CARLOS CORONADO καταλανός κιθαρίστας, με όραμα για το φλαμένκο

Ο Carlos Coronado είναι ένας νέος καταλανός κιθαρίστας (γενν. 1998), με όραμα για το φλαμένκο και τη σημερινή παρουσία του (του φλαμένκο εννοώ) στα καλλιτεχνικά και δισκογραφικά πράγματα.

Στο “Melodías del Retiro” [Segell Microscopi, 2026], που είναι το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του, ο Coronado συνθέτει και παίζει κιθάρα φυσικά, συνεργαζόμενος με τους Montserrat Martos-Claudia López βιολιά, Judith Terribas βιόλα και Jordi Pérez τσέλο, δημιουργώντας ένα CD με καινοφανή χαρακτηριστικά.
Βεβαίως, σαν συνθέτης ο Coronado κρίνεται πρωτίστως από τις μελωδίες του, που είναι εν γένει καταπληκτικές, ενορχηστρωμένες είτε για πιάνο (σπανιότερα) είτε για κιθάρα (συνήθως) (άκου τις “Tema de amor” και “Alma” αντιστοίχως), παρότι και οι συνολικότερες ενορχηστρώσεις είναι πολύ προσεγμένες εδώ, δείχνοντας τη γνώση και το ταλέντο του καταλανού μουσικού – ενός μουσικού, που γνωρίζει το παρελθόν της τέχνης του και το πώς ακριβώς θα το αναδημιουργήσει και θα το ανανεώσει.
Με πολλές folk, classical και mediterranean αναφορές, ωραία ενσωματωμένες στις ποικίλες συνθέσεις, ο Coronado έχει τον τρόπο να προτείνει, εν τέλει, ένα άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ ή και συναρπαστικό κατά τόπους [“Horabaixa (Minera)”].
Το τελευταίο track του CD αποκαλείται “Mestre Toti” κι είναι αφιερωμένο στον διακεκριμένο καταλανό συνάδελφό του Toti Soler (γενν. 1949), γνωστό σε πολλούς και από το παρελθόν του στα seventies.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/melodias-del-retiro

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ χοχλακάς

Μαζί με το LP “Xenios” των Latchó Biské, για το οποίο γράψαμε χθες, έφθασε στα χέρια μου κι ένας παλαιότερος δίσκος του Γιώργου Βεντουρή, που έχει τίτλο «Χοχλακάς» [Balios Group / Violins Productions, 2019]. Πρόκειται για ένα νεο-παραδοσιακό CD δεκατεσσάρων συνθέσεων του Βεντουρή, ο οποίος χειρίζεται εδώ κοντραμπάσο και κιθάρα, επιμελούμενος και τις ενορχηστρώσεις.

Το σχήμα που τον συνοδεύει είναι εν τω μεταξύ πολυμελές – με δεκατρείς μουσικούς, συνολικώς, να παίρνουν μέρος στην ηχογράφηση. Πολλά γνωστά ονόματα διακρίνουμε ανάμεσα, σαν τους Γιάννη Παπαδόπουλο πιάνο, Λεωνίδα Σαραντόπουλο φλάουτο, Μάρθα Μαυροειδή σάζι, λάφτα, ηλεκτρική λάφτα, φωνητικά, Βαγγέλη Καρίπη κρουστά, Δημήτρη Κλωνή τύμπανα κ.λπ., με το άκουσμα να διαπερνά, εννοείται, την παραδοσιακότητα, κινούμενο προς τις παρυφές του τζαζ-αυτοσχεδιασμού (πάντα, όμως, κινούμενος από παραδοσιακή αφετηρία). Ο δίσκος είναι ορχηστρικός, όπως ήδη έχετε αντιληφθεί, με τα δεκατέσσερα tracks να έχουν μικρές και μεσαίες διάρκειες (από 0:38 έως 5:44) και με το ενδιαφέρον μας να είναι δεδομένο για κομμάτια σαν τα «Κατάρτια», «Πυξίδα», «Δωμάτιο 302», «Παζάρι» και άλλα διάφορα.
Επαφή: https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR

LATCHÓ BISKÉ (GIORGOS NIKOPOULOS / GIORGOS VENTOURIS) ένα παράξενο σχήμα, που ανακατεύει την παράδοση με το κοινωνικό στοιχείο

Οι Latchó Biské είναι βασικά το ντουέτο των Γιώργου Νικόπουλου (Giorgos Nikopoulos) ηλεκτρική κιθάρα, άταστη ηλεκτρική κιθάρα, φωνή, στίχοι και Γιώργου Βεντουρή (Giorgos Ventouris) κοντραμπάσο, φωνή. Λέω «βασικά», γιατί στην ηχογράφηση του LP των Latchó Biské “Xenios” [Balios Group / Violins Productions / SAE Athens, 2026] συμμετέχουν και άλλα πρόσωπα, σαν τους Manousos Klapakis κρουστά, Athinodoros Karkafiris κιθάρα, Lefteris Andriotis κρητική λύρα με συμπαθητικές χορδές, Christos Antoniadis στίχοι και ομάδα τραγουδιστών.

