ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 544

21/10/2023

>>Απέκτησε το προσωνύμιο «χατζάρας», επειδή καρατομούσε με συνοπτικές διαδικασίες όσα στελέχη αμφισβητούσαν τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ.<< 

Κασσελάκη ο μπαμπάς σου. Να αποδειχθείς άξιός του...

21/10/2023
O Τζουμάκας αυτογελοιοποιείται και φτύνει ο ίδιος την ιστορία του.
Ενώ ως υποψήφιος πρόεδρος έλαβε το εντελώς αποδοκιμαστικό 1% στις πρόσφατες εσωκομματικές (πράγμα που σημαίνει πως πρακτικά δεν εκφράζει τίποτ’ άλλο παρά τον εαυτό του) έχει πάρει σβάρνα τα μητσοτακικά μίντια και λέει τη μια αρλούμπα μετά την άλλη.
Ειδικά όταν λέει, σαν να βρίσκεται σε καφενείο, πως «Αυτός δεν ήρθε, τον φέρανε, τίποτε δεν έρχεται από μόνο του. Εν γνώσει του Τσίπρα ήρθε» γλιστράει στη χειρότερη συνομωσιολογική σφαίρα.
Πως κάποιες σκοτεινές δυνάμεις, δηλαδή, έβαλαν στην ατζέντα τού Τσίπρα, τον Κασσελάκη, στην προσπάθειά του (του Τσίπρα) να διαλύσει την... αριστερά, μετατρέποντας τον... ριζοσπαστικό (εδώ γελάμε) Σύριζα, σε παράρτημα των Αμερικάνων.
Μόνο για χοντρά γέλια είναι όλα αυτά, απ’ όποια μεριά και να τα πιάσεις (αν σκεφτείς π.χ. πως ο Σύριζα, ως κυβέρνηση, υλοποίησε όντως αμερικάνικες πολιτικές, μέσω ΔΝΤ, στα φανερά και όχι εν κρυπτώ και στα σκοτεινά).
Το δε άλλο που είπε «Να αμφισβητηθεί η ηγεσία στο Συνέδριο» είναι επίσης γελοίο και τερατώδες, για έναν άνθρωπο, που πριν από λίγο καιρό έλαβε 56% σε ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία.
Το ότι ο Τζουμάκας δεν αποδοκιμάζεται από τους πάντες, μέσα στο Σύριζα, γι’ αυτά που λέει, δείχνει απλώς πως ο Σύριζα ήταν πάντα ένα σκορποχώρι ντεμέκ αριστερών, που είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους όσο το καράβι δεν βυθιζόταν, υλοποιώντας εν τω μεταξύ πλήθος αντικοινωνικών πολιτικών. Και πως τώρα, στον καιρό της τρικυμίας, όταν κοντεύει να αφανιστούν, ψάχνουν να βρουν πατήματα για να σώσουν το δήθεν αριστερό γόητρό τους στην καφενειακή παρλαπίπα και τη συνομωσιολογία.
Κασσελάκη λάβε τα μέτρα σου.

20/10/2023
Έδωσε την Ελευσίνα, για να πάρει αναβάθμιση (γέλιο). Έτσι δεν έλεγαν κι εκείνοι για τον Τσίπρα, πως αντάλλαξε το μακεδονικό με τις συντάξεις ;

20/10/2023

Πάντα θα προκύπτουν λόγοι, για να ξαναδείς κάτι που δεν του είχες δώσει, παλιά, την πρέπουσα σημασία.

[Χωρίον ο Πόθος / Ευτύχιος Χατζηττοφής]

20/10/2023
Στέφανοι να ντουφεκάνε Στέφανους ;
(μεταξύ μας, καλά του έκανε)

20/10/2023
Σημασία δεν έχει μόνο ποια παντρεύεσαι, αλλά και ποιος είναι ο κουμπάρος...
(να μη με ρωτήσουν, όσοι δεν αναγνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί – ό,τι ξέρετε...)

20/10/2023

Kάτι τριτοκοσμικοί εγκληματίες τύπου αμίν νταντά και μποκάσα μοιάζουν με "αγίους" μπροστά στα σημερινά καθάρματα...

20/10/2023
Άμα το βρίσκεις μπροστά σου, στην Αθήνα, με μισό ευρώ, το ξαναπαίρνεις.
Πολύ καλό folk-rock από την Πολωνία του ’69 και... μειδιώ και λίγο, γιατί θυμάμαι έναν πανεπιστημιακό, που τους είχε αναφέρει σ’ ένα βιβλίο του, στο άσχετο, αντιγράφοντάς τους από το Φάντασμα μιας Δεκαετίας (το κεφάλαιο του Κώστα Αρβανίτη), δίχως να τους έχει ακούσει... [Νο Το Co]
https://www.youtube.com/watch?v=6oc5JJv6_pI

19/10/2023
Γνωστός παρλαπίπας δημοσιογράφος παίρνει κείμενο γνωστού φαντασιόπληκτου δημοσιογράφου και δίχως να προσθέσει κανένα δικό του αποδεικτικό στοιχείο των όσων αντιγράφει... στρίβει ξαφνικά προς την Wikipedia και από τον τρανσλέιτορ συμπληρώνει, με άσχετες γενικότητες, το δικό του παπαροκείμενο.
Τι βλέπουν τα ματάκια μας!

18/10/2023
Επειδή κάτι ψάχνω κι έπεσα πάνω σ’ αυτή την εκπομπή της ΕΡΤ1 «Στούντιο 4», που την παρουσιάζουν κάποιοι Νάνσυ Ζαμπέτογλου και Θανάσης Αναγνωστόπουλος.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι τελείως άσχετοι με τα καλλιτεχνικά, και οι συνεντεύξεις που κάνουν με ονόματα που έχουν ένα κάποιο παρελθόν να διηγηθούν, και δεν γεννήθηκαν το 2000, φανερώνουν την πλήρη και καταδικαστική ανεπάρκειά τους. Γνώσεις μηδέν, έρευνα μηδέν, λάθη επί λαθών, άσε το ύφος (ιδίως της κυρίας), που δεν αρμόζει με τίποτα σε ψευτοδιαβασμένους, που επιχειρούν με σκονάκια να γράψουν «πέντε».
Λυπάμαι, για άλλη μια φορά, για το κατάντημα της κρατικής τιβί.

18/10/2023
Carla Bley (1936-2023). Σεβασμός

18/10/2023

Κάπου είχα διαβάσει παλιά, σε έντυπο των 90s -αν και με τίποτα δεν μπορώ να το βρω πια, γιατί το έχω ξαναψάξει το λέω-, πως στην ψυχεδελική σκηνή από την "Πρόκληση" του Ευστρατιάδη, με τις έξοχες body paintings του Διονύση Φωτόπουλου, χόρευε η Ματούλα.
Τώρα ποιο από τα δύο κορίτσια είναι θα σας γελάσω. Μάλλον το αριστερό.

