ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 541

10/10/2023

Παρατηρώ το έξαλλο ρατσιστικό μίσος των σχολιαστών των μητσοτακικών μίντια, προς τους Άραβες εν γένει. 

Είμαι σίγουρος πως η πλειονότητα όλων αυτών των καθαρμάτων, που μιλάνε τόσο απαξιωτικά για λαούς, για φυλές και για έθνη, είναι ηλικιακά κάτω από 50.
Είναι όσοι δεν μεγάλωσαν στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, όσοι δεν αντιλήφθηκαν τι σήμαινε το αντι-ιμπεριαλιστικό Κίνημα των Αδεσμεύτων, που προσπαθούσε να βάλει μια τάξη στις χώρες του, να τις χειραφετήσει και να τις κάνει να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις.
Αυτά τα καθάρματα μπορώ να τα προσεγγίσω και πολιτιστικά. Μπορώ να πω δηλαδή τι μουσικές ακούνε, τι ταινίες βλέπουνε, πώς διασκεδάζουνε, μπορώ να πω και για την ανύπαρκτη σχέση τους με το βιβλίο και το διάβασμα γενικότερα, τον ευρύτερο χουλιγκανισμό τους, και φυσικά τον τραμπουκισμό τους έναντι των πάσης φύσεως μειονεκτούντων και των αδυνάτων.

Ευχαρίστως θα τους λογόκρινα (θα ήταν το ελάχιστο μέτρο σωτηρίας μας) και θα τους έκλεινα από παντού τις πόρτες (στο δημόσιο διάλογο). Όσοι, δε, τους τον επιτρέπουν –δεν χρειάζεται να το πω αυτό– είναι περισσότερο υπόλογοι.

10/10/2023
Εδώ δεν λύθηκε το παλαιστινιακό στη δεκαετία του ’80, όταν όλοι οι συσχετισμοί ήταν πολύ πιο ευνοϊκοί, και περιμένουν κάποιοι να λυθεί τώρα;

Τώρα μόνο αίμα και δάκρυα και «λύσεις», στις οποίες η πλειονότητα του παλαιστινιακού λαού θα είναι απ’ έξω...

9/10/2023
Όποιους βάζουνε σημαίες κρατών στα προφίλ τους τους θεωρώ... άσε να μην το πω...
Εγώ δεν τους σβήνω από φίλους. Βαριέμαι. Ας με σβήσουν εκείνοι.

9/10/2023
Άλλο. Δεν είναι ότι υπάρχει φοβερή ακρίβεια στα πάντα, αλλά και ότι η ποιότητα των προϊόντων είναι χειρότερη σε σχέση με πέρσι-πρόπερσι. Οι φέτες (τα τυριά) είναι χειρότερες, σε 4-5 μέρες κιτρινίζουν, οι ντομάτες χειρότερες, όλα τα κηπευτικά χειρότερα, το λάδι επίσης κ.λπ. Δεν είναι η ιδέα μου. Το έχω διαπιστώσει σε πολλές... εξορμήσεις σε λαϊκές και σουπερμάρκετ.
Δεν ξέρω τι παίζει. Μήπως τις καλές ποιότητες δεν θέλουν να τις πουλήσουν στην Ελλάδα (γιατί θα είναι ακόμη πιο ακριβές και θα μείνουν στο ράφι;) και τις στέλνουν όλες πακέτο έξω – και αφήνουν για τη χώρα τις δεύτερες και τρίτες διαλογές; Τους έχω ικανούς για όλα.

9/10/2023
Οι Αθηναίοι τιμώρησαν τον Μπακογιάννη με το να μην πάνε να ψηφίσουν (η αποχή στην Αθήνα ήταν σχεδόν 70%!!). Μισή δουλειά θα κάνουνε όμως, αν δεν πάνε την άλλη βδομάδα, στα εκλογικά τμήματα, να τον καταψηφίσουν.
Όνειδος για την Αττική η εκλογή Χαρδαλιά από τον πρώτο γύρο. Ο τύπος αυτός απ’ όπου κι αν πέρασε έσπειρε την καταστροφή ή την κοίταγε από μακριά με το κιάλι. Να παρακαλάμε μόνο να μη βρέξει στην Αττική και να μην μπούνε άλλες φωτιές.
Πτωχός στην Πελοπόννησο και Αγοραστός στη Θεσσαλία δεν πρέπει να βγουν την άλλη Κυριακή.
Ο πατραϊκός λαός ψήφισε Πελετίδη με 40%. Προσωπικά πιστεύω ότι θα είναι άνετα δήμαρχος, ξανά, την άλλη Κυριακή.
Στην Καισαριανή πρέπει να στηριχθεί ο Σταμέλος (ΚΚΕ), που ήταν πρώτος χθες, γιατί απλά ήταν πολύ καλύτερος από τον Βοσκόπουλο ως δήμαρχος – ο οποίος Βοσκόπουλος είχε κερδίσει το 2019 τον Σταμέλο, επειδή είχε δώσει γραμμή ο Παππάς να μην υποστηριχθεί ο δήμαρχος του ΚΚΕ στο β γύρο, με αποκλεισμένη, τότε την υποψήφια του Σύριζα (του πρώτου γύρου). Αισχρό. Τώρα ο Παππάς στηρίζει Βοσκόπουλο φυσικά. Ο δήμος Καισαριανής πρέπει να ξαναγίνει «κόκκινος».
Στα χωριά, στη Βόρεια Κέρκυρα, ξαναβγήκε ο Μαχειμάρης από τον πρώτο γύρο (με πάνω από 50%), για πολλοστή φορά. Δεν έχει αντίπαλο εκεί πέρα ο άνθρωπος.

9/10/2023
Όμως «Ο Βάλτος» (1973), ως τίτλος στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου, έχει άλλη σημασία. Παρότι στην ταινία υπάρχει γυναικείο γυμνό, όπως υπάρχουν και ερωτικές σκηνές, ακόμη και μια υποψία λεσβιακού έρωτα –με το φυσικό περιβάλλον του βάλτου, ή των βαλτόνερων τέλος πάντων, να πρωταγωνιστεί μ’ έναν τρόπο–, εντούτοις ο χώρος δρα περισσότερο συμβολικά και λιγότερο παραστατικά-ερωτικά.
https://www.lifo.gr/culture/cinema/o-baltos-i-tainia-toy-ntinoy-dimopoyloy-me-ti-bera-kroyska-kai-ton-giorgo-tzortzi

8/10/2023
Τζων Ξερών ή Jean Xceron ή Γιάννης Ξηρόκωστας από τον Ίσαρη της Αρκαδίας, μορφή της αφηρημένης ζωγραφικής στην Αμερική. Πέθανε εκεί το 1967...
[λόγω Κασσελάκη ψάχνω τους Ελληνοαμερικάνους, σας το ’πα]

