ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 505

9/5/2023
Πιάσανε κάτι τύπους, για μια δολοφονία πριν από κάτι χρόνια και το έχουν κάνει πρώτο θέμα, τα φιλοκυβερνητικά μίντια, για ευνόητους λόγους, αλλά εμένα δεν μ΄ ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Εκείνο που με νοιάζει είναι πως οι τύποι αυτοί μοιάζουνε με τα παλιόμουτρα του Giger από το "Attahk" των Magma. Για δείτε... (γέλιο)

9/5/2023
>>Μετά τη Δήμητρα, τοπικά νομίσματα από τους 53 του ΣΥΡΙΖΑ<<

Τώρα ξυπνήσανε οι Συριζαίοι...
 

8/5/2023
Είχα βρει και το θεατρικό πρόγραμμα (με Αλιφέρη κ.λπ.) πριν κανα χρόνο, αλλά το υποτίμησα βλακωδώς και δεν το αγόρασα, επειδή προτίμησα να αγοράσω κάτι άλλα προγράμματα του Θεάτρου Τέχνης. Μας έφαγε η κουλτούρα...
[το τραγούδι μου άρεσε από τότε που βγήκε- Τόλαρος! - είναι και funky]
https://www.youtube.com/watch?v=O5nQk1oaeF8

8/5/2023
Το νέο Yellow Box στα περίπτερα, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό που κυκλοφορεί στη χώρα...

7/5/2023
Πικροί καιροί σημαδιακοί
με δάκρυα κι αλάτι,
με του δασκάλου τη φωνή
το χέρι του εργάτη.

Μαζί με κείνους στο σταυρό (σωρό, για τη λογοκρισία)
παρά να προσκυνήσω,
παρά να πάω μπρος σκυφτός,
ορθός να πολεμήσω.

[Περαστικά στον Γιάννη Μαρκόπουλο...]
https://www.youtube.com/watch?v=85EqW_84t8o

6/5/2023
>>Μαζί ξαναχτίζουμε το μεγάλο προοδευτικό ρεύμα του πατριωτισμού και του δημιουργικού εκσυγχρονισμού που χτίστηκε το 2019.<<
Δεν βγάζουν νόημα αυτά που λέει το άτομο, ρε φίλε. Ουγκαντέζος, σ’ ένα χρόνο, μιλάει καλύτερα ελληνικά από δαύτονε...
https://www.youtube.com/watch?v=59340hhk5dI

5/5/2023
Gregory Isaacs και Alvin Ranglin. Dub που σκοτώνει ρε τραπεδιάρηδες...
https://www.youtube.com/watch?v=5gW3mg284kU

5/5/2023
Δεν είναι Παρίσι, η λεωφόρος Συγγρού είναι στο κάτω μέρος της, κοντά στο Νιάρχο, το 1966. Ζούγκλα...

Από τη χούντα και μετά άρχισε η αποψίλωση και σήμερα, η περιοχή, είναι γεμάτη με μπετά και με κάτι δείγματα από πράσινο...

4/5/2023
Απλή αναλογική με όριο 3% δεν υπάρχει (λέμε δηλαδή για κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους, που θα τις ρίξουν στα σκουπίδια). Για μία λιγότερο ενισχυμένη αναλογική πρόκειται. Σταματάτε ρε «τσιπραίοι» να κοροϊδεύετε τον κόσμο ότι είστε υπέρ της... απλής και άδολης αναλογικής.
Και τι σκ@τά απλή αναλογική είναι αυτή, όταν o Μητσοτάκης λέει ότι δεν συνεργάζεται με το Κινάλ, όταν ο Τσίπρας λέει πως αν είναι δεύτερος, ακόμη και με 0,1% διαφορά από τον πρώτο, δεν θα κάνει «κυβέρνηση ηττημένων» (το ακούσαμε κι αυτό!) και πως δεν συνεργάζεται με τον Βαρουφάκη (γιατί δεν του έχει εμπιστοσύνη!), ο οποίος δεν συνεργάζεται εν τω μεταξύ με κανέναν, όπως και ο Κουτσούμπας εξάλλου.
Όλα όσα ακούγονται αυτές τις μέρες είναι τελείως ντροπιαστικά για τη νοημοσύνη μας.
 

4/5/2023

- Κύριε πρωθυπουργέ θα ήθελα...
- Ορίστε... ωραίες ερωτήσεις...

οι RAMDAT είναι Έλληνες της improv-jazz και ηχογραφούν για μια αυστραλέζικη εταιρεία

Οι Ramdat είναι Έλληνες (Γιάννης Αράπης κιθάρες, Βίκτωρ Καραμάνης σαξόφωνο, κλαρίνο, φλάουτο, κρουστά, αναλογικό σύνθι, Δημήτρης Βεντουράκης πλήκτρα, Βαγγέλης Δήμος ντραμς, κρουστά), το “Maat Mons” [Ramble Records, 2022] είναι το πέμπτο άλμπουμ τους, ενώ η εταιρεία Ramble Records είναι αυστραλέζικη (με έδρα την Μελβούρνη).

Το ότι ένα νέο ελληνικό συγκρότημα, που έχει έδρα του την Αθήνα, κυκλοφορεί ένα LP σε μια εταιρεία του... νότιου ημισφαιρίου δεν το λες και κάτι καθημερινό ή σύνηθες.
Πέραν αυτού, όμως, που άξιζε να το γράψουμε (και το κάναμε) σημασία έχει η μουσική του εν λόγω γκρουπ, που δεν θα την πεις (και) αναμενόμενη.
Η μπάντα λοιπόν ανήκει στο χώρο της αυτοσχεδιαστικής μουσικής, όντας τοποθετημένη σε ίσες αποστάσεις από την jazz και το rock.
Επίσης, υπάρχουν και άλλες αναφορές εδώ, καθώς τα ηλεκτρονικά είναι πληθωρικά, ενώ και όργανα σαν τον κλαρίνο ας πούμε, δεν μπορεί να μην συμβολίζουν και κάποια σχέση, μακρινότερη ή κοντινότερη, με την παράδοση.
Περαιτέρω, οι συνθέσεις των Ramdat έχουν μέσες και μεγάλες διάρκειες (υπάρχει 13λεπτη σύνθεση εδώ, 10λεπτη, 8λεπτη κ.λπ.), που σημαίνει πως οι τέσσερις μουσικοί διαθέτουν όλη εκείνη την άπλα ώστε να αναπτύξουν τους αυτοσχεδιασμούς τους, μέσα από παιξίματα που διαθέτουν «κάτι».
Εννοούμε, πως ως οργανοπαίκτες τα μέλη των Ramdat ξέρουν που πατάνε (δεν «βαράνε» ασκόπως), με όλες τις επιμέρους αναφορές να λειτουργούν με παραγωγικό τρόπο – κι όχι απλώς ως «υλικά» ασύνδετα μεταξύ τους, που με κάποιο τρόπο θα δώσουν κάτι... ό,τι...
Συγκροτήματα όπως οι King Crimson και ευρύτερα το Rock In Opposition είναι ένας χώρος εντός του οποίου μπορούν να αισθάνονται άνετα οι Ramdat, όμως υπάρχουν κι άλλες διαδρομές, εδώ, που έχουν αξία (για παράδειγμα τα eastern στοιχεία στο “Spaceship wreck”, το καταιγιστικό free form στο “Meet of the queen” ή ακόμη και το τελείως abstract-experimental “And now what”), αν και κομμάτια σαν το “Run” (ως πιο avant-progressive) μοιάζουν πιο «εύκολα» για το «μέσο αυτί».
[Με λίγο αλλαγμένη line-up, καθώς ο Γιάννης Ηλιάκης έχει πάρει τη θέση του Βαγγέλη Δήμου πίσω από τα ντραμς, οι Ramdat υπόσχονται κι άλλες εκπλήξεις στο μέλλον].
Επαφή: https://ramblerecords.bandcamp.com/album/maat-mons