[μια φωτό σκαναρισμένη από περιοδικό του '70 στη μνήμη της Ματούλας λοιπόν, αφού σήμερα ανακοινώθηκε ο θάνατός της]

ØYVIND BRÆKKE SEXTET νορβηγός τρομπονίστας της jazz με μεγάλη διαδρομή την τελευταία 30ετία

Προϊόν της νορβηγικής σκηνής είναι το “From Now On” [Oslo Session Recordings, 2023] του τρομπονίστα Øyvind Brække, που μας είναι γνωστός και από το άλμπουμ του “Wilderness” [Oslo Session Recordings, 2020], δηλαδή τον προηγούμενο δίσκο με το σεξτέτο του, μα ακόμη και από τις συνεργασίες του με τον κιθαρίστα Jacob Young και τους Urban Gardening στο “Oslo Session Recording Vol.4”, του 2018. Ο Jacob Young, με δισκογραφική πορεία στην ECM και αλλού, συμμετέχει και στο πιο νέο CD τού Øyvind Brække Sextet, μαζί με τους Jørgen Mathisen σαξόφωνα, Bergmund Waal Skaslien βιόλα, Bárður Reinert Poulsen κοντραμπάσο και Erik Nylander ντραμς, συναποτελώντας όλοι μαζί ένα σχήμα με αυξημένες και οπωσδήποτε δημιουργικές δυνατότητες.
Από την ECM εν τω μεταξύ έχει περάσει και ο Brække, είτε μέσω του γκρουπ Source είτε εμφανιζόμενος σε δίσκους του Trygve Seim, ενώ και οι υπόλοιποι μουσικοί κάθε άλλο παρά τυχαίοι είναι, αφού ακόμη και ο νεότερος εξ αυτών, ο 34χρονος (Ισλανδός μάλλον) Bárður Reinert Poulsen έχει κι αυτός την ιστορία του.
Τα λέμε, τα παραπάνω, για να δείξουμε πως το Øyvind Brække Sextet είναι ένα σημαντικό σχήμα της βορειοευρωπαϊκής jazz, κάτι που, σε κάθε περίπτωση, αποδεικνύεται και από το “From Now On” – ένα πολύ καλό άλμπουμ, με έφεση στα μελωδικά-λυρικά στοιχεία.

Το CD αποτελείται από έξι tracks, τα οποία είναι συντεθειμένα και ενορχηστρωμένα από τον Brække και που, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, σχετίζονται με την φάση της covid-19, τα λοκντάουν και τα ρέστα. (Φαίνεται πως για κάποιο καιρό ακόμη θα μας απασχολεί εκείνη η φάση, αφού οι μουσικοί είχαν οπωσδήποτε άπλετο χρόνο για να συνθέσουν, να παίξουν, να ανταλλάξουν αρχεία κ.λπ., ευρισκόμενοι, με άλλα λόγια, σε πλήρη δημιουργική έκρηξη – αρκετοί εξ αυτών τουλάχιστον).
Ο Øyvind Brække φυσικά δεν γράφει μόνο για τον εαυτό του στο “From Now On” (έξοχο το σόλο του στο “Plexi encounters), μα για όλους τους συνεργάτες-μουσικούς του, παρέχοντας σε κάθε έναν ξεχωριστά χώρο, προκειμένου να καταδείξει τις παικτικές δυνατότητές του, πάντα, όμως, σε σχέση με το σύνολο, μα και με την γενικότερη διάθεση και ατμόσφαιρα της σύνθεσης.
Το σημειώνουμε αυτό, γιατί οι συνθέσεις του Brække διαθέτουν πλείστα όσα στοιχεία αντλημένα από διάφορες περιόδους της jazz (ξεκινώντας από τα πρωταρχικά βήματά της, πριν από εκατό χρόνια, περνώντας από το hard bop και φθάνοντας έως και το fusion), περνώντας βεβαίως από το folk, το prog-rock, μα και από άλλα διάφορα επιμέρους genres, όπως είναι ο «ήχος ECM», το nordic κ.λπ.
Γενικώς, στο “From Now On” καταγράφεται μία πληθώρα χρωμάτων, που δημιουργούν όλα μαζί ένα ιδιόμορφο ηχητικό καλειδοσκόπιο, το οποίο δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει αδιάφορο τον ακροατή.
Επαφή: https://oslosessionrecordings.com/

WE.OWN.THE SKY μια επανέκδοση σε βινύλιο του πρώτου mini άλμπουμ του αθηναϊκού γκρουπ

Για τους Αθηναίους We.Own.The.Sky έχουμε ξαναγράψει. Ήταν 22 Ιουλίου 2017, όταν είχαμε αναφερθεί στο άλμπουμ τους “Earths Collide” [Labyrinth of Thoughts/ Ikaros Records], σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως επρόκειτο για την τρίτη κυκλοφορία τους, καθώς είχε προηγηθεί ένα demo από το 2011 κι ένα CD/EP από το 2013.
Αυτό το CD/EP, που είχε τίτλο “The Glass / Nails EP”, δέκα χρόνια αργότερα, δηλαδή τώρα (2023), κυκλοφορεί και σε βινύλιο από την Sound Effect Records, περιέχον ένα επιπλέον κομμάτι από ζωντανή ηχογράφηση στην Αθήνα, το 2022. Πρόκειται για το “Raindrops and oceans”, που στην στούντιο εκτέλεσή του ανοίγει τον δίσκο (όπως τον άνοιγε και σ’ εκείνο το EP του 2013) και που σ’ αυτή την νεότερη live εκδοχή του τον κλείνει.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως η μπάντα είναι 5μελής (Ηλίας Κόκκοτος-Ανδρέου κιθάρες, Αλέξης Στουραΐτης κιθάρες, Μανώλης Γιαννίκιος ντραμς, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος μπάσο, Κώστας Διακάκης κιθάρες) και πως το ύφος της –όπως μαρτυρούν και οι τρεις κιθάρες εξάλλου– δεν μπορεί να είναι άλλο από το κιθαριστικό rock.
Ποιο ακριβώς, όμως, κιθαριστικό rock; Δεν είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς, ακόμη και αν δεν έχει ακούσει γρι από τον δίσκο. Γνωρίζοντας γενικότερα το πώς κινιόταν το rock προ δεκαετίας και παρατηρώντας τις τρεις κιθάρες τότε θα πει αμέσως... post-rock. Και πιθανώς να πει και instrumental post-rock... και θα έχει δίκιο, αφού θα έχει «πέσει μέσα» 100%.
Είναι άραγε τόσο προβλέψιμοι οι We.Own.The.Sky; Όσον αφορά στο γενικότερο genre… ναι. Ειδικότερα, όμως, έχουν και αυτοί την δική τους φυσιογνωμία, που θα μπορούσε να τους κάνει ξεχωριστούς.
Όπως είχαμε γράψει και παλαιότερα... η μπάντα επιχειρεί να παίξει κιθαριστικό ροκ, επενδύοντας σχεδόν εξ ίσου στα σκληρά και αδιαπέραστα passages από τη μια μεριά και σ’ έναν μελωδισμό από την άλλη.
Υπάρχει λοιπόν το βαρύ, ενίοτε σκληρό (αλλά όχι hard) και κάπως dark και απόμακρο στυλ, αλλά, από την άλλη μεριά, όλο αυτό το πλαίσιο καθορίζεται από τον τρόπο που αναπτύσσονται οι μελωδίες του γκρουπ, από το πώς διαχέεται ο λυρισμός των συνθέσεων των We.Own.The.Sky – που σε κάθε περίπτωση κτίζει ένα κάπως πένθιμο περιβάλλον.
Συνθετικά τα κομμάτια στέκονται αρκετά καλά, με τα off φωνητικά, εκεί στο “Blue 88”, να προσφέρουν μιαν ελαφρώς άλλη διάσταση – όχι μόνο μέσω της φωνής, αλλά και τις ελαφρώς «στονεράδικης» εξέλιξης (μάλλον το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της πλευράς).
Όλα αυτά στην Side A του δίσκου, καθότι η Side B είναι κάτι άλλο.
Εννοούμε πως στην δεύτερη πλευρά υπάρχει ένα μόνο κομμάτι, το “A stain of ink”, που αναπτύσσεται σε τρία μέρη (“Part I”, “Part II”, “Part III”) και που είναι ακόμη πιο μεστό συνθετικώς. Μα ακόμη (και) τελετουργικό, βαθύ και συναισθηματικό (στα“Part I”, “Part II”), κινούμενο χοντρικώς στην ίδια μινόρε λογική (κάπως σαν οι We.Own.The.Sky να θρηνούν, για κάτι όμορφο που χάθηκε ή για κάτι δυσοίωνο που έρχεται), επαναφέροντας, πάντως, ένα περισσότερο εξωστρεφές πλαίσιο με το “Part III”.
Το κλείσιμο του δίσκου με το “Raindrops and oceans”, από ένα live στο Fuzz Club στις 6 Μαΐου 2022, δεν αλλάζει κάτι ως προς την γενική εικόνα και του κομματιού, μα και γενικότερα του γκρουπ (μια δεκαετία αργότερα), αφού οι τρεις κιθάρες παραμένουν (παρά την αλλαγμένη line-up), με τους We.Own.The.Sky απλώς να ανεβάζουν το volume των ξεσπασμάτων τους (ίσως και λόγω live, αλλά ίσως και όχι).
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

