ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 587

18/7/2024
Ευχαριστώ πολύ τη φίλη και συνεργάτιδα στο LiFO. gr Μαρία Παππά και βεβαίως το Stegi.Radio για το αφιέρωμα στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024].
Στα λινκ (το ένα το δίνω στα σχόλια) θα διαβάσετε και το κείμενο της Μαρίας, και θ’ ακούσετε μια playlist ελληνικού ροκ, που έφτιαξα εγώ και επιμελήθηκε τεχνικά η Μαρία. (Αν έκανα μία ώρα πρόγραμμα με ελληνικό ροκ της εποχής, αυτής με την οποία ασχολείται το βιβλίο, τα συγκεκριμένα κομμάτια θα επέλεγα).
[Στο λινκ πατάς το σχετικό εικονίδιο, για ν’ ακούσεις την playlist]

https://stegi.radio/artist/maria-pappa

https://stegi.radio/show/rendezvous-at-kyttaro-fontas-troussas-special-2024-07-02?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTAAAR0DMao-FTJMemq7yEco-PP9eWej60zK9VVGADsepTZqOFxRH4NLW-9fPeQ_aem_1SNiiLkUWnUOOI_djHkizw

18/7/2024
Στο νέο "Ραντεβού στο Κύτταρο / Η ελληνική ποπ & ροκ μουσική μέσα από τη δισκογραφία της, 1965-1982" [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, όσοι και όσες το έχουν αγοράσει ήδη ξέρουν πως δεν θα διαβάσεις μόνο για τα προφανή...

17/7/2024

Irène Schweizer RIP

https://diskoryxeion.blogspot.com/2010/12/irene-schweizer-jazz-meets-india.html

17/7/2024
Μπράβο στο Δήμο Πατρέων, που τιμά τον «Πρεζάκια» και τον Μπάμπη. Αν ήμουν στην Πάτρα θα πήγαινα καρφωτός. Γενική είσοδος 10 ευρώ. Φοιτητικά – ΑΜΕΑ – Ανέργων 7 ευρώ. Και ξαναμπράβο για τις τιμές, που είναι ανθρώπινες και λαϊκές.

17/7/2024

Το σκάνδαλο με το τζογάρισμα στις τιμές της ενέργειας αποτελεί μεγαλύτερη κλοπή από το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, γιατί αφορά τους πάντες.
>>Το ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι αυτό «που επιβεβαιώνεται πανηγυρικά είναι η πλήρης χρεοκοπία της πολιτικής της “απελευθέρωσης” και των χρηματιστηρίων ενέργειας, καθώς και της λεγόμενης “πράσινης” μετάβασης, την οποία υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις, στη βάση των οδηγιών της ΕΕ. Είναι η χρεοκοπία του αφηγήματος των ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων της ΕΕ, ότι η ενίσχυση του ανταγωνισμού στο πλαίσιο της διευρυμένης ευρωενωσιακής αγοράς, θα έριχνε τις τιμές». Μόνη λύση, σύμφωνα με το ΚΚΕ, είναι «η σύγκρουση με την πολιτική που έχει μετατρέψει την ηλεκτρική ενέργεια σε πανάκριβο χρηματιστηριακό προϊόν, έχει “θάψει” τις φθηνές εγχώριες πηγές ηλεκτροπαραγωγής προς όφελος της άναρχης επέκτασης των ΑΠΕ και του πανάκριβου εισαγόμενου φυσικού αερίου, οδηγώντας μέχρι και στον “τραγέλαφο” των αυξήσεων στην τιμή της χονδρικής, επειδή οι ιδιώτες παραγωγοί εξάγουν το πλεόνασμα ενέργειας σε άλλες χώρες της ΕΕ».<<

16/7/2024
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά διαβάζω και ακούω φοβερά άκυρα πράγματα (δεν λέω μόνο για λάθη, που δεν χωρούν αμφισβήτηση ότι είναι όντως λάθη) σε σχέση με τη μεταπολίτευση και με τις μουσικές, τα μουσικά περιοδικά, την προηγηθείσα δικτατορία, το ροκ, το έντεχνο κ.λπ. Τόσα πολλά άκυρα, που θα πρέπει να κάνω ξεχωριστό κείμενο για να τα αντιμετωπίσω – αλλά δεν έχει και νόημα να το κάνω, γιατί βαριέμαι. Τα έχω πει εξάλλου χιλιάδες φορές.
Μάγκες μου μην μιλάτε για πράγματα που δεν τα κατέχετε. Εγώ δεν μιλάω για συνταγές μαγειρικής, γιατί δεν ξέρω απ’ αυτά, ούτε για καταδύσεις. Άμα δεν ξέρετε τι κυκλοφορούσε κάθε εποχή, δίσκους, βιβλία, περιοδικά, ταινίες κ.λπ., αν δεν τα έχετε μελετήσει όλα αυτά, αν δεν τα έχετε διασταυρώσει και αν δεν μπορείτε να τα εντάξετε μέσα σ’ ένα συνολικότερο πλαίσιο, αξιολογώντας την απήχησή τους, δεν κάνετε τίποτα. Και βγάζετε και βιβλία από πάνω... Το θράσος ορισμένων δεν έχει όρια.

16/7/2024
Passing Fancy χθες, Paupers απόψε. Καναδοί αμφότεροι. Πού στο διάολο διαβάζαμε γι’ αυτές τις συγκροτηματάρες στα έιτις και πηγαίναμε και τ’ αγοράζαμε από τα δισκάδικα; Στα πρώτα βιβλία του Vernon Joynson από το 1987-88; Δεν μπορώ να θυμηθώ...
https://www.youtube.com/watch?v=Af1g_ecIZg8

16/7/2024
Τι να μας πούνε σήμερα οι Αμερικάνοι; Αυτά τα λέγανε οι Σοβιετικοί πριν από 60 χρόνια... (γέλιο)

16/7/2024

Ευχαριστώ τους φίλους και τις φίλες, που μιλάνε, γράφουν και στέλνουν φωτογραφίες με το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], όπως η Μαρίνα Δανέζη σ’ ένα πόντκαστ της LiFO, όπως ο Βαγγέλης Αραγιάννης από τη Σύρο (συνεργάτης στο Jazz & Tζαζ), όπως ο Ζώης Χαλκιόπουλος (Mr.Z) από την Λευκάδα και ακόμη ο Νίκος Κουτσοθανάσης (Nick Kutsarthur) από τον Πειραιά, τραγουδιστής στους Axis 33. Μπορεί γι’ αυτό το γκρουπ από τα early 70s να μην γράφω στο βιβλίο, γιατί δεν είχε δισκογραφία, θα το δείτε όμως (το όνομά του), σε μια φωτογραφία, στη σελ.87.

