ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΠΑΝΟΣ ΤΖΑΝΕΤΗΣ μια μυστική συνεργασία του κορυφαίου μας συνθέτη, με τον μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή από τις αρχές του ’60 – ένας δίσκος με τέσσερα τραγούδια, που ετοιμαζόταν και που ποτέ δεν ηχογραφήθηκε (σπάνιο φωτογραφικό υλικό)

Για την συνεργασία Μάνου Χατζιδάκι (1925-1994) και Πάνου Τζανετή (1940-2009) –έζησαν και οι δύο 69 χρόνια, όπως φαίνεται από τις χρονολογίες–, είχαμε ακούσει και διαβάσει από παλαιά τα σχετικά, χωρίς να θυμόμαστε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, αυτές, εννοούμε, με τις οποίες θα καταπιαστούμε τώρα. Γενικώς, επρόκειτο για μια συνεργασία του πάλκου, της σκηνής, ας την πούμε έτσι, που δεν ευτύχησε, τελικώς, να καταγραφεί και στην δισκογραφία.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που είχα δει στο σπίτι ενός συλλέκτη το σπάνιο εξώφυλλο από τον δίσκο 45 στροφών τού Μάνου Χατζιδάκι «Χαμένα Όνειρα» (1961), στην εταιρεία Ιλισός, με το σάουντρακ από την γνωστή, δραματική ταινία τού Αλέκου Σακελλάριου, με τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Αντιγόνη Βαλάκου. Σ’ εκείνο το εξώφυλλο, στο πίσω μέρος του, αναγραφόταν το εξής: «Τραγουδούν αποκλειστικά στον Ιλισό: Νάνα Μούσχουρη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Παναγιώτης Τζανετής».
Αυτό μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, γιατί εκείνη την εποχή, περί τα μέσα του ’90, δεν είχα ακούσει ποτέ, ή διαβάσει, κάτι σχετικό. Πως ο θαυμάσιος λαϊκός τραγουδιστής Πάνος Τζανετής είχε ηχογραφήσει(;) με τον Μάνο Χατζιδάκι! Ούτε φυσικά είχα δει ποτέ κάποιο σχετικό δίσκο ή μάλλον δισκάκι, όλα τα επόμενα χρόνια – αν και σ’ αυτά τα θέματα, γενικώς, δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι θα μπορούσε να πέσει κάποια στιγμή στα μάτια ή τ’ αυτιά σου. Συνεχώς ανακαλύπτονται ηχογραφήσεις από το παρελθόν, συνεχώς μαθαίνουμε καινούρια-παλιά πράγματα και συνεχώς πέφτουμε από τα σύννεφα – ιδίως με εκδόσεις του εξωτερικού, εκεί όπου το αρχειακό υλικό ήταν και είναι, πάντα, καλύτερα φυλαγμένο.

Πάνος Τζανετής

Να ήταν «μύθος» λοιπόν η συνεργασία Μάνου Χατζιδάκι – Πάνου Τζανετή; Όχι βέβαια. Συνεργασία υπήρξε στη σκηνή κατ’ αρχάς, ενώ πριν από λίγο καιρό ο Δημήτρης Βασιλειάδης, τής B-Other Side Records, ανάρτησε στο facebook το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του δίσκου, της εταιρείας Ιλισός, που ετοίμαζε ο Μάνος Χατζιδάκις για τον Παναγιώτη (Πάνο) Τζανετή. Ένα εξώφυλλο απίστευτα σπάνιο προφανώς, κι ένα από τα λίγα που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας. 

Η συνέχεια εδώ... 

https://www.lifo.gr/culture/music/manos-hatzidakis-panos-tzanetis-mia-mystiki-synergasia-apo-tis-arhes-toy-60

KAVRILA, HINT, VALSE NOOT, MOAAN EXIS, ECHOPLAIN νέοι δίσκοι συγκροτημάτων από την Γαλλία και την Γερμανία, που κινούνται σε όλους τους δρόμους (rock, punk, «μεταλλικούς», electro κ.λπ.)

KAVRILA: Rituals III [Narshardaa Records, 2021]
Οι Kavrila είναι Γερμανοί (από το Αμβούργο) τετραμελείς, υπάρχουν από το 2016 και κινούνται στο χώρο του «μετάλλου», του doomy «μετάλλου». Το “Rituals III” είναι το πιο πρόσφατο 4-tracks EP τους και κυκλοφορεί τώρα τόσο σε CD, όσο και σε 12ιντσο βινύλιο. Έρχεται δε ως συνέχεια των “Rituals I” (2016) και “Rituals II” (2018) – ενώ, ας το πούμε κι αυτό, και τα τρία EP θα κυκλοφορήσουν οσονούπω και σε ξεχωριστή CD-issue.

Τα τέσσερα tracks του “Rituals III” έχουν τίτλους “Sunday”, “Equality”, “Longing” και “Elysium”, διαθέτοντας όλα τα χαρακτηριστικά του στυλ – είναι πειστικά δηλαδή.
Και συνθετικά στέκουν καλά, και οι ερμηνείες είναι αρκούντως κολασμένες και τα κιθαριστικά μέρη είναι βαριά και καταχθόνια, ενώ η γενικότερη «νταρκίλα» δεν αφορά μόνο στα λόγια, αλλά διασκορπίζεται προς πάσα κατεύθυνση, χαρακτηρίζοντας κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα τούτου του ταγμένου γκρουπ.
Μάλιστα, στο team βλέπω και κάποιον Έλληνα, σε παραγωγή, ηχογράφηση και μίξη, ονόματι M. Karanastassis, ο οποίος, ως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, έχει κάνει πολύ καλή δουλειά. Δυστυχώς δεν εντόπισα στο διαδίκτυο άλλες πληροφορίες για την περίπτωσή του.
Επαφή: www.narshardaa.com

HINT: Rarities of Two Centuries Vol.2 [Atypeek Music / Bruillance Records, 2021]
Όπως έχουμε ξαναγράψει... «Οι Hint είναι Γάλλοι και βρίσκονται στη σκηνή πολλά χρόνια (από τα μέσα της δεκαετίας του ’90). Αποτελούμενοι από δύο άτομα, τον Arnaud Fournier σε κιθάρες, σαξόφωνα, τρομπέτα, φλάουτο και τον Hervé Thomas σε μπάσο, σαμπλ, φωνή, οι Hint είναι ένα σχήμα που κινείται με ενάργεια σε πολύ ψαγμένους ηλεκτρικούς, πειραματικούς δρόμους, που γειτνιάζουν, συχνά, με το hard core, και που μπορείς να διακρίνεις σ’ αυτούς (τους δρόμους) ίχνη, αναφορές, μάλλον απίθανες για το είδος (throat singing, για παράδειγμα)». 

Πέρυσι (2020) είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ των Hint “Rarities of Two Centuries”, ενώ τώρα (2021) είναι έτοιμο και το “Rarities of Two Centuries Vol.2”, στο οποίον περιλαμβάνεται πολύ ενδιαφέρον ανέκδοτο και σπάνιο υλικό από... δύο αιώνες, καθώς το σχήμα υφίσταται από το 1993.
Ας υπενθυμίσουμε επίσης πως ο Arnaud Fournier βρίσκεται πίσω από τα σχήματα Dead Hippies και La Phaze (επίσης εξαιρετικά), για τα οποία υπάρχουν αναφορές στο blog και πως σ’ αυτό το “Rarities of Two Centuries Vol.2” μπορεί κανείς να απολαύσει, γιατί περί αυτού πρόκειται, τελείως αλλόκοτα θέματα, που καταφέρνουν να συνδυάσουν σκληρό rock, στα όρια του hard core, μαζί με ηλεκτρονικά, «θορύβους» και free jazz. Και όλα αυτά, χωρίς ποτέ να χάνεται η επαφή με την αληθινή δημιουργία.
Πολύ καλό (το άλμπουμ), και πολύ καλοί (οι Hint)!
Επαφή: www.atypeekmusic.com