8/10/2023
ΧΟΥΝΤΑ – ΙΣΡΑΗΛ – ΑΙΓΥΠΤΟΣ – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1973 – ΠΟΛΕΜΟΣ «ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ»
>>Λίγες ημέρες μετά την έκρηξη του πολέμου, που κατέλαβε εξαπίνης τους Ισραηλινούς –λόγω της Μεγάλης Εορτής των οποίων, του «Γιομ Κιπούρ», ήσαν υποχρεωμένοι σε ακινησία–, με κάλεσε στο Γραφείο του επειγόντως ο τότε υπουργός Εξωτερικών και ισχυρός άνδρας του καθεστώτος (σ.σ. της Αιγύπτου) Ισμαήλ Φάχμι και με παρεκάλεσε να παρέμβω στην Αθήνα για να βρεθεί έλληνας εφοπλιστής να διαθέσει πετρελαιοφόρα για τη μεταφορά υγρών καυσίμων από Βεγγάζη στην Αλεξάνδρεια, καθ’ όσον ήταν αδύνατος, λόγω των πολεμικών γεγονότων, ο ανεφοδιασμός της τελευταίας από τα διυλιστήρια του Πορτ Σουέζ. Η Αθήνα αποδέχθηκε το αιγυπτιακό αίτημα και η Αλεξάνδρεια –η περί αυτήν περιοχή είχε κηρυχθεί από τους Ισραηλινούς «πολεμική ζώνη» και όλα τα εμπορικά πλοία που μετέφεραν κυρίως σιτηρά, τα οποία εστερείτο τότε η Αίγυπτος, ανέστρεφαν πρύμναν– ανεφοδιάστηκε πλήρως σε πετρέλαιο.
>>Πράγματι, πήγα στα Ανάκτορα και ο Σαντάτ μού είπε, χωρίς περιστροφές, τα εξής - τα αναφέρω, κατ΄ ανάγκην, περιφραστικά: «Πείτε στον ομόλογό μου και συνάδελφον εν όπλοις (σ.σ. εννοεί τον Παπαδόπουλο) ότι ο Κίσινγκερ προτίθεται να στείλει αεροπορικώς μεγάλη βοήθεια σε υπερσύγχρονο πολεμικό υλικό στο κινδυνεύον Ισραήλ, και θα ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια υπερπτήσεως και προσγειώσεως σε ελληνικά αεροδρόμια των μεταφερόντων το υλικό τούτο αμερικανικών αεροπλάνων. Εμείς οι στρατιωτικοί είμεθα τίμιοι άνθρωποι, γι’ αυτό πιστεύω ότι και ο συνάδελφός μου έλληνας πρόεδρος θα συγκατανεύσει<<
>>Ομολογώ ότι βρέθηκα ενώπιον του μεγαλύτερου διλήμματος της καριέρας μου: «Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα»! Τελικώς, αναλογιζόμενος τους Ελληνες στις αραβικές χώρες, εισηγήθηκα την αποδοχή του αιτήματος του αιγυπτίου προέδρου. Το τηλεγράφημα είχε πρώτο παραλήπτη τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γ. Παπαδόπουλο, με κοινοποίηση στους Σπ. Μαρκεζίνη και Χ. Ξανθόπουλο-Παλαμά , αντιστοίχως πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών.<<
>>Όπως πληροφορήθηκα τότε, και οι τρεις προαναφερθέντες συμφώνησαν με την εισήγησή μου και απαγορεύθηκε η διέλευση κ.λπ.<<
>>Μετά την ανάκλησή μου στην κεντρική υπηρεσία, ζήτησε να με δει στο σπίτι του ο μακαρίτης πρέσβης Σπύρος Τετενές, στενότατος φίλος μου. Με υποδέχθηκε με τις λέξεις: «Αντώνη, ξέρεις ότι εσύ έριξες τον Παπαδόπουλο; Μου το είπε ο Παλαμάς σοβαρολογώντας!» Και μου εξήγησε τι είχε συμβεί: «Στην πρόσφατη Σύνοδο του Συμβουλίου των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ και κατά την έξοδο από την αίθουσα συνεδριάσεων ο Αμερικανός ΥΠΕΞ κ. Χένρι Κίσινγκερ επλησίασε τον έλληνα ομόλογό του και κινώντας απειλητικά τον αντίχειρα του είπε υψηλόφωνα: “Αυτό που κάνατε με τα αμερικανικά αεροπλάνα θα το πληρώσετε πολύ ακριβά”».<<
Ένα μήνα αργότερα ένα ακόμη πιο «πιστό σκυλί» των Αμερικάνων θα έπαιρνε τη θέση του Παπαδόπουλου...

8/10/2023
>>To ”Underworld Shakedown” ήταν μια δυνατή κλωτσιά ανάμεσα στα πόδια του νεοελληνικού μικροαστισμού<<
Πήγα να διαβάσω κάτι για τους Last Drive, και μόλις είδα αυτό, για πρώτη πρόταση, έβαλα τα γέλια, το παράτησα και δεν πήγα παρακάτω...

7/10/2023
Κοιτώντας συνολικά στα μίντια το πώς διαχειρίστηκαν και αντιμετώπισαν τους θανάτους του Γιάννη Ιωαννίδη και της Μαίρης Χρονοπούλου, αφήνω εκείνον του ζωγράφου Φαϊτάκη, που σχεδόν συνέπεσαν, θα δεις πως οι ειδήσεις για τον πρώτο (θάνατο) κυριάρχησαν επί του δευτέρου. Ακόμη και την ημέρα που πέθανε η Χρονοπούλου, πρώτη είδηση ήταν η σορός του Ιωαννίδη στο κοιμητήριο, οι δηλώσεις του Γκάλη κι όλα αυτά...

Αναγνωρίζω ότι ο πρωταθλητισμός έχει «ψωμί» και συγκινεί περισσότερο τα πλήθη, από την καλλιτεχνία, αλλά εγώ αυτό το θεωρώ ντροπή.
Δεν πρόκειται να βάλω ποτέ την κοινωνική προσφορά ενός πρωταθλητή υψηλότερα από εκείνη ενός καλλιτέχνη, όσο και αν κάποιοι ουρλιάζουν για το αντίθετο.
Ένας ανώνυμος μουσικός, που παίζει την κιθάρα του έξω από το μετρό, είναι σημαντικότερος από τον Κριστιάνο Ρονάλντο και από τον όποιο παγκόσμιο ρέκορντμαν ή ρεκορντγούμαν.

8/10/2023
Τα περισσότερα τραγούδια που είπε η Άννα Βίσση από το 1980 και μετά τα θεωρώ, και τώρα, φτηνά ή και σαχλά. Παρά ταύτα έχω καλή γνώμη για την περίπτωσή της και την θεωρώ αυτό που λέμε «τίμια» καλλιτέχνιδα. Υποστήριξε με πάθος αυτό το λαϊκοπόπ στυλ, που είναι η πρώτη που το καθιέρωσε και το πήγε μέχρι τέρμα.

Εν τω μεταξύ ελάχιστες φορές κλήθηκα μέσα στα χρόνια να γράψω κάτι γι’ αυτήν, αλλά όσες φορές το έκανα μάλλον την αδίκησα (σκασίλα της) (το λέω για μένα όμως).
Θέλω π.χ. να ξανακούσω τους «Δαίμονες» (και θα το κάνω), γιατί θυμάμαι πως παλιά στο Jazz & Τζαζ τους είχα θάψει (με κάποια αφορμή).
Εκείνα τα χρόνια ήμουν πολύ πιο σκληρός, στα γραπτά μου. Δεν ήταν και ούτε είναι κακό αυτό. Το να είσαι σκληρός. Ίσα-ίσα. Κακό ήταν πως κάποιες φορές ήμουν σκληρός για πρόσωπα, ανεξάρτητα του συγκεκριμένου, κάθε φορά, έργου τους – κι αυτό ήταν εντελώς λανθασμένο. Έβαζα τα πρόσωπα πάνω από το έργο. Και αυτό ήταν και παραμένει ολέθριο (για κάποιον –τον όποιον– που γράφει).

SESTETTO INTERNAZIONALE σημαίνοντες μουσικοί της improv-jazz σ’ ένα συναρπαστικό άλμπουμ

Το Sestetto Internazionale αποτελείται από τους Achim Kaufmann πιάνο, Veli Kujala μικροτονικό ακορντεόν, Gianni Mimmo σοπράνο σαξόφωνο, Ignaz Schick turntables, sampler, Harri Sjöström σοπράνο, σοπρανίνο και Philipp Wachsmann βιολί, live electronics, και μας είναι γνωστό, εδώ στο blog, από ένα προηγούμενο CD του, το “Aural / Vertigo” [Amirani, 2017].
Το 2020 θα κυκλοφορούσε κι ένα δεύτερο άλμπουμ τού σεξτέτου, ζωντανά γραμμένο στο Μόναχο, ενώ τώρα έχουμε την τρίτη πρότασή του, που αποκαλείται “Due Mutabili” [Amirani Records, 2023]. Το άλμπουμ αυτό είναι ζωντανά ηχογραφημένο, στις 10 Μαρτίου 2022, στο MUG@Einstein Kultur του Μονάχου, πιάνοντας το Sestetto Internazionale σε μεγάλη φόρμα.

Το CD περιλαμβάνει μόλις δύο tracks, που έχουν τίτλους “Mutabile I” (37:20) και “Mutabile II” (21:11), αλλά, στην πράξη, όλα εκείνα που ακούς είναι πολλαπλάσια.
Θέλουμε να πούμε πως είναι οι συνδυασμοί, που μπορεί να επιτευχθούν μέσα από ένα τέτοιο σχήμα, καθώς εδώ ακούγονται φάσεις σόλι, ντουέτων, τρίο, κουαρτέτων, κουιντέτων και βεβαίως του σεξτέτου συνολικώς – με όλους τους επιμέρους συνδυασμούς σε πρόσωπα και άρα σε όργανα.
Έτσι λοιπόν μέσα σ’ αυτόν τον γενικό χαμό από «ιδέες», που μετατρέπονται σε πράξεις, τη στιγμή κατή την οποία γεννιούνται, το να επιχειρήσεις να ξεχωρίσεις, στιγμές, φάσεις, συμπράξεις και ό,τι άλλο αποτελεί καθαρή ματαιοπονία.
Τα “Mutabile” I και II αναπτύσσονται εντελώς έξω από κάθε κανόνα και συνταγή, δίνοντας αξία απλώς και μόνο στη στιγμή. Φυσικά, μια προετοιμασία υπάρχει, υπό την έννοια πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζουν για πρώτη φορά μαζί, όμως, από την άλλη μεριά, κονιορτοποιούνται τα πάντα πάνω στη σκηνή – όλοι οι κανόνες, όλες οι λογικές και όλα τα αναμενόμενα.
Αυθόρμητη, απρόβλεπτη, ζωντανή και σε κάθε περίπτωση συναρπαστική μουσική, που στέκεται πέρα από συγκεκριμένες επιταγές, ολοκληρωμένη από ένα σχήμα διακεκριμένων οργανοπαικτών, με μεγάλη ιστορία, ο καθένας τους, στον αυτοσχεδιαστικό στίβο.
Επαφή: www.amiranirecords.com

