ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 706

12/3/2026
Και για τον Κυριάκο Σφέτσα και την Greek Fusion Orchestra θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 330-333...

11/3/2026

Το έγραψα και στο πρόσφατο κείμενο για τα «Γράμματα από τη Γερμανία» των Θεοδωράκη-Λάδη, πως η λογοκρισία επί Νέας Δημοκρατίας στην πρώιμη μεταπολίτευση είχε γελοιοποιηθεί όσο δεν πάει άλλο, όταν τραγουδιστές αναγκάζονταν να τραγουδάνε στο περίπου τις... κακές ή τις ύποπτες λέξεις, προκειμένου να προστατευθεί ο δήθεν αθώος και άβγαλτος λαός.
«Πρωτόδαμε γυμνά τα σώματά μας με τον παάμα μας» ακούμε εδώ, αντί «με τον παρά μας».
Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που Γιώργου Μαρίνου, που το ακούω τακτικά πάνω από 40 χρόνια τώρα...
https://www.youtube.com/watch?v=K2Q4qs0FH2k&list=RDK2Q4qs0FH2k&start_radio=1

11/3/2026
>>Βιβλία του 2025
γράφει ο Σπύρος Καλετσάνος (Noir)
(…)
3. Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (Όγδοο) – Φώντας Τρούσας
Ο Φώντας Τρούσας αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν πολύ άξιο κειμενογράφο και δισκορύχο, από το αλήστου μνήμης Jazz & Τζαζ ως σήμερα. Εδώ, στο τρίτο του βιβλίο, επεκτείνει τη συνεργασία του με τις εκδόσεις Όγδοο, αντλώντας μέσα από τα εκατοντάδες θέματα που έχει καταπιαστεί (και συνεχίζει). Το βιβλίο είναι πολυποίκιλο και παρότι προσωπικά είχα διαβάσει τα περισσότερα εκ των κειμένων του, πάραυτα μαζεμένα σ’ έναν τόμο σχεδόν 500 σελίδων αποκτούν ένα πιο σφιχτό, συνεκτικό και δεμένο σύνολο. Όχι μόνο μουσικού ενδιαφέροντος, αλλά και κοινωνικοπολιτικού, όπως και στραμμένο προς άλλες τέχνες.
(…)
7. 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ (Όγδοο) – Φώντας Τρούσας
Τρούσας …μέρος δεύτερον. Από την ανεξάντλητη φαρέτρα της κειμενογραφίας του, και πιο ειδικά από τα χρόνια του Jazz & Τζαζ -όπου είχε επιχειρήσει να αποτυπώσει την Ελληνική Jazz δισκογραφία- προκύπτει αυτός ο τόμος για την ντόπια παραγωγή, ηχογραφήσεις, μουσικούς, συναυλίες, ταινίες, περιοδικά, βιβλία και άλλα τινά. Πάρα πολύ πλούσια (λεπτο)δουλειά αφιερωμένη στον πρόσφατα θανόντα Γιώργο Χαρωνίτη, την ψυχή του περιοδικού Jazz & Tζαζ. Με πολλές “εκπλήξεις” θα έλεγα, άλλη μία μοναδική έκδοση.<<

Ευχαριστώ πολύ τον Σπύρο Καλετσάνο, τον οποίον δεν γνωρίζω, όπως και το σάιτ, musicsociety. gr.
https://www.musicsociety.gr/books-of-2025/

11/3/2026
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Στην αρχή γούσταρε το θέατρο, μουσικό ή άλλο, αλλά μετά από το εντυπωσιακό ξεκίνημά του (Χατζιδάκις κ.λπ.) κόλλησε, δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να δείξει το ταλέντο του και γι’ αυτό κατέληξε να γίνει τραγουδιστής. Έπεσε μέσα στο Νέο Κύμα, που δεν του έλεγε κάτι ιδιαίτερο, και ανακατεύτηκε με τις μπουάτ. Στην πορεία θα αρνιόταν και το τραγούδι (παρότι υπήρξε μεγάλος τραγουδιστής), προκειμένου να φτιάξει κάτι δικό του, που να είχε μέσα απ’ όλα. Θέατρο, μιμήσεις, χορό, πρόζα, τραγούδι κ.λπ. Εκεί επένδυσε και πάνω κει διέπρεψε κι άφησε εποχή, δημιουργώντας το δικό του μοντέλο. 

Το δίδυμο Μαρινέλλα-Βοσκόπουλος τον επηρέασε πολύ στο ξεκίνημά του (γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν τραγουδούσαν απλώς πάνω στη σκηνή), όπως τον επηρέασε πολύ και το γαλλικό τραγούδι, καλλιτέχνες θέλω να πω όπως οι Αζναβούρ, Μπεκώ και Ντιστέλ, που επίσης δεν τραγουδούσαν απλώς. Οι δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν οι πολύ δυνατές του. Μετά ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση... Off… Για περισσότερα εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/giorgos-marinos-aytos-o-poly-megalos-tragoydistis
κι εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-giorgos-marinos-kai-i-symboli-toy-sto-proimo-satiriko-tragoydi

10/3/2026
>>Μήνυμα Νετανιάχου στους Ιρανούς: Έχετε την ευκαιρία να ανατρέψετε το καθεστώς, είμαστε ο καλύτερος σύμμαχος σας<<
Ψάχνουν λυσσασμένα για Κόκκινη Προβιά και Σχέδιο Προμηθεύς στο Ιράν, αλλά δεν τους βγαίνει...

9/3/2026
Προχθές πέθανε ο Country Joe McDonald. Έκανα πολλά λάικ σε φίλους που έβαλαν τραγούδια του και τώρα θα πω κι εγώ δυο λόγια.
Ο καλύτερος προσωπικός δίσκος του ΜcDonald (πέρα από τους Fish) είναι, με διαφορά, το “War War War” [Vanguard, 1971], ένα από τα πιο σπουδαία αντιπολεμικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής, με τα εξόχως μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή Robert W. Service (γραμμένα κατά τη διάρκεια της θητείας του στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο).

Δεν ξέρω πόσοι το ξέρουν, αλλά το άλμπουμ αυτό είχε βγει ελληνικό στα σέβεντις... από ποιούς; Από τον Φαληρέα; Δεν το αποκλείω. Πάντως το discogs το αγνοεί. Είχαν βγει κι άλλα «ελληνικής κατασκευής» της Vanguard, με σκληρά αμερικάνικα εξώφυλλα την ίδια εποχή, αλλά το “War War War” είναι ανατριχιαστικό όποτε και να το ακούσεις. Από το εξώφυλλό του, από το γράμμα τού πατέρα τού Country Joe από το μέτωπο (“Somewhere in France, 1918”, φοβερό αυτό το “Somewhere”, δεν ήξερε ούτε πού βρισκότανε ο άνθρωπος), μέχρι τον τελευταίο στίχο και την τελευταία νότα.
Μεταφράζω εν τάχει το καταπληκτικό “the munition maker” και σας ξορκίζω... μην διαβάσετε μόνο τους στίχους, χωρίς ν’ ακούσετε το συγκλονιστικό τραγούδι στα σχόλια...

Είμαι ο βασιλιάς των κανονιών, ιδού!
πεθαίνω σε ένα χρυσό θρόνο
με δάσος μακριά και πυργίσκο ψηλά
είμαι διάσημος και πλούσιος ραντζιέρης
κι ήταν κι ο πατέρας μου, και ο δικός του πριν απ’ αυτόν
με τον πλούτο μας, που τον οφείλουμε στον πόλεμο
αλλά ας μην είναι κανένας ηγεμόνας περήφανος
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Από τη φύση μου είμαι ήπιος και ευγενικός
προσανατολισμένος στους καλούς τρόπους και την αλήθεια
και παρόλο που οι φασιανοί κατακλύζουν
τα δάση μου, δεν θα πιάσω κανένα όπλο
ωστόσο, ενώ κάθε τέρας που σφυρηλατώ
σπέρνει παντού τον πανικό
ο ψίθυρος του θανάτου, τ’ ορκίζομαι, είναι πιο δυνατός
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Ο χρόνος μου είναι λίγος, τα πλοία μου στη θάλασσα
ήδη μου φαίνονται σαν φαντάσματα
τα εκατομμύριά μου με κοροϊδεύουν, είμαι φτωχός
όπως ο κάθε ζητιάνος στην πόρτα μου
η τεράστια κυριαρχία μου, παραιτούμαι
ένα κομμάτι γης μου πέφτει, για να το διεκδικήσω
κάθομαι σκυμμένος και νοιώθω πίκρα για όλα όσα έχασα
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Θεέ μου, άσε με να εξαγνίσω την καρδιά μου
και να γίνω μέρος της ελπίδας του ουρανού
ας πάνε στα κομμάτια όλα όσα έβγαλα
θέλω να πολεμήσω για οίκτο, αγάπη και ειρήνη
μακάρι να μπορούσα να το κάνω με μια τροφή που θεραπεύει
και να δεσμευτώ στη φτώχεια και την προσευχή
να φωνάξω ψηλά πάνω από το σαστισμένο πλήθος
«ανόητοι, μη σας τρομάζει ο Μαμωνάς
το σάβανο δεν έχει τσέπες»

 

9/3/2026
Ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες του ελαφρού τραγουδιού, που γειτνίαζε ή και ταυτιζόταν ορισμένες φορές με την τζαζ, την μποσανόβα κ.λπ., ήταν ο Κώστας Κλάββας. Γι’ αυτόν τον άξιο συνθέτη και εξέχοντα ενορχηστρωτή θα διαβάσεις στις σελίδες 158-160 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί...