15/7/2024
Πειρατικό το έχω από τα late 80s, αλλά παίζει μια χαρά... 2900 δρχ., αυτή ήταν η στάνταρ τιμή των πειρατικών τότε (πανάκριβα), αλλά μερικά ήταν καλοφτιαγμένα σαν αυτό, οπότε χαλάλι...
https://www.youtube.com/watch?v=Ccyy61rWo68

12/7/2024
Τις ευχές και τα καλά λόγια που μου είχε πει η Γωγώ Θεοδώρου, δεν πρέπει να μου τα είχε πει ούτε η μανούλα μου. Τι καλός άνθρωπος, τι μεγάλη κυρία!

Προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι ήταν υποχρέωση δική μου να γράψω για κείνη, για τα τεράστια τραγούδια της και τη μεγάλη φωνή της, και πως ό,τι έκανα δεν θα μπορούσε να ήταν ποτέ προϊόν δούναι και λαβείν. Και όσο της τα έλεγα αυτά τόσο η ίδια να μου απευθύνεται με ευγνωμοσύνη – κάνοντάς με να ντρέπομαι.
Είχε διαβάσει εκείνο που είχα γράψει το 2012 στο δισκορυχείον και το θεωρούσε έξτρα τιμητικό – σε μιαν εποχή όπου κανένας δεν είχε γράψει κάτι για όσα είχε κάνει. Όταν, δε, θα έγραφα και στο LiFO, τα πιο πρόσφατα χρόνια, τα καλά της λόγια θα έπεφταν βροχή.
Δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο την είχα χάσει και παρότι είχα το τηλέφωνό της δεν αξιώθηκα να το σηκώσω και να την καλέσω. Μπορεί να μην είμαι το τέρας επικοινωνίας, αλλά είμαστε και ακατανόητοι οι άνθρωποι ώρες-ώρες... Μας τρελαίνει η καθημερινότητα και πολλά από τα βασικά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Δεν δικαιολογούμαι.
Τώρα; Τώρα η ψυχούλα της πέταξε, κι εμάς μας μένουν μόνο τα ξενύχτια που ρίξαμε για πάρτη της τα παλιά τα χρόνια. Και οι τραγουδάρες της φυσικά. Αθάνατη Γωγώ Θεοδώρου!

12/7/2024
Στο ξεκίνημα της μεταπολίτευσης, τους πρώτους μήνες εννοώ, η ποπ είχε τα δικά της κανάλια για να προβάλλει τα τραγούδια της και αυτά ήταν βασικά η... νεοδημοκρατική τηλεόραση και το ραδιόφωνο, και βεβαίως τα περιοδικά (και τα κοριτσίστικα και τα πιο οικογενειακά). Η Μίλλη κάνει ένα άλμπουμ τότε (Οκτώβρης ’74) με πολιτικά μηνύματα (στίχοι Διονύσης Τζεφρώνης, μουσικές Νίκος Λαβράνος), που εξέφραζαν χοντρικά τη γενιά του Πολυτεχνείου, τη νέα γενιά, που έπρεπε να βγει μπροστά και να διεκδικήσει το καλύτερο κάτω από όχι ευνοϊκές συνθήκες.

Φυσικά, και για τα άλμπουμ της Μίλλης θα διαβάσεις στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

12/7/2024
Σαββόπουλε το «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα» είναι «χουντικό» τραγούδι κι ας βγήκε το 1975. Δεν έχει καμία σχέση με το πνεύμα της Μεταπολίτευσης εκφράζοντας εντελώς τους 60άρηδες της εποχής (60άρηδες ήταν και οι χουντικοί τότε υπενθυμίζω) όντας γραμμένο πάνω στην ελαφρολαϊκή λαμέ περσόνα του «σερ Μπιθί».
Αν δεν ορίσεις χρονικά το τραγούδι της Μεταπολίτευσης, που για μένα είναι δυόμισι χρόνια υπόθεση (το μισό ’74, το ’75 και το ’76, ούτε καν το ’77, γιατί το πράγμα αλλάζει από ’κει και κάτω) και κυρίως πολιτικοκοινωνικά (το τραγούδι της Μεταπολίτευσης εκφράζει την πολιτική αλλαγή και δυνητικά είναι το τραγούδι εκείνο, που δεν θα μπορούσε να βγει επί δικτατορίας), τότε θα φθάσουμε να θεωρούμε Μεταπολίτευση τον Λευτέρη Πανταζή και την Άντζελα Δημητρίου.
Τα μισά τουλάχιστον τραγούδια που είπε ο Σαββόπουλος στο Ηρώδειο, εξ όσων διαβάζω, ήταν άκυρα.

11/7/2024
Στο παλιό έντυπο δισκορυχείο του Jazz & Τζαζ μόνο μια φορά έγραψα για τον ίδιο δίσκο δυο φορές και αυτό συνέβη για το σάουντρακ της ταινίας του Robert Altman “Brewster McCloud” (1970). Η ταινία αυτή στα 80s μου άρεσε περισσότερο και από το “M*A*S*H” και ακόμη και σήμερα τη θεωρώ μία από τις πιο αφηνιασμένες σάτιρες του αμερικάνικου πολιτικού συστήματος της εποχής. Σίγουρα ήταν μια... ροκ ταινία του “Brewster McCloud”, ενταγμένη μέσα στο πνεύμα της αντικουλτούρας, με χτυπητές συμμετοχές στο σάουντρακ από τον John Philips (The Mamas & Τhe Papas) και την σπουδαία τραγουδίστρια Merry Clayton, που ανάμεσα σε άλλα θα έλεγε και τον μαύρο εθνικό ύμνο “Lift Every Voice And Sing”.

Γιατί θυμήθηκα το “Brewster McCloud”; Γιατί μία εκ των πρωταγωνιστριών του ήταν και η Shelley Duvall, που πέθανε σήμερα.

BUS THE UNKNOWN SECRETARΥ νέα κυκλοφορία από το σκληρό αθηναϊκό γκρουπ

Σκληρό, στα όρια του παλιού μετάλλου συγκρότημα, που υφίσταται δισκογραφικώς εδώ και μια δεκαετία, οι Bus the unknown secretary έχουν νέο LP σε κυκλοφορία, που αποκαλείται “We Are the Night” [Sound Effect Records, 2024]. Στο άλμπουμ αυτό το αθηναϊκό γκρουπ, δηλαδή οι Bill Politis φωνή, κιθάρες, Efthimis Ragousis μπάσο, Fotis Kolokithas κιθάρες και Aris Fasoulis ντραμς (υπάρχουν και guests ανάμεσα όπως ο Prins Obi, που παίζει keyboards), μας παρουσιάζει οκτώ δικά του κομμάτια (τέσσερα ανά πλευρά του βινυλίου), που έχουν πράγματα να πουν.