«Ο Βάλτος»: η ταινία του Ντίνου Δημόπουλου από το 1973, με την Βέρα Κρούσκα και τον Γιώργο Τζώρτζη – μια κοινωνική περιπέτεια, που αγνοήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, αν και όχι στα εισιτήρια

Στις τελευταίες αναλαμπές της, στα πρώτα χρόνια του ’70, η Finos Films προσπαθούσε να διατηρήσει το ενδιαφέρον των ντόπιων κινηματογραφόφιλων και μέσω της «κοινωνικής περιπέτειας», στην οποία εμφιλοχωρούσαν η βία και το σεξ.
Με την λογοκρισία να χαλαρώνει σε σχέση μ’ αυτά τα δύο (τη βία και το σεξ), ανοιγόταν ένα παράθυρο στη δική μας κινηματογραφία, ώστε να μπορέσει να προσεγγιστεί σταδιακά το ανάλογο, εμπορικό, γαλλικό και ιταλικό φιλμ κυρίως (ή και το αμερικάνικο σε κάποιο βαθμό), προσδοκώντας περαιτέρω τα «καλά λόγια», μα και τα εισιτήρια από το εξωτερικό.
Πολλές οι προσπάθειες, άλλες με περισσότερο και άλλες με λιγότερο ενδιαφέρον, με τον «Βάλτο» του Ντίνου Δημόπουλου να τοποθετείται, οπωσδήποτε, ανάμεσά τους.

Η λέξη «βάλτος», κατ’ αρχάς, σηματοδοτούσε διάφορα τινά, από παλιότερα – ίσως ακόμη και από την εποχή του “Riso Amaro” (Πικρό Ρύζι) (1949), του Giuseppe De Santis, με την Silvana Mangano, που είχε προβληθεί τότε στην Ελλάδα με τον μάλλον παραπλανητικό τίτλο «Πόθοι στους Βάλτους». Πόθοι μπορεί να υπήρχαν στην ταινία, αλλά από τα πλημμυρισμένα ριζοχώραφα του Πάδου, μέχρι τους βάλτους, που είχε... ονειρευτεί ο έλληνας μεταφραστής, υπήρχε σίγουρα απόσταση.
Ο βάλτος και τα βαλτονέρια γενικώς κινηματογραφήθηκαν κάμποσες φορές από το ελληνικό σινεμά, σε διάφορες ταινίες, που άλλοτε είχαν τη λέξη «βάλτος» στους τίτλους τους και άλλοτε όχι.
Στις πρώτες ανήκουν σίγουρα η «Πόθοι στον Καταραμένο Βάλτο» (1966) (σκ. Γρηγόρης Γρηγορίου), με τον Ανέστη Βλάχο και την Ζέττα Αποστόλου (τότε γραφόταν ακόμη με δύο «τ») και η «Παρθένες στους Βάλτους» (1969) (σκ. Γιώργος Ζερβουλάκος), ενώ στις δεύτερες το ύπατο δείγμα είναι «Ο Φόβος» (1966) του Κώστα Μανουσάκη, με Ανέστη Βλάχο, Έλενα Ναθαναήλ, Σπύρο Φωκά κ.ά., που διέθετε πολλά πλάνα γυρισμένα στους βάλτους της Κωπαΐδας.
Ακόμη και μια ταινία σαν την «Λίμνη των Πόθων» (1958) (σκ. Γιώργος Ζερβός), με την Σόνια Ζωίδου και τον Γιώργο Φούντα, που είχε κινηματογραφηθεί στο περιβάλλον της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου, θα μπορούσε να ενταχθεί σ’ αυτό το πλαίσιο.
Ο βάλτος, σαν χώρος, πέρα από τη... στασιμότητα των καταστάσεων που μπορεί να συμβολίζει, φαίνεται πως εκλύει κι έναν άγριο ερωτισμό, εξάπτοντας τις αισθήσεις. Ως τοπίο, δε, προσφέρεται για κινηματογράφηση ιδιαίτερων ερωτικών σκηνών, επειδή τα καλάμια, τα βούρλα και όλη η υπόλοιπη χλωρίδα μπορούν να παίξουν και τον ρόλο του προκαλύμματος – της φυσικής κουρτίνας εννοούμε, μέσα από την οποία θα μπορέσεις να δεις κάτι από το... παράνομο και το ανομολόγητο, που εξελίσσεται από πίσω.
Περαιτέρω υπάρχει και μια μυθολογία γύρω από τους βάλτους, που τους συνδέει με κάτι το μεταφυσικό, ενώ σαν φυσικό περιβάλλον (ο βάλτος) δεν απέχει και πολύ από το επικίνδυνο (αυτό είναι ρεαλιστικό) και το απόκοσμο (αυτό πλάθεται, ιδίως στις νύχτες με φεγγάρι). Τα έχουμε δει αυτά και σε ξένα θρίλερ, αφού είναι άπειρες οι ταινίες με τις λέξεις swamp, bog κ.λπ. στους τίτλους τους.
Όμως «Ο Βάλτος», ως τίτλος στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου, έχει άλλη σημασία. Παρότι στην ταινία υπάρχει γυναικείο γυμνό, όπως υπάρχουν και ερωτικές σκηνές, ακόμη και μια υποψία λεσβιακού έρωτα –με το φυσικό περιβάλλον του βάλτου, ή των βαλτόνερων τέλος πάντων, να πρωταγωνιστεί μ’ έναν τρόπο–, εντούτοις ο χώρος δρα περισσότερο συμβολικά και λιγότερο παραστατικά-ερωτικά.
Βάλτος με άλλα λόγια είναι, εδώ (στην ταινία), η μίζερη, η απάνθρωπη και η κακότυχη ζωή, η οποία σε περιζώνει μονίμως, από τη μέρα που γεννιέσαι, και που σε τραβάει συνεχώς προς τον πάτο. Έτσι, κάθε προσπάθεια που καταβάλλεις, για να ξεκολλήσεις από το βάλτο, ώστε να μπορέσεις να πάρεις μιαν ανάσα, ανεβαίνοντας την κοινωνική σκάλα, είναι καταδικασμένη στην αποτυχία. Αυτό μας το λένε, ολοφάνερα, οι ήρωες της ταινίας.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/o-baltos-i-tainia-toy-ntinoy-dimopoyloy-me-ti-bera-kroyska-kai-ton-giorgo-tzortzi

YOKO MIURA / GIANNI MIMMO πιάνο, μελόντικα και σοπράνο σαξόφωνo

Η ιαπωνίδα πιανίστρια Yoko Miura και ο ιταλός σοπρανίστας Gianni Mimmo δεν συνεργάζονται για πρώτη φορά. Ως ντούο έχουν ηχογραφήσει το άλμπουμ “Departure” [Setola di Maiale, 2016], ενώ εντός σχημάτων (Yoko Miura / Gianni Mimmo / Thierry Waziniak) τους εντοπίζουμε και στο CD “Live at L'Horloge” [Amirani, 2019]. Υπάρχουν κι άλλες συνεργασίες τους, αλλά εμείς μένουμε σ’ αυτές, για τις οποίες έχουμε γράψει στο δισκορυχείον.
Η πιο νέα ηχογραφική απόπειρα των Miura και Mimmo αποκαλείται “Zanshou Glance at the Tide” [Setola di Maiale, 2023] και αφορά σε μία ζωντανή καταγραφή τους στο Auditorium Fondazione di Piacenza e Vigevano (στην Piacenza της Ιταλίας).

