ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 717

4/5/2026
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
[Leonard Bernstein: Τι είναι η τζαζ, σελ.205-207]

4/5/2026

Not unlike VDGG. Raw Material “Ice queen”...
https://www.youtube.com/watch?v=cxeoz6Wr2QY&list=RDcxeoz6Wr2QY&start_radio=1

4/5/2026
>>Ότι κάτι πήγαινε στραβά, με την εφημερίδα, το ψυλλιαζόσουν από το πρώτο κιόλας τεύχος, στο άρθρο «250 Χιροσίμες / Η ειρήνη εδραιώνεται για τα καλά...», που ξεκινά με κριτική στη σοβιετική στρατιωτική παρέλαση της 7ης Νοεμβρίου (επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης), η οποία αντιπαραβάλλεται με μια υπόγεια πυρηνική έκρηξη των Αμερικανών στο νησί Amchitka της Δυτικής Αλάσκας. Το ύφος της «Πρωτοπορίας», όταν σχολιάζει πολιτικά θέματα, θυμίζει ενίοτε την αντικομμουνιστική «Σοβιετολογία» του Γεωργίου Γεωργαλά ή τον «Διάλογο», το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας. Μάλιστα, το τεύχος #2 της «Πρωτοπορίας» [Δεκ. 1971-Ιαν. 1972] ανοίγει με μια επαινετική επιστολή προς τους συντάκτες του, γραμμένη από τον Αιμίλιο Μπουρατίνο, τον οποίο θα μαθαίναμε, στα 80s, από την επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού «Διαλόγου». Σ’ ένα άλλο, δε, κείμενο του πρώτου τεύχους που επιγράφεται «Τι ζητούν οι φοιτητές; / Άρθρο του αμερικάνου φοιτητή Έντουαρτ Σβαρτς» διαβάζουμε πως για την περίληψή του, που τυπώνεται στην «Πρωτοπορία», είχε δώσει άδεια «η υπηρεσία Τύπου και μορφωτικών σχέσεων των Η.Π.Α.». Αντιληπτόν.<<

[Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση), Όγδοο, 2025, σελ.487 – τελευταία αντίτυπα]
[από το υποκεφάλαιο «πρωτοπορία-φοιτητική σκέψη», που μεγεθύνει σε δύο φοιτητικά έντυπα της περιόδου 1971-1973 με ροκ θεματολογία]

3/5/2026
Blues Section - Paint It Michael And Others, Maybe (Finland Blues Rock 1967)
https://www.youtube.com/watch?v=5YIp0LIWiCk&list=RD5YIp0LIWiCk&start_radio=1

WE STOOD LIKE KINGS το βαρύ post-rock “Pinocchio” είναι το έκτο άλμπουμ τους

Οι Βέλγοι We Stood Like Kings, δηλαδή οι Judith Hoorens, Diego Di Vito, Colin Delloye και Lucas Vanderputten, είναι ένα συγκρότημα που μας απασχολεί, τακτικά, εδώ στο δισκορυχείον. Το λέω, γιατί ήδη έχουμε γράψει reviews για τα άλμπουμ τους “Away” (2022), “Classical Re:Works” (2020) και “1982” (2017), άπαντα τυπωμένα για την Kapitän Platte, όπως έχουμε γράψει και για το “Mick Torres Plays Too F***ing Loud.” (2024) των Chatte Royal – ένα άλλο σχήμα του Diego Di Vito. Το πιο νέο, και έκτο στη σειρά LP/CD των We Stood Like Kings αποκαλείται “Pinocchio” [Kapitän Platte, 2026], είναι ορχηστρικό και αποτελείται από εννέα tracks, μέσης, γενικώς, διάρκειας.

Το βελγικό συγκρότημα κινείται σε post-rock διαδρομές. Υπάρχουν τα κλασικά 00s vibes τού εν λόγω ύφους, με τις πιο σύνθετες King Crimson-ικές αναφορές, τουλάχιστον όπως εκείνες τις διαχειρίστηκαν οι Mogwai, αλλά ταυτοχρόνως εδώ ανιχνεύονται κι άλλες επιρροές, που μπορεί να πηγάζουν από πιο έντεχνες έως κλασικές και minimal φόρμες (το πιάνο είναι εκείνο που ακολουθεί τέτοιες κατευθύνσεις σε κομμάτια όπως το “Raven”), ανακατεμένες συχνότατα με βαρύγδουπα rock elements.
Το άκουσμα έχει, οπωσδήποτε, ενδιαφέρον και κομμάτια σαν τα “Fire eater”, “Poor idiot”, “Addios, false friends” και “The land of toys” (με τη θρηνητική-μελαγχολική εισαγωγή και τα εκρηκτικά ξεσπάσματα) δεν γίνεται να τα αγνοήσεις – καθώς όλα διαμορφώνουν αυτή την πολύ στιβαρή και εκλεκτική βάση του “Pinocchio”.

Επαφή: www.kapitaen-platte.de

τραγουδώντας την καινούργια Αθήνα: η μουσική στο (πρώην) Athens Hilton στη δεκαετία του ’60 – από ρεμπέτικα, λαϊκά και τζαζ, μέχρι ποπ και αβάν-γκαρντ

