CASSANDRA WILSON (1955-2026): η πορεία της μεγάλης τραγουδίστριας της τζαζ, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή – στις δεκαετίες του ’90 και του 2000 υπήρξε πρώτο όνομα, προτείνοντας δίσκους που έγραψαν ιστορία

Στη δεκαετία του ’90 η τζαζ επιχειρούσε να επαναπροσδιορίσει το ίχνος της και τραγουδίστριες σαν την Cassandra Wilson βρίσκονταν, με τους δίσκους και τα live τους, στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. Μπορεί και στα έιτις να συνέβησαν πολλά, κυρίως σ’ ένα περισσότερο υπόγειο επίπεδο, αλλά στα 90s η τζαζ θα απασχολούσε ξανά έντονα το μεγάλο κοινό και φωνές, όπως εκείνη της Wilson, θα έκαναν τη μεγάλη διαφορά.

Η Wilson προερχόταν από την προχωρημένη άφρο-νεοϋορκέζικη σκηνή του Μ-base στα 80s (Steve Coleman, Geri Allen, Greg Osby κ.ά.), που είχε να κάνει βασικά μ’ έναν τρόπο αντίληψης της τέχνης γενικότερα, και όχι μόνο της μουσικής, ούτε αναγκαστικά της τζαζ –με περισσότερο «ανοιχτές» επιρροές, όσον αφορά τη μουσική, αρμονική ακρίβεια, ισχυρό ρυθμικό υπόβαθρο και αυστηρούς αυτοσχεδιασμούς που δρούσαν σαν μοντέλα ανάπτυξης των μελωδιών–, όμως ήταν στα 90s, με το που θα πατούσε πόδι (η Wilson) στην εταιρεία Blue Note, όταν θα έκανε εντελώς σαφείς τις επιδιώξεις της.
Αναφέρομαι στον δίσκο της “Blue Light 'Til Dawn” [Blue Note, 1993], στον οποίο η ερμηνεύτρια από τον Μισισιπή, θα παρουσίαζε μια σειρά τραγουδιών, πρωτότυπα και διασκευές, που πατούσαν εξίσου στην τζαζ, στο φολκ και το blues, εμβαθύνοντας με τον δικό της τρόπο σε κάθε τι, και δημιουργώντας, εν πάση περιπτώσει, ένα νέο, ένα δικό της τρόπο αφήγησης, παλαιό και καινούριο μαζί, που θα μπορούσε να αποτελέσει πρόταση. Ναι μεν επιστροφή στις ρίζες της αμερικάνικης μουσικής, αλλά μ’ έναν τρόπο σύγχρονο, που να λαμβάνει υπ’ όψη του την επικοινωνία των επιμέρους υφών κοιτώντας προς το μέλλον.
Με «γεμάτη», βαθιά και δυνατή φωνή, χαρακτηριστικού φαλσέτου, που την κάνει ζεστή και θωπευτική, χωρίς να χάνει ποτέ τα δυναμικά στοιχεία της, η Cassandra Wilson δείχνει πώς, με ποιον τρόπο, τα blues του Robert Johnson (“Come on in my kitchen”, “Hellhound on my trail”) και οι folk-rock-country μπαλάντες της Joni Mitchell και του Van Morrison (“Black crow”, “Tupelo honey”) θα μπορούσε να αποκτήσουν μια νέα υπόσταση, στην εποχή του έντονου ανακατέματος των παραδόσεων και του ηχητικού επαναπροσδιορισμού των πάντων.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/cassandra-wilson-1955-2026-i-poreia-tis-megalis-tragoydistrias-tis-tzaz-poy-efyge

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 762

12/9/2026
Έγινε λόγος και την Τρίτη, στην παρουσίαση του βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως, για τον Στέλιο Κουκουναρά – έναν μάλλον άγνωστο συνθέτη της «σοβαρής» μουσικής, που ζει χρόνια στη Γερμανία και ο οποίος έχει γράψει περί blues και ρεμπέτικου στο επίσης άγνωστο βιβλίο του «Λαϊκισμός και Μουσική / Μπλουζ, ροκ, ρεμπέτικο / Τρεις μυθολογίες / Μια αληθινή, δύο κάλπικες» (η «αληθινή» είναι το blues προφανώς, ενώ οι «κάλπικες» είναι το ροκ και το ρεμπέτικο). Το βιβλίο σε βγάζει από τα ρούχα σου με αυτά που γράφει για τα «κάλπικα», αλλά για το blues τα λέει σωστά. Τέλος πάντων εγώ το χρησιμοποιώ το βιβλίο του 90χρονου σήμερα Κουκουναρά στο δικό μου αφήγημα που υπάρχει στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]

Στη φωτογραφία βλέπετε το βιβλίο του, όπως κι έναν δίσκο του, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το ρεμπέτικο, ούτε με το blues. Τον δίσκο αυτόν τον είχα βρει και στο Μοναστηράκι στα 00s, αλλά επειδή ήδη τον είχα, τότε, δεν τον ξαναγόρασα. Κοίταξα, όμως, στο discogs για λίγο και είδα πως το εν λόγω LP, που είχε βγει στη Γερμανία πριν από το μέσο του ’80 και όχι το 1989, όπως αναφέρεται εκεί (βαριέμαι τώρα να ψάξω, για να το χρονολογήσω ακριβώς), είναι σπάνιο και πουλιέται από κάποιον (από έναν μόνο πουλιέται) 495 ευρώ! Μια γελοία τιμή, για έναν δίσκο άγνωστο μεν, που δεν έχει πουληθεί ποτέ, που τον αγνοούν οι πάντες και που δεν τον ψάχνει κανένας δε.

11/9/2026
11 Σεπτεμβρίου 1973. Πάντα ανοίγω τέτοια βιβλία, μια μέρα σαν κι αυτή...

11/9/2026

Οι Louisiana Red-Στέλιος Βαμβακάρης, βασικοί πρωταγωνιστές της ανάμειξης του blues με το ρεμπέτικο, ήδη από το 1988, στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 165-200...

