Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 308

7/11/2020
Η αύξηση του προστίμου, από 150 ευρώ σε 300, πέραν από το, σε πρώτο επίπεδο, γελοίον του πράγματος, κρύβει σ' ένα δεύτερο κάτι απείρως πιο σοβαρό.
Το δεύτερο λοκντάουν δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση, ή, σε κάθε περίπτωση, έχει απείρως μικρότερη από εκείνη του πρώτου.
Αν στο πρώτο υπήρχε το «άγνωστο» που οδήγησε σε μια τέτοια απόφαση, στο δεύτερο λοκντάουν οι μόνοι υπαρκτοί λόγοι, για τους οποίους αυτό επιβλήθηκε, ήταν το αποτέλεσμα των τραγικών έως και εγκληματικών λαθών και αβλεψιών της κυβέρνησης, η πλήρης ανεπάρκειά της να διαχειριστεί υπεύθυνα το θέμα της covid-19, σε κάθε επίπεδο.
Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Και αυτό που συνέβη το έχει καταλάβει, φυσικά. Έχει καταλάβει δηλαδή πως οδηγηθήκαμε εδώ όπου οδηγηθήκαμε από τους αστείους ελέγχους στον τουρισμό το καλοκαίρι, από τις σχολικές τάξεις των 27 μαθητών, από τα πηγμένα μαζικά μέσα μεταφοράς, από τις αφύλακτες και αφημένες στην τύχη τους δομές (γηροκομεία, νοσοκομεία...) και από άλλα πολλά και διάφορα, που σχετίζονται με την κυβερνητική απραξία.
Συνεπώς ο κόσμος καταλογίζει προφανείς ευθύνες στην κυβέρνηση, για το σημείο στο οποίο μας έφερε, και δεν είναι διατεθειμένος να τρώει χωρίς να αντιδρά τα παραμύθια και τα ψέματα του Μητσοτάκη, του Πέτσα και του Χαρδαλιά.
Γι’ αυτό και το πρόστιμο διπλασιάστηκε, για να λειτουργήσει ως φόβητρο στην «απείθεια» που διογκώνεται, βουβά για την ώρα (και μπορεί για πάντα... δεν ξέρω), γι’ αυτό λυτοί και δεμένοι αυλοκόλακες έχουν επιστρατευτεί, για να μας πείσουν για τα δήθεν «καλά» του εγκλεισμού και της νέας καραντίνας, για να... αγαπήσουμε το κελί μας δηλαδή (γιατί περί αυτού πρόκειται, περί κελιού), πειθαρχώντας στις αρχές.
Η πορεία για το Πολυτεχνείο είναι περισσότερο αναγκαία και απαραίτητη αυτή τη φορά από ποτέ.

7/11/2020
Περάσανε 50 χιλιάδες αυτοκίνητα από τα διόδια, δηλαδή με το ζόρι, 200 χιλιάδες άνθρωποι... άδειασε η Αθήνα των τεσσάρων εκατομμυρίων για τα σαβουρομίντια.
Βγήκαν να ψωνίσουν χθες οι άνθρωποι ορισμένα πράγματα απαραίτητα (για τον καθένα), εξάλλου οι απείρως περισσότεροι δεν έχουμε λεφτά για πέταμα, βγήκαν τα σαβουροτρόλια να μιλήσουν για τα... θύματα του καταναλωτισμού κι άλλες τέτοιες γραφικότητες.
Μια σοβαρή κουβέντα πρέπει να σκάβεις με τις ώρες για να τη βρεις και να τη διαβάσεις ή να την ακούσεις... Να, πάρτε μία...
https://www.youtube.com/watch?v=8A2uqdTyNKo

6/11/2020
Αυτά τα «Σωτήρης» και «Σωτήρης», που αράδιαζε χθες ο Μητσοτάκης ήταν γελοία, σε πρώτη φάση (γιατί υπάρχει και μια δεύτερη). Και δείχνουν –για μένα– άνθρωπο χωρίς αίσθηση τού κοινωνικώς επιτρεπτού. Το οποίον περαιτέρω σημαίνει άνθρωπο χωρίς αγωγή και τρόπους. Όχι λαχαναγορίτης –γιατί αυτοί έχουν τρόπους–, το ακριβώς αντίθετο.
Κανέναν δεν ενδιαφέρει η προσωπική σχέση του Μητσοτάκη με τον Τσιόδρα. Τον αν χαριεντίζονται μεταξύ τους, το αν λέει ο ένας στον άλλον, όταν είναι μόνοι τους, «τι λε ρε μ@λάκα, σοβαρά;», αν παίζουν φάπες, αν βρίζουν τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό, όταν βλέπουν κάποιον αγώνα τους.
Όταν βγαίνουν μπροστά στις κάμερες, και τους βλέπει όλος ο ελληνικός λαός, δεν υπάρχει Τσιόδρας και Μητσοτάκης, υπάρχουν οι ρόλοι τους. Ο ένας είναι πρωθυπουργός της χώρας και ο άλλος είναι γιατρός, εκπρόσωπος του Υπουργείου Υγείας για το νέο κορωνοϊό. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει λοιπόν μόνον το «κύριος Τσιόδρας» ή το «κύριος καθηγητής». Τίποτ’ άλλο.
Πέραν λοιπόν της αγένειας σε πρώτη φάση, του «κακού τρόπου» και της ανεπίτρεπτης οικειότητας, που ξεβράστηκε στο γυαλί, υπάρχει και κάτι άλλο ακόμη πιο σοβαρό – αν θεωρήσουμε πως το προηγούμενο αφορούσε τον τύπο (που είναι κάτι πολύ σημαντικό από μόνο του) και όχι την ουσία (που είναι συνήθως κρυμμένη –«πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης», λέει ο Πασχάλης– και βεβαίως σημαντικότερη).
Ο Μητσοτάκης είναι ύπουλος – στη γειτονιά μου, δε, τον δικό του τρόπο θα τον αποκαλούσαμε «κωλοπαιδισμό».
Με το να αποκαλεί τον Τσιόδρα συνεχώς με το όνομά του, «ο Σωτήρης» κι «ο Σωτήρης», επιχειρεί να μεταβιβάσει τις δικές του ευθύνες, για το χάλι στο οποίο έφθασε η χώρα (με τις εγκληματικές παραβλέψεις του σε σχέση με τον ιό), στον γιατρό. Να τον καταστήσει συνένοχο. Και βεβαίως να παραπλανήσει τον κόσμο. Να τον κάνει να πιστέψει (τον κόσμο) πως οι αποφάσεις δεν ήταν δικές του αποκλειστικά (όπως ήταν, φυσικά), αλλά και του φίλου του... του Σωτήρη.
Το νόημα για τον Μητσοτάκη δεν είναι το... μη χτυπάτε το Σωτήρη, χτυπήστε εμένα, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

6/11/2020
Δεν ξέρω πώς την έχει δει το fb και μου στέλνει, συνεχώς, στην αρχική σελίδα μου, διαφημιστικά για το βιβλίο του Ομπάμα. «Γη της Επαγγελίας» λέει. Να το προπαραγγείλω λέει. Στις 17 Νοεμβρίου βγαίνει λέει... και κάτι τέτοιες τρίχες.
Αν είναι δυνατόν στις 17 Νοέμβρη να πας ν’ αγοράσεις βιβλίο αμερικανού προέδρου, όταν το σύνθημα της ημέρας είναι το «έξω αι ΗΠΑ». Ή τρελός πρέπει να ’σαι ή χουντικός.
Τέλος πάντων, βιβλία εγκληματιών, που πρόλαβαν να βομβαρδίσουν 7 χώρες στη θητεία τους, σκοτώνοντας χιλιάδες αθώους και σπέρνοντας την καταστροφή, εγώ τα έχω μόνο για τα σκουπίδια.