VALSE NOOT: Utter Contempt [Atypeek Music / Ideal Crash / Vollmer Industries / Super Apes / French Wine Records / Offoron Records, 2021]
Γάλλοι, από την Βρέστη, είναι και οι Valse Noot, ένα δυναμικό κουαρτέτο το οποίον αποτελούν οι David Bougaran φωνή, πλήκτρα, David Vrignaud κιθάρες, Florian Prigent μπάσο και Vincent Leroy ντραμς, και το οποίον ασκείται... ροκοοιδώς, σε υψηλές ταχύτητες. Υπάρχει, δηλαδή, πάθος, αγωνία, ένταση και βεβαίως διάθεση να εκφραστούν και στιχουργικώς σύγχρονες σκοτεινές καταστάσεις, μέσα από φαινομενικώς αποδιαρθρωμένες φόρμες, που να συνδυάζουν punk, hard core, noises και πειραματικά στοιχεία.
Το αποτέλεσμα λειτουργεί, γιατί τα κομμάτια των Valse Noot, διαθέτουν όλα εκείνα τα στοιχεία, τα ιλιγγιώδη tempi, τα σύντομα, παροξυσμικά soli, τις στοιχειώδεις μελωδικές απολήξεις, το βαρύγδουπο ρυθμικό τμήμα και βεβαίως τα οργίλα φωνητικά, όλα ικανά να σε παρασύρουν στο δικό τους εφιαλτικό, έτσι κι αλλιώς, ταξίδι.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

MOAAN EXIS: Necessary Violences [Atypeek Music, 2021]
Από την Τουλούζ είναι οι Moaan Exis, ένα ντούο βασικά, το οποίον αποτελούν οι Mathieu φωνή, σύνθια, προγραμματισμός, κρουστά και Xavier live drum. Στο bandcamp ακούς δουλειές τους από το 2016, πράγμα που σημαίνει πως μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια έχουν επεξεργαστεί τις επιρροές τους ένα κάπως παράξενο άλμπουμ – εκεί όπου τα ηλεκτρονικά υπάρχουν φυσικά, αλλά με μιαν αίσθηση industrial, μαζί με electro-punk στοιχεία, έως και hard core, μα και με κάποια μυστήρια tribal, που σχετίζονται τόσο με τις ρυθμολογίες, όσο και με τα κρουστά (του Xavier).
Το αποτέλεσμα είναι οπωσδήποτε συμπαγές, δουλεμένο, με πολύ δυναμικά beats, που σημαίνει πως θα μπορούσε να παίξει και ως dance music στα σημερινά clubs – παρότι δεν είναι πολύ σαφής ο στόχος των Γάλλων. Το λέμε γιατί δεν έχουν όλα τα κομμάτια το beat τού “Alone together”, καθώς οι Moaan Exis κινούνται συχνά σε πιο ελεύθερα έως και πειραματικά περιβάλλοντα.
Ενδιαφέροντες, οπωσδήποτε.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

ECHOPLAIN: Polaroid Malibu [Atypeek Music / Araki / Pied de biche / Zéro égal petit intérieur, 2021]
Οι Παριζιάνοι Echoplain, δηλαδή οι Emmanuel Boeuf κιθάρες, φωνή, Clement Matheron εξάχορδο μπάσο και Stephane Vion ντραμς, μπορεί να βρίσκονται λίγα χρόνια εν ζωή, καθώς δισκογραφούν από το 2019, όμως έχουν προϊστορία, καθώς, και όπως διαβάζουμε στο discogs, ο Boeuf υπήρξε μέλος των Sons of Frida, Emboe, A Shape και Dernière Transmission, ο Matheron των Sons of Frida και ο Vion των La Diagonale du Fou και των Velocross (όλα τα γκρουπ με δισκογραφία). Μάλιστα για άλμπουμ των A Shape έχουμε γράψει δύο φορές στο blog, αν και εξ όσων διαπιστώσαμε ο Boeuf δεν συμμετέχει σε αυτά.
Εν πάση περιπτώσει, εκείνο που έχει σημασία εδώ είναι το υλικό των Echoplain, που εκτείνεται σε διαφορετικές διαστάσεις. Μπορεί τα φωνητικά ορισμένες φορές να ακούγονται έως και pop, αλλά ο ήχος του γκρουπ είναι σφοδρός κιθαριστικός, με punky ξεσπάσματα, ενίοτε στα όρια του θορύβου. Το μπάσο-ντραμς κάνει πολύ καλή και στιβαρή δουλειά, με όλα τα κομμάτια να κερδίζουν εξαιτίας του, με τις κιθάρες να θερίζουν και με την φωνή να καλύπτει, όπως προείπαμε, ποικίλες απαιτήσεις. 

Τα περισσότερα κομμάτια είναι γρήγορα, φέρνοντας στη μνήμη συγκροτήματα του αμερικανικού punk από τα late seventies και τα early eighties, με το σετ να είναι πολύ πυκνό, δίχως να αφήνει ούτε χαραμάδα... πλαδαρότητας. Μάλιστα, θα μπορούσα να πω πως η ένταση, που είναι υψηλή από το πρώτο track, από το πρώτο δευτερόλεπτο, καθώς κυλάει το άλμπουμ αποκαθιστά μια ειδικότερη σχέση με αυτό καθ’ αυτό το συνθετικό υλικό, φθάνοντας σ’ ένα καλλιτεχνικό κορύφωμα με το τελευταίο τραγούδι του LP, το “Yead sneaky.
Γενικώς, θα γράφαμε για ένα πολύ καλό άλμπουμ, που θα μπορούσε να «βγάλει μάτια» στην σύγχρονη post-punk δισκογραφία.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 354

18/3/2021
Τοπ χλιδή στην Αθήνα του 1960, όταν η υπόλοιπη Ελλάδα ψοφολογούσε (να το λέμε κι αυτό). Το μεροκάματο τότε ήταν γύρω στο 50άρι (δραχμές εννοείται), για να κάνετε την σύγκριση με το σήμερα. Ήθελες δηλαδή περί τα δυόμισι μεροκάματα για να αριβάρεις στ’ Αστέρια, το Σάββατο. Πολλά λεφτά... για το 95% του κόσμου.
Η κορυφαία χορευτική ορχήστρα του Κουβανού Raoul Zequeira λοιπόν, σε παραστάσεις στη Γλυφάδα, για τους τυχερούς που μπορούσαν να τα ζήσουν αυτά τα πράματα και κυρίως για ’κείνους που μπορούσαν να τα εκτιμήσουν. (Η ίδια ορχήστρα μερικά χρόνια αργότερα θα ηχογραφούσε έναν latin-funk δυναμίτη, για τον οποίον λιώνουν οι συλλέκτες ανά την υφήλιο – αν και έχει βγει και «πειρατής». Ακούστε στα σχόλια...).

Όσοι νομίζουν πως επειδή πέρασαν μια νύχτα από το +Soda ή από το Club 22 έμαθαν και το τι σημαίνει χορευτική διασκέδαση πλανώνται πλάνην οικτράν. Ένα θα πω μονάχα. Όποιος δεν έχει χορέψει, έχοντας δίπλα του μια ζωντανή ορχήστρα δέκα ατόμων, να τα δίνει όλα και να τα «χώνει» από κάθε κατεύθυνση, με σαξόφωνα, τρομπέτες και τρομπόνια, άσε τα κρουστά, δεν έχει δει τίποτα.

18/3/2021
Σκληρό λοκντάουν, δηλαδή έξω ούτε για κατούρημα, μέχρι την 25η Μαρτίου, να σαπίσουμε βλέποντας την Γιάννα... Μπουμπουλίνα, τον Παπαφλέσσα με σιδερωμένο πετραχήλι, και την Αλίκη Νικολαΐδου (Μορφές και Θέματα) για πλήρη εθνικοπατριωτική κατήχηση (οι παλιοί ξέρουν). Και ανήμερα, στην παρέλαση, μία ώρα λεύτεροι στα μπαλκόνια να χειροκροτάμε τον άγγλο διάδοχο, με τ’ αγιοβασιλιάτικα παράσημα από το γιουσουρούμ, και τον γάλλο λιμοκοντόρο με την ξυλάγγουρη κουμπαρομπεμπέκα. Μετά... για γίδα βραστή στα Δερβενάκια.