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τέσσερα ποιητικά βιβλία

Προσφάτως κυκλοφόρησαν από τον Μανδραγόρα τέσσερα ποιητικά βιβλία του Τόλη Νικηφόρου. Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του, που υπάρχει στο biblionet.gr:
«Ο Τόλης Νικηφόρου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1938. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Ρωµυλία. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων και εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος, µεταφραστής-διερµηνέας και αναλυτής συστηµάτων στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και το Λονδίνο. Μετά το τέλος της δικτατορίας, επέστρεψε οριστικά στη Θεσσαλονίκη ασκώντας το επάγγελµα του µελετητή-συµβούλου οργάνωσης επιχειρήσεων έως το 1999. Τακτικός συνεργάτης του περιοδικού Νέα Πορεία από τα µέσα της δεκαετίας του ’70, διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος της Λέσχης Γραµµάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος και της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης, ενώ υπήρξε και µέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του ΚΘΒΕ. Εµφανίστηκε στα γράµµατα το 1966 µε το µεγάλο ποίηµα “Οι άταφοι”. Από τις εκδόσεις της Νέας Πορείας έχουν κυκλοφορήσει µεταξύ άλλων οι ποιητικές του συλλογές “Το διπλό άλφα της αγάπης” (1994, επανέκδ. Παρατηρητής, 2002), “Χώμα στον ουρανό” (1998) (...) “Ο πλοηγός του απείρου” (συγκεντρωτική έκδοση, ποιήµατα 1966-2002, 2004), τα διηγήµατα “Εγνατία οδός” (1973), “Τα µάτια του πάνθηρα” (1996), “Νόστος” (2000) και το µυθιστόρηµα “Η γοητεία των δευτερολέπτων” (2001). Από τις εκδόσεις του περιοδικού Μανδραγόρας έχει εκδοθεί η ποιητική του συλλογή “Μυστικά και θαύματα: ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας” (2007) και από τις εκδόσεις Νεφέλη τα μυθιστορήματα “Το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα” (2005) (...) καθώς και η συλλογή διηγημάτων “Ο δρόμος για την Ουρανούπολη” (2008), η οποία τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 2009, από κοινού με το “Οριζόντιο ύψος” του Αργύρη Χιόνη. Έχει επίσης συγγράψει παραµύθια για µεγάλους. Ποιήµατά του έχουν µεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες».

Τα δύο πρώτα βιβλία έχουν τίτλους «εφτά ερωτήσεις στη στάχτη (ποιήματα για τη Σοφία, 3)» [Μανδραγόρας, 6/2026] και «μαζί σου και στο πουθενά (ποιήματα για τη Σοφία 2)» [Μανδραγόρας, 3/2026]. Όπως διαβάζουμε στο σχετικό δελτίο Τύπου:
«Mετά την ποιητική συλλογή Ποιήματα για τη Σοφία (επιλογή 1966-2024) που κυκλοφόρησε το 2024, δύο ακόμη ποιητικές συλλογές του Τόλη Νικηφόρου κυκλοφορούν με ποιήματα για την επί 60ετία σύντροφό του Σοφία Αναστασιάδου-Νικηφόρου (15.8.1936-7.1.2026) που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Oι συλλογές: μαζί σου και στο πουθενά, ποιήματα για τη Σοφία, 2, και εφτά ερωτήσεις στη στάχτη ποιήματα για τη Σοφία, 3, ολοκληρώνουν μια τριλογία αγάπης. Όλα τα βιβλία του Nικηφόρου είναι αφιερωμένα στη Σοφία και στον γιο τους Νίκο, και σ’ όλη τη μακρά ποιητική διαδρομή του πλήθος τα ποιήματα τα γραμμένα για τη σύντροφό του. Tα δύο όμως τελευταία βιβλία διαπερνώνται από αβάσταχτη συναισθηματική φόρτιση, καθώς το πρώτο γράφτηκε στο τελικό στάδιο της εκφυλιστικής νόσου που ταλαιπωρούσε τη Σοφία και χώρισε αναγκαστικά το μέχρι τότε αχώριστο ζευγάρι προανάγγελλοντας το τέλος, και το επόμενο, μετά τον θάνατό της. Στις δύο αυτές συλλογές, σαν λιγμός, αρθρώνεται ένας βαθιά συγκινητικός αποχαιρετισμός δυο ανθρώπων που έζησαν δεκαετίες αχώριστοι, τυχεροί που γνώρισαν την πραγματική αγάπη».
Δείγμα πρώτα από το 2 και μετά από το 3:
 
μοναξιά
 
μόνος στο τραπέζι με τα πιάτα
στον καναπέ με την τηλεόραση
στο κρεβάτι με τον εαυτό μου
 
μόνος με τα βιβλία στα ράφια
με το βουβό τηλέφωνο δίπλα
με τους πολλούς στο διαδίκτυο
 
μόνος στο μπαλκόνι μ’ ένα σπουργίτι
να κουνάει το κεφαλάκι του
λες και με καταλαβαίνει
 
αντί να μιλάω με τους τοίχους
αν χτυπούσα με φόρα το κεφάλι μου
ίσως ο θάνατος να νικούσε τη μοναξιά
 
ισχυρισμοί
 
ο θεός, η φύση, οι ασθένειες
οι τυφλοί δυνάστες του κόσμου
ισχυρίζονται ότι σε πήραν μακριά
και ότι η φωτιά σε έκανε στάχτη
 
ας το καταλάβουν επιτέλους
οι κατά συρροή δολοφόνοι
ότι άρχοντας του κόσμου
είναι η αγάπη, αθάνατη
και μετά το τέλος του κόσμου
 
Η ποίηση του Νικηφόρου διαπνέεται από έντονο λυρισμό, με ξέχειλο το συναισθηματικό στοιχείο, το οποίο αποτυπώνεται με τεχνικά άψογο, αλλά απλό τρόπο. Ο ποιητής έχει «πετάξει» από μέσα του όλα τα περιττά, καθώς εκφράζεται με μια κατεκτημένη άνεση, δίχως να θέλει να εντυπωσιάσει με περισπούδαστες διατυπώσεις και κούφια λόγια. Αυτή η επικέντρωση στο μεδούλι της έκφρασης είναι γνώρισμα ανθρώπου, που έχει διανύσει χιλιόμετρα εκφραστικών διαδρομών, επιστρέφοντας, στο τέλος, σε μια λυτρωτική παιδικότητα.
 

Το επόμενο βιβλίο του Τόλη Νικηφόρου έχει τίτλο «η κοινοκτημοσύνη του χρυσού» [Μανδραγόρας, 10/2025]. Όπως διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου:
«56ο βιβλίο, 39ο ποιητικό, του Τόλη Νικηφόρου, που έχει δεσμευτεί απέναντι στο σύμπαν για κάθε χρόνο ζωής που του χαρίζεται να καταθέτει όχι πλέον ένα αλλά δύο βιβλία ποίησης: Και το βιβλίο αυτό, όπως και όλα τα προηγούμενα και τα επόμενα, είναι αφιερωμένα στον γιο του Νίκο και στην ισόβια σύντροφό του, “πηγή έμπνευσης και πάθους” αγαπημένη Σοφία (Αναστασιάδου-Νικηφόρου)».
Δείγμα:
 
με άλματα ταξιδεύει η μνήμη
 
δρομέας μεγάλων αποστάσεων
με άλματα ταξιδεύει η μνήμη
 
παλινδρομεί σε χώρες και εποχές
από τη μια εμπειρία στην άλλη
ταξιδεύει σε χαρές σε λύπες
κι από την καθημερινή ρουτίνα
στον έρωτα και τη δημιουργία
 
δασκάλα που συχνά τιμωρεί
και σπάνια επιβραβεύει
πιστό σκυλί που μας ακολουθεί
και χάνεται στο τέλος μαζί μας
 

Το τελευταίο βιβλίο του Τόλη Νικηφόρου, που εδώ παρουσιάζουμε, είναι το «μια νύχτα κι ένα όνειρο» [Μανδραγόρας, 5/2025]. Όπως διαβάζουμε σχετικά στο δελτίο Τύπου:
«55ο βιβλίο, 38ο ποιητικό του Τόλη Νικηφόρου, που κατ’ επιταγή του Αγίου Πέτρου αφοσιωμένος στην ποίηση και τιμώντας τη δωρεά της ζωής φροντίζει και εξακολουθεί αδιαλείπτως να μοιράζεται μαζί μας αγωνίες κι αισθήματα. Και το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στον γιο του Νίκο και στην ισόβια σύντροφό του, “πηγή έμπνευσης και πάθους” αγαπημένη Σοφία (Αναστασιάδου-Νικηφόρου)». 

