ROBERT LEVIN, VALENTIN SILVESTROV / KYIV CHAMBER CHOIR / MYKOLA HOBDYCH, CAROLIN WIDMANN τρία άλμπουμ των ECM New Series

ROBERT LEVIN: Wolfgang Amadeus Mozart / The Piano Sonatas on Mozart’s fortepiano [ECM New Series, 2022]
Το άλμπουμ αυτό, με τις πιανιστικές σονάτες του Wolfgang Amadeus Mozart, ξεφεύγει από τα πρόδηλα ενδιαφέροντα του blog και γι’ αυτό, το μόνο που πρέπει και οφείλουμε να κάνουμε είναι να μεταφέρουμε, εδώ, το σχετικό κείμενο της ECM, που λειτουργεί και σαν δελτίο Τύπου:

«Πρόκειται για την πρώτη πλήρη ηχογράφηση των πιανιστικών σονατών του W.A. Mozart, ερμηνευμένες στο πιάνο του συνθέτη (Anton Walter, 1782). Αυτό το ολοκληρωμένο έργο, σε box-set των 7 CD, περιλαμβάνει επίσης και κάποια ημιτελή κομμάτια του αυστριακού συνθέτη, τα οποία ολοκληρώθηκαν από τον αμερικανό πιανίστα, και μελετητή του έργου του W.A. Mozart, Robert Levin ο οποίος έλαβε περαιτέρω υπ’ όψιν του την ιδιωματική γραφή του Mozart και τους συνθετικούς μανιερισμούς της εποχής. Οι ερμηνείες του Robert Levin στις σονάτες για πιάνο είναι επίσης ενημερωμένες σε σχέση με τους τρόπους της Πρώτης Βιεννέζικης Σχολής, συμπεριλαμβανομένων και των αυτοσχέδιων στοιχείων, όπως και των διακοσμήσεων στις επαναλήψεις. Οι ηχογραφήσεις συνοδεύονται από ένα booklet 100 σελίδων, που περιλαμβάνει ένα εκτενές δοκίμιο για τις σονάτες του διευθυντή του Πανεπιστημίου Mozarteum του Σάλτσμπουργκ και ειδικό στο “μοτσάρτιο” ρεπερτόριο Ulrich Leisinger, καθώς κι ένα σημείωμα του ερμηνευτή Robert Levin, μαζί με χειρόγραφα, παρτιτούρες και άλλα».

VALENTIN SILVESTROV / KYIV CHAMBER CHOIR / MYKOLA HOBDYCH: Maidan [ECM New Series, 2022]
Επίσης από το δελτίο Τύπου: 

«Με το “Maidan”, ο Valentin Silvestrov συνεχίζει τη μακρόχρονη συνεργασία του με την ECM, παρουσιάζοντας αυτή την φορά ένα πρόγραμμα χορωδιακής μουσικής που είναι και επίκαιρο και αγαπητό του ουκρανού συνθέτη. Όπως συνέβη με τα άλμπουμ του “Sacred Songs” και “Sacred Works”, το “Maidan” απαθανατίζει τη σύνθεση του Silvestrov για φωνητικό σύνολο, συλλαμβάνοντας την Χορωδία Δωματίου του Κιέβου, υπό τον Mykola Hobdych, σε μια παθιασμένη ερμηνεία στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μιχαήλ στο Κίεβο, το 2016. Ο Silvestrov, που έχει αφήσει το σπίτι του στο Κίεβο, από την άνοιξη του ’22 και μετά από μισόν αιώνα, συνέθεσε το “Maidan 2014”, έναν “κύκλο των κύκλων”, στον απόηχο του Euromaidan – του κύματος διαδηλώσεων το 2014. Αποτελούμενο από λειτουργικά αποσπάσματα και στίχους του ουκρανού ποιητή Taras Shevchencko, το “Maidan” προσφέρει πληθώρα μελωδιών, ύμνους και ψαλμωδίες. Στο booklet, ο Silvestrov επισημαίνει πώς “δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως το συμβολικό κρεσέντο και το τέλος του κύκλου Maidan 2014 είναι ένα ήσυχο νανούρισμα. Γιατί δεν είμαι ούτε σε θέση ούτε επιθυμώ να αντιγράψω τον θόρυβο αυτού του τρομερού πολέμου. Αντίθετα, θέλω να δείξω πόσο εύθραυστος είναι ο πολιτισμός μας. Προσπαθώ, με τη μουσική μου, να προστατεύσω και να διατηρήσω έστω και μια μέρα ειρήνης”. Το άλμπουμ κυκλοφορεί, καθώς ο Silvestrov γίνεται 85 ετών».
Να προσθέσουμε μόνον από το “Maidan”, πέραν των τεσσάρων κύκλων, με τα 15 tracks συνολικώς, περιλαμβάνει και τα έργα του Valentin Silvestrov “Four Songs”, “Diptych” και “Triptych”.