18/3/2021
Από σεβασμό προς τον σπουδαίο τραγουδοποιό Λίνο Κόκοτο, το εξαιρετικό τραγούδι του «Πέντε και τέταρτο χαράματα» δεν θα το αποκαλέσω ψευτορόκ, παρότι είναι.
Περιμένουμε να πεθάνει (να ’ναι πάντα καλά ο άνθρωπος) για να γράψουμε πόσο σημαντικός υπήρξε ο Λίνος Κόκοτος; Ένας τραγουδοποιός, που από το 1966, όταν εμφανίστηκε, δεν έχει βγάλει άσχημο ή αδιάφορο τραγούδι ή δίσκο – καθώς ακόμη και τα τελευταία του, που έχω ακούσει, είναι πολύ καλά.
Μα και όταν χρειάστηκε να κάνει μουσική για τον κινηματογράφο, ο Λίνος Κόκοτος, κι εκεί έδειξε πόσο μετρούσε σαν συνθέτης, όταν σκόραρε, με καταπληκτικά θέματα, στο ελληνικό... The Wicker Man, το soft-core «Σπίτι στους Βράχους» (1974), του Γιώργου Ζερβουλάκου. Στο 22:33...
https://www.youtube.com/watch?v=4UHI4z9_FXs&t=1349s

18/3/2021
>>Συγκινούμαι πολύ όταν σκέφτομαι ότι ένας ακόμη πιστός Χριστιανός Ορθόδοξος προστέθηκε στο Σώμα της Εκκλησίας μας<<
Το χειρότερο απ’ όλα δεν είναι ότι πήγε να βαφτίσει, εκμεταλλευόμενος μόνο και μόνο τη θέση του, ως πορφυρογέννητος έναντι της πλέμπας (αυτά τα έχουμε δει άπειρες φορές από τις εξουσίες και δεν θα σταματήσει να τα βλέπουμε), είναι κυρίως αυτή η γελοία δήλωση, περί «πιστού Χριστιανού» (πότε πρόλαβε, τώρα, να πιστέψει το βρέφος είναι άλλο θέμα...) και βεβαίως η αναφορά στη λέξη «Σώμα» (το παίζει και θεολογικά καταρτισμένος ο χριστέμπορας), όπως και η γενικότερη επίκληση τού θρησκευτικού φρονήματος για τιποτένιους, διαφημιστικούς λόγους.
Ούτε οι χουντικοί δεν είχαν το θράσος να κοροϊδεύουν τόσο ξεδιάντροπα την Εκκλησία και τον κόσμο.

17/3/2021
Φοβερό ψευτορόκ, κοινωνικού περιεχομένου, του Χρήστου Κυριαζή, που κολλάει απόλυτα με την εποχή κι ας βγήκε πριν από 38 χρόνια. Τα αληθινά μεγάλα τραγούδια το έχουν αυτό...
Εγώ το άκουγα αυτό το τραγούδι τότε (είχα αγοράσει το LP και το έχω ακόμη), μαζί με Creep Records/Yello-O-Yell και Μαργαρίτη... Δεν το έφτυνα, όπως πολλοί φίλοι μου.
Αναγνώριζα βέβαια πως το ροκ του ήταν επίπλαστο, αλλά αυτό δεν με εμπόδιζε να το απολαμβάνω, γιατί ήταν τραγούδι φτιαγμένο από «μάστορα», φύσει και θέσει, και τραγουδισμένο κολασμένα, σαν από ταινία με μηχανές τού Δαλιανίδη, από τον Βλάσση...
https://www.youtube.com/watch?v=0Zfzv-UzBno

16/3/2021
TRAILBLAZING COMPOSER AND ORCHESTRA LEADER MARIA SCHNEIDER WINS TWO GRAMMY AWARDS
“Best Instrumental Composition” for “Sputnik” from Data Lords
“Best Large Jazz Ensemble Album” for Data Lords
Ήταν ένα ακόμη πολύ καλό άλμπουμ της Maria Schneider, για το οποίον τα είχαμε πει εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/i-amerikanida-maria-schneider-einai-mia-apo-tis-simantikoteres-synthetries-tis

15/3/2021
Κάποτε, στα 90s, όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά το μοναδικό άλμπουμ των Millenium (από τη Δυτική Ακτή και από το 1968) το είχα υποτιμήσει, γιατί τότε μου φαινόταν κάπως pop – κι έτσι όταν το είδα κάποια στιγμή μπροστά μου, σε επανέκδοση, στα 00s, δεν το αγόρασα. Μετά κάπου είχα ακούσει πως το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ τους, το “Prelude”, ήταν σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι –αν είναι δυνατόν!–, και θυμάμαι πως τελείως έκπληκτος έψαχνα να βρω μια κόπια, ώστε να το τσεκάρω. Όταν βρήκα τελικά την κόπια είδα πως δεν υπήρχε το όνομα τού Χατζιδάκι στα credits, και θυμάμαι πως είχα πει... να, άλλη μια μ@λακία, απ’ αυτές που ακούγονται τριγύρω... μέχρι που ανέβηκε κάποια στιγμή μια ραδιοφωνική συνέντευξη τού Χατζιδάκι στο YouTube, με τον ίδιον να λέει ότι το “Prelude” ήταν, όντως, δικό του κομμάτι, και πως ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτό! Πολύ περίεργο, μα τω Θεώ! 

Ακούστε στο 1:36 και στο 6:17 τον Μάνο Χατζιδάκι να μιλάει για τους Millenium… μαζί με το "Prelude" και λοιπά...
https://www.youtube.com/watch?v=o3bNMxKppw8

15/3/2021
Πριν από λίγες μέρες πέθανε στα 89 του μια μεγάλη μορφή της ουγγρικής και της ευρωπαϊκής τζαζ, ο πιανίστας János Gonda. Ο Gonda ήταν στη σκηνή από τα χρόνια του ’50 και οι εγγραφές του στα σίξτις με το Qualiton Jazz Ensemble είναι απλώς εκπληκτικές. 

Στα σέβεντις πήγε και προς πιο fusion-progressive μονοπάτια, ενσωματώνοντας και ethnic στοιχεία στις μελωδίες του. Ασχολήθηκε επίσης με την συγγραφή βιβλίων, την διδασκαλία της τζαζ, διαπρέποντας και στον κινηματογράφο, γράφοντας σάουντρακ για ταινίες των Zoltán Fábri, István Szabó, Pál Gábor κ.ά.
(Κάποτε είχα γράψει ένα κείμενο για την ουγγρική τζαζ, στο Jazz & Τζαζ, με πολλές λεπτομέρειες, αλλά δυστυχώς δεν το έχω το κείμενο σε doc πια, και θα πρέπει να το «χτυπήσω» από την αρχή, για να το «ανεβάσω» κάπου).
https://www.youtube.com/watch?v=0AJMnkvk-Lc

HITRA ένα πολυεθνικό ηλεκτρικό jazz / improv γκρουπ

Οι Hitra είναι ένα πολυεθνικό ηλεκτρικό jazz / improv γκρουπ, το οποίο αποτελούν ο ισλανδός κιθαρίστας Hilmar Jensson, ο ιταλός πιανίστας Alessandro Sgobbio και το νορβηγικό ρυθμικό τμήμα των Jo Berger Myhre μπάσο και Øyvind Skarbø ντραμς – με το “Transparence” [AMP Music & Records, 2021] να καταγράφεται και να λογίζεται ως η πρώτη δισκογραφική εμφάνισή τους.
Το γκρουπ έχει για έδρα του την Νορβηγία, με τους παίκτες που το αποτελούν να είναι, γενικώς... γνωστά ή και πολύ γνωστά ονόματα στην βορειοευρωπαϊκή σκηνή, μα και πέραν αυτής. Μάλιστα, σε κάποιους απ’ αυτούς τους μουσικούς έχουμε αναφερθεί ξανά στο δισκορυχείον, όπως στον κιθαρίστα Jensson, που υπήρξε μέλος των Bly de Blyant (με εγγραφές στην Hubro) και στον πιανίστα Sgobbio, που παίζει εσχάτως με τους Pericopes +1 (με εγγραφές στην Losen) και τους Silent Fires (με εγγραφές στην AMP Music & Records). Όμως και το ρυθμικό τμήμα, που το αποτελούν μουσικοί γεννημένοι στο πρώτο μισό των 80s, είναι γνωστό στα πέριξ με συνεχή live και ηχογραφήσεις.