Πριν ανοίξει το ξενοδοχείο Hilton (εγκαίνια στις 21 Απριλίου 1963) οι αίθουσες, που θα μπορούσε να φιλοξενήσουν μουσικά γεγονότα, στην Αθήνα, ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες. Το Hilton, θέλω να πω, προσθέτει νέους χώρους, οι οποίοι εκτός των λοιπών ακουστικών προδιαγραφών «ντύνονται» και από μία αίγλη. Το ξενοδοχείο πρωταγωνιστεί στην κοσμοπολίτικη νυχτερινή ζωή της πόλης, και στέκια όπως το μπαρ ή και κλαμπ Galaxy, στον τελευταίο και 13ο όροφο, είναι συνδεμένα με την «καλή μουσική», όσο λίγα άλλα στέκια της εποχής.
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Στο Galaxy βασικός μαέστρος, επί χρόνια, ήταν ο πιανίστας της τζαζ Μανώλης Μικέλης (1924-1990), τον οποίο συνόδευε όχι μόνο το ανάλογο (τζαζ) σχήμα, μα συχνά και έγχορδα (The Galaxy Violins) και βεβαίως φωνές (Ricardo Credi, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης, Αλέκα Κανελλίδου, Trio Greco, Αλέκος Αναστασιάδης και διάφοροι άλλοι). Μάλιστα η διετία 1965-66 υπήρξε σταθμός, ας το πω έτσι, για το Galaxy και το Hilton, επειδή συμβαίνουν γεγονότα, που θα είχαν και δισκογραφική αποτύπωση. Και είναι προφανές πως όταν κάτι αποτυπώνεται στο βινύλιο η σημασία, εκείνου που συμβαίνει, μεγεθύνεται.
Ένας από τους πρώτους ξένους μουσικούς, που πάτησαν πόδι στην Ελλάδα των σίξτις, μένοντας στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, ήταν ο Αιγύπτιος(;) συνθέτης, πιανίστας και τραγουδιστής Ricardo Credi. Βάζω ερωτηματικό στο «Αιγύπτιος», διότι άλλοι τον έχουν για Λιβανέζο (πάντως, έβγαιναν δίσκοι του στο Λίβανο, στην εταιρία SLD), άλλοι για Μαροκινό (πηγαινοερχόταν στην πρωτεύουσα Ραμπάτ) κ.ο.κ.
Στο τεύχος #56 των «Μοντέρνων Ρυθμών» (1 Ιουνίου 1966), όπου αναφέρεται ως Αιγύπτιος, μαθαίνουμε πως είχε συμβόλαιο με την αλυσίδα των ξενοδοχείων Hilton, πως βρισκόταν στην Ελλάδα από το ’64 με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, και πως είχε ηχογραφήσει μέχρι τότε οκτώ τραγούδια, μοιρασμένα σε τρία 7ιντσα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.

Το «Galaxy cha-cha-cha» είναι ό,τι μαρτυρά ο τίτλος του (προφανώς θα το έπαιζε ο Credi στο Galaxy), ένα κλασικό cha-cha-cha εννοώ, με τις τιμπάλες πίσω από την ακμαία και «βαθειά» φωνή του τραγουδιστή να δίνουν το χρώμα, το «Paradis d’ amour» είναι ένα jazzy σέικ, με σύντομο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα και με τη φωνή, στιβαρή και ορμητική, να το καθορίζει, το «Pardonne-moi», που ξεκινά τη δεύτερη πλευρά, παίζει το ρόλο ενός μπλουζ (όπως έλεγαν, τότε, τα μοντέρνα αργά κομμάτια), με τον Credi, σε στυλ crooner, να ίπταται πάνω από ελαφρά τζαζ ηχοχρώματα, ενώ στο τέλος έχουμε το «Quand reviendra l’ automne», που είναι ένα mid-tempo χορευτικό τραγούδι. Στο πίσω μέρος τού εξωφύλλου τού EP υπήρχε ένα κείμενο, στα αγγλικά, το οποίο μεταφέρω, επειδή δείχνει και μιαν άλλη χρήση των δίσκων –εκείνη των τουριστικών σουβενίρ–, που θα εξαπλωνόταν την επόμενη δεκαετία:
«Η μουσική και οι στίχοι αυτού του νέου, εξαιρετικού δίσκου 45 στροφών συνετέθησαν από τον Ricardo Credi στην όμορφη ταράτσα του ξενοδοχείου Athens Hilton, στο Galaxy, που έχει θέα στην Ακρόπολη. Το μοναδικό στυλ του Ricardo τον έχει καταστήσει ως έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της πρωτεύουσας. Όσοι από εσάς αφήσετε την όμορφη χώρα μας, ελπίζουμε ότι αυτός ο δίσκος θα σας φέρει στη σκέψη όμορφες αναμνήσεις από τη διαμονή σας στο υπέροχο Athens Hilton. Και ελπίζουμε, επίσης, ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σας παροτρύνουν να επιστρέψετε, κάποια στιγμή, ξανά στην Ελλάδα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tragoydontas-tin-kainoyrgia-athina-i-moysiki-sto-proin-athens-hilton-sti-dekaetia-toy

ANDREAS GEORGIOU w /JO THÖNES το κοινό improv άλμπουμ τους

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2021, είναι λίγο παλαιότερος δηλαδή, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να γράψουμε μερικά λόγια... τώρα.
Πρόκειται για το τελευταίο βινύλιο του ελληνοκύπριου κιθαρίστα της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής Ανδρέα Γεωργίου (δική του η παραγωγή), στο οποίο καταγράφεται ένα από κοινού session με τον γερμανό percussion player Jo Thönes. Ο τίτλος του δίσκου είναι “Hypothesis in Between” [Private Pressing], με την ηχογράφηση να είναι ζωντανή (χωρίς overdubs), από το ιδιωτικό στούντιο του Thönes, στη γερμανική πόλη Weimar, στις 6 Μαρτίου 2017. Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Γεωργίου θα χειριζόταν 19χορδη ακουστική κιθάρα και ο Thönes djembe, τουμπερλέκι, batas, congas, tom-toms, frame drum, udu και κύμβαλα.