9/3/2026

Κατ’ αρχάς ένα είδος proxy war γίνεται και στο Ιράν – Κινέζοι και κυρίως Ρώσοι πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα τη Δύση, για την εμπλοκή της στην Ουκρανία. Δεν ξέρω αν ΗΠΑ-Ισραήλ υπολόγιζαν στη δυνατότητα και στη θέληση του Ιράν να βομβαρδίσει όλες τις χώρες του κόλπου και τις υπόλοιπες γειτονικές του. Αν δεν το υπολόγιζαν, έχασαν. Πριν πέσει το Ιράν –αν πέσει– θα πάρει κι άλλους μαζί του. Και αυτό δεν είναι κάτι ασήμαντο. Ήδη το πετρέλαιο φθάνει στα 120 δολάρια το βαρέλι και οικονομίες σαν τη δική μας, που είναι φτερό στον άνεμο, θα αισθανθούν πρώτες τις συνέπειες. Βέβαια, εδώ, οι Πιερακάκηδες έχουν έτοιμες τις... σφεντόνες τους για να αντιμετωπίσουνε την κόλαση, και κάπως έτσι θα δεις τη ΝΔ να εκτοξεύεται ακόμη και στο 40%, γιατί μια... μιντιακή θεωρία λέει πως όσο πιο πολύ διαλύεις την καθημερινότητα του πολίτη, τόσο εκείνος θα σε γλείφει. Καλημέρα... Στοκχόλμη.

7/3/2026
Διάβαζα τον Γιώργο Βότση (εν ειρήνη), στα έιτις κυρίως, στην Ελευθεροτυπία. Τις Τρίτες έπεφτε το βασικό άρθρο του; Δυστυχώς δεν έχω μαζί μου, αυτή τη στιγμή, παλιές Ελευθεροτυπίες για να το τσεκάρω. Πάντως το δισέλιδο 4-5 ήταν το πιο αγαπημένο μου στην εφημερίδα, καθώς ξεκίναγα πάντα από κει το διάβασμα – και όχι μόνο εγώ φαντάζομαι. Δεν συμφωνούσα πολλές φορές μαζί του, καθώς ήταν αρκετά ελευθεριακός για τις δικές μου πεποιθήσεις, αναγνωρίζοντας όμως το κύρος της γνώμης του (που ήταν η επεξεργασμένα προσωπική του και όχι ένα επιφανειακό πασπάλισμα κοινών γνωμών άλλων) και βεβαίως την επιχειρηματολογία του, όπως συμβαίνει τέλος πάντων με τα άρθρα των αληθινών δημοσιογράφων.

[στη φωτό ο Γιώργος Βότσης από την ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη «Ο Γιάννης κι ο Δρόμος» του 1967]

7/3/2026
Του πήγαιναν οι ρόλοι του φασίστα, του παρακρατικού, του χουντικού ταγματάρχη κ.λπ. Φοβερός και στη Φωτογραφία του Παπατάκη, αλλά ακόμη φοβερότερος εδώ. Ας πάει στο καλό και ο Χρήστος Βαλαβανίδης... Σπουδαίες σκηνές του ελληνικού σινεμά...
https://www.youtube.com/watch?v=wco3n_b8WbU

DALOT & SOUND AWAKENER πέρα από το ηλεκτρονικό ambient

Ένα παράξενο άλμπουμ έχουμε εδώ, το οποίο υπογράφουν δύο συνθέτριες: η Ελληνίδα Dalot (Μαρία Παπαδομανωλάκη) και η Βιετναμέζα Sound Awakener (Nguyễn Hồng Nhung ή πιο απλά Nhung Nguyen). Ο τίτλος του CD είναι “Ianos” (2026) έχει πλαστικό cover, αλλά πολύ ιδιαίτερου (δηλαδή ωραίου) εικαστικού, και κυκλοφορεί τώρα από την ολλανδική Derde.

Το “Ianos” αναφέρεται προφανώς στην... δισυπόστατη υπογραφή, κάτι που βεβαίως δεν έχει να κάνει (και) με το παραγόμενο αποτέλεσμα, το οποίο σε κάθε περίπτωση είναι συντεθειμένο από κοινού και ηχεί «σαν ένα», ανεξαρτήτως του γεγονότος πως τούτο είναι ηχογραφημένο στα Χανιά και στο Ανόι. Στο άλμπουμ συμμετέχει μία ακόμη μουσικός, σε πιάνο και ξυλόφωνο σ’ ένα track, η Athena V, ενώ σ’ ένα άλλο (από τα επτά συνολικώς κομμάτια του CD) υπάρχουν και λόγια στα αγγλικά (γραμμένα από την Dalot).
Η δυαδικότητα, που συμβολίζει ο τίτλος του δίσκου, αφορά βεβαίως τα δύο πρόσωπα, αλλά, κατ’ επέκτασιν, αφορά και τις διαφορετικές εμπειρίες, τρόπους ζωής και κουλτούρες γενικότερα των δύο συνθετριών, που πάντως φαίνεται να έχουν κοινά οράματα, αν κρίνουμε από τους τίτλους κάποιων κομματιών, οι οποίοι διαβάζονται κάπως προγραμματικά. “When we die our souls become nature” είναι o ένας, “Easter church bells” είναι ένας άλλος, “Birth from fire” είναι ένας τρίτος κ.ο.κ. Υπάρχει, λοιπόν, ένας καμβάς, ας τον πούμε φιλοσοφικό, ο οποίος γεμίζει με τους ήχους της Dalot και της Nhung Nguyen, με το τελικό αποτέλεσμα να ξεπερνά τα όρια ενός τυπικού ηλεκτρονικού ambient, καθώς η ενότητα, η ροή, η πλαστικότητα και η υποβολή των συνθέσεων των δύο γυναικών είναι εκείνα που τοποθετούν αυτομάτως το “Ianos” στην κορυφή των σχετικών ηχογραφημάτων, που έχουν φθάσει στ’ αυτιά μας τον τελευταίο καιρό. Έξοχος δίσκος!
Επαφή: https://dalot.bandcamp.com/album/dalot-sound-awakener-ianos

ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ για το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60»

Όταν έφτιαχνα το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ήξερα ότι έφτιαχνα κάτι διαφορετικό. Ήξερα πως έκανα μια αντι-ανάγνωση μιας πολύ σημαντικής 20ετίας χοντρικά (1956-1974), πλημμυρισμένη από γεγονότα και καταστάσεις που είτε είχαν παραπέσει, και τα έτρωγε άδικα το σκοτάδι, είτε είχαν εισπραχθεί με τελείως λάθος τρόπο (κάτι ακόμη χειρότερο). Θα μπορούσα χοντρικά να πω πως η αντι-ανάγνωση, που γίνεται στο βιβλίο, αφορά τις σχέσεις της αριστεράς με το ροκ, τις σχέσεις της δικτατορίας με το ροκ, τις σχέσεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς με το ροκ, τις σχέσεις των ελευθεριακών με το ροκ κ.λπ., αλλά όλα αυτά και άλλα πολλά, ανεπαίσθητες αλλά ουσιαστικές λεπτομέρειες των πολιτισμικών ηθών μας, θα μπορέσει να τα αντιληφθεί μόνον εκείνος που θα διαβάσει προσεκτικά και με ανοιχτό μυαλό το βιβλίο. Αυτό έπραξε ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ και τον ευχαριστώ πολύ για όλα όσα έγραψε στο δικό του fb και για το βιβλίο, και για μένα…