Το set αποτελείται από τρία tracks μεγάλης διάρκειας, το 18λεπτο “Afterglow / dedicated to Teppo Hauta_aho” (αφιερωμένο στον φινλανδό κοντραμπασίστα της jazz, που πέθανε τον Νοέμβριο του 2021), το 13λεπτο “Turning page medley” (που αναφέρεται στους Thelonious Monk και Charles Mingus) και το 23λεπτο “Further towards the light” (με αναφορές ξανά στον T.S. Monk).
Χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης συνάντησης είναι πως η Miura χειρίζεται επιπλέον και μελόντικα – κάτι που δίνει στο ακρόαμα κάποια επιπλέον γνωρίσματα, ασυνήθιστα, χονδρικώς, σε μια αυτοσχεδιαστική εγγραφή.
Μάλιστα συνηχούν πιάνο και μελόντικα, στο πρώτο σόλο track, πράγμα που σημαίνει πως έχει βρεθεί κάποιος τρόπος ώστε η Miura να τα χειρίζεται μαζί, προσφέροντας μία πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή στο σετ, μέσω του “Afterglow” – ενός κομματιού, που εξελίσσεται αργά και που σε «κρατάει», με την άνεση που εμφανίζει απέναντι στον χρόνο.
Τώρα, το “Turning page medley” αποτελεί επίσης ένα σόλο track, με τον Gianni Mimmo στο σοπράνο σαξόφωνο να εκμεταλλεύεται τον μεγάλο χρόνο, δημιουργώντας συνεχή μελωδικά patterns, μ’ έναν απέριττο και λιτό «παικτικό» τρόπο.
Στο τρίτο κομμάτι πλέον, που είναι και το μεγαλύτερο σε διάρκεια του δίσκου, οι δύο αυτοσχεδιαστές καταγράφονται ομού, επίσης σε μια «άνετη» και μελωδική συνεργασία, δίχως ιδιαίτερες ακρότητες (ή και καθόλου ακρότητες), καθώς πιάνο, μελόντικα και σοπράνο βρίσκουν τον τρόπο όχι απλώς να επικοινωνήσουν, αλλά και να προτείνουν μία πλήρη σύνθεση, με εξέλιξη απρόβλεπτη και συνεχείς αλλαγές, που διατηρούν το ενδιαφέρον του ακροατή έως το τέλος.
Μοναδικό και γιατί όχι απολαυστικό CD, προϊόν δύο αυτοσχεδιαστών με πολύ μεγάλη εμπειρία και πλήρες «λεξιλόγιο».
Επαφή: www.setoladimaiale.net

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 540

6/10/2023
Μου άρεσε σε πολλές ταινίες της η Χρονοπούλου, αλλά στις περισσότερες δεν ήταν βασική πρωταγωνίστρια – έχει σύντομους ή τέλος πάντων πιο σύντομους ρόλους, καθώς σκεπάζεται από άντρες ηθοποιούς ή και από γυναίκες. Στα «Κόκκινα Φανάρια» είναι η Καρέζη, στο «Φόβο» είναι ο Ανέστης Βλάχος, στο «Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο» και στους «Αδίστακτους» είναι ο Κούρκουλος, αλλού είναι η Λάσκαρη μπροστά κ.ο.κ.

Κοιτώντας τη φιλμογραφία της θα πω πως η κορυφαία ταινία της, για μένα, ήταν «Το Παρελθόν μιας Γυναίκας» του Δαλιανίδη, σε ωραίο κοινωνικό σενάριο του Φώσκολου – με την Χρονοπούλου να παίρνει όλη την ταινία πάνω της και σαν τραγουδίστρια των καμπαρέ, μα και σαν καλοβαλμένη σύζυγος αργότερα, δίπλα στον Καζάκο, κρύβοντας όμως ένα κεντρικό μυστικό, για την εξέλιξη του στόρι.
Εντάξει υπάρχουν απιθανότητες εδώ, αλλά με ταινία έχουμε να κάνουμε (και με Φώσκολο).
Αν όμως δεχτείς τις απιθανότητες ως κάτι υπαρκτό, που δεν γίνεται να το αγνοήσεις, που τέλος πάντων δεν είναι αδύνατο να συμβεί (απίθανο μπορεί, αλλά αδύνατο όχι), τότε η Χρονοπούλου εδώ είναι στ’ αλήθεια εντυπωσιακή.
Νομίζω πως της άρεσε κι εκείνης η συγκεκριμένη ταινία – κάτι τέτοιο θυμάμαι...

6/10/2023 
>>«Σήμερα 06/10/2023, και ώρα 14:12 μμ κατέληξε η γνωστή ηθοποιός Μαίρη Χρονοπούλου, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου μας, στην οποία νοσηλευόταν από 02/10/2023. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους της»<<
Έξοχες αυτές οι ανακοινώσεις. Γεμάτες αρετές. Λίγα λόγια, σταράτα και ξεκάθαρα. Όπως θα πρέπει να γράφουμε, δίχως εξυπνακισμούς και σάλτσες.
Φοβερό και το «γνωστή ηθοποιός». Ούτε «μεγάλη» ούτε τίποτα. Αυτά είναι για εμάς τους... καλλιτεχνικούς συντάκτες.
Πραγματικά δεν πετάς τίποτα. Αν κι εγώ θα πέταγα το «μμ», γιατί δεν χρειάζεται, αφού υπάρχει το «14:12».

6/10/2023
Να πω κάτι, που μάλλον δεν θα το πει κανείς. Αν και μπορεί να το έχουν πει... δεν το έψαξα.
Η Μαίρη Χρονοπούλου είχε το ωραιότερο (γυναικείο) βάδισμα στον ελληνικό κινηματογράφο.

Προσωπικά αυτό το θεωρώ τεράστιο προσόν. Είχε κι άλλα προσόντα βεβαίως, αλλά να μείνω σ' αυτό...

6/10/2023

Εν τω μεταξύ παρατηρείται και το φαιδρό φαινόμενο να... οργίζονται οι δεξιοί, επειδή ο Κασσελάκης δεν είναι και τόσο αριστερός (έτσι λένε) και δεν σέβεται την ιστορία τής παράταξής του. Σεφερλίδικο...

6/10/2023
Διυλίζουνε τον κώνωπα σε σχέση με τον Κασσελάκη. Πώς το είπε, αν η σύνταξη ήταν σωστή, δεν ξέρει ελληνικά, μιλάει σαν αμερικανάκι και τέτοια. Εγώ, όλα όσα είπε στον ποταμίσιο τα άκουσα μια χαρά για συριζαίο.
Το μόνο απαράδεκτο που είπε ήταν πως είναι «παναθηναϊκός» σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Έλεος πια...
Προσωπικά, θα τον παραδεχόμουνα, 100% τώρα, αν έλεγε... δεν ασχολούμαι με αυτά, να πούμε κάτι πιο σοβαρό.

6/10/2023
>>Ένταλμα σύλληψης για τον Χουάν Γουαϊδό / Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας κατηγορείται ότι «χρησιμοποίησε πόρους της PdVSA», προκαλώντας «ζημίες σχεδόν ίσες με ή μεγαλύτερες από 19 δισ. δολάρια».<<

5/10/2023
Η μεγαλύτερη Χαρούλα του τραγουδιού μας, που αν δεν έκανε την πορεία που θα έπρεπε να κάνει, συνολικά, ευθύνονται άλλοι, ή και η ίδια (με τον αδάμαστο χαρακτήρα της).
Πολύ μεγάλο τραγούδι του Τάκη Σούκα, που ευτυχώς δεν το έχουν ανακαλύψει οι καινούριοι (νομίζω δηλαδή), οι διασκευαστάκηδες εννοώ, για να το κάνουν ροκ, τζαζ ή αιθιοπίξ...
Το βίντεο με τίποτα δεν είναι από 1974, είναι από αρχές 80s…
https://www.youtube.com/watch?v=ZoxDK_UriBQ

5/10/2023
>>Εκδήλωση τιμής στον Σημίτη - Θα πάει ο Μητσοτάκης; Θα πάει ο Κασσελάκης;<<
Αυτοί θα πάνε ;

4/10/2023
Με τα γιουρούσια στις γραμματείες και τις διαμαρτυρίες, είτε κατά τη διάρκεια του αγώνα (σπάζοντας το ρυθμό του αντιπάλου) είτε στο τέλος, ο Ιωαννίδης είχε κερδίσει παιγνίδια, που κανονικά θα έπρεπε να τα χάσει.
Κλασικό παράδειγμα το τεράστιο ματς της σεζόν 1984-85 ανάμεσα στον Απόλλωνα Πατρών και τον Άρη, όταν ο Λιανός του Απόλλωνα, με σουτ από το ένα καλάθι στο άλλο, σε νεκρό χρόνο, είχε δώσει τη νίκη στον Απόλλωνα (ο Άρης θα έχανε ματς μετά από χρόνια).
Κι ενώ ο κόσμος πανηγύριζε μια απίστευτη νίκη (ο Φίλιππας Συρίγος είχε πάθει παράκρουση με την εξέλιξη του αγώνα), τα κοράκια βγάλανε τους παίκτες από τα ντους, για να έρθουν να παίξουνε παράταση, χάνοντας τελικά ο Απόλλωνας ένα ματς ολότελα δικό του.
Χωρίς τον Ιωαννίδη ο Άρης θα είχε ηττηθεί. Θα είχε σπάσει από τότε το αήττητο και βεβαίως η ψυχολογία των αήττητων πρωταθλημάτων (που είναι κάτι εξωπραγματικό και φοβερά ενοχλητικό, για τον απλό φίλαθλο).

