ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 347

18/2/2021
Τον Κουφοντίνα, βασικά, τον θέλουν νεκρό. Δεν είναι μόνον ότι ξεμπερδεύουν και τυπικά-εκδικητικά μαζί του, ως κολλαριστοί κυνηγοί κεφαλών, είναι πως θέλουν να εκμεταλλευτούν και πολιτικά μια μοιραία κατάληξη. Όσοι υποστηρίζουν μια δίκαιη μεταχείριση τού Κουφοντίνα, και βασικά φορείς, οργανώσεις και πρόσωπα της αριστεράς (σήμερα βγήκε ευθέως και το ΚΚΕ υποστηρικτικά) θα βρεθούν στο μιντιακό στόχαστρο, για δήθεν υπόθαλψη της τρομοκρατίας.
Έχουν τα μέσα και τον τρόπο να επιβάλλουν την άθλια ατζέντα τους.
Να ρίξουν κατ’ αρχάς το φταίξιμο ενός ενδεχόμενου μοιραίου σε γιατρούς, νοσηλευτές κ.λπ., να αποσείσουν δηλαδή από πάνω τους την τυπική ευθύνη μιας μεθοδευμένης άνωθεν κατάληξης, και μετά με τους παπαγάλους τους να αρχίσουν να λαλάνε για την «αξία της ανθρώπινης ζωής», που δεν την σέβεται η αριστερά, για το κλείσιμο του ματιού της στους «μπαχαλάκηδες» κ.λπ., ενώ μπορεί να ρίξουν στο κόλπο, αν το πράγμα δεν τραβήξει όπως και όσο το θέλουν, και καμιά προβοκάτσια, προκειμένου να γίνει λόγος για τις νέες «γενιές τρομοκρατών» και τα τοιαύτα, σπέρνοντας το φόβο ή χαϊδεύοντας τους... κοσμηματοπώλες και τους κυρ-Παντελήδες.
Ας ελπίσουμε, για την πραγματική αξία της ανθρώπινης ζωής και το κράτος δικαίου, να συμβεί κάτι, έστω και στο παρά ένα, ώστε να ματαιωθούν τα σχέδιά τους.

18/2/2021
Ενοχλήθηκε ο... Μωυσής από το πινγκ-πονγκ. Τώρα θα βλέπει μόνο σκουώς, ώστε να έχει πιο εύκολη τη δικαιολογία ότι... έπεσε σε τοίχο.
Τίποτα δεν τον αγγίζει, είναι πάνω απ’ όλους κι απ’ όλα. Καμία ευθύνη δεν επιμερίζεται στο πρόσωπό του. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Ο ίδιος ποτέ.

Ο ίδιος είναι εκεί μόνο για να «λύνει» τα προβλήματα, μοιράζοντας πεντάευρα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, σε όσους μένουν στις... χαμοκέλες και τις παράγκες των βορείων προαστίων.

17/2/2021
Η ροή των ειδήσεων είναι αυτή που βλέπετε, δεν έκανα κάποιο μοντάζ (φαίνεται εξάλλου και από τους χρόνους).

O ένας βγάζει 550 χιλιάρικα σε δυο ώρες, χωρίς να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην κοινωνία (αυτή είναι η δική μου γνώμη, και δεν χρειάζεται να την συμμεριστείτε), και οι άλλοι, μετά από 40 χρόνια δουλειάς, αγνοούν την σύνταξή τους (γιατί τους την έχουνε φάει) και περιμένουν την ελεημοσύνη του Χατζηδάκη, τα 384 ευρώ το μήνα, για να... κάνουν Πάσχα. Και τούτο, γιατί το καμάρι μας, ο υπουργός μας, είναι μεγαλόψυχος και συμπονετικός...
Η κοροϊδία και το θράσος τους δεν περιγράφονται!

17/2/2021
>>Συνελήφθη ο Ισπανός ράπερ Pablo Hasel, ο οποίος κατέφυγε σε ένα πανεπιστήμιο για να αποφύγει τη φυλάκιση.
Η αστυνομία της Καταλονίας μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Lleida και τον συνέλαβε, μια ημέρα αφότου έφτασε εκεί με υποστηρικτές του.
Ο Χάσελ αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης εννέα μηνών για tweets και στίχους που θεωρείται ότι «εκθειάζουν» την τρομοκρατία και συκοφαντούν την μοναρχία και κρατικούς θεσμούς όπως η αστυνομία.
Έπρεπε να παραδοθεί την περασμένη εβδομάδα, αλλά αψήφησε την διαταγή.<<
>>Διαδηλώσεις υποστήριξης στον ράπερ πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες στην Μαδρίτη και την Βαρκελώνη, ενώ 200 προσωπικότητες του ισπανόφωνου κόσμου του Πολιτισμού, ανάμεσά τους ο σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ και ο ηθοποιός Χαβιέρ Μπαρδέμ, υπέγραψαν κείμενο υπέρ του.<<
Υπάρχουν και ράπερ που δεν σκοτώνονται αναμεταξύ τους, που δεν είναι μέλη συμμοριών, δολοφόνοι κ.λπ. (εντάξει, κάποιοι είναι τέτοιοι, δεν είναι όλοι) και που συλλαμβάνονται απλώς και μόνον για τις ιδέες τους, μέσα σ' αυτή την επιβληθείσα, φασιστικής σύλληψης, "ορθότητα". Φρείκη...

[η φωτό για να γελάσουμε και λίγο]

16/2/2021
>>o Στέφανος Μάνος λέει τα ίδια πράγματα από την πρώτη ημέρα που πολιτεύτηκε: μικρότερο κράτος...<<
Δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε κύριε... προξενείτε γέλωτες εις το ακροατήριον. Μνημειώδες τουίτ!!

16/2/2021
Σκ@τα χιόνια... Είμαστε που είμαστε κλεισμένοι μέσα, ήρθε και το χιόνι και μας γ@μησε. Άιντε ρε με τις μ@λακίες...
Εν τω μεταξύ ψάχνω να βρω καμιά ταινία μ’ αυτόν τον Λιγνάδη (γιατί δεν τον ξέρω καθόλου σαν ηθοποιό) και δεν βρίσκω τίποτα. Εθνικό, δε, έχω να πατήσω από την εποχή του Κούρκουλου... Θεατρικός-και καλά... δεν ανακατευόταν με την πλέμπα...

16/2/2021
Εγώ φωτογραφίες με χιόνια δεν ποστάρω, γιατί είμαι... μίζερος. Ποστάρω, όμως, τέτοιες... Φίλε μου Ζωρζ, αν είχες μηχανή κι αν είχες πίσω σου την Φρανσουάζ πέθανες ευτυχισμένος...