Σε ποιούς; Σε όλους, όσοι ασχολούνται με το σύγχρονο σκληρό ροκ, μα κυρίως σε όσους γουστάρουν τον seventies-eighties ήχο είτε των συγκροτημάτων του New Wave of British Heavy Metal, είτε των Accept, των Mercyful Fate και φυσικά των «πατεράδων» πολλών ή όλων (όπως το πάρει κανείς) δηλαδή των Judas Priest. Είναι αυτός ο βαρύς, τραχύς, γεμάτος, συμπαγής και σκληρός ήχος, που κατ’ ουσίαν αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως του σύγχρονου heavy metal, όταν παρουσιάστηκε εκεί στo δεύτερο μισό των seventies, και στον οποίο δηλώνουν αιώνια πίστη οι Bus the unknown secretary, πατώντας στα ιστορικά χνάρια του και προσφέροντας ένα σημερινό hard rock / heavy metal άλμπουμ απαιτήσεων.
Αν υπάρχει κάτι λοιπόν, που συνδέει τα κομμάτια των Bus, εδώ, αυτό είναι η ανάγκη να εκφραστούν τα παλιά πρότυπα μ’ έναν τρόπο, που ναι μεν να τα τιμά, αλλά ταυτοχρόνως να προσφέρει και τις απαραίτητες σύγχρονες διαφυγές, μέσα σε τούτο το καταπονημένο αθηναϊκό αστικό περιβάλλον. Γιατί τα τραγούδια των Bus έχουν και λόγια δυναμικά, που καθρεφτίζουν τη σύγχρονη καθημερινότητα, η οποία δεν είναι πια καθόλου φιλική για τον κάτοικο της Αθήνας σε κανένα επίπεδο – και άρα χρειάζεσαι να επιστρατεύσεις και τις πιο σκληρές και μαχητικές πλευρές του εαυτού σου, ώστε να μπορέσεις να υπερπηδήσεις τα εμπόδια που θα αναδειχθούν μπροστά σου.
Εγώ έτσι το βλέπω και έτσι την... καταβρίσκω με τις κομματάρες “Somebody spits on you”, “I’ll be dead for you” και “Nevermind/Realise”.
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

DADDY’S WORK BLUES BAND blues από την Ελλάδα

Το να παίζεις blues στην Ελλάδα έχει κάτι το μοναδικό, καθώς είναι ένα από τα ελάχιστα δυτικά μουσικά είδη, που δεν ήταν ποτέ στη μόδα, στη χώρα μας. Μαθημένο, βασικά, από τους λευκούς (Βρετανούς και Αμερικάνους), το blues αποτελεί άκουσμα όλων σχεδόν των κλασικών φίλων του ροκ (ροκάδων και μη), οι οποίοι στην πορεία θα σκύψουν και προς τις original (μαύρες) πηγές, διαμορφώνοντας και από εκείνες το (blues) γούστο τους.
Εξορισμένο λοιπόν, και διαχρονικά, από κάθε εμπορική έκφανση, το blues που παίζεται από Έλληνες, το ελληνικό blues ας το πούμε, εξακολουθεί να υπάρχει και να αναπνέει στο περιθώριο των μουσικών εξελίξεων, προσπορίζοντας τιμή, πρώτα-πρώτα, σε όλους εκείνους τους μουσικούς και τα συγκροτήματα, που, αγνοώντας το «τι παίζει», εξακολουθούν να το προβάλλουν στην ηλεκτρική, βασικά, εκδοχή του.
Και μιλάμε βεβαίως για τα αμιγώς blues συγκροτήματα και καλλιτέχνες και όχι για εκείνους που, περιστασιακά, μπορεί να ηχογραφήσουν και κάποιο blues. 

Ένα νέο στην δισκογραφία (με δεκαετή, όμως, ιστορία) blues συγκρότημα έχουμε λοιπόν εδώ, τους Daddy’s Work Blues Band, οι οποίοι αποτελούνται εκ των Δημήτρη Δουλγερίδη κιθάρα, φωνή, Στάθη Ανέστη μπάσο, Ευθύμιο Πολύζο ντραμς και Γιάννη Παχίδη φυσαρμόνικα. Αυτοί οι άνθρωποι μαζεύτηκαν και ηχογράφησαν, σε ανεξάρτητη εννοείται παραγωγή, το ωραίο εικαστικά digipak CD τους “First” [Private Pressing, 2022], που περιέχει οκτώ tracks – πέντε δικά τους, και τρεις versions, στα “Hellbound train” (των Savoy Brown), “Rollin’ man” (των Fleetwood Mac) και “Death don’t have no mercy” (του Blind Gary Davis).
Το συγκρότημα, που έχει πάρει το όνομά του από ένα παλαιό τραγούδι των Blues Gang (Ηλίας Ζάικος κ.ά.), το “Daddy’s work”από το LP “On a Second Thought” (1985), είναι αρκετά συμπαθητικό, με καλές δικές του συνθέσεις, ενώ ενδιαφέροντες είναι οι Daddy’s Work Blues Band και στις διασκευές.
Κάνουν το κέφι τους τα παιδιά, που δεν είναι και τόσο παιδιά (αλλά «παιδιά» θα τους λέμε πάντα) κι αυτό φαίνεται. Φαίνεται υπό την έννοια πως το κέφι, στο “First”, είναι πάνω απ’ όλα.
Μπορεί να υπάρχουν ατέλειες στις ερμηνείες, στα αγγλικά, και συνολικότερα στον ήχο, που θα μπορούσε να ήταν πιο «προσωπικός», στιβαρός και συμπαγής (κάτι που άπτεται της ηχογράφησης-παραγωγής βασικά), αλλά αυτά είναι θέματα που αλλάζουν και που ασυζητητί βελτιώνονται.
Σημασία έχει, πρώτα, να αγαπάς με πάθος αυτό που κάνεις. Από ’κει ξεκινώντας θα βρεις στην πορεία τον τρόπο και τη δύναμη, ώστε να γίνεις ακόμη καλύτερος.
Υπάρχουν λοιπόν πολλά περιθώρια βελτίωσης στους Daddy’s Work Blues Band, κυρίως προς την κατεύθυνση ενός «δικού τους» ήχου, δίχως αυτό να σημαίνει πως το πρώτο αυτό CD τους δεν μετράει.
Η διασκευή τους στο “Hellbound train” είναι αρκετά καλή, όπως και το δικό τους rhythm n’ blues “Walk down that road no more” είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον, με όλες αυτές τις «λευκές» επιρροές που δίνουν και παίρνουν.
Η φυσαρμόνικα επίσης, που πρωταγωνιστεί και σε lead ρόλο, ως βασικά όργανο, δίνει κάτι το ξεχωριστό στον ήχο των Daddy’s Work Blues Band, οι οποίοι, είναι σίγουρο, πως μπορεί να ανεβούν ακόμη περισσότερο. Θα το κάνουν...