Από το setting ίσως έχει γίνει φανερό πως το σχήμα αυτό κινείται στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής – κάτι που ενδεχομένως επιβεβαιώνεται και από κάποιους τίτλους κομματιών, όπως “Kalanda” κ.λπ. Οι Latchó Biské δεν είναι, πάντως, ένα τυπικό νεοπαραδοσιακό σχήμα. Έχουν κι άλλες αναφορές θέλω να πω πέρα από την παράδοση, όπως από την jazz, το rock ή ακόμη και από το ρεμπέτικο, όπως ακούμε στο “Kaike makria mia poli”, που είναι επηρεασμένο από το «Κάηκε ένα σχολείο» του Α. Κωστή (Κώστας Μπέζος). Τέτοιες επιρροές υπάρχουν πολλές, σχεδόν σε κάθε τραγούδι του “Xenios” και φυσικά στο “Prosfigoula”, που κλείνει την πρώτη πλευρά του LP.
Ναι, οι Latchó Biské κάνουν έναν δίσκο αφιερωμένον στους βασανισμένους και κατατρεγμένους λαούς (Παλαιστίνιους κ.ά.), που έχουν υποστεί γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις, και που αναζητούν ή αναζήτησαν μέσα στον ιστορικό χρόνο τη δική τους γη, τη δική τους πατρίδα (τέτοιοι λαοί ήταν/είναι και οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, οι Εβραίοι, οι Κούρδοι κ.ά.).
Υπάρχει λοιπόν αυτό το κοινωνικό στοιχείο στο “Xenios”, που χαρακτηρίζει και τα κομμάτια της δεύτερης πλευράς εννοείται, τα οποία τιτλοφορούνται “Apo ti Rafa sti Livyi”, “Tin patrida m’ echasa” κ.λπ. Εδώ και μια version στο παραδοσιακό “Kleftiki zoi” («Μαύρη μωρέ πικρή ζωή που κάνουμε / εμείς οι μαύροι κλέφτες»), ενώ ενδιαφέρον έχει και η φωνητική προσέγγιση στο “Epistrofi”.
Αν κάτι χαρακτηρίζει το “Xenios” των Latchó Biské, απ’ άκρη σ’ άκρη, αυτό έχει να κάνει με μία τελείως παράξενη lo-fi και σπιτική διάθεση, τόσο στην εκτέλεση, όσο και στην εγγραφή, που μοιάζει (μοιάζει λέω) να έχει γίνει με τα τελείως στοιχειώδη. Δεν ξέρω αν πρόκειται για «άποψη» του σχήματος ή αν βγήκε έτσι τυχαίως. Πάντως σαν άκουσμα, το “Xenios”, είναι εντελώς παράξενο (το ξαναλέω).
Επαφή: https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR

MIROSLAV VITOUS συνθέσεις ηχογραφημένες, στην Πράγα, στο διάστημα 2003-2010

Νέο συμπεριληπτικό άλμπουμ, για τον διακεκριμένο τσέχο κοντραμπασίστα Miroslav Vitous (γενν. 1947), το οποίο καταγράφει συνθέσεις ηχογραφημένες στην Πράγα, στο διάστημα 2003-2010. 

Από τα δέκα οκτώ tracks, που ακούγονται στο CD “Mountain Call” [ECM Records / AN Music, 2026], πολλά ανήκουν, συνθετικά, στους Miroslav Vitous και Michel Portal (1935-2026). Οι Vitous και Portal είχαν συνεργαστεί και στο ECM-άλμπουμ “Remembering Weather Report” (2009) και τα συνθέματά τους που ακούγονται εδώ είναι σε κάθε περίπτωση εντυπωσιακά – ενδεικτικά των τεχνικών και εκτελεστικών δυνατοτήτων των δύο μουσικών. Όμως φοβερό είναι και το ντούο Miroslav Vitous-Jack DeJohnette στο “Tribal dance”, ένα ρυθμικό τμήμα κοντολογίς, το οποίο έχει γράψει ιστορία (καθώς οι δυο τους συνεργάζονταν από το τέλος των σίξτις). Άλλες στιγμές του “Mountain Call” αφορούν το τρίο Bob Mintzer μπάσο κλαρίνο, Miroslav Vitous κοντραμπάσο, Jack DeJohnette ντραμς, μαζί με μέλη της Czech National Symphony Orchestra (υπό τον Vitous), και ακόμη το κουαρτέτο Esperanza Spalding φωνή, Gary Campbell σοπράνο, τενόρο σαξόφωνα, Miroslav Vitous κοντραμπάσο και Gerald Cleaver ντραμς. Υπάρχει και τραγούδι προφανώς εδώ (στίχοι Vitous) και ακόμη ενορχηστρώσεις και sampling (από τον Vitous), που φανερώνει και άλλες επιπλέον δυνατότητες του τσέχου κοντραμπασίστα, ικανού να περιφέρεται σε πολλά και διαφορετικά πεδία της σύγχρονης jazz, με την ίδια πάντα συνθετική ποιότητα και εκτελεστική δεινότητα.
Η κοινή παραγωγή, στο “Mountain Call”, από τους Miroslav Vitous και Manfred Eicher καταδεικνύει και τη σχεδόν 50ετή συνεργασία των δύο, που άρχεται με το ιστορικό τρίο Terje Rypdal / Miroslav Vitous / Jack DeJohnette, πίσω στο 1979.