[Georges Moustaki και Françoise Hardy, Παρίσι 1970]

16/2/2021
Κι ενώ εμείς χαζεύουμε το χιόνι...
>>Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου η απαγόρευση κυκλοφορίας, η πρώτη για τη χώρα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έχει νομική βάση και παραβιάζει τα δικαιώματα των πολιτών. Το αυστηρό μέτρο τέθηκε σε εφαρμογή από τις 23 Ιανουαρίου στη χώρα και πυροδότησε οργισμένες και σε ορισμένες περιπτώσεις βίαιες αντιδράσεις και πορείες.<<

LOVE MACHINE, VESTINDIEN, MEER νέα δυνατά συγκροτήματα σε pop-rock, progressive και σκληρές έως και hard core φόρμες

LOVE MACHINE: Düsseldorf – Tokyo [Unique Records, 2021]
Πεντάδα από το Düsseldorf, που μας έχει απασχολήσει ξανά στο δισκορυχείον με το άλμπουμ της “Mirrors & Money” το 2019, οι Love Machine (δηλαδή οι Richard Eisenach μπάσο, synth-μπάσο, φωνητικά, Jan Lammert rhodes, πιάνο, synth, όργανο, Noël Lardon ντραμς, κρουστά, φωνητικά, Marcel Rösche τραγούδι, Felix Wursthorn κιθάρες, synth, τραγούδι, Hendrik Siems κιθάρα, lap-steel, φωνητικά), επανέρχονται με μιαν ολοκαίνουρια δουλειά τους, την “Düsseldorf – Tokyo”, που εμφανίζει κάποιες ιδιαιτερότητες.

Η πρώτη απ’ αυτές τις ιδιαιτερότητες αφορά στον στίχο, ο οποίος είναι κυρίως στην γερμανική γλώσσα. Δεύτερον, πολλά κομμάτια τού νέου άλμπουμ τους, που εντάσσεται στον χώρο της ψαγμένης pop, είναι μέσου και αργού τέμπου, με τη φωνή τού Marcel Rösche, να ακούγεται πάνω από τα μουσικά μέτρα, βαριά, αργή, κάπως άχρωμη και με μια ψευδο-κρουνερίστικη αίσθηση. Δεν μπορώ να καταλάβω πού υπάρχει σοβαρότητα στο “Düsseldorf – Tokyo” και από πού τέλος πάντων αρχίζει ένα παιγνίδι (σοβαρό κι αυτό, πάντως), μέσα στο οποίο εισχωρεί και η ιαπωνική κουλτούρα, με την φουτουριστική εικόνα της.
Πολύ περίεργο στην εξέλιξή του άλμπουμ, αναμφισβήτητα pop-rock, το ξαναλέμε, εντός του οποίου παρεισφρέουν ποικίλα στοιχεία, είτε με την σοβαρή προοπτική τους, είτε ως καρικατούρες. Να, για παράδειγμα, εκείνο το εισαγωγικό “Düsseldorf – Tokyo”, με τον στίχο “die motoren laufen langsam heiss”, που μοιάζει να αποτείνει τιμή στην «μοτόρικη» σκηνή της γερμανικής πόλης (Neu! κ.λπ.) και με την αναπαράσταση ενός ελαφρού «μοτορισμού» με... φυσικά μέσα.
Υπάρχουν ενδιαφέρουσες στιγμές στο “Düsseldorf – Tokyo”, πολύ καλά παιξίματα, ηχογράφηση, παραγωγή, εικαστικό πακέτο, όπως και δυο αγγλόφωνα τραγούδια εκεί στο τέλος, το rhythm n’ blues “That mean old thing” και το περισσότερο garage-punky “The animal”, που μπορούν να ξεσηκώσουν.
Το ξαναλέμε... μυστήριο τραίνο αυτοί οι Love Machine, αλλά αποδεκτοί.
Επαφή: www.lovemachine-band.de, www.uniquerecords1988.bandcamp.com

VESTINDIEN: Null [Dark Essence Records, 2021]
Υπάρχουν πάνω από μια δεκαετία οι Vestindien, από το Bergen της Νορβηγίας, μια ουσιωδώς σκληρή τετράδα (Torjus Slettsnok φωνή, Simon Skøien κιθάρες, Pål Eirik Veseth μπάσο, Karl Johan Johannessen ντραμς), που κινείται στο μεταίχμιο hard core και «μετάλλου» (με στοιχεία black και thrash). Χοντρικώς, θα χαρακτηρίζαμε τον ήχο των Vestindien και ως old school, καθώς στα pattern τους ανακατεύονται και άλλες αναφορές, που μπορεί να ξεκινούν ακόμη και από τα seventies (τα γνωστά Sabbath-ικά «κατεβάσματα»), φθάνοντας φυσικά έως το σήμερα. Εννοούμε πως τον ήχο των Νορβηγών μπορούμε να τον ακούσουμε και σε συγκροτήματα όπως οι συμπατριώτες τους Eldamar, οι Ρώσοι Elderwind κ.λπ.
Το μεγάλο προτέρημα των Vestindien είναι βασικά οι μελωδικές αρετές τους. Ιδίως στα κάπως πιο αργά, ή και στα ελαφρώς πιο αργά κομμάτια τους, οι μελωδίες τους... σαρώνουν, και τραγούδια όπως τα “Null” και “Ormegard” (που διαθέτουν και κιμπορντικές παρεμβάσεις) μόνον ως πρότυπα μπορείς να τα εκλάβεις.
Οπωσδήποτε το συνολικό πλαίσιο είναι «μαύρο», τα φωνητικά συχνά ακολουθούν την growl άποψη, το ρυθμικό τμήμα είναι «ακούνητο», με απίθανες ρυθμικές γραμμές, ενώ οι κιθάρες (με τα πλήκτρα, όπου απαιτείται) προσδίνουν σφοδρή επική ένταση, που σμπαραλιάζει τα πάντα στο πέρασμά της.
Συγκρότημα που μετράει, πολύ, πάρα πολύ, και όχι μόνον για τους φίλους του είδους είναι οι Vestindien.
Επαφή: www.darkessencerecords.no

MEER: Playing House [Karisma Records, 2021]
Στην Νορβηγία γίνεται πολύ καλή δουλειά προς όλες τις μουσικές κατευθύνσεις, και προς όλα τα επίπεδα. Είναι γνωστό αυτό. Δεκάδες ονόματα, σε κάθε ιδίωμα, πρωταγωνιστούν όχι μόνον εντός της χώρας (εννοείται), μα και στην Ευρώπη ή και τον κόσμο. Υπάρχουν μουσικά σχολεία, στούντιο και κλαμπ, ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα (διάβαζε αρκτικά) μέρη της χώρας, με τους μουσικούς να έχουν πολλές και ποικίλες καλύψεις από φορείς κ.λπ. Θυμάμαι κάτι που διάβαζα σε σχέση με το blues στην Νορβηγία, πριν από καμιά 20ετία κι είχα εντυπωσιαστεί, με το βάθος της ενασχόλησης, εκεί, ακόμη και σ’ αυτό το τόσο ιδιαίτερο είδος. Περιττό να πούμε πως (και) το progressive rock, σε όλες τις διαστάσεις του, είναι ένα genre με τεράστιο βάθος στην Νορβηγία. Δεν είναι μόνον η παράδοση από την δεκαετία του ’70, είναι και τα σημερινά σχήματα, που «σκάνε» συνεχώς, πλουτίζοντας την τοπική και όχι μόνον πινακοθήκη. Γράψαμε για τους Needlepoint πριν από λίγες μέρες (για να μην πω πως ακόμη και οι πιο πάνω Vestindien διαθέτουν prog στοιχεία) και λέμε τώρα μερικά λόγια για τους Meer, μιαν πολυμελή ομάδα, την οποία αποτελούν οι: Johanne Kippersund φωνή, Knut Kippersund φωνή, Eivind Strømstad κιθάρα, Åsa Ree βιολί, Ingvild Nordstoga Eide βιόλα, Ole Gjøstøl πιάνο, Morten Strypet μπάσο, Mats Lillehaug ντραμς. 