>>Από τότε που κυκλοφόρησε, έχω διαβάσει πίσω -μπρος 3-4 φορές την «αντι-ανάγνωση» αυτή του Φωντα Τρούσα. Είναι ένα αξιοθαύμαστο βιβλίο, όπως όλα του. Αυτό, όμως, έχει και το ρίγος του παιδιού που ανακαλύπτει τη μουσική στην εποχή της, αναστατώνεται και θέλει να αναστατώσει. Ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι, διαπληκτίζεται με τους άσχετους και με τους έχοντες -οποιαδήποτε- ατζέντα, δεν εξιδανικεύει το παρελθόν, ούτε όμως αφήνει να το ανασκευάζει ο καθένας κατά τις εμμονές του. Μια υπέροχη εποχή ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Περιοδικά, τζουκ μποξ, b-sides και αριστουργήματα, άλμπουμ που περάσαν στα ψιλα και ογκόλιθοι που κανείς δεν τους ερεύνησε δεόντως. Σκεφτόμουν καιρό να τα γράψω όλα αυτά, φοβόμουν μόνο μην το πάρει ως «δημόσιες σχέσεις», αφού ως κριτικός έχει σταθεί σκληρός με κάποιες δουλειές μου. Δεν θα ήθελα να φανεί πως προσπαθώ να επέμβω σ’αυτό, δεν υπάρχει ιερότερο πράγμα απ’το προσωπικό κριτήριο. Τον παρακολουθώ με απόλαυση και στα κοινωνικά δίκτυα. Το προφίλ του στο fb θυμίζει ελευθεριακό περιοδικό του ‘70. Το «Δισκορυχείο» , άλλωστε, ήταν για καιρό από μόνο του ένα ιδιότυπο δίκτυο των μουσικοφίλων. Με παρηγορεί -στις μέρες που η κανονικότητα απεδείχθη «κανονικόπιτα» με υλικά τις συνταγματικές μας ελευθερίες και που το Διεθνές Δίκαιο ακούγεται σαν τίτλος από σατιρικό τραγούδι του Άκη Πάνου- να υπάρχουν τέτοιες ανεξάρτητες, ακηδεμόνευτες, απροσδόκητες και πληθωρικές φωνές. Που ξεκινούν προγκάροντάς μας, για να μας χαρίσουν στη συνέχεια το πιο ανιδιοτελές δώρο, τον πιο σπάνιο τίτλο, να’ χουμε να ψάχνουμε μια ολόκληρη ζωή στις αποθήκες μας για την Χαμένη Κιβωτό.<<
https://www.facebook.com/kyros.akyros.7/posts/pfbid0JqqkoaDXSyxs8MtVvLCBZ6BNMhTorpWNHMUhycgh27vzNK9C8YeaCKTGaYxwQ38El?locale=el_GR

ΦΟΙΒΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ σελίδες του Δεκέμβρη / στην ανατολή ενός νέου κόσμου

Ο Φοίβος Οικονομίδης είναι ιστορικός, δημοσιογράφος και ερευνητής τής σχετικά πρόσφατης ελληνικής ιστορίας βασικά. Τα περισσότερα από τα βιβλία τού Φ. Οικονομίδη [«Η αληθινή ιστορία της Αντίστασης (Ελλάδα και Πολωνία)», «Ο Πόλεμος η Διείσδυση και η Προπαγάνδα στις ελληνοαμερικάνιες σχέσεις», «Ο Δεκέμβρης του ’44 και η διεθνής σημασία του», «Η επανάσταση στην Ελλάδα το ΚΚΕ και οι ξένοι φίλοι (1945-1949)»...] έχουν να κάνουν με την ελληνική περίπτωση της δεκαετίας του ’40, κάτι που συμβαίνει και με το τελευταίο του, που αποκαλείται «Σελίδες του Δεκέμβρη / Στην Ανατολή Ενός Νέου Κόσμου» [Μετρονόμος, 2025]. Όπως διαβάζουμε στον πρόλογο του συγγραφέα:
«Ο Συλιβός (σ.σ. των εκδόσεων Μετρονόμος) είχε συγκεντρώσει κάποια άρθρα μου από το περιοδικό “Ιστορικά” της Ελευθεροτυπίας κατά το παρελθόν, που τα εμπλουτίσαμε με νέα στοιχεία και νέες σκέψεις, τις οποίες διαμορφώσαμε με το πέρασμα του χρόνου. Έτσι δημιουργήθηκε αυτό το νέο, μικρό, βιβλίο για τη σύγκρουση του Δεκέμβρη 1944».

Τα κεφάλαια «Το αμερικανικό παιχνίδι τον Δεκέμβρη και ο Άρης», «Ο πολιτικός πόλεμος στη διάρκεια του Δεκέμβρη», «Οι Βρετανοί, η Θεσσαλονίκη και ο Τίτο», «Οι 33 ματωμένες μέρες» και «Χρονικό της σύγκρουσης του Δεκέμβρη 1944» είναι εκείνα μέσω των οποίων ο Φ. Οικονομίδης «απλώνει» την έρευνά του.
Όλα τα κεφάλαια διαθέτουν ξεχωριστή βιβλιογραφία (σημειώσεις), ενώ υπάρχει και index κυρίων ονομάτων.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ το εορταστικό άλμπουμ τους

Νέος δίσκος, βινύλιο, για τα Κίτρινα Ποδήλατα, αγαπημένο ροκ συγκρότημα του λαού, το οποίο αποτελείται ως γνωστόν από τ’ αδέρφια Παντελιά, τον Γιώργο και τον Αλέξανδρο. Στο «ΑΝΑλOG+25» [yellownote / Μετρονόμος, 2025] οι Παντελιάδες έχουν γράψει και τα οκτώ τραγούδια του δίσκου, κάνοντας και τις ενορχηστρώσεις – με καμιά 20αριά τραγουδιστές και μουσικούς (Γιάννης Κότσιρας, Υπόγεια Ρεύματα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Πετράκης-Λούκας Χαλκιάς, Νίκος Παραουλάκης, Τάσος Πέππας, Νίκος Γιούσεφ, Γρηγόρης Κλιούμης...) να συμμετέχουν στην ηχογράφηση. Είναι ένα κάπως εορταστικό LP το «ΑΝΑλOG+25» και αυτό υπογραμμίζει και η παρουσία της πολυμελούς Νεανικής Χορωδίας Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης σε κάποια από τα tracks του.

Λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί, οι Παντελιάδες, ξέρουν να γράφουν τραγούδια, καλά και γερά τραγούδια εννοώ, όχι φλούδια, και... 25 χρόνια μετά από το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, μ’ εκείνο το φερώνυμο CD τους στην MBI, εξακολουθεί η φλογίτσα τους να καίει. Η έμπνευση, εννοώ, δεν τους έχει εγκαταλείψει, και αυτό είναι ό,τι περισσότερο μπορείς να απαιτήσεις (ας το πω έτσι), διαχρονικά, από τους δημιουργούς.
Κοντολογίς τραγούδια σαν τα «Ανατολή» (με Lou is και την χορωδία της Λεοντείου) και «Αόρατο λιμάνι» (πολύ καλό, δηλαδή φοβερό) δείχνουν το πόσο μετράνε και σήμερα οι Παντελιάδες (δηλαδή τα Κίτρινα Ποδήλατα) σαν τραγουδοποιοί, με όλα τα υπόλοιπα κομμάτια τους, σαν τα «Ένα χέρι αληθινό πάνω στον ώμο» (συμμετέχουν τα Υπόγεια Ρεύματα) και «Στεριά» (συμμετέχει ο Β. Παπακωνσταντίνου), να κινούνται από ένα καλό επίπεδο και πάνω.
Ωραία την γιορτάζουν την 25ετία τους τα Κίτρινα Ποδήλατα – αποδοτικά για όλους μας!
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – ΦΩΝΤΑΣ ΛΑΔΗΣ: Τα «Γράμματα από τη Γερμανία» 60 και 50 χρόνια μετά / τέσσερα ανέκδοτα τραγούδια έρχονται να προστεθούν στο ιστορικό έργο