Ακουστική κιθάρα και κρουστά λοιπόν, συνομιλούν εδώ, στα έξι κομμάτια του LP (τρία ανά πλευρά), τα οποία κυλάνε κάπως «σαν ένα». Υπάρχει μια ενότητα, με άλλα λόγια, στις συνθέσεις, οι οποίες διατηρούν καθ’ όλη τη διάρκειά τους κάποια πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος πως το folk, η παράδοση γενικότερα, παίζει εδώ πρωτεύοντα ρόλο – κάτι που οφείλεται όχι μόνο στο ρυθμικό μέρος όσων καταγράφονται, και στην ποικιλία των κρουστών του Thönes, που ανακαλούν συγκεκριμένες παραδόσεις, μα και στο μελωδικό (μέρος), καθότι η κιθάρα του Γεωργίου, που δρα, επίσης, αυτοσχεδιαστικά, περιφέρεται με γνώμονα την προσέγγιση του παλαιού, με όρους τωρινούς.
Βασικά, εδώ είναι η εμπειρία των δύο αυτοσχεδιαστών (ο Thönes δισκογραφεί από το τέλος των 70s, έχοντας συνεργαστεί με τους John Abercrombie, Arild Andersen, Klaus Doldinger, Albert Mangelsdorff, Kenny Wheeler, Tony Oxley και δεκάδες άλλους, ενώ και οι συνεργασίες του Γεωργίου είναι επίσης πολλές και στο μέτρο του δυνατού γνωστές στους φίλους του δισκορυχείου), και βασικά η διάθεση και ο τρόπος που συνδιαλέγονται οι δύο μουσικοί – η ικανότητα, εννοώ, να μπαίνει ο ένας στον «κόσμο» που κτίζει ο άλλος (το ταξίμι του Γεωργίου στο “Hypothesis in between” είναι χαρακτηριστικό της μεθόδου συνεργασίας τους), δημιουργώντας αμφότεροι «εικόνες» αληθινής δημιουργίας (“Fractalization of a winter colour drop”).
Ένας 40λεπτος δίσκος, με το δικό του δυναμικό επικοινωνίας.
Επαφή: geoandreas19@gmail.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 716

1/5/2026
«Σε κάνουν να αισθάνεσαι ένα τίποτα από τότε που γεννιέσαι
δεν σου δίνουν καθόλου χρόνο, αντί να σου δίνουν τα πάντα
μέχρι που ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, ώστε να μη νιώθεις τίποτα πια
είναι θεμιτό να είσαι ένας ήρωας της εργατικής τάξης»
[working class hero]
[ο άνθρωπός μας στην Αβάνα]

1/5/2026

>>Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο<<
(μάλλον στον Πατσιφά το έλεγε)
[Σαββόπουλος «Το Βρώμικο Ψωμί», 1972]
>>Κυρ-διευθυντά των δίσκων έχω ήχο κι υλικό<<
(σίγουρα στον Πατσιφά το έλεγε)
[Ρασούλης «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς», 1978]
Πρέπει να είχε βάλει τα γέλια ο Σαββόπουλος, όταν το άκουσε αυτό, και ως παραγωγός της «γυφτιάς» δηλαδή.

1/5/2026
>>Στον καταραμένο τόπο τον Μάη μήνα βρέχει<< (γέλιο)

Ρασούλης number 1, o δεύτερος δεν φαίνεται ούτε με τα κιάλια...

1/5/2026
Τα ονείδη της Πρωτομαγιάς...

1/5/2026
«Σκοτώθηκαν δύο γυναίκες και άντρας από πτώσεις. Άλλη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι»
«Στην Αττική μαχαιρώματα σε δύο μπαρ και στο δρόμο. Οι αφορμές ήταν τελείως ασήμαντες»
«Τα συμπεράσματα από τις συσκέψεις για τα έκτροπα στην Αθήνα» (τρέχα-γύρευε τι είχε γίνει...)
«Ανευρέθη από δύτας το πορτοφόλι επιβάτου πλοίου» (σήμερα θα πετάγανε και τον ίδιο στη θάλασσα, όχι θα του βρίσκανε και το πορτοφόλι με δύτες)
«Μετά την απολογία τους προφυλακίσθηκαν για τη ληστεία οι δύο ανώμαλοι. Εισαγγελεύς: ληστεία, σωματικές κακώσεις, κατακράτηση και εξαναγκασμό σε ασέλγεια»
«Σκοτώθηκαν από κεραυνό δύο παιδιά και 27χρονος. Μεταξύ των θυμάτων 14χρονο κορίτσι. Τραυματίστηκαν οι γονείς του και τα τρία αδέλφια του»

Μία τυχαία μέρα του 1975.
Όλα αυτά σε μια 8στηλη τρίτη σελίδα εφημερίδας, κατελάμβαναν μονόστηλα ή το πολύ δίστηλα. Πολύ σπάνια κάτι απ’ αυτά θα γινόταν πρωτοσέλιδο.
Αν συνέβαιναν όλα τούτα μια σημερινή μέρα τα μίντια θα πάθαιναν τιλτ. Δεν θα ήξεραν τι να πρωτοπροβάλλουν και πού θα έριχναν το ταρατατζούμ (μάλλον στους «ανώμαλους», που δεν ξέρω και τι ακριβώς ήταν οι άνθρωποι, άμα διαβάσετε...). Τώρα έχουμε για πέμπτη(?) μέρα τον 89χρονο να μας απασχολεί, που γίνεται πρώτο θέμα μέχρι και στην ΕφΣυν. gr, η οποία ρέπει πλέον και αυτή προς τον... λαϊκισμό.
Γι’ αυτό αξίζει να διαβάζεις παλιές εφημερίδες, παμπάλαιες, για να έρχεσαι λίγο στα ίσια σου και να αντιλαμβάνεσαι πού έχουμε φθάσει, τι παίζει και τι δεν παίζει...

30/4/2026
David Allan Coe (September 6, 1939 – April 29, 2026). Funeral Parlor Blues…
https://www.youtube.com/watch?v=hs4teo2q5tw&list=RDhs4teo2q5tw&start_radio=1

29/4/2026
Σκόνη, πέτρες, λάσπη...
Πέρασα από το ίδιο σημείo με μια σακούλα σαν του Πουλικάκου, γεμάτη παλιόρουχα, αλλά φωτογραφία δεν έβγαλα...