Το “Transparence” είναι ένα παράξενο άλμπουμ. Παράξενο υπό την έννοια πως συνδυάζει abstract και improv tracks (διαμορφωμένα μέσα σ’ ένα κλασικό βορειοευρωπαϊκό σκηνικό), με πιο λυρικά, rock και ηλεκτρικά, που έχουν άλλες αναφορές πιο… progressive jazz.
Το άκουσμα είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρον, ιδίως στα κομμάτια που αυτές οι δύο κατευθύνσεις, ας τις πούμε έτσι, συνδυάζονται σφοδρά (άκου π.χ. το 6λεπτο “Labtayt”). Υπάρχουν φυσικά και άλλα ενδιαφέροντα κομμάτια εδώ, όπως το “Cité des poètes”, στο οποίον οι Hitra παραδίδουν μαθήματα προχωρημένου rock ή το “To see was to be”, που είναι πιο πειραματικό, με noises και ελεύθερη εξέλιξη.
Γενικώς, το «νορβηγικό» γκρουπ, ας το πούμε έτσι αφού η Νορβηγία είναι ο τόπος του (η ηχογράφηση έχει γίνει στο Όσλο), διατηρεί ψηλά το ενδιαφέρον καθ’ όλη την εξέλιξη τού “Transparence”, ένα γεγονός που οφείλεται και στις συγκεκριμένες συνθετικές «ιδέες» των τεσσάρων οργανοπαικτών, μα και στην άνεσή τους να συνδιαλέγονται αυτοσχεδιαστικώς στο ίδιο δοκιμασμένο επίπεδο.
Επαφή: www.alessandrosgobbio.bandcamp.com/album/transparence

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΙΑΤΣΟΣ η ήπια αποπλάνηση της φανταστικής ζωής

Σχεδόν κάθε χρόνο, τα τελευταία πολλά χρόνια, ένα άλμπουμ τού Μανώλη Γαλιάτσου έρχεται να μας απασχολήσει. Έτσι συμβαίνει και τώρα, με το πιο νέο CD τού συνθέτη-τραγουδοποιού να τιτλοφορείται «Η Ήπια Αποπλάνηση της Φανταστικής Ζωής» [MLK, 2020], ένας δίσκος των έντεκα tracks συνολικώς, που μοιράζονται ανάμεσα σε ορχηστρικά και σε τραγούδια.

Όπως έχουμε γράψει πολλές φορές στο δισκορυχείον και παλαιότερα στο Jazz & Τζαζ, ο Μανώλης Γαλιάτσος είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δημιουργός ή τουλάχιστον εξελίχθηκε έτσι, από ένα σημείο και μετά. Η πορεία του, τούτη την τελευταία δεκαπενταετία χονδρικώς –ας τοποθετήσουμε αυτό το χρονικό όριο– δεν είναι απλώς απρόσκοπτη, μα και οριοθετημένη από ορισμένες παραμέτρους, πολύ ιδιαίτερες και απολύτως χαρακτηριστικές, γενικότερα, του τρόπου που εμπνέεται και εργάζεται.
Ο Γαλιάτσος επιχειρεί να συνομιλήσει με όσα συμβαίνουν στην κοινωνία, και εντός του, με όχημα την «καθαρή μουσική» και τον ποιητικό λόγο. Γράφοντας περί «καθαρής μουσικής», εννοούμε την μουσική εκείνη, που δομείται με τέτοιον τρόπο, ώστε να φαντάζει, και να είναι, πλήρης, ενδελεχής και αυθύπαρκτη. Ακούγοντας, δηλαδή, τα άλμπουμ τού Μανώλη Γαλιάτσου εκείνο που αντιλαμβάνεσαι αμέσως είναι ο τρόπος λειτουργίας τους ως σύνολα, ως «έργα». Το ίδιο συμβαίνει, φυσικά, και με το «Η Ήπια Αποπλάνηση της Φανταστικής Ζωής».
Ίσως το concept να μην είναι πάντα ξεκάθαρο –κι εδώ περιγράφουμε το δεύτερο χαρακτηριστικό των έργων τού Γαλιάτσου, που είναι εισδοχή τού ποιητικού λόγου σε αυτά–, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ορισμένο, και μάλιστα όχι στο περιθώριο, μα στην καρδιά της δημιουργίας. Ανεξαρτήτως, δηλαδή, από το τι αντιλαμβάνεσαι στο επίπεδο των ιδεών εκείνο που προέχει είναι η κατάδειξη μιας ατμόσφαιρας, ενός κλίματος, εντός του οποίου μουσική και λόγος ταυτίζονται και συμπλέουν προς έναν στόχο. Και ο στόχος αυτός, από αισθητικής τουλάχιστον πλευράς, είναι εντελώς απτός και προφανής.
Τούτο συμβαίνει –και στο παρόν CD– μέσω κάποιων δράσεων και επεξεργασιών, που θα τις χαρακτηρίζαμε «δοκιμασμένες» πλέον, όσον αφορά στα άλμπουμ του Μ. Γαλιάτσου.
Κατ’ αρχάς υπάρχει μια ομάδα μουσικών, σταθερή μέσα στα χρόνια, με προσθήκες, επανακάμψεις κ.λπ., που είναι υπεύθυνη κατά το μάλλον ή ήττον για τον ήχο τού δίσκου. Λέμε για μουσικούς όπως ο ομποΐστας Γιάννης Παπαγιάννης, ο αλτίστας Δήμος Δημητριάδης, ο τρομπετίστας Σωκράτης Άνθης, ο κιθαρίστας Ηλίας Θανάσουλας κ.ά. Έπειτα είναι ο ίδιος ο Μανώλης Γαλιάτσος ως μουσικός (χειρίζεται πιάνο, τσελέστα, πλήκτρα και κρουστά), που με τα πλήκτρα του, βασικά, προσδίδει στο έργο του ένα «πλάτος», έναν «όγκο», χαρακτηριστικό πλέον σε κάθε δουλειά του. Περαιτέρω είναι οι φωνές, που και αυτές είναι σταθερές μέσα στα χρόνια. Άλλες περισσότερο, ως παλαιότερες στη συνεργασία τους με τον συνθέτη (Μαριάνθη Σοντάκη), άλλες λιγότερο, ως πιο νέες (Αντρέας Καρακότας), ενώ και ο Γαλιάτσος ως τραγουδιστής είναι επαρκής στα κομμάτια που αποδίδει, προσθέτοντας στο ακρόαμα ένα ακόμη «προσωπικό» ίχνος (ανάμεσα σε όλα τ’ άλλα).
Και φυσικά μαζί με όλα αυτά είναι και ο λόγος, η ποίηση, ο στίχος, το κείμενο (εδώ ξανά Γιώργος Βέης, μα και Θάνος Μαντζάνας και Καρλ Μαρξ, και Χρήστος Βακαλόπουλος, και Ρομπέρ Ντεσνός), που εντάσσονται με αρμονικό τρόπο στην όλη ηχητική κατασκευή, που «κλέβει» πάντα στοιχεία από το progressive rock, ή art rock αν θέλετε πείτε το, και από το ιταλικό συμφωνικό soundtrack, για να γράψουμε για δύο βασικές ηχητικές αναφορές (που δεν είναι οι μόνες φυσικά).
Δεν υπάρχουν στιγμές για να ξεχωρίσεις στο «Η Ήπια Αποπλάνηση της Φανταστικής Ζωής», γιατί πρόκειται για ένα άλμπουμ που κυλά... ενωτικά και βεβαίως συγκινητικά, απλωμένο σ’ ένα ποιητικό περιβάλλον, μέσα από το οποίο αναδεικνύονται και ουσιαστικά νοήματα, και υψηλά αισθήματα.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα, όχι στους φίλους των άλμπουμ του Μανώλη Γαλιάτσου (εκείνοι ξέρουν), μα σε κάθε ακροατή που ίσως, κάπου, να αναπολεί την ποιητική συνθετότητα των άλμπουμ των πρώιμων Genesis και των Van der Graaf Generator, μέσα όμως από μια σημερινή οπτική. 
Επαφή: www.facebook.com/MusicLinksKnowledge

