ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 314

19/11/2020
Από τη στιγμή όπου ο Μητσοτάκης μιλάει για «ψεκασμένους», που δεν τηρούν τα «μέτρα», βάλλοντας επί της ουσίας κατά αθώων ανθρώπων, αποδίδοντάς τους γενικότερες ευθύνες τις οποίες δεν έχουν, όταν μάλιστα, και σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, η κοινωνία, στην συντριπτική πλειονότητά της, επιτελεί με το παραπάνω το καθήκον της, εγώ τείνω (τείνω, λέω) να υπερασπίσω ακόμη κι αυτούς.
Δεν κινδυνεύουμε από τις θεωρίες των ολίγων «ψεκασμένων», αλλά από τις πράξεις εκείνων που επιμερίζουν ευθύνες προς άλλους, αθωώνοντας μονίμως τους εαυτούς τους.
Όποιος επιτίθεται στους εν Ελλάδι «ψεκασμένους» –και δεν αναφέρομαι στην μονίμως ένοχη κυβέρνηση, που δι’ αυτού του τρόπου επιχειρεί να απαλλαγεί των ευθυνών της, αλλά σε σκεπτόμενους, υποτίθεται, ανθρώπους που ομνύουν στην ευημερία της κοινωνίας από προοδευτικές θέσεις– και δεν τα βάζει συνεχώς και μονίμως με την εξουσία, ΚΑΙ ΜΟΝΟ Μ' ΑΥΤΗΝ, κατά βάση θολώνει τα νερά, υπηρετώντας στην πράξη (χωρίς να το θέλει, εκτός κι αν το θέλει...) την πιο μαύρη αντίδραση.

19/11/2020
Τα κλειστά σχολεία είναι ένα από τα μεγάλα παράλληλα εγκλήματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η λεγόμενη «τηλεκπαίδευση», για δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, δεν είναι αναγκαίο κακό, για τους μαθητές και τις μαθήτριες, είναι απλώς καταστροφή. Μαθησιακή, γνωστική, ψυχική, συναισθηματική, κοινωνική κ.λπ., με συνέπειες που δεν κυριεύουν μόνο τα παιδιά, μα και για τις οικογένειές τους.
Με τις ανισότητες να βαθαίνουν στον μαθητόκοσμο, με τα πανεπιστήμια να βγάζουν στρατιές ανέργων, με τους... μη-πανεπιστήμονες ανέργους, υποαπασχολούμενους, ετεροαπασχολούμενους κ.λπ. να σπάνε όλα τα ρεκόρ (αν οι νέοι δεν έμεναν μαζί με τους γονείς τους μέχρι τα 40, αλλά είχαν την δυνατότητα να ανοίγουν δικό τους σπίτι από τα 25 τους είναι σίγουρο πως η ίωση δεν θα είχε την έξαρση που έχει) ένα είναι σίγουρο.
Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που ασκήθηκαν παντού με μανία μετά την πτώση του «υπαρκτού», βάλλοντας κατά του κοινωνικού κράτους (υγεία, παιδεία, πρόνοια, συντάξεις κ.λπ.), διαλύοντας παραγωγικούς τομείς της οικονομίας και δημιουργώντας έδαφος για να αναπτυχθούν, οι, εμβαπτισμένοι στις «καινοτομίες», απατεώνες, κλέφτες και αεριτζήδες, συνέβαλαν και συμβάλλουν τα μάλα όχι μόνο στην επέλαση της ίωσης, μα και στην συνεχή καταρράκωση της κοινωνίας.

18/11/2020
Κάθε μέρα Κυριακή...
[ένα ποίημα του Βαγγέλη Κάσσου]

SUSAN ALCORN QUINTET improv-jazz με pedal steel κιθάρα!

Πολύ ξεχωριστή μουσικός, που κινείται και προς jazz-αυτοσχεδιαστικούς χώρους εννοείται, η pedal steel κιθαρίστρια από τo Κλήβελαντ Susan Alcorn έχει καινούριο άλμπουμ (με το κουιντέτο της), το οποίον αποκαλεί  “Pedernal” [Relative Pitch Records, 2020]. Ένα άλμπουμ, πρωτότυπο, ιδιοσυγκρασιακό, απροσδόκητο ηχητικώς, που ολοκληρώνεται με την βοήθεια των Michael Feldman βιολί, Mary Halvorson κιθάρα, Michael Formanek κοντραμπάσο και Ryan Sawyer ντραμς. Πέντε συνθέσεις, όλες τις Alcorn, και πάμε να δούμε ορισμένες λεπτομέρειες – γενικότερες, που αφορούν την Alcorn και ειδικότερες που σχετίζονται με το συγκεκριμένο CD.

Ας πούμε λοιπόν για αρχή πως η Alcorn ηχογραφεί προσωπικά άλμπουμ από το 2000 και πως έχει ήδη να προτείνει καμιά 25αριά! Σ’ αυτά τα άλμπουμ θα την δεις βεβαίως να συνεργάζεται με πολλούς και διαφόρους (Eugene Chadbourne, Ellery Eskelin, Joe McPhee, Ken Vandermark, Chris Corsano κ.ά.), αλλά βασικά θα την ακούσεις σε τελείως ανορθόδοξα sessions. Γιατί ανορθόδοξα; Γιατί το όργανο που χειρίζεται η Alcorn, η pedal steel κιθάρα, δεν είναι από εκείνα που τα συναντάς καθημερινά στις τζαζ ηχογραφήσεις. Εντάξει, υπήρχε ο Buddy Emmons κάποτε, αλλά πόσους jazz steel κιθαρίστες μπορείς ακόμη να θυμηθείς;
Στο “Pedernal” η Susan Alcorn έχει, φυσικά, εκλεκτούς συμπαραστάτες, αλλά το γενικό πρόσταγμα είναι δικό της. Αυτή διαμορφώνει τα πλαίσια και τα περιβάλλοντα, με τον τελείως δικό της ήχο, και πάνω εκεί έρχονται να προστεθούν όλα τα υπόλοιπα όργανα, λαμβάνοντας θέσεις.
Το πρώτο track του άλμπουμ της, το φερώνυμο “Pedernal”, έχει ξεκάθαρες folk αναφορές (η μελωδία του δηλαδή), με τον απροκάλυπτο λυρισμό του να κυριαρχεί παντού. Το ηχόχρωμα τής pedal steel είναι μαγικό, φυσικά, αλλά από κοντά και τα υπόλοιπα όργανα, και βασικά το βιολί τού Michael Feldman, προσφέρουν ανάλογα ρίγη. 

Το 10λεπτο “Circular ruins” είναι ένα επόμενο καταπληκτικό track, που αναπτύσσεται αργά, τελείως ιεροτελεστικά στην αρχή, με ποικίλα breaks από το βιολί και την ηλεκτρική κιθάρα στην διαδρομή και με την pedal steel να παραδίδει μαθήματα... δημιουργικού αυθορμητισμού – πάντα με την παράλληλη συνεισφορά όλων των υπολοίπων οργάνων. 

Το 6λεπτο “R.U.R.” αναφέρεται στον τσέχο συγγραφέα Karel Čapek (R.U.R. από το θεατρικό του Rossumovi Univerzální Roboti ή Rossum’s Universal Robots επί το αγγλικότερον), ξεκινάει σε γρήγορο τέμπο, για να ολοκληρωθεί, μετά από μιαν εντελώς abstract συνομιλία ανάμεσα στα διάφορα όργανα, μ’ ένα fusion (τελευταίο) μέρος. 

Στο 13λεπτο “Night on Gdansk” η Alcorn δείχνει ως συνθέτρια τις ευρύτερες επιρροές της, που μπορεί να φθάνουν μέχρι και τον Olivier Messiaen, σ’ ένα track που εξελίσσεται καταιγιστικά ανά διαστήματα, και με την pedal steel να δίνει το σύνθημα για κάθε αλλαγή πλεύσης, για κάθε διακριτή μεταβολή. 