[Η δισκοκριτική αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά εδώ στο blog, το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2022, όταν είχα γράψει για το σχετικό CD. Επαναφέρεται τώρα, επειδή έφθασε και το LP στα χέρια μου, στην Trumpetfish Records]
Επαφή: www.trumpetfishrecords.com

MEANWHILE PROJECT LTD. το πολύ καλό power-pop άλμπουμ τους

Τους Γερμανούς, από την Κολωνία, Meanwhile Project Ltd. τους είχαμε ξεχωρίσει από το προηγούμενο άλμπουμ τους, το “Marseille” του 2020. Εκεί, σ’ εκείνη την κριτική είχαμε σημειώσει μεταξύ άλλων και τα εξής: «Οι φίλοι μας δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενοι, ούτε ως Meanwhile Project Ltd. ούτε και γενικότερα, καθώς ως μέλη των Lunatic Skydance δραστηριοποιούνται από τα τέλη των 90s. Άρα ως τραγουδοποιοί έχουν γράψει τα... χιλιόμετρά τους, κάτι που, σε κάθε περίπτωση, φαίνεται και σ’ αυτό το τελευταίο πόνημά τους».

Ισχύει και για το παρόν, το “Sir Mandrill” [Kapitän Platte, 2024], ένα ακόμη πολύ ικανοποιητικό άλμπουμ των Meanwhile Project Ltd. (Marcus Adam, Marcell Birreck, μαζί με Julian Rademacher, Sebastian Nase, Andreas Jacobi, συν guests σε μπάσο, τσέλο, βιολί και τρομπέτα), που δείχνουν εκ νέου χαρακτηριστικά σπουδαίου γκρουπ.
Τι μουσική παίζουν οι Γερμανοί; Πώς ηχούν; Δεν είναι εύκολο να το πεις. Το να γράψεις για ήχο με πολλές 80s αναφορές είναι το ένα, αλλά από την άλλη υπάρχουν και ροκ στοιχεία, γνώση της μελωδικής pop, και κυρίως ταλέντο, που βοηθά στην κατάστρωση άξιων τραγουδιών όπως είναι τα “Bumps & bruises”, “Catch-22”, “Without any diving suite” κ.λπ., που εντάσσονται όλα σ’ ένα ευρύτερο concept. Όπως λένε και οι ίδιοι:
«Το άλμπουμ αυτό δημιουργήθηκε σε μιαν εποχή όπου η ανθρωπότητα φαίνεται ολοένα και περισσότερο διχασμένη, με τις διάφορες απόψεις που εκφράζονται να απομακρύνονται όλο και περισσότερο η μία από την άλλη – καθώς αυτές γίνονται πλέον αντιληπτές μόνον ως μαύρες ή άσπρες. Για μας, το κεντρικό θέμα έχει να κάνει με τα ερωτήματα... τι είναι εκείνο, που, ουσιαστικά, μας καθορίζει ως ανθρώπους, και πώς μπορούμε να επικοινωνήσουμε, μεταξύ μας, παρά τις διαφορές μας. Ο Sir Mandrill είναι ο άγριος πίθηκος που βρίσκεται μέσα στον καθένα μας και που προσπαθεί, με μια δήθεν πολιτισμένη συμπεριφορά, να κρύψει πόσο απερίσκεπτα και ορμητικά, στην πραγματικότητα, σκεφτόμαστε και ενεργούμε».
Ωραία είναι όλα αυτά, αλλά ακόμη ωραιότερα είναι όλα εκείνα που ακούμε σ’ αυτό το τελείως άξιο και ξεχωριστό power pop άλμπουμ.
Επαφή: www.kapitaen-platte.de

LAMP OF THE UNIVERSE meets DR SPACE κλασικό στη βάση του psychedelic space rock

Νέος δίσκος για τους/τον Lamp of the Universe (Craig Williamson) από το Hamilton της Νέας Ζηλανδίας, ο οποίος αυτή τη φορά συνεργάζεται με τον Αμερικανό Dr Space (γνωστός όχι μόνο από τα πιο προσωπικά άλμπουμ του, μα και από την Øresund Space Collective ή και άλλους ανάλογους σχηματισμούς).
Για τον πρώτο έχουμε γράψει κι άλλες φορές τον τελευταίο καιρό, πάντα για κυκλοφορίες του στην Sound Effect Records, όπως για τα άλμπουμ του “Kaleidoscope Mind” (2023), “The Akashic Field” (2023) και “The Cosmic Union” (2023/2001), ενώ ο δεύτερος είναι και αυτός μια αυτοδύναμη περίπτωση στο σημερινό και κάπως out ροκ σιρκουί.
Lamp of the Universe και Dr Space τα βάζουν κάτω λοιπόν –άγνωστο αν παίξανε μαζί–, παράγουν και βεβαίως καταγράφουν, με την μείξη τού “Enters your Somas” [Sound Effect Records, 2024] να γίνεται στο Hamilton της Ζηλανδίας και με το mastering να γίνεται κάπου στην κεντρική Πορτογαλία.

Τι ακούμε στο “Enters your Somas”; Βασικά τον Dr Space να χειρίζεται αναλογικά σύνθια, μέλοτρον, χάμοντ και modular synth και τον Craig Williamson να φορτώνει με ντραμς, μπάσο, κιθάρες, σιτάρ και φλάουτο, ενώ κάπου ακούγεται και spoken word (Shane Beck).
Το άλμπουμ αποτελείται από δύο μεγάλα tracks, με το κάθε ένα να καταλαμβάνει την παρεχόμενη πλευρά. Έτσι ο δίσκος ανοίγει με το 19λεπτο “Enters your Somas” και ολοκληρώνεται με το επίσης 19λεπτο “Infiltrates your mind”.
Το πρώτο track έχει μια μακρόπνοη εισαγωγή, κάπως σαν Klaus Schulze εποχής “Timewind” ή των αναλόγων των Tangerine Dream ας πούμε, στο πιο λυσεργικό, αλλά γρήγορα, μετά τα τεσσεράμισι λεπτά, όταν σκάνε τα ντραμς και οι κιθάρες με το μπάσο του Craig το πράγμα αποκτά, μιαν άλλη πιο άγρια ομορφιά. Εδώ έχουμε κλασικό psychedelic space rock, με κιθάρες με wah-wah, που ξεχνούν να σταματήσουν, όταν, την ίδια ώρα, γίνεται χαμός «πίσω» από τα πλήκτρα. Όμως, και παρά τα ανατροφοδοτούμενα σόλι, το κομμάτι κυλάει «νεράκι». Και σ’ αυτό δεν ευθύνεται μόνο το γενικότερο μοτίβο της σύνθεσης, που είναι έτσι δομημένο ώστε να σε «πιάνει» σαν ακροατή, αλλά και τα συνεχή γεμίσματα από φλάουτο, μέλοτρον, σύνθια και λοιπά, που δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Φανταστικό κομμάτι, που τελειώνει δίχως να το καταλάβεις.
Όμως το ίδιο καταπληκτικό είναι και το “Infiltrates your mind”, που μοιάζει να είναι περισσότερο επηρεασμένο, στην αρχή και στο τέλος τουλάχιστον, από Hawkwind, και όχι τόσο από τα γνωστά krautrock ονόματα. Υπάρχει λοιπόν αυτό το διαβολεμένο τέμπο μέχρι και τα πρώτα επτάμισι λεπτά, με το κομμάτι να αποκτά στην πορεία πιο πειραματικά χαρακτηριστικά, με τη φωνή να δημιουργεί κλίμα, πριν το επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση, μετά το δέκατο τρίτο λεπτό, με τα πλήκτρα και τις κιθάρες να αλωνίζουν.
Ένας πολύ καλός δίσκος λοιπόν, που οπωσδήποτε θα ενθουσιάσει τους ταγμένους (του είδους).
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