Ένα δείγμα και από εδώ:
 
τα απλά και καθημερινά
 
καλοκαίρι και ανοιχτά παράθυρα
ένα σπουργίτι κάθισε στα κάγκελα
το μωβ λουλούδι μας χαμογελάει
από τη γλάστρα στο περβάζι
σκόρπιες αχτίδες του ήλιου τρυπώνουν
και χαϊδεύουν τα βιβλία στα ράφια
ενώ χαρούμενες φωνές παιδιών
ακούγονται απ’ τον δρόμο
 
τόση ομορφιά και τόση αγάπη
στα απλά και καθημερινά
τόσο φως
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 761

10/9/2026 
O σαλτιμπάγκος γαβγίζει πως σε όλη την Ευρώπη μόνο το μητσοτάκ δίνει, και πως όλοι οι άλλοι είναι σε ύφεση και κάνουν περικοπές. Και σ’ αυτές τις π@παριές οι διάφοροι εκεί που τον φιλοξενούνε του λένε... μάλιστα... αντί να του πούνε πως θα πρέπει να δίνει επί 200 χρόνια, τα ψίχουλα που δίνει, με όλους τους άλλους να είναι μόνιμα σε ύφεση, μπας και καταφέρουμε να πλησιάσουμε κάποτε την αγοραστική τους δύναμη (του Γάλλου, του Ολλανδού ή του Φινλανδού). Προσωπικά δεν τσαντίζομαι μ’ αυτά που λέει ο σαλτιμπάγκος, αλλά γιατί τα λέει χωρίς αντίλογο στις διάφορες καφροεκπομπές που του στρώνουν το τραπέζι...

10/9/2026
Προχθές, στην παρουσίαση του βιβλίου για το blues/blues-ρεμπέτικο, στο Πεδίο του Άρεως, έγιναν ωραίες φάσεις. Μέχρι και ποίημα είπα, που είχα να πω από τη δευτέρα δημοτικού. (Έχω και φωτό από τότε, που λέω μπροστά το ποίημα και πίσω φαίνεται, κρεμασμένο στον τοίχο, το «πουλί» της χούντας). Κάποια στιγμή ήρθε η κουβέντα στον Θεοδόση Άθα, και απευθυνόμενος στο ακροατήριο το ρώτησα αν θέλει να διαβάσω το ποίημά του για το blues, με το οποίο ανοίγω το βιβλίο. Ο κόσμος είπε ναι – κι έτσι το διάβασα. Στο τέλος, δε, κάποιος θα με πλησίαζε, λέγοντάς μου πως έπαθε σοκ με το ποίημα – με το πώς ένας Έλληνας, το 1959, τόσο παλιά, έπιανε αυτή την originality του delta blues. Έτσι είναι! Πάντα ένας Έλληνας θα κρύβεται κάπου, στην πιο απίθανη στιγμή. Κι ήταν ωραία αυτή η φάση γενικότερα. Γιατί δείχνει τη δύναμη του αυθόρμητου (καθώς δεν είχα κανένα σκοπό να διαβάσω ποίημα δημοσίως, μετά από μισό plus αιώνα) και των ζωντανών καταστάσεων εν γένει..

10/9/2026
Τον Μαζωνάκη τον είχα δει για πρώτη και τελευταία φορά live στην αρχή της δεκαετίας του ’90 στην Πάτρα, στην Παριζιάνα – με δύο πολύ καλούς φίλους μου, τον Χρήστο Δ. τον πιανίστα και τον αείμνηστο συμμαθητή μου Σάκη Π. Δύο πράγματα θυμάμαι από τότε. Ένα, πως μας είχε κάνει εντύπωση ένα 20χρονο παιδί στην πίστα, λεπτό και μικροκαμωμένο, αλλά με τσαγανό, που στα μάτια μας φαινόταν σαν διάδοχος του Καφάση και, δύο, πως είχαμε περάσει τόσο καλά στην Παριζιάνα, με αποτέλεσμα να «φάμε» (δηλαδή να πιούμε) και την τελευταία δεκάρα που είχαμε πάνω μας, γυρνώντας το πρωί, σε κατάσταση groggy, από του Τσαούση στην Πάτρα με τα πόδια (όσοι ξέρουν από κείνα τα μέρη, ξέρουν ότι αυτή η απόσταση δεν είναι καθόλου μικρή). 

Τις επαρχιακές «μεγάλες πίστες» τις αντέχω, και μέχρι εκεί είναι τα όριά μου. Από τις αθηναϊκές δεν θέλω να περνάω ούτε απ’ έξω. Δεν με συνδέει απολύτως τίποτα, ούτε με τους χώρους, ούτε με αυτούς που συχνάζουν εκεί, αλλά ούτε και με τα τραγούδια, έτσι όπως ακούγονται κει μέσα. Ειδικά, αν μιλάμε για τη δεκαετία του ’90, που συνδέεται με τη χειρότερη «νύχτα» του ευρωλιγούρικου, εκσυγχρονιστικού (υπό την έννοια πως δίδαξε νέους τρόπους μάσας), σημιτικού και κλεπτοκρατικού πασόκ. Δυστυχώς μέσα σ’ αυτή τη νύχτα έδρασε και ο άμοιρος Μαζώ.