4/10/2023
Παρακολουθώντας μπάσκετ επί Ιωαννίδη (ας πάει στο καλό κι αυτός...), και στα παρκέ, και στην τιβί, ένοιωθες ότι κάτι σημαντικό συνέβαινε, ιδίως όταν ζήταγε time-out και δεν του το δίνανε ή όταν τσακωνόταν με τους διαιτητές και την γραμματεία για τις ενστάσεις. Μα και όταν έπαιρνε τελικά το time-out όλα τα λεφτά ήταν να τον βλέπεις να ωρύεται, έχοντας την χριστοπαναγία για ψωμοτύρι. Πλήρης... χουλιγκανοποίηση.

Ήταν όμως και φοβερά εκτονωτικό το να βλέπεις μπάσκετ επί, και με, Ιωαννίδη, αφού ήξερες πως τα πάντα θα έπαιρναν άλλη τροπή από στιγμή σε στιγμή, με τους αγώνες να κρατάνε πολλές φορές διπλάσια ώρα, απ’ όσο αναμενόταν, ρίχνοντας έξω προγράμματα της τιβί, ραντεβού κτλ. Πήγαινες στο γήπεδο και δεν ήξερες πότε θα γυρίσεις... Θυμάμαι αγώνες να διαρκούν έως και τετράωρα...
Τώρα; Τώρα είναι όλα κουτάκια και θέαμα για όλη την οικογένεια... αφού έχουν κλείσει από παντού οι τρύπες, ώστε να μη διαφεύγει από πουθενά δραχμή. Τι να πας να δεις;

NI MOYA το δεύτερο άλμπουμ του μπασίστα-τραγουδιστή των Naxatras

Ni Moya είναι ο John Vagenas, μπασίστας και τραγουδιστής των Naxatras. Μ’ αυτό το όνομα ο Βαγενάς έχει κυκλοφορήσει άλλον έναν δίσκο το 2020, ενώ τώρα με το “Reverie” [Same Difference Music, 2023] κάνει την δεύτερη εμφάνισή του στην δικογραφία (μ’ ένα long-play).

Ο δίσκος, κομμένος σε διάφανο βινύλιο, αποτελείται από τέσσερα tracks (δύο ανά πλευρά), που έχουν τίτλους “Vibragun”, “Elf with crystal head”, “Last days, last nights” και “A walk on the seaside, January 21” και τα οποία διαρκούν από οκτώ έως δώδεκα λεπτά.
Τα κομμάτια αυτά είναι ηλεκτρονικά, ηχώντας κάπως ή και εντελώς... seventies.
Στο bandcamp διαβάζω για ηχητικές αναφορές σε Brian Eno, Terry Riley, Steve Hillage και Ashra (όχι Ash Ra Tempel), που δεν ξέρω πόσο είναι όλες εμφανείς, αν και σε κάθε περίπτωση, και αυτά τα ονόματα, δεν κρύβουν τον seventies προσανατολισμό του δίσκου.
Το πρώτο κομμάτι (“Vibragun”) είναι μάλλον το ωραιότερο όλων, καθώς έχει μια σαφή πορεία και εξέλιξη στο χρόνο (10:53), εντός του οποίου εξελίσσεται από ένα πιο τυπικό electronic προς ένα αρκετά ενδιαφέρον electronic-rock (το οποίο αναβιβάζουν τα απλά και ωραία synth-γεμίσματα).
Στο “Elf with crystal head” κυριαρχεί η ηλεκτρονική-διαχείριση, με τις διάφορες συμβολές και τα επίπεδα από τα synths να υποβοηθούν μελωδικά και ρυθμικά το κομμάτι. Οι επί της ουσίας «αλλαγές» είναι μηδαμινές, καθώς το track κυλά μονότονα και σταθερά – κάπως σαν να μην διαθέτει αρχή και τέλος.
Αν και στο ίδιο γενικό μοτίβο, το “Last days, last nights” είναι πιο ενδιαφέρον, με την αργή επαναληπτική εξέλιξή του να δημιουργεί μία περισσότερο πειστική spacey ατμόσφαιρα, συνδυάζοντας seventies στοιχεία, με άλλα πιο πρόσφατων δεκαετιών.
Στηριγμένο σ’ ένα σχήμα από λίγες νότες, που επαναλαμβάνεται αενάως το “A walk on the seaside, January 21” είναι ένα track χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις, που ολοκληρώνει μάλλον τυπικά αυτόν τον δίσκο.
Το “Reverie” του Ni Moya (John Vagenas) είναι ένα ηλεκτρονικό long-play, με πολλές seventies άκρες, αλλά δεν είναι ένας... νεο-σέβεντις δίσκος. Δεν μπορείς να τον «μπερδέψεις» με κάτι από το απώτατο χθες εννοώ. Και αυτό είναι θετικό οπωσδήποτε – υπό την έννοια πως εδώ καταγράφεται μια διάθεση για ψάξιμο και όχι μια τυπική ηλεκτρονικο-φιλική αναπαραγωγή.
Επαφή: https://ni-moya.bandcamp.com/album/reverie

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 539

4/10/2023

Για το ευ αγωνίζεσθαι... 
(πάντα ευχάριστα κείμενα)

https://www.lifo.gr/culture/music/prin-apo-enan-hrono-efyge-apo-ti-zoi-o-stamatis-kokotas

4/10/2023

Τα βασικά, για να μη ξεχνιόμαστε... Επί ημερών του, ως Yφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων:
- Κατάρρευση της πολιτικής προστασίας, στη Θεσσαλία, επί πλημμυρών Ιανού
- Καίγεται η Βαρυμπόμπη χωρίς αέρα και γίνεται κάρβουνο η βόρεια Εύβοια
- Καίγεται ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών
- Από τους 37.089 νεκρούς της κόβιντ, που μας κατατάσσουν 13ους στον κόσμο (σε νεκρούς / εκατομμύριο) και πρώτους στη Δυτική Ευρώπη, βασικά ευθύνεται η βάρδια του 

3/10/2023

Ο καλύτερος στίχος του Χαψιάδη δεν ήταν το «μία είναι η ουσία δεν υπάρχει αθανασία» (σιγά... λες και δεν το ξέραμε), που για μένα είναι φιλοσοφικούρα άνευ πρακτικής-κοινωνικής σημασίας, αλλά τούτο εδώ το θεσπέσιο ρεφρενάκι...

Είν’ ο ντουνιάς ανακριτής
και ψάχνει να δικάσει
και όσοι παράνομα αγαπούν
σαν νυχτοπούλια τριγυρνούν
σ’ αυτή εδώ την πλάση
[ακούστε το στα σχόλια]

3/10/2023
Η Γώγου μπορεί να ήταν η Γώγου, αλλά κι αυτός στα καλύτερά του ποιήματα δεν ήταν λιγότερο ενδιαφέρων.
Κι αυτόν τον έφαγε το σκοτάδι, πιο πολύ και από τη Γώγου, αλλά κανένας δεν τον έκανε ταινία, θεατρικό κτλ. 

Ούτε καν ένα άρθρο δεν γράφτηκε ποτέ για την περίπτωσή του κι ας κινιόταν στον ίδιο χώρο – γεωγραφικά και ιδεολογικά.

3/10/2023
Κάνεις ποστ, ανάρτηση, κείμενο για το Πολυτεχνείο και οι μισοί και πλέον γελάνε, δίχως να μπούνε καν στον κόπο να διαβάσουνε τι γράφεις.
Αυτό το θλιβερό γεγονός, αυτή η κατάντια, αυτή η ξεφτίλα –για την οποία κανείς από την αριστερά δεν νοιάζεται να απολογηθεί–, δεν πρόκειται φυσικά να αλλάξει ούτε με τον Κασσελάκη. Πιθανώς να χειροτερέψει κιόλας...

3/10/2023
Τι λέτε, είχε ποτέ ανακατευτεί ο Μάνος Χατζιδάκις με την ηλεκτρονική μουσική, ως συνθέτης? Δεν έχει ποτέ γραφτεί κάτι επί τούτου...
Προσφάτως κάτι έπεσε στην αντίληψή μου, που μου έκανε μιαν εντύπωση, έχοντας περάσει -είμαι τελείως σίγουρος γι' αυτό- εντελώς απαρατήρητο και στην εποχή του και μετά εννοείται.
Εντάξει, άμα το είχαν ανακαλύψει οι διάφοροι και οι διάφορες της ηλεκτρονικής, από το 2000 μετά, θα είχαν ξεσαλώσει... και υπό αυτή την έννοια καλύτερα που έχει μείνει στα "αζήτητα", σαν θέμα, μέχρι τώρα...