«Γεύση από Έρωτα»: μία κοινωνική ταινία του Φράνσις Κάραμποτ από το 1966 - Πρωταγωνιστούσε η Λίλιαν Μηνιάτη κι είχε μουσική του Αργύρη Κουνάδη

Το 1966 ήταν μια κομβική χρονιά για το εγχώριο σινεμά. Βασικά, γιατί στο 7ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (22-28 Σεπτεμβρίου 1966) θα προβάλλονταν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες «Ο Θάνατος του Αλέξανδρου» του Δημήτρη Κολλάτου, «Μέχρι το Πλοίο» του Αλέξη Δαμιανού, «Πρόσωπο με Πρόσωπο» του Ροβήρου Μανθούλη, «Εκδρομή» του Τάκη Κανελλόπουλου, «Με τη Λάμψη στα Μάτια» του Πάνου Γλυκοφρύδη, «Ο Ζεστός Μήνας Αύγουστος» του Σωκράτη Καψάσκη και «Τζίμης ο Τίγρης» του Παντελή Βούλγαρη – ταινίες, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα επιχειρούσαν να αρθρώσουν έναν άλλο κινηματογραφικό λόγο, τοποθετημένο μακριά από την κυρίαρχη αισθητική (εκείνη που είχε καθιερώσει η Finos Films) και σε σχέση με την αφήγηση, μα και σε σχέση με τα θέματα.
Αυτές τις «ελευθερίες» τις παρείχε ναι μεν η εποχή, καθώς τα διδάγματα της νουβέλ-βαγκ κυρίως κατέφθαναν από τη Γαλλία, αλλά και η πολιτική συγκυρία, αφού μετά από την επικράτηση της Ενώσεως Κέντρου, στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1964, θα άρχιζε να πνέει ένας άνεμος «αλλαγής» στις Τέχνες και τα Γράμματα.
Μπορεί το 1966 να μην κυβερνούσε πια η παράταξη του «κέντρου», όμως η Τέχνη και δη ο κινηματογράφος εξακολουθούσε να πειραματίζεται, σε κάθε επίπεδο, επιζητώντας μια νέα ταυτότητα – πιο τολμηρή, πιο ουσιαστική και πιο κοντά στην πραγματικότητα τόσο στο αισθητικό, όσο και στο κοινωνικό πεδίο. Έτσι, διάφοροι παραγωγοί, οι οποίοι όλα τα προηγούμενα χρόνια επένδυαν μόνο σε ταινίες «για όλη την οικογένεια», πλέον δοκίμαζαν να απευθυνθούν και σ’ ένα πιο υποψιασμένο κοινό, προτείνοντάς του απαιτητικότερες επιλογές.
Φερ’ ειπείν η εταιρεία Αφοί Ρουσσόπουλοι, Γ. Λαζαρίδης, Δ. Σαρρής-Κ. Ψαρράς μπορεί να υπήρχε από το 1959, προσφέροντας ποικίλες επιτυχημένες ταινίες για το «μέσο γούστο», όμως θα έπρεπε να φθάσει το 1966 για να ρίξει χρήμα σε κάτι πιο ιδιαίτερο, όπως ήταν οι παραγωγές της «Η 7η Ημέρα της Δημιουργίας», σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη και «Γεύση από Έρωτα» σε σκηνοθεσία Φράνσις Κάραμποτ.

Ο Κάραμποτ δεν ήταν ένας άγνωστος σκηνοθέτης –στη δεδομένη συγκυρία–, βασικά γιατί ήταν ένας ήδη βραβευμένος «μικρομηκάς», αφού το 1964 είχε γυρίσει το σχετικό με τη Δανία ντοκιμαντέρ «4.500.000 Φίλοι» (που είχε προβληθεί στη Θεσσαλονίκη και σε διεθνή φεστιβάλ, βραβευμένο με Α Κρατικό Βραβείο) και «Ήπειρος» (Β Κρατικό Βραβείο για το 1965), ενώ την ίδια χρονιά θα ετοίμαζε και μια άλλη ταινία, με προσχηματική υπόθεση τούτη τη φορά, που είχε τίτλο «Αναμνήσεις από την Ελλάδα» και που θα προβαλλόταν στις Κάννες και σε άλλα διεθνή φεστιβάλ, για να βραβευτεί, και αυτή, με Γ Κρατικό Βραβείο. Και κάπως έτσι το πέρασμά του από τις ταινίες μικρού μήκους σε μια «κανονική» παραγωγή, δεν μπορεί παρά να ήταν αναμενόμενο.
Λέμε λοιπόν για την ταινία «Γεύση από Έρωτα» (1966) σε παραγωγή της εταιρείας Αφοί Ρουσσόπουλοι, Γ. Λαζαρίδης, Δ. Σαρρής-Κ. Ψαρράς, με σενάριο-σκηνοθεσία από τον Φράνσις Κάραμποτ, και με συνεργάτες τον Νίκο Νικολαΐδη στα ντεκόρ, τους Συράκο Δανάλη, Αριστείδη Καρύδη-Fuchs και Γρηγόρη Δανάλη στη φωτογραφία (τρεις διευθυντές, προφανώς γιατί τα «επεισόδια» ήταν γυρισμένα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και από διαφορετικά συνεργεία) και με τον ήδη καταξιωμένο συνθέτη Αργύρη Κουνάδη στη μουσική (που θα είχε κοντά του και τον Γεράσιμο Μηλιαρέση στη σόλο κιθάρα).
Εκείνο που δημιουργεί μια πρώτη θετική εντύπωση στην ταινία του Κάραμποτ είναι το θέμα της βασικά, και όχι η φόρμα της, η οποία δεν ξεφεύγει από το ύφος του τυπικού αφηγηματικού κινηματογράφου της εποχής.
Μπορεί να υπάρχει αυτό το πήγαινε-έλα στο παρόν και στο παρελθόν, με τις εναλλαγές και τα flashbacks, αλλά η χωροχρονική άρθρωση της ταινίας είναι συμβατική, και όχι όσο θα μπορούσε ανατρεπτική – αν υποθέσουμε πως υπάρχουν επιρροές από τη νουβέλ-βαγκ. Και όντως υπάρχουν, αλλά αυτές είναι πρωτόλειες και σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται να συγκριθούν με την «ανάγνωση» στα διδάγματα του γαλλικού «νέου κύματος», που είχε κάνει την ίδια εποχή ο Ροβήρος Μανθούλης στο «Πρόσωπο με Πρόσωπο». Όμως στη «Γεύση από Έρωτα» υπάρχει «θέμα», σοβαρό, και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι σημαντικό από μόνο του.
 