HANNA & JERRY relaxed

Σουηδικός ο δίσκος, ελληνική η διανομή του. Λέμε για το LP των Hanna & Jerry “Relaxed” [OUTERDISK / Sound Effect Records, 2026] –όπου Hanna η Hanna Östergren (από Hills, Laughing Eye, Träden κ.λπ.) και όπου Jerry o Jerry Johansson (από Grovjobb και Cosmic Garden Project)– ένα psych-prog-folk διαμάντι σε κάθε περίπτωση, ετοιμασμένο από δύο μουσικούς με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή σ’ αυτές τις (σουηδικές) μουσικές καταδύσεις. Γιατί κάτι τέτοιο συμβαίνει στο “Relaxed”, μια κατάδυση στις μυστικές μουσικές των ανθρώπων, σε όλους εκείνους τους ήχους που έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να σε συνεπαίρνουν. Σιτάρ, μπάντζο, μέλοτρον και κιθάρα χειρίζεται ο Jerry, ενώ η Hanna ακούγεται σε ντραμς, όργανο, rhodes, μέλοτρον, μπάσο, φωνή, φλάουτο, κρουστά, shruti box και field recordings. Δύο άνθρωποι λοιπόν, αλλά πολλαπλάσιες οι ηχητικές πηγές, ικανές να προσδώσουν στο “Relaxed”, σε κάθε περίπτωση, έναν εντελώς trippy χαρακτήρα.

Ξεκινάει ήπια και αργά ο δίσκος με το 6λεπτο “Remains”, το οποίον, όμως, μετά από το 3:30 λεπτό, «γεμίζει» και αγριεύει. Θέλω να πω πως οι Hanna & Jerry, παρότι ντούο, δεν ακολουθούν πάντα ήπιες διαδρομές, επεεκτείνοντας τον ήχο τους σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Τούτο φαίνεται και με το επόμενο track, το σχεδόν 9λεπτο “Silence”, που ακούγεται σαν συνέχεια του προηγουμένου, στηριγμένο σε μια πανέμορφη επαναλαμβανόμενη μελωδία, με το σιτάρ να κυριαρχεί στην αρχή, και με τα πλήκτρα να αναλαμβάνουν τα ηνία μετά από το 4:50, φέρνοντας στη μνήμη μου στιγμές από Popol Vuh των mid-70s (το “Letzte Tage - Letzte Nächte” π.χ. του 1976). Το κλείσιμο της πρώτης πλευράς με το πιο πειραματικό και κάπως θριλερικό “Still” είναι ό,τι πρέπει. 
Φοβερό το 6λεπτο “Mountain”, που ξεκινά κάπως σαν country-psych-folk, εμφανίζοντας ανατολίτικες αναφορές, για ν’ αρχίσει να βαραίνει σταδιακά, και βασικά μετά από το 3:30, όταν τα vibes του γίνονται σχεδόν μεγαλιθικά. Το “Relaxed” των Hanna & Jerry θα κλείσει με το 13λεπτο “Dawn”, που ξεκινά ήπια, σε κλίμα meditation, με field recordings κελαηδημάτων, διατηρώντας αυτή την αργόσυρτη ροή του καθ’ όλη την εξέλιξή του. Κι αυτό... μαγικό track, που σε «καταπίνει» μέσα απ’ αυτή την psych-folk ambience τύπου Sandy Bull ας πούμε. Εν ολίγοις; Καταπληκτικές μουσικές ακούμε εδώ.
Επαφή: https://outerdisk.bandcamp.com/album/relaxed

6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα – ιστορικές ηχογραφήσεις με τους Κώστα Καραγιάννη, Νίκο Καρακώστα, Νικήτα Κωτσόπουλο, Γιάννη Κυριακάτη, Βασίλη Τρομάρα και Κώστα Κοντογιώργο

Με αυτό τον τίτλο, «6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα...», υπάρχει ένας δίσκος βινυλίου από το 1978, τον οποίο είχε τυπώσει η εταιρεία της Ομόνοιας Venus (επί της Πανεπιστημίου 57, για όσους και όσες θυμούνται). Αυτό τον δίσκο τον έχω δεκαετίες, σίγουρα από το τέλος των 80s, και τον είχα αγοράσει λόγω του ωραίου βουκολικού εξωφύλλου του. Ένα από τα ωραιότερα, οπωσδήποτε, που είχαν σχεδιαστεί τότε.

Εκείνη την εποχή δεν αγόραζα δημοτικούς δίσκους –άλλα ήταν τα πιο προσωπικά ακούσματά μου–, και το λέω τούτο, παρότι δημοτικά άκουγα συχνά από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, φυσικά στα πανηγύρια, και βεβαίως σε εθνικές και θρησκευτικές γιορτές, όπως όλος ο κόσμος. Τα δημοτικά τραγούδια, θέλω να πω, τα έχουμε όλοι «μέσα μας», είτε ακούμε ροκ, τζαζ, ποπ, λαϊκά ή ό,τι άλλο.
Ο δίσκος αυτός δεν έχει μόνον ωραίο εξώφυλλο, αλλά και πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά οργανικά κομμάτια – ιστορικές ηχογραφήσεις, εννοώ, από μεγάλους κλαριντζήδες, που είχαν επιλεγεί από δύο σημαντικά ονόματα της εποχής. Τον παραγωγό Διονύση Μηλιόπουλο (γιος του ιστορικού παραγωγού της Columbia Νικάνδρου Μηλιόπουλου) και τον αρχειοφύλακα του δημοτικού Νίκο Μπαζιάνα (1930-2018), μαθητή του Σίμωνος Καρά. Οι Μηλιόπουλος και Μπαζιάνας έχουν επιμεληθεί, προφανώς, και τα κείμενα του οπισθόφυλλου του δίσκου, κι ένα πρώτο, γενικής φύσεως, για την ιστορία του κλαρίνου στην Ελλάδα, το μεταφέρω τώρα εδώ... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/6-klarina-poy-afisan-epohi-stin-ellada