THE ANGELICA SANCHEZ NONET το νέο άλμπουμ μιας πιανίστριας της jazz-avant με 30χρονη ιστορία

Όπως είχαμε γράψει παλαιότερα (14 Οκτ. 2020):
«Δύο αμερικανίδες πιανίστριες της jazz και avant-jazz, μία πολύ γνωστή σε όλους μας  με τεράστια καριέρα, η Marilyn Crispell (γενν.1947) και μία λιγότερο γνωστή, αλλά επίσης με εξαιρετικές ηχογραφήσεις, η Angelica Sanchez (γενν. 1972), συνευρίσκονται σ’ ένα άλμπουμ, που έχει τίτλο “How to Turn the Moon” [Pyroclastic Records, 2020], παρουσιάζοντας δέκα πρωτότυπες συνθέσεις (επτά της Sanchez και τρεις συντεθειμένες από κοινού) για δύο πιάνα –μόνο για δύο πιάνα–, καθώς δεν ακούγεται κάτι άλλο στην εγγραφή τους. Δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά, δεν υπάρχουν έξτρα κρουστά, εφφέ... τίποτα».
Ήταν η πρώτη φορά κατά την οποίαν θα αναφερόταν στο blog η Angelica Sanchez, μία πιανίστρια με 30χρονη ιστορία, που έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα (Wadada Leo Smith, Tony Malaby, Rob Mazurek, Tom Rainey, Ivo Perelman, Craig Taborn, Vijay Iyer κ.ά.) και που τώρα εμφανίζεται για πρώτη φορά δισκογραφικά, με το νονέτο της, σ’ ένα διαφορετικό CD.

To άλμπουμ αποκαλείται “Nighttime Creatures” [Pyroclastic Records, 2023] και συμμετέχουν σ’ αυτό οι Angelica Sanchez πιάνο, συνθέσεις, Michaël Attias άλτο σαξόφωνο, Ben Goldberg κόντρα άλτο κλαρινέτο, John Hébert μπάσο, Thomas Heberer τρομπέτα (που μπορεί να παράγει τέταρτου του τόνου), Sam Ospovat ντραμς, Chris Speed τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο, Omar Tamez κιθάρα και Kenny Warren κορνέτα.
Στο “Nighttime Creatures” καταγράφονται έντεκα tracks, γενικώς μέσης προς εκτεταμένης διάρκειας (από 4:53 έως 9:48), εννέα εκ των οποίων αποτελούν συνθέσεις της Sanchez, ενώ δύο είναι διασκευές. Η μία αφορά στο “Lady of the lavender mist” του Duke Ellington, ενώ η άλλη στο “Tristeza” του χιλιανού συνθέτη Armando Carvajal.
Εκείνο που προέχει να πούμε, εν σχέσει με το “Nighttime Creatures”, είναι πως πρόκειται για ένα άλμπουμ με συνθέσεις. Η Angelica Sanchez είναι πάνω απ’ όλα συνθέτρια και το γεγονός πως συμβολικά διασκευάζει και Duke Ellington στο άλμπουμ της δείχνει τον εν γένει προσανατολισμό της.
Το ότι είναι συνθέτρια λοιπόν φαίνεται και από το πώς διαμοιράζει ρόλους στα διάφορα όργανα και βεβαίως στους οργανοπαίκτες, καθώς, εδώ, έχει να δουλέψει με οκτώ (και με τον εαυτό της εννέα) άτομα. Φυσικά, υπάρχουν και ομαδικές στιγμές στο “Nighttime Creatures”, αλλά υπάρχουν και επιμέρους sections, με λιγότερα όργανα, που διαθέτουν μια ροή και μια διαδοχή, δίνοντας στις συνθέσεις, συχνά, εκστατικά χαρακτηριστικά.
Εντάξει, υπάρχουν πολλά έντονα «χρώματα» εδώ, αλλά υπάρχουν και στιγμές περισσότερο ήπιες, μέσα από τις οποίες προεξοφλείται πάντως η έκρηξη – με τις συνθέσεις να παρουσιάζονται πολύπλοκες, αποτελούμενες από διάφορα μέρη, επηρεασμένες όχι φυσικά μόνον από τον «Δούκα», αλλά και από άλλες αναγνωρισμένες συνθετικές μορφές της jazz, όπως την αείμνηστη Carla Bley (στο αφιερωμένο, και λόγω τίτλου “C.B. the Time Traveler”) ή τον Anthony Braxton.
Σε γενικές γραμμές θα σημειώναμε πως το “Nighttime Creatures” της Angelica Sanchez είναι ένα πολύ «δυνατό» άλμπουμ της σύγχρονης νεοϋορκέζικης jazz-avant σκηνής, εμφανίζοντας διαχρονικά «προχωρημένα» vibes.
Επαφή: www.angelicasanchez.com, www.pyroclasticrecords.com

QUINSIN NACHOFF από τον Béla Bartók στον John Coltrane

Τενόρο σαξοφωνίστας που επιχειρεί πάντα το κάτι παραπάνω στα άλμπουμ του (θα πούμε υπό ποία έννοια), ο Quinsin Nachoff έχει νέο CD, το οποίον αποκαλείται “Stars and Constellations” [Adhyaropa Records, 2023]. Πρόκειται, δε, για το πέμπτο άλμπουμ τού Nachoff, για το οποίο γράφουμε στο blog, αφού έχουν προηγηθεί τα “Flux” [Mythology, 2016], “Quinsin Nachoff’s Ethereal Trio” [Whirlwind Recordings, 2017] (του τρίο με το ίδιο όνομα), “Path of Totality” [Whirlwind Recordings, 2018] (ως Quinsin Nachoff’s Flux) και “Pivotal Arc” [Whirlwind Recordings, 2020].
Όπως είχαμε γράψει σε σχέση με το “Pivotal Arc”: «Κατ’ αρχάς να πούμε, ή μάλλον να ξαναπούμε, πως η σχέση τού Quinsin Nachoff με την “κλασική”, όπως και με την “σύγχρονη κλασική”, είναι ιδιαιτέρως σοβαρή – όσο σοβαρή, τέλος πάντων, είναι και η σχέση του με την jazz. Κατά βάση ο Nachoff επιχειρεί να συνθέσει πάνω σ’ αυτό το αισθητικό σκηνικό, κάτι που σε κάθε περίπτωση μπορεί να μην συνιστά πρωτοτυπία, αλλά δεν θα παύσει ποτέ να αποτελεί... ιδιοτυπία».
Και για το “Path of Totality”: «Έμπνευση γι’ αυτό το άλμπουμ, για τον Quinsin Nachoff, στάθηκε η ολική έκλειψη ηλίου της 21ης Αυγούστου 2017, ένα φαινόμενο που κίνησε το ενδιαφέρον τού καναδού πνευστού – ο οποίος έχει ξαναδείξει, σε προηγούμενα άλμπουμ του, πως τα αστρονομικά ζητήματα μπορούν να τον κινητοποιούν προς μια τζαζ κατεύθυνση».
Και τα λοιπά...