2/10/2023
Πρώτη φορά διάβασα το όνομα του Λευτέρη Χαψιάδη, στο βιβλίο τού Λευτέρη Παπαδόπουλου, με τα τραγούδια του, το 1982 – καιρό πριν ξεκινήσει ο ίδιος να δισκογραφεί.
Εκεί ο Παπ. τον παρουσίαζε σαν φοιτητή του πανεπιστημίου της Πάτρας (με καταγωγή από την Αλεξανδρούπολη), που μάζευε «τα πάντα» που τον αφορούσαν, ετοιμάζοντας κατ’ ουσίαν (ο Χαψιάδης) το βιβλίο με τους στίχους του, που θα έβγαινε τότε από τον Κάκτο.
Σήμερα μάθαμε πως ο Λευτέρης Χαψιάδης πέθανε, λίγο πριν από τα 70 του.
Μ’ αυτό το τραγούδι του σκιρτούσε κόσμος στα έιτις – τώρα δεν ξέρω...
https://www.youtube.com/watch?v=GNLoU-ziozE

2/10/2023
Αυτά τελειώσανε...

O άλλος είναι 20 χρόνια νεότερος, ομορφότερος, με καλύτερα αγγλικά, μάλλον με καλύτερο βιογραφικό, επικοινωνιακότερος κ.λπ.
Οπότε τώρα θα τον κρύβουνε και θα τον βγάζουνε μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, σε απολύτως σκηνοθετημένα περιβάλλοντα (μπροστά από γραφεία με βιβλιοθήκες, βαριές κουρτίνες κ.λπ.), που θα αναδεικνύουν τη σοβαρότητα και τη στιβαρότητα του ηγέτη, εν αντιθέσει με το... άβγαλτο παιδαρέλι, που γυρνάει στους κάμπους με τις φαιοπράσινες.
Πιστεύω πως μέσα στην τετραετία, και αναλόγως της πορείας των ελληνοτουρκικών, δεν θα ’ναι μακριά η μέρα που θα ακούγονται όλο και περισσότερο τα... εμβληματικός ηγέτης του 21ου αιώνα, μεγάλος τιμονιέρης, σύγχρονος εθνάρχης και τα σχετικά.

2/10/2023
Μετά απ’ όσα της έσουρε ο Γιαννακόπουλος ή θα έπρεπε να του είχε κάνει μήνυση ή θα έπρεπε να είχε επέμβει η εισαγγελία για να διερευνήσει τα καταγγελλόμενα ή θα έπρεπε ήδη να την είχε στείλει σπίτι της ο ΠΘ (μετά και από το φιάσκο με το αντιγριπικό). Εν τω μεταξύ άκρα του τάφου σιωπή από τους πάντες...

Κασσελάκη κι εσύ μούγγα ρε;

2/10/2023
Μας αρέσουν και τα διαφορετικά, μας αρέσουν και τα ίδια και τα ίδια...

https://www.lifo.gr/culture/theatro/kai-sy-htenizesai-i-istoriki-theatriki-parastasi-toy-eleytheroy-theatroy-apo-1973

1/10/2023
>>Guardian: Πώς η χούντα ήθελε να χαρίσει στους Beatles ένα νησί στην Ελλάδα για να βελτιώσει την εικόνα της στο εξωτερικό<<
Αρλουμποάρθρο του Guardian, που τώρα(?) μυρίστηκε το θέμα Beatles-Ελλάδα, με πάμπολλες ανακρίβειες (σιγά μην είχε απαγορεύσει η χούντα το μίνι, εδώ ο Παττακός βράβευε μινιφορούσες). Διαβάστε αυτό, για να μάθετε μερικά σωστά πράγματα, για το ζήτημα, αν σας ενδιαφέρει...
https://www.lifo.gr/blogs/retronaut/oi-beatles-stin-ellada-tetoies-meres-prin-50-hronia-ton-ioylio-toy-1967

1/10/2023
Πιο ωραίο ήταν το ολυμπιακό στάδιο ξεσκέπαστο – ως δίπατο... ταψί. Το σκέπαστρο το μετέτρεψε σε τσαντίρι.
Το ότι πλήρωσε ο ελληνικός λαός γι’ αυτή τη σιδερένια αθλιότητα, για μένα είναι ανήκουστο.
Οι δε εισαγγελείς περιμένανε να κλείσει, πρώτα, για να ενδιαφερθούν να δούνε τι έγινε; Όσο λειτουργούσε, έτσι όπως λειτουργούσε, κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου;

Βρήκα και μια φωτό από το 1980, που δείχνει πώς ήταν εκεί πέρα ο χώρος. Αν όλα εκείνα τα χωράφια τα είχαν μετατρέψει σε πάρκο και είχαν φυτέψει δέντρα, τώρα, μετά από 40 χρόνια, θα ήταν ένα χρήσιμο δάσος εκεί, ενώ τώρα είναι μια άθλια τσιμεντούπολη.
Σίγουρα θα μπορούσαν να το κάνουν κάπου αλλού το στάδιο – λίγο έξω από την Αθήνα ξέρω ’γω, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια...
Θα ψάξω, πάντως, να δω τι έλεγε ο Τρίτσης για το στάδιο, αν έλεγε κάτι...

1/10/2023
Το τι έχει γραφτεί και γράφεται, σε σχέση με τα μουσικά (άσε τα άλλα) δεν περιγράφεται. Στα περισσότερα δεν δίνω σημασία, γιατί σχεδόν κάθε μέρα διαβάζω λάθη και ασυναρτησίες και δεν θα έπρεπε να κάνω άλλη δουλειά παρά να σχολιάζω τις φαιδρότητες, που ορισμένες φορές ξεπερνούν και την πιο οργιαστική φαντασία.
Αυτό τώρα το είδα, επειδή κάτι ψάχνω...

Ο συνθέτης και άλλα πολλά Χριστόδουλος Χάλαρης πέθανε το 2019 και όλοι θεώρησαν σωστό, τότε, κάτι να γράψουν (προσωπικά το φέρω βαρέως που δεν είχα γράψει κάτι μεγάλο για τον Χάλαρη – αλλά ποτέ δεν είναι αργά) και ανάμεσα σ’ αυτούς και το... έγκριτο «Το Βήμα».
Και τι γράψανε οι άνθρωποι; Πως ο Χάλαρης είχε συνθέσει το σάουντρακ της... ανύπαρκτης ταινίας του Δαλιανίδη «Τροπικός της Παρθένου».
Προφανώς είχαν μπερδέψει τον δίσκο του Χάλαρη «Τροπικός της Παρθένου», με την ταινία του Δαλιανίδη από την ίδια χρονιά (αλλά όχι από τον ίδιο μήνα) «Αστερισμός της Παρθένου», στην οποία είχε γράψει μουσική ο Πλέσσας!
Ο άσχετος που το έγραψε αυτό δεν μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του – υπό την έννοια πως δεν γίνεται τόσο εύκολα να γράφεις μουσικές για Δαλιανίδη, και μαζί για Παπατάκη και Αγγελόπουλο. Θέλω να πω πως ούτε αυτό τον πονήρεψε, ώστε να γυρίσει πίσω και να διορθώσει το λάθος του.

1/10/2023
Ο καταλληλότερος... τόπε και ο αρχηγός...
>>Σύμφωνα με όσα προκύπτουν, αυτό που ζήτησε ο Αχιλλέας Μπέος ήταν να αποδοθεί το σύνολο των αποζημιώσεων από την κακοκαιρία Daniel στους Βολιώτες και δεύτερον, να υπάρχει μόνο ένας συντονιστής στην επιχείρηση αποκατάστασης των καταστροφών στον Βόλο. Ο Κυριακός Μητσοτάκης συμφώνησε με τα παραπάνω, λέγοντας ότι «Δεν υπάρχει καταλληλότερος από εσένα».<<

1/10/2023
>>Αχιλλέας Μπέος: «Τελείωσε! Καλή συνέχεια!» - Ζήτησε και συγγνώμη ο Βολιώτης που τον έβρισε και έφαγε χαστούκι<<
Έχουν κι ένα δίκιο οι Λαρισαίοι όταν φωνάζουνε «γ@μιέται ο Βόλος και η Αυστρία»...

1/10/2023
Από τον τίτλο και μόνο αντιλαμβάνεσαι ότι θα γράφει μ@λ@κίες. Δεν χρειάζεται να το διαβάσεις.

Εγώ δηλαδή δεν το διάβασα, γιατί έχω επικεντρωθεί σ' ένα δίσκο του Πλέσσα και προτιμώ να διαβάσω μια παμπάλαιη συνέντευξή του στον Πετρίδη...

ο THIERRY ARNAL είναι ένας συνθέτης της ηλεκτρονικής

O Γάλλος από την Λυών συνθέτης της ηλεκτρονικής Thierry Arnal μας είναι γνωστός βασικά μέσω του project του Amantra – για το άλμπουμ του οποίου “As it Should Have Been”, από το 2017, είχαμε γράψει πιο παλιά. Εκεί είχαμε σημειώσει πως ο Arnal είχε κι άλλα «εγώ» και πως ως Fragment ηχογραφούσε από το 2008, έχοντας κυκλοφορήσει αρκετό υλικό. 