Το τελευταίο track του άλμπουμ, το “Northeast rising sun” είναι «συμβατικό», όπως ήταν και η εισαγωγή. Κι εδώ η μελωδία έχει έμπνευση παραδοσιακή, με την σύνθεση να ακούγεται αρκετά… nineties (μιαν εποχή στην οποίαν κυριαρχούσαν οι ethnic επιδράσεις), δίνοντας την ευκαιρία στην Halvorson για μια ωραία κιθαριστική επίδειξη.
Παράξενο, αλλά εξαιρετικό άλμπουμ, το λέμε και πάλι, από μία ξεχωριστή μουσικό, την Susan Alcorn, με καταπληκτικές δουλειές στο παρελθόν, η οποία συνεχίζει να κρατάει πολύ ψηλά τη σημαία.
Επαφή: www.susanalcorn.net

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΝΙΩΤΗΣ – ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΠΡΑΛΟΣ ταξιδιώτες της Σιωπής

Γνωστός συνθέτης του «έντεχνου λαϊκού» (εμφανίστηκε κατά πρώτον το 1997 με το «Ζωή Λαθραία» της Λιζέτας Καλημέρη), με κατεύθυνση περισσότερο προς το «λαϊκό», παρά προς το «έντεχνο», ο Μιχάλης Χανιώτης έχει καινούριο CD, το οποίον αποκαλεί «Ταξιδιώτες της Σιωπής» [Μετρονόμος, 2020]. Στο άλμπουμ αυτό ο Χανιώτης έχει γράψει μουσικές στα περισσότερα κομμάτια (σε λίγα έχουν γράψει και οι Τόλης Νήρας, Βαγγέλης Καπράλος), ενώ παίζει επίσης μπουζούκι και μπαγλαμά, με τους στίχους να ανήκουν στον Βαγγέλη Καπράλο (αν και στίχους, εδώ, έχουν γράψει επίσης οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Σιδέρης και ο ίδιος ο Μιχάλης Χανιώτης). Επίσης στο άλμπουμ υπάρχει μια πλειάδα ερμηνευτών (Εύα Σταμπολίδου, Αλέξανδρος Κούστας, Μιχάλης Χανιώτης, Θάνος Πολύζος, Ελένη Πακαπούκα, Μαίρη Χανιώτη), που τοποθετούνται αναλόγως με τα τραγούδια.

Το άκουσμα είναι συμπαθές, οπωσδήποτε, χωρίς όμως να διεκδικεί δάφνες ιδιαίτερου «ψαξίματος» ή κάποιας ουσιαστικής πρωτοτυπίας. Το «Ταξιδιώτες της Σιωπής» είναι ένα άλμπουμ χαμηλών γενικώς προσδοκιών, εννοούμε, χωρίς τούτο να σημαίνει πως δεν υπάρχουν, μεταξύ των δεκαπέντε κομματιών τού CD και κάποια που να ξεχωρίζουν. Θα ήταν εντελώς απίθανο, εξάλλου, κάτι τέτοιο να συμβεί – και βεβαίως δεν συμβαίνει.
Με τραγουδοποιιητικά στοιχεία που τα έχουμε συνηθίσει σε δίσκους του Νίκου Παπάζογλου (περισσότερο), του Θανάση Παπακωνσταντίνου (λιγότερο), του περισσότερο λαϊκού Ορφέα Περίδη ή και του Παντελή Θαλασσινού ακόμη, ο Μιχάλης Χανιώτης, με αναφορές στην παράδοση επίσης, και στηριγμένος στους στίχους του Βαγγέλη Καπράλου, τους οποίους διακρίνει, περαιτέρω, ένας αισθητισμός, μια εμμονή δηλαδή σε λαϊκές καταδηλώσεις, που έχουν νόημα επειδή είναι απλώς λαϊκές, όχι για κάποιον άλλη βαθύτερη αιτία, επιχειρεί να πει αυτά που θέλει να πει.
Οι καλές συνθέσεις ορισμένες φορές τον βοηθούν να το επιτύχει. Λέμε, ας πούμε για τα τραγούδια «Ταξιδιώτης της σιωπής» (με τον Αλέξανδρο Κούστα), που είναι, σίγουρα, όσον αφορά στην φόρμα, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του άλμπουμ, καθώς συμπλέκει, επιτυχώς, λαϊκές, ανατολίτικες και ροκ διαδρομές, το κάπως ελαφρύ ζεϊμπέκικο «Τη σκιά μου ακολουθώ» (Αλέξανδρος Κούστας), το επίσης ζεϊμπέκικο, που είναι περισσότερο μερακλίδικο, «Ράγισες ξανά» (Μιχάλης Χανιώτης), με το ωραίο εισαγωγικό ταξίμι, όπως και την πολύ ωραία μπαλάντα εκεί προς το τέλος «Χειμωνιάτικες πλατείες» (Αλέξανδρος Κούστας-Ελένη Πακαπούκα), σε μουσική και στίχους Βαγγέλη Καπράλου, που δίνει έναν άλλο τόνο στο άκουσμα.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 313

18/11/2020
Είναι αστείο να ισχυρίζονται, όσοι το ισχυρίζονται, πως ο Δημήτρης Ψαριανός έφθασε στο απόγειο της ερμηνείας του, με την πρώτη κιόλας δουλειά του, τραγουδώντας στον "Μεγάλο Ερωτικό". Με κάτι τέτοια (τα οποία λέγονταν και από παλιά) είχε αποπροσανατολιστεί η πορεία του ανθρώπου. Είχαν κάνει κακό, εννοώ, στην διαδρομή του τέτοιες κουβέντες.
Για μένα ωριμότερες, σημαντικότερες, θα τις χαρακτήριζα θείες τις ερμηνείες του, κλάσεις πάνω από εκείνες στον "Μεγάλο Ερωτικό", είναι αυτές στο "Κέντρο Διερχομένων" του Μαμαγκάκη, δέκα χρόνια αργότερα, το 1982.
Και τα τρία τραγούδια που λέει εκεί ο Ψαριανός είναι συγκλονιστικά. Οι ερμηνείες του εννοώ είναι συγκλονιστικές, γιατί, εκτός των άλλων (εκτός δηλαδή της συναισθηματικής δύναμης που όφειλε και κατόρθωσε να βγάλει), κλήθηκε να ερμηνεύσει και πολύ δύσκολα τραγούδια. Αυτή είναι η κορυφή του. Απλησίαστη από το σύνολο σχεδόν των συνάδελφών του. Μέγας ερμηνευτής, και σφόδρα υποτιμημένος.
https://www.youtube.com/watch?v=xQr7DN1JuVM

17/11/2020
«(…). Μεσημέρι-απόγευμα: Μία-μία φτάνουν οι ειδήσεις για τα Γυμνάσια και τις Σχολές που απεργούν σε ένδειξη συμπαράστασης και συμμετοχής. Οι διάφορες Σχολές και τα Γυμνάσια φτάνουν στο Πολυτεχνείο σε παράταξη, με συνθήματα και με πλακάτ. ‘Το τάδε Γυμνάσιο συμπαραστέκεται στο Πολυτεχνείο’. Ο κόσμος πιάνει από το Μουσείο και φτάνει σχεδόν μέχρι την Ομόνοια. Έχει μαθευτεί για τους Μεγαρείς ότι έχουν κατέβει στο Πολυτεχνείο.(…) Οι οικοδόμοι κάνουν επεισοδιακό κατέβασμα, με πλακάτ, ο ένας πάνω στους ώμους του άλλου, ξεμπράτσωτοι, τρέχοντας από την μία άκρη της συγκέντρωσης στην άλλη. Η παρουσία των μαθητών είναι πολύ έντονη. Περνάνε και δικά τους συνθήματα ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ-ΜΑΘΗΤΕΣ. Έχουν κατέβει: Σιβιτανίδειος, Δοξιάδης, ΚΑΤΕ, Κρόνος, Δέλτα, Αναστασιάδης, ΠΑΛΜΕΡ (όλες αυτές με πλακάτ κι επώνυμα) και άλλες που, πιθανόν, δεν είδα ή δεν θυμάμαι ή δεν κατέβηκαν επώνυμα».
Συλλογική Έκδοση «Να Σηκώσουμε Ψηλά τη Σημαία του Νοέμβρη [έκδοση Ε.Κ.Κ.Ε. – Α.Α.Σ.Π.Ε.]