Στο “Stars and Constellations” ο Quinsin Nachoff (πάντα στο τενόρο σαξόφωνο), συνεργάζεται με τους Mark Helias μπάσο, Dan Weiss ντραμς, συν δύο κουαρτέτα εγχόρδων, το Bergamot Quartet και το The Rhythm Method (αμφότερα απαρτιζόμενα από δύο βιολιά, βιόλα, τσέλο) επεκτείνοντας έτι περισσότερο εκείνο που τον «βασανίζει» από χρόνια – την συνύπαρξη, δηλαδή, jazz και σύγχρονης κλασικής.
Όπως διαβάζουμε στις σημειώσεις του all paper gatefold cover (κείμενο του Michael Ullman), ο Nachoff είχε «κολλήσει» από μικρός με δύο ειδών κουαρτέτα. Το κλασικό τζαζ κουαρτέτο του John Coltrane από τα sixties και των κουαρτέτων με έγχορδα του Béla Bartók, έτσι όπως εκείνα είχαν ερμηνευτεί από το αμερικάνικο Emerson String Quartet. Όπως είχε πει και ο ίδιος:
«Παρότι τα όργανα και η γενικότερη προσέγγιση ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο κουαρτέτα ήταν εντελώς διαφορετική, κατά πολλούς τρόπους εγώ παρατηρούσα την βαθιά μεταξύ τους συσχέτιση: στην ένταση, στην δόνηση, στην αμεσότητα, στα μελωδικά στοιχεία, στην ρυθμική ανάπτυξη και κάπως στην αρμονική προσέγγιση. Μολονότι η μουσική του Béla Bartók ήταν εντελώς περασμένη στο πεντάγραμμο σου άφηνε μιαν αίσθηση αυτοσχεδιασμού και αυθορμητισμού, ενώ και η μουσική του Trane, παρότι ήταν πλήρως αυτοσχεδιαστική, σου έδινε μια εσκεμμένη αίσθηση ανάπτυξης και φόρμας».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τα όρια μέσα στα οποία κινείται το “Stars and Constellations”, το οποίον αποτελείται από τρεις γιγαντιαίες συνθέσεις, 19, 14 και 20 λεπτών. Είναι τα τζαζ και modern classic ηχοχρώματα (μα και το αστρονομικό background στους τίτλους των κομματιών: “ Stars and constellations: Scorpio”, “Pendulum”, “ Stars and constellations: Sagittarius”), τα οποία ελκύουν με την πυκνότητα των ηχοχρωμάτων τους, την ιδιόμορφη ανάπτυξή τους, τους καλαίσθητους και... ακαλαίσθητους συνδυασμούς τενόρου και εγχόρδων, τις προβοκατόρικες προσεγγίσεις, που αγγίζουν σε κάποιες φάσεις τα όρια του drone και του ελαφρού noise σε συνδυασμό με πολύπλοκες ρυθμολογίες, που παραπέμπουν στις μουσικές της Ανατολής.
Παράξενο, αλλά επεξεργασμένο άκουσμα, που διατηρεί πολλά στοιχεία πρωτοτυπίας καθ’ όλη την εξέλιξή του.
Επαφή: www.quinsin.com, www.adhyaroparecords.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 543

16/10/2023
Το 1/3 του ΠΑΣΟΚ καλοβλέπει τη ΝΔ, έτσι η ΝΔ το καλοπιάνει λέγοντας πως στις δημοτικές, χθες, κερδισμένο είναι το ΠΑΣΟΚ και όχι ευρύτερα η προοδευτική παράταξη, ξεχνώντας πως χωρίς τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ. δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να βγει ο Δούκας. 
Βασικά η δεξιά θέλει να υποβαθμίσει τη συμβολή των υπολοίπων στην εκλογή του Δούκα, γιατί ξέρει πως σε κάτι ανάλογο στις βουλευτικές, όποτε και να γίνουν αυτές, θα ήταν χαμένη από χέρι.
Μόνο με διάλυση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προχωρήσει η δουλειά, καθώς τα 2/3 του ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους προεδρικούς του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο κόμμα, αφήνοντας στην άκρη τη συριζέικη «αριστερά» του 3%, κι ένα 3-4% του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ (Λοβέρδοι κτλ.), που θα οδεύσει προς τα δεξιά.
Τα κόμματα, στην Ελλάδα, είναι τελείως δεινοσαυρικά, εντελώς δυσκίνητοι και αυτοαναφορικοί γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, μέσω των οποίων συγκινούνται μόνο τα κομματόσκυλα.
Στο ΣΥΡΙΖΑ, δε, παρατηρείται το θλιβερό φαινόμενο να σκοτώνονται για το πότε θα λειτουργήσουν τα «όργανα», οι κεντρικές επιτροπές, τα συνέδρια κ.λπ. (όλα αυτά, που δεν έχουν καμία σημασία για την καθημερινότητα του πολίτη), αφήνοντας το timing Δούκα, του άλλου στη Θεσσαλονίκη, του Αγοραστού και τόσων άλλων να πάει χαμένο.
Θα είναι άξιοι της μοίρας τους, αν πετάξουν το χρόνο σε συνέδρια και ενδοσκοπήσεις. Εκτός και αν λογαριάζουν να το κάνουν το συνέδριο άμεσα, για να διώξουν και επίσημα τους «αριστερούς».

Ο κόσμος, για ακόμη μια φορά, δείχνει πως είναι πιο μπροστά από τα κόμματα. Ας τον ακούσουν.

16/10/2023
Βγαίνει ο Άδωνις να υπερασπίσει τον Μπακογιάννη, λέγοντας ότι δεν είναι μόνο ο δήμαρχος του μεγάλου περιπάτου και πως αδικήθηκε...
Τι να πούμε για την Αθήνα τώρα; Ότι δεν έχει πεζοδρόμια είτε γιατί είναι διαλυμένα, είτε γιατί σιχαίνεσαι να τα πατήσεις από τη βρωμιά που έχουν επάνω, είτε γιατί τα έχουν καταλάβει τα τραπέζια κι οι καρέκλες;
Ότι το κέντρο γίνεται όλο και πιο αδιάβατο λόγω του ανεξέλεγκτου τουρισμού σε μία πόλη δίχως χώρους και με δίχως υποδομές για τόσο κόσμο;
Πως υπάρχουν ακόμη περιοχές στην πόλη, που δεν πηγαίνεις εύκολα μόνος σου να περπατήσεις τη νύχτα;
Πως το airbnb έχει καταστρέψει τη φυσιογνωμία της Αθήνας, και πως ο «ευξεγενισμός» έχει αλλοιώσει εντελώς περιοχές, κλείνοντας δεκάδες μαγαζιά και μετατρέποντάς τες σε χώρους μόνο για μπαρότσαρκες;
Εδώ ο άνθρωπος μέχρι και τα φώτα τη νύχτα τα ανάβει, όταν έχει πέσει το άγριο σκοτάδι.
Τι να λέμε τώρα;
(είναι και πάρα πολλά άλλα, που έχουν νόημα να τα γράψεις σε άρθρο, όχι εδώ πέρα)

16/10/2023
Με λίγα λόγια...
Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ένα δεύτερο άτομο, μετά τον Κασσελάκη, ουρανοκατέβατο, από το πουθενά, που δεν το ήξερε κανένας κ.λπ. αναλαμβάνει μεγάλη θέση εξουσίας, δείχνοντας πως η ανάγκη για νέα πρόσωπα, άφθαρτα, μακριά από τζάκια κ.λπ. μοιάζει πλέον υποχρεωτική στην πολιτική ζωή.
Αριστερά της ΝΔ υπάρχει άπλετος χώρος για ένα μεγάλο κόμμα του Κέντρου, που άμεσα μπορεί να έρθει στην εξουσία. Αυτό το κόμμα θα προκύψει από την ένωση Σύριζα-Πασόκ και τον σχηματισμό μιας καινούριας παράταξης με άλλο όνομα, κάτι που, αν υπάρχει μυαλό στα επιμέρους σχήματα, θα πρέπει να συμβεί μέχρι την άνοιξη.
Στις Ευρωεκλογές η ήττα της ΝΔ απ’ αυτό το κόμμα, που θα έχει αρχηγό από τη βάση, θα πρέπει να είναι τόσο συντριπτική ώστε σ’ ένα χρόνο από σήμερα να έχουμε βουλευτικές εκλογές.
Στη βράση κολλάει το σίδερο. Κανείς δεν θα ’ναι διατεθειμένος, και βασικά ο λαός, να περιμένει τέσσερα χρόνια για να εκφραστεί, δίχως αντιπολίτευση πρακτικά και με το σύστημα Μητσοτάκη ανεξέλεγκτο.