6/11/2020
Το ότι βγήκε ο... Wyatt Earp από τον Κραβασαρά να απαγορέψει την πορεία του Πολυτεχνείου 11 μέρες πριν την πραγματοποίησή της, την επαύριο της ανακοίνωσης του λοκντάουν, και χωρίς να έχει έλθει σε ουδεμία συνεννόηση με τους διοργανωτές της πορείας (τους οποίους και αγνόησε επιδεικτικά), δείχνει το δημοκρατικό ποιόν τού συγκεκριμένου ανδρός, που φέρνει όλο και περισσότερο προς τα αλήστου μνήμης ακροδεξιά «μαντρόσκυλα» της εποχής τού Μπάλκου.
Όπως έχουμε γράψει ξανά εδώ πέρα, η συγκέντρωση στο Εφετείο, στις 7 Οκτωβρίου, 30 χιλιάδων και πλέον ανθρώπων (τέτοιο πλήθος έχει πολλά χρόνια να μετρηθεί σε πορεία για το Πολυτεχνείο) δεν είχε την παραμικρή επίδραση στα αθηναϊκά καταμετρημένα κρούσματα της ίωσης, γεγονός που δείχνει πως ο ιός μεταδίδεται βασικά και κυρίως στους κλειστούς χώρους (κι εκεί, βασικά και κυρίως σε συνθήκες συνωστισμού) και όχι στους ανοιχτούς (για 87% μη μετάδοσης, σε συγχρωτισμό σε εξωτερικούς χώρους, έχει γράψει ο Μόσιαλος, για ένα 86% της μετάδοσης ευθύνονται οι κλειστοί χώροι είπε ο Τσιόδρας).
Για να δούμε τι θα πουν επί του θέματος και οι λοιμωξιολόγοι μας... Να ρωτήθηκαν άραγε; Να μη ρωτήθηκαν; Ο σερίφης ξέρει...

6/11/2020
>>Το λοκντάουν έχει και θετικά»:
1. Εκτονώνεται όλη αυτή η πίεση πάνω στα νοσοκομεία, πάνω στο σύστημα υγείας, αλλά και πάνω στην κυβέρνηση γιατί «κλείστε μας γιατί πεθαίνουμε» (σ.σ. ας το αφήσω ασχολίαστο τούτο το τελευταίο)
2. Έχουμε την μεγάλη ευκαιρία να απαγορευτούνε χωρίς άλλες συνέπειες οι δύο επέτειοι μπαχαλοποίησης της Αθήνας, δηλαδή το Πολυτεχνείο, η πρώτη μεγάλη επέτειος μπάχαλου και του αγίου Γρηγορόπουλου η δεύτερη.<<

[Χρύσανθος Λαζαρίδης, Νέα Δημοκρατία, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 1973 – δηλώσεις στο action24]
Οι σκέψεις του Λαζαρίδη, που διατυπώνονται μάλιστα και με υβριστικό τρόπο, απηχούν το σύνολο της ακροδεξιάς ιδεοληψίας επί των πορειών. Και φυσικά και του σερίφη από την Ημαθία.
Κανείς δεν αποκλείει, φυσικά, το γεγονός το λοκντάουν, τη συγκεκριμένη συγκυρία, να αποφασίστηκε και γι’ αυτόν το λόγο, για να συμπεριλάβει και τις ημερομηνίες των πορειών. Βέβαια η ημερομηνία της πορείας για την επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου είναι ακόμη «απ’ έξω», αλλά θα δούμε τι θα συμβεί...
Το τι θα γίνει πάντως... ένας θεός ξέρει.

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020

KEITH JARRETT τα πιο πρόσφατα άλμπουμ τού μάγου πιανίστα της τζαζ και της κλασικής μουσικής – μπορεί να μην τον ξαναδούμε δυστυχώς σε συναυλίες, αλλά θα υπάρχουν πάντα οι δεκάδες σπουδαίοι δίσκοι του

Τα άσχημα νέα διαδόθηκαν πολύ γρήγορα, πριν από λίγο καιρό, και έφθασαν παντού στον κόσμο, συγκινώντας βαθιά το κοινό της τζαζ και της κλασικής μουσικής.
Ο μεγάλος αμερικανός πιανίστας Keith Jarrett, γεννημένος πριν από 75 χρόνια κάπου στην Πενσυλβάνια, ενδέχεται να μην ξαναπαίξει ζωντανά πιάνο, και βεβαίως να μην ξαναηχογραφήσει ως πιανίστας.
Τα δύο εγκεφαλικά επεισόδια που υπέστη το 2018 έχουν επηρεάσει την αριστερή πλευρά του σώματός του, ενώ ως φαίνεται έχει προσβληθεί και η μνήμη του.
Όλοι εύχονται «το καλύτερο» γι’ αυτόν τον τρανό μουσικό, και κανείς ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσει (απ’ όσους είχαν την τύχη να τους συμβεί) τι σημαίνει να παρακολουθείς ένα live, ένα κονσέρτο του Keith Jarrett ή ακόμη και ν’ αφήνεσαι στους πολλούς και καταπληκτικούς δίσκους του.
Για μερικούς απ’ αυτούς τους δίσκους του αμερικανού μουσικού, που κυκλοφόρησαν τα πιο πρόσφατα χρόνια στην γερμανική εταιρεία ECM Records (εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Music), θα γράψουμε στην συνέχεια...
Να λοιπόν, στην αρχή,  το “
After All”, με ηχογραφήσεις από το 1998, μέσω του οποίου μαθαίνουμε και για κάποια άλλα προβλήματα υγείας που ταλαιπωρούσαν, από παλιά, τον διάσημο μουσικό.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/articles/music_articles/301986/keith-jarrett-ta-pio-prosfata-almpoym-toy-magoy-pianista-tis-tzaz-kai-tis-klasikis-moysikis

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 307

5/11/2020
Όταν η οικονομία δεν δουλεύει δεν υπάρχουν πεθαμένοι από ιώσεις. Όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και δεν κολλάνε τίποτα. Πεθαίνουν βεβαίως από καρκίνους, εγκεφαλικά, καρδιές και λοιπά, απ’ όλα όσα δεν κολλάνε δηλαδή. Όταν η οικονομία δουλεύει, και ο κόσμος μετακινείται, οι ιώσεις... πιάνουν δουλειά.
Τον Μάρτη, αν εξαιρέσεις κάποιες χώρες ή μάλλον περιοχές για τις οποίες υπήρχαν ειδικοί λόγοι για τις εκατόμβες (βόρεια Ιταλία π.χ.), πάρα πολλές άλλες χώρες τα πήγαν «μια χαρά». Δεν ήτανε δα και κανένα κατόρθωμα αυτό. Είπαμε... παγώνεις-πεθαίνεις την οικονομία, οι ιώσεις «βρίσκουν τοίχο».
Όσοι λοιπόν βεβαρημένοι και ετοιμοθάνατοι δεν πέθαναν την άνοιξη (τη γλίτωσαν δηλαδή λόγω λοκντάουν) πεθαίνουν τώρα. Γι’ αυτό είναι αυξημένοι οι νεκροί σε πολλές χώρες αυτή την εποχή. Απ’ αυτή την άποψη το τωρινό λοκντάουν δεν ξέρω αν θα βολέψει. Νομίζω πως θα αθροίσει, θα μαζέψει ετοιμοθάνατους, οι οποίοι θα υποκύψουν μαζικά μόλις αυτό αρθεί.
Το πρόβλημα με τον κορωνοϊό δεν είναι η θνητότητά του, που είναι ασήμαντη (ούτε 2 τοις χιλίοις), αλλά το γεγονός πως οι επιβαρυμένοι μπορεί να πεθάνουν ταυτόχρονα και μαζικά. Γι’ αυτό χρήζει πολύ μεγάλης σκέψης το θέμα, προκειμένου να μην αποκτήσεις ξαφνικά συνθήκες κορεσμού στα νοσοκομεία (τα οποία, αν μιλάμε για τα ελληνικά, είναι ούτως ή άλλως... ασ’ τα να πάνε).
Αν το λοκντάουν την άνοιξη έδωσε περιθώριο σε κάποιους επιβαρυμένους, ετοιμοθάνατους κ.λπ. να ζήσουν λίγους μήνες παραπάνω, να την σκαπουλάρουν δηλαδή (να τα λέμε τα πράγματα ως έχουν), επειδή ερχόταν καλοκαίρι, το λοκντάουν μέσα στο χειμώνα μπορεί να αποδειχθεί οδυνηρό για τα νοσοκομεία αμέσως μετά την άρση του, η οποία θα συμπέσει με χειρότερο χειμώνα.