Η συνέχεα εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/geysi-apo-erota-mia-koinoniki-tainia-toy-fransis-karampot-apo-1966

ΚΟΚΟΜΠΙΛ: το μυθικό κόμικ, που κυκλοφόρησε σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια – ένα σουρεαλιστικό παιδικό περιοδικό, με περιπέτειες της Άγριας Δύσης, που είδε το φως τον σημαδιακό Ιούλιο του 1974, γράφοντας ιστορία

Ο Κοκομπίλ υπήρξε αυτό που λέει ο τίτλος, ένα μυθικό κόμικ. Νομίζω, δε, πως δεν υπάρχει άλλο, που να μπορεί να συναγωνιστεί τον θρύλο του –τουλάχιστον για τα παιδιά, που μεγάλωναν στα σέβεντις– και οι λόγοι είναι πολλοί. Θα τους δούμε σιγά-σιγά...
Κατ’ αρχάς να πω πως ο Κοκομπίλ ήταν δημιούργημα του μεγάλου ιταλού σκιτσογράφου, γελοιογράφου και κομίστα Benito Jacovitti (1923-1997) και πως στα ιταλικά γραφόταν Cocco Bill (προφερόταν δε Κόκ-κο Μπιλ). Το κόμικ θα εμφανιζόταν για πρώτη φορά στις 28 Μαρτίου 1957 στο νεανικό περιοδικό “Il Giorno dei Ragazzi”, που επισυναπτόταν κάθε Πέμπτη με τη μιλανέζικη εφημερίδα “Il Giorno”, για να μεταφερθεί, στην πορεία, στο ιστορικό κόμικ περιοδικό “Corriere dei Piccoli” την 1η Δεκεμβρίου 1968.

Στην Ελλάδα ο Κοκομπίλ σκάει σαν βόμβα –λίγο μέρες πριν από τη Μεταπολίτευση σε μια πολύ ταραγμένη εποχή– από τις εκδόσεις του Στέλιου Ανεμοδουρά (Μικρός Ήρως, Μπλεκ, Ζαγκόρ, Όμπραξ κ.λπ.). Η χούντα παραπαίει, η ακρίβεια έχει καθηλώσει τα νοικοκυριά, ενώ το «κυπριακό» βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη φάση, με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο να συντάσσει επιστολή προς τον τότε «πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας» στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη (2 Ιουλίου 1974), διαμαρτυρόμενος, βασικά, για τους χειρισμούς τής «ελληνικής κυβερνήσεως».
Στις 13 Ιουλίου 1974 κυκλοφορεί το πρώτο ελληνικό τεύχος του Κοκομπίλ, δύο μέρες αργότερα γίνεται το πραξικόπημα στην Κύπρο, μια βδομάδα πιο μετά, στις 20 Ιουλίου, εισβάλλουν οι Τούρκοι στη μεγαλόνησο και 11 μέρες αργότερα, από την έκδοση του τεύχους, στις 24 Ιουλίου, πέφτει η χούντα και έρχεται ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο Κοκομπίλ πορεύεται μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, και στο μυαλό των παιδιών της εποχής, και βεβαίως στο δικό μου, όλες αυτές οι φοβερές εξελίξεις έχουν συνδεθεί με τον ήρωα του Jacovitti. Πρώτο τεύχος Κοκομπίλ σημαίνει τα τραγικά γεγονότα στην Κύπρο και τη μετάβαση από τη χούντα στη δημοκρατία, στην Ελλάδα.

Γύρω από ’κείνο το πρώτο τεύχος, της 13ης Ιούλη του ’74, έχω ακούσει μέσα στα χρόνια διάφορους μύθους (που ίσως να μην είναι και τόσο μύθοι τελικά). Ένας λέει πως πολλά αντίτυπα είχαν φορτωθεί στα καράβια, για να διανεμηθούν στα νησιά, και πως, τέλος πάντων, θα τα προλάβαινε η επίταξη (των καραβιών), λόγω της επιστράτευσης της 20ης Ιουλίου, με αποτέλεσμα τα αντίτυπα να χαθούν.
Ένας άλλος μύθος λέει πως το πρώτο τεύχος του Κοκομπίλ κακόπεσε, ξανά λόγω της επιστράτευσης. Όταν οι πατεράδες ντύνονταν στα χακί για να πάνε στην Κύπρο οι μανάδες, πίσω, δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο την έλλειψη του μεροκάματου (τότε οι περισσότερες γυναίκες δεν δούλευαν), αλλά και την οικονομική κρίση, που μάστιζε τη χώρα. Έτσι, το 25άρι που κόστιζε ο Κοκομπίλ ήταν πολυτέλεια.
25άρι; Ναι. Η τιμή αυτή ήταν πολύ ακριβή, για την εποχή. Αρκεί να πω πως ο «Μεγάλος Μπλεκ», που ήταν λίγο μικρότερος σε μέγεθος από τον Κοκομπίλ, κόστιζε τότε 12 δραχμές (χωρίς να είναι έγχρωμος βέβαια), ενώ και το μεγάλο «Μίκυ» είχε ένα δεκάρικο.
Γιατί ήταν τόσο ακριβός ο Κοκομπίλ; Προφανώς γιατί ήταν ακριβά τα δικαιώματα, επίσης επειδή ήταν μεγάλου μεγέθους (22,5 cm Χ 28,6 cm) και 52 σελίδων, και κυρίως γιατί ήταν έγχρωμος (εξαιρουμένων των σελίδων 2 και 51, που ήταν στο γνωστό πορτοκαλί χρώμα των τότε κόμικς).
Η ακριβή τιμή πρέπει να ήταν κι ένας από τους λόγους, που δεν μακροημέρευσε το περιοδικό –υπήρχαν κι άλλοι–, αν και ακούγεται και η άποψη πως το αρχικό συμβόλαιο με τους Ιταλούς του Eurostudio (Μιλάνο) αφορούσε μόνο για δέκα τεύχη. Σε κάθε περίπτωση το δέκατο και τελευταίο τεύχος του Κοκομπίλ, θα κυκλοφορούσε τον Απρίλιο του 1975.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/design/kokompil-mythiko-komik-poy-kykloforise-san-simera-prin-apo-50-hronia

MAN AND ROBOT SOCIETY χαμένος αστεροειδής

Είναι το δεύτερο άλμπουμ των Man and Robot Society (MARS), από την Tempe της Αριζόνας, που κυκλοφορεί από την Sound Effect Records. Είχε προηγηθεί το “Robosapien” το 2018, ενώ τώρα η ελληνική εταιρεία φέρνει στο φως και το “Asteroid Lost” (2024), ένα κόνσεπτ-φουτουριστικό LP εννέα κομματιών, που κινούνται στο χώρο της space music.