15/10/2023
Όλο το πρωί τα δυο-τρία βασικά φιλοκυβερνητικά σάιτ είχαν τον πόλεμο στη Γάζα πρώτο θέμα και τις εκλογές δεύτερο-τρίτο.
Ήταν φανερό πως ήθελαν να υποτιμήσουν τις εκλογές, επειδή δεν ήθελαν να σπρώξουν άτομα, που δεν πήγαν στον πρώτο γύρο να ψηφίσουν, να ψηφίσουν στο δεύτερο – πιστεύοντας πως η μεγαλύτερη συμμετοχή δεν θα ευνοούσε τη NΔ.
Τελικά, με τη στάση τους έδειξαν (και) σε πολλούς νεοδημοκράτες, ιδίως στην Αθήνα, πως οι εκλογές είχαν κριθεί, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ όσους είχαν πάει στον πρώτο γύρο για να στηρίξουν Χαρδαλιά-Μπακογιάννη, να μην ξαναπάνε σήμερα.
Έτσι, και τα φιλοκυβερνητικά σάιτ, από τη μεριά τους, θα έσκαβαν το λάκκο της δεξιάς, δίχως να το θέλουν.

15/10/2023
Το ότι χάνεις β γύρο από κάποιον που, στον πρώτο, είχε 14%, δεν πρέπει να έχει ξανασυμβεί ποτέ στα χρονικά. Είναι προφανές πως όλη η Αθήνα (όση πήγε να ψηφίσει), πλην ΝΔ, ψήφισε μαζικά αντι-μπακογιαννικά.
Ακόμη και η ακροδεξιά ψήφισε Δούκα, εννοείται το συντριπτικό μέρος του ΚΚΕ (που παράκουσε, και σωστά, τη γραμμή), πασόκοι, συριζαίοι, ανταρσύες... οι πάντες.
Είναι ένα φαινόμενο προς μελέτη.

15/10/2023
Άδωνι για πήγαινε να μάθεις τώρα τον Πελετίδη στην Πάτρα, τον Σταμέλο στην Καισαριανή, τον Ρούσσο στο Χαλάνδρι και διαφόρους άλλους ανά την επικράτεια τι παίζει με τα ΕΣΠΑ, γιατί είναι... ανίδεοι οι άνθρωποι... όπως και ο κόσμος που τους ψήφισε...

15/10/2023
Μπακογιάννη προλαβαίνεις μέχρι τα Χριστούγεννα να ξηλώσεις τον περίπατο, και να επαναφέρεις το αντίθετο ρεύμα στην Πανεπιστημίου; Μπας και αδειάσει λιγουλάκι η Ακαδημίας δηλαδή - γιατί από την Ακαδημία μέχρι να βγεις στη Βουλή, κάθε μέρα, σε βρίζει όλη η Αθήνα.

15/10/2023
Μπράβo στους Αθηναίους, που, έως ώρας, στα μισά τμήματα, στέλνουν τον άχρηστο στο σπίτι του.

14/10/2023
 «Η πολιτική των ίσων αποστάσεων στο θέμα αυτό είναι πραγματικά εγκληματική. Ο καθένας καταλαβαίνει σε ποια θέση είναι η Παλαιστίνη και σε ποια θέση είναι οι Ισραηλινοί. Και νομίζω αν κάποιος από μας αναγκαζόταν να ζήσει, όπως ζούνε οι Παλαιστίνιοι στη λωρίδα της Γάζας, δεν θα ’ταν καθόλου ευτυχής»
Ποιος τα έχει πει αυτά; Ο απύλωτος σαλτιμπάγκος που έχει πει τα πάντα. Ένας είναι ο απύλωτος σαλτιμπάγκος που έχει πει τα πάντα, ανάλογα με τη θέση που κάθε φορά βρίσκεται...
[δες το βίντεο στα σχόλια]

14/10/2023
Ψηφίζεις Δούκα; Τότε ψηφίζεις Ανταρσύα, δηλαδή Κούρτοβικ, δηλαδή Κουφοντίνα...
Ξέρουν τι κάνουν... Υπάρχουν και ηλίθιοι που τρώνε τους παβλωφισμούς με το κουτάλι...
(για το μόνο που απορώ είναι πώς και δεν έβαλαν, οι αισχροί, το μπλοκ της Κούρτοβικ, ακριβώς δίπλα σ’ εκείνο του Μπακογιάννη)

14/10/2023

Πήγαινα κι εγώ σε «ακατάλληλα» έργα τότε, αλλά όχι με τους γονείς μου...
(Δεν το είχα προσέξει αυτό το γράμμα, όταν είχα κάνει το κείμενο για την «Αναζήτησις...» στο LiFO, αλλιώς κάπου θα το έχωνα ανάμεσα)

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ το ιστορικό «Κοντσέρτο ’73», που εξελίχθηκε σε αντιδικτατορική πορεία – συνέβη στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, ενάμιση μήνα πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου

H επανεμφάνιση του Σταύρου Ξαρχάκου στις 15 του περασμένου Σεπτεμβρίου, στο Θέατρο Λυκαβηττού, που θα άνοιγε ξανά τις πόρτες του μετά από πολύ καιρό, μας δίνει την αφορμή για να θυμηθούμε μία άλλη ιστορική συναυλία τού κορυφαίου συνθέτη-τραγουδοποιού, που είχε συμβεί στο κοντινό γήπεδο του Παναθηναϊκού, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, πριν από 50 χρόνια.
Ήταν Δευτέρα 1η Οκτωβρίου του 1973, όταν ο Σταύρος Ξαρχάκος και οι συνεργάτες του θα εμφανίζονταν στο γεμάτο από κόσμο γήπεδο, σε μια πολύ επιτυχημένη μουσική εκδήλωση, που θα έμενε στην ιστορία ως «Κοντσέρτο ’73».

Η εποχή είναι τεταμένη γενικώς, παράγοντας συνεχώς νέα πολιτικά γεγονότα. Να θυμίσουμε πως βρισκόμαστε στην εποχή της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης» της δικτατορίας, πως έχει ήδη δοθεί γενική πολιτική αμνηστία, πως έχει αρθεί ο στρατιωτικός νόμος (από «την περιοχή της πρωτευούσης»), πως έχει δοθεί «χάρη», στον Αλέκο Παναγούλη, ενώ παραιτείται κιόλας η κυβέρνηση των χουντικών, με την λεγόμενη «πολιτική κυβέρνηση» του Σπύρου Μαρκεζίνη (διορισμένη από τον δικτάτορα και «Πρόεδρο της Δημοκρατίας» Γεώργιο Παπαδόπουλο) να ετοιμάζεται να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Στο χώρο της ανώτατης παιδείας η αναταραχή παραμένει, με τους φοιτητές να εντείνουν σταδιακά τις κινητοποιήσεις τους, για την κατάργηση ποικίλων χουντικών διαταγμάτων, επιζητώντας βασικά την επιστροφή των στρατευμένων συμφοιτητών τους στις αίθουσες και τα αμφιθέατρα, ενώ, από το εξωτερικό, η βίαιη και αιματηρή ανατροπή της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Salvador Allende στη Χιλή, από τον στρατηγό Augusto Pinochet, στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, κάθε άλλο παρά απαρατήρητη περνάει από τα μέσα και τον Τύπο.