Η συμμετοχή της ιδιωτικής εκπαίδευσης στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου υπήρξε σημαντική. Το 1973 στις σχολές εισάγονταν λίγοι φοιτητές. Οι περισσότεροι υποψήφιοι, το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας έμενε «απ’ έξω». Οι περισσότεροι δούλευαν, άλλοι σπούδαζαν στις ιδιωτικές σχολές, πολλοί σπούδαζαν και δούλευαν ταυτόχρονα.
Σ’ αυτό το τεύχος της Τεχνικής Εκλογής από τον Οκτώβριο του 1973 (ένα μήνα πριν το Πολυτεχνείο), με το πολύ ωραίο «ποπ/ψυχεδελικό» εξώφυλλο, καταγράφονται, σ’ ένα χρήσιμο αφιέρωμα, οι ιδιωτικές Τεχνικές Σχολές που λειτουργούσαν τότε στην Αθήνα (Αναξαγόρας, ΑΣΜΕ, ΑΤΟΜ, Κοντολέφα, ΤΌΜΣΟΝ κ.λπ.), που έπαιξαν και αυτές τον δικό τους ρόλο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

17/11/2020
Απόψεις, απόψεις, απόψεις... για το Πολυτεχνείο και για ό,τι άλλο. Κουράστηκα να διαβάζω απόψεις. Και μάλιστα απόψεις ό,τι να ’ναι, κυρίως καθεστωτικές, ανούσιες, γελοίες, από άτομα που αγνοούν την ιστορία, που δεν έχουν ούτε δέκα βιβλία για το Πολυτεχνείο στη βιβλιοθήκη τους (κανονικά θα έπρεπε να πω ότι δεν έχουν ούτε ένα, αλλά τέλος πάντων).
Με τι θράσος γράφουν κάποιοι δεν μπορώ να καταλάβω. Άνευ πηγών, ψαξίματος κ.λπ., προσωπικά δεν καταδέχομαι να γράψω ούτε λέξη. Όχι δεν μπορώ, δεν καταδέχομαι. Κι αν λέω καμιά άποψη εδώ πέρα, σε κανα ποστ, δεν θεωρώ ότι γράφω κείμενο. Τα κείμενα πρέπει να είναι βαρβάτα, να εμπεριέχουν κόπο, δουλειά, να στηρίζονται σε σοβαρή ενασχόληση με τα πράγματα, αλλιώς είναι φλούδια. Θα πρέπει να προτείνουν πράγματα, να βγάζουν από το σκότος λεπτομέρειες, να μεγεθύνουν σε λεπτομέρειες, να πληροφορούν και να μορφώνουν. Κάτι ν’ αφήνουν. Όχι «απόψεις», αβασάνιστες, του συρμού, της σειράς, χωρίς ίχνος σεβασμού προς την ουσία της γραφής.
Προσέξτε τώρα εδώ τι σας έχω. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να το κάνω κείμενο, αλλά τι να πρωτοκάνεις κιόλας. Δεν προλαβαίνουμε...

Κοιτάξτε την φωτογραφία του Βασίλη Καραγεώργου. Μέρες Πολυτεχνείου 1973. Αντιλαμβάνεστε που είμαστε... Στουρνάρη και Πατησίων. Θέατρο ΑΛΦΑ (Πατησίων 37 & Στουρνάρη η ακριβής διεύθυνση). 

Φαίνεται σχεδόν και το έργο, που παιζόταν εκείνες τις μέρες στο θέατρο. Οι Κλειδοκράτορες του Μίλαν Κούντερα, σε σκηνοθεσία Στέφανου Ληναίου, μετάφραση Έρσης Βασιλικιώτη και μουσική του Βασίλη Δημητρίου, με τους Στέφανο Ληναίο, Έλλη Φωτίου, Ανδρέα Φιλιππίδη, Χρήστο Δαχτυλίδη, Νίκο Βανδώρο, Ντενίζ Μπαλτσαβιά κ.ά.
Το έργο ταλαιπωρήθηκε από την χούντα, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Παύτηκε για κάποιο διάστημα, απαγορεύτηκε ο ζωντανός διάλογος με τους θεατές μετά την παράσταση, ενώ και επί μεταπολίτευσης δεν προβλήθηκε την πρώτη φορά από την τηλεόραση (είχε ανακοινωθεί) λόγω... μεγάλης διάρκειας, για να προβληθεί τελικά ύστερα από δυο μήνες, τον Οκτώβριο του ’76.
Το έργο είναι φοβερό (το είδα χθες το βράδυ στο YouTube) δεν θέλω να πω τίποτα εδώ επ’ αυτού και όποιος έχει χρόνο και όρεξη ας το δει από το λινκ, που δίνω στα σχόλια...

17/11/2020
Πέθανε στα 72 του, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου, ο πολύ σημαντικός τραγουδιστής (και τραγουδοποιός) Δημήτρης Ψαριανός.
https://www.youtube.com/watch?v=4TluJLOTgbM

JUNK MAGIC «προχωρημένη» electronic-jazz

Το 2004 ο αμερικανός πιανίστας και κιμπορντίστας (50χρονος σήμερα) Craig Taborn είχε κυκλοφορήσει ένα electronic-jazz άλμπουμ υπό τον τίτλο “Junk Magic” [Thirsty Ear]. Στην πορεία, ο τίτλος εκείνος του δίσκου μετατράπηκε σε σχήμα, και κάπως έτσι, σήμερα, έχουμε κι ακούμε ένα CD προχωρημένης electronic-jazz των Junk Magic, το “Compass Confusion” [Pyroclastic Records, 2020], που έχει πολλά πράγματα να πει.

Κατ’ αρχάς να σημειώσουμε πως ο Craig Taborn είναι ένας από τους πιο δραστηριοποιημένους και καινοτόμους πιανίστες-κιμπορντίστες στον χώρο τής σύγχρονης jazz, κάτι που μαρτυρούν και οι πιο πρόσφατες παρουσίες του στην ECM, στο φοβερό “Sun of Goldfinger” (2019) των David Torn / Tim Berne / Ches Smith ή στο ντούο του με τον Vijay Iyer “The Transitory Poems”, όπως το ίδιο μαρτυρά και η συμβολή του σε δεκάδες projects και σχηματισμούς (Chris Lightcap’s Bigmouth, Chris Potter Underground κ.λπ.).
Οι Junk Magic, που αποτελούνται από σημαντικά ονόματα της σύγχρονης σκηνής (Chris Speed σαξόφωνο, κλαρίνο, Mat Maneri βιόλα, Craig Taborn πλήκτρα, ηλεκτρικό πιάνο, Erik Fratzke μπάσο, David King ακουστικά και ηλεκτρονικά ντραμς) παρουσιάζουν στο “Compass Confusion” επτά κομμάτια, όλα συνθέσεις του Taborn, τα οποία, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενσωματώνουν εντός τους τα ηλεκτρονικά. Φυσικά υπάρχει μια κυρίαρχη τζαζ-προσέγγιση στο υλικό, με τα ηλεκτρονικά όμως να ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους – καθώς άλλοτε συμβάλλουν προς μιαν jazz... περισσότερο pop ή και funk (άκου ας πούμε το εισαγωγικό “Laser beaming hearts”), ενώ άλλοτε η παρουσία τους είναι περισσότερο διαβρωτική, υπαινιχτική, περιβαλλοντική, πειραματική, jazz-avant δηλαδή. Ένα τέτοιο track είναι το αμέσως επόμενο, το “Dream and guess”, με το 9λεπτο “Compass confusion / Little love gods” που ακολουθεί να περιλαμβάνεται μεταξύ των ωραιοτέρων της σειράς (με τα πλήκτρα σε πολύ ενεργό ρόλο, είτε «μπροστά» είτε «πίσω»). Το 11λεπτο σχεδόν “The science of why devils smell like sulfur” είναι το πιο μακρύ κομμάτι του CD των Junk Magic, και συγχρόνως το πιο avant, το πιο free, το πιο απροσάρμοστο και το πιο περιπετειώδες. Ο David King στα ντραμς ελέγχει και καθορίζει το υπό ανάπτυξη περιβάλλον, με τους Taborn (πιάνο) και Maneri (βιολί) να «συνομιλούν» πάνω από εκρηκτικό ρυθμικό στρώμα, και με τα υπόλοιπα όργανα (πνευστά, μπάσο) να «γεμίζουν» σθεναρά. Εξαιρετικό track!
Τα τρία τελευταία κομμάτια τού Compass Confusion”, δηλαδή τα “The night land”, “Sargasso” και “Sunsets forever”, απλώς επιβεβαιώνουν πως το “Compass Confusion” δεν είναι ένα τυχαίο άλμπουμ σύγχρονης jazz, μα μια ολοκληρωμένη και πλήρης αισθητική πρόταση, που δεν πρέπει, με τίποτα, να περάσει απαρατήρητη.
Επαφή: www.craigtaborn.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 312