Τα «Γράμματα από τη Γερμανία» είναι ένας ιστορικός και σίγουρα πολύ ενδιαφέρον δίσκος του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Φώντα Λάδη, που θα κυκλοφορούσε για πρώτη φορά στο τέλος του 1975. Και μάλιστα σχεδόν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές εκδόσεις-εκτελέσεις. Σ’ εκείνη της Minos, με ερμηνευτές τους Γιώργο Ζωγράφο, Άννα Βίσση, Γιάννη Θωμόπουλο και με ενορχήστρωση από τον Γιάννη Διδίλη (μπορεί να είχε πεθάνει ο Διδίλης από το 1972, αλλά είχε ενορχηστρώσει τα τραγούδια του Θεοδωράκη από το 1966), και σ’ εκείνη της Lyra (ως «Γράμματα απ’ τη Γερμανία») με ερμηνευτές τους Αφροδίτη Μάνου, Γιάννη Συρρή, Αντώνη Καλογιάννη και με ενορχήστρωση-διεύθυνση ορχήστρας από τον Θάνο Μικρούτσικο.
Η πρώτη έκδοση, της Minos, εκφράζει πιο πιστά το πρωτότυπο έργο για διάφορους λόγους. Επειδή τραγουδά σ’ αυτήν ο πρώτος διδάξας Γιώργος Ζωγράφος, επειδή αναγράφεται μπροστά πάνω-αριστερά, στο εξώφυλλο, το «Πρώτη Εκτέλεση», επειδή περιλαμβάνει κείμενο του στιχουργού Φώντα Λάδη στο οπισθόφυλλο, και επειδή εικονίζονται εκεί τρεις φωτογραφίες από τις πρώτες ζωντανές παρουσιάσεις του έργου, από τους Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Ζωγράφο και λαϊκή ορχήστρα, το 1966 (σχεδόν 60 χρόνια πριν). Και το υποστηρίζω τούτο (ότι η έκδοση της Minos εκφράζει πιο πιστά το πρωτότυπο έργο), παρότι ο δίσκος της Lyra έχει δεκατέσσερα τραγούδια χαραγμένα στο βινύλιο, και όχι δεκατρία όπως της Minos.

Πρόσφατα (Νοέμβριος 2025) κυκλοφόρησε ένα CD-book από τις εκδόσεις Μετρονόμος πολύ ιδιαίτερης σημασίας, καθώς καταγράφονται σ’ αυτό, σε τωρινές εκτελέσεις, τέσσερα ακόμη τραγούδια από τα «Γράμματα από τη Γερμανία», πάντα σε μουσικές Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Φώντα Λάδη, τα οποία παρέμεναν ανέκδοτα έως σήμερα. Τι ακριβώς έχει συμβεί;
To πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως το CD-book αυτό, που είναι πολύτιμο, σε σχέση με το πληροφοριακό υλικό που αφορά το έργο, δεν περιλαμβάνει μόνον το compact disc και τους στίχους των τραγουδιών, αλλά και πολλά αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής της πρώτης παρουσίασης των «γραμμάτων» (1966), που σήμερα λειτουργούν ως ντοκουμέντα. Περαιτέρω στο βιβλίο υπάρχουν: α. πρόλογος του Θεοδωράκη από το 1976, β. τρία κείμενα του Λάδη, δηλαδή οι πρόλογοι από τη δεύτερη (1975) και τρίτη έκδοση του βιβλίου (2016) με τα λόγια των τραγουδιών, γ. η «ιστορία πίσω από τη δημιουργία του δίσκου», που είχε πρωτοδημοσιευθεί στο «Documento» στις 29 Ιουλίου 2025 και δ. ένα κείμενο του εκδότη Θανάση Συλιβού για τα «4 ανεπίδοτα γράμματα». Έχουμε λοιπόν μία εντελώς διαφωτιστική έκδοση, μέσα από την οποία αναδύονται εποχές, ήθη (πολιτικά, κοινωνικά, λογοκριτικά κ.ά.) και βεβαίως καλλιτεχνικές απόπειρες και δημιουργίες.
Όταν θα παρουσιάζονταν τα «Γράμματα από τη Γερμανία» στην Εβδομάδα Ελληνικής Λαϊκής Μουσικής (29 Αυγούστου-4 Σεπτεμβρίου 1966) στο θέατρο του Λυκαβηττού, η πολιτική κατάσταση στη χώρα ήταν τεταμένη. Η κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, την οποία στήριζαν η ΕΡΕ, οι αποστάτες βουλευτές από την Ένωσι Κέντρου και το Κόμμα Προοδευτικών του Μαρκεζίνη, παρέπεε (θα έπεφτε τον Δεκέμβριο), με τις εφημερίδες (συμπολιτευόμενες και αντιπολιτευόμενες) να καταγράφουν την άβυσσο που είχε σχηματιστεί ανάμεσα στο παλάτι, την παράταξη της δεξιάς και τους συνεργάτες της, από τη μια μεριά, και την αντιπολίτευση (κέντρο και αριστερά), από την άλλη. Ο Μίκης Θεοδωράκης, βουλευτής τότε της ΕΔΑ, συχνά βρισκόταν στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης, με τους δημοσιογράφους της ακραίας δεξιάς σαν τον Σάββα Κωνσταντόπουλο για παράδειγμα (ιδρυτής του φιλοχουντικού «Ελεύθερου Κόσμου» ανάμεσα σε άλλα), να τον περνάνε... πριονοκορδέλα. Τα γράφει, αναλυτικά, ο ίδιος ο Κωνσταντόπουλος αυτά στο βιβλίο του «Η Αντιδικία μου με την Ιντελιγκέντσια» [Εκδόσεις “Ελεύθερος Κόσμος”, 1968].
Έτσι, είτε έδινε αφορμές ο Θεοδωράκης είτε δεν έδινε, οι συμπολιτευόμενες εφημερίδες ήταν μόνιμα απέναντί του. Πόσο μάλλον, όταν θα παρουσίαζε τα «Γράμματα από τη Γερμανία» στον Λυκαβηττό – εκεί όπου θα τιμούνταν και άλλοι συνθέτες μαζί, καταξιωμένοι και νεοφερμένοι, σαν τους Μάνο Χατζιδάκι, Βασίλη Τσιτσάνη, Σταύρο Ξαρχάκο, Μάνο Λοΐζο, Γιώργο Μητσάκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Παπαϊωάννου, Απόστολο Καλδάρα, Βασίλη Αρχιτεκτονίδη και Γιάννη Γλέζο. Αιτία δεν ήταν οι (σκέτες) μουσικές φυσικά, αλλά οι στίχοι του Λάδη, και βεβαίως τα τραγούδια συνολικά. Και τούτο, γιατί τα λόγια ήταν περίεργα και βασικά αμφιλεγόμενα, για τα μέτρα της εποχής. Ίσως δε και με τα σημερινά κριτήρια να είναι αμφιλεγόμενα, για άλλους λόγους βεβαίως, που σχετίζονται με το πολιτικώς ορθό κτλ.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/mikis-theodorakis-fontas-ladis-ta-grammata-apo-ti-germania-60-kai-50-hronia-meta

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ένας ροκ-ο-λαϊκός τραγουδοποιός από τα παλιά

«Το Καζάνι», το νέο CD-book του Δημήτρη Μητσοτάκη (από Ενδελέχεια κ.λπ.) αποτελεί μια συνέχεια τού «Αθιβολή» [Mετρονόμος, 2023]. Εκεί είχαν συγκεντρωθεί τραγούδια, που είχαν πρωτοεκδοθεί σε ψηφιακή μορφή το 2021-22, ενώ τώρα, στο «Καζάνι» [Μετρονόμος, 2025], μαζεύονται κομμάτια από τον Σεπτέμβρη του ’23 έως τον Σεπτέμβρη του ’25, που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στα κανάλια του Μητσοτάκη στο YouTube και το Spotify. Λέμε για δεκαπέντε τραγούδια συνολικώς, σε μουσική και στίχους δικά του, πολλά από τα οποία τα λέει ο ίδιος, αν και υπάρχουν και διάφοροι guests, εδώ, όπως οι Φοίβος Δεληβοριάς, Σπύρος Γραμμένος, Δημήτρης Μυστακίδης, Alice Wanderland, Μάρθα Φριντζήλα, Αυγερινή Γάτση, «Χαονία», Ιόμη και Χάρις Αλεξίου.