Οι MARS είναι το όχημα, βασικά, του Jeff Hopp, ενός ιδιαίτερου και πολυτάλαντου καλλιτέχνη, όπως βλέπουμε στο site του (jeffhopp.net), που εδώ συνθέτει, παίζοντας σύνθια, πιάνο, κιθάρες, μπάσο και ντραμς – αν και υπάρχει και ξεχωριστός ντράμερ, στο σέσιον, ο Jim Dooley.
Ο ήχος στο “Asteroid Lost” δεν μοιάζει και τόσο για αμερικάνικος και δη από την Αριζόνα – αλλά αυτά, στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα, δεν έχουν και πολύ νόημα, αφού ο καθείς, και απ’ οπουδήποτε, μπορεί να παρουσιάσει ό,τι είδος μουσικής γουστάρει. Έτσι λοιπόν και οι MARS γουστάρουν την space music, που άλλοτε μπορεί να γειτνιάζει περισσότερο με την κλασική synth music, άλλοτε με το krautrock και άλλοτε με το space-folk της παλαιάς δυτικογερμανικής σχολής. Ναι, αυτοί που γουστάρουν τους δίσκους των Emtidi, των Hölderlin, των Witthüser & Westrupp και των συναφών ονομάτων θα βρουν άκρως ενδιαφέροντες και τους Man and Robot Society.
Και είναι ενδιαφέροντες οι MARS, υπό την έννοια πως οι συνθέσεις στο “Asteroid Lost”, πέρα από το sci-fi concept που κρύβουν και που αποκαλύπτεται στο bandcamp, είναι όλες καλοβαλμένες και σωστά φινιρισμένες, δίχως άκαμπτους πειραματισμούς και δαιδαλώδεις ενοργανώσεις. Είναι απλές, θέλω να πω, στη βάση τους, αλλά καθ’ όλα λειτουργικές, αφού ποτέ αυτές δεν χάνουν σε... ταξιδευτική ροή.
Όλο το LP έχει νόημα βεβαίως, έτσι όπως τα εννέα κομμάτια μετατοπίζονται από το ένα στο άλλο, και οπωσδήποτε δεν γίνεται να μην υπάρχουν και ορισμένα που να ξεχωρίζουν όπως το “Forbidden caravan” π.χ., το περισσότερο rock “Man of chrome”, το 7λεπτο “Ode to Dies Irae” (μια προσαρμογή του κλασικού λατινικού θρησκευτικού ποιήματος “Dies Irae” τού Θωμά τού εκ Celano, που τόσο απασχολεί το rock από τα mid-60s ήδη) και ακόμη το έξοχο “Asteroid lost”, με το οποίο ολοκληρώνεται ο δίσκος.
Ένα άλμπουμ που πατάει γερά στο χθες είναι το “Asteroid Lost” των Man and Robot Society, προσβλέποντας όμως σε σημερινές κοσμικές ανατριχίλες.
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 586

11/7/2024
Υπήρχαν διάφορα άλμπουμ, που με απασχόλησαν αν θα έπρεπε να τα βάλω στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Και ένα απ’ αυτά ήταν οπωσδήποτε το «Ελλαδέξ» (1976) του Γιάννη Λογοθέτη.
Το άλμπουμ αυτό έχει μέσα και Πουλικάκο, που τότε πλασαριζόταν σαν σατιρικός τραγουδιστής, και Γιάννη Κιουρκτσόγλου, και Χρήστο Λεττονό (πρόσωπα εννοώ που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο με άλλες δουλειές τους) και ακόμη Αδελφούς Κατσάμπα (το προηγούμενο ποστ ήταν η αφορμή, για να γράψω αυτό).

Εκτιμώ πολύ το «Ελλαδέξ», το θεωρώ δίσκο-σταθμό της πρώιμης Μεταπολίτευσης και αν τελικά δεν το συμπεριέλαβα στο βιβλίο είναι για να το βάλω σε μια τρίτη έκδοση... οψέποτε γίνει αυτή... Σε 28 χρόνια πάλι...

11/7/2024
Διάβασα πως πέθανε ο ένας από τους αδελφούς Κατσάμπα, ο πιο ψηλός, που είχε την πιο μπάσα φωνή.
Εν αντιθέσει με τους αδελφούς Κατσιμίχα, που κάποια στιγμή μπόρεσα να τους ξεχωρίσω, τον Χάρη από τον Πάνο, τους Κατσάμπα (και όχι τα «Κατσαμπάκια» - τα «Τζαβαράκια» ναι) ο κόσμος τους ήξερε πάντα ως αδελφούς Κατσάμπα – σαν «ένα». Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ ο κόσμος, εννοώ, για το ποιος ήταν ο ένας και ποιος ο άλλος. Τόσο ταυτισμένοι ήταν ως ντούο. Τρία τινά θα πω...

Το κείμενο που μοιράστηκε στο δίκτυο και το έχουν δημοσιεύσει όλα τα σάιτ είναι της πλάκας – γεμάτο παιδαριώδη λάθη.
Δεύτερον, οι Αδελφοί Κατσάμπα δεν υπάρχουν στο “Fun in Acapulco” με τον Elvis Presley. Εγώ δεν το πίστεψα ποτέ αυτό. Μπορεί να πέρασαν από καμία οντισιόν –δεν ξέρω– αλλά στην ταινία δεν φαίνονται.
Τρίτον, οι αδελφοί Κατσάμπα ηχογράφησαν ένα από τα καλύτερα λάτιν άλμπουμ, που βγήκαν ποτέ στην Ελλάδα, το «Μελωδίες Λατινικής Αμερικής», το 1969. Γι’ αυτό το άλμπουμ είχα πρωτογράψει στο δισκορυχείον, πριν από 10 χρόνια – δες στα σχόλια.