JÁNNOS EOLOU tango και μαγικός ρεαλισμός

Ο συνθέτης Γιάννος Αιόλου (Jánnos Eolou) κάνει κατά καιρούς αισθητή την παρουσία του μέσω της δισκογραφίας, προτείνοντας κομμάτια που να μπορεί να αγαπηθούν από τον κόσμο. Όλοι θυμόμαστε, για παράδειγμα, το θέμα του από την ταινία «Το Τανγκό των Χριστουγέννων» (2011).

Φαίνεται λοιπόν πως το tango, και έτσι όπως αυτό εντάσσεται ή μπορεί να ενταχθεί μέσα στο πνεύμα του «μαγικού ρεαλισμού» της λατινο-αμερικάνικης κουλτούρας, είναι ένα κομβικό ζήτημα στην πιο πρόσφατη μουσική δημιουργία του Γιάννου Αιόλου, κάτι το οποίον επιβεβαιώνει και ο ίδιος, φυσικά:
«Η διαδικασία σύνθεσης αυτού του έργου με άλλαξε ως συνθέτη και ως άνθρωπο. Τα μουσικά μου θέματα μεταμορφώνονται σαν μέσα από μαγικούς καθρέφτες –όπως στο έργο του Μπόρχες– και μέσα από αυτές τις μεταμορφώσεις και τις συνεχείς αλλαγές τονικότητας τα θέματα αλλάζουν εστιακά σημεία σε ένα ρευστό λαβύρινθο, όσο πιο οργανικά και φυσικά γίνεται. Το tango για μένα είναι ένας χορός όπου τα δύο κεφάλια των χορευτών, ενωμένα, σχηματίζουν μια σύγχρονη εκδοχή του Μινώταυρου. Οι δύο χορευτές γίνονται ένα μυθικό oν, με τέσσερα πόδια –ένα κεφάλι–, που βλέπει μόνο πολύ αμυδρά γύρω του, αφού τα μάτια είναι καρφωμένα σε μια “εσωτερική” τελετουργία. Αυτά είναι τα δικά μου “Tangos του Μαγικού Ρεαλισμού”!».

Στο παρόν έργο λοιπόν, που αποκαλείται “Tangos of the Magic Reality” [Music Works, 2023], ο Γιάννος Αιόλου έχει την αρωγή της Sofia Soloists Chamber Orchestra, της πιανίστριας Margarita Ilieva και του ακορντεονίστα Δημήτρη Αραμπατζή (η διεύθυνση της ορχήστρας ανήκει στον Konstantin Dobroykov), προκειμένου να ηχογραφήσει (σε Σόφια και Θεσσαλονίκη) αυτά τα δέκα οκτώ πληθωρικά κομμάτια του νέου άλμπουμ του, που ακούγονται στ’ αυτιά μας πολύ... ογκώδη και έντονα.
Υπάρχει, εννοούμε, ένας πλήρης ήχος εδώ, πλούσιος και δυναμικός, συμφωνικός με λίγα λόγια, που δημιουργεί στις συνθέσεις του Γ. Αιόλου ένα λυρικό και συνάμα επικό πλαίσιο, με μια κάπως κινηματογραφική προοπτική.
Το ότι ακούγεται και σαν σάουντρακ το “Tangos of the Magic Reality” είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, αλλά αυτό δεν λέει κάτι σε σχέση με την ουσία του. Πως είναι ένα ολοκληρωμένο έργο δηλαδή, που ακούγεται με άνεση και που διαθέτει μελωδικές στιγμές, αληθινά ξεχωριστές, που θα μπορούσε να γίνουν άμεσα «επιτυχίες» (“Elysée”, “Trying to remember what I can’t forget” κ.ά.).
Επαφή: www.eolou.com

η «Λυσιστράτη» (1972) ήταν η τελευταία ταινία, που είχε για πρωταγωνίστρια την ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ – Και ήταν σκηνοθετημένη με τόλμη από τον ΓΙΩΡΓΟ ΖΕΡΒΟΥΛΑΚΟ, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή

Στις 7 Απριλίου 2023 έφυγε από τη ζωή στα 90 χρόνια του ο Γιώργος Ζερβουλάκος, ένας σημαντικός σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου.
Υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 ταινίες του Γιώργου Ζερβουλάκου για τις οποίες θα μπορούσε να γίνει λόγος, όμως, για την ώρα, ας επιλέξουμε την «Λυσιστράτη» (1972) για να πούμε περισσότερα, αυτή την αληθινά διαφορετική ταινία, που αγαπήθηκε από τον κόσμο στην εποχή της.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 το ελληνικό σινεμά θα βρισκόταν αντιμέτωπο με μια τεράστια κρίση. Ο ερχομός της τηλεόρασης θα του έκοβε πολλούς θεατές, δηλαδή εισιτήρια, με αποτέλεσμα να καταστεί προτεραιότητα η εξεύρεση λύσεων. Έπρεπε να ανανεωθούν τα θέματα, και βασικά ο κινηματογράφος να δείχνει εκείνα που δεν θα μπορούσε να δείξει η τηλεόραση, που εκ των πραγμάτων θα αναλάμβανε πλέον την  οικογενειακή ψυχαγωγία.
Στην κατεύθυνση αυτή θα έπρεπε να βοηθήσει και η λογοκρισία –αν το κράτος επιθυμούσε να μην πεινάσουν οι χιλιάδες απασχολούμενοι του κυκλώματος, από σκηνοθέτες και ηθοποιούς, μέχρι τεχνικούς και αιθουσάρχες–, αφήνοντας πιο ελεύθερα τα χαλινάρια και σε σχέση με το «γυμνό», μα και με την γλώσσα.
Συνέβη. Άρχισαν να γυρίζονται σωρηδόν ερωτικές ταινίες, soft core, με πολύ γυναικείο γυμνό και λίγο αντρικό, ενώ και η γλώσσα απελευθερώθηκε κάπως και αυτή, τόσο σε επίπεδο υπονοουμένων, όσο και σ’ αυτό καθ’ αυτό το άμεσα εκφραστικό. Κι έτσι, μια ταινία, που θα ήταν αδιανόητο να γυριστεί το 1969 φερ’ ειπείν, θα μπορούσε άνετα να γυριστεί το 1972. Μια τέτοια ταινία ήταν η «Λυσιστράτη».
Εκείνη την κινηματογραφική σεζόν, του 1972-73, το ελληνικό σινεμά, στην προσπάθεια εξεύρεσης νέας θεματολογίας, ανακαλύπτει τον... αρχαίο κόσμο.
Μπορεί να είχαν προϋπάρξει ταινίες με αρχαιοελληνική θεματολογία, από το «Δάφνις και Χλόη» (1931) του Ορέστη Λάσκου, μέχρι τις «Μικρές Αφροδίτες» (1963) του Νίκου Κούνδουρου και το «Βλέπε Λουκιανός» (1969) του Γιώργου Εμιρζά (για να μην αναφερθούμε σε ταινίες τύπου «Αντιγόνη» και «Ηλέκτρα», που ήταν κάτι άλλο αισθητικά), όμως το 1972 το πράγμα διαφοροποιείται αρκετά, φιλοδοξώντας να «πιάσει» πολύ κόσμο. Να μην είναι κάτι στενά καλλιτεχνικό ή ακαδημαϊκό (το αρχαιοελληνικό μοτίβο εννοούμε), αλλά κάτι περισσότερο ελεύθερο και λαϊκό, και βεβαίως χρωματιστό!
Σ’ αυτό το πλαίσιο προβάλλονται τρεις ταινίες εκείνη τη σεζόν (1972-73), το «Μπουμ-ταρατατζούμ» του Ερρίκου Θαλασσινού, με τους Γιώργο Κωνσταντίνου και Θύμιο Καρακατσάνη, το «Ιπποκράτης και Δημοκρατία» του Ντίμη Δαδήρα με τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Μαίρη Χρονοπούλου και βεβαίως η «Λυσιστράτη» του Γιώργου Ζερβουλάκου, με την Τζένη Καρέζη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τον Κώστα Καζάκο, που ήταν η πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες κι εκείνη που θα έκανε τον μεγαλύτερο αριθμό εισιτηρίων (τρίτη σε εισπράξεις στη συγκεκριμένη σεζόν).
Τα αρχαιοελληνικά θέματα δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπιστούν από το ελληνικό σινεμά της εποχής (ούτε καν στο ψευδοϊστορικό στυλ των ταινιών της Cinecittà) κυρίως λόγω δυσκολίας στο επίπεδο της χρηματοδότησης, της απουσίας κινηματογραφικών μέσων και δυνατοτήτων, μα και της εύρεσης μιας πειστικής σκηνοθετικής ματιάς.
Το να έκανες μια ταινία εποχής, και βασικά με εσωτερικά γυρίσματα, δεν ήταν και τόσο δύσκολο, αλλά το να έκανες κινηματογράφο... αρχαιοελληνικής προοπτικής, με πλήθος εξωτερικών γυρισμάτων και με ανάλογα σκηνικά και κοστούμια, ήθελε και πολλά λεφτά και σκηνοθετική άποψη, που να μπορεί να προσπεράσει την μπαλαφάρα. Κάτι όχι εύκολο.
Ο μόνος, πάντως, που θα επιχειρούσε κάτι τέτοιο εκείνη την περίοδο, με πολύ αξιόλογα αποτελέσματα (καλλιτεχνικά και εμπορικά), θα ήταν Γιώργος Ζερβουλάκος. Και βεβαίως το ζεύγος Καρέζη-Καζάκου, που πίστεψε και χρηματοδότησε την ταινία, την οποία θα έβγαζε παλικαρίσια εις πέρας ο Ζερβουλάκος με τους συνεργάτες του. 

Ήταν λοιπόν μια ανεξάρτητη, μια ιδιωτική παραγωγή η «Λυσιστράτη» (Νέα Κινηματογραφία Ε.Π.Ε.), που θα συσπείρωνε σημαντικούς ανθρώπους, στα διάφορα πόστα της. Πριν απ’ αυτά τα πρόσωπα, όμως, υπήρχε ο στέρεος και διαχρονικός «αριστοφανικός» μύθος, που εν ολίγοις ήταν ο εξής. 

Η συνέχεια εδώ... 

https://www.lifo.gr/culture/cinema/lysistrati-1972-i-teleytaia-tainia-me-protagonistria-tin-tzeni-karezi

JOHN PIZZARELLI το έξοχο νέο άλμπουμ, ενός σπουδαίου κιθαρίστα

Δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να γράψουμε κάτι στο blog για τον μεγάλο αμερικανό κιθαρίστα της σύγχρονης jazz, τον John Pizzarelli (γενν. 1960), τον γιο του θρυλικού, και επίσης κιθαρίστα, Bucky Pizzarelli (1926-2020). Χαιρόμαστε λοιπόν, γιατί το πράττουμε τώρα με αφορμή το τελευταίο CD του, ένα πραγματικά σπουδαίο και συνάμα απολαυστικό άλμπουμ, που έχει τίτλο “Stage & Screen” [Seven String, 2023].

Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Ο τίτλος τα λέει όλα. Δώδεκα κλασικές συνθέσεις, επιλεγμένες μέσα από αυτό που ονομάζουμε great american songbook. Θρυλικά κομμάτια, δηλαδή, από το θέατρο και τον κινηματογράφο – τραγούδια, με άλλα λόγια, των Vincent Youmans, Leonard Bernstein, Rodgers & Hart, Rodgers & Hammerstein, Cahn & Styne, Herman Hupfeld και άλλων, τα οποία ο Pizzarelli αποδίδει όχι μόνο με την κιθάρα του, μα και με την φωνή του.
Τρίο είναι το σχήμα, που ηχογράφησε αυτά τα διαμάντια. Ο John Pizzarelli σε θέση πρώτη, και κοντά του ο άσσος και με ταχύτητα ανερχόμενος πιανίστας Isaiah J. Thompson, και ακόμη ο κοντραμπασίστας Michael Karn.
Ένα σχήμα χωρίς ντραμς λοιπόν, με δύο lead όργανα, συν το μπάσο, μοιάζει υπερ-αρκετό, προκειμένου να αποτυπωθεί με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια, μα κυρίως με την πειστικότητα που απαιτείται όλο αυτό το απείρως καταξιωμένο υλικό, το οποίο (υλικό) αποκτά και μιαν άλλη οντότητα από τον John Pizzarelli και τους συνεργάτες του.
Γιατί έχει κι αυτό σημασία. Να μπορεί να παρουσιαστούν κομμάτια σαν τα “Too close for comfort”, “I love Betsy”, “Tea for two”, “Oklahoma suite”, “You’re all the world to me”, “As time goes by” κ.λπ. μ’ έναν τρόπο σημερινό, από ένα τρίο μεγάλων μουσικών – οι οποίοι πανεύκολα αποδεικνύουν πως όλο αυτό το υλικό το έχουν στο τσεπάκι τους.
Υπό την έννοια πως όλα τούτα τα κομμάτια αποτελούν την ζωντανή παράδοσή τους – μια παράδοση, που ξέρουν πώς να την μεταχειριστούν και πώς ακριβώς να την κάνουν ν’ ακούγεται τολμηρή και ζωντανή.
Με τρομερό δέσιμο σαν ομάδα, με (κιθαριστικές) ακολουθίες ακόρντων που δημιουργούν φλογερό swinging, με το πιάνο να «γεμίζει» συνεχώς, «παίζοντας» με αυτές τις καταπληκτικές μελωδίες, με το μπάσο να κάνει, μόνο του αυτό, έξοχη ρυθμική δουλειά και με τον Pizzarelli να αποδεικνύει, προσέτι, πόσο σπουδαίος τραγουδιστής και βοκαλίστας είναι (τα σκατ του σε κομμάτια σαν το “I love Betsy” ή το “You’re all the world to me” είναι, σίγουρα, εντυπωσιακό), το “Stage & Screen” δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο από το εν πολλοίς αναμενόμενο.
Ένα μεγάλο, σύγχρονο, σουινγκάτο (αλλά και με bluesy στιγμές) άλμπουμ!
Επαφή: www.johnpizzarelli.com

EMI PATH το νέο ηλεκτρονικό άλμπουμ της ελληνίδας συνθέτριας

Και με προσωπική δισκογραφία και με συμμετοχές σε σχήματα (στους Okeano π.χ.), η Emi Path (Αιμιλία Παπαθεοχάρη) έχει τώρα νέα δουλειά να προτείνει, που αποκαλείται “Void” [Submersion Records, 2023]. Λέμε για ένα ωραίο digipak CD, που περιλαμβάνει επτά συνθέσεις της.

Σ’ αυτό το άλμπουμ η Emi Path, που κάνει φωνητικά, μιλάει (spoken word), χειριζόμενη σύνθια και ηλεκτρονικά, συνεργάζεται και με άλλους μουσικούς, σε κάποια από τα κομμάτια της, δηλαδή τους: Ghone ηλεκτρονικά, Σπύρο Τζέκο κλαρίνο, Κώστα Σιδηροκαστρίτη κιθάρες, Στέλλα Γάσπαρη Κάκαρη σύνθι erebus, ενώ υπάρχει, κάπου, και χορωδία.
Τώρα, το άκουσμα του “Void” εντάσσεται, οπωσδήποτε, στον ήχο της Submersion Records –μιας εταιρείας, που έχει φθάσει ήδη στην 19 η κυκλοφορία της και προχωρά–, διαθέτει δηλαδή πολλά ηλεκτρονικά, αλλά όχι μόνο ηλεκτρονικά, ενώ οι αναφορές από ποικίλα μουσικά στυλ (ακόμη και από την jazz στο “Jelly void”) του παρέχουν μια δική του «προσωπικότητα».
Βασικά το ambient είναι εκείνο που κυριαρχεί εδώ, υπό την έννοια πως οικοδομούνται περιβάλλοντα, που ναι μεν διαφοροποιούνται ηχητικώς από track σε track, καθώς παρεμβάλλονται τα διάφορα όργανα και οι φωνές, αλλά στη βάση τους (τα περιβάλλοντα) παραμένουν δεμένα στο βάθρο που δημιουργούν τα σύνθια.
Σύντομο στο χρόνο άλμπουμ, καθώς διαρκεί λιγότερο από μισή ώρα, το “Void” είναι μεστό σαν άκουσμα και σίγουρο σαν πρόταση, δίχως να καταχράται χρόνους και δίχως να επιβάλλει «εμμονές».
Επαφή: https://submersionrecords.bandcamp.com/album/void

BRANDON SEABROOK το πρωτότυπο τζαζ οκτέτο ενός σημαντικού, σύγχρονου κιθαρίστα

Αν δει κανείς τα γκρουπ και τα άλμπουμ, στα οποία έχει συμμετάσχει ο κιθαρίστας και άλλα τινά Brandon Seabrook θα αντιληφθεί αμέσως πολλά. Πολλά σε σχέση με την μουσική που ενδιαφέρεται να υπηρετήσει και να προβάλλει.
Έχουμε συναντήσει, λοιπόν, εδώ στο blog, τον Brandon Seabrook να συμμετέχει στους δίσκους των Ingrid Laubrock “The Last Quiet Place” [Pyroclastic Records, 2023], Tomas Fujiwara’s Triple Double “March” [Firehouse 12 Records, 2022], Mostly Other People Do the Killing “Loafer’s Hollow” [Hot Cup, 2017], Jacob Garchik / Ye Olde “S/T” [Private Pressing, 2015] και Mostly Other People Do the Killing “Red Hot” [Hot Cup, 2012].
Τα ονόματα αυτά και βεβαίως οι δίσκοι δεν είναι τυχαία και τυχαίοι, καθώς εντάσσονται όλα και όλοι σ’ εκείνο το πολύ σπουδαίο, που συμβαίνει στην άλλη πλευρά του κόσμου και που σχετίζεται με ό,τι πιο προχωρημένο μπορείς να συναντήσεις στον χώρο της avant-jazz – της jazz δηλαδή, που συνδυάζει στοιχεία από την avant-garde, τον αυτοσχεδιασμό, το rock, την country, την σύγχρονη chamber music, ακόμη και τις μουσικές του κόσμου και τα ηλεκτρονικά, ανακατεμένα όλα αυτά μ’ έναν τρόπο, μπορεί όχι πρωτόφαντο, αλλά σε κάθε περίπτωση ενδιαφέροντα και δημιουργικό. Χοντρικά, ο τρόπος αυτός έχει να κάνει με ό,τι σημαντικότερο έχουμε ακούσει από την «άλλη Αμερική» την τελευταία 15ετία.