DRUG FREE YOUTH the avocado index

Δεν ξέρω πόσοι μπορεί να θυμούνται τους Drug Free Youth, από τις προ 20ετίας και προ 15ετίας γκαραζο-ψυχεδελοειδείς συνεισφορές τους. Το σίγουρο είναι πως το σχήμα-όχημα του George Fotopoulos μας απασχολεί ξανά, σήμερα, μέσω της επανέκδοσης του δίσκου του “The Avocado Index”, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2012, και που τώρα (2026) τοποθετείται και πάλι στα καταστήματα, σε μαύρο και χρωματιστό βινύλιο (300 αντίτυπα συνολικώς) από την Sound Effect Records. Η πρόσφατη έκδοση διαθέτει καινούριο εξώφυλλο (ωραιότερο), innersleeve με στίχους και βασικά νέο mastering από τον Kostas Ekelon. Όλα προς το καλύτερο, λοιπόν, για τους Drug Free Youth και το “The Avocado Index”, που δεκατέσσερα χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται με ενδιαφέρον.

Το άλμπουμ έχει πολλά tracks ανά πλευρά – δέκα και εννέα αντιστοίχως. Φυσικά, τα tracks αυτά έχουν μικρές διάρκειες (από 00:39-03:38), με τα περισσότερα να είναι μονόλεπτα και 2λεπτα. Τούτο σημαίνει πως, εδώ, καταγράφεται μια κάπως πληθωρική γκαραζο-ψυχεδελική κατάσταση, με όλα σχεδόν τα τραγούδια να είναι αγγλόφωνα, καθώς υπάρχουν μόλις δύο ελληνόφωνα ανάμεσά τους (ένα σε κάθε πλευρά), το «Σύννεφα από καραμέλα» στη θέση Α9 και το «Εργοτάξιο» στη θέση Β6 (ακούγεται και ο Γιώργος Ρωμανός στο τέλος). Στην ηχογράφηση υπάρχει μια do it yourself αίσθηση (δηλαδή βεβαιότητα), κάτι που δεν «πείραξε» το νέο mastering, και αυτό – αυτός ο καλώς εννοούμενος ερασιτεχνισμός – είναι εκείνο που κυριαρχεί στο  “The Avocado Index”. Τα αναλογικά πλήκτρα, οι φαρφίζες, τα ηλεκτρονικά και βεβαίως οι κιθάρες κάνουν πολύ καλή δουλειά εδώ, επεκτείνοντας τις διαδρομές, που πρώτοι άνοιξαν οι Seeds και οι Electric Prunes... στα καλύτερα τουλάχιστον tracks αυτού του παράξενου δίσκου. Λέω, χοντρικά, για τα “Faces from the past”, “The mysteries of life: Ms Abigeil doe”, “Bonus beats”, «Σύννεφα από καραμέλα», “Doppelgänger”, “Time”, “Veronique” και «Εργοτάξιο», παρότι ολάκερο το άλμπουμ κομίζει τη δική του αντίληψη για τον ήχο του 1966-67... όχι μόνο το 2012, όταν πρωτοκυκλοφόρησε, μα και σήμερα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/drug-free-youth

GLEN it was a bright cold day in April...

Πρώτη φορά γράψαμε για τους Glen τον Οκτώβριο του ’23, με αφορμή, τότε, το τρίτο άλμπουμ τους, που είχε τίτλο “I Can See No Evil” [Sound Effect Records], σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως οι Glen είναι μία... γερμανο-ελληνική, ας την πούμε έτσι, ροκ μπάντα, που εδρεύει στο Βερολίνο μέλη της οποίας είναι οι Wilhelm Stegmeier κιθάρες, πιάνο, πλήκτρα, φωνή, μπάσο, Eleni Ampelakiotou κιθάρες, πιάνο, φωνή, Roland Double Feinaeugle μπάσο και Achim Faerber ντραμς, κρουστά. 

Με αυτήν ακριβώς την line-up και με λίγες πρόσθετες βοήθειες από τους Norbert Stammberger σοπράνο, βαρύτονο σαξόφωνο, ηλεκτρονικά, Kriton Bayer daxophone και Ruby Morlock-Bettina Morlock φωνές, οι Glen επιστρέφουν στη δισκογραφία με τον τέταρτο δίσκο τους, το “it was a bright cold day in April...” [Kapitän Platte, 2026] (πρόκειται για την πρώτη φράση από το “1984” του George Orwell). Το άλμπουμ κλείνει, κατά βάση, με το πέμπτο track του LP (υπάρχουν και δύο bonus), που έχει για τίτλο το υπόλοιπο της πρώτης φράσης του “1984”, δηλαδή το “...and the clocks were striking thirteen” και κάπως έτσι ολοκληρώνεται ένας κύκλος, που υποδηλώνει διάφορα – προφανή, μάλλον, θα τα έλεγα.
Οι Glen και με τις μουσικές τους, μα και με κάποια λόγια / ποιήματα της Ampelakiotou, που έχουν τυπωμένα στο gatefold, θέλουν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο κάπως σκοτεινό, σίγουρα εφιαλτικό, με παράλληλα έντονα στοιχεία πάθους και δύναμης. Χαρακτηριστικό αυτών είναι η 14λεπτη σύνθεσή τους “Sublime”, όπως και το 8λεπτο “Brute force”, που ακούγονται ανά στιγμές σαν ένας συνδυασμός Magma, Catapilla, με κάτι από Hawkwind ανάμεσα, σπάζοντας τα κοντέρ, για να μη μιλήσω για το αλλόκοτο bonus rhythm n’ blues “Zugzwang”, προτελευταίο track του άλμπουμ, που έχει, και αυτό, τον τρόπο να σε ταξιδεύει.
Μια ουσιαστική σημερινή ροκ μπάντα είναι οι Glen, η οποία εξελίσσεται και ανεβαίνει συνεχώς. 
Επαφή: https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/it-was-a-bright-cold-day-in-april

