεί ένα σύστημα από απαγγελίες, τραγούδια και ορχηστρικά, που να υπηρετούν όλα τον βασικό στόχο της. Η πρότασή της είναι δουλεμένη και πλαισιωμένη σωστά, κι έτσι, παρότι το θέμα είναι κοινό, καταφέρνει στο τέλος, η Τζιβίλογλου, να μας αποδείξει πως πράγματι άξιζε τον κόπο να προβεί στην ηχογράφηση τούτου του πολύ περιποιημένου, και βασικά ανεξάρτητου CD της. Υπάρχει, θέλω να πω, μια σιγουριά από τη μεριά της, όσον αφορά την λειτουργικότητα του εγχειρήματος – αυτής της 19μερούς ιστορίας, που βρίσκει τον τρόπο να «κρατήσει» και γιατί όχι να συγκινήσει τον ακροατή.

Τα απείρως περισσότερα tracks του δίσκου αποτελούν συνθέσεις της Τζιβίλογλου, που γράφει επίσης ωραίους στίχους, ενώ είναι και πολύ καλή τραγουδίστρια, με μικρές βοήθειες (συνθετικές) από τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και στιχουργικές από τους Γιώργο Σουρή, Νίκο Γεωργίου, Ζαν Μορεάς και Γιώργο Μακρή («Εμείς οι λίγοι»).
Με επιρροές από Χειμερινούς Κολυμβητές, βαλς, τάνγκο, νανουρίσματα, ευρύτερο mediterranean folk, κι έχοντας στα υπέρ της τις θαυμάσιες και ελαφρώς παιγνιώδεις ενορχηστρώσεις του Γιώργου Χατζηγεωργίου, η Κατερίνα Τζιβίλογλου κατορθώνει να ετοιμάσει ένα άλμπουμ κάπως σύνθετο στην δομή του, αλλά απολύτως ουσιαστικό. Τραγούδια, με την ποιότητα των «Διαστρική αγάπη», «Φωτιά & πλημμύρα» και «Τοκ τοκ» δεν τα ακούς, πλέον, συχνά. Κι αυτό είναι το λιγότερο, που μπορώ να επισημάνω για το “Tacot.”.
Μπράβο σε όλες και όλους, που συνέβαλαν για να γίνει αυτό το CD.
Επαφή: https://www.facebook.com/katerina.tziviloglou

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΗΣ αποδράσεις

Οι «Αποδράσεις» [Ιδιωτική Έκδοση, 2026] είναι ο τέταρτος δίσκος του Νίκου Παπαντώνη. Έχουν προηγηθεί κριτικές, εδώ στο δισκορυχείον, για τα άλμπουμ του «Ζεστός Βοριάς» [Ιδιωτική Έκδοση, 2024], «Τις Λεωφόρους Θα Ανοίξω» [walnut entertainment / MLK, 2022] και «Ι.Χ. Τραγούδια Ιδιωτικής Χρήσης» [Δίσκοι Μικρός Ήρως / MLK, 2019], ενώ τώρα θα πούμε λίγα λόγια και γι’ αυτό το πιο πρόσφατο CD του, στο οποίο καταγράφονται έντεκα τραγούδια. Και τα έντεκα αποτελούν συνθέσεις του Παπαντώνη, ενώ επτά έχουν και δικούς του στίχους (δύο τραγούδια αποτελούν μελοποιήσεις ποιημάτων του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογου, ενώ σε άλλα δύο έχει γράψει λόγια ο Σπύρος Φλώρος). Τα τραγούδια αποδίδονται περίπου μισά-μισά από τον ίδιον τον Παπαντώνη και τον Μιχάλη Τσομπάνογλου.
Βασικά οι «Αποδράσεις» είναι ένα ισορροπημένο άλμπουμ, το οποίο στηρίζεται στην ενότητα που εμφανίζουν τα τραγούδια του, το ένα μετά το άλλο, από την αρχή έως το τέλος.

Ο Παπαντώνης είναι ένας αρκετά ενδιαφέρων τραγουδοποιός, και αυτό αποδεικνύεται και εδώ, αφού όλα τα κομμάτια του δίσκου του κινούνται σ’ ένα απολύτως ικανοποιητικό επίπεδο. Εννοώ πως, εδώ, έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σοβαρό και ταυτοχρόνως ευχάριστο άλμπουμ, που κινείται σ’ αυτό το ύφος του σύγχρονου ηλεκτρικού τραγουδιού – δίχως, όμως, να ανιχνεύονται, εδώ, η γνωστή ατολμία και οι ανάλογες ευκολίες, που εμφανίζονται συχνά στους δίσκους του συγκεκριμένου ύφους. Τέτοιους σκοπέλους τους υπερπηδά ο Παπαντώνης μέσω των ουσιωδών μελωδιών του, και βεβαίως μέσω των καλών, τραγουδιστικών στίχων του. Υπάρχει έμπνευση και απλότητα στις «Αποδράσεις», και όποιος τραγουδοποιός τις έχει κατακτήσει (την έμπνευση και την απλότητα) δεν υπάρχει περίπτωση να μην οδηγηθεί σε κάτι ουσιαστικό. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι ενορχηστρώσεις του Νίκου Κριτσέλη, που υπηρετούν ικανοποιητικά τα κομμάτια.
Καλά και πολύ καλά τραγούδια υπάρχουν πολλά εδώ και ανάμεσά τους θα ξεχώριζα «Τα κιτρινισμένα μας χαρτιά», «40», «Αμαρτωλός», «Μια βραδιά στην καταιγίδα», «Αγάπη» και «Διαδρομές», ενώ συμπαθητικές είναι και οι μελοποιήσεις των ποιημάτων του Ασλάνογλου.
Επαφή: https://www.facebook.com/nikos.papantonis.73?locale=el_GR