Έτσι λοιπόν σ’ αυτό το νέο CD τού Brandon Seabrook, που αποκαλείται “Brutalovechamp” [Pyroclastic Records, 2023] και που αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σε σχέση με το εικαστικό μέρος του (από την άξια Pyroclastic Records) ακούμε τους Brandon Seabrook κιθάρα, μαντολίνο, μπάντζο, Nava Dunkelman κρουστά, glockenspiel, φωνή, Marika Hughes τσέλο, Eivind Opsvik κοντραμπάσο, Henry Fraser κοντραμπάσο, Chuck Bettis ηλεκτρονικά, φωνή, John McCowen κλαρινέτα, recorders και Sam Ospovak ντραμς, βιμπράφωνο, κρουστά, ένα οκτέτο δηλαδή, σε μια σειρά συνθέσεων του Seabrook τελείως «προσωπικές» και πρωτότυπες στην βάση τους, ικανές να κινήσουν, πολλαπλώς, το ενδιαφέρον του ακροατή.
Δεν είναι εύκολο να πεις τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, κι αυτό γιατί οι συνθέσεις του Seabrook είναι τόσο πυκνές, με συνεχείς αλλαγές, ανατροπές, υπαινιγμούς, επιρροές κ.λπ., ώστε να είναι μάλλον αδύνατη η όποια περιγραφή τους.
Δεν είναι, όμως, αδύνατη η αξιολόγησή τους, καθώς όσα ακούς στο “Brutalovechamp” απλώς, σε συνεπαίρνουν εξαιτίας αυτής της μόνιμης διάθεσης του συνθέτη και των οργανοπαικτών να δημιουργούν διαρκώς νέα πλαίσια ασκήσεων και εφαρμογών, μέσα από τα οποία αναγεννιούνται όλα τα επιμέρους.

Αρκεί ν’ ακούσει κανείς κομμάτια σαν τα “I wanna be chlorophylled II: Thermal rinse” και “Libidinal bouquets”, για να αντιληφθεί αμέσως «τι παίζει» σε τούτο το εκπληκτικό CD!
Επαφή: www.brandonseabrook.bandcamp.com, www.pyroclasticrecords.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 504

4/5/2023
Δεν ξέρω πού οφείλεται, αλλά κάθε προεκλογική περίοδος είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Εγώ δεν παρακολουθώ τηλεόραση και ραδιόφωνο (καθόλου), τα σιχαίνομαι πλέον (φυσικά κάτι καλό, που θα το προτείνουν φίλοι θα το ακούσω on line), οπότε... είναι ό,τι βλέπω και ακούω έξω, και ό,τι διαβάζω εδώ μέσα.
Είχα δει λοιπόν κάτι συντρόφους στη γειτονιά να λένε τα δικά τους, τις προάλλες, και μετά τους έπιασα στα πράσα να χασκογελάνε, σε μια απομακρυσμένη καφετέρια – κάπως σαν να ήθελαν να κρυφτούν από τον κόσμο και μ’ ένα ύφος... εμείς τη δουλειά μας την κάναμε, από δημοσιοϋπαλληλική υποχρέωση να πούμε, ας πούμε τώρα και καμιά πιο ουσιαστική μ@λακία, για να περάσει η ώρα.
Νομίζω πως τους κάνουμε πολύ μεγάλη χάρη που ασχολούμαστε μαζί τους, καθώς οι περισσότεροι από δαύτους είναι ανθρωπάκια, ανίκανα για οτιδήποτε καλό. Υπαλληλίσκοι φοβιτσιάρηδες, δούλοι παχιοί... όπως λέει και το τραγούδι, που κοροϊδεύουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά όλους τους υπολοίπους.
Ο θεός να μας φυλάει... από τους χειρότερους των χειροτέρων. Αυτό μόνο.

4/5/2023
Υπάρχουν ακόμη οι Charms μετά το θάνατο του μπασίστα Σαρόγλου; Εδώ πάντως είναι πολύ πρώτοι, με Νικολόπουλο, Ιερεμία και Στρατή. Και Σαρόγλου φυσικά...
https://www.youtube.com/watch?v=1FuO0dVN788

3/5/2023
«Η πόρνη και ο στρατιώτης» (1971). Φοβερό αυτό το πλάνο του λοχία στην απομόνωση...

3/5/2023
Όποιοι δεν το έχουν διαβάσει θα το βρουν φουλ ενδιαφέρον...
[γιατί Βέγγος δεν ήταν μόνο οι ταινίες]
https://www.lifo.gr/culture/theatro/o-trelos-toy-loyna-park-i-megalyteri-theatriki-epityhia-toy-thanasi-beggoy

3/5/2023
>>Ελευθερία του Τύπου: Στην 107η θέση η Ελλάδα<<

Σαν να υπήρχε περισσότερη ελευθερία λόγου το 1927...(Νίκος Βέλμος γράφει)

2/5/2023
Νίκος Καχτίτσης (1949)

2/5/2023
Το νέο Yellow Box στα περίπτερα, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό, που κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα.

2/5/2023
Ο Καραγκιόζης έριχνε και κουβάδες με... καφέ γιαούρτι. Περιμένω κάποιον έξυπνο συνάδελφο να το πιάσει το θέμα ιστορικά...

1/5/2023
Ξέρω ότι το κείμενο για τον Λεωνίδα Χρηστάκη, που ανέβηκε το Σάββατο στο LiFO.gr, απασχόλησε. Κρίνω βεβαίως και από τα σχόλια που έπεσαν εδώ, μα και από άλλα στοιχεία. Ξέρω επίσης ότι μπορώ να κάνω άλλο ένα τέτοιο κείμενο ή και μεγαλύτερο ακόμη, για τον Χρηστάκη, που να είναι τελείως διαφορετικό απ’ αυτό του Σαββάτου. Που να περιλαμβάνει δηλαδή τελείως άλλα θέματα. Κάποια στιγμή στο μέλλον λοιπόν...

Το βιβλίο του Άρη Δικταίου που βλέπετε εδώ προέρχεται από το 1963 κι έχει εξώφυλλο σχεδιασμένο από τον Χρηστάκη. Είναι σπάνιο. Το βιβλίο το βρίσκεις, αλλά με την κουβερτούρα που βλέπετε δεν εντοπίζεται εύκολα. (Φυσικά το βιβλίο το είχα αγοράσει για τα κείμενα του Δικταίου και όχι για το εξώφυλλο του Χρηστάκη, που εν τω μεταξύ είναι πολύ ωραίο και προχωρημένο για ’63).

1/5/2023
Αυτοί οι λίγοι, που θα καταλάβουν αμέσως το γιατί ποστάρω αυτό το τραγούδι σήμερα (όχι φυσικά για κάποιο δικό μου, προσωπικό λόγο) ας το κρατήσουν για τον εαυτό τους...
https://www.youtube.com/watch?v=9t6ctebOrzk

30/4/2023
>>Ινδαρές: «Φάγαμε το ξύλο της αρκούδας, τα παιδιά μου ήταν δεμένα»<<
Ο Πλεύρης το είχε καταδικάσει αυτό, γιατί δεν θυμάμαι...