Λέμε, δηλαδή, για ένα 8μελές συγκρότημα, που κινείται στον χώρο του μελωδικού, ντελικάτου progressive rock, φέρνοντας στη μνήμη συγκροτήματα όπως οι Renaissance για παράδειγμα. Και νομίζουμε πως αυτή είναι η καλύτερη και η μεγαλύτερη κουβέντα, που μπορούμε να γράψουμε για τους Meer, τις θαυμάσιες μελωδίες τους (που κατακρατούν και φολκλορικά στοιχεία εννοείται) και την «συμφωνική», γενικότερα, προσέγγισή τους
Επαφή: www.karismarecords.no

SRDJAN IVANOVIC BLAZIN’ QUARTET σύγχρονη jazz, με παραδοσιακές αναφορές (και με ελληνική συμμετοχή)

Ο ντράμερ και συνθέτης Srđan Ivanović ή και (πιο απλά γραμμένος) Srdjan Ivanovic, είναι γεννημένος στην παλαιά Γιουγκοσλαβία και ήρθε στην Ελλάδα, από το Σαράγεβο, μετά το ξέσπασμα του πολέμου, το 1992. Σήμερα, μπορεί να μένει στο Παρίσι, αλλά η παρουσία του στην Ελλάδα δεν πέρασε απαρατήρητη (από μουσικής πλευράς), καθώς ο Ivanovic ανακατεύτηκε με την εγχώρια τζαζ σκηνή, συμπράττοντας βασικά με τον τρομπετίστα Ανδρέα Πολυζωγόπουλο. Ivanovic και Πολυζωγόπουλος συναντήθηκαν π.χ., πέρα από τις σκηνές, στο άλμπουμ τού δευτέρου “Heart of the Sun / The Music of Pink Floyd” [Puzzlemusik, 2013], με τους δύο μουσικούς να αποτελούν και μέλη του Blazin’ Quartet – μιας ομάδας, που έχει ήδη τρία άλμπουμ στην κατοχή της (“Finding a Way”, “Jalkan Bazz”, “La Mer, La Pierre, La Terre, L'oiseau”), προτείνοντας ένα τέταρτο αυτόν τον καιρό. Το νέο CD τού κουαρτέτου αποκαλείται “Sleeping Beauty” (2021), καταλογογραφείται στην γνωστή μας MoonJune Records, αλλά το «διεκδικούν» και άλλα labels (SCPP, cooLabel κ.λπ.).

Srdjan Ivanovic Blazin’ Quartet είναι αυτή την στιγμή οι: Srdjan Ivanovic ντραμς, πλήκτρα, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος τρομπέτα, Federico Casagrande κιθάρα και Mihail Ivanov κοντραμπάσο, με τον γνωστό φλαουτίστα Magic Malik να εμφανίζεται ως guest. Να υπενθυμίσω, μόνον, πως Srdjan Ivanovic και Magic Malik συνεργάστηκαν εσχάτως και στο “Frame and Curiosity” (2019) του Nikolov-Ivanović Undectet, για το οποίον επίσης υπάρχει review στο δισκορυχείον, και πως μετά απ’ όλα αυτά είναι ίσως πασιφανές πως εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα ηχογράφημα σύγχρονης jazz, εντός του οποίου χωρούν ποικίλες παραδοσιακές αναφορές.
Δεν είναι όμως η βαλκανική μουσική και ειδικότερα η balkan jazz, οι μόνες επιρροές τού Srdjan Ivanovic. Μπορεί από τα εννέα κομμάτια τού “Sleeping Beauty” τα έξι να είναι αποκλειστικώς δικά του, και το ένα συντεθειμένο από κοινού με τον Πολυζωγόπουλο, όμως υπάρχουν και δύο versions, εδώ, που δείχνουν κάτι – κάτι πολύ, αν θέλετε, σε σχέση με τις επιρροές-αναφορές του πρώτου τη τάξει. Είναι οι δύο διασκευές σε θέματα του Ennio Morricone, στο κλασικό “The man with the harmonica” από το γουέστερν C'era Una Volta il West (ε.τ. Κάποτε στη Δύση) (1968) του Sergio Leone και στο “À l'aube du cinquième jour” από το πολεμικό δράμα τού Giuliano Montaldo Gott Mit Uns (Dio è Con Noi) (1970).
Ξεκινώντας από αυτές τις δύο διασκευές θα λέγαμε πως η πρώτη κινείται, γενικώς, πολύ κοντά στο πρωτότυπο – δεν υπάρχουν, εννοούμε, παρεμβάσεις, που να κάνουν το κομμάτι μη-αναγνωρίσιμο, δίχως τούτο να σημαίνει, φυσικά, πως δεν έχουμε, επί του προκειμένου, μιαν ευφάνταστη εκτέλεση (με ξέχειλο, πρώτα-πρώτα, αίσθημα και με εντυπωσιακά παιξίματα από την τρομπέτα και την ηλεκτρική κιθάρα). Η δεύτερη διασκευή, στο “À l'aube du cinquième jour”, είναι και αυτή πολύ καλή – αν και διαφέρει όχι μόνο στην ενορχήστρωση (η πρωτότυπη μελωδία ήταν καθ’ ολοκληρίαν περασμένη στα πλήκτρα), αλλά και στην ανάπτυξη, που είναι περισσότερο γλαφυρή και... ταξιδευτική.
Όμως οι αληθινά μεγάλες στιγμές του δίσκου είναι τα πρωτότυπα tracks, εκεί όπου το Blazin’ Quartet (κιθάρα, μπάσο, ντραμς, τρομπέτα να υπενθυμίσουμε, συν λίγα πλήκτρα και φλάουτο) αποδεικνύεται ιδανικό στην διεκπεραίωση αυτών των πολύ ωραίων και ενίοτε ιδιαίτερων μελωδιών (όπως στο “Guchi” για παράδειγμα, με το φλάουτο τού Magic Malik να συναρπάζει και στο... κλασικό για το ρεπερτόριο τού κουαρτέτου “Rue des Balkans”, εκεί όπου η balkan-jazz αποκτά τα πρωτεία, ξαναζωντανεύοντας πολύ-αγαπημένους ήχους).
Ένα πολύ σφιχτό και συμπυκνωμένο CD είναι το “Sleeping Beauty”, φτιαγμένο με γνώση και με άποψη, από άσσους μουσικούς, με πολλές καταγραμμένες εμπειρίες.
Επαφή: www.blazinquartet.com, www.moonjune.com, www.lecoolectif.org