10/7/2024
Τα μπουζούκια ταιριάζουν στην ποίηση του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη και αυτό το γνωρίζουν όλοι όσοι ξέρουν έστω και κάτι λίγα από τη ζωή του ποιητή. Το λέω, γιατί έχουμε ακούσει και ροκ Λαπαθιώτη, και φολκ, και μπαλάντες, αλλά τα γερά λαϊκά θα είναι εκείνα που πάντα θα μας λείπουν.
Για μένα αυτό το τραγούδι είναι φοβερό και το βάζω στην πρώτη γραμμή των μελοποιημένων ποιημάτων του Λαπαθιώτη. Το πόσταρα δε και τις προάλλες, αλλά μάλλον δεν το πρόσεξαν πολλοί...
>>Μες στη νύχτα του μυαλού μου / περπατούν τα περασμένα: / προχωρούν αργά, πιασμένα, / σ΄ένα γύρο στη σειρά· / προχωρούν μαζί, πιασμένα, / χώρια κι όμως ταιριασμένα, / δίνοντάς μου, δίχως λόγο / μιαν ανέλπιδη χαρά!<<
https://www.youtube.com/watch?v=LoGoNvrgOJ0

10/7/2024
Ορίστε τι προτείνει ο Ιανός. Δροσερές και ευχάριστες επιλογές...

9/7/2024

Είμαι σίγουρος πως πολλοί αναγνώστες και αναγνώστριες δεν είδαν το κείμενο που ανέβηκε προχθές για την σπάνια ταινία του Ελληνοκύπριου Μιχάλη Παπά “The Private Right” (1966), με το πολύ δυνατό σάουντρακ του Νίκου Μαμαγκάκη (που βγήκε μόνο στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ).
Όσοι-ες θέλουν να δουν το κείμενο υπάρχει το λινκ στα σχόλια...

9/7/2024

Ευχαριστώ τον Θεοδόση Μίχο, από το ONEMAN, επειδή συμπεριέλαβε το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] στις καλύτερες νέες κυκλοφορίες non fiction βιβλίων.

https://www.oneman.gr/entertainment/oi-kaliteres-nees-kiklofories-non-fiction-vivlion/

9/7/2024
Από τα τραγούδια που μπορούν να σε ανεβάσουν, με τη μία, από τα τάρταρα στον παράδεισο. Δεν θα γίνει ποτέ ταινία για τον Γιάννη Καραμπεσίνη...
https://www.youtube.com/watch?v=ZreVrPZahmI

8/7/2024
Έχω εμπιστοσύνη στον Τσεμπερόπουλο, που κάνει μια ταινία κάθε δεκαετία, ότι θα κάνει κάτι καλό πάνω στον Καζαντζίδη.

Εξάλλου, ο άνθρωπος αυτός (ο Τσεμπερόπουλος εννοώ), στην ωριμότητά του έκανε την καλύτερη ταινία του και την κορυφαία ελληνική της περασμένης δεκαετίας (και αναφέρομαι φυσικά στο «Ο Εχθρός μου»).

8/7/2024
Και φυσικά στο νέο "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, θα διαβάσεις και για την ελληνική ροκ παροικία στη Γαλλία των σέβεντις...

6/7/2024

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ '73

"Kάτω το ποδόσφαιρο", μαζί με "Κάτω η χούντα", "Κάτω οι φασίστες", "Γενική απεργία", μαζί με το σύμβολο της ειρήνης και ελληνική σημαία. Ναι σε όλα.

6/7/2024
Στην IMDb, στο λήμμα για τον Ηλία Μυλωνάκο έχουν βάλει φωτογραφία του Ηλία Μπαζίνα! Ρε, άμα δεν έχετε φωτογραφία του Μυλωνάκου πείτε μου να σας στείλω... Μην βάζετε όποιον Ηλία βρίσκετε μπροστά σας...

EPI K. PARADOX ο... αμερικάνικος δίσκος του “A Gentle Storm”

Για τον Epi K. Paradox (αληθινό όνομα Επιμενίδης Κουτσαυτάκης, με αρχική προέλευση από τα Χανιά) είχα γράψει πίσω στο 2019, όταν είχε φθάσει στα χέρια μου το άλμπουμ του “I’ll Take the Long Road”, ένα white blues-rock CD, που κρατούσε επαφή, βαθιά και σκληρή, με το βρετανικό blues-boom των sixties.
Ο Epi K. Paradox εν τω μεταξύ ζει στο Λονδίνο από χρόνια και από εκεί μας τροφοδοτεί με τους δίσκους του, που, φαντάζομαι, θα γίνονται κάπως γνωστοί και στη χώρα μας. Το ελπίζω δηλαδή. Τώρα πάντως, έστω και με κάποια καθυστέρηση, οι φίλοι του δισκορυχείου θα πληροφορηθούν και για το “A Gentle Storm” [Trumpetfish Records, 2022], το πιο πρόσφατο LP αυτού του ξεχωριστού μουσικού, που είναι οπωσδήποτε καλοφτιαγμένο, έχοντας πράγματα να πει.

Το άλμπουμ δεν έχει πολλά κομμάτια –τρία και τρία ανά πλευρά–, με κάποια εξ αυτών να διαθέτουν μεγάλες διάρκειες. Υπάρχουν, με άλλα λόγια, ένα 12λεπτο κι ένα 10λεπτο, που κυριαρχούν σαν «χρόνοι», και ακόμη ένα 6λεπτο, δύο 5λεπτα κι ένα 4λεπτο. Ο Epi K. Paradox «γεμίζει» φυσικά με πενιές, δηλαδή με κιθαρισμούς, δηλαδή με σόλι, τα μέτρα του, που είναι γενικώς συνεσταλμένα, δίχως να καταφεύγει στους τυπικούς μανιερισμούς. Οι κιθάρες, που χειρίζεται ο Epi εν τω μεταξύ, είναι όλων των ειδών –και ηλεκτρικές, και ακουστικές, και resonator– με αποτέλεσμα ο ήχος του να έχει και ακουστικά στοιχεία, βεβαίως πλείστα όσα ηλεκτρικά, μα ακόμη και άλλα, που ξεφεύγουν του πιο τυπικού blues, αγγίζοντας country και americana ηχοχρώματα. Θέλω να πω πως σε σχέση με το παλαιό άλμπουμ του σε αυτό το “A Gentle Storm” ο έλληνας τραγουδοποιός εμφανίζεται περισσότερο «αμερικανός» – κάτι που αποτελεί και το πιο ειδικό γνώρισμα του τελευταίου δίσκου του.
Οι καλοί μουσικοί, που στέκονται δίπλα στον Epi, δηλαδή ο Αστέριος Παπασταματάκης σε όργανο, rhodes, πιάνο, ο Λευτέρης Παπαδάκης σε ηλεκτρικό μπάσο και ο Παναγιώτης Κωστόπουλος σε ντραμς, κρουστά, συμβάλλουν και αυτοί από τη μεριά τους με ωραία και λειτουργικά παιξίματα.
Επαφή: www.trumpetfishrecords.com