5/11/2020
«Δεν θέλω να σας φοβίσω... Υπάρχουν δεδομένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ότι σε 7 προηγούμενους πολέμους, αρχόμενοι από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο –αφήνοντας τον Δεύτερο– και άλλους έξι στους οποίους ενεπλάκη η Αμερική, είχανε λιγότερους θανάτους απ’ όσους έχουνε αυτή τη στιγμή από τον κορωνοϊό»
Σωτήρης Τσιόδρας, σήμερα.
Μόνο κάποιος ηλίθιος θα μπορούσε να φοβηθεί από τις βλακείες που λέει ο καθηγητής, ο οποίος συγκρίνει τους νεκρούς από πολέμους (Κορέα, Βιετνάμ, Κόλπος κ.λπ.), που ήταν αποκλειστικά νέοι και υγιείς άνθρωποι, με τους νεκρούς από τον ιό, που είναι σχεδόν αποκλειστικά, και στατιστικώς αποκλειστικά, γέροι και άρρωστοι.
Σιχαίνομαι τους πολέμους που κάνανε οι Αμερικάνοι σε όλον τον κόσμο, μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, τους θεωρώ αυθωρεί εγκληματικούς και όσους τους αποφάσισαν στυγνούς εγκληματίες, αλλά αν ήμουν Αμερικάνος πολύ θα ντρεπόμουνα να συγκρίνουν τους ήρωές μου να πούμε, τα νέα αμερικανόπαιδα που στάλθηκαν στην πρώτη γραμμή, για να θυσιάσουν τη ζωή τους (για ποιον άραγε σκοπό;), με τους ετοιμοθάνατους γέρους, που πεθαίνουν στα 90 τους, στα σπίτια τους, σε συνθήκες ανθρώπινες και σε καιρό ειρήνης.

5/11/2020
Εν τω μεταξύ όσοι δεν κολλήσαμε κορονιό –λέμε τώρα, γιατί πού να ξέρεις κιόλας– θα κολλήσουμε σήμερα-αύριο…
Από την ώρα που ανακοινώθηκε το λοκντάουν ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους (αυτό μάλλον δεν το σκέφθηκαν οι «ειδικοί») για να μπορέσει να καλύψει υποχρεώσεις, να κάνει κάποιες τελευταίες δουλειές κ.λπ.
Στα λεωφορεία, περιττό να το πω, γίνεται της κακομοίρας, όπως και στους κεντρικούς δρόμους... αλλά για την ώρα δεν έχουμε μελέτη από τους «ειδικούς», που να λέει ότι και τα αυτοκίνητα θα πρέπει να βρίσκονται σε απόσταση δυο μέτρα το ένα από το άλλο, απ’ όλες τις μπάντες, οπότε ok. Μποτιλιαριζόμαστε άφοβα...

5/11/2020
Πέθανε χθες στα 75 του ο άνθρωπος που έγραψε (ανάμεσα σε άλλα πολλά) αυτό το φοβερό και πολύ επιδραστικό τραγούδι και στην Ελλάδα (δες στα σχόλια), ο τραγουδιστής, κιμπορντίστας και κιθαρίστας Ken Hensley.
5/11/2020
Αυτά που διαβάζουμε σήμερα είναι τελείως λάθος, καθώς δεν ενσωματώνουν το δεύτερο λοκντάουν. Πάμε χαλαρά για ύφεση 12%. Το χρέος ασ' το...

5/11/2020
Θα ’χουμε να βλέπουμε τώρα με την καραντίνα. Θα πάει η σαβούρα σύννεφο. Κωμωδίες, αστυνομικά, τα πάντα...

5/11/2020
Τσιόδρας σε ρόλο... Πετράκου. Μας έδειξε διάγραμμα -από μνήμης τo λέω τώρα-, που δείχνει, υποτίθεται, πως στις παιδικές ηλικίες υπάρχουν ελάχιστα κρούσματα, δίχως να μας πει πόσα τεστ γίνονται σε παιδιά και πόσα σε μεσήλικες ή γέρους. Επίσης, προκειμένου να μας πείσει ότι... όλοι μπορεί να αρρωστήσουμε από τον ιό μάς είπε για 4 + 4 πρόσφατα σοβαρά περιστατικά σε νεότερες ηλικίες, δίχως να μας πληροφορήσει αν υπήρχαν παράλληλα και «υποκείμενα νοσήματα». Μετά το έκλεισα...

5/11/2020
O κόσμος άκουγε τους αγράμματους «ειδικούς» το καλοκαίρι να διατυμπανίζουν πως είτε τα σχολεία έχουν 25 και 27 μαθητές ανά τάξη είτε 15, αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο στη μετάδοση του ιού! Μάλιστα οι θρασείς έδειχναν και σχεδιαγράμματα! Επίσης άλλοι αστείοι «ειδικοί» επιχειρούσαν να μας διαβεβαιώσουν πως τα παιδιά δύσκολα μεταδίδουν τον ιό! Άλλος «ειδικός» εσχάτως μας είπε πως η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί με τα λεωφορεία(!) –πρακτικά δεν κάνει απολύτως τίποτα– βάζοντας πλάτη σαν πολτικάντης της κακιάς ώρας, στη συλλογική κυβερνητική ανεπάρκεια (σε συγκοινωνίες, υγεία, παιδεία, κλειστές δομές κ.λπ.).
Οι «ειδικοί» με τις γελοίες, λανθασμένες και ανερμάτιστες αποφάσεις τους (για τις οποίες απαιτείται βιβλίο για να τις καταγράψεις) κατέστρεψαν και καταστρέφουν τη χώρα, απείρως περισσότερο από την ίωση, κρυμμένοι πίσω από φαιδρούς πολιτικούς, τους οποίους ανεπανόρθωτα ξεφτιλίζουν (ακόμη κι εκείνους με την πιο χαμηλή νοημοσύνη).

ANJA LECHNER / FRANÇOIS COUTURIER νέο άλμπουμ από δύο σημαντικούς σολίστες της ευρύτερης «σοβαρής μουσικής»

Η τσελίστρια ή βιολοντσελίστρια αν θέλετε Anja Lechner είναι αγαπημένη του ελληνικού κοινού – και αρκετά γνωστή στη χώρα μας, συγκριτικώς πάντα με άλλους καλλιτέχνες του δικού της ύφους. Η αιτία γι’ αυτό είναι το γεγονός πως η Lechner έχει συνεργαστεί, στο πλαίσιο της ECM, με έλληνες καλλιτέχνες, συνεπώς υπήρχε ένας παραπάνω λόγος να μαθευτεί το όνομά της στην ημεδαπή και να την γνωρίσει πιο εύκολα το κοινό.
Το 2004 η Anja Lechner θα βρισκόταν στο στούντιο με τον πιανίστα Βασίλη Τσαμπρόπουλο στο άλμπουμ “Gurdjieff / Tsabropoulos - Chants, Hymns And Dances”, αποδίδοντας συνθέσεις του «δασκάλου» Γκουρτζίεφ, όπως και του έλληνα πιανίστα, ενώ Lechner / Τσαμπρόπουλος θα συνεργάζονταν και το 2008 (μαζί με τον περκασιονίστα U.T. Gandhi) στο άλμπουμ “Melos”. Πέρασαν τα χρόνια, και το 2019, πέρυσι δηλαδή, ακούσαμε την γερμανίδα τσελίστρια και στο άλμπουμ της Μαρίας Φαραντούρη (μαζί με τον Cihan Türkoğlu) “Beyond The Borders”.
Η Anja Lechner έχει φυσικά παλαιότερη ιστορία, που χάνεται στα χρόνια του ’70, όμως στην «οικογένεια» της ECM εισήλθε το 1997, ως μέλος του Rosamunde Quartett (Helmut Nicolai βιόλα, Andreas Reiner βιολί, Simon Fordham βιολί, Anja Lechner βιολοντσέλο). Συνεργάστηκε και με άλλους μουσικούς στην πορεία, όπως με τον αργεντινό μπαντονεονίστα Dino Saluzzi, αλλά το μεγάλο καλλιτεχνικό άλμα τής γερμανίδας μουσικού έγινε μέσω ενός άλλου κουαρτέτου, του Tarkovsky Quartet (François Couturier, Anja Lechner, Jean-Louis Matinier, Jean-Marc Larché). Ουσιαστικώς το Tarkovsky Quartet εμφανίζεται στο CD του François Couturier “Nostalghia – Song For Tarkovsky” [ECM, 2006], θα ακολουθήσουν τα άλμπουμ “Tarkovsky Quartet” [ECM, 2011] και “Nuit Blanche” [ECM, 2017], ενώ δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε το πρώτο ντουέτο της Anja Lechner με τον πιανίστα François Couturier, το “Moderato Cantabile” [ECM, 2014], στο οποίο οι δύο μουσικοί απέδωσαν έργα Komitas, Gurdjieff και Mompou. Τώρα (2020) Anja Lechner και François Couturier συνεργάζονται σ’ ένα επίσης εξαιρετικό άλμπουμ, το οποίον αποκαλείται “Lontano” [ECM Records / AN Music, 2020].
Το “Lontano”, ένα άλμπουμ για τσέλο και πιάνο φυσικά, περιλαμβάνει 16 tracks, συνθέσεις της Lechner και του Couturier (του καθενός ξεχωριστά ή από κοινού), συν τις απόψεις τους για συνθέματα των Ariel Ramírez, Giya Kancheli, Anouar Brahem και Henri Dutilleux.
Το κλίμα κατ’ αρχάς, στο άλμπουμ, δεν είναι jazz φυσικά, αλλά «σοβαρό» (εννοούμε εκείνο της λεγόμενης «σοβαρής μουσικής»), που επεκτείνεται και προς την κατεύθυνση του folk. Αυτό φαίνεται και από τις versions φυσικά, όσο και από την πρώτη-πρώτη ακρόαση τού “Lontano”. Φυσικά, επιρροές, υπαινιγμοί, «περάσματα» υπάρχουν και από άλλα είδη, πέραν την κλασικής, της σύγχρονης κλασικής, της πρωτοπορίας και του folk, και εδώ κάπου υπεισέρχεται και η jazz, κυρίως στο παίξιμο του Couturier, μέσω Jarrett-ικών και άλλων σχετικών πιανιστικών πρωτοποριών (o Paul Bley π.χ. θα αποτελεί παντοτινή σταθερή αναφορά κάθε πιανίστα, που θέλει να δημιουργήσει περισσότερο προσωπικά ηχοτοπία).
Το κλίμα επίσης, στο “Lontano”, δεν είναι εύθυμο, αλέγκρο, χαλαρό. Είναι μεν λυρικό, αλλά ταυτοχρόνως είναι και βαρύ, ενίοτε σκοτεινό, πένθιμο κάποιες άλλες φορές ή και ρομαντικό (o Σοπέν πάντα θα αποτελεί μιαν άλλη αναφορά). Όμως και ο ρομαντισμός δεν γειτνιάζει πολλάκις με το πεισιθάνατο; Αυτή η «βαρύτητα», λοιπόν, είναι το βασικό χαρακτηριστικό των συνθέσεων της Lechner και του Couturier, συνθέσεις που ηχούν πάντως με ελκυστικό έως και συναρπαστικό τρόπο – είτε πρόκειται για τις διασκευές τους, όπως εκείνες στο “Alfonsina y el mar” του Ariel Ramírez και στο “Vague – E la nave va” του Anouar Brahem, είτε πρόκειται για τα πρωτότυπα, όπως το “Flow” (του François Couturier) και το “Memory of a melody” (των Lechner / Couturier), με τις πιανιστικές αναφορές στον J.S. Bach και την avant προσέγγιση από το τσέλο.
Σοβαρό, εκλεκτικό άλμπουμ, αυτό που λέμε «ποιοτικό» (χαρακτηρισμοί που ίσως ακούγονται σε κάποιους με αρνητική χροιά, αλλά εμείς τους χρησιμοποιούμε ασυζητητί με θετική – πόσω μάλλον, όταν έχουν να κάνουν με μουσικούς τέτοιας κλάσης), όχι για όλο τον κόσμο οπωσδήποτε, αλλά σίγουρα γι’ αυτούς που έχουν γυμνάσει το αυτί τους ώστε να αποδέχεται και εκείνα που δεν είναι τετριμμένα.