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΕΙΛΑΣ στην καρδιά του Κουρτς

Τον τραγουδοποιό Περικλή Χειλά τον θυμάμαι από τα 2000s, όταν είχα γράψει για τα άλμπουμ του «Αταίριαστος» (2001) και «Ερωτιδέας» (2008) στο περιοδικό «Jazz & Τζαζ». Δεν θυμάμαι, τώρα, λεπτομέρειες, αλλά εκείνο που θυμάμαι είναι πως οι δίσκοι του μου άρεσαν ιδιαιτέρως και σίγουρα θα είχα γράψει καλά λόγια για ’κείνους. Δέκα οκτώ χρόνια μετά από τον δεύτερο δίσκο του ο Χειλάς επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο με το τρίτο CD του, που αποκαλείται «Στην Καρδιά του Κουρτς» [Καθρέφτης Ήχων Αληθινών, 2026].

Το άλμπουμ αυτό έχει κάποια προσόντα. Πέρα από την τραγουδοποιία του Χειλά, για την οποία θα γράψω λίγα λόγια στη συνέχεια, διαθέτει την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής του Τάκη Φαραζή, ενός μουσικού της jazz και όχι μόνον, με ξεκάθαρης (δηλαδή υψηλής) αισθητικής έργο. Έπειτα διαθέτει το ωραίο, σε μορφή CD-book, lay-out του Καθρέφτη, της εταιρείας του Μωυσή Ασέρ. Γενικώς πρόκειται για μία ωραία έκδοση (περιέχουσα στίχους και λοιπές πληροφορίες), που αναδεικνύει με τον τρόπο της και το ηχητικό περιεχόμενο.
Τα τραγούδια του Χειλά δεν μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Τα πρώτα πέντε, ας πούμε, που, για τη δική μου γνώμη, είναι τα ωραιότερα του δίσκου, διαθέτουν και πολύ ωραίες μελωδίες, και αξιόλογους στίχους (κάτι που διαχέεται σε όλο το άλμπουμ) και βασικά άψογες ενορχηστρώσεις και παιξίματα, από μια πλειάδα μουσικών της δικής μας τζαζ σκηνής, δίχως τα τραγούδια να είναι τζαζ – θα τα χαρακτήριζα περισσότερο «έντεχνα» και έντεχνα-ροκ. Σ’ αυτά τα tracks συμμετέχουν πέραν του Φαραζή, οι Σάββας Χριστοδούλου, Μιχάλης Καταχανάς, Στέφανος Δημητρίου, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, David Lynch κ.ά. Τραγούδια σαν τα «Η νύχτα για τους ανθρώπους», «Μετεωρισμός» και «Παράξενο μπαλέτο» είναι από τα ωραιότερα ελληνικά, που έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα και είναι αυτά που δείχνουν, στον ακέραιο βαθμό, τις τραγουδοποιητικές δυνατότητες του Χειλά – που, σημειωτέον, αποδίδει ο ίδιος τα τραγούδια του, φέρνοντας στη μνήμη μου, ελαφρώς, άλλοτε κάτι από τους Μίκη Θεοδωράκη-Πέτρο Πανδή και άλλοτε κάτι από Μάνο Λοΐζο. Σε κάθε περίπτωση καλώς τα αποδίδει ο ίδιος και καλώς δεν απευθύνθηκε σε κάποιον επαγγελματία ερμηνευτή.
Τώρα, από το έκτο track και μέχρι το δώδεκα τα πράγματα αλλάζουν. Τα τραγούδια και ενορχηστρώνονται διαφορετικά, με τα έγχορδα να κυριαρχούν, ενώ και οι μελωδίες τους γίνονται πιο σύνθετες. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ωραία τραγούδια, απλώς είναι πιο απαιτητικά, πιο παράξενα και πιο ατμοσφαιρικά, με τελείως διαφορετικό hook από εκείνο των πρώτων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ίσως γιατί γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, αποτυπώνοντας διαφορετικές δημιουργικές φάσεις του Χειλά. Και απ’ αυτό το μέρος όμως, στο οποίο ακούγονται και δύο ή μάλλον τρεις γυναικείες φωνές (Μαρία Αλαμανή-Ναθαναηλίδου, Αθηνά Ρούτση, Κατερίνα Νιτσοπούλου), μπορείς να διακρίνεις τις ποιότητες του τραγουδοποιού, στη «Θάλασσα» ας πούμε ή και στο έσχατο «Χώρες του νότου».
Το «Στην Καρδιά του Κουρτς», του Περικλή Χειλά, είναι ένα άλμπουμ σύγχρονου, ποιητικού, «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού, προσεγμένο σε κάθε διάσταση και σε κάθε λεπτομέρειά του.
Επαφή: www.musicmirror.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 710

7/4/2026
Για όσους-ες αγοράζουν βιβλία αυτές τις μέρες, για πάρτη τους, ή για να κάνουν δώρα σε άλλους ή άλλες, υπάρχει και αυτό...