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΟΥΓΟΥΛΑΚΗΣ στον ίσκιο

Πότε ήταν που γράφαμε για το πρώτο άλμπουμ τού Απόστολου Γουγουλάκη, από το 2014, εδώ στο blog; Μα... καθυστερημένα, στις 5 Ιανουαρίου 2021. Με πολύ λιγότερη καθυστέρηση θα αντιμετωπίσουμε τώρα το δεύτερο CD τού τραγουδοποιού, μια αρκετά φιλόδοξη δουλειά που τιτλοφορείται «Στον Ίσκιο» [Kyklos Records, 2020] και η οποία κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες. Έντεκα τα κομμάτια, όλα σε μουσικές και στίχους τού Γουγουλάκη και ενορχηστρωμένα κάθε φορά για διαφορετικό αριθμό και είδος οργάνων (παίζουν συγκεκριμένοι μουσικοί σε κάθε track εννοούμε – και όχι οι ίδιοι σε όλα τα tracks). Γενικώς έχουμε ένα ροκ άκουσμα –να το πούμε κάπως έτσι πιο χοντρά, πριν περάσουμε σε ορισμένες λεπτομέρειες–, στο οποίο συμμετέχουν επίσης οι Μάκης Σεβίλογλου (τραγούδι), Rhythmaniac (beatbox) και Mr FILO (ραπάρισμα).

Ο Γουγουλάκης γράφει πληθωρικά τραγούδια. Βεβαίως το γεγονός ότι άργησε να κυκλοφορήσει δεύτερο δίσκο (έξι χρόνια από τον πρώτο) μπορεί να τον επηρέασε και θετικά και αρνητικά. Θετικά, υπό την έννοια ότι έψαξε καλά τα τραγούδια του, δέθηκε μαζί τους, πείστηκε γι’ αυτά, πριν αποφασίσει να τα δώσει στην δημοσιότητα. Από την άλλην, όμως, αυτή η «καθυστέρηση» μπορεί να τον οδήγησε και σε κάτι άλλο. Στην ανάγκη να... χώσει στο σετ του και τούτο, κι εκείνο και τ’ άλλο – τραγούδια διαφορετικά τέλος πάντων, που αντανακλούν τελείως διαφορετικά background.
Ένα βασικό να πούμε. Ο Γουγουλάκης είναι αρκετά καλός τραγουδοποιός. Την ξέρει τη... δουλειά, έχει ιδέες, και γνωρίζει με ποιον τρόπο μπορεί αυτές ακριβώς τις ιδέες να τις υλοποιήσει. Από την άλλη, αυτή η πληθωρικότητα που βγάζει «Στον Ίσκιο» δημιουργεί κάποια ζητήματα, που δεν είναι αμελητέα. Δεν είναι εύκολο θέλω να πω να καθυποτάξεις τόσες και τόσο διαφορετικές μουσικές επιρροές, διατηρώντας πάντα ένα το ίδιο υψηλό επίπεδο. Το λέω, γιατί στο άλμπουμ ακούς rock, jazz, trad, folk, balkan, reggae, funk, doo-wop, μπαλάντες, ραπάρισμα και δεν ξέρω ’γω τι άλλο.
Υπάρχει λοιπόν αυτή η πολυσημία, υπάρχει βεβαίως και ο λόγος, που και αυτός είναι πληθωρικός, με ενδιαφέροντα πάντως νοήματα, εξέλιξη κ.λπ., υπάρχουν οι ενορχηστρώσεις, που υλοποιούν το όραμα του τραγουδοποιού και υπάρχει, τέλος, μια πολύ καλή όπως και λειτουργική ηχογράφηση-παραγωγή, που ανεβάζει, ακόμη πιο πολύ, το τελικό αποτέλεσμα.
Φυσικά, υπάρχουν και ενδιαφέροντα τραγούδια στο CD (π.χ. το «Κόσμε» είναι ένα πολύ καλό τραγούδι, και άλλα βεβαίως), είναι όμως το σύνολο, που αφήνει αρκετά καλές εντυπώσεις – μέσα, πάντως, στα αντιφατικά ηχητικά-μουσικά μηνύματα που εκπέμπει.
Πολύ ψηλά έβαλε τον πήχη ο Απόστολος Γουγουλάκης. Δεν περνάει πάντα πάνω απ’ αυτόν, αλλά ok… αφού και το «κάτω από τον πήχη», έχει πίσω του υγιή φιλοδοξία. Φιλοδοξία, δηλαδή, που στηρίζεται και σε ταλέντο, μα και σε δουλειά.
Επαφή: www.silvox.nl, www.taxideftis.gr

ο ALEXANDER VON SCHLIPPENBACH παίζει πιάνο για την σύντροφό του Aki Takase

Ο πιανίστας, συνθέτης και αυτοσχεδιαστής Alexander von Schlippenbach, οπωσδήποτε μια μεγάλη μορφή της ευρωπαϊκής free jazz, είναι πλέον 82 ετών. Απλώς να θυμίσουμε πως... Alexander von Schlippenbach σημαίνει Globe Unity Orchestra και Berlin Contemporary Jazz Orchestra, και βεβαίως άπειρες συνεργασίες με τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου (Manfred Schoof, Evan Parker, Paul Lytton, Paul Lovens, Peter Brötzmann, Han Bennink, Sven-Åke Johansson, Sam Rivers, Sunny Murray, Carla Bley, Aki Takase…). Με την ιαπωνίδα πιανίστρια Aki Takase δε, σύντροφό του και στην ζωή, ο Alexander von Schlippenbach συνεργάζεται από το 1990 και την εποχή τής Berlin Contemporary Jazz Orchestra. Μια συνεργασία που έχει λάβει ποικίλες μορφές μέσα στα χρόνια, για να φθάσει σε τούτο το σόλο πιάνο CD, το “Slow Pieces for Aki, Piano Solo” [Intakt Records, 2020] – που γίνεται χωρίς την φυσική παρουσία τής Takase, αφού πρόκειται περί σόλο, αλλά με πανταχού παρούσα την πνευματική υπόστασή της.