Αυτά που είχαμε σημειώσει παλαιότερα –πως ο Μητσοτάκης δεν είναι τυχαίος τραγουδοποιός, και τούτο, γιατί τα κάνει όλα καλά, γράφοντας ωραίους στίχους, πολιτικοκοινωνικούς, από τους οποίους δεν απουσιάζει η καυστικότητα και το χιούμορ, με τις μουσικές του, τις μελωδίες του να είναι επίσης πολύ καλές, κάτι που σημαίνει πως τα τραγούδια του έχουν όλα τα φόντα, ώστε να συναντηθούν με την επιτυχία– ισχύει κι εδώ. «Το Καζάνι», αν αναλογιστούμε εποχές, συγκυρίες, όπως και τη θέση της δισκογραφίας στην τωρινή καθημερινότητα, είναι ένα άλμπουμ, που ασυζητητί ξεχωρίζει μέσα στο ευρύτερο σύνολο των φυσικών μορφών. Έχει μια ενότητα, μια ροή, και βεβαίως μια τόλμη κι ένα πάθος, προκειμένου να ειπωθούν όλα εκείνα που πρέπει να ειπωθούν χωρίς μισόλογα, αλλά μ’ έναν, πάντα, καλλιτεχνικό και ψαγμένο τρόπο. Και το «ψαγμένο» δεν πάει μόνο στα λόγια (από τα πιο μεστά που μπορείς να συναντήσεις στη γύρα), αλλά και στις μουσικές, που έχουν τον τρόπο να δανείζονται στοιχεία από το rock, την έντεχνη μπαλάντα, το hip hop, το ρεμπέτικο, το λαϊκό και το δημοτικό μ’ έναν τρόπο που εκπλήσσει.
Τα ρεμπετόμορφα rock, με το ραπάρισμα στα λόγια («Το σπίτι της γωνίας», «Η ιστορία του Μάνου», «Δεν έχω οξυγόνο», «Από κάτω απ’ τις ντομάτες», «Θηρίο σαν την ξενιτειά») είναι οι μεγάλες προσφορές αυτού του CD-book, με το φοβερό και διαρκές κοινωνικό φορτίο, με τα δημοτικοφανή και λαϊκότροπα κομμάτια του («Το καζάνι», «Η ψήφος του γαϊδάρου», «Το τραγούδι της Μπουμπούς», «Το “ψάρι”») να πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο ένα υλικό, που στέκεται περήφανο, και βασικά πολύ επάνω, πάρα πολύ επάνω, από τα στάνταρντ του είδους. Μπράβο στον Δημήτρη Μητσοτάκη.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 705

6/3/2026
Ποια ήταν η σχέση της λεγόμενης «παραδοσιακής αριστεράς» με την τζαζ; Υπήρχε τέτοια; Ήταν θετική ή αρνητική; Βοήθησαν τα κόμματα της αριστεράς, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού, στη δεκαετία του ’70, στη διάδοση της τζαζ στην Ελλάδα; Είναι μερικά ερωτήματα αυτά, που μπορούμε, οπωσδήποτε, να τα προσεγγίσουμε και βεβαίως να τα απαντήσουμε. Ποιο ξένο σημαντικό τζαζ όνομα εμφανίστηκε στο 3ο Φεστιβάλ Αυγής-Θουρίου το 1979; Πότε ακούστηκε τζαζ για πρώτη φορά, και από ποιους, στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή; 

Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

5/3/2026
Μέσα σε λίγες μέρες έφυγαν τρία σημαντικά πρόσωπα του blues. Για τους John Hammond και Roy Book Binder έχω ήδη γράψει δυο λόγια, ενώ τώρα σειρά έχει ο Mike Vernon, ο τρανός βρετανός παραγωγός του blues, που πέθανε πριν από τρεις μέρες στα 81 προς 82 του.
Mike Vernon σημαίνει σχεδόν τα πάντα για το british blues βασικά, σημαίνει John Mayall Blues Breakers with Eric Clapton, Artwoods, Ten Years After και φυσικά σημαίνει Blue Horizon – την εταιρεία που κατέστησε κυρίαρχο το μαύρο (βλέπετε δίσκους του Johnny Young και Otis Rush εδώ) και το λευκό blues (Fleetwood Mac, Chicken Shack και όλα τα υπόλοιπα) στο τέλος των σίξτις. Πολύ χοντρικά όλα αυτά, γιατί οι δραστηριότητες του Mike Vernon δεν καλύπτονται με ποσταρίσματα στο facebook.
Παραγωγός ήταν ο άνθρωπος, μεγάλος φαν του blues, έβγαζε και το περιοδικό “R & B Monthly” μεταξύ άλλων, ενώ πότε-πότε χωνόταν και στις ηχογραφήσεις παίζοντας κανα κρουστό ή τρίβοντας κανα μπουγαδόξυλο (αν και είχε και προσωπική δισκογραφία).

[βάζω κι ένα βιβλιαράκι με την ιστορία της Blue Horizon εδώ, όπως και μια γνωστή κασετίνα CD-συλλογή, που λειτουργεί και ως μνημείο – και για την εταιρεία συνολικά και βεβαίως για τον Mike Vernon]

4/3/2026
Κατέβασα από τη δισκοθήκη 2 βινύλια του bluesman / folkist Roy Book Binder, που πέθανε χθες στα 82 του, για να τα ξανακούσω μετά από πολλά χρόνια. Ο Binder είχε έρθει και στην Ελλάδα στην αρχή των 90s κι είχε περιοδεύσει σε Αθήνα και επαρχία (τον είχε φέρει ο Γιάννης Αγγελάτος). Τρομερός ακουστικός κιθαρίστας και βασικά stroryteller, θυμάμαι πως απαιτούσε ησυχία από το ακροατήριό του, αφού τα live του οικοδομούνταν γύρω από τις ιστορίες και τις αφηγήσεις του. 

Είχε εκτεταμένη δισκογραφία ο Book Binder και αυτοί οι 2 δίσκοι του από το 1971 και το 1988, δείχνουν τις μετατοπίσεις του στα παιξίματά του κ.λπ. Δεν ξέρω αν είναι υπερβολή, αλλά έχω ακούσει πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Binder το είχε περάσει στο δρόμο με το αυτοκινούμενό του. Κανονικός travelin’ man δηλαδή…

4/3/2026
Η περίπτωση του κιθαρίστα, μπασίστα, ντράμερ κ.λπ. Αποστόλη Άνθιμου είναι μοναδική. Γιος πολιτικών προσφύγων διέπρεψε στην Πολωνία των σέβεντις ως κιθαρίστας των SBB (του κορυφαίου fusion γκρουπ της χώρας), για να έλθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα (πριν ξαναφύγει) μπλέκοντας με τη δική μας τζαζ κτλ. πραγματικότητα. 

Με τον Άνθιμο είχα συναντηθεί κι είχαμε κουβεντιάσει το 2003 και αυτή τη συζήτηση, όπως και πολλά άλλα, θα τα βρεις στις σελίδες 197-203 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025].

3/3/2026
Αυτά τα απίστευτα έγραφε ο Kevin Andrews σ’ έναν τουριστικό οδηγό για την Αθήνα του 1967, όταν η Ελλάδα σωζόταν ακόμη.

Τώρα, μοιάζει να έχουν όλα τελειώσει. Η καταστροφή του ελληνικού τοπίου παραμένει στην ημερησία διάταξη εννοώ, αν δεν είναι πλέον ολοσχερής. (Ασχέτως, αν κάθε μέρα στα μίντια όλο και κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί για να σου αποκαλύψει, υποτίθεται, την τελευταία... αμόλυντη γωνίτσα, την προ πολλού παραδομένη στον μαμωνά).
Εντάξει, ζούμε. Φτάσαμε σε κάποια ηλικία – δεν το μετρώ ελαφρώς. Και τέλος πάντων μπόμπες στο κεφάλι μας δεν φάγαμε σαν τα αθώα κοριτσάκια στο Ιράν, και απ’ αυτή την άποψη είμαστε τυχεροί, όμως εξακολουθούμε να παραμένουμε μάρτυρες του πιο ανελέητου βιασμού, των γειτονιών μας πρώτα-πρώτα, ανήμποροι να κάνουμε το οτιδήποτε.

3/3/2026
Ένα πολύ ωραίο δισέλιδο αφιέρωσαν το «Αθηνόραμα» και ο Χάρης Συμβουλίδης στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στο τεύχος του περιοδικού που τώρα κυκλοφορεί...