CAROLIN WIDMANN: L’Aurore [ECM New Series, 2022]
Παλαιά γνώριμη των ECM New Series (2008), η γερμανίδα βιολίστρια Carolin Widmann έχει νέο άλμπουμ, το οποίον αποκαλεί “L’Aurore” (ηχογραφημένο στο Auditorio Stelio Molo RSI, του Λουγκάνο, τον Ιούλιο του 2021).
Στο άλμπουμ αυτό η Widmann παρουσιάζει έργα-συνθέσεις των Hildegard von Bingen (1098-1179), George Enescu (1881-1955), George Benjamin (γενν. 1960), Eugène Ysaÿe (1858-1931) και J.S. Bach (1685-1750), ανοίγοντας το πρόγραμμά της με μια φωνητική σύνθεση, την οποία, μάλιστα, μεταγράφει για βιολί δύο φορές, τοποθετώντας την στις θέσεις 1 και 5 (λέμε για το αντίφωνο “Spiritus sanctus vivificans vita” της Hildegard von Bingen), για να κλείσει, στην θέση 6, με την καθαρά βιολιστική “Partita No. 2 in D Minor BWV 1004” του J.S. Bach.
Ειδικού ενδιαφέροντος, άψογη έκδοση, χαρακτηριστική δηλαδή των ECM New Series, που περιλαμβάνει και booklet με συνέντευξη της Carolin Widmann (σε γερμανικά και αγγλικά) στον ελβετό μουσικολόγο Max Nyffeler, στην οποίαν εξηγούνται, αναλυτικά, όλες οι επιλογές της γερμανίδας βιολίστριας.
 
Οι ECM New Series εισάγονται στην Ελλάδα από την AN Music

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΑΧΑΡΕΛΛΗΣ κείνο που μένει τελικά

Από κάποια συμφραζόμενα λόγων, που καταγράφονται σ’ ένα μικρό σημείωμα στο booklet, ο Γιάννης Ζαχαρέλλης πρέπει να είναι γύρω στα 35 με 40. Το λέμε αυτό για να δείξουμε πως δεν πρόκειται για κάποιον νέο ή πρωτοεμφανιζόμενο τραγουδοποιό και πως τα τραγούδια που καταγράφονται εδώ, στο CD «Κείνο που μένει τελικά» [Μουσική Βαλίτσα, 2022], δεν μπορεί να είναι τα παρθενικά του.
Να πούμε, λοιπόν, πως και τα εννέα tracks τούτου του άλμπουμ έχουν μουσικές του Γ. Ζαχαρέλλη, στίχους των Γιώργου Κ. Καραγιάννη (έξι) και Γ. Ζαχαρέλλη (3) και ερμηνείες από τους Γ. Ζαχαρέλλη (τα περισσότερα), ενώ σε κάποια ακούγονται, είτε με φωνές είτε με φωνητικά, και οι Μαρία Λαχανά, Μέλη Χατζηαθανασίου-Καρακάση, Μαρία Κηλαηδόνη και Αθηνά Κοτρίδη.
Στο δίσκο συμμετέχουν επίσης αρκετοί μουσικοί σε όλα τα βασικά όργανα, ενώ ακούγονται επίσης βιολί, μαντολίνο, λίγο μπουζούκι, κρουστά, hammomd κ.λπ.