Ένα άλμπουμ λοιπόν του von Schlippenbach, για την σύντροφό του, που περιλαμβάνει είκοσι ένα tracks, μικρής διάρκειας (από 1:13 έως 4:50) και που άλλα αποτελούν συνθέσεις και άλλα «καθαρούς» αυτοσχεδιασμούς.
Φυσικά, και για την περίπτωση του γερμανού πιανίστα, συνθέτη και αυτοσχεδιαστή, ποτέ δεν είναι ξεκάθαρο στον ακροατή τι αποτελεί σύνθεση και τι ελεύθερη άσκηση. Είναι τόσο αλληλένδετα αυτά τα δύο, με αποτέλεσμα, στο τέλος, να ακούγονται σαν «ένα». Αυτό το έχει αντιληφθεί πρώτος ο ίδιος ο von Schlippenbach εννοείται, καθώς τα tracks στο “Slow Pieces for Aki” είναι ανακατεμένα – και μάλιστα με τέτοιον τρόπο, ώστε να «κρύβεται» ποιο είναι τι, και τι είναι ποιο. Το αποτέλεσμα αυτής της διασποράς είναι προφανές.
Ο ακροατής απολαμβάνει ένα πιανιστικό σόλο άλμπουμ, απολύτως ενοποιημένο, με έξοχη συνοχή, και βεβαίως με όλη την γκάμα των σχετικών συναισθηματικών διακυμάνσεων, που μπορεί να πηγάζουν από μια φυσική ανθρώπινη σχέση. Ίσως, μάλιστα, να παραπλανά ακόμη και ο τίτλος του άλμπουμ, καθότι εδώ δεν υπάρχουν μόνον «αργά» κομμάτια, αλλά και «μέσα» ή και «γρήγορα» ακόμη (τουλάχιστον πολύ γρήγορες εναλλαγές πάνω στο πληκτρολόγιο, μέσα στην ίδια σύνθεση), που φανερώνουν όχι μόνον την πιανιστική ευχέρεια του von Schlippenbach (και σ’ αυτή την ηλικία εννοείται), μα ακόμη και την τρανή δική του γνώση της jazz, improv- jazz, «σύγχρονης κλασικής» και avant παράδοσης – παραδόσεις, τις οποίες σε κάθε περίπτωση ενσωματώνει ευφυώς εντός των δικών του patterns.
Ένα απλό στη σύλληψή του, αλλά ουσιαστικό σόλο-πιάνο άλμπουμ, από μια μεγάλη μορφή της ευρωπαϊκής jazz και free-jazz σκηνής.
Επαφή: www.intaktrec.ch/

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Yellow Box (τεύχος #6, Φεβρουάριος-Μάρτιος 2021)

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 346

15/2/2021
To ξέρανε εδώ και κάτι μέρες, αλλά ο σερίφης είναι ικανός μόνο για να δέρνει τον κόσμο και να του κόβει πρόστιμα, άμα είναι έξω στις 6:05, το απόγευμα του Σαββατοκύριακου.

Τι θα γίνει επιτέλους μ' αυτόν τον επικίνδυνο και άχρηστο τύπο, που αυτοδιαψεύδεται μέσα σε 24 ώρες;

14/2/2021
8 Φεβρουαρίου 2021
>>Το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εσωτερικών προσκάλεσε επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά ινστιτούτα και πανεπιστήμια να εργαστούν, για πολιτικούς σκοπούς, στο πρώτο κύμα τής κοβίντ τον Μάρτιο του 2020.
Ανέθεσε στους ερευνητές του Ινστιτούτου Robert Koch και άλλων ιδρυμάτων να δημιουργήσουν ένα μοντέλο υπολογισμού βάσει του οποίου το Υπουργείο Εσωτερικών θα μπορούσε να δικαιολογήσει αυστηρά μέτρα λόγω κοβίντ.
Αυτό προκύπτει από περισσότερες από 200 σελίδες εσωτερικής αλληλογραφίας μεταξύ του Υπουργείου Εσωτερικών και των ερευνητών.
Σε μια ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων ο υφυπουργός Εσωτερικών Markus Kerber ζητά από τους ερευνητές που έχουν επικοινωνήσει να αναπτύξουν ένα μοντέλο βάσει του οποίου να μπορούν να προγραμματιστούν «προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα».
Σύμφωνα με την αλληλογραφία, οι επιστήμονες συνεργάστηκαν στενά με το υπουργείο σε μόλις τέσσερις ημέρες για να αναπτύξουν περιεχόμενο για ένα έγγραφο που είχε κηρυχθεί μυστικό, το οποίο διανεμήθηκε μέσω διαφόρων μέσων τις επόμενες ημέρες.
Υπολογίστηκε ένα «χειρότερο σενάριο» σύμφωνα με το οποίο περισσότερα από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στη Γερμανία θα μπορούσαν να πεθάνουν από τον ιό, εάν η κοινωνική ζωή συνεχιζόταν όπως ήταν πριν από την πανδημία.<<
Θα βγουν διάφορα σιγά-σιγά στη φόρα (σε σχέση με τους «ειδικούς») και βασικά σε χώρες που λειτουργούν κάπως οι θεσμοί και η δημοκρατία... όχι στις μπανανίες.
[για τους γερμανομαθείς]
https://www.youtube.com/watch?v=ZfTy1VlPd3Y

14/2/2021
Τελείως controversial καρέ, για πολλούς και διαφόρους λόγους (πείτε τους εσείς αν θέλετε, εγώ δεν θέλω, γιατί θα δημιουργήσω θέμα... και βαριέμαι τους γραπτούς διαλόγους), από τον πιο σημαντικό μετά τον Γιάννη Ιωάννου, και πάντα βιτριολικό, έλληνα κομίστα-γελοιογράφο Γιάννη Καλαϊτζή.

[διάβασα κάτι στην ΕφΣυν, επειδή συμπληρώθηκαν αυτές τις μέρες 5 χρόνια από τον θάνατό του, και το θυμήθηκα]

14/2/2021
Μας έχουν τόσο καιρό με μία μάσκα, να πεθαίνουμε απροστάτευτοι, ενώ είναι γνωστό πως οι δύο προστατεύουν καλύτερα – και κάποιοι απ’ αυτούς ήδη τις φοράνε, τους είδαμε και στην τηλεόραση.
Μετά από ένα χρόνο θα βγάλουν και μελέτη ότι το ποσοστό προστασίας αυξάνεται ακόμη περισσότερο με τις τρεις μάσκες (εν τω μεταξύ μπορεί να φοράνε ήδη ορισμένοι από δαύτους μια μικρούλα από μέσα και δύο μεγάλες από πάνω, και μας το κρύβουν), και πως από τέσσερις και άνω υπάρχουν ακόμη ορισμένες αμφιβολίες...
Σε ποιους έχουμε εναποθέσει την προστασία των ζωών μας, ρε φίλε; (γέλια)

13/1/2021
Σαββάτο βράδυ... γ@μώ τα λοκντάουν τους... Αν έκανε και λίγο πλαστική θα του έμοιαζε και στη φάτσα του Μανώλη Χιώτη...
https://www.youtube.com/watch?v=4voxoYp-P-4

13/2/2021
Νοιώθω άσχημα που δεν έγραψα ένα κείμενο για τον Αντώνη Καλογιάννη (κηδεύτηκε σήμερα) και γιατί υπήρξε πολύ σημαντικός στα σίξτις και τα σέβεντις, βασικότατος εκφραστής του «θεοδωρακικού» έργου και σε προσωπικό επίπεδο αγαπημένος μου ερμηνευτής (σε τραγούδια του Δήμου Μούτση, του Μίμη Πλέσσα, του Γιώργου Χατζηνάσιου κ.ά.). Βέβαια έκανα 2-3 ποστ εδώ στο φέισμπουκ, αλλά αυτό είναι... τίποτα.
Είχα στο νου μου δύο κείμενα (θα έκανα το ένα, με τη θλιβερή αφορμή) ή θα έγραφα κάτι για το «Πνευματικό Εμβατήριο» ή κάτι για την συνεργασία-γνωριμία του με τον Ζωρζ Μουστακί. Τελικά, δεν έκανα τίποτα, γιατί προέκυψε το θέμα με τον Chick Corea, είχα και κάτι άλλα πράγματα, που έπρεπε να τα τελειώσω, και ο Καλογιάννης σκεπάστηκε. Θα γράψω όμως κάτι στο μέλλον και χωρίς αφορμή – γιατί τις αφορμές ξέρουμε να τις δημιουργούμε και μόνοι μας...