7/4/2026
Το Τροπάριο του Κασσιανού. Παναγιώτης Μιχαλόπουλος «Αφήστε με να κοιμηθώ»...
https://www.youtube.com/watch?v=DWiSDz7nbaI&list=RDDWiSDz7nbaI&start_radio=1

7/4/2026
>>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει, ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<<
>>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων – εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<<
[δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με διαχρονική όμως αξία]
https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois

6/4/2026
Όχι μόνο λόγω Μ. Εβδομάδας, ούτε μόνο λόγω Κέρκυρας. Τα Παιδιά της Παλαιότητας «Θέμα: Αποχαιρετιστήριο»...
https://www.youtube.com/watch?v=r2mhWHHeolw&list=RDr2mhWHHeolw&start_radio=1

5/4/2026
Ο Διονύσης Θεοδόσης της προπερασμένης δεκαετίας. Πού χάθηκε αυτό το παιδί; Γιώργος Καραδήμος «Με πνίγει τούτη η σιωπή»...
https://www.youtube.com/watch?v=7u18HGHJ8JU&list=RD7u18HGHJ8JU&start_radio=1

4/4/2026
Vinyl Market, 4 και 5 Απριλίου (Σαββατοκύριακο) στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, από τις 11:00 το πρωί μέχρι τις 22:00 το βράδυ.

Στον πάγκο του Όγδοου το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60" και το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" ανάμεσα στα υπόλοιπα μουσικά βιβλία των εκδόσεων...

4/4/2026
Η τζαζ και η ελληνική τζαζ δεν υπήρξαν ποτέ ποπ μουσικές (εκτός κάποιων εξαιρέσεων φυσικά, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Παρά ταύτα σαν μουσικές εκμεταλλεύτηκαν κάποια από τα στηρίγματα που δημιούργησε η λεγόμενη «μουσική βιομηχανία» για να περάσει τα δικά της προϊόντα στον πολύ κόσμο – τον μουσικό Τύπο ας πούμε. Στην Ελλάδα, πέρα από το “Jazz & Τζαζ”, που υπήρξε το κορυφαίο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα, υπήρξαν κι άλλα έντυπα που κινήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση, και για όλα αυτά θα διαβάσεις αναλυτικά στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 359-371.

2/4/2026
O κορυφαίος έλληνας crooner Φώτης Δήμας δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από ένα βιβλίο, που θέλει να αποτυπώσει την τζαζ στην Ελλάδα προς κάθε διάστασή της...

[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Όγδοο, 2025, σελ.119-126]

1/4/2026
Το καλύτερο τραγούδι που δεν έγραψε ο Syd Barrett... Tyrnadound “Colour your mind”...
https://www.youtube.com/watch?v=-icTAM2ilHQ&list=RD-icTAM2ilHQ&start_radio=1

1/4/2026
Ωραία λαϊκή μπαλάντα, για κλείσιμο προγράμματος. Γιώργος Μπουλουγουράς «Με κούρασες»...
https://www.youtube.com/watch?v=2ptosEIJYl8

KABASSE about sitting on fences

Σεξτέτο είναι οι Kabasse αποτελούμενοι εκ των Sigmund Perner πολλά και ποικίλα πλήκτρα (μέλος των Carpet – για τους οποίους έχουμε γράψει στο blog), Jonas Perner ντραμς, Jan Kiesewetter σαξόφωνο, μπάσο κλαρίνο, Benjamin Häussler τρομπόνι, Giuseppe Puzzo μπάσο και Martin Lehmann τρομπέτα, φλούγκελχορν. Το σχήμα περιφέρεται γύρω από το Μόναχο, έχει γίνει αρκετά γνωστό εκεί με αποτέλεσμα το πρώτο αυτό LP/CD του να έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή.

Η μουσική που μας παρουσιάζουν οι Kabasse στο “About Sitting on Fences” [Kapitän Platte, 2026] είναι παράξενη, και γι’ αυτό δεν είναι άμεσα κατατάξιμη. Δεν είναι ένα τυπικό τζαζ σχήμα, όπως αφήνει να εννοηθεί ενδεχομένως το setting του, αλλά ούτε και καθαρόαιμο rock, δηλαδή progressive rock, μπορείς να το πεις. Άλλοτε, δε, εκείνες που κυριαρχούν, ανά σημεία, είναι οι πιο avant αναφορές, χωρίς ακρότητες πάντως. Θέλω να πω πως οι συνθέσεις των Kabasse έχουν μια λογική εξέλιξη και μια σαφήνεια στις αποτυπώσεις τους – δίχως να θυμίζουν, πάντως, ούτε την γαλλική προχωρημένη σκηνή. Να τους εντάξεις από την άλλη σ’ εκείνο που αποκαλείται Canterbury sound είναι επίσης παρακινδυνευμένο, ενώ και οι Flairck, που θα μπορούσε να είναι μια επιρροή... είμαι μία ανάμεσα σε άλλες. Πάρα πολύ καλό το “Heavy cloud” με το μπάσο κλαρίνο του Kiesewetter να πρωταγωνιστεί, με το “Many thing goes”, που κλείνει το άλμπουμ, να δίνει μία σφαιρική εικόνα της μουσικής των Kabasse, μέσα από μια έντονη σχετικά σύνθεση, με ωραία «κοψίματα» και «αλλαγές» και με progressive jazz αφήγηση γενικότερα.
Επαφή: https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/about-sitting-on-fences