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020

WINTER’S VERGE έξοχο ελληνοκυπριακό symphonic-progressive metal

Οι Winter’s Verge είναι ένα μεταλλικό ελληνοκυπριακό συγκρότημα από την Λευκωσία, το οποίον υπάρχει από το 2004 – έχοντας κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ, μέχρι σήμερα, όπως βλέπουμε στο discogs. Το πιο πρόσφατο από αυτά τα άλμπουμ έχει τίτλο “The Ballad of James Tig” [Pride & Joy Music, 2020] και ανήκει στο υποείδος του symphonic-progressive metal. Οι επιρροές και οι αναφορές από τα μεγάλα συγκροτήματα του στυλ (Dream Theater, Stratovarius κ.λπ.) είναι προφανείς φυσικά, εδώ, αλλά αυτό δεν λέει κάτι αναγκαστικώς. Δηλαδή δεν λέει απολύτως τίποτα – και τούτο, γιατί οι Κύπριοι είναι ένα καταπληκτικό, για το είδος του, και πέραν του είδους τους, πενταμελές συγκρότημα, αυτόφωτο και αυτοδύναμο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να το μπερδεύεις με άλλο. Ποιοι το αποτελούν; Μικρά ονόματα έχουμε μόνον εδώ: Danny ντραμς, Miguel μπάσο, George φωνή, Savvas κιθάρες, Stavry πλήκτρα, Deniel κιθάρες, ενώ υπάρχουν και επιπλέον βοήθειες σε φωνές και κιθάρες.
Το “The Ballad of James Tig”, που είναι τυπωμένο για την γερμανική Pride & Joy Music, είναι ένα concept progressive metal άλμπουμ, με θέμα δουλεμένο από τον Frixos Massouras. Η ιστορία του είναι βασικά ναυτική, διανθισμένη με στοιχεία τρόμου, όπως και επικά-ηρωικά. Ένα θαλάσσιο τέρας, το Khilagorak –υπάρχει και ορχηστρικό κομμάτι, με τον ίδιο τίτλο, εκεί προς την μέση του δίσκου– αφανίζει το πλήρωμα ενός καραβιού, και κάπως έτσι ο ήρωας αναλαμβάνει να το κυνηγήσει και να εκδικηθεί για τον χαμό των δικών του ανθρώπων.
Όλη αυτή η ιστορία, που είναι άψογα διαρθρωμένη από στιχουργικής πλευράς, απλώνεται σε εννέα εξαιρετικά tracks. Τα εναλλασσόμενα αντρικά-γυναικεία φωνητικά δίνουν μεγάλη χάρη στο άκουσμα, όπως ακόμη μεγαλύτερη δίνουν και οι ουκ ολίγες british folk επιρροές.
Δεν υπάρχει μέτριο κομμάτι εδώ, καθώς το concept εξελίσσεται με θαυμαστή ακρίβεια και πυκνότητα, καλύπτοντάς μας προς πάσα κατεύθυνση. Στιχουργικά, συνθετικά, παικτικά, ερμηνευτικά, και ακόμη από πλευράς ηχογράφησης παραγωγής.
Το έχουμε ξαναπεί αυτό – και θα το λέμε με πάσα αφορμή. Όταν κάτι λειτουργεί «τέλεια», είναι εμπνευσμένο δηλαδή και έχει ψυχή, τότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να ψάξεις να βρεις τρωτά σημεία. Ακόμη και αν υπάρχουν είναι άνευ σημασίας. 
Επαφή: www.prideandjoy.de

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 306

4/11/2020
«Ειδική έκδοση για τζουκ-μποξ» γράφει επάνω το δισκάκι... κι εγώ σε τζουκ-μποξ πρέπει να το πρωτάκουσα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, σ’ ένα αληθινό σκυλάδικο πίσω από την παλιά λαχαναγορά της Πάτρας. (Η φωτογραφία προέρχεται από την ομάδα στο fb “Patras Memories”). 
Η μεγαλύτερη λαϊκή φωνή, με διαφορά, που βγήκε από το 1970 και μετά, μέχρι και σήμερα.
4/11/2020
Εξαφανίστηκαν τρεις ανήλικες και οι άλλοι γράφουν ότι... κινδυνεύουνε από τις τρέχουσες συνθήκες της covid, όχι απ’ όλα τ’ άλλα!
Πόσο μ@λάκες πρέπει να ’ναι κάποιοι, πόσο ηλίθιοι, πόσο σε διατεταγμένη υπηρεσία;
Αυτά διαβάζει ο κόσμος και φτύνει και προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα...

3/11/2020
>>Κλείνουν ωδεία, σχολές χορού, σχολές ζωγραφικής κ.α μέχρι τις 30 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού<<
Αυτό το ανισόρροπο συνονθύλευμα, που αποκαλείται κυβέρνηση, χτυπώντας τον πολιτισμό στη ρίζα (σαν να είναι δάκος), κλείνει ό,τι θεωρεί περιττό και πολυτέλεια, κλείνει δηλαδή όλες τις πολιτιστικές σχολές (στο "επίπεδο αυξημένου κινδύνου"), αφήνοντας όμως την ίδια ώρα ανοιχτά σχολεία και φροντιστήρια.
Μετά μας φταίνε οι «ψεκασμένοι» και οι «Πετράκοι»...