9/9/2026
Κι αυτό δυνατό - και άγνωστο. Και όταν κάτι είναι άγνωστο, και μετράει, μας εξιτάρει περισσότερο, καθώς αναρωτιόμαστε «γιατί»...
https://www.youtube.com/watch?v=SVVAD-YN-GU&list=RDSVVAD-YN-GU&start_radio=1

9/9/2026
Αν είναι να τα βάλεις με τον εαυτό σου... μην πατήσεις πρώτος τη σκανδάλη. Φοβερό τραγούδι - γραμμένο από δημιουργούς, όχι παίξε-γέλασε. Και ακόμη φοβερότερο βιντεοκλίπ. RIP Γιώργο Μαζωνάκη. Το καλύτερο τραγούδι σου με διαφορά, απ' όσα δικά σου έχω ακούσει...
https://www.youtube.com/watch?v=Ai6ECRxcNr8&list=RDAi6ECRxcNr8&start_radio=1

από τη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου για το blues / blues-ρεμπέτικο στο Πεδίο του Άρεως

Η χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου για το blues / blues-ρεμπέτικο στο Πεδίο του Άρεως ήταν πολύ επιτυχημένη. Προσωπικά δεν περίμενα τόσο κόσμο, επειδή ήταν καθημερινή και σχετικά αργά. Αλλά ο κόσμος ήρθε, και νομίζω πως ευχαριστήθηκε μια ουσιαστική παρουσίαση από τον Χάρη Συμβουλίδη κι από μένα. Υπήρξαν και ερωτήσεις στο τέλος, και διάλογος, και προτάσεις, και γενικώς υπήρξε συμμετοχή, που δείχνει το ενδιαφέρον των μουσικόφιλων, κινηματογραφόφιλων κτλ. γύρω απ’ αυτά τα θέματα, με τα οποία καταπιάνομαι στα βιβλία μου. Και σε σχέση με το τελευταίο, που αφορά το blues / blues-ρεμπέτικο, μα και για όλα τα προηγούμενα. 

Σας ευχαριστώ πολύ λοιπόν, όλες και όλους, για την παρουσία και τη συμμετοχή σας και εις άλλα με υγεία.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 760

8/9/2026
Απόψε στις 9:30, στο Πεδίο του Άρεως, στο Φεστιβάλ Βιβλίου, στη σκηνή Αρχιμήδης, θα παρουσιάσουμε το «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. 

Θα χαρώ να δω φίλες και φίλους, αναγνώστριες και αναγνώστες και να συζητήσουμε για το βιβλίο – όπως είχαμε κάνει στον ίδιο χώρο και πέρυσι (με το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60») και πρόπερσι (με το «Ραντεβού στο Κύτταρο»). Και όσοι-ες θυμούνται τις προηγούμενες παρουσιάσεις, και ενδεχομένως ξαναέλθουν, ξέρουν πάνω-κάτω τι θα επικρατήσει. Ας το πούμε λοιπόν και για τους καινούριους φίλους πως η συζήτηση θα είναι δυναμική, ουσιαστική, προκλητική και ελεύθερη για τα θέματα που σχετίζονται με το βιβλίο – συζήτηση που συχνά ανάβει, ξεφεύγοντας και προς άλλα θέματα παρεμφερούς ενδιαφέροντος. Μαζί μου στο τραπέζι θα είναι ο συνάδελφος Χάρης Συμβουλίδης (όπως ήταν και πέρυσι και πρόπερσι), τον οποίον και ευχαριστώ, για ακόμη μία φορά.

7/9/2026
>>Πώς θα λειτουργεί ο νέος «κουμπαράς για τη νέα γενιά; Τα κεφάλαια θα επενδύονται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ σε αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές ή ομόλογα και θα παραμένουν δεσμευμένα έως την ενηλικίωση του παιδιού, με εξαίρεση συγκεκριμένες περιπτώσεις σοβαρών λόγων υγείας ή θανάτου<<
Όταν ήμασταν παιδιά τους κουμπαράδες δεν τους σπάζαμε σώνει και καλά, αλλά τους γυρίζαμε ανάποδα και μ’ ένα μαχαιράκι επιχειρούσαμε να τους αδειάσουμε. Έτσι οι κουμπαράδες, εξωτερικά, φαίνονταν «υγιείς» και ωραίοι. Τώρα, σ’ αυτούς τους νέους κουμπαράδες θα τζογάρει το κράτος (αυτό πάει να πει «επενδύονται»), που σημαίνει πως αν κάποια φορά θελήσεις να τους... γυρίσεις ανάποδα, μπορεί και να μη βρεις τίποτα μέσα.

7/9/2026
Mειώνουν τον ΕΝΦΙΑ σε Μύκονο, Σαντορίνη, Φαληράκι Ρόδου κ.λπ., αλλά στα townships της Αττικής τίποτα. Kαι μετά σου λένε ότι δεν μειώνουν τον ΦΠΑ, για να μην επωφεληθούν οι πλούσιοι…

7/9/2026
Μια μεγάλη περίπτωση του blues revival υπήρξε ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Johnny Shines, ο οποίος είχε ξεκινήσει δίπλα στον Robert Johnson στη δεκαετία του 1930, για να γίνει κάπως περισσότερο γνωστός μόλις το 1966. Για τον Johnny Shines θα διαβάσεις διάφορα στις σελίδες 127-128 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

Στη φωτογραφία δίσκοι του Johnny Shines στις εταιρείες Biograph (πάνω), Testament και Blue Horizon (κάτω).

6/9/2026
 «Για λόγους ιστορικούς αλλά και παραδειγματισμού δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ένα σκοτεινό γεγονός. Αυτούς τους κορυφαίους διάλεξε μια μικρόνοη και διχαστική διοίκηση να διώξει το 1977 από τον Παναθηναϊκό, γράφοντας δυστυχώς μια από τις μελανώτερες σελίδες της ιστορίας του».
Κώστας Καραμανλής, χθες, περί Δομάζου-Αντωνιάδη
Για στάσου ρε πρόεδρε. «Μικρόνοη» και «διχαστική» η διοίκηση του «πατριάρχη» του συλλόγου Απόστολου Νικολαΐδη, του πρώτου μεταπολιτευτικού-δημοκράτη προέδρου του ΠΑΟ, που πήρε και νταμπλ το 1976-77 επί Κάζιμιρ Γκόρσκι? Δηλαδή δεν έπρεπε να γίνει ανανέωση στην ομάδα? Μάλλον για άλλον χτύπησες την κουδούνα...

5/9/2026
Δεν πεθαίνουν ποτέ τέτοιες φωνές. Cassandra wilson - Easy rider…
https://www.youtube.com/watch?v=-kzwMWjOFmc&list=RD-kzwMWjOFmc&start_radio=1

5/9/2026
Μόνο o X.Z. δεν πήρε τίποτα απόψε από το Μητσοτάκη...

ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ oι ζωντανές μας ουτοπίες

Όπως διαβάζουμε στο πολύ επιμελημένο 4σέλιδο, δίγλωσσο, ένθετο του δίσκου:
«Οι Αθίγγανοι του Σύμπαντος ήταν θεσσαλονικιώτικο punk rock συγκρότημα, ενεργό από το 1997 μέχρι το 2001. Αποτελούνταν από τον Γιώργο (κιθάρα, φωνητικά), τον Στέλιο (μπάσο, φωνητικά) και τη Σόνια (ντραμς, φωνητικά), ενώ κατά τον τελευταίο χρόνο της ύπαρξής του προσχώρησε στο σχήμα και ο δεύτερος Γιώργος (κιθάρα, φωνητικά). Όλα τα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν ενεργά στη συνέλευση του κατειλημμένου, αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στο Βιολογικό, συμβάλλοντας στη διοργάνωση DIY συναυλιών, καθώς και στα ελεύθερα κοινωνικά ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης, Ράδιο Κιβωτός και Ράδιο Ουτοπία. Στα 4 χρόνια της ύπαρξής του, το συγκρότημα έκανε τρεις ευρωπαϊκές περιοδείες, παίζοντας σε αυτόνομα κοινωνικά κέντρα, καταλήψεις και αυτοσχεδιαζόμενα στέκια. Το υλικό αυτού εδώ του LP συνιστά το σύνολο της δισκογραφικής τους δουλειάς, που είχε κυκλοφορήσει σε μια κασέτα το 1997 και στο split LP με το αυστριακό συγκρότημα Knallkopf. Η μουσική και οι στίχοι όλων των κομματιών είναι προϊόν συλλογικής δημιουργίας του συγκροτήματος».