Την κασέτα που βλέπετε την είχα αγοράσει τότε που βγήκε, το 1979. Θυμάμαι και τα λεφτά που είχα δώσει – 220 δραχμές. Πολλά για κασέτα (τόσο είχαν), όταν τα LP έκαναν, τότε, 3 κατοστάρικα. Στη δεκαετία του ’90 αγόρασα και τον δίσκο από τις «ευκαιρίες», αλλά η συγκεκριμένη κασέτα έχει άλλη συναισθηματική αξία, για μένα...

13/2/2021
Ελπίζω να υπάρχει μελέτη φυσικού αερισμού / εξαερισμού, με ειδικές προδιαγραφές για την περίσταση, και σύστημα που να λειτουργεί, γιατί σ' αυτούς τους αλμπάνηδες δεν μπορείς να έχεις ουδεμία εμπιστοσύνη...

13/2/2021
Πέθανε χθες στα 79 του ένας πολύ σημαντικός ντράμερ της free-jazz και της jazz-avant, o Milford Graves...
[το κείμενο «τίποτα...» είναι από το 2010 κι έχει να κάνει με έναν ιστορικό δίσκο του, στην ESP Disk, από το 1965, ενώ το άλλο αναφέρεται σε άλμπουμ του με τον Bill Laswell, από το 2014]
https://diskoryxeion.blogspot.com/2010/05/milford-graves.html
https://diskoryxeion.blogspot.com/2015/08/milford-graves-bill-laswell.html

12/2/20121
Όσο περνούσε ο καιρός φαίνεται πως η κατάσταση ξέφευγε εντελώς από τον έλεγχο τού Bernard Stollman, ο οποίος φιλοξενούσε πια στην ESP Disk τα πιο απροσάρμοστα σχέδια. Ένα τέτοιο σχέδιο ήταν το “We Are The Levitts” (1968) των Levitts, μιας οικογενειακής μπάντας την οποίαν οδηγούσε ο Al Levitt, ένας διακεκριμένος ντράμερ, συνεργάτης των Charles Mingus, Lennie Tristano, Stan Getz, Paul Bley, Sidney Bechet, Stephane Grappelli και μερικών... εκατοντάδων άλλων.
Πίσω λοιπόν από τον Levitt στοιχίζονταν όχι μόνον η κυρία Stella Levitt, αλλά και τα τέκνα Michele, Teresa, Minou, Sean, George και Robin – όλοι έπαιζαν, τραγουδούσαν και κάτι «κοπανούσαν». Το άλμπουμ δεν περιγράφεται…
Pop να το πεις; Flower-power; Ψυχεδελικό διαμάντι (ok, ολίγων καρατίων); Folk με world, άκου βραζιλιάνικες, αναφορές; Είναι απ’ όλα. Και αν με ρωτάτε αν ακούγεται, «ναι», θα σας απαντήσω, «ακούγεται». Σε κάποια σημεία με πολύ ενδιαφέρον (“Notes so high”, “Fun city”, “We’re all through”), σε άλλα με λιγότερο. Και για να «κουφαθείτε» εντελώς.
Στην ηχογράφηση είχαν λάβει μέρος κι άλλοι πιο... κανονικοί μουσικοί, ανάμεσα στους οποίους φέγγει ο Chick Corea! Εδώ παίζει πιάνο και κρουστά...
[από κείμενό μας του 2009]
https://www.youtube.com/watch?v=bNvQ71MKiE4

12/2/2021
Eξώφυλλα Chick Corea. Ένα Jazz & Τζαζ από το 2004 κι ένα Μουσικό Εξπρές από το 1980...

2 BY BUKOWSKI νέο άλμπουμ μετά από 15 χρόνια!

Ήδη από το 2017 και το πρώτο 45άρι από τα τρία συνολικώς των 2 By Bukowski στην Inner Ear, γράφαμε... «πως ένα LP των 2 By Bukowski θα αποσαφηνίσει καλύτερα τις σημερινές αισθητικές κατευθύνσεις τους. Να το δούμε...». Έρχεται, λοιπόν, το τέλος του 2020 για να σκάσει το νέο άλμπουμ των 2 By Bukowski (Αχιλλέας Χαρμπίλας και Γιώργος Μαλαμίδης υποθέτουμε), που είναι το τέταρτό τους στη σειρά, και το πρώτο μετά από δεκαπέντε χρόνια! Ο τίτλος του; “Her Kind Fight Everything” [Sound Effect Records, 2020].

Σ’ αυτό το άλμπουμ οι 2 By Bukowski καταγράφουν πέντε tracks, μέσης και μεγάλης διάρκειας (από 6:42 έως 10:24), τα οποία κινούνται στο χώρο του σύγχρονου avant rock – με τις όποιες παραπομπές στις παλαιότερες δεκαετίες του στυλ, από το krautrock των σέβεντις, μέχρι το λεγόμενο post-rock των 90s και των 00s (άκου Mogwai κ.λπ.).
Βεβαίως, σαν ήχος, το “Her Kind Fight Everything”, δεν μπορεί να «μπερδευτεί» με κάτι παλαιό. Το άκουσμα, δηλαδή, είναι σύγχρονο, σημερινό, και οι όποιες μετατοπίσεις του προς το χθες, γίνονται με την απόλυτη γνώση της ενδιάμεσης μουσικής ιστορίας, και με το ταλέντο των ανθρώπων, που μπορούν να βγάλουν «ζουμί» από λίγες σχετικώς ιδέες.
Πάνω, λοιπόν, σε αργά ή μέσα tempi, κάπως ιεροτελεστικά δηλαδή, οι 2 By Bukowski, ξεκινούν να οικοδομούν το ηχητικό τους σύστημα, προσθέτοντας σε κιθάρες, πλήκτρα και εφφέ, δημιουργώντας αυτούς τούς όλο πλάτος και βάθος τοίχους, πίσω από τους οποίους, ή δια των οποίων, εξελίσσονται και ολοκληρώνονται οι... ψυχεδελικές αγωνίες τους.
Τα κομμάτια, δηλαδή, των 2 By Bukowski διαθέτουν, συν τοις άλλοις, κι ένα ισχυρό μέρος «χασίματος», απλώματος προς cosmic περιβάλλοντα, τα οποία καθορίζουν περισσότερο τα βαριά, σκληρά, κιθαριστικά νέφη και στρώματα (layers), δημιουργώντας μια σύγχρονη, αλλά σύγχρονη, Ash Ra Tempel-ική μανιέρα (λέμε για το απίστευτο πρώτο άλμπουμ τους βασικά), που έχει τον τρόπο να σε στείλει.
Όλο το άλμπουμ μετράει, αλλά το κλείσιμο με το “Mahone” είναι εξαιρετικό.
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

η λησμονημένη ηθοποιός και ποιήτρια Αριάδνη Βέλμου – υπήρξε αδελφή μιας θρυλικής φιγούρας των αρχών του 20ου αιώνα, του λογοτέχνη, ηθοποιού, εκδότη και άλλα πολλά Νίκου Βέλμου

Ένα παλαιό βιβλίο με ποιήματα, που εντοπίστηκε τυχαία πριν από λίγα χρόνια, στο κέντρο της Αθήνας, όπως και μια εντυπωσιακή φωτογραφία, που έφθασε στο inbox μας, επίσης, άνευ συγκεκριμένου λόγου και αιτίας, πριν από κάποιες μέρες, είναι οι δύο αφορμές γι’ αυτό το κείμενο – που δεν θα προχωρούσε, αν είχαμε στα χέρια μας μόνο το βιβλίο ή μόνο τη φωτογραφία.