3/11/2020
Γκρουπάρα οι Idols, ασυζητητί μέσα στα καλύτερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα όλων των εποχών. Στα δέκα, στα είκοσι, δεν έχει σημασία τώρα. Και αδικημένοι σφόδρα, γιατί στην καλύτερη ροκ εποχή τους, στις αρχές του ’70, δεν κατόρθωσαν να βγάλουν ένα LP. Εδώ διασκευάζουν, φοβερά, το Come down Jesus του Jose Feliciano από το 1971. Απίστευτη δουλειά για ελληνικό συγκρότημα σε τοποθέτηση φωνής-φωνητικά. Στη μνήμη του Νότη Λαλαΐτη...
https://www.youtube.com/watch?v=nGe2nVwhRck

3/11/2020
>>Ψευδείς ειδήσεις όμως κατασκευάζονται και από τον αστικό Τύπο (σ.σ. σώπα καημένε). Βεβαίως συχνά επακολουθεί η διάψευσις. Αλλά αυτή συνήθως μένει χωρίς αποτελέσματα για δύο λόγους:
α) Ο διαψεύδων μοιάζει με «κατηγορούμενο» που «απολογείται» και άρα δεν γίνεται πιστευτός.
β). Έως ότου δημοσιευθή η διάψευσις το ενδιαφέρον του κοινού έχει εξατμισθή και το ψεύδος έκανε ήδη τη δουλειά του.
Έχει διαπιστωθεί πως όσο πιο χοντρό είναι το εξαπολυμένο ψέμα τόσο περισσότερο «πιάνει». Αιτία αυτού του φαινομένου είναι ότι το αφελές κοινό «σκέπτεται»: «Δεν θα τολμούσαν να πουν ένα τέτοιο βαρύ πράγμα, αν δεν ήταν αλήθεια». Ή «καπνός χωρίς φωτιά δεν γίνεται». Άλλωστε όπως ήδη έχουμε αναφέρει, σημασία για την Προπαγάνδα έχει η πρώτη εντύπωσις που δημιουργείται. Και αυτήν δεν την εξαλείφει οριστικά καμμία κατοπινή διάψευσις.<<

Γεώργιος Γεωργαλάς «Η Προπαγάνδα / Μεθοδική και Τεχνική της Αγωγής των Μαζών» [Εκδόσεις Γεωργιάδης, 1967]
Από έναν ειδικό τού «λέγε-λέγε, όλο και κάτι θα μείνει».
(Τον τρώγανε στην μάπα οι Έλληνες κάμποσα χρόνια από τηλεόραση, ραδιόφωνα, περιοδικά, βιβλία κι εφημερίδες...)

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 305

3/11/2020
Πέθανε ο Νότης Λαλαΐτης, ο οργανίστας των Idols. Εδώ τον βλέπουμε από την... χίπικη φάση του γκρουπ, το 1971, είναι ο όρθιος δεύτερος από δεξιά με τα γυαλιά.

2/11/2020
Μερικά πολύ ενδιαφέροντα ευρήματα (για να καθίσεις να σκεφτείς) σε δημοσκόπηση της Kapa Researh για το τμήμα δημοσιογραφίας του ΑΠΘ, που δημοσιεύονται στην Athens Voice και που σχετίζονται με την covid-19. Αντιγράφω τρία:
>>Αν και το 98% των ερωτηθέντων τον Απρίλιο του 2020 επικροτούσε τα μέτρα ως απολύτως αναγκαία, τον Σεπτέμβριο το ποσοστό αυτό υποχωρεί στο 54%. Τον Απρίλιο του 2020, μόλις το 2% δήλωνε ότι τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση ήταν υπερβολικά. Το ποσοστό αυτό, τον Σεπτέμβριο του 2020, εκτινάσσεται στο 41%<<
>>το 85% δεν εμπιστεύεται καθόλου τα ΜΜΕ, ενώ το 65% δηλώνει ότι έχει μειωθεί η εμπιστοσύνη του προς τα ΜΜΕ μετά το ξέσπασμα της κρίσης (της covid-19)<<
>>Το 41% δεν εμπιστεύεται τους επιστήμονες υγείας, το 50% τον ΕΟΔΥ, το 52% την κυβέρνηση κ.λπ.<<

Τα νούμερα είναι συγκλονιστικά. Ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση πανικού και απελπισίας, δεν ξέρει βασικά από πού να ενημερωθεί (αυτό το 85% είναι απίστευτο νούμερο) κάτι πολύ βασικό και κρίσιμο, δεν εμπιστεύεται τους «ειδικούς» σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, οι οποίοι τον έχουν φλομώσει στα «είπα-ξείπα», ξεσκονίζοντας την πολυθρόνα του Μητσοτάκη, δεν εμπιστεύεται τους χειρισμούς της ίδιας της κυβέρνησης, που είναι τελείως ανερμάτιστοι, «ό,τι κάτσει», πάντα σε λάθος κατεύθυνση, χωρίς ίχνος αιδούς όσον αφορά στο πώς λειτουργούν μαζικά μέσα μεταφοράς, νοσοκομεία, σχολεία, άλλες ευαίσθητες δομές κ.λπ. και χωρίς ουδεμία ουσιαστική πρόνοια, για τον κόσμο της εργασίας (δηλαδή της ανεργίας), που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και χωρίς ορατή προοπτική εμπρός του...
Μετά απ’ όλα τούτα... το να χαρακτηρίσει κάποιος το 85% των Ελλήνων ή έστω τους μισούς «ψεκασμένους» είναι ή ύπατη αφέλεια, ή ύπατος ελιτισμός (που σημαίνει πως κάποιοι έχουν χάσει πλήρως την επαφή τους με την πραγματικότητα) ή ο ίδιος βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία.

1/11/2020
Και η άσχημη είδηση της ημέρας. Έφυγε από τη ζωή ο ντράμερ (και της τζαζ) και συνθέτης Γιάννης Ρενιέρης. Δεν ξέρω πόσοι τον ξέρουν. Όλοι όμως θα ξέρουν αυτό το τραγούδι του με την Ελπίδα...
https://www.youtube.com/watch?v=AP89z6bZq_E

1/11/2020
Κι επειδή έχω έμπνευση τώρα και τα ποστ πέφτουν βροχή:
>>Είναι μεγάλο κρίμα ότι ζούμε στην εποχή του «ειδικού» και ότι τον σεβόμαστε τόσο πολύ. Ένας μεγάλος ειδικός, ο Γκρεγκ Τόλαντ, ο φωτογράφος του «Πολίτη Κέιν», και ο μόνος μεγάλος κάμεραμαν που ξέρω, είπε κάποτε πως μπορούσε να με διδάξει την τέχνη του μέσα σε τέσσερις ώρες. Και το έκανε. Δεν νομίζω ότι ο ειδικός είναι θεός, όπως θέλει να τον παρουσιάζει η εποχή μας.<<
Orson Welles
Απολύτως κανέναν μεγαλύτερο σεβασμό προς τον «ειδικό», από εκείνον που οφείλουμε προς έναν απλό, σκεπτόμενο και ευαίσθητο άνθρωπο.

1/11/2020
Η συγκέντρωση στο Εφετείο, στις 7 Οκτωβρίου, με τα πάνω από 30.000 άτομα, πέρασε στο ντούκου από τους «ειδικούς», όσον αφορά στο κατά πόσον συνέβαλε στη διάδοση του κορωνιού. Τα στοιχεία δείχνουν πως η συμβολή της, στο θέμα της διάδοσης, ήταν από ασήμαντη έως ανύπαρκτη (πέραν βεβαίως της συκοφαντικής σπέκουλας από την ακροδεξιά, που επιχειρούσε για μέρες να μας πείσει για το αντίθετο). Το θέμα έγινε γαργάρα, φυσικά. Και σε σχέση με το πόσο επικίνδυνος είναι τελικά ο κορωνιός στον εξωτερικό χώρο, καθώς ήταν ένα πρώτης τάξεως crash test αυτό – ακόμη και όταν δεν τηρούνται οι αποστάσεις, όπως σε μια λαοθάλασσα. Αντιθέτως ενοχοποιούνται οι παρέες των παιδιών στις πλατείες (μία εδώ, μία πιο πέρα), συλλήβδην η εστίαση, ακόμη και σε εξωτερικό χώρο (ένα τραπέζι εδώ, ένα πιο πέρα) και άλλα φοβερά και τρομερά.
Μας κυβερνάει συν τοις άλλοις (και) ψεκασμένη alt-right. Προσωπικά είμαι πεπεισμένος γι’ αυτό.