Εκείνο που πρέπει να συμπληρωθεί στα προηγούμενα είναι πως η Σόνια προερχόταν από τους Ναυτία και πως το βινύλιο των Αθίγγανων του Σύμπαντος «Οι Ζωντανές μας Ουτοπίες» [Labyrinth of Thoughts, 2026] «κόπηκε» σε 300 αντίτυπα, ενώ κατόπιν απαίτησης του γκρουπ το LP δεν θα πωλείται στα δισκάδικα, με μέρος των εσόδων να διατίθεται... «στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας στην Αθήνα, ως ενίσχυση του αγώνα των κατοίκων τους ενάντια στα σχέδια του Δήμου Αθηναίων να τις-τους καταστήσει ανέστιες-ους, καταστρέφοντας παράλληλα αυτό το ζωντανό παράδειγμα αντιιεραρχικά κι αντιεμπορευματικά οργανωμένης συμβίωσης».
Οι Αθίγγανοι του Σύμπαντος υπήρξε ένα συγκρότημα με συγκεκριμένη ιδεολογική, ελευθεριακή κατεύθυνση, κάτι που φαίνεται όχι μόνο από τα λόγια που τραγουδούν, αλλά και από το κείμενό τους στο ένθετο – ένα μακροσκελές κείμενο, το οποίο χωρίζεται στα εξής κεφάλαια: «Ιδιωτικοποίηση, ακρίβεια, αποδρομή του συνδικαλισμού», «Αποξένωση, εμπόριο εθισμών και ψυχική υγεία», «Συρρίκνωση του δημόσιου χώρου και “εξευγενισμός”», «Έλεγχος, επιτήρηση, αστυνόμευση», «Λευκή υπεροχή: αποικιοκρατία, εθνοπατριαρχία, μιλιταρισμός, πόλεμος», «Η ηγεμονία των ΗΠΑ ως “ύβρις” προς την ανθρωπότητα», «Η διαρκώς εντεινόμενη κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των εγκληματιών πολέμου», «Ευρωπαϊκή πολιτική των συνόρων», «Ο ρόλος της Ελλάδας στην απανθρωποποίηση της ζωής των πιο αδύναμων», «Οι αόρατες αλυσίδες μας» και «Μόνη μας ελπίδα η δημιουργία κοινοτήτων αγώνα ως πόλων, για την υπεράσπιση των ζωών μας».
Το συγκρότημα αποδίδει σκληροπυρηνικό πανκ, κινούμενο λίγο πριν από το όριο του hard core, εμφανίζοντας σε ορισμένα tracks και κάποιες reggae επιρροές («Για να βρείτε τη χαμένη σας ορμή»), φέρνοντας στη μνήμη μου, εδώ κι εκεί, την Γενιά του Χάους («Αρχίζω ξανά») και με τραγούδια σαν το «Πάνω από την πόλη», για παράδειγμα, να στέκονται στην κορυφή του ελληνικού πανκ της εποχής (τέλος 90s-αρχή 00s). Και όλα αυτά στην πρώτη πλευρά των έξι κομματιών, με τη δεύτερη (τέσσερα κομμάτια) να διατηρεί στο ίδιο ύψος τα εξτρίμ vibes και την ενεργητικότητα των Αθιγγάνων του Σύμπαντος, μέσα από τραγούδια-δυναμίτες, με κεραυνοβόλα riffs («Γυναίκα»), reggae παρεκτροπές («Σημαδεύουν πάντα στο μυαλό»), και με καταλυτικές αποδόσεις γενικότερα σε παιξίματα και ερμηνείες.
Σημειώνω, τέλος, πως ταυτοχρόνως η Labyrinth of Thoughts έκανε και μια δεύτερη «κοπή» στο υλικό των Ναυτία και πως όποιος-α θέλει να θυμηθεί τι είχα γράψει το 2019, για το συγκεκριμένο δίσκο, μπορεί να κοιτάξει εδώ... https://diskoryxeion.blogspot.com/2019/10/hardcore-90.html.
Επαφή: https://labyrinthofthoughts.gr/en/shop/athiganoi-tou-sympantos-outopies/

ελληνικά ροκ συγκροτήματα στους πρόσφατους εξαιρετικούς δίσκους τους – είναι τα άλμπουμ των Victory Collapse, Αριάννα Κ, Stylianos Ou & The Cortisol Cows, Almost Friends και Aqua Barons

Μια σειρά από καινούρια και λίγο παλαιότερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα εμφανίστηκαν τους τελευταίους μήνες με πολύ ενδιαφέροντες δίσκους. Τοποθετημένα σε διάφορες ροκ διαδρομές (indie punk-rock, swamp rock, americana, country folk-rock, surf) τα σχήματα αυτά προτείνουν άκρως ενδιαφέρουσες μουσικές, κοιτώντας σταθερά προς το μέλλον. 

Victory Collapse

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ellinika-rok-sygkrotimata-stoys-prosfatoys-exairetikoys-diskoys-toys

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 759

5/9/2026
>>Σημαντικός bluesman, που έζησε πολλά χρόνια και αποτέλεσε πηγή γνώσεων και πληροφόρησης για διάφορα ιστορικά πρόσωπα του blues, o Robert Lockwood Jr. υπήρξε θετός γιος του Robert Johnson – και άρα ένας από ’κείνους που θα μετέφεραν, στα νεότερα χρόνια, καίριες εντυπώσεις για τον μυθικό συνοδοιπόρο του (τον αποκαλώ «συνοδοιπόρο», λόγω του γεγονότος ότι πατριός και θετός γιος είχαν μόλις τέσσερα χρόνια διαφορά).<<

Και για τον Robert Lockwood Jr. θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 89-81.
Στη φωτό CD του Robert Lockwood Jr. στις εταιρείες Trix/32 Blues, Blueseye Blues, Verve και Telarc.

5/9/2026
Την Τρίτη στις 9:30 το βράδυ στο Πεδίο του Άρεως (σκηνή Αρχιμήδης) θα συζητήσουμε για το "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026]. Σας ευχαριστώ πολύ.