15/11/2020
Το να βγαίνει ο τότε Ρηγάς επί Πολυτεχνείου (και νυν ακροδεξιός) Χρύσανθος Λαζαρίδης, στο liberal.gr, και να κατηγορεί το ΚΚΕ πως... είχε καταγγείλει την εξέγερση στο Πολυτεχνείο ως... «έργο 350 προβακατόρων», στηριγμένος (o Λαζαρίδης) στο πλαστό κείμενο που γράφτηκε δήθεν από την Συντονιστική Επιτροπή, και που είχε δημοσιευθεί στο περιβόητο 8ο φύλλο της Πανσπουδαστικής (Γενάρης-Φλεβάρης 1974), είναι αισχρό, βδελυρό και γελοίο. Απευθύνεται δε μόνον σε αγράμματους φασίστες-φελελέρες, για να τους... εμψυχώσει.
Το ΚΚΕ μπορεί να είχε τις επιφυλάξεις του για την κατάληψη και αυτό το ομολογεί και το ίδιο, σε όλα εκείνα που εγκρίθηκαν στην 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του το 1976 [εκδόσεις Οδηγητής, 1983], αλλά το να βγαίνει τώρα ένας ακροδεξιός, και τότε Ρηγάς, και να κατηγορεί το ΚΚΕ πως υιοθετούσε τo ανόητο πυροτέχνημα της προβοκάτσιας (κάτι που το αποδέχονται και το πλασάρουν μόνον οι φασίστες, πια) είναι άνω ποταμών.
Να υπενθυμίσει κάποιος στον τότε Ρηγά Χρύσανθο Λαζαρίδη πως το ΚΚΕ Εσ. είχε αποδεχθεί το «πείραμα Μαρκεζίνη», για συμμετοχή σε «εκλογές» (υπό τον Παπαδόπουλο ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας), ενώ ο εκ των ηγετικών στελεχών του Μπάμπης Δρακόπουλος είχε κάνει το βράδυ της 14ης Νοέμβρη εκείνη τη δήλωση, για την οποία θα έπρεπε να ντρέπονται όλοι οι Ρηγάδες της εποχής, αλλά όχι και ο ακροδεξιός σήμερα Λαζαρίδης.
«Η εξέλιξη στον τόπο μας έχει περιέλθει σε λεπτό σημείο. Παράλληλα στο ευρύτατο δημοκρατικό ενωτικό κίνημα που αξιώνει την είσοδο στη δημοκρατική ομαλότητα[sic], σκοτεινές δυνάμεις[sic] εργάζονται για να φράξουν το δρόμο προς την κατεύθυνση αυτή και οργανώνουν προκλήσεις[sic] για να δικαιολογήσουν την επιβολή στρατοκρατικών μέτρων[sic]…».

15/11/2020
Διακινείται συνεχώς από τους νεο-ακροδεξιούς, τους φιλελέδες και τους άσχετους η «άποψη» πως η χούντα δεν τελείωσε το ’73 και πως το Πολυτεχνείο το μόνο που κατόρθωσε ήταν να φέρει μία χούντα ακόμη χειρότερη. Άρα, και με λίγα λόγια, έκανε κακό και καμία τιμή δεν του πρέπει... γιατί εκεί θέλουν να καταλήξουν.
Τρίχες. Ανιστόρητα και γελοία πράγματα.
Η χούντα όντως τελείωσε το ’73, καθώς οι φοιτητές φαίνεται πως ήταν οι μόνοι (όσοι απ’ αυτούς τέλος πάντων), που είχαν ψυλλιαστεί τις πολιτικές κινήσεις του Παπαδόπουλου, ο οποίος καθώς διαπίστωνε να ανεβαίνει η φοιτητική αναταραχή, ήδη από το καλοκαίρι του ’73, πλάσαρε, και γι’ αυτό το λόγο, την δήθεν «πολιτική λύση» Μαρκεζίνη τον Οκτώβριο, για να εκτονώσει την έκρηξη και να αποφύγει, βασικά, μια ριζοσπαστικοποίηση του λαού, που ήδη ασφυκτιούσε (και για οικονομικούς λόγους).
Οι φοιτητές, με άλλα λόγια, «έπιασαν» τι πήγαινε να γίνει – να κατσικωνόταν η χούντα στο σβέρκο μας για καμιά δεκαετία ακόμη, μέσω της «πολιτικής λύσης», και κάπως έτσι του τη γ@μησαν (του Παπαδόπουλου), ο οποίος Παπαδόπουλος, υπενθυμίζω, στο σύνταγμα του ’73 προέβλεπε για τη δική του θέση θητεία μέχρι το 1981!
Αυτό οι φασίστες, οι ακροδεξιοί, οι φιλελέδες και διάφορα άλλα πολιτικά κουμάσια δεν πρόκειται να το συγχωρέσουν ποτέ στους φοιτητές. Γι’ αυτό το Πολυτεχνείο θα είναι πάντα για ’κείνους κόκκινο πανί. Θα το διαστρεβλώνουν, θα το υποβαθμίζουν, θα το συκοφαντούν, θα το απαξιώνουν. Γιατί, στην πράξη, το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια στενά φοιτητική εξέγερση, καθώς τούτη γρήγορα εξελίχθηκε σε μια κανονική κοινωνική εξέγερση από τα κάτω, με τη συμμετοχή του λαού δηλαδή και όχι μόνο των φοιτητών –το μόνο, δηλαδή, που μισεί και νοιώθει ως αληθινή απειλή το πολιτικό σύστημα–, η οποία καταπνίγηκε στο αίμα εν τη γεννέσει της.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έριξε το μήνυμα πως μόνο ο αγώνας θα μπορούσε να ανατρέψει τη δικτατορία, πως μόνο η μαζική κινητοποίηση θα μπορούσε να ταρακουνήσει τους συνταγματάρχες και περαιτέρω πως οι μάζες ήταν τελικά καταδικασμένες μπροστά στη στρατιωτική υπεροπλία του καθεστώτος.
Το Πολυτεχνείο ήταν εκείνο που ουσιαστικά ενταφίασε την δικτατορία, η οποία θα έπεφτε τους επόμενους μήνες έτσι κι αλλιώς, και ανεξάρτητα από την προδοσία τής Κύπρου, από εσωτερικές έριδες, από την ευρωπαϊκή απομόνωση (μετά τα γεγονότα του Νοέμβρη), από την αποτυχία διαχείρισης των «πολιτικών λύσεων», και βεβαίως από την οικονομική τελμάτωση λόγω κατάρρευσης του Bretton Woods και των εκρηκτικών ανοδικών τιμών πετρελαίου και πληθωρισμού.
Η χούντα, λοιπόν, όντως τελείωσε το ’73 και το Πολυτεχνείο ήταν εκείνο που υπέγραψε το πιστοποιητικό θανάτου της, σκάβοντάς της και τον λάκκο. Την τυπική ταφόπετρα δεν έβαλε μόνο. Αυτό ας το ξέρουν τουλάχιστον οι «δικοί μας».
Το λέω, γιατί και διάφοροι «δικοί μας» λένε και γράφουν «ό,τι να ’ναι».

15/11/2020
>>Συναγερμός στην ΕΛ.ΑΣ. για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Όλες οι δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις από 4 άτομα και πάνω απαγορεύονται από τις 5 τα ξημερώματα της 15ης Νοεμβρίου μέχρι τις 9 το βράδυ της 18ης Νοεμβρίου - Πρόστιμα 3.000 ευρώ για τα φυσικά πρόσωπα και 5.000 ευρώ για τα νομικά πρόσωπα<<

Πάντα στην υπηρεσία του λαού και του έθνους...

14/11/2020
Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο διάφοροι που δεν τα ξέρουν καλά τα πράγματα, ημιμαθείς και ψιλο-άσχετοι, θυμούνται να βρίσουνε τον Μαστοράκη λόγω Πολυτεχνείου. Μέχρι και το Documento έγραψε χθες >>Μπογδάνος ο «Μαστοράκης των ΜΑΤ» στο Πολυτεχνείο<<! Τι λένε οι άνθρωποι! Τελείως... ό,τι να ’ναι.
Όπως έχω ξαναγράψει, κανείς δεν ανακηρύσσεται προοδευτικός ή αντιφασίστας αν πετάξει μια κούφια αντιχουντική κορώνα. Όποιος ασχολείται με την ιστορία οφείλει να ψάχνει καλά τα πράγματα, να μην μεταφέρει ό,τι ακούει από ’δω κι από ’κει, να ερευνά μόνος του, να βάζει το μυαλό του να δουλέψει (πολύ βασικό αυτό – το βασικότερο όλων) και μετά να μιλάει ή να γράφει.
Προσωπικά, έχω πει μια πρώτη γνώμη για την περιβόητη εκπομπή του Μαστοράκη για το Πολυτεχνείο και δεν θα την επαναλάβω εδώ. Όποιος ενδιαφέρεται ας ψάξει να βρει τι έχω γράψει εδώ ή στο δισκορυχείον (όταν, δε, έρθει η κατάλληλη ώρα θα κάνω και κάτι ευρύτερο).
Τώρα όμως, όταν όλοι θυμούνται τον Μαστοράκη για να του τα χώσουν λόγω της εκπομπής του για το Πολυτεχνείο (υπάρχουν δεκάδες άλλα πολύ πιο σημαντικά θέματα, από εκείνη την εκπομπή, για να του τα χώσεις και να του κάνεις κριτική), εγώ κάνω αυτό το ποστ για να αναδείξω κάτι άλλο (που να τον αφορά).