1/11/2020
Ο κόσμος με αυτά που ακούει από τους «ειδικούς» έχει τρελαθεί. Πήγα επίσκεψη σε σπίτι, χθες, και μου είπαν να βγάλω τα παπούτσια μου, και να τα αφήσω στο χωλ, επειδή φοβόντουσαν μην τους μεταφέρω κορωνιό με τις σόλες. Τι να κάνω κι εγώ, τα έβγαλα. Για να μην δημιουργήσω θέμα. Κι ας είχα και τρύπια κάλτσα.
Μισή ντροπή δική μου και μισή δική σας... τους είπα, αλλά δεν το βρήκαν καθόλου αστείο. Ήταν τόσο τρομοκρατημένοι.

1/11/2020
Κλείνουν τις δουλειές του κόσμου με fake news και με εντελώς αμφιλεγόμενα στοιχεία, μοιράζοντας χάντρες και κομπολόγια για δήθεν ενισχύσεις. Οι απολίτιστοι, και τα μαντρόσκυλα, ενοχοποιούν τον πολιτισμό, τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία. Τη χαρά της ζωής. Χειρότεροι ψεκασμένοι από δαύτους δεν υπάρχουνε.

FRED HERSCH ένα νέο «νοσταλγικό» τζαζ άλμπουμ, ηχογραφημένο στο σπίτι τού μεγάλου πιανίστα

Για τον πιανίστα τής jazz Fred Hersch έχουμε γράψει πολλές φορές στο δισκορυχείον, μα ακόμη και στο LiFO.gr, σ’ ένα συνοπτικότερο κείμενο.
Μεγάλη μορφή της σύγχρονης τζαζ-πιανιστικής φιλολογίας, ο Hersch ηχογραφεί πολύ συχνά, και με κάθε αφορμή, είτε μόνος του, είτε σε φάση ντούο, είτε με το τρίο του, είτε με άλλους ευρύτερους σχηματισμούς (κάπως σπανιότερα αυτό).
Σ’ αυτή την τελευταία περίεργη κατάσταση που ζούμε, λόγω COVID-19, ο Hersch δεν παρέμεινε ανενεργός, και έξω από τις συνήθειές του. Εκμεταλλεύτηκε το facebook, και από το σπίτι του, κάπου στην Pennsylvania, άρχισε να ποστάρει κομμάτια, κάθε μέρα, ερμηνευμένα από τον ίδιον στο πιάνο βεβαίως, σε ένα άτυπο πρόγραμμα υπό τον τίτλο “Tune of the Day” – και τούτο, για κάμποσες εβδομάδες. Μία σύνοψη εκείνων των tracks, κι εκείνης της ατμόσφαιρας βασικά, περνά τώρα και στην δισκογραφία μέσω του άλμπουμ “Songs from Home” [Palmetto, 2020], που γράφτηκε στο σπίτι του Hersch, εννοείται, τον προηγούμενο Αύγουστο, το οποίον άλμπουμ ακολουθεί μια σειρά από άλλα σημαντικά ηχογραφήματά του των τελευταίων ετών.
Με το αγαπημένο του Steinway μπροστά και με σωρεία αναμνήσεων πίσω, ο Fred Hersch ετοιμάζει ένα τζαζ πρόγραμμα για όλα τα γούστα – και όχι μόνον για τα δικά του. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος τη λέξη «αγαπησιάρικο» ή και «νοσταλγικό», γι’ αυτό που παρουσιάζει, εδώ, ο αμερικανός μουσικός. Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεσή του ήταν να νοιώσει, πρώτα-πρώτα, καλά ο ίδιος μέσα σ’ αυτή την παράδοξη πραγματικότητα, και αυτήν ακριβώς την feel good κατάσταση να προσπαθήσει να την μεταφέρει, περαιτέρω, και προς τους ακροατές του.
Το καταφέρνει, στον απόλυτο βαθμό. Και γιατί το ρεπερτόριο είναι υπεράνω πάσης υποψίας (στάνταρντ, Glen Campbell, Joni Mitchell, παραδοσιακά, Beatles, Duke Ellington, Kenny Wheeler, Cole Porter, ένα δικό του –το θαυμάσιο “Sarabande”– και λοιπά), και γιατί πρόκειται για επιλογές, που έχουν καθορίσει συναισθηματικώς και όχι μόνον τον Fred Hersch, σε διάφορες ηλικιακές φάσεις του, και γιατί στις εκτελέσεις του υπάρχει αυτός ο καταλυτικός συνδυασμός απλότητας και μεστότητας, κάτι που το συναντάς μόνον σε μουσικούς τής (μεγάλης) κλάσης του Αμερικανού.
Επαφή: www.fredhersch.com

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020

SOLVEIG SLETTAHJELL, PEIRANI – PARISIEN, MARIUS NESET / DANISH RADIO BIG BAND, SIGGI LOCH νέες εκδόσεις της ACT Music + Vision II