4/9/2026

Τη μακρινή εκείνη εποχή, όταν oι Μπητλς δεν είχαν εισβάλλει στην Αμερική και οι Στόουνς ήταν ακόμη κολλημένοι με τα μπλουζ, ο κόσμος δεν αγωνιούσε για το τι θα έλεγαν οι πολιτικοί στη ΔΕΘ. Ο καθένας είχε τον άνθρωπό του stand by, για να τον ακούσει και να δώσει άμεση και μόνιμη λύση στα προβλήματά του. Και είναι γνωστό, επίσης, πως όσο πιο πολλά ονόματα είχε «ο άνθρωπός σου», τόσο περιορίζονταν και οι πιθανότητες για να σε εξαπατήσει...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 758

4/9/2026
Η ΔΕΘ από τότε που σταμάτησε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (και οι παράλληλες συναυλίες με ξένους) και από τότε που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου μετατοπίστηκε το Νοέμβριο, αντί για Σεπτέμβριο, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για μένα. Και δεν θα πρέπει να έχει και για κανέναν άλλο, πέραν των ανθρώπων που εκθέτουν εκεί τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους, καθότι είναι τελείως εξευτελιστικό το να περιμένει μια ολόκληρη χώρα (γιατί έτσι το εμφανίζει ο επικοινωνιακός συρφετός) τα ψίχουλα που θα πετάξουνε οι πολιτικοί στους υπηκόους τους.

3/9/2026
«Τη λύση σ’ αυτού του είδους τα ζητήματα, προκειμένου να υπάρχουν και οι στοιχειώδεις εγγυήσεις αξιοπιστίας θα τη λύσει το καθ’ ύλην αρμόδιο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο».
[Θεώνη Κουφονικολάκου της ΕΛΑΣ]
Βγαίνουν σαν «χεσμένοι» (πολιτικός είναι ο χαρακτηρισμός) οι ΕΛΑΣίτες και οι ΕΛΑΣίτισσες, στα μίντια, προκειμένου να ψελλίσουν κάτι στη γελοία ερώτηση «πού θα βρείτε τα λεφτά», την οποία εξαπολύουν κατά ριπάς οι παρουσιαστές της οκάς. Να ξέρετε, πως αυτό το πράμα, το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, επί της ουσίας το επέβαλαν το 2014 οι δανειστές και είναι αυτό που κρίνει την «αξιοπιστία» των οικονομικών προγραμμάτων των κομμάτων. Οπότε αντιλαμβάνεστε ποιοι βαράνε τα νταούλια και πώς χορεύουμε στην αποικία...

3/9/2026
Ποτέ, στην ελληνική ιστορία, δεν έγιναν τόσα πολλά για τους πολλούς, σε όλα τα επίπεδα (οικονομικά, κοινωνικά, θεσμικά, εθνικά κ.λπ.) απ’ όσα έγιναν στην πρώτη τετραετία του Πασόκ. Έτσι, αν έρθει κάποιος αστείος σήμερα και σου πει «πού θα βρεθούν τα λεφτά» η απάντηση είναι μία. Από κει που τα βρήκε ο Αντρέας κι έχτισε από το μηδέν το Εθνικό Σύστημα Υγείας το 1983.

3/9/2026
Είχα τη χαρά κάποτε να γνωρίσω από κοντά τον αείμνηστο ερευνητή του ρεμπέτικου Σπύρο Παπαϊωάννου (για πολλούς τον κορυφαίο ρεμπετολόγο της χώρας) και να συζητήσουμε, για θέματα κοινού ενδιαφέροντος όπως λέμε. Ο Παπαϊωάννου έχει θέση στο βιβλίο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], γιατί είχε κάνει μία μοναδική ανακάλυψη στα early 80s, που μας ενδιαφέρει, κι είχε γράψει γι’ αυτήν στο περιοδικό «Ντέφι». Διαβάζεις σχετικά στις σελίδες 180-181 του βιβλίου.

3/9/2026

52 χρόνια από τη γέννηση και 30 από το θάνατο του Πασόκ

2/9/2026
Ρε εγώ τον Πάριο δεν μπορούσα να τον ακούσω ούτε τη δεκαετία του '80, θα τον ακούσω σήμερα? Την ιστορία τη σεβόμαστε, αλλά το τι σημαίνει ιστορία με νόημα θέλει συζήτηση... Μεγάλος Γιάννης Πάριος μόνο σέβεντις.
https://www.youtube.com/watch?v=tmGkxDqiLbU

2/9/2026
Φαίδρου Μπαρλά (από "Τα Προπαροξύτονα")

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΡΤΟΜΑΤΣΙΔΗΣ ο Καραϊσκάκης παρακολουθεί παράσταση Καραγκιόζη

Όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του βιβλίου:
«Ο Χρήστος Χαρτοματσίδης γεννήθηκε στις 8.12.1954 στη Σόφια από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες.(...) Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και μεταφράσεις.(...) Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά, ενώ από το 2000 είναι στενός συνεργάτης του «Μανδραγόρα». Παράλληλα μεταφράζει συστηματικά βούλγαρους ποιητές στα ελληνικά και έλληνες ποιητές στα βουλγαρικά».

Το πιο νέο βιβλίο του Χρήστου Χαρτοματσίδη περιέχει διηγήματα, έχει τίτλο «Ο Καραϊσκάκης παρακολουθεί παράσταση Καραγκιόζη» (2026) και κυκλοφορεί από τον Μανδραγόρα. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:
«“Μετά το γιουρούσι στο σεράγι, ο Καραϊσκάκης έχει βουρκώσει συγκινημένος. Την ίδια στιγμή, ο Καραγκιόζης ήδη έχει τρυπώσει στην κουζίνα για να αρπάξει ένα ταψί με μπακλαβάδες...”. Μια συλλογή διηγημάτων όπου συνυπάρχουν το ηρωικό με το γκροτέσκο, το μεγαλείο της ιστορικής στιγμής με τη μιζέρια, την κουτοπονηριά και τη μικροψυχία. Λείπουν οι διδακτισμοί και τα μεγάλα λόγια. Βασικό εκφραστικό μέσο είναι το χαμόγελο και το χιούμορ. Με ανθρωπιά και κατανόηση για το δίκιο των μικρών ανθρώπων, αυτών που θα έρθουν σε αντιπαράθεση με την ξύλινη γλώσσα, μα και με τη σιδερένια πυγμή της εξουσίας. Ταυτόχρονα στη συλλογή, μαζί με την εκτενή, “κανονική” φόρμα αφήγησης, υπάρχουν και κάποια μικρά διηγήματα “μπονζάι” των 300 ή 500 λέξεων, όπου μέσα σε αυτό το περιορισμένο πλαίσιο διαδραματίζεται μια ολόκληρη ιστορία, διαμορφώνονται χαρακτήρες κι αποκρυσταλλώνεται η κεντρική ιδέα. Ο μικρόκοσμος κι ο μεγαλόκοσμος μαζί, με όλα τους τα πάθη και τις αντιθέσεις».
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 757

2/9/2026
Ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του blues revival στα σίξτις – παρότι κυκλοφόρησε στα σέβεντις. Για τον Robert Nighthawk θα διαβάσεις πολλά στις σελίδες 107-114 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία, όπως και στο online κατάστημα του Όγδοου.