[έχουμε κι εμείς τα δικά μας δισκο-μνημεία, δεν περιμένουμε να πάμε στην abbey road]

29/4/2026
>>Τα εγκαίνια της Κιβωτού της Άμυ θα πραγματοποιούνταν τελικά στις 11 Ιανουαρίου 1965, στην Πλάκα, στην Οδό Θόλου 10, με το πρόγραμμα, στο ξεκίνημά του, να απαρτίζεται από παράσταση Καραγκιόζη από τον Σωτήρη Σπαθάρη, συν τζαζ από τους Sound Inc., τους οποίους αποτελούσαν οι Chiko Calender κοντραμπάσο, Sam Stone ντραμς και Carl Washington κρουστά (congas). Συγχρόνως, δε, θα εγκαινιαζόταν και η γκαλερί της «Κιβωτού», με έργα, σε πρώτη φάση, του Μίνου Αργυράκη. Λογικά το τρίο των Sound Inc. θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο σχήμα, που επιχείρησε να παίξει improv-jazz, δηλαδή αυτοσχεδιαστική τζαζ, στην Ελλάδα, και μάλιστα σε μια πιο μόνιμη βάση, συνοδεύοντας την απαγγελία ενός ποιήματος – που θα γινόταν (το ποίημα, μαζί με την συνολική παράσταση) μία από τις πρώτες ατραξιόν της «Κιβωτού».<<

"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
"Η Κιβωτός της Άμυ: ένας πρωτοποριακός χώρος, που είχε στηθεί στην Πλάκα, στο μέσο του ’60, από την Amy Mims και τον Μίνω Αργυράκη και που είχε σχέση (και) με την αυτοσχεδιαστική τζαζ" σελ. 42-52
[αριστερά στη φωτό η Άμυ Μιμς]

28/4/2026
Cecil McCartney - Hey Alethia I Want You
https://www.youtube.com/watch?v=axI579dviBg&list=RDaxI579dviBg&start_radio=1

T FOR TROUBLE και Θόδωρος Παπαντίνας

Ανεβασμένο στο bandcamp το 2020 και τυπωμένο τώρα σε CD, το “Let’s Go Surfing” [Private Pressing, 2026] είναι το τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ με συνθέσεις του πρόωρα χαμένου κιθαρίστα Θόδωρου Παπαντίνα (1951-2016). Είναι ηχογραφημένο το 1994, στο Magnanimus Studio από τον Γιώργο Πεντζίκη και πιάνει τον Παπαντίνα με τους T for Trouble.
Παλαιότερα (20 Σεπτεμβρίου 2009), όταν είχα γράψει εδώ στο blog για το CD “T4Trouble and The Self Admiration Society” [Polytropon], δηλαδή για το σάουντρακ της ταινίας του Δημήτρη Αθυρίδη για τον Παπαντίνα, σημείωνα κάπου:
«Δεκαπέντε χρόνια μετά τους Bicycle, το χειμώνα του ’96, (ο Παπαντίνας) μπαίνει στο Magnanimus της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Γιώργο Κωστόπουλο μπάσο και Χριστόδουλο Κουτσούρη ντραμς, τους T4Trouble δηλαδή, για την παραγωγή ενός άλμπουμ, το οποίο ποτέ δεν εκδόθηκε (στο CD ακούγονται 7 κομμάτια). Το “Funky India” με τα αειθαλή riffs είναι χάρμα – κι αυτή η διαλυμένη φωνή τού Παπαντίνα είναι εκείνο που του πάει».

Το “Let’s Go Surfing” είναι λοιπόν αυτό το άλμπουμ που... ποτέ δεν εκδόθηκε, και το οποίο τώρα το ακούμε στην πλήρη (15 tracks) CD-εκδοχή του. Φυσικά, εδώ συμπεριλαμβάνονται τα επτά κομμάτια από το σάουντρακ του 2009 (“Night circles”, “Fucking my life”, “Funky India”, “The truth”, “Last night in Paris”, “I’m not strong”, “Nobody knows”), αλλά καταγράφονται και τα υπόλοιπα οκτώ (“Let’s go surfing”, “Take me to the show”, “ Midnight confessions”, “Lose your mind”, “Slide song”, “Strange how my life change”, “Don’t bring it in the house”, “Devil’s girl”), δίνοντας μας, όλα μαζί, την πλήρη εικόνα εκείνου του σέσιον – προφανώς του καλύτερου που παρουσίασε στην περιπετειώδη και σχετικά σύντομη ζωή του ο Παπαντίνας.
Τα κομμάτια είναι rock βασικά και όχι surf, είναι καλοπαιγμένα και καλοηχογραφημένα, αλλά θα τους άξιζε περισσότερη προσοχή στο τελικό mastering-editing. Σε κάθε περίπτωση είναι χαρακτηριστικά του τύπου-Lou Reed rock του Παπαντίνα, με τις κοφτές κιθάρες και την έντονη κινητικότητα (για να μην πω χορευτικότητα). Υπάρχει το funky θέλω να πω εδώ, που το ανιχνεύεις σε πλείστα όσα tracks, χωρίς τούτο να σημαίνει πως δεν ανακατεύονται και άλλες αμερικάνικες φόρμες (folky-bluesy στο “Last night in Paris”, surf στο “Let’s go surfing” ή και country-rock στην μπαλάντα “Nobody knows”). Γενικώς, ο Παπαντίνας ήταν γνώστης του αμερικάνικου rock και αυτό το βίωμά του είναι αποτυπωμένο όχι μόνο στις μουσικές του “Let’s Go Surfing”, μα ακόμη στις ερμηνείες και τα λόγια.
Επαφή: https://chriskoutsouris.bandcamp.com/album/lets-go-surfing

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 715

28/4/2026
>>«Μια μέρα ήρθε η μπόσενα και μου είπε πως στο μαγαζί βρίσκονται καμιά δεκαριά άτομα με τον κύριο Γκούτμαν. Τους είχε φέρει το ενδιαφέρον τους για ένα σκοπό που έπρεπε να παιχτεί πάνω σε μοιρολόι και οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να το παίξουν, η ορχήστρα του Μπέννυ Γκούτμαν. Επρόκειτο για κινηματογραφικό έργο του Ρίτσαρντ Σεραφιάν. Το Άντυ (σ.σ. ταινία του 1965), όπου μια μάνα χάνει την κόρη της και τρελαίνεται. Για εκείνη τη στιγμή θέλαν’ ένα σκοπό μοιρολόι. Ρώτησαν και τους είπαν να έρθουν στη Νέα Υόρκη, στο κέντρο Αλή Μπαμπάς, όπου παίζει κάποιος, που είναι σε θέση να εξυπηρετήσει και ονομάζεται Τάσος Χαλκιάς».>>