Η πιο νέα προσωπική κατάθεση του Thierry Arnal αποκαλείται “The Occult Sources” [Atypeek Music, 2023] και επί της ουσίας πρόκειται για soundtrack. Soundtrack σε μια ταινία και διαδικτυακή σειρά, υπό τον ίδιο τίτλο (από το 2019), σε σενάριο Laurent Coureau-Thierry Ehrmann και σκηνοθεσία Laurent Coureau.

Το άλμπουμ αποτελείται από είκοσι tracks και έχει μεγάλη διάρκεια (περί την μία ώρα). Τούτο δίνει τη δυνατότητα στον Arnal να εκμεταλλευθεί πολλά και διάφορα ηλεκτρονικά παράδοξα, προκειμένου να δημιουργήσει ένα OST βαρύ και σκοτεινό, διανθισμένο με πολλά πειραματικά στοιχεία.
Σίγουρα κάποιες κλασικές αναφορές υπάρχουν κι εδώ και μια τέτοια δεν μπορεί παρά να είναι η σχετική ηλεκτρονική εργογραφία του John Carpenter, όμως ο Arnal έχει κι άλλα θέματα να προτείνει, πιο «κλασικά» να τα πούμε, όπως στο track 8 για παράδειγμα, όταν αναπαριστά με τα πλήκτρα του κάτι από εκκλησιαστικό όργανο, προσδίδοντας στην ηχογράφηση ιεροτελεστικά και μυστικιστικά vibes.
Σε κάθε περίπτωση το “The Occult Sources” είναι ένα πολύ υποβλητικό CD (κυκλοφορεί και σε digital φυσικά), σίγουρα ηχητικώς περιπετειώδες, που έχει τον τρόπο, από μόνο του, και άνευ της εικόνας, να επηρεάζει ψυχικώς τον ακροατή.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΥΣΣΑΣ ξενιτεμένα τραγούδια

Ο Γιάννης Φύσσας (Yannis Fyssas) είναι ένας ελληνοκαναδός τραγουδοποιός από το Βανκούβερ (δυτική ακτή του Καναδά), ο οποίος εμφανίζεται τώρα με μια ολοκληρωμένη δουλειά. Το άλμπουμ αποκαλείται «Ξενιτεμένα Τραγούδια» (“Xenitemena Tragoudia”) [SOCAN / HybridSoundworks Inc., 2023] και κυκλοφορεί σε LP (δέκα tracks), CD (δεκατρία tracks) και digital.

Τα τραγούδια του Φύσσα είναι λαϊκά. Σύγχρονα λαϊκά, της νύχτας, σαν αυτά που τραγουδούν ο Αργυρός, ο Οικονομόπουλος κ.ά. Τα ονόματα δεν τα λέμε για να υποτιμήσουμε τα τραγούδια του Φύσσα, μα έτσι ως... πραγματικότητα. Και αν υπάρχει λόγος να το πάμε και πιο πίσω το πράγμα, η πιο τρανή επιρροή που προσωπικώς αναγνωρίζω στα συγκεκριμένα κομμάτια είναι εκείνη του αείμνηστου Αντώνη Βαρδή – που, νομίζω, αποτελεί ισχυρή αναφορά για τον Γιάννη Φύσσα. Και αυτό δεν μπορεί να είναι κακό, παρά μονάχα καλό.
Τα περισσότερα τραγούδια έχουν μουσικές του Γ. Φύσσα βεβαίως, αρκετά έχουν και στίχους δικούς του, και φυσικά όλα αυτά τα κομμάτια αποδίδονται από τον ίδιο. Περαιτέρω στα κομμάτια πρωταγωνιστεί ορχήστρα, με μπουζουξή επικεφαλής (ονόματα μουσικών δεν αναγράφονται), με το ρυθμικό τμήμα να είναι έντονα αποτυπωμένο, δίνοντας στα κομμάτια μια «νυχτερινή» όψη (και κάπως... λαϊκορόκ).
Δεν είμαι σίγουρος πόσο κοντά βρίσκεται ο Γιάννης Φύσσας με την σύγχρονη ελληνική λαϊκή, τραγουδιστική, πραγματικότητα. Ούτε γνωρίζω αν τα τραγούδια του απευθύνονται στους Έλληνες του Καναδά (αν υποτεθεί πως εκεί μπορεί να υποστηριχθούν και μέσω live). Εντάξει, ακροατές μπορεί να βρει από παντού, μέσω του διαδικτύου, αλλά βασικά αυτά τα τραγούδια θα αποδείξουν το πόσο μπορεί να μετράνε μόνον επάνω στην πίστα.
Ως τέτοια, ως τραγούδια της πίστας (της ελληνικής εν Ελλάδι πίστας), δεν είμαι πεπεισμένος ότι μπορούν να κάνουν άμεσο γκελ. Πολλά είναι κάπως μεγάλα σε διάρκεια, τετράλεπτα, πεντάλεπτα, και κάπου «χάνεσαι» σαν ακροατής. Περαιτέρω και η φωνή του Γιάννη Φύσσα δεν είναι από εκείνες που θα μπορούσε να πάνε τα κομμάτια μακριά, ή έστω πιο μακριά.
Ορισμένα από τα τραγούδια κουβαλάνε, επίσης, πολιτικά μηνύματα, όπως το «Πρωτομαγιά του ’76», που είναι γραμμένο για τον Αλέκο Παναγούλη, κάτι μάλλον παράξενο, ενώ άλλα (από στιχουργικής πλευράς) έχουν αναφορές στον Γιώργο Νταλάρα και τον Μανώλη Αναγνωστάκη («Ανθρώπινο κράμα»).
Καλά τραγούδια υπάρχουν στο άλμπουμ («Τα τραγούδια δεν ακούς», «Στην Αριστοτέλους» κ.λπ.), αλλά από ’κει και πέρα τι;
Το ότι κάνει το κέφι του και το χρηματοδοτεί κιόλας ο Γιάννης Φύσσας (και καλά κάνει) είναι ένα πρώτο. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο μετά απ’ αυτό...
Ωραίο το art-cover, που θυμίζει lounge-τουριστικό άλμπουμ από τα seventies.
Επαφή: https://www.facebook.com/yannisfyssas?locale=el_GR, 

https://li.sten.to/yfyssas?fbclid=IwAR3Lpr0yO65tQoEk94TVgjb5h8y-iw984gu6gRT94Fi5MYVVQbRTB0RKamE

σαν σήμερα, πριν από ένα χρόνο, έφυγε από τη ζωή ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΟΚOΤΑΣ – οι φαβορίτες και τα μακριά μαλλιά του, η σχέση του με το ρεμπέτικο και άλλα διάφορα

Ο θάνατος του Σταμάτη Κόκοτα (1937-2022) πέρυσι την 1η Οκτωβρίου καλύφθηκε σ’ ένα βαθμό από τα μέσα και τον Τύπο, ενώ κι εμείς εδώ στο LiFO.gr, σ’ ένα κάπως σύντομο κείμενό μας, μεγεθύναμε στην αγάπη, στην «τρέλα» που είχε ο μεγάλος αυτός ερμηνευτής για το αγωνιστικό αυτοκίνητο, μεταφέροντας πληροφορίες και φωτογραφίες από πρωτογενείς πηγές. https://www.lifo.gr/blogs/retronaut/i-latreia-toy-stamati-kokota-gia-agonistiko-aytokinito
Γράφτηκαν πολλά για τον Σταμάτη Κόκοτα, καλύφθηκαν πολλές πτυχές της καλλιτεχνικής διαδρομής του, όμως υπήρξαν και κάποιες διαστάσεις πολύ σημαντικές, που παρέμειναν στο περιθώριο – που δεν αναδείχθηκαν καθόλου και δεν αποτιμήθηκε η σημασία τους.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως ο Σταμάτης Κόκοτας είχε ξεκινήσει την πορεία του στο τραγούδι μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’50 (τότε λεγόταν Κοκοτός), σχηματίζοντας με τους φίλους του Κώστα Μουσάδη και Τάκη Τσωή το Τρίο Μπραζίλ – ένα από τα πιο φημισμένα τρίο της εποχής, με εμφανίσεις στα κέντρα (στον Καρυστινό, βασικά, δίπλα στην ορχήστρα του Γιώργου Μουζάκη) και τη δισκογραφία. Υπάρχουν διάφορες ηχογραφήσεις με το Τρίο Μπραζίλ από εκείνη την εποχή, και αποκλειστικά δικές του, και συνοδεύοντας τους Γιώτα Λύδια, Γιώργο Πασπάτη, Λάουρα κ.ά.
Το Τρίο Μπραζίλ φαίνεται πως διαλύεται στις αρχές του 1960, με τον Κόκοτα να πηγαίνει στο Παρίσι για σπουδές – εκεί όπου θα βρεθούν, λίγο αργότερα, και τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, βάζοντας μπροστά ένα καινούριο τρίο (με τον Σούλη Λάσκαρη στη θέση του Κόκοτα), που δεν ήταν άλλο από το περιώνυμο Trio Athénée, με την πολύ μεγάλη επιτυχία, στη Γαλλία και αλλού.