Στο χώρο του πολιτισμού η φυσική απουσία του Μίκη Θεοδωράκη από τη χώρα εξισορροπείται κάπως από το γεγονός πως ο ίδιος μιλά σε δημοσιογράφους, με τις συνεντεύξεις του να εμφανίζονται κανονικά σε ελληνικά έντυπα, ενώ το περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος» στο τεύχος #1015 (21 Σεπτεμβρίου 1973) κυκλοφορεί με εξώφυλλο-Θεοδωράκη και με λεζάντα «Θα επιστρέψω κι ας με πιάσουν».

Μπορεί οι δίσκοι του Θεοδωράκη να μην διακινούνται στη χώρα, αλλά τα τραγούδια του από «Τα Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας» (σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου) θα ακούγονταν τελικά στην Πλάκα, στην μπουάτ Zoom, στις 8 Οκτωβρίου (του ’73) από τους Αντώνη Καλογιάννη και Μαρία Δημητριάδη – με την άρση του «στρατιωτικού νόμου» να έχει βοηθήσει αποφασιστικά προς αυτό.

Το «έντεχνο» τραγούδι είναι εκείνο που σηκώνει, με άλλα λόγια, μεγάλο μέρος της αντιδικτατορικής διάθεσης, ενώ ένα άλλο μέρος σηκώνουν οπωσδήποτε το θέατρο, ο κινηματογράφος, μα και κάθε άλλη μορφή Τέχνης. Το τραγούδι, όμως, και οι συναυλίες, έχουν άλλη δυναμική. Μπορούν και ξεσηκώνουν τους θεατές, αφού η μουσική δρα πιο άμεσα από κάθε άλλη Τέχνη στον ψυχισμό των ακροατών, οι οποίοι, ως μάζα πλέον, μπορεί να δράσουν ανεξέλεγκτα.

Αυτό είχε φανεί στη συναυλία του Γιάννη Μαρκόπουλου στο Σπόρτιγκ, που είχε οργανωθεί από την Ένωση Κρητών Φοιτητών στις 15 Μαΐου 1972, με Νίκο Ξυλούρη, Μέμη Σπυράτου, Θέμη Ανδρεάδη και Δάφνη Ζούνη, με τον Ξυλούρη να τραγουδά «Πότε θα κάνη ξαστεριά» και με κάποιες εκατοντάδες φοιτητές να ξεχύνονται στους δρόμους των Πατησίων, μετά το πέρας της συναυλίας, τραγουδώντας την «ξαστεριά» και φωνάζοντας αντιχουντικά συνθήματα. 
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/stayros-xarhakos-istoriko-kontserto-73-poy-exelihthike-se-antidiktatoriki-poreia

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ faster!

Για τον ροκ τραγουδοποιό Πέτρο Παρασκευά (Petros Paraskevas) (βασικό μέλος των De Facto) έχουμε γράψει αρκετές φορές στο blog, με αφορμή δικούς του δίσκους ή του συγκροτήματός του. Το ξανακάνουμε τώρα εξαιτίας του πιο νέο προσωπικό CD του, που αποκαλείται “Faster!” (2023) και που κυκλοφορεί από την Friday Records, η οποία έχει την έδρα της στην Έδεσσα.

Το “Faster!” μοιάζει πολύ –έτσι νομίζω– με το προηγούμενο προσωπικό CD του Παρασκευά, που είχε τίτλο “Goin’ West” και προερχόταν από το 2017.
Μπορεί να μην θυμάμαι λεπτομέρειες από τον προ εξαετίας δίσκο του, αλλά διαβάζοντας το σχετικό review (από τις 11 Μαρ. 2019) ένοιωσα πως μ’ εκείνα τα λόγια περιγράφεται ακριβώς και το νεότερο άλμπουμ. Τι γράφαμε εκεί; Τα εξής ανάμεσα σε άλλα:
«To “Goin’ West” είναι ένα απλό rock άλμπουμ με προσανατολισμό σφόδρα αμερικανικό, από τα μουσικά fifties μέχρι σήμερα θα έλεγα, το οποίον όμως, μέσα σ’ αυτή την απλότητά του, είναι (και) εντελώς λειτουργικό. Και όχι δεν θα τσιγκουνευτώ “καλά λόγια”, για να το αποκαλέσω ακόμη και “απολαυστικό” το “Goin’ West”, καθώς διαθέτει πολλά στοιχεία υψηλού γούστου και άμεσο hook. Το CD σε πιάνει εννοώ από την πρώτη ακρόαση, και σε στέλνει εκεί όπου θέλει να σε στείλει, αρκεί ν’ αφεθείς χαλαρός και ανεπηρέαστος. Να μην επηρεαστείς π.χ. από το γεγονός πως αυτός ο άνθρωπος, ο Πέτρος Παρασκευάς, προέρχεται από την Έδεσσα και όχι από την… Phoenix ή την Tucson της Αριζόνας. Ναι, και desert rock εμπεριέχει το “Goin’ West”, όπως και άλλα στοιχεία, κυρίως “νότια”, όπως tex-mex, mariachi, ακόμη και εναλλακτικής country μπαλάντας, μαζί φυσικά με rock n’ roll (και με όλες τις κοντινές παραφυάδες του). Ο Παρασκευάς ξέρει να τα δένει όλα αυτά τα… φαινομενικώς διαφορετικά (που κρατάνε πάντα από την ίδια ρίζα) και όχι απλώς να τα δένει, αλλά και να τους δίνει μια προσωπική σφραγίδα, μια σιγουριά (που δεν είναι εύκολα ανιχνεύσιμη, σ’ αυτό το ύψος, σε μουσικούς εκτός… πηγής)».
Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξω απολύτως τίποτα από το προηγούμενο κομμάτι, αρκεί στη θέση του “Goin’ West” να βάλω το “Faster!”.
Και ναι, είναι ένα «αμερικάνικο» άλμπουμ και αυτό, όπως ακριβώς θα το περιγράφαμε και σ’ εκείνο το review του 2019, με πολύ καλή ενότητα, ύφος, παιξίματα και συναισθηματικό δόσιμο γενικώς.
Ο Πέτρος Παρασκευάς είναι ένας πολύ καλός τραγουδοποιός (το έχουμε ξαναπεί αυτό), είτε τραγουδά ελληνικά με τους De Facto, είτε τραγουδά... αμερικάνικα στα δικά του άλμπουμ. Είναι πειστικός σε ό,τι κάνει, με τον ήχο του να είναι στιβαρός, και βεβαίως στρωτός και λαϊκός, ώστε να πιάνει πλατύτερα.
Εντάξει... το βασικότερο, εδώ, είναι η αναζήτηση κοινού, που μπορεί να βρεθεί στις τάξεις των ροκάδων, των ροκεντρολάδων, των γκαραζιέρηδων, των indie και γενικώς των... αμερικανόπληκτων, από τα sixties έως και τα eighties οπωσδήποτε, καθώς στα τραγούδια του “Faster!” μπορεί να συνωθούνται όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω (desert rock, tex-mex, mariachi, εναλλακτική country, rock n’ roll κ.λπ.), στις σωστές δόσεις και με το θετικό πρόσημο να υπερισχύει κάθε φορά.
Μάλιστα, όπως ακριβώς συνέβαινε και μ’ εκείνο το CD του 2017 έτσι και το “Faster!” είναι «κομμένο» σε δύο μέρη. Στο πρώτο, την “The Silent Side”, ανήκουν τα τέσσερα ορχηστρικά, ενώ στο δεύτερο, την “The Talking Side”, ανήκουν τα έξι τραγούδια.
Οι τίτλοι χαρακτηριστικοί (“Slambo”, “Swamp thang”, “Ready to roll”, “Dracula moon”, “Outlaw” κ.λπ.), προγραμματικοί σχεδόν δεν αφήνουν καμία παρερμηνεία, όσον αφορά στο τι θ’ ακούσεις.
Οι δε μουσικοί; Σχεδόν ίδιοι με τους προηγούμενους (Πέτρος Παρασκευάς κιθάρες, φωνή, Χρήστος Τοκατλίδης ντραμς, Γιάννης Πιτσούνης μπάσο, Ιάσων Γερεμτζές ντραμς), συν τον τρομπετίστα Κώστα Παπαχρήστου, συν τα backing vocals.
Τι άλλο να πούμε για το “Faster!”;
Άμα θέλεις ν’ ακούσεις ένα εντελώς απολαυστικό ροκ-αμερικάνικων αναφορών CD, τότε εδώ βρίσκεσαι στο στοιχείο σου.
Επαφή: www.facebook.com/petrosparaskevasmusic