100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ, Όγδοο, 2025
Ο Τάσος Χαλκιάς και ο Benny Goodman στη Νέα Υόρκη στο μέσο του '60 σελ. 68-70

27/4/2026
Το χειρότερο όλων είναι δεν είναι απλώς και μόνον η καταρράκωση των θεσμών, είναι η διαρκής μετατόπιση των ορίων της ξετσιπωσιάς – που ακολουθούν συνεχή πορεία προς τα πάνω από τα μνημόνια και μετά. Κάνουν ό,τι θέλουν, δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, και φυσικά δεν τιμωρείται κανείς, έστω και «για τα μάτια», για τα τόσα φοβερά που γίνονται και ακούμε καθημερινά. Και κάπως έτσι εκείνο που συνέβη με τον Τσοχατζόπουλο, που «θυσιάστηκε», για να... μην λέει ο κόσμος, θα μας φαίνεται σε λίγο σαν ο «χρυσούς αιών» της αξιοπιστίας της πολιτικής και των πολιτικών.

25/4/2026
Μόνο τους ειδικούς αξίζει ν’ ακούς. Τους βαθείς γνώστες. Αρκεί κι αυτοί να μην κατεβάζουν φτηνές πολιτικές, και να μην καταντάνε κλακαδόροι της εξουσίας. Να μην είναι κραγμένοι συστημικοί δηλαδή.
Ο Γεωργουσόπουλος είχε κάπου το σύνδρομο του Ρένου, αφού οι εισαγωγές του και οι τοποθετήσεις του σε ξεψυχάνε, αλλά όταν μπαίνει στην κουβέντα, σχεδόν με το έτσι θέλω, σχεδόν με τσαμπουκά, ο Ληναίος (φοβερός!), το πράγμα απογειώνεται. Οι άνθρωποι δεν παίζονται - καθώς συζητούν με απίστευτο πάθος. Ξέρουν για τι μιλάνε και λένε σπουδαία πράγματα, που δείχνουν το εύρος των γνώσεών τους. Και το κάνουν τούτο όχι για να εντυπωσιάσουν όσους τους ακούνε, αλλά γιατί μιλάνε για τη ζωή τους. Γιατί το θέατρο ήταν η ζωή τους. Είναι φοβερά αυτά που λέγονται για το λαϊκό θέατρο (φάρσα, κωμωδία), την κατάργηση της σκηνής, την ενσωμάτωση του λάθους, τον αυτοσχεδιασμό και τόσα άλλα. Τζάμπα σεμινάριο (γιατί, για να το παρακολουθούσες αυτό σε καμιά σχολή θα έπρεπε και θα άξιζε να πληρώσεις αδρά) και διαρκεί μόνο 25 λεπτά...
https://www.youtube.com/watch?v=Lmtw51YGWuM

SPACESHIP ένα ελληνικό rock / fusion τρίο

Οι Spaceship είναι ένα ελληνικό rock / fusion τρίο, το οποίον αποτελούν οι Νικόλας Δημοσθένους κιθάρες, Κωνσταντίνος Μεντζελόπουλος μπάσο και Αλβέρτος Παναγιωτόπουλος ντραμς, κρουστά, φωνή. Από τους τρεις μουσικούς αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ιστορία είναι ο Παναγιωτόπουλος, καθώς βρίσκεται στη σκηνή από την εποχή του Jazz Club του Γιώργου Μπαράκου. Θυμάμαι τον Παναγιωτόπουλο και από τους δύο πολύ ενδιαφέροντες δίσκους του από τα 2000s (τους “Visionary World” και “Hyper Fly”), για τους οποίους είχα γράψει τότε στο «Jazz & Τζαζ», όμως εδώ τα πράγματα θα έλεγα πως είναι αρκετά διαφορετικά, αφού το rock είναι αυτό που σκεπάζει όλες τις συνθέσεις του δίσκου – η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ανήκει στον Παναγιωτόπουλο.

Τα κλασικά rock-trios είναι οπωσδήποτε μία πρώτη και πολύ βασική αναφορά στο “Centaur” [Irida Jazz, 2026] , αλλά από ’κει και πέρα οι αναφορές του σχήματος ξεφεύγουν των αναμενόμενων ροκ μοτίβων, καθώς επεκτείνονται και προς άλλες κατευθύνσεις. Μάλιστα, οι τίτλοι των συνθέσεων, που πολλές φορές δρουν προγραμματικά, αποκαλύπτουν αυτές τις διαδρομές – άκου, για παράδειγμα, τις “Hey Yoruba”, “American Indian”, “Afro Orpheo/Fiesta”, “Balkan fusion”, “Oriental typhoon” κ.λπ.
Το σίγουρο είναι πως το “Centaur” ακούγεται και μέσα στο space-progressive περιβάλλον, όπως ακούγεται και εντός του hard rock (περιβάλλοντος) και βεβαίως του ethnic-fusion, με τα κομμάτια να κυλάνε άψογα, καθώς παρουσιάζονται με δύναμη και φαντασία. Θέλω να πω πως το άλμπουμ είναι πολύ καλό, πως ανανεώνει, στο μέτρο του δυνατού, το σύγχρονο fusion, και πως, ανά φάσεις, δεν παύει να κοινοποιεί και την ελληνική προέλευσή του, με tracks σαν τα “Fantasia” και “Djivaeri / Immigrants”.
Για μένα το “Centaur” είναι ένας δίσκος «έκπληξη».
Επαφή: https://iridamusic.eu/el/release/spaceship-trio-centaur/

Τρεις νέοι ελληνικοί δίσκοι με αληθινά τραγούδια - είναι τα άλμπουμ του Περικλή Χειλά, του Ευάγγελου Χ. Βαγενά και του Δημήτρη Μητσοτάκη