YOKO MIWA TRIO το “Songs of Joy” είναι ένα ακόμη απολαυστικό jazz CD από την ιαπωνίδα πιανίστρια

Για την ιαπωνίδα πιανίστρια Yoko Miwa (γεννημένη στο Κόμπε και εγκατεστημένη από χρόνια στην Βοστώνη) έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο blog. Βασικά, υπάρχουν κείμενα για τα άλμπουμ της “Keep Talkin’” [Ocean Blue Tear Music, 2019], “Pathways” [Ocean Blue Tear Music, 2017] και “Live at Sculler’s Jazz Club” [Private Pressing, 2011]. Και για τα τρία άλμπουμ έχουμε γράψει «τα καλύτερα», επειδή η Miwa είναι μια πολύ ευφάνταστη πιανίστρια, χωρίς αισθητικές περιχαρακώσεις ούτε μέσα στο σώμα της jazz, μα ούτε και ευρύτερα, που στόχο έχει, μέσω των άλμπουμ της, να προσφέρει στιγμές δύναμης-πάθους και απόλαυσης. Γιατί λειτουργούν και τα δύο στα ηχογραφήματα τής Ιαπωνίδας. Η ένταση του live, το πάθος της στιγμής και από ’κει και πέρα η ανομολόγητη ευχαρίστηση και απόλαυση που προσφέρουν οι παραστάσεις ή τα στούντιο-sessions της. 

Δεν παίζει μόνον για τον εαυτό της η Yoko Miwa, παίζει και γι’ αυτούς που την ακούνε – για να μην πούμε πως παίζει περισσότερο για το κοινό της, και πως δεν θα ήταν λάθος αν την αποκαλούσαμε τελικώς ως μία τζαζ-διασκεδάστρια. 

Φυσικά, μέσα σ’ αυτό το «πακέτο» θα πρέπει να επισημανθούν δύο ακόμη στοιχεία. Το πρώτον είναι... οι μουσικοί που την συνοδεύουν – αυτή η σταθερή ομάδα, η αποτελούμενη εκ των Will Slater κοντραμπάσο και Scott Goulding ντραμς (σ’ ένα track ακούγεται ο μπασίστας Brad Barrett). 

Το δεύτερο έχει να κάνει με το ρεπερτόριο, που αποφασίζει κάθε φορά η Yoko Miwa και οι συνεργάτες της να καταγράψουν. Γιατί, το ρεπερτόριο αυτό είναι διπλά και τριπλά μελετημένο. Και όσον αφορά στην συνύπαρξη των πρωτότυπων συνθέσεων με τα originals, μα και σε σχέση με το πώς ακριβώς θα εμπεδωθούν και θα διαμορφωθούν αυτά, πριν ηχογραφηθούν, μέχρι και το πώς ακριβώς θα τοποθετηθούν στο track list, ώστε να λειτουργεί το concept, η ενότητα και η απόλαυση. Έχουμε γράψει ενθουσιώδη κείμενα στο παρελθόν για το Yoko Miwa Trio και αυτό (θα) κάνουμε και τώρα, καθώς το νέο CD του γκρουπ, το “Songs of Joy” [Ubuntu Music, 2021] ξεκινάει από ’κει που τελείωσε το “Keep Talkin’”, δύο χρόνια πριν. Από μια πολύ υψηλή κορυφή...

Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται έντεκα tracks, ήτοι πέντε originals τής Miwa και έξι versions, που αφορούν στα “Freedom” του Richie Havens, “Song of joy” του Billy Preston, “No problem” του Duke Jordan, “Think of one” του Thelonious Monk, “Tony’s blues” του Tony Germain (από το εκπαιδευτικό προσωπικό του Berklee είναι ο κύριος, που προσφέρει, εδώ, μια σύνθεση γραμμένη ειδικώς για την Miwa) και “Baby I’m gonna leave you” της folkist Anne Bredon (ναι, το γνωστό των Led Zeppelin, που στο πρώτο LP τους αναγράφεται ως “traditional”!). 

Αυτά τα tracks είναι ανακατεμένα προφανώς, αλλά είναι (και) με τέτοιον τρόπο τοποθετημένα ώστε να υπάρχει (και) μιαν ενότητα ύφους, μα και μια περιγραφή συγκεκριμένων «περιοχών» από την ιστορία της jazz, της pop και της folk, που έχουν να κάνουν προφανώς με τις ιδιαίτερες «αγάπες» τής Yoko Miwa, που, παντελώς ελεύθερη από αισθητικούς περιορισμούς, δείχνει να απολαμβάνει την μουσική σε μιαν ευρύτητά της. Και σ’ αυτό δεν μπορείς παρά να ανακαλέσεις έναν μεγάλο πιανίστα από την ιστορία της jazz, και ελαφρώς παρεξηγημένο, τον απολύτως μοναδικό Ahmad Jamal. 

Αυτή είναι η «εικόνα» για την Yoko Miwa και μέσα απ’ αυτήν την οπτική έχει τον τρόπο να κάνει να ακούγονται «σαν ένα» μια σύνθεση του Monk κι ένα τραγούδι των Led Zep (που το είπαν οι Led Zep εννοούμε).
Από ’κει και πέρα, και σε επιμέρους θέματα, το τι μπορείς να συναντήσεις-ακούσεις δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Όλη η ιστορία τού τζαζ-πιάνου έχει θέση στο set της Ιαπωνίδας, από την παλαιά φρουρά (Art Tatum, Eroll Garner κ.ά.), μέχρι τους πρωτοπόρους των επόμενων δεκαετιών σαν τους Bill Evans, McCoy Tyner, Kenny Barron κ.ά. Όλα αυτά και στις δικές της συνθέσεις εννοείται μα και σε «περάσματα», μέσα στις διασκευές της.
Εκπληκτικές οι μπαλάντες της “The lonely hours” και “Inside a dream”, όπως και κάθε τι που ακούγεται σ’ αυτό το εκτός σειράς CD.
Επαφή: www.yokomiwa.com

ORDER OF THE BLACK JACKET Έλληνες είναι και μας συστήνονται μέσω του “Iconoclasm”

Νέο ελληνικό «σκληρό» συγκρότημα, που μας συστήνεται εδώ μέσω ενός CD/EP του, με τέσσερα τραγούδια, συνολικής διάρκειας 17-18 λεπτών, που κυκλοφόρησε το 2018 προς ’19. Η μπάντα λέγεται Order of The Black Jacket, με το δισκάκι της να αποκαλείται “Iconoclasm” [ΣΕΧΤΑ Records, 2018/19]. Αποτελείται δε (η μπάντα) από τους Κωνσταντίνο Δέδε μουσική, στίχοι, Στάθη Ευσταθίου ρυθμικές, lead κιθάρες, Ιερόθεο Ταμπάκο ντραμς, κρουστά και Θάνο Νανόπουλο μπάσο, με τους Κώστα Διαμαντή και Στάθη Ευσταθίου να συμβάλλουν και στα τραγούδια.