Να πω λοιπόν –δεν το λέω πρώτος εγώ, φυσικά– πως ο Μαστοράκης είναι ο πατέρας της ελληνικής τηλεοπτικής «επιστημονικής φαντασίας», με τις σειρές του «Συνωμοσία της Σιωπής» και «Οι Εξωγήινοι» ή «Εισβολή από Άλλο Πλανήτη». Δείτε αυτό το δημοσίευμα, από τις ημέρες του Πολυτεχνείου (Νοέμβρης 1973) και κάτι ακόμη στα σχόλια...
[Δεν θα δεχθώ σχόλια, εδώ, περί Μαστοράκη-Πολυτεχνείου, το λέω για να μην υπάρξει παρεξήγηση. Όποιος θέλει να σχολιάσει περί Μαστοράκη-επιστημονικής φαντασίας –καθότι υπάρχουν και οι ταινίες του– πολύ ευχαρίστως]

14/11/2020
>>Η περίπτωση Μπουρλά φέρνει στο σωστό επίπεδο όλη τη σχετική συζήτηση. Το brain drain αφορά πρωτίστως επιστήμονες με επάρκεια και φιλοδοξίες που βρίσκονται λίγο πάνω από το μέσο επίπεδο. Μέχρις εκεί. Για αυτούς, ναι, ας χυθούν δάκρυα, γιατί λες ότι θα μπορούσαν να μείνουν στην Ελλάδα, κάνοντας και τις απαραίτητες εκπτώσεις. Ομως, από ένα σημείο και μετά, είναι αστείο να το συζητάς. Η Ελλάδα δεν χωράει πολύ μεγάλα όνειρα. Πηγή: Protagon.gr<<
>>Ο Διευθ. Σύμβουλος της Pfizer, Albert Bourla, πούλησε το 62% των μετοχών του την ίδια ημέρα που η εταιρεία δημοσίευσε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της μελέτης για το εμβόλιο κατά της COVID-19. Αυτή η ανακοίνωση έστειλε στα ύψη τις μετοχές της εταιρείας με μια αύξηση περίπου 15%. Ειδικότερα, ο Bourla πούλησε 132.508 μετοχές σε μέση τιμή 41,94$ ανά μετοχή που σημαίνει περίπου 5,6 εκατ. δολάρια συνολικά.<<
Κρίμα που δεν γίναμε κι εμείς... επαρκείς και φιλόδοξοι κτηνίατροι, με πολύ μεγάλα όνειρα, λίγο πάνω από το μέσο επίπεδο, ή και αρκετά πιο πάνω, με... ειδίκευση στο να πουλάμε «αέρα κοπανιστό» και να κερδίζουμε εκατομμύρια.
Κανένας δεν θα χύσει δάκρυα για 'μας...

14/11/2020
Αυτό που συμβαίνει με την ίωση covid-19 στη χώρα, τούτη τη στιγμή, είναι 10πλάσιας τάξης έγκλημα σε σχέση με όσα (εγκληματικά) συνέβησαν ή δεν συνέβησαν στην πυρκαγιά στο Μάτι το καλοκαίρι του 2018, αλλά διώξεις για κακουργήματα δεν θα δούμε... 

Κανείς δεν πρόκειται να τιμωρηθεί για την ανομολόγητη έκθεση της χώρας, λόγω βασικών παραλείψεων της πολιτείας, στο έλεος της ίωσης.

THE JCA ORCHESTRA μια big band με ιστορία στην πιο πρόσφατη ηχογράφησή της

Όπως είχαμε γράψει και παλαιότερα (2016): Η Jazz Composers Alliance Orchestra (JCAO) δεν είναι νεοφερμένη ορχήστρα. Περιφέρεται στην ανατολική μεριά των ΗΠΑ από 30ετίας (σ.σ. τώρα περισσότερο), έχοντας στο παλμαρέ της συνεργασίες με τους Julius Hemphill, Sam Rivers και Oliver Lake. Ο Darrell Katz είναι από ’κείνα τα χρόνια ενορχηστρωτής, διευθυντής και παραγωγός της, κατορθώνοντας… να συντηρήσει (μέσα στα χρόνια) μια συμπαγή ομάδα.

Βεβαίως στο πιο νέο άλμπουμ της ορχήστρας, το “Live at The BPC” [JCA Recordings, 2020], δηλαδή την παράστασή της στο Berklee Performance Center, στην Βοστώνη, στις 4/10/2018, ο Katz διευθύνει μόλις σε ένα από τα έξι tracks του CD (στα υπόλοιπα διευθύνουν οι Tino D’ Agostino και David Harris), αλλά αυτό δεν έχει, τελικώς, κάποιαν ιδιαίτερη σημασία, όσον αφορά στους αισθητικούς προσανατολισμούς και την αξία της ορχήστρας. Η μπάντα είναι αυτή που είναι (θυμόμαστε, για παράδειγμα, το θαυμάσιο δικό της “Rats Live On No Evil Star”, από το 2018), έχοντας να παρουσιάσει, φυσικά, άξιους σολίστες, οι οποίοι συνοδεύονται, μάλιστα, και από ένα έξτρα τρίο εγχόρδων, το Strings Theory Trio – που προσφέρει, στα tracks που συμμετέχει, ξεχωριστά ηχοχρώματα.
Το πρώτο κομμάτι είναι το “Romanople”, σύντμηση των λέξεων Rome και Costantinople, είναι σύνθεση της βιολίστριας της ορχήστρας και μέλους του Trio Mimi Rabson και ξεχωρίζει, φυσικά (και) για τα oriental στοιχεία της. Ξεχωριστή η παρουσία του κλαρίνου (Phil Scarff) και βεβαίως των εγχόρδων, που προσθέτουν στην σύνθεση έναν αέρα μεγαλοπρέπειας.
Το επόμενο track είναι το “The latest”, σύνθεση του τρομπονίστα και τουμπίστα David Harris. Το πλαίσιο εδώ το καθορίζει η Ανατολή, προσανατολισμένο αυτή τη φορά προς την μεριά της βαθιάς (πεντατονικής) Ασίας. Η φωνή έχει ρόλο εδώ (Rebecca Shrimpton), όπως επίσης το βαρύτονο σαξόφωνο (Melanie Howell-Brooks) και η ηλεκτρική κιθάρα (Norm Zocher). Επιρροές από McCoy Tyner εποχής “Fly with the Wind” (1976) παραδέχεται και ο συνθέτης του κομματιού.
Το σχεδόν 16λεπτο “The sixth snake”, που ακολουθεί, είναι σύνθεση του τρομπονίστα Bob Pikington. Πρόκειται για ένα «δύστροπο» και πολυδαίδαλο κομμάτι, με αναφορές στην ιαπωνική κουλτούρα, που φέρει βεβαίως «τρομπονική» υπογραφή, όπως και επιρροές από τον «δάσκαλο» Bob Brookmeyer. Το σοπράνο σαξόφωνο κρατάει ένα πολύ ουσιαστικό μέρος των soli (Lihi Haruvi), με την σύνθεση να ολοκληρώνεται μέσα από επάλληλες οργανικές συμβολές, σημαντικό μέρος των οποίων ανήκουν στα έγχορδα.
“Orange, yellow, blue” είναι ο τίτλος του επόμενου track (κι αυτό σύνθεση του David Harris), που διακρίνεται και για τα εκτεταμένα αυτοσχεδιαστικά μέρη του. Σαν σύνθεση διαθέτει μια γκρούβα, προσφέροντας δυναμικά γεμίσματα σε τρομπόνι, με ταυτόχρονο (πολύ) ενισχυμένο ρυθμικό τμήμα. Εξαιρετικό track, από τα ωραιότερα της σειράς.
Προτελευταία σύνθεση η 19λεπτη “A wallflower in the Amazon” του Darrell Katz, βασισμένη σ’ ένα ποίημα της συζύγου του (που δεν βρίσκεται στην ζωή) Paula Tatarunis (τραγουδά η Rebecca Shrimpton). Η σύνθεση έχει ροκ χαρακτηριστικά, αλλά η Shrimpton τραγουδά σαν τζαζ ερμηνεύτρια και όχι σαν ροκ – κάτι που δίνει στο track μια επιπλέον πρωτοτυπία.
Το “Live at The BPC” θα ολοκληρωθεί με το “Super eyes - Private heroes” της Mimi Rabson. Η σύνθεση αναφέρεται στους κινηματογραφικούς σούπερ ήρωες, η αίσθησή της είναι ποπ, με στοιχεία «τζεϊμσμποντικού» soundtrack, αποδεικνύοντας και αυτή από την μεριά της τον περιπετειώδη τρόπο, με τον οποίον αντιλαμβάνεται το ρεπερτόριό της η JCA Orchestra.
Επαφή: www.jazzcomposersalliance.org

ο Ντέμης Ρούσσος και η Μαρινέλλα την εποχή του Πολυτεχνείου – ένα τραγούδι που το είπαν και οι δύο ερμηνευτές και που δημιούργησε προβλήματα, καθώς η χούντα ανέκοψε την πορεία του το 1973