Τρεις τραγουδοποιοί της εποχής μας –ο καθένας με το παρελθόν του–, τρία διαφορετικά άλμπουμ, που τα ενώνει όμως το ίδιο πάθος κι η αλήθεια, σε μουσικές, λόγια κι ερμηνείες.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Χ. ΒΑΓΕΝΑΣ: ζΕΟΝ [Ιδιωτική Έκδοση / B-otherSide Records, 2026]
Ο Ευάγγελος Χ. Βαγενάς είναι γνωστός κυρίως μέσω του συγκροτήματος Χερουβείμ και ακόμη από ένα CD, που είχε κάνει το 2019 με το σχήμα Εκτελεστικό Απόσπασμα. Λέω «κυρίως», γιατί ο Βαγενάς έχει τυπώσει και ποιήματα συν τοις άλλοις, ενώ και το πιο πρόσφατο άλμπουμ του πακετάρεται σε σχήμα λεπτού βιβλίου – ένα 8σέλιδο, που περιλαμβάνει στίχους και πληροφορίες (μαζί με το CD φυσικά). Τα tracks που είναι καταγραμμένα εδώ είναι δεκατρία (έντεκα τραγούδια και δύο ορχηστρικά στην αρχή και το τέλος) και είναι όλα συντεθειμένα από τον Βαγενά, ο οποίος έχει γράψει και τα λόγια φυσικά.
Ακόμη, στον δίσκο, ο Βαγενάς τραγουδά, παίζει πλήκτρα, σύνθια, κιθάρες, θερεμίνη, χειρίζεται kaoss pad και κάνει bass programming, ενώ δίπλα του βρίσκονται ο Λεωνίδας Πετρόπουλος σε μπάσο, πλήκτρα, κιθάρες, drums programming, θερεμίνη, εφφέ, φωνή, ο Ηλίας Ράπτης κιθάρες (μέλος κι αυτός των Χερουβείμ και άλλων σχημάτων), ο αείμνηστος Δημήτρης Δημητράκας και άλλοι διάφοροι μουσικοί (σε επιμέρους tracks).
Να πω από την αρχή πως ο δίσκος είναι αρκετά καλός, εμφανίζοντας μιαν ενότητα που είναι αξιοσημείωτη. Ροκ είναι αυτό που ακούγεται εδώ προφανώς, indie rock των 90s χοντρικά, ασχέτως αν οι αναφορές κοιτάνε και πιο πίσω, με το όλον άκουσμα να παραπέμπει, κατά τόπους, σε Τρύπες, Λευκή Συμφωνία, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα κ.λπ. – και εννοώ με αυτό πως υπάρχει ένα τέτοιο κλίμα στο «ζΕΟΝ», δίχως τούτο να σημαίνει πως το άλμπουμ ακούγεται σε μόνιμη συνάρτηση με τα προαναφερόμενα ονόματα (γι’ αυτό γράφω «κατά τόπους»).
Σε κάθε περίπτωση έχει τη δική του λογική και τη δική του ανάπτυξη το «ζΕΟΝ». Μάλιστα, στέκεται πολύ ψηλά για τα σημερινά δεδομένα αυτού του τύπου του ροκ, και κομμάτια σαν τα «Εραστές στην Αθήνα», «Ο βασιλιάς της οικουμένης», «Ένα μπουκέτο λουλούδια» (φωνή Θέλμα Καραγιάννη), «Αποστροφή», «Δωμάτιο 1204», μα και ορισμένα ακόμη τα θεωρώ πολύ καλά σαν τραγούδια – κάτι που δείχνει και το ταλέντο του Βαγενά, αλλά και τη σοβαρή δουλειά, που έχει γίνει, εδώ, σε κάθε επίπεδο.
Επαφή: evaggelosvagenas@gmail.com
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/treis-neoi-ellinikoi-diskoi-me-alithina-tragoydia

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 714

25/4/2026
Ο μαέστρος και συνθέτης Γιώργος Θεοδοσιάδης υπηρέτησε και το ελαφρο-τζαζ τραγούδι και την τζαζ αυτή καθ’ αυτή. Η τζαζ παρουσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη είναι καταγραμμένη στο βιβλίο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 166-168.

24/4/2026
Είναι το τραγούδι με το οποίο άνοιγε το πρόγραμμα στη Μέδουσα ο Γιώργος Μαρίνος, στο μέσο των 70s. Τι να κλ@σουν ο μουσάτος και τα υπόλοιπα γαλλάκια μπροστά στον... σίφουνα Μαρίνο, στην ορχήστρα του Δανίκα, στον Βλάσση, στην Μαρίνα και τον Τάκη Αντωνιάδη; Michel Fugain “Chante la vie”…
[εδώ το πρωτότυπο γαλλικό – και στα σχόλια ο Μαρίνος, από το 30ο δευτερόλεπτο και μετά]
https://www.youtube.com/watch?v=508UYWk-y6A&list=RD508UYWk-y6A&index=2