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 542

13/10/2023
Παλιά κυκλοφορούσαν και τέτοια περιοδικά στη χώρα...

13/10/2023
Ρε επικοινωνιολόγοι της αντιπολίτευσης στο δήμο της Αθήνας κάντε ένα μονόλεπτο time-lapse βίντεο με το χάλι του «μεγάλου περιπάτου» τα τελευταία 4 χρόνια και στείλτε το παντού. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο, για να φανεί η ανικανότητα του Μπακό, που διέλυσε το κέντρο της πόλης, δυσκολεύοντας όσο δεν πάει άλλο την προσβασιμότητα πεζών και οχημάτων στην κεντρικότερη οδική αρτηρία, κλείνοντας επιχειρήσεις κ.λπ.
Κάποιοι, εν τω μεταξύ, μιλάνε για ντέρμπι την Κυριακή στην Αθήνα, πως ο κόσμος θα σηκωθεί για να πάει να ψηφίσει (καθότι αποχή σχεδόν 70% είναι αφύσικη), μαυρίζοντας τον πορφυρογέννητο. Δύσκολο, αλλά όσο ζούμε ελπίζουμε...

12/10/2023
Olga Karlatos... Cara Libertà

https://www.youtube.com/watch?v=FD-bInKpMrc
12/10/2023>>Μπακογιάννης: «750 κάμερες στις γειτονιές για την ασφάλεια των πολιτών. Δούκας: Δεν είναι προτεραιότητά μου οι κάμερες<<
[χθες]
Και ο Χαρδαλιάς, το 2005, είχε επιχειρήσει να φτιάξει ρουφιάνικη πολιτοφυλακή στο Βύρωνα:
>>Ενα πρωτόγνωρο, για τα ελληνικά δεδομένα, πρόγραμμα αποτροπής της εγκληματικότητας φιλοδοξεί να θέσει σε εφαρμογή ο Δήμος Βύρωνα. Πρόκειται για το πρόγραμμα Εθελοντικής Φύλαξης, το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και, σύμφωνα με τον δήμαρχο Βύρωνα κ. Νίκο Χαρδαλιά, έχει στόχο την ενεργοποίηση των πολιτών της περιοχής, ώστε να μειωθούν τα κρούσματα παραβατικότητας και μικροεγκληματικότητας, ιδιαίτερα σε γειτονιές που έχουν σημαντικό πρόβλημα.<<<
Η δεξιά πάντα εξελίσσει τον παραδοσιακό χαφιεδισμό. Δεν θα έμενε μια ζωή στους εθνικόφρονες περιπτεράδες...

11/10/2023
Μεγάλο και στην κυριολεξία (γι’ αυτό έχω σκανάρει μόνο την αρχή του) ποίημα του Γιώργου Μακρή (1923-1968) («Πάλι» κ.λπ.), υπό τον τίτλο «Προσευχή ή Απαίτηση», γραμμένο πριν από τον Πόλεμο των 6 Ημερών (Ιούνιος ’67), αλλά ενόσω είχε αρχίσει να βράζει το καζάνι στα σύνορα του Ισραήλ και των γειτονικών χωρών...

11/10/2023

Κι επειδή κάποιοι θίχτηκαν με το «ρε», στο προηγούμενο ποστ, που το είπα φιλικά και από οικειότητα. Εγώ που έχω γράψει στο LiFO επαινετικό κείμενο για τον Γιάννη Πετρίδη ως ραδιοφωνικό παραγωγό – που δεν έχω γράψει για άλλους του σιναφιού. Άλλο όμως το ραδιόφωνο και άλλο το κείμενο. Δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο.
Να μην θίγεστε λοιπόν με το δικό μου «ρε». Να θίγεστε, ως αναγνώστες, με αυτά που διαβάζετε...
Λοιπόν τα λάθη στο κείμενο των 200 λέξεων για τους Socrates, που δεν ήταν μόνο ένα γράμμα στον τίτλο (που διορθώθηκε).
1. Δεν τους πήγε από την Music-box στην PolyGram, αλλά από την Music-box στην Phonogram. Γιατί έτσι λεγόταν τότε η εταιρεία και το βλέπουμε και στα εξώφυλλα των δίσκων.
2. Πρώτα έγραψε το Billboard και μετά βγήκε το Phos και μετά διασκεύασε η Patty Pravo. Αυτή είναι η σωστή σειρά. O Πετρίδης μας λέει πως νωρίτερα από το Billboard είχε διασκευάσει η Pravo που είναι λάθος.
3. Η Pravo δεν είχε διασκευάσει ένα τραγούδι των Socrates, αλλά τρία!
4. Η ευρωπαϊκή πορεία των Socrates δεν σχετίζεται με το Phos, τον Vangelis και την... Virgin. Η Virgin ήρθε πολύ πιο μετά.
Αυτά.

11/10/2023
Ρε Πετρίδη γέρασες και ακόμη δεν έμαθες πως το Drank των Socrates γράφεται με a και όχι με u; Να ’σουνα μειράκιο να πούμε... πάει καλά... αλλά όχι και για σένα!
Παρακάτω στο κείμενο των 200σίων λέξεων έχει ακόμη 2-3 ανακρίβειες (σοβαρότερα λάθη αυτά – και δεν έχω χρόνο να τα πω αναλυτικά), ενώ και το Drank το γράφει άλλοτε με “u” και άλλοτε με “a”. Ό,τι να ’ναι.

update
δείτε και το πιο καινούριο ποστ

11/10/2023
Δηλαδή ρε μάγκες και μαγκίτισσες του λιμανιού αυτός ο Μώραλης που βγήκε με 70% τόσο καλός είναι; Ή ψηφίσατε με... ολυμπιακά αισθήματα;

10/10/2023
Τρίτα ονόματα, για μεγάλα πιόματα... (1981). Πόπη Ρήνα «Παράνομος δεσμός»...
https://www.youtube.com/watch?v=RC5ZUWiINOY

ΝΙΚΗ ΤΑΒΟΥΛΑΡΗ μια νέα συνθέτρια

Η Νίκη Ταβουλάρη είναι μια νέα συνθέτρια, που τώρα πρωτοεμφανίζεται στην δισκογραφία. Το παρθενικό άλμπουμ της αποκαλείται “Fragmenta” (2023), κυκλοφορεί από την Puzzlemusik και περιλαμβάνει δέκα ορχηστρικά κι ένα τραγούδι. Άρα η Ταβουλάρη επιθυμεί, ας το πούμε έτσι, να κριθεί ως συνθέτρια και όχι ως τραγουδοποιός.
Το επισημαίνουμε αυτό, επειδή οι μελωδίες της είναι οπωσδήποτε τραγουδιστικές – και το γεγονός πως τους λείπουν οι στίχοι δεν σημαίνει πως δεν είναι εν δυνάμει τραγούδια. Πάντως, και μεταξύ μας, επειδή το θέμα του στίχου δεν είναι και τόσο απλό (είναι δυσκολότερο της εξεύρεσης μελωδιών), καλύτερα να ακούμε «σκέτες» τις μελωδίες της, παρότι το μοναδικό τραγούδι του δίσκου, το «Προσωρινά (μέρος 2ο), δεν στερείται ενδιαφέροντος.