29/4/2023
Νέος Τσερόνε! Τι να μας πούνε τώρα οι αγέννητοι;
https://www.youtube.com/watch?v=1fxaKVlYNCI

ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΛΛΟΣ για τη Νόρα της λαμπρής πλημμύρας

Διαβάζω πως ο Σταύρος Άλλος (πραγματικό όνομα Σταύρος Γεωργιόπουλος) συμμετείχε παλαιότερα στα συγκροτήματα MOAN και Post Lovers (και λογικώς συμμετέχει ακόμη στους δεύτερους). Επίσης, κοιτάζοντας στο discogs βλέπω την παρουσία του σε πάρα πολλούς δίσκους, των τελευταίων ετών, ως τεχνικός (κάνοντας προγραμματισμό, ηχοληψία, μείξη, mastering). Έχει λοιπόν ο Σταύρος Άλλος μια πλήρη εικόνα της δισκο-παραγωγής-κυκλοφορίας, που ξεκινά από το γεγονός πως ο ίδιος συνθέτει, γράφει στίχους, τραγουδά και παίζει κιθάρα, καταλήγοντας στα τεχνικά ζητήματα.
Ήρθε ο καιρός λοιπόν, ως φαίνεται, ο τραγουδοποιός αυτός να παρουσιαστεί και με δικό του, ελληνόφωνο, υλικό, τυπώνοντας τώρα τον πρώτο προσωπικό δίσκο του (LP), που τιτλοφορείται «Για τη Νόρα της Λαμπρής Πλημμύρας» [rudu, 2022/23]. Στον δίσκο αυτόν ο Σ. Άλλος κάνει και την μείξη, βοηθιέται από τον Τάκη Στεργίου στα ντραμς, με την παραγωγή να την επιμελείται ο Σέργιος Βούδρης.

Στο insert του δίσκου διαβάζουμε εκεί προς το τέλος... «Ζήτω ο αθάνατος αναλογικός ήχος!» και «Να θριαμβεύσει η αγάπη!». Το δεύτερο δεν θα το σχολιάσουμε, αλλά το πρώτο δείχνει κάτι. Πως ο Σ. Άλλος ομνύει στον αναλογικό ήχο, του οποίου γνωρίζει όχι μόνον τις... συναισθηματικές διαστάσεις του, μα και τις τεχνικές (αφού ασχολείται επαγγελματικώς με το θέμα).
Φοβάμαι, όμως, πως παρασυρόμενος από την αγάπη του γι’ αυτό το είδος του ήχου ο Σ. Άλλος έχει παραμελήσει κάποια άλλα πιο μπροστινά και σίγουρα σημαντικότερα ζητήματα, δίνοντας υπερβολικό βάρος στα δευτερότερα. Το λέω, γιατί εκείνο που πρώτο μετράει είναι το υλικό σου και όχι το πώς θα το αποδώσεις αυτό ή πώς θα το ηχογραφήσεις.
Αν το υλικό είναι καλό και «φυσάει» δεν έχει να φοβηθεί από τα τεχνικά. Θα εξέχει πάντα. Αν το υλικό είναι μέτριο και κοινότοπο, όσο και να επιμεληθείς τα γύρω-γύρω του, δεν πρόκειται να το «ανεβάσεις».
Δυστυχώς το υλικό του Σταύρου Άλλου δεν λέει πολλά πράγματα. Ιδέες μπορεί να υπάρχουν στις ενοργανώσεις κυρίως, αλλά τα κομμάτια του και ως συνθέσεις, και ως στίχοι, και ως ερμηνείες, δεν μπορούν να κάνουν την διαφορά.
Ο Σ. Άλλος προσπαθεί να γράψει με απλότητα, αλλά αυτό τον πολύ δύσκολο στόχο δεν μπορεί να τον πλησιάσει. Για την περίπτωσή του ισχύει το lo-fi βασικά, που συνδέεται, όμως, με το στοιχειώδες και με την απλοϊκότητα.
Όλα είναι πρωτόλεια εδώ. Και οι μουσικές, και τα λόγια και οι ερμηνείες (που κι αυτές ακόμη είναι ασταθείς και με δίχως παλμό, δίχως κάτι που να τις κάνει να ξεχωρίζουν).
Ο Σ. Άλλος θέλει να γράψει τραγούδια κάπως σαν των Poll ας πούμε («κάπως» λέμε) ή του Σταύρου Λογαρίδη ή ακόμη πιο σωστά του Robert Williams. Δυστυχώς πρέπει να προσπαθήσει πάρα πολύ στο μέλλον, ώστε να καταφέρει να προτείνει κάτι ανάλογο (όχι ίδιο).
Πρέπει να σκύψει με πολλή όρεξη πάνω από τα λόγια του κατ’ αρχάς, ώστε να αποκτήσουν αυτά μια βαρύτητα (και μια καλύτερη συνοχή, λεκτική και νοηματική) και μετά να δει και τις συνθέσεις του – ώστε και αυτές να αποκτήσουν μια «προσωπικότητα». Να ξεχωρίζουν αληθινά, δηλαδή, και όχι να «τραβιούνται».
Λυπάμαι. Είναι μέτρια αυτά που ακούω εδώ από τον Σταύρο Άλλο ή και κάτω του μετρίου στα ουσιαστικά γνωρίσματά τους – παρότι στην... εξωτερική εμφάνισή τους όλα αριστεύουν.
Ελάχιστα έχω να θυμάμαι μετά από πέντε ακροάσεις του δίσκου τού Σταύρου Άλλου και βασικά το «Βία, Σικάγο», που είναι το κομμάτι που ξεχωρίζει, κάπως, περισσότερο απ’ τ’ άλλα.
Χρειάζεται δουλειά λοιπόν και πίστη πως μπορείς να ξεφύγεις απ’ αυτό που θεωρείς «αρκετό», προσεγγίζοντας κάτι «ανωτερότερο».  
Επαφή: https://stavrosallos.bandcamp.com/album/-

YELLOW BOX τεύχος #19 (Απρίλιος - Μάιος 2023)

Το νέο τεύχος του ηχο-μουσικού περιοδικού Yellow Box βρίσκεται στα περίπτερα. Κοστίζει 6,90 ευρώ, έχει νέα σχεδίαση, προσφέροντας πλήρη, όπως πάντα, ενημέρωση σε τεχνικά και μουσικά-δισκογραφικά θέματα. Ακόμη, το παρόν τεύχος είναι εορταστικό, καθώς η έκδοση συμπληρώνει 3 χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας – ένα γεγονός που γιορτάζεται και μέσω ενός μεγάλου διαγωνισμού.