23/4/2026
Με αφορμή την ανακοίνωση, χθες, του θανάτου του Στέφανου Ληναίου, κάθισα και είδα μετά από πολλά χρόνια μια παλιά ελληνική ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε – την «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο», σε σενάριο Θανάση Βαλτινού και συν-σκηνοθεσία των αγνώστων Ιάσονα Χαραλαμπόπουλου-Νίκου Χατζηθανάση από το 1961.
Η ταινία είναι αστυνομική, έχει υποτυπώδες σενάριο, αλλά σκηνοθετικά «στέκεται». Οι άγνωστοι σκηνοθέτες δεν ήταν του πεταματού – την ξέρανε τη δουλειά τους.
Περαιτέρω, η τριπλέτα των αστυνομικών (Λυκούργος Καλλέργης, Άρης Μαλλιαγρός, Μιχάλης Καλογιάννης) ήταν πολύ καλή, ενσαρκώνοντας τρεις διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, με τον Καλλέργη να είναι ο πιο βλοσυρός, με τον Μαλλιαγρό να είναι ο πιο αλέγκρος, και με τον Καλογιάννη να είναι ο πιο... ονειροπαρμένος. Φοβερός ηθοποιός αυτός, που, όπως διάβασα, πνίγηκε στην Αίγινα, στη δεκαετία του ’70. (Το πλάνο, που τον δείχνει, με τα πόδια πάνω στο γραφείο του Καλλέργη, να διαβάζει «Μυστήριον», είναι όλα τα λεφτά).
Κοντά σ’ αυτούς ο δολοφόνος, που τον υποδύεται ο Στέλιος Βόκοβιτς και η δολοφονημένη, που την υποδύεται η Ελένη Κυπραίου. Πολύ μέτρια παιξίματα, έως και κακά θα τα έλεγα, και από τους δύο (ο Βόκοβιτς κουβαλούσε την, παντελώς ακατάλληλη για το πανί, μανιέρα των τραγωδών του Εθνικού Θεάτρου).
Τέλος υπάρχει και το ζευγάρι Στέφανος Ληναίος-Άννυ Παπακωνσταντίνου (η Γιαδικιάρογλου, η συμμαθήτρια της Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο»). Ο Ληναίος παίζει απλά και αντι-δραματικά κι είναι καλός στο ρόλο του, ενώ η Παπακωνσταντίνου υποκριτικά είναι κάτω του μετρίου.
Την ταινία αξίζει να την δεις, πάντως, για το Ναύπλιο του 1961, που είναι καταπληκτικό! Οι άδειοι χώροι... αυτό είναι το μεγάλο ατού της φωτογραφίας (της ταινίας). Το κενό... είναι όλα τα λεφτά.
Μας φάγανε οι διαμορφώσεις χώρων, τα τραπεζοκαθίσματα και η εκμετάλλευση και του τελευταίου ελεύθερου τετραγωνικού χιλιοστού. Οι δήμαρχοι, για να εμφανίσουν έργο, έχουν διαλύσει τις πόλεις μας. Περιμένω την εποχή (αν έρθει ποτέ), που οι δήμαρχοι, αντί να διαμορφώνουν να απο-διαμορφώνουν, να γκρεμίζουν και να χαλάνε, αφήνοντας χώρους ελεύθερους στους πολίτες.
Και βεβαίως εκείνο που αναδύεται μέσα από την ταινία, σε σχέση με την εποχή μας τώρα, είναι η τεράστια πληγή των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, που «τρώνε» άπειρα τετραγωνικά του ελεύθερου χώρου μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη «πολιτισμένη» χώρα, που τα παρκαρισμένα να καταλαμβάνουν τα πάντα. Ό,τι διατίθεται.
Το «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο» μπορεί να έχει υποτυπώδη αστυνομική ίντριγκα, αλλά σαν ταινία λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα. Προφανώς για το παρελθόν, αλλά μπορεί και για το μέλλον. Πού ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται...

[να μην σας πω πώς είναι σήμερα το σημείο που δείχνει η φωτογραφία - το ξέρετε]

AFTERWARDS ελληνικό new wave

Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τους Afterwards, έτσι θα αρκεστούμε σε όσα διαβάζουμε στο back cover του άλμπουμ τους “A Live Recording” (2026), που κυκλοφόρησε εσχάτως από την B-otherSide Records.

Κατ’ αρχάς το CD αυτό αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο καταγράφονται τέσσερα tracks, που προέρχονται από το 2022, με το συγκρότημα να το αποτελούν οι Nikiforos Kouris φωνή, Alkis Tzavaras μπάσο, Yannis Karageorgas ντραμς και Elias “E-Raptor” Raptis κιθάρες (από Σάννυ Μπαλτζή & Santa Fila, Χερουβείμ, Art Telepaths κ.λπ.). Οι Afterwards είναι αγγλόφωνοι, με τα κομμάτια, που έχουν τίτλους “From now on”, “One more night”, “The lost puppy” και “Believe”, να κινούνται σε new wave κατευθύνσεις. Στις συνθέσεις πρωταγωνιστούν οι κιθάρες, με το κλίμα να είναι κάπως βαρύ και σκοτεινό, χωρίς ακρότητες πάντως. Εννοώ, πως η «βαρύτητα» και η «σκοτεινιά» κινούνται σε πλαίσια, τα οποία μπορεί να τα παρακολουθήσει κάθε φίλος του κιθαριστικού ήχου (ανεξάρτητα από επιμέρους γούστα). Υπάρχουν και πλήκτρα στα τραγούδια, ελαφρά όμως (άγνωστο ποιος παίζει), που σε κάθε περίπτωση δεν δημιουργούν εντυπώσεις synth-wave. Στα πιο αργά κομμάτια (“The lost puppy”) οι Joy Division θα μπορούσε να είναι μια αναφορά, αν και ο ήχος των Echo and the Bunnymen είναι εκείνος που ταιριάζει καλύτερα στους Afterwards.
Στα επόμενα τρία κομμάτια (“Drift”, “Fear”, “Lethal”), που είναι ηχογραφημένα τον Μάρτιο του 2026, η line-up των Afterwards αλλάζει. Από την παλαιότερη σύνθεση υπάρχουν εδώ οι Elias “E-Raptor” Raptis και Alkis Tzavaras, ενώ τραγουδιστής είναι τώρα ο Thanos Paparas και ντράμερ ο Pantelis “LeftChand” Chandris. Το ύφος, όμως, του συγκροτήματος δεν μεταβάλλεται. Η συνεισφορά (και) των Cure ας πούμε, στον καμβά των επιρροών, δεν σημαίνει αλλαγή, με τα κομμάτια να εξελίσσονται ωραία, δείχνοντας πως οι Afterwards έχουν σχηματίσει τον δικό τους τρόπο ηχητικής δράσης, δίχως παρεκκλίσεις από εκείνο που θαυμάζουν, και προβάλλουν.
Επαφή: https://www.facebook.com/afterwardsII?locale=el_GR

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 713

23/4/2026
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από το φευγιό του φίλου, συνεργάτη και συνάδελφου Γιώργου Χαρωνίτη. Με ξύπνησε στις 24 Απριλίου, πέρσι, ο Θανάσης ο Μετρονόμος, για να μου πει τηλεφωνικά το δυσάρεστο νέο. Όσο κι αν είχαμε ψυλλιαστεί κάτι ο θάνατος ενός ανθρώπου, που τον ήξερες καλά, δεν μπορεί παρά να σε τρομάζει και να σε ταράζει. Και να σε βάζει σε σκέψεις.