[το όλον κείμενο, που έγραψε ο Χ. Συμβουλίδης, μπορείτε να το δείτε στο λινκ]
https://www.athinorama.gr/music/3067565/to-biblio-ton-biblion-gia-ta-100-xronia-tis-ellinikis-tzaz/

2/3/2026
Για τον John Hammond που πέθανε προχθές. Τον άκουγα αρκετά στα mid-80s, όταν είχα αγοράσει το ελληνικό άλμπουμ του στους Φαληρέηδες, με το εξώφυλλο του Αλέξη Κυριτσόπουλου και μια συλλογή της Edsel. Μετά θα αγόραζα κι άλλα... Ας πάει στο καλό...
https://www.youtube.com/watch?v=wCJcTAO0bJ4&list=RDwCJcTAO0bJ4&start_radio=1

27/2/2026
Παρότι το ένα κυβερνητικό φιάσκο (υποκλοπές) διαδέχεται το άλλο (Νίκαια), παρά το γεγονός ότι όλοι την πέφτουν στους τελειωμένους (από τον Τσίπρα και τον Βενιζέλο, μέχρι τον Σαμαρά και τον Ανδρουλάκη) στη χώρα δεν συμβαίνει τίποτα, έχουμε ακόμη αποκριά. Οπότε ας το γλεντήσουμε κι εμείς. Καταπληκτική διασκευή με απίστευτο Πλέσσα (τι κάνει ο άνθρωπος!) και, εντάξει, πολύ πρώτο Μηλιώκα. Για κοίτα που αποκτούν και τα έιτις νόημα και περιεχόμενο...
https://www.youtube.com/watch?v=HMg6Ag94hTs&list=RDHMg6Ag94hTs&start_radio=1

THEODOROS every day I die

Ο Theodoros είναι ο Θοδωρής Δημητρίου, frontman του συγκροτήματος Λευκή Συμφωνία, ο οποίος στην αρχή της προηγούμενης χρονιάς κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, στη δική του ανεξάρτητη εταιρεία DreamRitual. Ο τίτλος του είναι “Every Day I Die”. Γι’ αυτό το LP (200 αριθμημένα αντίτυπα) ο Theodoros γράφει μουσικές, στίχους, τραγουδά, ενώ χειρίζεται ακόμη σύνθια, πιάνο, κάνοντας και προγραμματισμό. Δίπλα του, κατά βάση, βρίσκεται μόνον ένας μπασίστας-κιθαρίστας, ο Hector D.

Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι πως ο στίχος, εδώ, είναι σχεδόν πάντα αγγλικός (καθώς μεταξύ των δέκα τραγουδιών υπάρχει μόνον ένα με ελληνικά λόγια). Ένα δεύτερο γνώρισμα του “Every Day I Die” έχει να κάνει με το γεγονός πως τα περισσότερα tracks στηρίζονται σ’ ένα βαρύ ρυθμικό τμήμα, που ακούγεται μπροστά και δυνατά, με τα πλήκτρα, τη φωνή και τις κιθάρες να τοποθετούνται σ’ ένα επίπεδο ελαφρώς πιο πίσω. Αυτό προσδίδει στα τραγούδια του Theodoros μια φαινομενική εξωστρέφεια – την αποκαλώ «φαινομενική», γιατί ο στίχος, και περαιτέρω οι ερμηνείες, δεν κινούνται στην αυτή διαδρομή.
Όσοι γνωρίζουν τη στιχουργική του Theodoros από τους δίσκους των Λευκή Συμφωνία θα διαπιστώσουν πως, και με τον αγγλικό λόγο του, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Ουσιαστικά έχουμε, και εδώ, τα γνωστά ποιητικά, λυρικά και σκοτεινά μοτίβα, που χαρακτηρίζουν το “Every Day I Die” απ’ άκρη σ’ άκρη. Δείγμα από το “Sometimes we dream”, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του LP: «Κρυβόμαστε σε ένα αθέατο μέρος / βυθισμένοι σε μια λίμνη από θλίψεις / σ’ αυτή τη σκοτεινή διαδρομή βαδίζουμε χωρίς τελειωμό / φιλώντας τόσο ψυχρά αυτά τα χείλη. Ουρλιάζουμε στ’ αστέρια / πάνω από την αιωρούμενη σιωπή / το φεγγάρι αποκαλύπτει τα σημάδια / τον τελευταίο μας χορό στη φωτιά». Προσωπικά, από την πρώτη πλευρά μού άρεσε ιδιαιτέρως και το “Wait for the day”, με όλα τα tracks σε κάθε περίπτωση να εμφανίζουν μια ενότητα υποδειγματική.
Τα ίδια, φυσικά, ισχύουν και για τη δεύτερη πλευρά, με το “Flowers in flames” να κερδίζει άνετα τις εντυπώσεις («Πίσω από συρματοπλέγματα / οι επιθυμίες γίνονται πραγματικότητα / τα τριαντάφυλλα ανθίζουν ξανά / αλλά δεν έχουν πλέον άρωμα / Ο χρυσός χάνει τη λάμψη του / καθώς τα όπλα σκουριάζουν / τα σκυλιά παρακολουθούν σιωπηλά / τα πουλιά αρνούνται να προσγειωθούν / Μακάρι μια μέρα αυτή η αυταπάτη να τελειώσει / ίσως να πιστέψουμε στους εαυτούς μας / εικόνες από μιαν άλλη ζωή / σκιές από ένα άλλο παρελθόν»).
Το “Every Day I Die” είναι ένας δίσκος πιστός στην παράδοση που έχει δημιουργήσει με τα τραγούδια του 40 χρόνια τώρα ο Theodoros, και αυτό είναι, οπωσδήποτε, ένα από τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά του.  
Επαφή: https://theodorosdimitriou.bandcamp.com/album/every-day-i-die

ΧΑΡΗΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ μονόλογος στην ανηφόρα

Το άλμπουμ του Χάρη Κατσιμίχα «Μονόλογος στην Ανηφόρα» [Μετρονόμος, 2025], είναι ίδιο με το «Από τους κήπους των ψιθύρων» [Ogdoo Music Group, 2019], με τη μόνη διαφορά πως τώρα τραγουδά ο ίδιος ο συνθέτης, ενώ στο προηγούμενο CD τραγουδούσε ο Χρήστος Θηβαίος – τα μελοποιημένα ποιήματα των Γιάννη Βαρβέρη (1955-2011), Αργύρη Χιόνη (1943-2011) και Κώστα Γ. Παπαγεωργίου (1945-2021). Απ’ όσα μπορώ να θυμάμαι και το playback είναι ίδιο (με τις ενορχηστρώσεις του Θύμιου Παπαδόπουλου). Όπως είχα γράψει και τότε (το ’19)...
>>Ποιητές της περιώνυμης «γενιάς του ’70» ο Χιόνης και ο Παπαγεωργίου, λίγο πιο κατοπινός ο Βαρβέρης (καθότι ξεκίνησε μετά τη δικτατορία) δεν είναι από αυτούς που μελοποιούνται εύκολα. (Εξάλλου ελάχιστα ποιήματα και των τριών έχουν μελοποιηθεί μέσα στα χρόνια). Έτσι, και σε πρώτη φάση, μοιάζει με τόλμημα η απόπειρα του Χάρη Κατσιμίχα να επιλέξει τα συγκεκριμένα ονόματα, προκειμένου να ντύσει τα λόγια τους με μουσικές. (...) Λοιπόν... τα κατάφερε ο Χ. Κατσιμίχας, και τα κατάφερε πολύ καλά ή και πάρα πολύ καλά (αναλόγως με τα τραγούδια). Και τα κατάφερε, επειδή δεν μελοποίησε τα ποιήματα όπως ακριβώς ήταν γραμμένα από τους ποιητές, αλλά με κάποιες αλλαγές (μετατοπίσεις λέξεων ή και φράσεων, επαναλήψεις, προσθήκες, αλλαγές λέξεων κ.λπ.). Χρησιμοποίησε, δηλαδή, διάφορα τεχνάσματα, ας τα πούμε έτσι, προκειμένου να προσαρμοστεί καλύτερα ο λόγος στα μουσικά μέτρα. Τώρα, αν είχε το δικαίωμα να το κάνει αυτό, ο συνθέτης, δεν ξέρω. Συνήθως γίνονται τέτοιες μικροαλλαγές στα ποιήματα, όταν πρόκειται να μελοποιηθούν – αλλά υποτίθεται πως αυτές οι αλλαγές προχωρούν μέσα από την έγκριση των ποιητών. Εδώ, δεν ξέρω αν υφίσταται κάτι τέτοιο, όσον αφορά, κατά πρώτον, τους Χιόνη και Βαρβέρη που δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή (σ.σ. το 2021 θα πέθαινε και ο Παπαγεωργίου). Μπορεί και να ισχύει, όμως. (Να σημειώσω, πάντως, πως οι στίχοι των ποιητών είναι αναγραμμένοι στο booklet κι έτσι ο καθείς μπορεί να δει και να διαπιστώσει τις όποιες αλλαγές – δεν κρύβεται, θέλω να πω, ο συνθέτης). Λοιπόν, και για να το ξεκαθαρίσω. Αυτό που εγώ ακούω, εδώ, το βρίσκω τέλειο. Θέλω να πω πως, προσωπικώς, δεν ενοχλούμαι από τις αλλαγές που έχει επιχειρήσει στον ποιητικό λόγο των Χιόνη, Βαρβέρη και Παπαγεωργίου ο Χ. Κατσιμίχας, προκειμένου να γίνει τούτος πιο εύκολα μελοποιήσιμος. Καλώς συνέβη ό,τι συνέβη – γιατί το συνολικό αποτέλεσμα, δηλαδή το τελικό τραγούδι, κρίνεται ως πέρα για πέρα επιτυχές. Αυτό είναι το κριτήριο – και δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερο, καθότι εδώ τραγούδια ακούμε και γι’ αυτά καλούμαστε να γράψουμε τη γνώμη μας. Μπράβο λοιπόν στον Χ. Κατσιμίχα, που μπορεί και προτείνει τόσο ωραίες μελοποιήσεις βασισμένες σε τόσο «δύσκολους» στίχους.<<