Έχουμε λοιπόν ένα κιθαριστικό συγκρότημα, αρκετά «σκληρό» κατά τόπους, με τραγούδια και παιξίματα που «ξύνουν», και που ανακαλούν στην μνήμη, στην καλύτερη των περιπτώσεων (όπως στο 6λεπτο “My way”), τον ήχο συγκροτημάτων όπως οι Budgie και οι Judas Priest – συγκροτήματα δηλαδή από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, που έστησαν, μεταξύ άλλων, και τον «εμπορικό» ήχο της επόμενης δεκαετίας, αφήνοντας το αποτύπωμά τους έως και στις μέρες μας (ως φαίνεται και από την περίπτωση των Order of The Black Jacket).
Το συγκρότημα είναι αρκετά «ελληνικό» στη γενικότερη «εμφάνισή» του (και στον τρόπο τραγουδίσματος μεταξύ άλλων, και στο θέμα της παραγωγής), όμως αυτό δεν το λέμε ως μειονέκτημα σώνει και καλά. Είναι η ταυτότητά τους. Και τούτη είναι επεξεργασμένη οπωσδήποτε –το αποδεικνύει και το τελευταίο κομμάτι τού CD/EP τους, το “Black jacket order”, που είναι επίσης πολύ καλό και ξεχωρίζει– χωρίς τούτο να σημαίνει πως δεν μπορεί να υπάρξουν και βελτιώσεις.
Απαιτείται, σίγουρα, κάτι μεγαλύτερο στο χρόνο και πληρέστερο από πάσης πλευράς, από τους Order of The Black Jacket, ώστε να μπορούμε κι εμείς να πούμε περισσότερα.
Επαφή: www.orderoftheblackjacket.bandcamp.com/releases

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 353

15/3/2021
Κάποιοι του «χώρου» νοιώθουν πολύ άσχημα, γιατί ο απεργός πείνας σταμάτησε την απεργία. Νοιώθουν πως τους πρόδωσε. Πως δεν πέθανε για τις ιδέες του, για τα δίκαιά του κ.λπ. και αυτό το φέρουν βαρέως. Πιθανώς, μέσω του θανάτου τού απεργού, να είχαν επενδύσει σε κλίμα, σε καταστάσεις ή σε ό,τι άλλο είχαν στο μυαλό τους. Να ρίξουν το Μητσοτάκη... για να το πω καθαρά και ξάστερα.
Μάλιστα του επιτίθενται και με ανοίκειο τρόπο. Ότι δεν υπολόγισε τη ζωή των άλλων και υπολογίζει τη δική του και τέτοια... Επίσης, δεν του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό του «νικητή» από αυτήν την ιστορία. Φαίνεται πως ήθελαν να νικήσουν μόνον αυτοί, μ’ εκείνον βαθιά στο χώμα.
Το ότι επέλεξε να ζήσει ο απεργός (αν καταφέρει να ζήσει τελικά) είναι το μεγαλύτερο κέρδος, για μένα, απ’ αυτήν την ιστορία, καθώς δείχνει έμπρακτα πως ο ίδιος έχει αλλάξει (ακόμη και αν δεν βρίσκει τη δύναμη να το πει με λόγια). Πως δεν έχει καμία σχέση με τον στυγνό δολοφόνο των δεκαετιών του ’80 και του ’90, κάνοντας, την πιο κρίσιμη για ’κείνον στιγμή, μια σπονδή στο αληθινό νόημα της ζωής και την αξία της ύπαρξης.
Η ιστορία της «τρομοκρατίας» στην Ελλάδα έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα μόλις χθες, και στο ηθικό επίπεδο, από εκείνους που την άνοιξαν.

14/3/2021
Πριν δυο μέρες, διάβασα, πέθανε ο εφευρέτης της κασέτας. Κάποιος Lou Ottens, λέει. Πρώτη φορά άκουσα το όνομά του. Νόμιζα ότι οι κασέτες δεν είχαν εφευρεθεί, πως τις είχε φτιάξει ο Θεός την... όγδοη μέρα, μαζί με τον μπαγλαμά.
Η μισή μουσική ζωή μου, μην πω και παραπάνω, είναι χαραγμένη από κασέτες. Έχω άπειρες ιστορίες... ανάξιες, όμως, ενός ευρύτερου λόγου. Μόνο για μένα έχουν νόημα.
Κάποτε είχα κάνει κι ένα κείμενο για την κασέτα, στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε διάφορα πραγματάκια...
[αργά είναι, θα μου πείτε, για κείμενα, αλλά τέλος πάντων όποιος-α έχει όρεξη ρίχνει μια ματιά]
[οι κασέτες του Σαββόπουλου που βλέπετε είναι δικές μου από τότε, παλιά, και τις έχω ακόμη - και παίζουν]
https://www.lifo.gr/culture/music/i-anabiosi-tis-kasetas

14/3/2021
Έχω κολλήσει με το θέμα του δυστυχήματος έξω από τη Βουλή, στο οποίο ενεπλάκη υπηρεσιακό όχημα τής Γενικής Διεύθυνσης Προστασίας Επισήμων και Ευπαθών Στόχων του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας (από τίτλους, με υπόλοιπο μηδέν, σκίζουμε!), επειδή, για την δική μου συνείδηση, πρόκειται για έναν καραμπινάτο φόνο εξ αμελείας (δεν μ’ ενδιαφέρει η νομική πλευρά του θέματος – αυτά ας τα συζητήσουν μεταξύ τους οι δικηγόροι).
Θεωρώ, δε, ότι υπάρχει συγκάλυψη απ’ όλα τα κόμματα, και από τον Σύριζα φυσικά, όπως και από τον αντιπολιτευόμενο Τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό) γενικότερα. Καλά, για τον συμπολιτευόμενο δεν το συζητάμε καν.
Ένα θέμα, τόσο σοβαρό, που έπρεπε να έχει αναδειχθεί από το πρώτο δευτερόλεπτο, και να είναι κυρίαρχο, ακόμη και τώρα, στις λεγόμενες «δημοκρατικές» εφημερίδες, παίζει σαν πέμπτη είδηση. Προφανώς, γιατί στη συγκεκριμένη θέση θα μπορούσε να βρισκόταν και οδηγός βουλευτή του Σύριζα, του Κινάλ και όλων των υπολοίπων.
Μια δύσοσμη ομερτά, ένας ύπουλος κώδικας σιωπής έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα...

14/3/2021
Κανονικά, για να μπει ένα αυτοκίνητο στον προαύλιο χώρο της Βουλής, στο συγκεκριμένο σημείο, θα έπρεπε να υπάρχει μόνον ένας τρόπος.
Ανεβαίνεις την Βασιλίσσης Σοφίας και στο συγκεκριμένο σημείο κανείς δεξιά και μπαίνεις. Τίποτ’ άλλο.
Είναι αδιανόητο οι «πατέρες του έθνους» να απαιτούν να μπαίνουν κατεβαίνοντας την Β. Σοφίας και στρίβοντας αριστερά, ή ακόμη χειρότερα να βγαίνουν από την Ακαδημίας και να πηγαίνουν ίσια, γιατί το έχω δει κι αυτό πολλές φορές.
Μόνο σε χώρες τριτοκοσμικές, μπανανίες του κερατά, ο χι ψι «ανώτερος», μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό κ.λπ., να καταστρατηγούνται για χάρη του κώδικες οδικής κυκλοφορίας ή ό,τι άλλο.
Ζούμε σε μια βαθιά αντιδημοκρατική χώρα, ακραία φασιστική στη βάση της, στην οποία ο απλός πολίτης είναι για τα σκουπίδια, ψοφάει στην άσφαλτο, ενώ ο πρώτος τυχών μεγαλόσχημος, ακόμη και όταν παρανομεί, ραίνεται με ροδοπέταλα.