SOLVEIG SLETTAHJELL: Come in from the Rain [ACT Music + Vision, 2020]
Από τις πιο εκφραστικές τζαζ τραγουδίστριες που εμφανίστηκαν αυτά τα τελευταία 25 χρόνια, σε μια χώρα, την Νορβηγία, με μεγάλη παράδοση στις γυναικείες φωνές, η Solveig Slettahjell έχει τώρα καινούριο CD στην ACT, το οποίον αποκαλείται “Come in from the Rain”. 
Σ’ αυτό το άλμπουμ, δίπλα στην εξαιρετική Slettahjell παρατάσσονται οι Andreas Ulvo πιάνο, Trygve Waldemar Fiske μπάσο και Pål Hausken ντραμς, με την τετράδα να αποδίδει βασικά διασκευές και στάνταρντ. Οπότε, σε γενικές γραμμές, θα γράφαμε για ένα pop-jazz άλμπουμ, με ερμηνείες που αποτελούν ευτύχημα (για την pop) και κοινό τόπο (για την jazz). Φυσικά, όσο και «κοινός τόπος» να είναι οι αποδόσεις τής Slettahjell, για ένα είδος μουσικής και τραγουδιού, που έχει να επιδείξει «άπειρες» σπουδαίες φωνές, δεν παύει αυτές (οι φωνές) να εντυπωσιάζουν σε επιμέρους tracks, όπως για παράδειγμα στο “You’re driving me crazy” του Walter Donaldson, με το θαυμάσιο scat, και στο “Johnsburg, Illinois”, ένα σύντομο ιδιότυπο blues του Tom Waits, το οποίον απογειώνει η Slettahjell.
Irving Berlin, Billie Holiday, Thelonious Monk, Melissa Manchester είναι μερικά πρόσωπα που τιμά η Solveig Slettahjell στο “Come in from the Rain”, έχοντας δίπλα της σπουδαίους παίκτες, σ’ ένα μικρό σχήμα συνοδείας, οι οποίοι παίζουν απλά, με ουσία, και βασικά χαμηλά, αφήνοντας τη φωνή να κάνει μόνη της παιγνίδι.
Εκπληκτικό το “‘Round midnight” της!
VINCENT PEIRANI – EMILE PARISIEN: Abrazo [ACT Music + Vision, 2020]
Πρώτα συναντήθηκαν –για την δισκογραφία λέμε–  σε άλμπουμ τού σημαντικότατου ντράμερ Daniel Humair (στις αρχές των 10s) κι έπειτα ήρθε η ACT. Αναφερόμαστε, βεβαίως, στον ακορντεονίστα Vincent Peirani και τον σοπράνο σαξοφωνίστα Emile Parisien, που βρίσκονται ξανά μαζί, μετά τα άλμπουμ “Thrill Box” (2013), “Belle Époque” (2014), “Living Being” (2015), “Sfumato” (2016), “Out of Land” (2017) κ.λπ. Βεβαίως, απ’ όλες αυτές τις συνεργασίες ντουέτο ήταν μόνον το “Belle Époque”, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει, επειδή η καλλιτεχνική σχέση Peirani-Parisien σφυρηλατείται, με πρόγραμμα, τουλάχιστον μια δεκαετία τώρα. Κορυφαίο αποτέλεσμα αυτής της συνεύρεσης μπορούμε κάλλιστα να θεωρήσουμε το παρόν άλμπουμ, που αποκαλείται “Abrazo”, μια πρωτότυπη και γενικώς θαυμάσια, για να μην πούμε εκπληκτική δουλειά, που περιέχει original tracks και διασκευές, και που φανερώνει το υψηλότατο επίπεδο τούτων των δύο μουσικών. Συνέπεια αυτού είναι, οπωσδήποτε, η μαγική-μυσταγωγική ατμόσφαιρα που υφαίνεται στο “Abrazo”, ένα άλμπουμ που έχει τη δύναμη να σε μεταφέρει... σε άλλες σφαίρες.
Οι Peirani-Parisien δεν παίζονται! Βασικά οι άνθρωποι είναι ασύλληπτοι, καθώς με δύο μόλις όργανα και με δίχως έξτρα βοήθειες, στουντιακό μανιπουλάρισμα κ.λπ. κατορθώνουν να δαμάσουν ένα περίεργο ρεπερτόριο (από Jelly Roll Morton και Astor Piazzolla, μέχρι Kate Bush και «προσωπικά» συνθέματα), εκτοξεύοντάς το στο αχανές.
Συναρπαστικό άκουσμα, το δίχως άλλο, που απαρτίζεται μόνον από αριστουργήματα, πρωτότυπα (“Memento”, “Nouchka”) ή διασκευές (“Fuga y mysterio” του Piazzolla), τα οποία εναλλάσσονται μαεστρικά και εκτελούνται με ασυναγώνιστο πάθος και σφοδρότητα.
MARIUS NESET / DANISH RADIO BIG BAND: Tributes [ACT Music + Vision, 2020]
Ουκ ολίγες φορές έχουμε αναφερθεί σε άλμπουμ τού νορβηγού σαξοφωνίστα της jazz Marius Neset. Και δεν είναι μόνον τα προσωπικά του φυσικά, όπως το “Viaduct” με την London Sinfonietta [ACT, 2019] ή το “Circle of Chimes” [ACT, 2017], μα ακόμη και οι συνεργασίες του, οι παρουσίες του σε δίσκους άλλων (Cæcilie Norby, Morten Schantz κ.ά.). Ο 35χρονος Neset, που τον έχουμε δει και στην Ελλάδα, είναι ένας από τους δημιουργικότερους ευρωπαίους σαξοφωνίστες (τενόρο και σοπράνο) της πιο νέας γενιάς – και είναι κάτι αυτό που δεν παραλείπει να το αποδεικνύει, κάθε φορά, με κάθε νέο άλμπουμ του.
Στο έσχατο “Tributes”, που δεν αποτελεί tribute σε κάποιους, αλλά μάλλον σε κάτι, ο Marius Neset συνεργάζεται με την σχεδόν 20μελή Danish Radio Big Band (υπό την Miho Hazama), παρουσιάζοντας μια σειρά δικών του συνθέσεων, οι οποίες σχετίζονται με την επιστροφή του στα πάτρια – καθώς για χρόνια ο νορβηγός μουσικός ζούσε και δημιουργούσε στην Δανία. Και κάπως έτσι, στο “Tributes”, καταγράφεται μία πρώτη «τιμή», προς την χώρα που τον φιλοξένησε τόσα χρόνια, την χώρα που έζησε την μισή και πλέον ζωή του και στην οποία καταξιώθηκε ως τζαζίστας, αλλά και μια δεύτερη («τιμή») προς την πατρίδα του, η οποία θα τον υποδεχθεί.
Μια συνεργασία, λοιπόν, μ’ αυτήν την άψογη δανική big band ήταν ό,τι έπρεπε για τούτο τον αποχαιρετισμό, καθώς –και όπως από την ακρόαση αποδεικνύεται– το υλικό τού “Tributes” είναι εξαιρετικό, δείγμα και αυτό της παικτικής ευστροφίας του Neset, o οποίος κατορθώνει, μέσα από τις λίγες σχετικώς και μέσης διάρκειας συνθέσεις του, να φανερώσει όλα εκείνα που τον «έχτισαν» ως μουσικό, τις επιρροές του δηλαδή από την jazz, το rock και την κλασική μουσική χοντρικώς, σ’ έναν «κρυφό» συνδυασμό που «σκοτώνει».
Ειδικώς με τα τρία τελευταία tracks του άλμπουμ, τα “Children’s day part 1”, “Part 2” και “Part 3” (η Ημέρα του Παιδιού είναι γιορτή στην Νορβηγία), τα... VUμετρα «χτυπάνε κόκκινο», με τον Neset να παίζει έξοχα, γκρουβάτα, soli με δυναμισμό και έπαρση (φοβερό το κλείσιμο με το “Children’s day part 3”) και με τους άξιους σολίστες τής ορχήστρας (όπως τον κιθαρίστα Per Gade, τον βαρυτονίστα Andres Gaardmand και όλους τους υπολοίπους) να πετάνε «φωτιές».
SIGGI LOCH: A Life in the Spirit of Jazz [ACT Music + Vision, 2020]
Το διπλό αυτό CD είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή, ιδιοκτήτη και παραγωγό της ACT Music + Vision, τον Siggi Loch (ή Siegfried E. Loch όπως τον ξέραμε παλαιότερα). Μάλιστα, ο ίδιος ο Loch έχει κάνει και την επιλογή των κομματιών στο “A Life in the Spirit of Jazz”, τα οποία αφορούν στην 60χρονη σχεδόν πορεία του στη μουσική – καθώς, και ως γνωστόν θα πούμε, ο Loch δεν ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική στα χρόνια του ’90 (ίδρυσε την ACT το 1992).
Αρκετοί θα γνωρίζουν π.χ. την επαφή του Loch με την krautrock και ευρύτερη γερμανόφωνη σκηνή (είναι στα credits του “Yeti” των Amon Düül II, ως musical assistance, ως παραγωγός στο πρώτο LP των Krokodil κ.λπ.), κάποιοι θα ξέρουν οπωσδήποτε την επαγγελματική σχέση του με τον σαξοφωνίστα Klaus Doldinger (Doldinger και Loch συμπορεύτηκαν σε πολλούς και διαφορετικούς δίσκους, από το 1963 και τα άλμπουμ του Doldinger εκείνης της χρονιάς, μέχρι άλμπουμ με τους Motherhood και τους Passport στα seventies πια), ενώ ορισμένοι θα ξέρουν και την σχέση του Siggi Loch με την σκηνή του Star-Club στο Αμβούργο (βλ. Beatles κ.λπ.) και της εταιρείας που ξεπήδησε από ’κει, για να στεγάσει συγκροτήματα όπως οι Rattles, οι Searchers, οι Ian & The Zodiacs, οι Remo Four και δεκάδες άλλα.
Όλα αυτά μπαίνουν σε μια σειρά και συναπαρτίζουν το track list αυτού του απολαυστικού 2CD, που περιέχει 28 κομμάτια συνολικώς (14 ανά CD), όλα παραγωγές ή από παραγωγές του Loch, πλην μιας εξαίρεσης. Του πρώτου-πρώτου track “Summertime” στην εκτέλεση του Sidney Bechet από το 1940 (η χρονιά που γεννήθηκε ο Loch). Η version αυτή υπήρξε η αιτία για να εισχωρήσει και η jazz στα ακούσματα και τα ενδιαφέροντα του νεαρού Loch, όταν 16άρης, το 1956, είχε παρακολουθήσει ένα live του γίγαντα Bechet στο Ανόβερο.
Στο πρώτο CD, που είναι το «ιστορικό», το... rock, το groovy και το fusion ακούγονται ανάμεσα σε άλλα και οι Klaus Doldinger Quartett, George Gruntz, Attila Zoller Quartet, Volker Kriegel Quartet, Larry Coryell & Philip Catherine, The Remo Four, John Lee Hooker (από το American Folk Blues Festival), The Motherhood κ.ά.
Στο δεύτερο CD καταγράφονται επιλογές από τον κατάλογο της ACT – όλα αυτά τα ονόματα, που πρωταγωνιστούν στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο τζαζ στερέωμα τα τελευταία 28 χρόνια. Nils Landgren, Iiro Rantala, Ulf Wakenius, Vincent Peirani, Bugge Wesseltoft, Michael Wollny, e.s.t κ.ά.
Το ξαναλέμε. Η απόλαυση είναι αυτό που μετράει εδώ. Και αυτή ακριβώς η απόλαυση είναι που πιάνει πολύ υψηλά νούμερα...
Η ACT Music + Vision εισάγεται από την AN Music 

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2020

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 60 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου αρχιμουσικού – η σχέση του με την τζαζ, τα δικά του σχετικά κείμενα και οι ηχογραφήσεις του

«Εκείνος, που –όπως εγώ– περιπλανιέται χρόνια και χρόνια μέσα στο δάσος της μουσικής, και που του δόθηκε το προνόμιο να υπηρετεί σαν φύλακας των γιγαντιαίων δέντρων, έχει χρέος όχι μόνο να φροντίζει για τα δέντρα αυτά, αλλά επίσης να αφιερώνει χρόνο, προσπάθειες και στοργή για εκείνα που ακόμη αγωνίζονται να βρουν τη θέση τους κάτω από τον ήλιο. Είναι ένα καθήκον που πρέπει να αναλαμβάνει κανείς με ενθουσιασμό, μερικές φορές ακόμη και ενάντια στην κοινή επίκριση».
Δημήτρης Μητρόπουλος