JOSEPH ARAGIANNIS ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας

Ο Joseph Aragiannis είναι ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας και συνθέτης που εμφανίζεται τώρα δισκογραφικά με το πρώτο CD του, το οποίον αποκαλείται “Conviction” [RE-Solution, 2026]. Στο άλμπουμ αυτό ο Aragiannis συνθέτει και παίζει κιθάρα βασικά (προφανώς και keyboards, και δεν ξέρω τι άλλο), ενώ δίπλα του στέκονται οι Elias Raftel μπάσο, Vicente Ferreira ντραμς και ακόμη οι Vangelis Aragiannis κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο και Dimitris Keramidakis πιάνο σε συγκεκριμένα tracks.

Στο “Conviction” είναι καταγραμμένες επτά συνθέσεις του Αραγιάννη, οι οποίες διαθέτουν, σε γενικές γραμμές, «μεταλλικά» χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το βασικότερο όλων – το λέω, γιατί από ’κει και πέρα υπεισέρχονται και άλλοι αισθητικοί προβληματισμοί.
Ένα πρώτο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως ο Αραγιάννης, έτσι όπως παρουσιάζεται εδώ, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων συνθέτης. Οι συνθέσεις του δεν είναι προφανείς εννοώ, και όσο περισσότερο τις ακούς τόσο ανακαλύπτεις, σ’ αυτές, πολλές και διαφορετικού τύπου και ύφους επιρροές. Έτσι, κι ενώ το «μεταλλικό» περίβλημα φαίνεται να υπερισχύει, υπάρχει από ’κει και πέρα το fusion, το progressive rock, ακόμη και η ηλεκτρική keyboard music ή και η jazz θα έλεγα, που παρέχουν στις συνθέσεις μια ιδιάζουσα ποικιλία.
Θα έλεγα πως ο Αραγιάννης, φέρνει, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε (όχι πάντως στους τομείς της συνθετικής και της εκτελεστικής επάρκειας, γιατί σ’ αυτούς δεν του λείπει κάτι), κιθαρίστες σαν τον Βρετανό Mark Wingfield, τον Ινδονήσιο Dewa Budjana, τον Ουρουγουανό Beledo και τον Σέρβο Dušan Jevtović, οι οποίοι ανανέωσαν την τελευταία δεκαετία, χοντρικά, το ηλεκτρικό fusion, μπολιάζοντάς το με πολλά και διαφορετικά στοιχεία («σκληρά», prog, παραδοσιακά κ.λπ.).
Τα complex κομμάτια του Αραγιάννη, που καταγράφονται στο “Conviction”, είναι επίσης καλοπαιγμένα και βεβαίως καλο-ηχογραφημένα, με σωστή μείξη και παραγωγή, ώστε να ακούγονται στο αυτό επίπεδο με τις ανάλογες δουλειές που μας έρχονται από το εξωτερικό. Μετράει αυτό, για τις συγκεκριμένες μουσικές, σχεδόν όσο μετράνε τα παιξίματα και οι συνθέσεις, που είναι όλες μία και μία (οι συνθέσεις) – και αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω με το ζόρι κάποια, γιατί όλες κινούνται σε υψηλό επίπεδο, θα έγραφα για την “Phantom words”.
Ένα πολύ καλό ντεμπούτο. Εντυπωσιακό θα έλεγα.
Επαφή: https://josepharagiannis.bandcamp.com/album/conviction

το ροκ δηλώνει πάντα παρόν μέσα από τις ψυχεδελικές και progressive οπτικές του – συγκροτήματα και καλλιτέχνες από τη Γερμανία, την Ελλάδα, τη Σουηδία και τη Νέα Ζηλανδία

Πρόκειται για μια νέα σειρά ροκ δίσκων από την Ευρώπη και την Ωκεανία, οι οποίοι μας δίνουν την ευκαιρία να περιπλανηθούμε σε αγαπημένους ήχους, που ξεκινούν από το απώτερο χθες ταξιδεύοντας στο μέλλον...