1/9/2026

Την άλλη Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου θα γίνει η παρουσίαση του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. 

Πιο συγκεκριμένα θα μιλήσουμε για το βιβλίο στις 21:30 το βράδυ, στη σκηνή Αρχιμήδης. Στο πάνελ θα παραβρεθεί και ο μουσικογράφος Χάρης Συμβουλίδης. Όσοι πιστοί και πιστές προσέλθετε. Σας ευχαριστώ πολύ.

31/8/2026
Μέχρι το καλοκαίρι του ’24 σίγουρα, αλλά και πιο μετά, στη βάση IMDb στο λήμμα για τον σκηνοθέτη Ηλία Μυλωνάκο, είχαν βάλει φωτό του δημοσιογράφου Ηλία Μπαζίνα! Είχα κάνει σχετικό ποστ τότε (δες στα σχόλια). 

Εντάξει τους είχα ψιλοκράξει, και κάποια στιγμή, μπορεί φέτος, μπορεί το ’25, βρήκαν κάτι από Μυλωνάκο και βάλανε. Το λέω, γιατί φωτογραφίες του Μυλωνάκου δύσκολα βρίσκεις και οι... περίπου δύο που ανέβηκαν την Κυριακή, στο κείμενο που έγραψα για το «Ισχυρή Δόση... Σεξ» είναι σκαναρισμένες και επεξεργασμένες (από μένα) από έντυπα – δεν υπήρχαν στο ίντερνετ. 

Περιττό να πω πως ο περισσότερος κόσμος είδε τον Μυλωνάκο, για πρώτη φορά, από το κείμενο στο LiFO. gr.

AUTOMATON λαβύρινθος

Οι Automaton είναι οι έλληνες ιδιότυποι «μεταλλάδες» Nicolas Kelaidis κιθάρες, εφφέ, George Stavrakakis κιθάρες, φωνή, Lykourgos Tzardis ντραμς, Takis Samolis μπάσο, σύνθια, εφφέ, με το “Labyrinth” [Sound Effect Records, 2026], που είναι ηχογραφημένο το 2024-25, να αποτελεί τον τρίτο έως ώρας δίσκο τους. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 2011 στην Αθήνα, έκανε ένα πρώτο άλμπουμ το 2013, που είχε τίτλο “Echoes of Mountain Ida”, ένα δεύτερο, το “Talos”, το 2018 (υπάρχει review γι’ αυτό στο blog), πριν φθάσουμε αισίως στον... λαβύρινθο.

Κατ’ αρχάς εκείνο που παρατηρούμε, πάντα σε σχέση με τους Automaton, είναι πως η μυθολογική Κρήτη προσφέρει και πάλι concept στο συγκρότημα. Υπάρχει, εννοώ, αυτή η σταθερή διάσταση στα λόγια, με τις οποίες επεκτάσεις της στο σήμερα, αλλά από την άλλη μεριά υπάρχουν τα υποχθόνια έως και growl vocals του Σταυρακάκη, και κυρίως υπάρχουν εκείνα τα δυσοίωνα vibes, που χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τα doomy «μεταλλικά» συγκροτήματα όπου γης.
Είναι προφανές πως οι Automaton έχουν μελετήσει και εμβαθύνει στο συγκεκριμένο ύφος, έχουν δημιουργήσει τα δικά τους μοτίβα και πάνω εκεί χτίζουν το “Labyrinth”, ένα άλμπουμ υπόκωφο, διαβρωτικό, επικό (ακούω το έσχατο 8λεπτο “Battle in the labyrinth”) και συνάμα τελετουργικό (ακούω το 12λεπτο “Black sails”), μελωδικά παράξενο κατά τόπους και κυρίως αβίαστο, που μπορεί να αγγίζει ακόμη και hard proggy περιβάλλοντα, μ’ έναν τρόπο που παραξενεύει – και που σίγουρα θα ενθουσιάσει τους φίλους του είδους.
Σημείωσα μερικά κομμάτια που ξεχώρισα, από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις, και επαναλαμβάνω εκείνο με το εντυπωσιακό κλείσιμο και την ηρωική... μάχη στο λαβύρινθο.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/automaton

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 756

31/8/2026

Απλώς άλλη μια φθινοπωρινή μέρα

Στη Βουλή, o υπουργός Oμίχλης
και Ωρίμανσης των Φρούτων
ανήγγειλε ότι λόγω του πληθωρισμού και της αύξησης των τιμών
δεν θα υπάρχει φθινόπωρο του χρόνου.
Ο Σεπτέμβριος, ο Οκτώβριος κι ο Νοέμβριος θα ακυρωθούν
και η κυβέρνηση θα προωθήσει έτος εννέα μηνών.
Έτσι, θα ζούμε όλοι περισσότερο.

Έκτακτα μέτρα προβλέπονται
για την καταπολέμηση κρίσεων καλοζωίας
όπως και για συναισθήματα αγαλλίασης, εμπνευσμένα από την εποχή.
Τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα θα περιοριστούν
και θα μπορείς να τα απολαύσεις κάθε δεύτερη Παρασκευή,
τα δε ωραία δειλινά κι αυτά θα απαγορεύονται.
Τα πεσμένα φύλλα θα κηρυχθούν παράνομα
κι όσοι εντοπίζονται με κάστανα στις τσέπες
θα φυλακίζονται άνευ δίκης.
Έτσι θα δουλεύουμε όλοι σκληρότερα.

Η ανακοίνωση δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις.
Οι άνθρωποι στην πράξη δεν δίνουν φράγκο για όλα αυτά.
Δεν έχουν χρόνο ούτε για να σταθούν και να κοιτάξουν.
Ψάχνουν για δουλειά ή δουλεύουν σκληρά
απλώς άλλη μια φθινοπωρινή μέρα.

Roger McGough
(από Scaffold, McGough & McGear, Grimms κ.λπ.)