Η Αριάδνη Βέλμου (1886-1974) είναι, σήμερα, μία αγνοημένη, γενικώς, ηθοποιός και περιστασιακώς ποιήτρια. Είναι δε γνωστή, όσο είναι, ως μία εκ των αδελφών του Νίκου Βέλμου, μιας μυθικής φιγούρας των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα, που διέπρεψε σε πολλά και διαφορετικά καλλιτεχνικά πεδία.
Λίγα λόγια για τον Νίκο Βέλμο, από το βιβλίο τού αείμνηστου Νίκου Λογοθέτη Νίκος Βέλμος «Ο γυιός της απωλείας» [Φαρφουλάς, 2016], πριν συνεχίσουμε με την Αριάδνη:
«Ο Νίκος Βέλμος (ψευδώνυμο του Νίκου Βογιατζάκη, Αθήνα 1890-1930) ήταν μία από τις πιο ιδιότυπες αλλά και αμφιλεγόμενες και κοινωνικά στιγματισμένες μορφές των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Με πρώιμες εμπειρίες περιπλανώμενου αλήτη και παραβάτη του ποινικού νόμου, έζησε ως το τέλος της ζωής του ως αληθινός μποέμ, που, κατά τα γραφόμενά του, τον μάγευαν το κρασί, ο έρωτας και ο πόνος. Ομοφυλόφιλος, ναρκομανής και αλκοολικός, αλλά χαρισματικός και πολυτάλαντος, υπήρξε ακάματος δημιουργός. Χωρίς να έχει τελειώσει το δημοτικό σχολείο, λόγω της αλητείας του, κατόρθωσε με συνεχή αυτομόρφωση να γίνει ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σατιρογράφος και ο πρώτος μεταγλωττιστής κειμένων της καθαρεύουσας στη δημοτική γλώσσα. Ήταν συνάμα ηθοποιός, θιασάρχης και διασκευαστής θεατρικών έργων, εκδότης περιοδικού, φυλλαδίων και καλλιτεχνικών λευκωμάτων, “ασπούδαχτος” ζωγράφος, τεχνοκρίτης και γκαλερίστας».
Να πούμε μόνον πως ο Νίκος Βέλμος υπήρξε εκδότης ενός... αναρχικού καλλιτεχνικού περιοδικού, για τα δεδομένα της εποχής, που είχε τίτλο «Φραγκέλιο που το βγάζει ο Βέλμος» (κυκλοφορούσε από το 1926 έως το 1929) και πως δικό του ήταν, ανάμεσα σε πολλά άλλα, το Άσυλο Τέχνης – έτσι ονόμαζε ένα μέρος τού σπιτιού του, που είχε μετατραπεί από τον ίδιο σε χώρο εκδηλώσεων, εκθέσεων κ.λπ, και στο οποίο είχε εμφανιστεί, για πρώτη φορά, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, ο Γιάννης Τσαρούχης.
Η Αριάδνη Βέλμου, τώρα, γίνεται αρχικά γνωστή ως ηθοποιός, μέσα από τον θίασο τού Θωμά Οικονόμου (1864-1927), μιας αρχετυπικής μορφής του νεοελληνικού θεάτρου. Μέλος του θιάσου του υπήρξαν όχι μόνον ο Νίκος Βέλμος, μαζί με την άλλη αδελφή του Τατιανή, μα ακόμη και η Μαρίκα Κοτοπούλη – με την οποίαν η Αριάδνη θα ενωθεί έκτοτε με φιλία. Ο θίασος ανεβάζει όχι μόνον ελληνικά έργα, μα και διεθνές ρεπερτόριο (Σαίξπηρ, Γκαίτε, Ίψεν κ.ά.).
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/articles/retronaut_articles/313485/i-lismonimeni-ithopoios-kai-poiitria-ariadni-velmoy

NEEDLEPOINT εξαιρετικό, σύγχρονο, νορβηγικό progressive

Πολύ καλή περίπτωση νορβηγικού progressive rock γκρουπ, οι Needlepoint έχουν ιστορία που υπερβαίνει την δεκαετία – μια δεκαετία στην οποία έχουν ηχογραφήσει πέντε άλμπουμ (το πέμπτο είναι αυτό, για το οποίον τώρα γίνεται λόγος). Με μέλη τους Bjørn Klakegg φωνή, κιθάρες, βιολί, φλάουτο, τσέλο, David Wallumrød hammond organ, clavinet, fender rhodes, harpsichord, πιάνο, λοιπά πλήκτρα, Nikolai Hængsle μπάσο, φωνητικά, κιθάρες και Olaf Olsen ντραμς, συν κάποιες βοήθειες (Erik Nylander κρουστά, χορωδία The Carry Me Away), οι Needlepoint δείχνουν και με το έσχατο “Walking Up that Valley” [BJK Music, 2020/21], πως είναι μια μπάντα γεμάτη «προοδευτική» φωτιά, που δεν μπορείς να την αγνοήσεις.

Κοιτώντας, κατ’ αρχάς, τους χρόνους των κομματιών, στο νέο LP/CD των Needlepoint, διαπιστώνεις πως οι περισσότεροι εξ αυτών είναι 4λεπτοι και 5λεπτοι. Τούτο σημαίνει, πως έχουν τον τρόπο να διαπρέπουν και στην μικρή φόρμα οι Νορβηγοί, που είναι ένα «θέμα» για το progressive, αλλά όταν χρειαστεί και στην μεγάλη (στο μοναδικό και εξαιρετικό, σχεδόν 11λεπτο, φερώνυμο track, που ολοκληρώνει το άλμπουμ τους).
Είναι «θέμα» η μικρή διάρκεια, γιατί είναι δύσκολο, για ένα progressive σύνολο, να αναπτύξει την προβληματική του, να επιδείξει τις δυνατότητες των μελών του, που θέλουν χώρο οπωσδήποτε για να απλώσουν τα soli και τις συνομιλίες τους. Και όμως, όπως έχει αποδείξει και η ιστορία, δεν κρίνονται όλα από τις διάρκειες που τραβάνε στο χρόνο. Το πρώτο LP των Cressida (1970) για παράδειγμα, με τα δώδεκα tracks, είναι οπωσδήποτε η πιο μεγάλη απόδειξη αυτού που λέμε – και θεωρώ τελείως απίθανο οι Needlepoint να μην έχουν το ιστορικό βρετανικό γκρουπ ως μιαν «εικόνα» τους.
Όμως τα πράγματα δεν σταματούν εκεί, για τους Νορβηγούς. Στην αναπαραγωγή ενός στυλ, χωρίς «προσωπικά», δικά τους χαρακτηριστικά.
Κατ’ αρχάς έχουν στις τάξεις τους έναν φοβερό ντράμερ, τον Olaf Olsen, που με τα συνεχή «γεμίσματά» του, προσφέρει στις μουσικές των Needlepoint αστείρευτη ενέργεια (σαν ν’ ακούς κάτι από τον... καλπασμό του Jon Hiseman, από μακριά). Από ’κει και πέρα είναι το υλικό που προβάλλεται, με απόλυτη γνώση, απ’ όλα τα μέλη της μπάντας, που χωρίς να καταχρώνται (τα μέλη) χρόνου, προσωπικών καταδείξεων ή μανιερισμών, κατορθώνουν να δώσουν έναν δίσκο απλό, μέσα στην συνθετότητά του, εύκολον στο αυτί, με συνεχή εκπληκτικά κομμάτια – και βασικά με το ένα καλύτερο από το άλλο.
Σπουδαία μπάντα, το λέμε τούτο, επειδή έχουμε ακούσει και προηγούμενες δουλειές της, η οποία για ακόμη μία φορά διαπρέπει.
Επαφή: www.needlepoint.no