Πιο συγκεκριμένα το Yellow Box θα προσφέρει στον νικητή του διαγωνισμού ένα μοναδικό δώρο. Ένα πικάπ Technics MK7 Anniversary Edition λιανικής τιμής 1399 ευρώ! Τα βήματα της συμμετοχής στο διαγωνισμό, για κάθε αναγνώστη / αναγνώστρια, είναι αναγραμμένα στην σελίδα 6 του περιοδικού, οπότε αγοράζοντας το περιοδικό συμμετέχεις κατά μίαν έννοια και στο διαγωνισμό.
Τώρα, και όσον αφορά στην ύλη του περιοδικού, στο πρώτο μέρος του, το «τεχνικό», βλέπουμε τα βασικά προϊόντα, με την σειρά που εμφανίζονται στο πρώτο εξώφυλλο.
Λέμε λοιπόν για τον ολοκληρωμένο ενισχυτή Tsakiridis Devices (2X100 W στα 6Ω), τον οποίον παρουσιάζει ο Γιάννης Καμαρινός. Έπειτα βλέπουμε (πάντα στο εξώφυλλο) το πλατώ-βραχίονας SME Model 6 Classic (γράφει ο Δημήτρης Σταματάκος) και τον 11κάναλο AV Controller με πολλές δυνατότητες της Denon (AVC-X4800H) (γράφει ο Βασίλης Πέππας).
Από ’κει και πέρα, και πάντα στο πρώτο μέρος του περιοδικού, υπάρχουν reviews για πάμπολλα υψηλής πιστότητας προϊόντα, όπως για τον ολοκληρωμένο ενισχυτή DAC Audiolab 9000A, για το ηχείο δαπέδου Focal Vestia No 2, για τον Network music player / DAC / ολοκληρωμένο ενισχυτή LINN Majik DSM (και για τα τρία προϊόντα γράφει ο Μάνος Μαστραντωνάκης), για τον προενισχυτή phono Gold Note PH-5 (γράφει ο Γιάννης Δρακόπουλος), για τα αυτοενισχυόμενα ηχεία με bluetooth Magnat Monitor Reference 5A (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός) και άλλα διάφορα.

Στο δεύτερο μέρος του περιοδικού, τώρα, το «μουσικό-δισκογραφικό», βλέπουμε στο εξώφυλλο την τραγουδίστρια Γλυκερία (συνέντευξη στην Βάσια Παρασκευοπούλου) και ακόμη τα θέματα για την Carmen (μετάφραση-επιμέλεια Μαρία Τσακίρη), τους King Crimson (Κωνσταντίνος Τσάβαλος), την ιρανική Hermes Records (γράφω εγώ) και την Blue Note Tone Poet σειρά (Νίκος Τζαβέλλας).
Από κει και πέρα υπάρχει το “Classical Music Reviews” (γράφει ο Θοδωρής Μπαφαλούκας), το “Jazz & Rock Corner (γράφω, εγώ, reviews για jazz και rock δίσκους, ελληνικούς και ξένους), τα “Audiophile CD Corner” και “Audiophile LP Corner” (επιμέλεια Μαρία Τσακίρη), κείμενα για το “Tubular Bells” του Mike Oldfield, το “Aladdin Sane” του David Bowie και άλλα διάφορα...
Μία χορταστική έκδοση, για ακόμη μία φορά από το Yellow Box, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό, που κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα.
Επαφή: www.yellowbox.gr

SATOKO FUJII το piano-solo “Torrent”

Οι ακατάπαυστοι ρυθμοί κυκλοφορίας CD από την ιαπωνίδα πιανίστρια, συνθέτρια και αυτοσχεδιάστρια Satoko Fujii συνεχίζονται. Έτσι, το πιο νέο άλμπουμ της αποκαλείται “Torrent / Piano Solo” [Libra Records, 2023] και αποτελεί μία ακόμη piano-solo καταγραφή της – μία από τις κάμποσες του τελευταίου καιρού.

Πόσα piano-solo CDs υπάρχουν στην μακριά δισκογραφία της Ιαπωνίδας; Οκτώ, όπως διαβάζουμε, με το ένατο να είναι το παρόν “Torrent”. Μάλιστα, για τέσσερα από τα οκτώ υπάρχουν reviews στο blog (“Gen Himmel” του 2012, “Invisible Hand” του 2016, “Solo” του 2017 και “Hazuki” του 2020), ενώ πρέπει να πούμε πως υπάρχει άλλο ένα σόλο, το “Piano Music” από το 2021, που σημαίνει πως από το 2020 έως και σήμερα η Fujii έχει καταγράψει τρία piano-solo άλμπουμ.
Αυτό δεν είναι τυχαίο και σχετίζεται βεβαίως με τα νέα δεδομένα, που επέβαλε η covid-19, καθώς η δυσκολία στις μετακινήσεις, σε συνδυασμό με τις καραντίνες, δημιούργησαν όλες εκείνες τις συνθήκες που ευνοούσαν το να παίζεις μόνος σου.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η Fujii θα ηχογραφήσει τουλάχιστον τα σόλο άλμπουμ της από το 2020 και το ’21, εξακολουθώντας να εμφανίζεται (και) σόλο και μετά από την χαλάρωση και την παύση των μέτρων.
Ηχογραφημένη λοιπόν σ’ έναν χώρο στην πατρίδα της (ΙΥΟ Υume Mirai kan bunka hall), στις 10 Οκτωβρίου του 2022, η Satoko Fujii είναι έτοιμη, για ακόμη μία φορά, να καταπλήξει με το γεμάτο ένταση, πάθος και λυρισμό παίξιμό της (ποτέ δεν λείπει και αυτός από τις παραστάσεις της) και βεβαίως με τις ουκ ολίγες επινοήσεις και παραδοξότητες, που ξέρει να ενσωματώνει στους αυτοσχεδιασμούς της (καθότι ολάκερο το «πακέτο» είναι αυτοσχεδιαστικό - είναι προφανές αυτό).
Υπάρχουν καταπληκτικά κομμάτια εδώ, όπως για παράδειγμα το 12λεπτο “Voyage”, που είναι ένα αργό, και κάπως ιεροτελεστικό, στην αρχή, track, με ιδιόμορφη χρήση των πιανιστικών χορδών «από μέσα» (σίγουρα χρησιμοποιούνται plugs και ειδικές τεχνικές χτυπημάτων και παιξιμάτων, καθώς ακούς ήχους που προσιδιάζουν ακόμη και σε σιτάρ!), για να αποκτήσει (το κομμάτι) πιο δυναμικά χαρακτηριστικά (και με εκρηκτικά clusters) από την μέση και μετά.
Το “Light on the sea surface”, πάλι, που ξεπερνά κι αυτό τα δέκα λεπτά, μοιάζει να έχει προγραμματικό τίτλο. Το «φως στην επιφάνεια της θάλασσας» και βασικά το πώς αυτό μπορεί να αναπαρασταθεί ηχητικώς... είναι ένα θέμα, για το οποίον αποφαίνεται η Satoko Fujii, μέσω ενός παιγνιώδους αυτοσχεδιασμού, με πολλές γρήγορες και «κοντές» φράσεις, και με συνδυασμούς λυρικών και καταιγιστικών στοιχείων, που προφανώς αντανακλούν τις διαφορετικές φάσεις της θάλασσας.
Τελείως χαρακτηριστικό, της ξεχωριστής ιδιοσυγκρασίας της ιαπωνίδας πιανίστριας, είναι και το “Cut the painter”, κομμάτι γεμάτο από επινοήσεις, που ηχεί εντελώς μοναδικά – σαν ακούς έναν αλλόκοτο συνδυασμό folk, jazz και ηλεκτρονικών. Και κάπως έτσι το γεγονός πως όλα αυτά, που φθάνουν στ’ αυτιά σου, είναι απόρροια πιανιστικών παιξιμάτων σε κάνει, οπωσδήποτε, να απορείς.
Όπως και κάθε τι άλλο, εδώ που τα λέμε, που προέρχεται απ’ αυτή την εντελώς εφευρετική μουσικό των ημερών μας.
Επαφή: www.satokofujii.com