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος (Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 1896 – Μιλάνο, 2 Νοεμβρίου 1960), υπήρξε, κατά κοινή ομολογία, σημαντικότατος συνθέτης και πιανίστας και βεβαίως αξεπέραστος διευθυντής ορχήστρας (αρχιμουσικός). Περαιτέρω υπήρξε υπόδειγμα καλλιεργημένου και πνευματικού ανθρώπου, μια μεγάλη προσωπικότητα, όπως τούτο διαφαίνεται περαιτέρω από τα γραπτά, τις επιστολές και τα ποικίλα κείμενά του.
Ο Δημήτρης Μητρόπουλος ζούσε για την μουσική – και προϊόντος του χρόνου ζούσε μόνον για την διεύθυνση ορχήστρας, έχοντας αφήσει στο περιθώριο ή και εγκαταλείψει πλήρως άλλες σημαντικότατες διαστάσεις του (του πιανίστα και του συνθέτη).
Πηγή: The New York Public Library
Σκοπός του ήταν η αναδημιουργία, απαράμιλλη και ασύλληπτη από κριτικούς και κοινό, κορυφαίων έργων τής κλασικής μουσικής φιλολογίας, μέσω των διευθύνσεών του, παράλληλα με την μόνιμη και συνεχή πίστη του πως η «μουσική είναι μία» (η «σοβαρή» πλευρά της μουσικής, που υπηρετούσε ο ίδιος, αλλά όχι μόνον) και πως κάθε σύγχρονο (της εποχής του) ρεύμα, κάθε ιδιαιτερότητα, κάθε συνθετική ιδιοτυπία, έπρεπε να βρίσκει, και αυτή, παράλληλα με τα κλασικά των κλασικών, τη δική της θέση μεταξύ των έργων που θα αποφάσιζε να διερευνήσει και να διευθύνει. Όπως σημειώνει και ο μελετητής του έργου του Απόστολος Κώστιος:
«(Τον Δημήτρη Μητρόπουλο) τον αδικεί ο χαρακτηρισμός του σαν “σπεσιαλίστ” της μοντέρνας μουσικής, που αρκετές φορές μάλιστα διατυπώνεται με την αντιθετική έννοια, ότι δεν ήταν “σπεσιαλίστ” για το παλαιότερο ρεπερτόριο, για τα έργα δηλαδή των ρομαντικών και κλασικών συνθετών. Αν στη λέξη “σπεσιαλίστ” δώσουμε την έννοια του ειδικού, τότε ο χαρακτηρισμός δεν είναι εύστοχος, διότι ο Μητρόπουλος περιλάμβανε στα προγράμματά του έργα κάθε εποχής και στυλ. Αν πάλι λέγεται με την έννοια ότι στα έργα με προχωρημένα ιδιώματα έδειχνε τον καλύτερο εαυτό του, τότε αγνοείται ένα σημαντικό μέρος των ερμηνευτικών του επιδόσεων σε έργα τού “καθιερωμένου” ρεπερτορίου».
Δημήτρης Μητρόπουλος «25 χρόνια από το θάνατό του» [Επτάλοφος, 1985]
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/articles/music_articles/301521/dimitris-mitropoylos-60-xronia-apo-ton-thanato-toy-megaloy-arximoysikoy

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 304

1/11/2020
Απαίτηση, διαταγή, κλεισίματος επιχείρησης, για οποιονδήποτε λόγο, για ένα μήνα (τώρα τον Νοέμβριο) ή για περισσότερους (την άνοιξη), σημαίνει τα εξής.
Πρώτον, ανατρέχεις, ως κράτος, στον περυσινό Νοέμβριο ας πούμε και κοιτάς τα καθαρά έσοδα της επιχείρησης, τα οποία και αποδίδεις στον επιχειρηματία πάραυτα. Δεύτερον, βλέπεις τις μηνιαίες υποχρεώσεις του σε τρίτους (προμηθευτές, τράπεζες κ.λπ.), τις οποίες επίσης καλύπτεις στο ακέραιό τους πάραυτα. Τρίτον καλύπτεις σε ποσοστό 100% μισθολογικό και μη μισθολογικό κόστος όλων των εργαζομένων της επιχείρησης. Και όλο αυτό το πακέτο το αποδίδεις, εννοείται, «μπροστά». Την πρώτη μέρα του μήνα, για τον οποίον απαιτείς την παύση της επιχείρησης.
Οτιδήποτε άλλο αποτελεί στέρηση πόρων επιβίωσης (δηλαδή έγκλημα), που επιβάλλεται με φασιστική βία.

31/10/2020
To είχε παιδί στη γειτονιά αυτό το παιχνίδι, και το είχα παίξει πιτσιρίκι. Κι ένα σωρό κι ακόμη. Τα επιτραπέζια ήταν τότε όπως είναι σήμερα τα ηλεκτρονικά (για τα παιδιά). Όλη τη μέρα με τέτοια ασχολούμασταν. Εμένα μου άρεσαν πολύ. Και το καλύτερο όλων ήταν το Στρατέγκο, που έμοιαζε αμυδρά με το Σκάκι, αλλά ήταν πιο συναρπαστικό. Και η Μονόπολη, που την βαριόμουνα, και η Ναυμαχία και η Μάχη και άλλα πολλά. Και αυτά που επιβίωσαν πιο πολλά χρόνια, σαν τον Γκρινιάρη, το Φιδάκι και τον Φωτεινό Παντογνώστη.
Στη μνήμη του Σην Κόννερυ λοιπόν, όπως τον λέγαμε και τον γράφαμε τότε. Το Σον για μένα είναι τελείως ξένο...

31/10/2020
Προσκυνήστε αυτή τη φωτογραφία από το 1965 και αφήστε να κυλήσει κι ένα δάκρυ για τον (και) ντράμερ, με το κερκυραϊκό συγκρότημα Greens, Κώστα Γεωργάκη.
Ο Γεωργάκης λίγα χρόνια αργότερα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1970, φοιτητής τότε στην Ιταλία, στη Γένοβα, όρθιος, με τα χέρια ανοιχτά, διαμαρτυρόμενος για την χούντα των συνταγματαρχών, έβαλε φωτιά στα βρεγμένα από βενζίνη ρούχα του, στην πλατεία Ματτεότι της ιταλικής πόλης, και καθώς οι φλόγες τον τύλιγαν φώναξε «Ζήτω η Ελεύθερη Ελλάδα».

30/10/2020
Βρε, βρε, τι βρίσκει άμα ψάχνεις κανείς! Κελεπούρια...

29/10/2020
Το πρώτο “Velvet mornings”, το καλό, το βραζιλιάνικο, από το 1972, μήνες πριν το λαμέ ευρωπαϊκό. Στο Ρίο το είχε πρωτοπεί ο Ντέμης, στο φεστιβάλ, εκπροσωπώντας την Ελλάδα και είχε έρθει τρίτος. Δείτε στα σχόλια και την ζωντανή εμφάνισή του...
https://www.youtube.com/watch?v=8Oq08P1ZN-g

29/10/2020
Υπάρχει μια ολοφάνερη προσπάθεια από το ακραίο κέντρο, όπως και από κάποιες άλλες εξω-ακροκεντρώες δυνάμεις (αμελητέες όμως), να ταυτιστούν, όσοι ασκούν κριτική στην μητσοτακική διαχείριση τής covid-19, με το λεγόμενο «κίνημα των πλατειών», το κίνημα για το «όχι» στο δημοψήφισμα του Τσίπρα και τα ανάλογα. Οποιαδήποτε έκφραση προβάλλει μια διαδικασία σκέψης, που αρνείται τα κίβδηλα, παραπλανητικά και κατά βάση ολοκληρωτικά αφηγήματα τού τύπου «όλοι μαζί τα φάγαμε», «όλοι μαζί μπορούμε», όλοι «μένουμε σπίτι» κ.λπ. είναι στο στόχαστρο (κοινώς συκοφαντείται) αυτής της απολύτου μειοψηφούσας στην κοινωνία δράκας (με τα τελείως ξεπουλημένα και ανήθικα κίνητρα), που υπερασπίστηκε μετά μανίας όλην αυτή την ανυπολόγιστη καταστροφή, που βίωσε η χώρα την προηγούμενη δεκαετία.