31/8/2026
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Ρεμπέτες Τραγουδούν τα Μπλουζ σελ.187-188

30/8/2026

Ψιλοαπίστευτο κομμάτι για 1958. Τι ψιλο- δηλαδή...
https://www.youtube.com/watch?v=nToVBa_kWws

29/8/2026
Ο πιανίστας του blues Speckled Red από την Georgia ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1929, πριν χαθεί και τον ανακαλύψουν κι αυτόν στο μέσο της δεκαετίας του ’50 (βασικά τον εντόπισε ένας μεγάλος blues fan, ο αστυνομικός Charlie O’Brien, που ήταν «μανούλα» στις ανευρέσεις ατόμων – έχοντας ανακαλύψει κι άλλους ξεχασμένους μουσικούς). Ο πρώτος δίσκος blues που κυκλοφόρησε ποτέ στην ιστορική Delmark Records, στην αρχή των 60s, ήταν το “The Dirty Dozens” του Speckled Red. Λεπτομέρειες στις σελίδες 132-133 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

28/8/2026

Όταν πρωτοβγήκε το 1973 δεν το πήρε κανένας χαμπάρι, όταν ξαναβγήκε το 2017 εξαφανίστηκε αμέσως. Σπουδαία library ιταλική groovy jazz από μεγάλα ονόματα. Sestetto Dino Piana e Oscar Valdambrini... Τώρα να σας πω πως ο Valdambrini έχει παίξει και με έλληνα τζαζίστα?
https://www.youtube.com/watch?v=ljRfHlPfVjI

η σκληρή crime περιπέτεια “Operation Orient” από το 1978, σε σκηνοθεσία Ηλία Μυλωνάκου – συμμορίες, κυνηγητά, ναρκωτικά, βία και σεξ, με γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο

Ταινίες με αστυνομική πλοκή ή πλοκή με συμμορίες (με τις αστυνομίες ν’ απουσιάζουν), βία και σεξ γυρίζονταν κατά κόρον στην Ευρώπη, στα χρόνια του ’70. Μπορεί η Ιταλία να είχε πάρει τα ηνία από την Γαλλία στο είδος, όμως σχεδόν κάθε χώρα είχε να δώσει ανάλογα δείγματα, τα οποία, ορισμένες φορές θα μπορούσε να ξεφύγουν από το πλαίσιο του cult, αποκτώντας μια ευρύτερη αξία. Όχι πως η «ευρύτερη αξία» αποτελεί προϋπόθεση, προκειμένου να καταξιωθεί ένα φιλμ, αλλά, να, η “Roma Violenta” (1975) του Marino Girolami, για παράδειγμα, είναι μια ταινία που θα μπορούσε να αφορά περισσότερους.
Στην Ελλάδα των σέβεντις γυρίστηκαν τέτοια φιλμ, τα οποία όμως ελάχιστες φορές θα ξέφευγαν της καρικατούρας, μιας και οι σκηνοθέτες μας, έχοντας σχεδόν πάντα, ανύπαρκτα σενάρια, πριμοδοτούσαν σε σεξ (πράγμα εύκολο) και σε προκατασκευασμένη βία. Έτσι, και αφού χρησιμοποιούσαν, τις περισσότερες φορές, μουσικές παρμένες από ’δω κι από ’κει (ακόμη και από τους Pink Floyd!) φτιάχνοντας ατμόσφαιρα, επιχειρούσαν να αναπαράγουν το “poliziotteschi” ή το “crime” κλίμα των δυτικοευρωπαϊκών ταινιών, με, συνήθως, πενιχρά αποτελέσματα. Υπήρχαν όμως κι εξαιρέσεις, μετρημένες στα δάκτυλα. Έχω γράψει παλαιότερα για τις ταινίες του Παύλου Φιλίππου «Οι Εκβιασταί» (1972) και οι «Οι Απάνθρωποι» (1973) (https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/o-paylos-filippoy-kai-oi-tainies-toy-apo-tin-dekaetia-toy-70-oi-ekbiastai-kai-oi), ενώ τώρα θα γράψω για μια ακόμη ταινία αυτού του ύφους, μία από τις καλύτερες οπωσδήποτε, την “Operation Orient” του Ηλία Μυλωνάκου από το 1978.

Κατ’ αρχάς να σημειώσω πως η ταινία θεωρείται «τσόντα», και γι’ αυτό προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ισχυρή Δόση... Σεξ» (πρώτη προβολή την Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 1978 στο Drive-in της Μαλακάσας). Και ναι, υπάρχει αρκετό γυμνό και σεξ στο φιλμ (αχρείαστο και βιαστικό σε γενικές γραμμές, αφού αδυνατίζει το στόρι), όμως το όλο πράγμα δεν έχει καμία σχέση με τον –όπως τον έλεγαν παλαιά– ρεαλιστικό κινηματογράφο.
Η “Operation Orient”, μια παραγωγή του Βαγγέλη Φουρνιστάκη και της Atlas International, έχει καλούς, πειστικούς πρωταγωνιστές –την ερωμένη Anna Maria Clementi (ήδη γνωστή από την παρουσία της στο “Emanuelle e Gli Ultimi Cannibali” του Joe D’Amato), τον νευρώδη Gianni Gori, την αγέρωχη Mersiha Čolaković, την απατημένη σύζυγο Rosaria Della Femmina, τον μαφιόζο Gordon Mitchell (γνωστός από τους ρόλους μασίστα στις ταινίες peplum των σίξτις και άλλα τινά), τον ψυχρό εκτελεστή Νότη Πιτσιλό (Νotis Pizzilo), τον... Ιταλό Αντώνη Λιώτση–, έχει ενδιαφέρον σενάριο (Ηλίας Μυλωνάκος), συνετούς διαλόγους, καλή φωτογραφία (Πέτρος Καραβίδογλου) και ακόμη πολλά εξωτερικά γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο, που προσφέρουν σε αληθοφάνεια.
Επίσης, η ταινία έχει πρωτότυπη ροκ μουσική εκεί όπου απαιτείται, γραμμένη από τον Harry Alepis, δηλαδή τον Μπάμπη Αλέπη –από τα συγκροτήματα των greek sixties Lobster και Stop and Think, και επίσης γνωστό τεχνικό του ελληνικού κινηματογράφου (μοντέρ, όπως εδώ, ηχολήπτης κ.λπ.)–, με το θέμα των τίτλων να φέρνει στη μνήμη τους Ιταλούς Goblin ή τον A. Valotti του library LP “Blackout”!
Ο σκηνοθέτης Ηλίας Μυλωνάκος, τώρα, δεν ήταν τυχαία περίπτωση. Από τα ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία του που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μαθαίνουμε πως είχε σπουδάσει την τέχνη της κινηματογραφίας στη Στοκχόλμη. Μάλιστα από την πρωτεύουσα της Σουηδίας, το 1966, ο Μυλωνάκος θα έστελνε και ανταποκρίσεις σ’ ένα τολμηρό περιοδικό της εποχής, το «Καρδιοχτύπι», υπό τον τίτλο «Με τις ξανθές σέξυ καλλονές του βορρά...», γράφοντας για την απελευθερωμένη ερωτικά σουηδική νεολαία της εποχής, για την υποκουλτούρα των raggare (κάτι σαν τους αμερικανούς greasers και τους άγγλους rockers), για την καθημερινή κοινωνική αδιαφορία των Σουηδών και άλλα πολλά. Να ένα δείγμα γραφής του Μυλωνάκου από το «Καρδιοχτύπι» του ’66:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/i-skliri-crime-peripeteia-operation-orient-apo-1978-se-skinothesia-ilia-mylonakoy