ISAIAH J. THOMPSON, SALVATORE BONAFEDE δύο τζαζ άλμπουμ της ιταλικής RED Records

ISAIAH J. THOMPSON: Composed in Color [RED Records, 2021]
Σ’ ένα εξώφυλλο παλαιάς Blue Note αισθητικής κλείνεται το πιο νέο άλμπουμ του νεαρού αμερικανού πιανίστα (της jazz φυσικά) Isaiah J. Thompson (γενν. 1995). Ο τίτλος του είναι “Composed in Color” και περιέχει, βασικά, διασκευές.

Λέμε «βασικά», γιατί από τα οκτώ κομμάτια του CD μόνον ένα αποτελεί σύνθεση του Thompson, με τα υπόλοιπα να ανήκουν στους Billy Strayhorn, Horace Silver, Randy Weston, Thelonious Monk, Ellis Marsalis και Cedar Walton (παρατηρούμε, δηλαδή, πως όλοι οι συνθέτες, κομμάτια των οποίων διασκευάζει ο Thompson, είναι πιανίστες).
Το σχήμα που επιλέγει ο Isaiah J. Thompson, για να αναμετρηθεί μ’ αυτό το κλασικό εν πολλοίς υλικό, είναι εκείνο του piano-trio. Βασικά δίπλα του στέκονται ο μπασίστας Philip Norris και ο ντράμερ TJ Reddick – αν και σε ένα track (5) μπασίστας είναι ο Christian McBride, ενώ σε δύο άλλα tracks (2, 8) ντράμερ είναι ο Joe Farnsworth και σε ένα άλλο (1) ο Kenny Washington. Η λογική, φυσικά, δεν αλλάζει, καθώς εκείνο που ακούμε, σε κάθε track, είναι το τρίο πιάνο-μπάσο-ντραμς.
Ο Thompson ξεκινά με το “Take the ‘A’ train” (του Billy Strayhorn), που στάθηκε καθοριστικό στο ξεκίνημα της πορείας του νεαρού μουσικού. Ως ένα στάνταρντ ακρογωνιαίο για την ιστορία της jazz στέκεται πρώτο στη σειρά, διαθέτοντας και χαριέστατο πιάνισμα από τον Thompson, αλλά και αεικίνητο rhythm section, που τρέχει με χίλια.
Ακολουθεί το “Señor blues” του Horace Silver, ένας ύμνος του hard bop, που εδώ ξεχωρίζει λόγω του πλούσιου δυναμικού ήχου τού τρίο, που γενικώς ξεσηκώνει – με το “Hi-fly” του Randy Weston, το “Chelsea bridge”, του Billy Strayhorn και με όλα τα υπόλοιπα tracks να διαμορφώνουν ένα φοβερό piano-book, που παρουσιάζεται σπινθηροβόλο και λαϊκό, και καθόλου ακαδημαϊκό, με κομμάτια γρήγορα και μπαλάντες, «μονκικές» ιδιαιτερότητες και βασικά με πολύ blues. Όχι μόνο στην μοναδική σύνθεση του Isaiah J. Thompson, το καταπληκτικό “Mikula blues”, μα ακόμη και στο έσχατο κομμάτι του CD, το “Ojos de rojo” του Cedar Walton, που σε συνεπαίρνει με την ορμητικότητά του.
Ένα tribute κατά μίαν έννοια CD σε μεγάλους πιανίστες της jazz, από έναν πολλά υποσχόμενο νεαρό ακόλουθό τους, είναι το “Composed in Color”. 

SALVATORE BONAFEDE: Caro Luca / Piano Solo [RED Records, 2021]
Ιταλός πιανίστας, γεννημένος στο Παλέρμο το 1962, ο Salvatore Bonafede έχει σχετικώς καινούριο CD, που προέρχεται από το 2021 κι έχει τίτλο “Caro Luca”. Πρόκειται για ένα piano-solo άλμπουμ, που είναι αφιερωμένο στον γιο τού Salvatore, τον τρίχρονο Luca.
Πότε ήταν τρίχρονος ο Luca; Το 2003, όταν ηχογραφήθηκε αυτό το CD, γιατί τώρα ο νεαρός είναι στα 23 του. Ηχογράφηση λοιπόν από τα Sorriso Studios στο Μπάρι, στις 18 Νοεμβρίου 2003, και κυκλοφορία δέκα οκτώ χρόνια αργότερα (το 2021).
Σ’ εκείνη τη φάση ο Salvatore Bonafede είχε ηχογραφήσει ένα ακόμη άλμπουμ, το “Paradoxa” (rec. 17 Nov. 2003), που δεν ήταν σόλο και που θα κυκλοφορούσε σε CD από την Red Record(s) το 2005. Μετά λοιπόν από ’κείνη την ηχογράφηση, την άλλη μέρα, ήταν μόνος του στο στούντιο, μπροστά στο πιάνο του, παρουσιάζοντας αυτά τα δέκα κομμάτια (του “Caro Luca”), που είναι τέλεια ηχογραφημένα και που σου δημιουργούν, σήμερα, τόσα χρόνια αργότερα, μία όχι συνηθισμένη συναισθηματική πληρότητα και ευφορία.
Σίγουρα ο αυτοσχεδιασμός εδώ έχει σημαντικό μερίδιο στην εξέλιξη των συνθέσεων, αν και πρόκειται για έναν αυτοσχεδιασμό μελετημένο και ερμηνευμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην απεμπολεί τα πιο λυρικά χαρακτηριστικά του. Απεναντίας αυτά ενδυναμώνονται ακόμη περισσότερο μέσα από τούτη την προσέγγιση του Bonafede, που δεν κρύβει τον προσανατολισμό της ούτε στην τζαζ παράδοση (Duke Ellington-Billy Strayhorn), ούτε σε μουσικές που δύσκολα τις διανοείσαι περασμένες σ’ ένα πιάνο (όπως το... reggae “Good vibration”) και που άλλοτε συνδέονται με εκφάνσεις της ευρύτερης pop (στο “Clandestino” ακούς κάτι από την κλασική μελωδία του Ροζ Πάνθηρα) ή και τις world music (το tango στο έσχατο “Art of the possible”).
Ωραίο, απλό και απέριττο άλμπουμ, με μεγάλη δόση συναισθηματικού φορτίου όμως. 

Η RED Records εισάγεται από την Α&Ν Music