14/3/2021
Υπάρχουν ένα σωρό κάμερες έξω από την Βουλή στο σημείο που έγινε το δυστύχημα με το αυτοκίνητο της φρουράς της αδελφής του ΠΘ και του μοτοσυκλετιστή, την Παρασκευή το μεσημέρι. Μέσα στην τραγικότητά της η υπόθεση αυτή είναι πάρα πολύ απλή. Όλα φαίνονται. Ποιος φταίει, τι συνέβη κ.λπ. Θα έπρεπε ήδη να έχει ξεκαθαρίσει το θέμα και να έχουν αποδοθεί ευθύνες, για έγκλημα κατά της ζωής. Σε άλλη περίπτωση, αν ήταν να ενοχοποιηθεί κάποιος μέσα από ένα σωρό π.χ., θα είχαν πάρει φωτιά τα τόπια, από το επόμενο δευτερόλεπτο. Τώρα... απλώς συγκάλυψη και προπηλακισμός αυτόπτη μάρτυρα από τροχονόμο!
Για δύο μέρες η αδελφή του ΠΘ, βουλευτίνα η ίδια, δεν είχε βγάλει λέξη. Περίμενε να ζήσει ο 23χρονος άνθρωπος –και μακάρι να ζούσε– για να κουκουλωθεί, να σκεπαστεί και να ξεχαστεί το θέμα;
Αυτό καταλαβαίνω εγώ, από τη στιγμή που δεν βγήκε το αμέσως επόμενο λεπτό και να πει (το τροχαίο έγινε το μεσημέρι της Παρασκευής ξαναλέμε) ότι... ξέρετε κύριοι, ένα δικό μου αυτοκίνητο ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο, έξω από τη Βουλή. Τέτοια αδράνεια από βουλευτή-βουλευτίνα είναι ντροπιαστική και κατακριτέα, για να μην χρησιμοποιήσω άλλον πιο βαρύ χαρακτηρισμό.

Έξω από τη Βουλή συνέβη ένα έγκλημα προχθές –σκοτώθηκε ένας άνθρωπος–, για το οποίον έγκλημα, δύο μέρες τώρα, έχουν γραφτεί ελάχιστα. Εγώ το έμαθα χθες το βράδυ από το facebook. Φαντάζομαι πως άκρα του τάφου σιωπή θα επικράτησε και στους φίλιους τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, γενικότερα μέσα κ.λπ.
Η δημοκρατία και η αξία της ανθρώπινης ζωής απλώς στα τάρταρα – για μιαν ακόμη φορά τις τελευταίες ημέρες.

13/3/2021
Εκπληκτική διασκευή, σ’ ένα από τα ωραιότερα λατινο-αμερικάνικα τραγούδια, όλων των εποχών, σύνθεση του Παναμέζου Carlos Eleta Almarán. Αδελφοί Κατσάμπα...
https://www.youtube.com/watch?v=Isr_pMyzMbQ

13/3/2021
Από τα υψίπεδα των Άνδεων στα καταγώγια της Λιοσίων μια φούντα δρόμος. Θέμης Αδαμαντίδης φορέβα ρε μάδερφάκερζ...
https://www.youtube.com/watch?v=wVcTusRiMOc

12/3/2021
Θυμάμαι κάτι Αποκριές, πριν από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, στο Χάραμα, με Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα – και δίπλα στο ποτάμι, στη Λεύκα, και μετά στου Λάγγουρα (για τους Πατρινιούς και τις Πατρινιές οι τοποθεσίες).
Εντάξει, αυτά δεν ξαναγίνονται, όχι μόνον γιατί κι εμείς μεγαλώσαμε, αλλά και γιατί δεν βρίσκεις σήμερα λαϊκά συγκροτήματα με το τσαγανό και την τέχνη των Παιδιών.
Ένα μαγαζί, με 1000 άτομα μέσα, μπορεί και παραπάνω, να έχει μετατραπεί ολόκληρο σε πίστα. Ακόμη και στις τουαλέτες χορεύανε! Πάνω σε τραπέζια, πάνω σε καρέκλες, παντού, όπου υπήρχε ή δεν υπήρχε χώρος...
Ξανασμίξανε λέει Τα Παιδιά μετά από 25 χρόνια, και κάπως έτσι φτιάξανε, σήμερα, αυτό το ωραίο ποτ-πουρί για την ΕΡΤ1.
Άσπρισε ο Δεληκούρας, αλλά η φωνή σχεδόν ατσαλάκωτη και στα ακόρντα πάντα άσσος.
Καλή Αποκριά!
https://www.youtube.com/watch?v=SqOBzwpxEiw

12/3/2021
>>Είναι επιτακτική ανάγκη να επικρατήσει αυτή τη στιγμή κοινωνική ειρήνη και αυτή τη δυνατότητα έχει να την επιβάλλει μόνο η αστυνομία<<
[Άκης Σκέρτσος, υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, δηλαδή... ακροδεξί χέρι του ΠΘ]

[Τιμητικά, να του δώσουνε να κρατάει και τη σημαία τού ουλαμού της Αστυνομίας, στην παρέλαση για τα 200 χρόνια από την επανάσταση...]

11/3/2021
Τον Τάκη Μουσαφίρη τον συναντούσα παλιά, συχνά, στο Κουκάκι, τα χρόνια όπου πηγαινο-ερχόμουνα κι εγώ στο Κουκάκι, και τον χαιρετούσα. Περπατούσε... εκεί έμενε. «Καλημέρα κύριε Τάκη» και τέτοια... Ποτέ όμως δεν του μίλησα, για να πιάσουμε κουβέντα. Μα και από σεβασμό, για να μην τον ενοχλήσω. Με τους καλλιτέχνες δεν θέλω να έχω πολλά-πολλά, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Εξάλλου ό,τι πρέπει, και χρειάζεται, να ξέρουμε γι’ αυτούς το ξέρουμε από το έργο τους.
Το κείμενο που ανέβηκε νωρίτερα στο LiFO.gr το έγραψα βιαστικά, για να προλάβω την επικαιρότητα, και δεν ήταν όσο ψαγμένο θα το ήθελα. Αλλά δεν πειράζει, χρειάζονται κι αυτά τα κείμενα, τα πιο άμεσα και αυθόρμητα. Έχουν άλλη χάρη.
Έχω συνεντεύξεις τού Μουσαφίρη από παλιά περιοδικά, στις οποίες λέει πολλά ωραία - και κάπως έτσι θα μπορούσε να γίνει ένα πλήρες αφιέρωμα, με πολλά στοιχεία, απόψεις, συμπεράσματα κ.λπ., για δύο δεκαετίες τουλάχιστον λαϊκού τραγουδιού. Και θα 'χε σίγουρα κι αυτό ενδιαφέρον. Άλλη φορά, όμως.
Να ’μαστε όλοι καλά, να ζούμε, να γλεντάμε και να εκφραζόμαστε με τα τραγούδια του. Αυτό προέχει.
https://www.youtube.com/watch?v=jlSlkhGgVto

10/3/2021
Δύο παλαίμαχοι του ελληνικού ροκ, ο οργανίστας Γιώργος Στεφανάκης (από Baronetti, Πελόμα Μποκιού, Ρουθ κ.λπ.) και ο ντράμερ Χρήστος Στασινόπουλος (από Ρουθ, Axis, Zao, Clearlight, Utopic Sporadic Orchestra κ.λπ.) σε νέες περιπέτειες, γκρουβάροντας σε soul-jazz και progressive rock δρόμους...
https://www.youtube.com/watch?v=jf1Tm9z0K4Y

10/3/2021
Στη Νέα Σμύρνη χθες γίνανε όργια από την αστυνομία. Από τις ανακοινώσεις της, δε, είναι ν’ ακούς δέκα και να πιστεύεις το ένα... και αν.
Εκτός αν είναι να την πάρουμε στα σοβαρά, όπως τους «ειδικούς», και πιστέψουμε τα δύο στα δέκα...