Μου είχε ζητηθεί τότε, από 2-3 σάιτ, να μιλήσω και να γράψω για τον Χαρωνίτη. Είχα αρνηθεί. Και την 1η Οκτωβρίου 2025 είχα γράψει εδώ μέσα το εξής: «Σχεδόν έξι μήνες μετά από το θάνατο του Γιώργου Χαρωνίτη έγραψα ένα κείμενο για κείνον. Για τον φίλο, τον συνάδελφο, τον συνεργάτη. Θα δημοσιευθεί όταν και όπου πρέπει...».
Και κάπως έτσι το κείμενο θα δημοσιευόταν στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που θα κυκλοφορούσε τον Δεκέμβριο.
Εξάλλου, όλο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Γιώργο (το ξέρουν όσοι το έχουν αγοράσει), και στο σχετικό κείμενο, στο τελευταίο κεφάλαιο, που είναι γραμμένο για ’κείνον, αναφέρω το πώς γνωριστήκαμε, πώς συνεργαστήκαμε στο «Jazz & Τζαζ» και άλλα πολλά. Κι εκεί θα μείνουν όλα αυτά...
(Αγίου Γεωργίου ανήμερα)

22/4/ 2026
Στα 12,1 δισ. φθάνει το πλεόνασμα. Από πού; Η χώρα δεν παράγει τίποτα. Πώς βγαίνουν αυτά τα λεφτά; Βασικά από τους φόρους μας. Έμμεσους και άμεσους. Ξεζούμισμα κανονικό. Και επιστρέφουν πίσω ψίχουλα, και μάλιστα με το σταγονόμετρο. Τα υπόλοιπα πού θα πάνε; Στο χρέος λέει. Το οποίο ποιοι το δημιούργησαν; 20-30 οικογένειες και κάτι περιφερειακά συνεργαζόμενα λαμόγια.
Οι περισσότεροι από μας πληρώνουμε χρέη ξένα. Που δεν τα δημιουργήσαμε εμείς. Που δεν μας αναλογούν. Και τα οποία πληρώνουμε με όρους, που ήρθαν υπαγορευμένοι απ’ έξω και για τους οποίους συναίνεσαν οι δικοί μας. Ποιος άνθρωπος 20-25 χρονώ, που έχει τη ζωή μπροστά του, κι έχει τα όνειρά του (γιατί εμείς δεν έχουμε πλέον τίποτα) θα κάτσει να υπομείνει αυτή τη διαχρονική κλοπή και αυτή την κατάφορη αδικία;
Δεν ξέρω αν μας άξιζε να ζήσουμε σε μια πεθαμένη χώρα, αλλά κι αυτή την εκδίκηση, αυτό το στυγερό μίσος απέναντί μας, απέναντι στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, προσωπικά, δεν το περίμενα...

22/4/ 2026
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ
Όταν είχε δημοσιευθεί αυτό το κείμενο για το Θέατρο Άλφα, του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου, στις 17 Νοεμβρίου 2022, ο κ. Ληναίος είχε αναζητήσει το τηλέφωνό μου. Και όντως με είχε καλέσει για να με ευχαριστήσει για όσα είχα γράψει. Και όχι μόνο να μ’ ευχαριστήσει, αλλά και για να συζητήσουμε κάμποση ώρα. 

Δεν μου έχει τύχει πολλές φορές αυτό, με ανθρώπους της γενιάς του – κάτι που το θεώρησα μεγάλη τιμή, επιβεβαιώνοντας μέσα μου την εικόνα που είχα γι’ αυτόν τον ακέραιο άνθρωπο (από το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα βιβλία κ.λπ.). Εν ειρήνη...
https://www.lifo.gr/culture/arxaiologia/theatro-alfa-patision-kai-stoyrnari-tis-meres-tis-exegersis-toy-polytehneioy

TSOLIS / ATHANASOPOULOS QUARTET χωρίς οξυγόνο

To Tsolis / Athanasopoulos Quartet είναι ένα ελληνικό τζαζ κουαρτέτο, το οποίο αποτελούν οι Thanos Athanasopoulos τενόρο σαξόφωνο, Georgios Tsolis πιάνο, Giannis Papatriantafilou κοντραμπάσο και Yorgos Maniatis ντραμς – με το άλμπουμ του “No Oxygen” [Slavic Smile Music / B-otherSide Records, 2025] να παραπέμπει, ως τίτλος, κατ’ ευθείαν στο έγκλημα των Τεμπών (στο μέσα μέρος του digipak υπάρχουν, πάνω σε μια σιδηροδρομική γραμμή, αχνά γραμμένα τα ονόματα των νεκρών).

Οι μουσικοί είναι γνωστοί στην ελληνική και όχι μόνο σκηνή, καθώς ο Athanasopoulos έχει πορεία στην Ισπανία, μέρος της οποίας έχει καταγραφεί και στο δισκορυχείον (γενικώς δείτε τα σχετικά κείμενα για τους δίσκους “One” των Electric Mandarine από το 2025, καθώς και για τα “Modern Money Mechanics” και “Knock Before” του Athanasopoulos / Pin Jazz Quartet από τη διετία 2009-2010), ενώ και για τον Giorgos Tsolis έχουμε γράψει παλαιότερα, για το άλμπουμ του “On the Way” (2011) με το Georgios Tsolis Trio. Ο Tsolis έχει και νεότερους δίσκους φυσικά, και σε κάθε περίπτωση όλη αυτή η τριβή και η εμπειρία φαίνεται στο “No Oxygen” – ένα άλμπουμ που σφύζει από συναίσθημα και ζωντάνια.
Το άλμπουμ κινείται σε post-bop φάση, έχει drive, και δείχνει χαρακτήρα όχι μόνο στα δυναμικά tracks, που κερδίζουν αμέσως τις εντυπώσεις, μα ακόμη στις μπαλάντες (“One of those days”, “Rode”) και βεβαίως στα blues σαν το “Blues for Dimitris”.
Συνεπές και ευχάριστο άκουσμα, που απλώνεται αρκετά στο χρόνο – αν και τα δύο τελευταία tracks, που διαρκούν περί τα 12 λεπτά, είναι alternative takes προϋπαρχόντων.
Επαφή: https://www.slavicsmilemusic.com/products/tsolis-athanasopoulos-quartet-no-oxygen-cd