Το ύφος της Ταβουλάρη είναι το «έντεχνο», με λίαν περιορισμένη την παρουσία του μπουζουκιού όμως (ακούγεται μόλις σε ένα track), με τις μελωδίες να είναι βασικά πιανιστικές (πιάνο χειρίζεται η συνθέτρια), παρότι οι ενορχηστρώσεις είναι και πλούσιες και ιδιαίτερες.
Βασικά, μεγάλο μέρος του δίσκου στηρίζεται στις ενορχηστρώσεις των Γιώργου Ανδρέου, Χρήστου Αλεξόπουλου, Γιώργου Πατεράκη, Στάθη Άννινου, Μιχάλη Καταχανά και της ίδιας της Νίκης Ταβουλάρη.
Αν και οι ενορχηστρωτές είναι πολλοί ο ήχος του δίσκου δεν παραπαίει – προς «κάτι» τη μια φορά, προς «κάτι άλλο» την επομένη.
Είναι καθαρός, στιβαρός, λυρικός, εύχυμος, συναισθηματικός, συγκινητικός, νοσταλγικός με τα πολλά και διαφορετικά όργανα (βιολί, βιόλα, τσέλο, ακορντεόν, τρομπέτα, τρομπόνι, κόρνο, κρουστά, διάφορα πλήκτρα, λαούτο, πιάνο, κοντραμπάσο, κιθάρα κ.λπ.) να «δένονται» σωστά, δημιουργώντας «ήχο».
Μερικές μελωδίες της Ταβουλάρη (εντελώς ενδεικτικώς αναφέρουμε τα κομμάτια «Δεκάξι», «Κυριακή (ξανά)» και «Στο ίδιο δωμάτιο») είναι αληθινά ωραίες ή και σπουδαίες, με τους μουσικούς (ανάμεσά τους και μερικά πολύ γνωστά ονόματα, όπως ο Τάκης Φαραζής για παράδειγμα) να φροντίζουν (μαζί με τους ενορχηστρωτές φυσικά), για το συνεπές τελικό αποτέλεσμα.
Θα πουν ορισμένοι πως οι μουσικές της Νίκης Ταβουλάρη είναι κάπως «παλιομοδίτικες», μοιάζοντας κάπως με σάουντρακ για ταινία εποχής (όχι και τόσο μακρινής πάντως). Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά από την άλλη κανείς δεν μπορεί να ενοχοποιήσει την ωραιότητα (ακόμη και όταν αυτή περιγράφεται με όρους κλασικούς).
Επαφή: www.puzzlemusik.com

SUNDAYMAN νέο άλμπουμ στην Inner Ear

Πριν από έντεκα χρόνια (2012) είχα γράψει αυτό για τον Sundayman, με αφορμή, τότε, το άλμπουμ του “Retronome”:
«Ο… κατά κόσμον Κυριάκος Μουστάκας γεννημένος στην Αθήνα το 1974 ξεκινά τη μουσική διαδρομή του στην Αμερική στα τέλη των 90s, κάνοντας περισσότερο γνωστή (σ’ εμάς) την περίπτωσή του μέσω του άλμπουμ “Retronome”, που κυκλοφορεί από την Restless Wind. Ο Sundayman αγαπά, γουστάρει τον παλαιό, κλασικό, ηλεκτρονικό ήχο – και τον πιο πεζογραφημένο του Vangelis, του Jean Michel Jarre και των Neuronium (που τους θυμήθηκα;) και τον πιο ριζοσπαστικό (ας τον αποκαλέσουμε έτσι) των Neu! και των Cluster, με το ηλεκτρονικό οπλοστάσιό του να μην αφήνει τίποτα απ’ έξω, ούτε το electro-rock, ούτε την electro-pop, ούτε το ambient».

Ο Sundayman, που έχει ένα ακόμη άλμπουμ στην Inner Ear, το “Scene Missing” από το 2016, επανεμφανίζεται τώρα (2023) στην πατρινή εταιρεία με το “Melodyssey”, ένα επίσης ηλεκτρονικό άλμπουμ, αποτελούμενο από δέκα κομμάτια περίπου τετράλεπτης διάρκειας (το καθένα).
Αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ως επιρροές, χονδρικώς ισχύουν και στο νέο LP – αν και ακόμη πιο επεξεργασμένα και τελειοποιημένα.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Royal purple”, που είναι αφηγηματικό με λόγια ιαπωνικά και electronic-ambient εξέλιξη, με το “Change” που ακολουθεί και που είναι το πρώτο instrumental του LP, να είναι ελαφρώς epic, με hints από Vangelis.
Σε πιο psych pop φόρμες με χαμηλού volume vocals (στην αγγλική) κινείται το “Always”, με το “Breathe” να είναι πιο γρήγορο και, σαν instro, πιο υποβλητικό, με σωστές αλλαγές, σωστά «γεμίσματα» και κάποιες φωνές να χρησιμοποιούνται σαν όργανο (σίγουρα ένα από τα ωραιότερα tracks της Side A) και με το... 1974, που κλείνει την πλευρά, να μην σηματοδοτεί μόνον το έτος γέννησης του Sundayman, μα και το πρώτο αληθινά σπουδαίο κομμάτι του δίσκου (λυρικό, μελωδικό, instro, με γερό hook και ωραία εξέλιξη).
Η Side B θα ξεκινήσει με το “Hurricane”, ένα γρήγορο electro-pop, με ελαφρώς πειραγμένα φωνητικά, analog synths φυσικά, και το οποίο, σαν ήχος, στέκεται πιο κοντά στα 80s, με το “Go”, που ακολουθεί, να κινείται περισσότερο προς ambient κατευθύνσεις, με τρεις στρώσεις (δύο ρυθμικές και μία μελωδική), dreamy vocals και δυναμικό ανέβασμα στο ρεφρέν.
Το “Romance” είναι ένα ακόμη ορχηστρικό κι αυτό πολύ καλό, μέσα στην απλότητά του, καθώς «εμπλουτίζεται» με γνώση ενόσω κυλάει, και με ήχους σαν από πιάνο, hammond και πνευστά (για ήχους λέμε όχι για όργανα) να του προσθέτουν επιπλέον «χρώματα».
Γαλλικά και πιάνο ακούμε στο “Elle”, ένα ήπιο γενικώς κομμάτι, με μελωδικά breaks, ατμοσφαιρικό και με φωνή σε στυλ spoken word, με το LP να κλείνει με το “Bird”, που είναι, έτσι απλά, το κορυφαίο τραγούδι του δίσκου (ένας ποπ αδάμαντας, με πολύ ωραία αρμονική διαχείριση).
Αυτό είναι το “Melodyssey” του Sundayman σε γενικές γραμμές –που παίρνει βοήθειες και από τους Δημήτρη Αρώνη, Sacha Reznik, Ιωάννα Μόρφη και Yoshiko Sofia Udagawa, σε στίχους και τραγούδι– ένας δίσκος απλός και ουσιαστικός, που τον ακούς και τον ξανακούς, δίχως να τον βαριέσαι.
Επαφή: www.inner-ear.gr