Παρακάτω σ’ εκείνη την κριτική έπλεκα το εγκώμιο του Χρήστου Θηβαίου ως ερμηνευτή, ενώ τώρα θα πρέπει να πω δυο λόγια για τον ίδιο τον συνθέτη, τον Χάρη Κατσιμίχα – ο οποίος, οπωσδήποτε, έχει το δικαίωμα να πει και ο ίδιος τα τραγούδια του, ασχέτως αν η φωνή του ακούγεται στ’ αυτιά μου κάπως «κουρασμένη». Λογικό κι αυτό.
Όλα τα τραγούδια, και τα οκτώ, είναι πολύ καλά –και υπό την έννοια πως διαφαίνονται σε αυτά οι παλαιές συνθετικές ποιότητες του Χ. Κατσιμίχα–, αλλά τα «Γοητευμένοι απ’ το βυθό» (Χιόνης), «Βροχή δωματίου» (Χιόνης), «Πιάνο βυθού» (Βαρβέρης) και «Τα έπιπλα» (Παπαγεωργίου) τα ξεχωρίζω, ως κάτι παραπάνω, σε πρώτη φάση, επαναλαμβάνοντας πως ολάκερο το άλμπουμ στέκεται, συνθετικά, σε υψηλό επίπεδο.
Επαφή: www.metronomos.gr

BJØRN ALTERHAUG QUARTET μια ιστορική προσωπικότητα της νορβηγικής τζαζ σκηνής

Στα 80 προς 81 του βρίσκεται πλέον ο νορβηγός κοντραμπασίστας Bjørn Alterhaug συνεχίζοντας να ηχογραφεί, παρά τα κάποια προβλήματα υγείας, που έχουν επηρεάσει τα δάκτυλά του. Γνωστός, ίσως, στους φίλους της ευρωπαϊκής και ειδικότερα της νορβηγικής jazz από τις πολλές και πλούσιες εγγραφές του, που ξεκινούν πριν από το μέσο των 70s, o Alterhaug είναι μια ιστορική προσωπικότητα της τοπικής σκηνής, έχοντας τον τρόπο να κάνει ακόμη αισθητή την παρουσία του.

Στο παρόν CD, που τιτλοφορείται “Blame it on my age” [Losen Records, 2026] (όλοι αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό), ο Alterhaug συνυπάρχει με τέσσερις νεότερούς του μουσικούς, τον τενόρο σαξοφωνίστα Erlend Vangen Kongtorp (28), τον πιανίστα Vigleik Storaas (63) και τον ντράμερ Tom Olstad (72), αποδίδοντας μια σειρά δέκα συνθέσεων (τρεις δικές του, μία του Storaas και έξι διασκευές) κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες.
Ο Alterhaug και οι μουσικοί του ήθελαν να αναπροσαρμόσουν στο σήμερα το κλίμα των εγγραφών από τα 50s και 60s, όταν τα sessions ήταν, συχνά, σύντομα στο χρόνο, με τους μουσικούς μέσα λίγες μόνον ώρες να ηχογραφούν ιστορικά και θρυλικά άλμπουμ. Και κάπως έτσι μέσα σε έξι μόνον ώρες της 6ης Οκτωβρίου του 2025 θα προέκυπτε το “Blame it on my age” (ηχογράφηση στο Øra Studio του Trondheim), ένα άλμπουμ απλό, αβίαστο, φιλικό και ήρεμο, που φανερώνει, κατά πρώτον, την παιδεία και την τζαζική μόρφωση όλων των συμμετεχόντων.
Ο Alterhaug είναι πάντα η ήρεμη δύναμη στις ηχογραφήσεις, με τον πιανίστα Storaas να δείχνει την αξία του και στις εισαγωγές (στο “Friends” του Bjørn Johansen για παράδειγμα), μα και όπου αλλού του δίνεται η ευκαιρία να βγει μπροστά με δυναμικές καταδείξεις (στο “Oleo var.1” του Sonny Rollins), ενώ εντυπωσιακός είναι και ο σαξοφωνίστας Kongtorp όχι μόνο στα πιο γρήγορα tracks μα και στις μπαλάντες (στην “Egeli” του Alterhaug φερ’ ειπείν), με τον ντράμερ Olstad  να καθορίζει και αυτός με τα συνήθως ελαφρά χτυπήματά του την γενικότερη ατμόσφαιρα του δίσκου.
Οι versions σε συνθέσεις των Oscar Levant, Sonny Rollins, Ralph Rainger και Horace Silver δείχνουν, αν θέλετε, και τις αισθητικές αφετηρίες των νορβηγών μουσικών, οι οποίοι έχουν τον τρόπο να απογειώνουν το “Blame it on my age” σ’ εκείνα τα σημεία που πρέπει.
Επαφή: www.losenrecords.no

η συζήτησή μας με τον Θοδωρή Μανίκα στην ραδιοφωνική εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο»

Όποιος-α θέλει ν’ ακούσει τη συζήτηση που κάναμε την Κυριακή με τον Θοδωρή Μανίκα στην εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο» Στο Κόκκινο 105.5fm, δίνω το λινκ του αρχείου των εκπομπών του σταθμού στο τέλος.
Πατάς το λινκ, σκρολάρεις έως εκεί όπου λέει «ΑΡΧΕΙΟ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ», επιλέγεις από το βελάκι «Κυριακή 01.03.26» και κλικάρεις πάνω στο «18:00-20:00 Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Θοδωρής Μανίκας» (όπως δείχνω και στη φωτογραφία).

Η συζήτηση ξεκινάει στο 30:30 με το “Jeronimo yanka” των Forminx και τελειώνει στο 59:30 με το “Starvation” των Socrates.
https://www.avgi.gr/sto-kokkino#archive

ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ chiaroscuro

To “Chiaroscuro” [Μετρονόμος, 2025], όπως διαβάζω στο σάιτ του Μετρονόμου, «περιέχει συγκεντρωμένα όλα τα  singles του Μιθριδάτη, που κυκλοφόρησαν από το 2012 μέχρι το 2025», προφανώς σε φυσική μορφή, σ’ ένα ωραίο από εικαστικής πλευράς σχεδιασμένο CD – από το οποίο, όμως, απουσιάζουν, ως ένθετο, τα λόγια.