τα προχωρημένα σχήματα Nâbu Pēra και Copper Curios του Δημήτρη Γιασεμίδη από την Κύπρο – μουσικές με φλάουτα και ηλεκτρονικά, που συνδυάζουν φυσικά και μοντέρνα στοιχεία

Ο Δημήτρης Γιασεμίδης είναι ένας δημιουργικός μουσικός, φλαουτίστας και συνθέτης από την Κύπρο, που προσωπικά μου είναι γνωστός από το πολύ καλό γκρουπ Monsieur Doumani, καθώς συμμετείχε στους δίσκους του “Grippy Grappa” (2009), “Sikoses” (2015), “Angathin” (2018) και “Pissourin” (2021) – εκεί όπου συνδυάζονται παραδοσιακά γηγενή στοιχεία, τραγουδισμένα στην κυπριακή διάλεκτο, μαζί με ηλεκτρονικά, funk, λαϊκά, έντεχνα, folk, rock, jazz και άλλα τινά. Στο σάιτ του Τελλόγλειου (Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.) υπάρχει ένα βιογραφικό του Γιασεμίδη το οποίο μεταφέρω:
«Μετά τις σπουδές του στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ασχολήθηκε με το φλάουτο, ο Γιασεμίδης εργάστηκε ως φλαουτίστας και τρομπονίστας σε διάφορα σύνολα, όπως το Anglia Sinfonia, το ARU Big Band, την Grand Union Orchestra, καθώς και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Στο Αμπού Ντάμπι εργάστηκε ως καθηγητής πνευστών στα Aldar International Schools, ενώ έχει διδάξει φλάουτο σε Ελλάδα, Λίβανο και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Σήμερα είναι καθηγητής φλάουτου στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου και σε μουσικά λύκεια του νησιού. Επιπλέον είναι ενεργός καλλιτέχνης της κλασικής, folk και πειραματικής μουσικής σκηνής της Κύπρου. Είναι επίσης μέλος του πολυβραβευμένου γκρουπ Monsieur Doumani, που αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της Κύπρου διεθνώς, με συναυλίες σε όλη την Ευρώπη, την Κούβα και την Ινδία. Μέσω των Monsieur Doumani ο Γιασεμίδης παρουσιάζει μια καινοτόμο και πρωτοφανή χρήση των πνευστών οργάνων στην κυπριακή μουσική».
Προσφάτως έφθασαν στα χέρια μου δύο άκρως ενδιαφέροντα άλμπουμ του Γιασεμίδη με τα σχήματα Nâbu Pēra και Copper Curios, για τα οποία θα γράψω στη συνέχεια...

NÂBU PĒRA: Soundscapes of Nicosia [Zero Nove Nove, 2025]
Τρίο είναι οι Nâbu Pēra, αποτελούμενοι από τους Δημήτρη Γιασεμίδη (Demetris Yiasemides) φλάουτο, sylpho, ηλεκτρονικά, Νατάσα Χατζηανδρέου (Natasa Hadjiandreou) βιμπράφωνο, κρουστά και Σάββα Θωμά (Savvas Thoma) μπεντίρ, φωνητικά. Με αυτή τη line-up οι Nâbu Pēra ηχογράφησαν στη Λάρνακα και κυκλοφόρησαν, πέρυσι, ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ, που αποκαλείται “Soundscapes of Nikosia” (Ηχοτοπία της Λευκωσίας).
Μέσω αυτού του CD οι Nâbu Pēra επιχειρούν να σχηματίσουν μία ηχητική επένδυση, που να αφορά την κυπριακή πρωτεύουσα, συλλαμβάνοντας, ταυτοχρόνως, την πολυσημία της. Όπως γράφουν και οι ίδιοι στο back cover:
«Η Λευκωσία γίνεται όχι μόνο πηγή έμπνευσης, αλλά και όργανο: οι φωνές που τη διασχίζουν και οι αντηχήσεις της μπλέκονται με ακουστικά όργανα και ηλεκτρονικές υφές, δημιουργώντας μια πρωτότυπη και σύγχρονη μουσική αφήγηση».
Το άκουσμα, σε γενικές γραμμές, μπορεί να χαρακτηρισθεί ambient, με τη διαφορά πως εδώ δεν έχουμε... ξεψυχισμένες ηχητικές «αλοιφές», αλλά αληθινή μουσική, η οποία αποδίδεται από πρώτης τάξεως οργανοπαίκτες.
Έτσι, από τη μια μεριά υπάρχουν οι ποικίλες παραδόσεις, όπως η βυζαντινή στο “Omeriye” ή οι afro παρασπονδίες στο “The calling” (με ήχους που προσιδιάζουν στην καλίμπα), αλλά από την άλλη υπάρχει και το σύγχρονο ηχητικό οπλοστάσιο, το οποίο διαμορφώνεται από τη φωνητική πανσπερμία, σε κομμάτια όπως το “Na bu pe ra?” για παράδειγμα, και βεβαίως από τις πανταχού παρούσες ηλεκτρονικές παρεμβάσεις – με τον συνδυασμό τους να λειτουργεί, τελικά, με ένταση και υποβλητικότητα.
Το “Soundscapes of Nikosia”, σαν άλμπουμ, κομίζει άποψη για έναν σύγχρονο ήχο, που να κοιτάζει προς το χθες, δίχως να παρασύρεται από τις ethnic ευκολίες.
Επαφή: https://nabupera.bandcamp.com/album/soundscapes-of-nicosia
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-prohorimena-shimata-nabu-pera-kai-copper-curios-toy-dimitri-giasemidi-apo-tin