LAMP OF THE UNIVERSE: Existence of the Self [Sound Effect Records, 2026]
Το μπαράζ κυκλοφοριών των Lamp of The Universe –ψυχεδελικό όχημα του Craig Williamson, που εδρεύει στο Hamilton της Νέας Ζηλανδίας– από τη Sound Effect Records συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Υπενθυμίζω πως η εταιρεία από τα Εξάρχεια έχει επανατυπώσει τα δύο πρώτα άλμπουμ του καλλιτέχνη από την αρχή των 2000s (“The Cosmic Union”, “Echo in Light”), έχοντας δώσει βεβαίως και νεότερες εγγραφές του, σαν τις “Enters your Somas” (2024) (με Dr Space), “Kaleidoscope Mind” (2023) και “The Akashic Field” (2023).
Τώρα ήρθε η ώρα του πλέον πρόσφατου LP των Lamp of The Universe στην Sound Effect, που αποκαλείται “Existence of the Self” και στο οποίο καταγράφονται συνθέσεις-τραγούδια του νεοζηλανδού μουσικού από το διάστημα 2023-2025. Άρα συζητούμε για απολύτως καινούριο υλικό, στο οποίο, κατά τα ειωθότα, ο Williamson χειρίζεται όλα τα όργανα που ακούγονται – παίρνοντας μικρές βοήθειες μόνο από τον Joel van Roode σε τανπούρα, σιτάρ στο A2 track. Στο LP καταγράφονται τρία + τρία tracks ανά πλευρά, όλα συντεθειμένα,  εννοείται, από τον Νεοζηλανδό.
Το εισαγωγικό “Sceptre of healing” είναι ένα τραγούδι με ακουστικά και ηλεκτρικά μέρη, με πολλές Indian επιρροές, που ακούγεται κάπως σαν mantra. Οπωσδήποτε τα ινδικά όργανα (σιτάρ, τάμπλας κ.λπ.) πρωταγωνιστούν εδώ, αλλά υπάρχουν και φλάουτα, πλήκτρα, κιθάρες και εφφέ, που προσδίδουν στο κομμάτι space-psych χαρακτηριστικά (όσοι θα ανακαλέσουν τους ιστορικούς Brainticket π.χ. δεν θα το κάνουν άστοχα). Στο “Ship of eternity” υπάρχουν και κάποια prog στοιχεία, βασικά στη χρήση των πλήκτρων (μέλοτρον ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων στο ξεκίνημα), αλλά από ’κει και κάτω το Indian-folk δείχνει να κυριαρχεί, με τη σύνθεση-τραγούδι να κυλάει σε μάλλον γρήγορο τέμπο και σε κάθε περίπτωση μαγικά. Το “Mantric waves”, που θα κλείσει την Side A, διαρκεί περί τα εννέα λεπτά, ξεκινά με συνδυασμούς από πιάνο-πλήκτρα και βαρύτατο rhythm section, για να εξελιχθεί σ’ έναν psych-prog ύμνο, με εκτονωτική ορχηστρική ένταση από το πέμπτο λεπτό και πέρα (και με τις φωνές σε ρόλο οργάνου).
Η δεύτερη πλευρά του “Existence of the Self” θα ξεκινήσει με το “Into the light”, το οποίο ακούγεται ενισχυμένα folky, με τις ακουστικές κιθάρες και τα κρουστά να πρωταγωνιστούν στο μεγαλύτερο μέρος του και με τις φωνές, που είναι περασμένες μέσα από εφφέ, να προσδίδουν στη σύνθεση έναν κοσμικό χαρακτήρα. Το φερώνυμο track, το “Existence of the Self”, ξεπερνά τα οκτώ λεπτά σε διάρκεια (είναι το δεύτερο πιο μακρύ στο χρόνο) καταγράφοντας τους Lamp of The Universe για μιαν ακόμη φορά σε φάση έξαρσης και βασικά «χασίματος», με το σιτάρ στην αρχή και την ηλεκτρική κιθάρα στη συνέχεια να προεξέχουν πάνω από τόνους εφφέ, πλήκτρων, μπάσου και κρουστών, δίνοντας τον τόνο.
Το νέο LP του Νεοζηλανδού θα ολοκληρωθεί με το “Arkkadian ritual” – και όποιοι-ες έχουν ακόμη στ’ αυτιά τους τούς φοβερούς δίσκους του Σουηδού St. Mikael στην Xotic Mind από τα 90s (το “Psychocosmic Songs” φερ’ ειπείν) είναι σίγουρο πως, εδώ, θα ανατριχιάσουν. Όπως και με όλο το άλμπουμ εξάλλου.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/lamp-of-the-universe
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/rok-dilonei-panta-paron-mesa-apo-tis-psyhedelikes-kai-progressive-optikes-toy

HEINZ HOLLIGER / MARIE-LISE SCHÜPBACH μισός αιώνας συνεργασία, η οποία συνεχίζεται

Πρόκειται, κατά μίαν έννοια, για μια εορταστική έκδοση, αναφορικά με τον ελβετό ομποΐστα-συνθέτη Heinz Holliger (γενν. 1939) και την βρετανίδα χειρίστρια του αγγλικού κόρνου Marie-Lise Schüpbach, και τούτο γιατί οι δυο τους συνεργάζονται για μισόν αιώνα. Επίσης με αυτό το CD, το “Con Slancio” [ECM New Series / ΑΝ Μusic, 2026] εορτάζονται 40 χρόνια παρουσίας του Holliger στην ECM, οπότε γίνεται αυτομάτως αντιληπτή η σημασία της εν λόγω έκδοσης, για τους δύο συμβαλλομένους κατ’ αρχάς – μα και για τους ακροατές της σύγχρονης κλασικής γενικότερα θα λέγαμε.

Τα 15 tracks, για όμποε και αγγλικό κόρνο, που καταγράφονται εδώ ανήκουν συνθετικώς στον Holliger (6), στον Toshio Hosokawa (γενν.1955) (1), στον Jürg Wyttenbach (1935-2021) (4), στον Jacques Wildberger (1922-2006) (1), στον György Kurtág (γενν. 1926) (1), στον Rudolf Kalterborn (1931-2021) (1) και στον Robert Suter (1919-2008) (1).
Φυσικά το άλμπουμ απευθύνεται στο μουσικόφιλο κοινό της σύγχρονης κλασικής, το οποίο (κοινό) θα βρει πολύ κατατοπιστική και την δίγλωσση (γερμανικά-αγγλικά) μακροσκελή συνέντευξη του Heinz Holliger στον Michael Kunkel (Βασιλεία, 9 Φεβρουαρίου 2023).