10/3/2021
Επιχειρούν να μεγαλοποιήσουν το θέμα με τον τραυματισμό του αστυνομικού, τις συλλήψεις των δραστών κ.λπ., προκειμένου να αλλάξουν την ατζέντα, ώστε να βρεθούν από την θέση του θύτη σ’ εκείνη του θύματος, που κόπτεται, τάχα, για το δίκιο του. Ο κόσμος όμως δεν μασάει. Και αυτό φάνηκε από τις αποδοκιμασίες κάτω από το ποστ του Μητσοτάκη στο facebook (με το χθεσινό επικίνδυνο λογίδριό του) με τα πάνω από 33 χιλιάδες αρνητικά emoticons και με τα λιγότερα από 10 χιλιάδες θετικά. Και φάνηκε και στο δρόμο σήμερα με τη νέα πορεία των φοιτητών, που δείχνουν ότι δεν μασάνε και πως δεν πρόκειται να καταθέσουν εύκολα τα όπλα (σε σχέση με το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια).
Η κυβέρνηση είναι πασιφανές πως έχει πάρει την κάτω βόλτα (οι δημοσκοπήσεις είναι για γέλια, στην ουσία τους, γιατί είναι ανίκανες να καταγράψουν εκείνο που έρχεται), το κλίμα δεν πρόκειται να αναστραφεί, και γι’ αυτό θα επιδιωχθούν, με την πρώτη ευκαιρία, εκλογές.
Όμως το ζήτημα είναι άλλο... τι υπάρχει ως εναλλακτική πρόταση. Κι εδώ το θέμα περιπλέκεται, καθότι τα κόμματα που κινούνται αριστερά ή προς τα αριστερά του φάσματος είναι ανίκανα να συνεννοηθούν σε μερικά πολύ βασικά ζητήματα, που να αφορούν κατ’ αρχάς στην επανεμπέδωση της δημοκρατίας (που βάλλεται πανταχόθεν από την ακροδεξιά) και τώρα, τούτο το συγκεκριμένο διάστημα, μα και την επόμενη πολύ δύσκολη μέρα.
Και αν δεν μπορούν να συνεννοηθούν γι’ αυτό το ζήτημα, που είναι κάπως προφανές, όλοι αντιλαμβάνονται το πόσο δύσκολο είναι να συνεννοηθούν για άλλα θέματα, πιο σύνθετα (οικονομικά, εθνικά κ.λπ.), που δεν άπτονται μόνον της εσωτερικής κατάστασης, αλλά και ξένων κέντρων.
Γενικώς δηλαδή σκ@τά, και ελπίδα μόνον από τον κόσμο που αγωνίζεται, μέσα σ’ αυτό το τελείως βεβαρημένο και αδυσώπητο περιβάλλον.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ «Ελληνική Αποκριά», ένα θαυμάσιο έργο του μεγάλου μας συνθέτη από το 1953 – η ιστορία του έργου και η ιδιαίτερη αγάπη που έτρεφε γι’ αυτό ο Μάνος Χατζιδάκις

Σε μια σειρά από άρθρα, εδώ στο lifo.gr, στα οποία επικεντρωνόμαστε στην δημιουργία του Μίκη Θεοδωράκη (έχουμε ήδη γράψει κείμενα σχετικά με τα έργα «Κατάσταση Πολιορκίας», «Τα Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας», “État de Siège, OST” και “Canto General”) σειρά έχει η σουίτα μπαλέτου για ορχήστρα «Ελληνική Αποκριά / Carnaval», έργο που άρχισε να παίρνει ένα μικρό στην αρχή σχήμα το 1947 στην Ικαρία (τόσο παλαιά), εκεί όπου ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν εξόριστος, για να ολοκληρωθεί μετά από έξι χρόνια, τον Μάιο του 1953, στην Αθήνα πια. Για την ιστορία τού έργου υπάρχει ξεχωριστό, δισέλιδο, δακτυλογραφημένο κείμενο τού ιδίου του Μίκη Θεοδωράκη στο επίσημο σάιτ του (mikistheodorakis.gr), το οποίον αξίζει να το μεταφέρουμε εδώ. 

Γράφει ο συνθέτης: 
«Στα 1947 βρισκόμουν εξόριστος στην Ικαρία, και τότε για πρώτη φορά ήρθα σε ουσιαστική επαφή με τη λαϊκή μας μουσική. Το πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν ο “Καπετάν Ανδρέας Ζέππος” (σ.σ. πρόκειται για το συρτό του Γιάννη Παπαϊωάννου “Ψαροπούλα” από το 1946), μια μέρα που μας μετέφεραν με καΐκι από τον Άγιο Κήρυκο ως τον Αρμενιστή.
Αμέσως μετά άρχισα να μαζεύω μεθοδικά λαϊκά τραγούδια. Παράλληλα, από την άποψη των σπουδών μου και της πορείας μου μέσα στη συμφωνική μουσική, είχα τελειώσει τις θεωρητικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών, και από το 1944 ως το 1947 είχα γράψει τα πρώτα μου έργα Μουσικής Δωματίου και τα πρώτα γυμνάσματα, για συμφωνική ορχήστρα. Προσπάθησα, έτσι, να συνδυάσω αυτά τα δύο κύρια μουσικά ρεύματα, δηλαδή από την μια μεριά την τεχνική της συμφωνικής μουσικής, όπως την διδασκόμαστε στα ωδεία και την ακούμε στα έργα των συμφωνιστών –ιδιαίτερα τα έργα των διαφόρων εθνικών “σχολών”– και από την άλλη μεριά την λαϊκή μουσική.
Καρπός απ’ αυτή την πειραματική σύζευξη υπήρξε το έργο για ορχήστρα εγχόρδων “Πρελούντιο – Πενιά – Χορός”, γραμμένο στο 1948 στον Εύδηλο Ικαρίας, και κυρίως τα σχέδια από το “Καρναβάλι”, που τ’ άρχισα από το 1947, την επόμενη κιόλας μέρα που άκουσα το τραγούδι του “Ανδρέα Ζέππου”, που είναι και ένα από τα κύρια θέματα του έργου.
Όταν αργότερα, στα 1952, η Ραλλού Μάνου μού ζήτησε για το ελληνικό χορόδραμα να γράψω ένα δεύτερο μπαλέττο –το πρώτο ήταν το “Ορφέας και Ευρυδίκη”, σε κείμενο του Νότη Περγιάλη– σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω το υλικό που είχα μαζέψει πριν τέσσερα χρόνια στην Ικαριά.
Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία να γράψω ένα συμφωνικό έργο μέσα στις αναζητήσεις εκείνης της εποχής, που είχαν σαν κεντρικό άξονα τη δημιουργία ενός ελληνικού συμφωνικού έργου, γιατί το έργο θα παιζότανε από την μεγάλη Συμφωνική Ορχήστρα της Όπερας της Ρώμης. Πράγμα που έγινε στα 1953 (σ.σ. 14 Μαρτίου 1954), όταν δόθηκε το μπαλέττο με χορογραφία της Ραλλούς Μάνου, κοστούμια και σκηνικά του Σπύρου Βασιλείου και διεύθυνση ορχήστρας από τον Ανδρέα Παρίδη.
Στο ίδιο πρόγραμμα υπήρχαν και δυο έργα του Μάνου Χατζιδάκι. Οι “Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές” και ο “Καραγκιόζης” (σ.σ. “Το Καταραμένο Φίδι”). Η φόρμα του έργου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σειρά από χορούς, γρήγορους ή αργούς, και το μεγαλύτερο βάρος το έριξα στην ενορχήστρωση, ζητώντας εκείνα τα ορχηστρικά χρώματα που να ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα του ρυθμικού και μελωδικού υλικού του έργου.
Το “Καρναβάλι” παίχτηκε με τη μορφή της σουίτας-μπαλέττο από την ορχήστρα του Εθνικού Σταθμού και την Κρατική Ορχήστρα με διευθυντή πάντοτε τον Ανδρέα Παρίδη. Σαν μπαλέττο ξαναδόθηκε στα 1958 στο θέατρο Sarah-Bernhardt στο Παρίσι από τα μπαλέττα τής Ludmilla Tchérina με διαφορετικό τίτλο (“Le Feu aux Poudres”), με πρώτους χορευτές την Ludmilla Tchérina και τον Milko Šparemblek (σ.σ. τον Stevan Grebel – ο Milko Šparemblek είχε χορογραφήσει το “Les amants de Teruel”, ένα άλλο μπαλέτο, της ίδιας εποχής, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη) και σκηνοθεσία του Jean Renoir».

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/mikis-theodorakis-elliniki-apokria-ena-thaymasio-ergo-toy-megaloy-mas-syntheti-apo