Φαβορίτες και μακριά μαλλιά
Ο Σταμάτης Κόκοτας επιστρέφει στην Ελλάδα, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, και όπως τον βλέπουμε στην ταινία του Γιώργου Σκαλενάκη «Διπλοπεννιές» (1966) είχε μαλλί και φαβορίτες, ήδη από εκείνη την εποχή, κάπως περισσότερο από το κανονικό. Επιστρέφοντας δηλαδή από την Γαλλία έχει αποφασίσει να αλλάξει σταδιακά την εμφάνισή του, υιοθετώντας μακρύ μαλλί και υπερμεγέθεις φαβορίτες, σε μιαν εποχή όπου και τα δύο, ταυτοχρόνως, ήταν παντελώς ασυνήθιστα και «απαγορευμένα».
Το 1967 οι φαβορίτες του ήταν πλέον αρκετά μεγαλύτερες από το κανονικό, ενώ ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του ’68, ήταν εντελώς υπερμεγέθεις, με το μαλλί του επίσης να μακραίνει συνεχώς.
Γενικά το στυλ «αγριανθρώπου» που είχε υιοθετήσει από τότε ο Σταμάτης Κόκοτας ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό, και ως τέτοιο αντιμετωπιζόταν με έχθρα από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Ακόμη και εντός της καλλιτεχνίας και του τραγουδιού, ακόμη και στον χώρο του ποπ-ροκ, το μαλλί πέρα από το «κανονικό» αντιμετωπιζόταν αρνητικά. Πριν από την δικτατορία ο Νίκος Μαστοράκης έγραφε στο περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» (τεύχος #59, 13 Ιουλ. 1966), έπειτα από ένα ταξίδι του στην Αμερική:
«Η Νέα Υόρκη... έχει θαυμάσια νεολαία. Λυπάμαι που σε γενικές γραμμές την βρήκα καλύτερη απ’ την δική μας, σε τρόπο σκέψεως και αντιδράσεις, αλλά είναι η αλήθεια. Υπάρχουν βεβαίως τα θλιβερά παραδείγματα –το Γκρήνγκουιτζ Βίλλατζ συγκεντρώνει την μακρυμαλλούσα, βρώμικη, δήθεν διανοούμενη νεολαία–, αλλά σ’ όλο τον κόσμο οι κανόνες είναι ίδιοι».
Ήδη από τότε, από τα μέσα του ’66, το μακρύ μαλλί ήταν συνυφασμένο μ’ ένα νέο και κυρίως μ’ ένα νεανικό κίνημα αμφισβήτησης, τους hippies, που ήδη αναπτυσσόταν στην Αμερική και που θα γινόταν παγκοσμίως γνωστό την επόμενη χρονιά.
Βεβαίως υπήρχαν και νέοι (σαν τον 25χρονο τότε Μαστοράκη), που όλα τούτα τα αντιμετώπιζαν ως «κίνδυνο», εξαπολύοντας τους γνωστούς γεροντίστικους μύδρους περί άπλυτων, βρωμιάρηδων κ.λπ.
Έτσι, αμέσως μετά από την επιβολή της δικτατορίας, θα ήταν και πάλι ο Νίκος Μαστοράκης, ξανά στους «Μοντέρνους Ρυθμούς» (τεύχος #80, 10 Μαΐου 1967), εκείνος που θα έσπευδε να καθησυχάσει τους αναγνώστες του, λέγοντάς τους πως η «βρωμιά», στην ποπ μουσική, ήταν ένα... ξένο φρούτο τέλος πάντων και πως δεν είχε σχέση με τα πατροπαράδοτα, ελληνικά, νεανικά ήθη. Διαβάζουμε:
«Η τάξι των νέων είναι αρκετά παρεξηγημένη κι η εθνική κυβέρνησι έχει να την αντιμετωπίση σαν πρόβλημα... Όσοι βλέπουν τα προβλήματά της από μακρυά νομίζουν ότι εκείνα τα παιδιά που αγαπούν την ξένη ελαφρά μουσική είναι τα ίδια με τα ξένα άπλυτα φρούτα, που αυτοαποκαλούνται μπήτινκς.(...) Τα δικά μας τα παιδιά αγαπούν την ξένη μουσική, αγαπούν τα συγκροτήματα, τον χορό, αλλά δεν μιμούνται αυτά που δεν φυτρώνουν στην Ελλάδα».
Η «εθνική κυβέρνησι» (διάβαζε χούντα) στο ξεκίνημά της απεχθανόταν το μακρύ μαλλί, τα μαλλιά γενικώς, και αυτό το έδειχνε εμπράκτως μέσω του σχετικού κυνηγιού, που είχε εξαπολύσει ο διαβόητος συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς, τότε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Όπως έλεγε ο ίδιος σ’ έναν λόγο του «προς φοιτητάς», στην Αθήνα, στις 5 Δεκεμβρίου 1968 (από το βιβλίο του «Λόγοι» του 1970):
«Με το κύμα της διαφθοράς εισήλασαν και ωρισμένες άλλες τάσεις παρακμής... δήθεν κοινωνικού περιεχομένου, όπως οι άπλυτοι μακρυμάλληδες χίππυς, που έδωσαν καταφύγιον στους ανικάνους και στους τεμπέληδες. Ειδικώς επ’ αυτού του θέματος, επειδή εγώ ησχολήθην εμπράκτως επιτρέψατέ μου να σας είπω ότι όταν τους συνελάμβανα και τους εκούρευα δεν το έκανα για να τους κόψω τα μαλλιά, αλλά δια να τους κόψω την νοοτροπία, που ήταν καταστρεπτική και γι’ αυτούς τους ιδίους και για την πατρίδα».
Το 1968 ήταν ακόμη σκληρά τα πράγματα γύρω από το θέμα «μακριά μαλλιά», αλλά παρ’ όλα αυτά είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στον Τύπο κείμενα, που επιχειρούσαν να αποφορτίσουν το ζήτημα, τοποθετώντας το σε μιαν άλλη πιο ρεαλιστική βάση. Έτσι, σ’ ένα ανυπόγραφο άρθρο στο περιοδικό «Γυναίκα» (τεύχος #491, 6-19 Νοε. 1968), με υπότιτλο «Τι κρύβεται πίσω από την τολμηρότητα των μακρυών μαλλιών;» διαβάζουμε ανάμεσα σε άλλα:
«Εκατό χρόνια μετά το θάνατο του Μυσσέ (σ.σ. Alfred de Musset, γάλλος ποιητής και λογοτέχνης, που έφερε μούσι και πλούσια κώμη) η νεολαία, που κυκλοφορεί σήμερα στους δρόμους, εξακολουθεί να του μοιάζη στην εμφάνιση. Όλοι εκείνοι, που λένε στους μακρυμάλληδες νέους πως χτενίζονται “σαν γυναίκες”, λησμονούν ότι οι άνδρες στην ρομαντική εποχή, στην αρχή του 19ου αιώνα, ήταν όλοι “καρηκομόωντες” (σ.σ. μαλλιαροί), ακόμη και οι Έλληνες οπλαρχηγοί του ’21 (θυμηθείτε τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη!). Το τι ακριβώς σημαίνει σήμερα η μόδα για τα μακρυά μαλλιά, τις δαντέλες και τα μαύρα βελούδα είναι δουλειά των κοινωνιολόγων, οι οποίοι, άλλωστε, έγραψαν πολλά σχετικά μ’ αυτό το θέμα. Πάντως, ο χείμαρρος των... τριχών και η μπαρόκ αντίληψη των σχεδιαστών μόδας είναι χαρακτηριστικά μιας ρομαντικής ευαισθησίας και μιας ρομαντικής αντιλήψεως».
Το άρθρο στην «Γυναίκα» δεν έχανε το point. Η σύνδεση των μακριών μαλλιών με τον ρομαντισμό γενικότερα, και ειδικότερα του χιπισμού με τον ρομαντισμό, και των φιλοσοφιών του underground με τον ρομαντισμό, και του ροκ με τον ρομαντισμό, και του Allen Ginsberg, του Jim Morrison, του Marc Bolan και απείρων άλλων με τον ποιητή, ζωγράφο και άλλα τινά William Blake ας πούμε, είναι κάτι το προφανές και αναλυμένο επαρκώς σε βιβλία και μελέτες (που έχουν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά). Δες ενδεικτικά τα: Λουίς Ραθιονέρο «Οι Φιλοσοφίες του Underground» [Οδυσσέας, 1980] και Ρόμπερτ Πάττισον «Το Ροκ στον Καθρέφτη του Ρομαντισμού» [Πρίσμα, 1992].
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/prin-apo-enan-hrono-efyge-apo-ti-zoi-o-stamatis-kokotas