Δεν είναι τόσο γνωστή η ιστορία που θα σας διηγηθούμε στη συνέχεια, και όσον αφορά στο σύνολό της, αλλά κυρίως όσον αφορά στις λεπτομέρειές της (γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία). Το λέμε, επειδή οι ανακρίβειες που έχουν περάσει στο διαδίκτυο είναι πάρα πολλές, με αποτέλεσμα όποιος ενδιαφερθεί να μάθει γύρω από τι είχε συμβεί μ’ ένα πολύ ωραίο ελληνικό τραγούδι, που το είχαν πει δύο κοσμαγάπητοι καλλιτέχνες, και περαιτέρω πώς εκείνο το τραγούδι είχε συνδεθεί με τα «πολιτικά ήθη» μιας εποχής (1973), να πέφτει πάνω σε τοίχο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν...
Το 1972 το άστρο του Ντέμη Ρούσσου δεν είχε ακόμη μεσουρανήσει στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Βεβαίως είχε κάνει την μεγάλη επιτυχία με τους Aphrodite’s Child, ως μπασίστας και κυρίως ως τραγουδιστής τους, αλλά ακόμη η προσωπική καριέρα του, μετά την διάλυση του συγκροτήματος, δεν είχε μπει σε τροχιά απογείωσης.
Είχε γράψει βεβαίως το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του ο Ρούσσος, το “Fire and Ice” [Philips, 1971], που έγινε γνωστό και ως “On the Greek Side of my Mind”, έκανε και κάποιες επιτυχίες στην κεντρική Ευρώπη, καθώς το “We shall dance” έφθασε μέχρι τη θέση 4 στο ολλανδικό τσαρτ και μέχρι τη θέση 9 στο βελγικό, το 1971, αλλά τίποτα ακόμη δεν έδειχνε τον πανζουρλισμό που θα επικρατούσε, με τις εμφανίσεις και τα τραγούδια τού... αγριάνθρωπου με την κελεμπία (χαρακτηρισμός που, χάριν αστειότητος, είχε αποδώσει ο ίδιος στον εαυτό του), πρώτα στην Ευρώπη και μετά σε όλο τον κόσμο (ας αφήσουμε τις ΗΠΑ κατά μέρος, γιατί εκεί η «επιτυχία» είναι κάτι τελείως διαφορετικό, που εξαρτάται από πάμπολλους, διαφορετικούς, παράγοντες).
Μία πολύ σημαντική κίνηση για την εξέλιξη της καριέρας τού Ντέμη Ρούσσου ήταν η παρουσία του σ’ ένα πολύ δημοφιλές φεστιβάλ ποπ-ροκ και ελαφράς, γενικότερα, μουσικής, της εποχής, που διεξαγόταν από το 1966 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Λέμε για το VII Festival da Canção Popular, την έβδομη διοργάνωσή του δηλαδή, που θα στηνόταν στην βραζιλιάνικη μεγαλούπολη στο διάστημα 16 Σεπτεμβρίου-1 Οκτωβρίου 1972. Το φεστιβάλ, που ήταν διαγωνιστικό, είχε δύο μέρη, ένα τοπικό με βραζιλιάνικα τραγούδια, κι ένα διεθνές με τραγούδια απ’ όλο τον κόσμο.

Την Ελλάδα σ’ εκείνη την διοργάνωση είχε εκπροσωπήσει ο Ντέμης Ρούσσος (ο Νίκος Μαστοράκης ήταν στην κριτική επιτροπή), με το τραγούδι των Λάκη Βλαβιανού (S. Vlavianos) και Alec R. Costandinos “Velvet mornings” (το γνωστό σε όλους μας «Ντρίγκι, ντρίγκι, μάνα μου»), το οποίο τελικά θα κατατασσόταν τρίτο. Πρώτο ήταν ένα αμερικάνικο τραγούδι που είχε πει ο σπουδαίος David Clayton-Thomas (τραγουδιστής των Blood, Sweat & Tears), ενώ δεύτερο ήταν το ισπανικό άσμα με τον Nino Bravo.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/articles/music_articles/303162/o-ntemis-royssos-kai-i-marinella-tin-epoxi-toy-polytexneioy

PALILA, GONG WAH, WE STOOD LIKE KINGS, BRUDINI, SENS DEP διάφορες όψεις του σύγχρονου rock, σε μια σειρά από καινούρια άλμπουμ δυνατών συγκροτημάτων

PALILA: Tomorrow I’ll Come Visit you and Return your Records [Rock n’ Roll Fantasy Records / Kapitän Platte, 2020]
Γερμανική ροκ τριπλέτα είναι οι Palila, οι οποίοι αποτελούνται από τους Matthias Schwettmann κιθάρες, φωνή, Christoph Kirchner μπάσο, φωνητικά και Manuel Tröndle ντραμς φωνητικά, με το CD που έχουμε στα χέρια μας να συγκεντρώνει βασικά δύο διαφορετικά EP τους – το πρώτο τους “Are We Happy Now?” και το παρόν “Tomorrow I’ll Come Visit you and Return your Records”, που δίνει και τον τίτλο, συνολικώς, σ’ αυτή την δεκάδα των (πρωτότυπων) τραγουδιών, που σφύζουν από ορμή και πάθος.

Το ύφος των Palila είναι... ανάμικτο. Χοντρικά θα το αποκαλούσαμε indie-pop-rock, με αναφορές στο garage rock, στο desert rock και την americana. Μόνον που αυτές οι αναφορές είναι σπαρμένες από ’δω κι από ’κει, σε διάφορα κομμάτια, και δεν αναδεικνύονται ως κυρίαρχες. Εννοούμε, απλώς, πως τα τραγούδια των Palila δεν είναι όλα του αυτού στυλ, καθώς διασκορπίζονται προς ποικίλες κατευθύνσεις. Πολύ ωραία είναι η «γκαραζιά» “Ramrod lads”, το κάπως punky “Stop and rewind”, με φωνή που φέρνει στη μνήμη David Bowie, το “Electricity” με την ωραία και ρέουσα μελωδική γραμμή του (όλα ανήκοντα στο πιο πρόσφατο EP τους), συν το κάπως σκληροτράχηλο “Evacuate” και το punky “Control” (από το παλαιότερο EP).
Γενικώς θα έλεγα πως το “Tomorrow I’ll Come Visit you and Return your Records” είναι «καλύτερο» από το “Are We Happy Now?” (δηλαδή και τα δύο EP είναι καλά, απλώς το πιο καινούριο είναι ακόμη πιο καλό), πράγμα που σημαίνει πως οι Palila είναι μια μπάντα που βελτιώνεται, και που ίσως, ακόμη, δεν έχει… τρίξει, όπως πρέπει, τα δόντια της.
Ελπίζουμε να το κάνει μ’ ένα κανονικό LP της.
Επαφή: www.kapitaen-platte.de

GONG WAH: S/T [Tonzonen Records, 2020]
Ποιοι αποτελούν τους Gong Wah; Έχουμε και λέμε λοιπόν: Inga Nelke φωνή, κρουστά, σύνθια, Thorsten Dohle κιθάρες, σύνθια, θερεμίνη, κρουστά, φωνή, Felix Will κιθάρες, σύνθια, κρουστά, φωνή, Giso Simon μπάσο, Nima Davari ντραμς, κρουστά. Γερμανοί βεβαίως, από την Κολωνία, με το πρόσφατο άλμπουμ τους, που είναι και το παρθενικό τους, κι έχει ως τίτλο το όνομά τους, να κερδίζει τις εντυπώσεις.
Τι παίζουν οι Gong Wah; Ένα περίεργο κράμα αποτελούμενο από πιο σύγχρονες και παλαιότερες αναφορές. Υπάρχει ας πούμε το krautrock των Neu! (άκου για παράδειγμα το “Supersized kid”), αλλά υπάρχουν ακόμη και ευρύτερα «ψυχεδελικά», όπως και 90s pop-rock shoegaze στοιχεία.
Γενικώς, και όσον αφορά στον ήχο των Gong Wah, δεν μπορείς να πεις ότι είναι ούτε στενά «παλιομοδίτικος», ούτε του (σύγχρονου) ροκ συρμού. Κι αυτό είναι μάλλον υπέρ τους. Το κάνουν δηλαδή να αποβαίνει υπέρ τους. Και τούτο επειδή είναι πολύ καλοί μουσικοί, ταλαντούχοι, με ιδέες δημιουργικές, τις οποίες μετατρέπουν σε καταπληκτικές συνθέσεις-τραγούδια. Και λέμε για τα κομμάτια που είναι όντως καταπληκτικά, γιατί κάποια άλλα δεν είναι – είναι απλώς καλά. Δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα «αριστούργημα», εννοούμε, αλλά ένα «καλό» ή και «πολύ καλό» κατά τόπους άλμπουμ.
Είπαμε ήδη για το “Supersized kid”, που είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια των Gong Wah, αλλά δεν υπολείπονται σε αξία κομμάτια όπως τo “With him”, το... rhythm & blues “Sugar & lies” ή το kraut-ικό “Just sayin’” εκεί στο τέλος.
Επαφή: www.tonzonen.de