Στο hip hop δεν προσανατολίζεσαι άμεσα και χωρίς πολλά-πολλά, άμα δεν έχεις μπροστά σου τα λόγια να τα διαβάζεις. Δεν αρκεί το να τ’ ακούς. Ο λεκτικός πολυβολισμός δεν «μεταφράζεται» σε πρώτο χρόνο, κατά τη διάρκεια της ακρόασης. Σου «φεύγει» το 90% των όσων ακούς – και περαιτέρω δεν μπορείς να εκτιμήσεις, όπως πρέπει, τις σκέψεις και τα νοήματα όσων λέει ο Μιθριδάτης (και όποιος άλλος). Εντάξει, αν δεν σ’ ενδιαφέρουν τα λόγια, και σε νοιάζει μόνο το flow τους αυτό είναι μια χαρά, καθότι ο Μιθριδάτης δεν είναι χθεσινός (έκλεισε αισίως 30ετία στα πράματα), και ξέρει τι θέλει να κάνει και πώς να το κάνει. Εξάλλου εδώ υπάρχουν πολλά σημεία, στα οποία ανακαλείς Ημισκούμπρια (δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς), ενώ και πλάκα γίνεται, και εύστροφες ρίμες φθάνουν στ’ αυτιά σου, και σοβαρά λόγια πιάνεις από ’δω κι από ’κει, με τα samples από το «Χρόνια πολλά» του Γεράσιμου Λαβράνου στο «Γλυκιά ολντ’σκουλιά», από το «Εσύ που μ’ αγαπάς» των Χαριτοδιπλωμένου / Γράψα με τη Χριστιάνα στο «Μόνο εσύ» κ.λπ. να δείχνουν και φαντασία και έξυπνο ψάξιμο στα παλιά, ή τέλος πάντων στα παλιότερα, προσδίδοντας στο “Chiaroscuro” κι άλλα ακόμη credits. Θετική εντύπωση έχω για τον δίσκο... δεν το συζητώ, αλλά, το ξαναλέω, θα ήθελα γραμμένους τους στίχους για να εκφράσω πληρέστερη γνώμη.
Επαφή: www.metronomos.gr

o Χάρης Συμβουλίδης γράφει στο «Αθηνόραμα» για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»

>>Το βιβλίο των βιβλίων για τα 100 Χρόνια της Ελληνικής Τζαζ

Ο Φώντας Τρούσας τίμησε την επέτειο –αλλά και τη μνήμη του Γιώργου Χαρωνίτη– μ' ένα σύγγραμμα το οποίο μέλλει να γίνει όχι μόνο οδηγός, μα και μέτρο σύγκρισης για όσους επόμενους επιχειρήσουν κάτι ανάλογο.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ 
01 Μαρτίου, 2026

Από μόνα τους, τα 100 Χρόνια της Ελληνικής Τζαζ φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά, ώστε ίσως να επισκιάζουν μία από τις πιο σημαντικές τους παραμέτρους: ότι, πέρα από τους ανθρώπους που τα εκπροσώπησαν και τα "έχτισαν" με τη δράση τους, καταγράφεται κι ένας αιώνας εγχώριου ενδιαφέροντος γι' αυτούς τους ήχους. 
Καταγράφεται μια νοητή γραμμή, δηλαδή, η οποία διασυνδέει τον κόσμο που έδωσε το παρών στον ερχομό του Sidney Bechet στην Αθήνα του 1927 με το κοινό που διασκέδασε στο "Παλλάς" υπό τους ήχους της θρυλικής Josephine Baker και της μπάντας της (1934), με αυτούς που παρακολούθησαν τις σχετικές απόπειρες του Μίμη Πλέσσα στις δεκαετίες του 1950 και 1960 ή πήγαν να δουν τον Louis Armstrong στο θέατρο "Ορφέας" (1959), με εκείνους που στήριξαν τον δίσκο-ορόσημο του Σάκη Παπαδημητρίου "Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου" (1979), εν τέλει και με τους ηλικιακά νεότερους· όσους επιθυμούν να γίνουν κοινωνοί της τζαζ ερχόμενοι, όμως, από ροκ και ηλεκτρονικά ακούσματα με "εναλλακτικό" πρόσημο.
Το εν λόγω σχήμα, βέβαια, αν και ακριβές ως προς τους κύριους σταθμούς του, είναι ταυτόχρονα και κάπως χονδροειδές –από την άποψη πως η πλήρης ιστορία είναι πολύ πλουσιότερη, οπότε δεν εξαντλείται στην τοποθέτηση τριών ή τεσσάρων ορόσημων σε χρονολογική σειρά. Και είναι ακριβώς σε αυτόν τον πλούτο όπου θεμελιώνεται το βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" (εκδόσεις Όγδοο, Δεκέμβριος 2025), χαρίζοντας στην όλη διαδρομή όχι μόνο σάρκα, οστά και γοητευτικές διηγήσεις, αλλά και τεκμήρια πολύτιμα. Ειδικά σε εποχές σαν και τη δική μας, όπου συχνά πασχίζεις πια να ξεχωρίσεις τι ισχύει και τι δεν ισχύει.

Ελάχιστοι Έλληνες μουσικογραφιάδες διαθέτουν την τριβή του Φώντα Τρούσα με την τζαζ. Η οποία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κορυφώθηκε στο διάστημα 1995/2013 όταν υπήρξε συντάκτης και αρχισυντάκτης του επιδραστικού περιοδικού Jazz & Τζαζ και συνεχίζεται σήμερα, με κείμενα αξιώσεων τόσο για το δικό του blog (το Δισκορυχείον), όσο και για τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Πρέπει να τονιστεί, βέβαια, ότι ο Τρούσας ακούει πολλά είδη μουσικής. Έτσι, δεν γράφει από τη σκοπιά ενός μυημένου σπεσιαλίστα, μα διατηρεί μια ματιά με σημαίνον εύρος, η οποία τον βοηθά να ανοίξει τη συζήτηση και με τρόπους που θα εκτιμήσουν κι όσοι κάνουν απλά τις πρώτες τους βουτιές στον τζαζ ωκεανό. Επίσης, συμπορεύτηκε επί σειρά ετών με τον Γιώργο Χαρωνίτη –ο οποίος έγραψε ιστορία και στο Αθηνόραμα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι αφιερώνει το βιβλίο στη μνήμη του, μιλώντας και για τις εμπειρίες που μοιράστηκαν.<<
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.athinorama.gr/music/3067565/to-biblio-ton-biblion-gia-ta-100-xronia-tis-ellinikis-tzaz/

απόψε στο «Χαμένο Σαββατοκύριακο»

>>Στη σειρά των από τηλεφώνου συνεντεύξεων που παρουσιάζει από καιρού εις καιρόν, Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend, φιλοξενεί σήμερα, με ιδιαίτερη χαρά, τον Φώντας Τρούσας, έναν άνθρωπο με μοναχική, πλήν όμως παραγωγικότατη, διαδρομή, που είναι γεμάτη από σκάλισμα, ψάξιμο, γράψιμο και διάσωση ντοκουμέντων και πληροφοριών, σχετικώς με την ελληνική (συχνά και την ξένη) μουσική δραστηριότητα, σχετικώς με τον (ελληνικό κυρίως) κινηματογράφο, σχετικώς με τα εγχώρια ΜΜΕ, σχετικώς με την εξέλιξη των ντόπιων κοινωνικών συνηθειών, κυρίως δε των συνηθειών και των κινημάτων της εκάστοτε νεολαίας του τόπου μας, ενίοτε δε και της πολιτικής, της επιχειρηματικότητας, των σπορ και άλλων εκφάνσεων της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως αυτές καταγράφηκαν τα τελευταία 70 χρόνια στη χώρα μας....
Πέρα από blogger και δημοσιογράφος, ο Τρούσας είναι και συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων που κινούνται περί τα προαναφερθέντα ζητήματα και, στη συζήτησή μας, θα μιλήσουμε αρκετά και για τα δύο πιό προσφατα πονήματά του, ήτοι τα βιβλία του 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ: Από Το Μουσικό Θέατρο Και Το Ελαφρό Τραγούδι Στη Σύγχρονη Και Αυτοσχεδιαστική Τζαζ και Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική Στη Μακρά Δεκαετία Του '60 / Μία Αντι-ανάγνωση, που αμφότερα εκδόθηκαν το 2025 από τις εκδόσεις του Ogdoo. gr.
@highlight Tune in!
Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend σήμερα 18:00 - 20:00, Στο Κόκκινο 105,5 fm και https://www.avgi.gr/sto-kokkino<<

Ευχαριστώ πολύ τον Θοδωρή Μανίκα, «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend» και τον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5 fm». Θα συζητήσουμε απόψε, γύρω στις 18:30…