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 345

12/2/2021
Πόσα κομμάτια γράφτηκαν στα σέβεντις πάνω σ' αυτό; Από τις πιο ποπ στιγμές της τζαζ, αλλά πολύ μεγάλο κομμάτι και ας το υποτιμούν ορισμένοι, που γουστάρουν τα πιο ψαγμένα και τα πιο δύσκολα... Από το 1972 και για πάντα... Το μνημειώδες ηλεκτρικό πιάνο του Chick Corea (RIP).
https://www.youtube.com/watch?v=sEhQTjgoTdU

11/2/2021
Σπουδαία ταινία (για μένα μέσα στις 15-20 κορυφαίες του ελληνικού σινεμά), έξοχη μουσική, τραγούδι, ερμηνεία, τα πάντα... Κρίμα που δεν γυρίστηκε, όπως ήθελε ο Σταύρος Τσιώλης, που είχε γράψει το στόρυ, με το να σκοτώνεται ο Κούρκουλος, στο τέλος της ταινίας, και όχι το παιδί του...
https://www.youtube.com/watch?v=kkC07w-xdo8

11/2/2021
Οι ΔΑΠίτες του ’80 ποστάρουν «Αχ Αννούλα του χιονιά», «Όμορφή μου Κατερίνα» και «Που λες Ευτυχία, ευτυχία δε βρήκαμε», γέρνοντας ρομαντικά το κεφάλι προς τις στενογράφους τους...

11/2/2021
Πολύ κρίμα, για τον Αντώνη Καλογιάννη. Κι εδώ μια μεγάλη ερμηνευτική στιγμή του...
https://www.lifo.gr/articles/music_articles/291300/katastasi-poliorkias-to-thryliko-ergo-toy-miki-theodoraki-apo-to-1968

11/2/2021
Γελοίοι, στερημένοι, αποστειρωμένοι, κάφροι, σεξιστές, αισχίστου γούστου, απ’ έξω λέρα κι από μέσα χολέρα...

Τoυς ζήσαμε κι εμείς και διαλέξαμε πάρτυ από νωρίς...

11/2/2021
Χθες πέθανε στα 74 χρόνια του ο Ghédalia Tazartès, μια μορφή της σύγχρονης avant.
Στο δισκορυχείον έχουν υπάρξει αναφορές στο όνομά του (ως επιρροή σε δίσκους άλλων), αλλά κι ένα review, για ένα ελληνικό LP του...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2017/09/ghedalia-tazartes-maya-dunietz-lp.html

10/2/2021
Ελευθερία δεν υπάρχει πουθενά – ούτε μέσα στο σπίτι σου. Σχετικά είναι όλα. Και πάντως ποτέ δεν είχα την ψευδαίσθηση πως οι κοινωνικές πλατφόρμες στο δίκτυο (facebook, blogger κ.λπ. – λέω αυτές, στις οποίες είμαι γραμμένος) αποτελούν σύμβολα ελεύθερης έκφρασης και βούλησης. Και προσωπικά αποδέχομαι και να με λογοκρίνουν και να με διαγράψουν, αν κάτι που γράφω δεν τους αρέσει. Χέστηκα. Ήδη, εξάλλου, έχω υποστεί δυο τιμωρίες στο fb, ενώ και από το blog με είχαν αναγκάσει παλιότερα να σβήσω «ερωτικό περιεχόμενο», από ελληνικό σοφτ-πορνό. Οπότε αν αρχίζουν να μου κόβουν τώρα και τα «είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς... το αίμα πήζει στην πληγή και ο πόνος γίνεται καρφί» δεν τρέχει τίποτα... απλώς δεν θα ποστάρω τέτοια πράματα. Έχω χιλιάδες άλλα να ποστάρω. Το πολύ-πολύ να μου τη δώσει κάποια στιγμή και να τους διαγράψω πρώτος εγώ – πράγμα το οποίον βλέπω ως το πιο πιθανό.
Τα σοβαρά προβλήματα είναι αυτά που συμβαίνουν έξω από δω, στο δρόμο και το πεζοδρόμιο, κι εκεί, όταν θα έρθει η ώρα, θα αναμετρηθούμε με όλα αυτά τα κατακάθια, που θέλουν να μας βάλουν τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι.

10/2/2021
>>Με ρώτησε ο δημοσιογράφος «δέχεστε το ρίσκο» και απάντησα «βεβαίως και το δέχομαι γι' αυτό και ζητώ να αποσυρθεί το νομοσχέδιο καθώς αν επιμείνει η κυβέρνηση θα φέρει την ευθύνη» και πρόσθεσε «είναι άλλο το «δέχομαι» ότι υπάρχει ρίσκο και άλλο το «αναλαμβάνω» το ρίσκο».<<
Ο Τσίπρας πατάει τις μπανανόφλουδες, που του πετάνε, ωσάν αγράμματος.
Ποιο «ρίσκο»; Δεν έχεις καμιά δουλειά εσύ να μιλήσεις για «ρίσκο». Αυτή είναι ερώτηση για τον Μητσοτάκη, όχι για σένα ρε κακομοίρη...
Δεν κάνει ο άνθρωπος για τίποτα.
Υπάρχει τεράστιο κενό και αντιπολιτευτικής τακτικής και αντιπολίτευσης γενικότερα...

9/2/2021
>>Αντλώντας δύναμη από αυτά που πετύχαμε και πίστη από αυτά που μπορούμε να πετύχουμε.<<
Άκου... πίστη απ’ αυτά που μπορούμε να πετύχουμε... Ελληνικά κατωτέρας... σκόιλ ελικικού.
Φτάνει μάγκες μου, για το καλό όλων μας μην πετύχετε άλλο. Δεν αντέχεται πλέον τέτοια επιτυχία...

9/2/2021
Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 1971, 10 το βράδυ (Κανάλι 5 / Ενόπλων)
Πρέπει να το είδα στην Μεταπολίτευση το επεισόδιο, γιατί τη Μάχη δεν την έχανα με τίποτα...