WE STOOD LIKE KINGS: Classical Re:Works [Kapitän Platte, 2020]
Τι περίεργο συγκρότημα αυτοί οι Βέλγοι We Stood Like Kings – δεν θυμάμαι να έχω συναντήσει άλλους σαν κι αυτούς, τα πολύ τελευταία χρόνια. Και τούτο το λέω, όχι γιατί έχω ακούσει τα προηγούμενα άλμπουμ τους, το “Berlin 1927” (2014), το “USSR 1926” (2015) και το “USA 1927” (2017), αλλά γιατί ακούγοντας αυτό, το τέταρτό τους, το “Classical Re:Works”, εξεπλάγην σφόδρα. Σε πρώτη φάση από τον παικτικό οίστρο τους (δυστυχώς στην CD-έκδοση δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά στα ονόματα των μουσικών) και σε μία δεύτερη από το είδος της μουσικής, που αποφασίζουν να μας κεράσουν – και από τον τρόπο, φυσικά, που αυτήν ακριβώς την μουσική την παρουσιάζουν. Ας δώσουμε λοιπόν το track-list, πριν πούμε κάτι ακόμη: 1. Karol Szymanowski “9 Preludes, Op. 1, No. 1: Andante ma non troppo”, 2. Antonio Vivaldi “Concerto for strings in D Minor, RV 127: Allegro”, 3. Ludwig van Beethoven “Piano Sonata No. 14 in C# minor, Op. 27, No. 2: Andante sostenuto”, 4. Claude Debussy “Rêverie, L. 68”, 5. Maurice Ravel “Daphnis et Chloé, M. 57: Introduction et Danse religieuse”, 6. Leoš Janáček “Glagolitic Mass, JW 3/9: Introduction” και 7. Johann Sebastian Bach “Organ Sonata No. 4 in E Minor, BWV 528: Andante”.
Όπως βλέπετε λοιπόν το ρεπερτόριο των Βέλγων αποτελείται μόνον από διασκευές και είναι κλασικό. Δηλαδή μπαρόκ, «κλασικό-κλασικό» και σύγχρονο κλασικό.
Έχουν υπάρξει πολλά συγκροτήματα στην ιστορία (και στο rock και στην jazz και αλλού), που έχουν διασκευάσει «κλασικά» κομμάτια, έχοντας φτιάξει ακόμη και ολάκερα άλμπουμ – να μην αρχίσουμε, εδώ, να αραδιάζουμε τίτλους. Οπότε, και απ’ αυτήν την άποψη, οι Βέλγοι δεν πρωτοτυπούν. Γενικώς, οι We Stood Like Kings δεν πρωτοτυπούν από καμμία άποψη, αλλά από την άλλη ούτε αυτό που κάνουν το συναντάς συνεχώς. Πόσω μάλλον, όταν οι ίδιοι ως εξαιρετικοί διασκευαστές μετατρέπουν αυτά τα αριστουργήματα της μουσικής σε κάτι άλλο. Σε κάτι που κρατά στο βάθος του το σπέρμα και το ίχνος τού πρωτοτύπου, μεταφέροντας συγχρόνως και μιαν άλλην αύρα, μια ροκ αύρα, μέσα από επιτυχείς εναρμονίσεις, κάπως post-rock, κάπως cinematic, αλλά σε κάθε περίπτωση ελκυστικότατες.
Αποτελεί ευτύχημα το γεγονός πως από εδώ δεν μπορείς να πετάξεις όχι κομμάτι, αλλά ούτε και δευτερόλεπτο. Πολύ ωραίο άλμπουμ!

BRUDINI: From Darkness, Light [Apollon Records, 2020]
Περίεργο, concept άλμπουμ, από την Βρετανία, αρκετά ενδιαφέρον έως πολύ ενδιαφέρον από έναν νέο τραγουδοποιό, που ακούει στο όνομα Brudini.
Στο “From Darkness, Light” ακούγονται κιθάρες, τρομπέτα, βιολί, τούμπα, κοντραμπάσο, bass-guitar, ντραμς, υπάρχουν φωνητικά και τραγούδι φυσικά, με την όλη διάθεση (που επιβάλλεται από τον Brudini και τον τρόπο ερμηνείας του) να είναι σθεναρά λυρική, και με τα ηχοχρώματα να αποπνέουν μία «ίδια» ατμόσφαιρα, φέρνοντας στη μνήμη την pop του Angelo Badalamenti, για παράδειγμα. Και άλλα πολλά... από Marc Almond μέχρι Antony and The Johnsons.
Βεβαίως, ο Brudini έχει την δική του προσωπικότητα, το δικό του στυλ και ύφος, τα οποία δεν αποτελούν κόπιες κανενός – είναι δικά του, καταδικά του, ενώ μεγεθύνονται συγχρόνως μέσω της ικανότητάς του να διαχειρίζεται ένα «θέμα», γράφοντας κατά το μάλλον ή ήττον καταπληκτικά τραγούδια, όπως το “Emotional outlaw” για παράδειγμα, εκεί στην μέση του άλμπουμ.
Το “From Darkness, Light” από πλευράς στίχων αφορά σε μια ποιητική Οδύσσεια, σε μια περιπλάνηση-αναζήτηση, η οποία οριοθετείται μέσα από ποικίλα αισθήματα – όπως είναι εκείνα της απελπισίας ή και της απώλειας, ή ακόμη και αυτό της αγάπης ή και της λαγνείας. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό – το ξαναλέμε. Τα λόγια τού Brudini, όσο και του συνεργάτη του Chip Martin, είναι ποιητικά και όχι ποιητικίζοντα, με τις μουσικές να έχουν τη δύναμη να σε ταξιδεύουν και να σε ταρακουνάνε.
Πολύ καλή περίπτωση σύγχρονου ποπ (με την ευρύτερη έννοια) άλμπουμ, με νόημα.
Επαφή: www.apollonrecords.no

SENS DEP: Lush Desolation [Private Pressing, 2020]
Καινούρια ή σχεδόν καινούρια μπάντα από την Αυστραλία (Μελβούρνη), οι Sens Dep θα έχουν άλμπουμ στη γύρα εντός ολίγου (η κυκλοφορία προβλέπεται για τις 30 Νοεμβρίου), το οποίο θα έχει τίτλο “Lush Desolation”. Τριμελείς είναι οι Sens Dep (Andrew Yardley, Ben Yardley, Caz Gannell), ενώ στην ηχογράφηση του CD τους συμμετέχουν και επιπλέον μουσικοί σε μπάσο, ντραμς και φωνητικά.
Το “Lush Desolation” είναι ένα ορχηστρικό και σίγουρο «σκοτεινό» άλμπουμ, το οποίον «παίζει» σε διάφορα ταμπλό. Θα μπορούσε, δηλαδή, να το πεις ηλεκτρονικό, να το πεις ambient, experimental rock, ακόμη και noise, χωρίς πάντως κανένας απ’ αυτούς τους χαρακτηρισμούς να το αφορούν 100%. Υπάρχουν, εννοούμε, κομμάτια που μπορεί να ηχούν άλλοτε «έτσι» και άλλοτε «αλλιώς», έχοντας σε κάθε περίπτωση κάτι να πουν.
Μπορεί να είναι σχεδόν χαοτικό το άκουσμα, να κινείται κάπως «εκτός ορίων», αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει τις στιγμές του, όπως και μια κλιμάκωση, που αυξάνει την ένταση και που οδηγεί σ’ ένα επικό και καθαρτήριο τέλος (“Luckless hunter”).
Επαφή: www.sensdepsound.bandcamp.com

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΤΤΟΝΟΣ τα ποιήματά του από το 1970 επανακυκλοφορούν σε μία νέα έκδοση – η ποιητική διάσταση ενός πολυσύνθετου και φλογισμένου καλλιτέχνη, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή

Ο Χρήστος Λεττονός (1949-1994), όπως έχουμε γράψει κι άλλες φορές, υπήρξε ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης, καθώς στην σύντομη ζωή του πρόλαβε να ασχοληθεί με την τραγουδοποιία, την υποκριτική, την πεζογραφία, την ποίηση και την ζωγραφική.
Μπορεί στα χρόνια του ’70 και τις αρχές του ’80, όταν βρισκόταν πιο γερά στα πράγματα, να έγινε πασίγνωστος από το τραγούδι κατά πρώτον (καθώς συμμετείχε, πέραν των προσωπικών δίσκων του, σε άλμπουμ των Γιάννη Σπανού, Δήμου Μούτση, Γιώργου Χατζηνάσιου και Γιάννη Λογοθέτη), όπως και από την τηλεόραση (συμμετείχε στο σίριαλ Εν Τούτω Νίκα, το 1973-74 και σε άλλα μεταγενέστερα, όπως στην Αστροφεγγιά το 1980), όμως και οι άλλες δραστηριότητές του, οι όχι και τόσο προβεβλημένες, δεν υπήρξαν λιγότερο σημαντικές.

Εξάλλου μπορούμε να υποθέσουμε με βεβαιότητα πως η ποίηση ήταν από τις πρώτες Τέχνες, που συνεπήρε από πολύ νωρίς τον Χρήστο Λεττονό, καθώς εμφανίζεται δημόσια, ως ποιητής, στα 16 μόλις χρόνια του(!), το 1965, στο περιοδικό Νέα Πορεία (τεύχος #129-130, Νοέμβριος-Δεκέμβριος), που τυπωνόταν στην Θεσσαλονίκη από τον ποιητή Χρήστο Ντάλια.
Τα τρία ποιήματά του είχαν τίτλους Απόψε έχω καλέσει τους νεκρούς, Το πλοίο με τους κρεμασμένους, Μια εγκατάλειψη θεληματική, και διαφαίνονταν σ’ αυτά, από τόσο νωρίς, ορισμένα χαρακτηριστικά της ποιητικής τέχνης του, που θα τα συναντούσαμε στην πορεία και στις πιο ώριμες στιγμές του.  
Η ποίηση του Λεττονού είναι ασφυκτική. Και αυτή την ασφυξία δεν την μεταφέρει μόνον ο ίδιος στις λέξεις του, αλλά μεταφέρεται ως αίσθημα (η ασφυξία) και στους αναγνώστες του. Ο Λεττονός ασφυκτιά στο σώμα του, το καταριέται, νοιώθει να τον παραλύει η ενοχή, αλλά παράλληλα ξέρει πως οι ευαισθησίες του είναι εκείνες που τον κρατάνε ζωντανό. Η φυγή, επίσης, είναι κάτι που τον απασχολεί, το περιβάλλον που ζει, καθώς θέλει να απομακρυνθεί απ’ αυτό, ακόμη και προς άγνωστη κατεύθυνση. Είναι μια ποίηση που κρύβει έντονα συναισθήματα, που δεν μπορείς να την αγνοήσεις, ακόμη και με αυστηρά κριτήρια, παρότι προέρχεται από έναν 16χρονο.

H συνέχεια εδώ... 

https://www.lifo.gr/articles/book_articles/302926/ta-poiimata-toy-xristoy-lettonoy-apo-to-1970-epanakykloforoyn-se-mia-nea-ekdosi

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 311

14/11/2020
Λίγο μετά την «Αλλαγή» (18 Οκτ. 1981), ο Βασίλης Βασιλικός που πήγε τότε στην ΕΡΤ (νομίζω ήταν αναπληρωτής γενικός διευθυντής) σπρώχνει στον Γ. Παπαστεφάνου μία εκπομπή για τον Καζαντζίδη.
Ο Στέλιος είχε σταματήσει να τραγουδάει live από το 1965, στην τηλεόραση δεν εμφανιζόταν συχνά (και ζωντανά, σχεδόν ποτέ), δίσκο είχε να βγάλει από το 1975, οπότε... αντιλαμβάνεστε.
Όταν μαθεύτηκε πως θα εμφανιζόταν στην τηλεόραση το βράδυ, θα παρέλυε η χώρα. Ο μύθος λέει πως έξω δεν κυκλοφορούσε κουνούπι. Δεν υπήρχαν ταξί, δεν υπήρχε περίπτερο ανοιχτό. Είχαν κλείσει θέατρα και κινηματογράφοι. Δεν υπήρχαν ακόμη βίντεο στα σπίτια, οπότε κάτι ή το έβλεπες ή το έχανες. Αντιλαμβάνεστε...
Ο Στέλιος αποζημίωσε τον κόσμο, με λίγες αλλά απίστευτες ζωντανές εκτελέσεις.
Αν υπάρχει αυτό που λέμε ελληνικό ροκ, με την έννοια του λαϊκού που συγκινεί και θριαμβεύει, τ’ ακούς σ’ αυτό το τραγούδι...
https://www.youtube.com/watch?v=QA_45FXhOxU

13/11/2020
Απαγορεύονται οι πορείες... προς τα σύννεφα και τον ήλιο.

Πίνακας του και-ζωγράφου (εκτός από τραγουδοποιού) Βασίλη Ζαρούλια από το 1982, για τον οποίον τα λέγαμε και χθες με θλιβερή αφορμή...

13/11/2020
>>Ο κ.Χρυσοχοΐδης ανέφερε χαρακτηριστικά πως «δεν θα γίνει πορεία για το Πολυτεχνείο. Δεν θα υπάρξουν εξαιρέσεις, κανείς δεν έχει περισσότερα δικαιώματα από κάθε πολίτη που δεν έκανε Πάσχα ή 25η Μαρτίου».<<
Οι ακροδεξιοί παραλληλίζουν τις παρελάσεις, τις οποίες αναλαμβάνει, διεκπεραιώνει και καταργεί ή όχι το κράτος, καθότι παρελαύνουν κρατικές δομές (στρατός, σχολεία κ.λπ.), με μια πορεία, την οποία αντιμάχεται το κράτος, επειδή είναι αυτόχρημα λαϊκή και αδυνατεί να την ελέγξει με άλλον τρόπο πέραν της καταστολής.
Ο δε παραλληλισμός της πορείας για το Πολυτεχνείο με το Πάσχα είναι εντελώς γελοίος και δεν αντέχει σε ουδεμία συζήτηση μεταξύ σοβαρών ανθρώπων.

13/11/2020
>>Αλλά θα ήταν λάθος από την πλευρά των κομμάτων και των συλλογικοτήτων της Αριστεράς να σηκώσουν το γάντι της Δεξιάς και να δώσουν στην κυβέρνηση την ευκαιρία να προβάλει ως υπεύθυνο για τη μετάδοση του κορονοϊού το… μαζικό κίνημα! Από αυτή την άποψη ήταν ορθή η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και του ΜέΡΑ25 να δηλώσουν ότι θα περιορίσουν τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις μνήμης για το Πολυτεχνείο στη συμβολική παρουσία μιας αντιπροσωπείας.<<
Δεν υπάρχουν μόνον οι φασίστες που δεν θέλουν την πορεία για το Πολυτεχνείο, υπάρχουν και ορισμένοι δημοσιογράφοι του δημοκρατικού χώρου, σαν τον Δημήτρη Ψαρρά, της ΕφΣυν, ο οποίος επισείει το ανούσιο επιχείρημα... πως για ενδεχόμενη αύξηση των κρουσμάτων μετά την πορεία θα ενοχοποιηθεί το μαζικό κίνημα... και άρα αυτό θα πρέπει να κάνει πίσω.
Το μαζικό κίνημα και οφείλει να περιφρουρήσει την πορεία, η κάθε συλλογικότητα ξεχωριστά δηλαδή, τηρώντας τις αποστάσεις ασφαλείας, κάτι όχι ιδιαίτερα δύσκολο, σε μια ανοιχτή διαδρομή σε λεωφόρους, αλλά οφείλει κιόλας να έχει έτοιμη την υπεράσπιση της απόφασής του, εμπεριστατωμένη και με επιστημονικά στοιχεία και μελέτες αναφορικά με την διάδοση του ιού σε ανοιχτό χώρο, έχοντας υπέρ του και το προηγούμενο της απίστευτα πυκνής διαδήλωσης στο Εφετείο (και μάλιστα χωρίς να τηρούνται αποστάσεις), με την μηδενική συμβολή της στην εξάπλωση του ιού.
[Όποιος ξέρει από πορείες Πολυτεχνείου ξέρει πως η πορεία δεν είναι γιουρούσι, πως υπάρχουν μπλοκ συλλογικοτήτων με εμφανείς αποστάσεις το ένα από το άλλο, ούτως ή άλλως, πως τα πανώ τα υψώνουν άνθρωποι που κρατάνε ούτως ή άλλως τις προβλεπόμενες σήμερα αποστάσεις και πως εύκολα, και με μικρή προσπάθεια, μπορεί να στοιχηθούν πίσω τους όλοι οι υπόλοιποι].

13/11/2020
Αν πάει κάποιος στο google και χτυπήσει μόνο δύο λέξεις, τις «συγχωνεύσεις νοσοκομείων», θα αντιληφθεί αμέσως το έγκλημα που διεπράχθη στην υγεία επί μνημονίων. Κάτι Λοβέρδοι, κάτι Γεωργιάδηδες, κάτι Βορίδηδες κ.λπ. θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να απολογούνται σε λαϊκά δικαστήρια.