Το ύφος είναι κάπως... απροσδιόριστο εδώ. Δεν είναι ούτε rock, ούτε «έντεχνο», ούτε μπαλαντικό, ούτε folk, ούτε απλώς ηλεκτρικό κ.λπ. Είναι λίγο απ’ όλα και βασικά κάθε τραγούδι, αν εξαιρέσεις ορισμένες κιθαριστικές σταθερές, διαφέρει από το προηγούμενό του.
Βασικά ο Γ. Ζαχαρέλλης γράφει ενδιαφέρουσες μελωδίες (μερικά τραγούδια του μου θύμισαν Δημήτρη Λάγιο και δεν ξέρω γιατί), ενώ και οι ερμηνείες του, παρότι είναι κάπως «ασταθείς», είναι προτιμότερες από εκείνες των άλλων ερμηνευτών, καθότι είναι οι μόνες που διαθέτουν ένα κάποιο ύφος.
Σε γενικές γραμμές δεν μπορούμε να πούμε πως το «Κείνο που μένει τελικά» μάς «κράτησε» γερά – καθώς ακόμη και μετά από την δεύτερη ή και την τρίτη ακρόαση δυσκολεύεσαι να εντοπίσεις τα ενδεχόμενα χαρίσματά του.
Υπάρχουν δυο-τρία κομμάτια που οπωσδήποτε ξεχωρίζουν, όπως τα «Φέρε», «Άγγελος πεπτωκώς» και «Ο ήχος του ονείρου», αλλά χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια στους στίχους, που παραείναι αναμενόμενοι, και στις ερμηνείες (ίσως ένας επαγγελματίας τραγουδιστής, εδώ, να αποτελεί την λύση).
Επίσης, τα μέρη με τις ακουστικές και τις κλασικές κιθάρες είναι προτιμότερα από τα «πιο βαριά» ενοργανωμένα και ίσως θα άξιζε ο Γ. Ζαχαρέλλης να επενδύσει σε αυτό. Στον ακουστικό ήχο εννοώ.
Επαφή: yanniszaha@gmail.com

MAJOR PARKINSON, BRENNENSTUHL, HAVEN OF ECHOES νέα άλμπουμ από prog ευρωπαϊκά γκρουπ

MAJOR PARKINSON: Valesa – Chapter I: Velvet Prison [Apollon Records, 2022]
Πολύ παράξενη μπάντα αυτοί οι Major Parkinson (μερικά από τα μέλη είναι οι Linn Frøkedal, Jon Ivar Kollbotn, Lars Christian Bjørknes και Eivind Gammersvik) από την πόλη Bergen της Νορβηγίας.

Ακούγοντας “Bergen”, σήμερα, και σε σχέση πάντα με την μουσική, το μυαλό μας πάει κατ’ ευθείαν στην ακμάζουσα prog rock σκηνή της πόλης, με τα πάμπολλα συγκροτήματα (για πολλά εξ αυτών υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον), και κάτι τέτοιο δεν είναι άστοχο οπωσδήποτε. Δεν είναι άστοχο, αν θέλετε, και σε σχέση με τους Major Parkinson – μια μπάντα, που αν και δεν μπορείς να την πεις ακραιφνώς progressive, κατακρατεί, σε κάθε περίπτωση, πολλά στοιχεία και από εκεί.
Ας πούμε, λοιπόν, πως οι Major Parkinson δεν είναι καινούριοι στον χώρο. Υπάρχουν σχεδόν 20 χρόνια, ενώ, βάσει discogs, έχουν κυκλοφορήσει, μέχρι σήμερα, έξι άλμπουμ, με το τελευταίο τους να είναι το “Valesa – Chapter I: Velvet Prison”, που τώρα θα μας απασχολήσει.
Οι επιρροές των Major Parkinson θα μπορούσε να σχετίζονται με τους Queen ας πούμε, τους ύστερους Yes ή ακόμη και με το οπερατικό rock του Andrew Lloyd Weber. Τα σύνθια, βασικά, πρωταγωνιστούν, όπως πρωταγωνιστούν και οι φωνές – ανδρικές και γυναικείες, με τις συνθέσεις να διατηρούν μια κάποια πολυπλοκότητα, στην αποτύπωσή τους, η οποία όμως μετριάζεται από το γεγονός πως στο άλμπουμ καταγράφονται 17 tracks συνολικώς (πολλά δηλαδή), με διάρκειες από 1:12 έως 6:57 (με αρκετά τρίλεπτα και τετράλεπτα κομμάτια ανάμεσα).
Στο “Valesa – Chapter I: Velvet Prison” έχουμε έναν ήχο με πολλούς mid-seventies art-rock υπαινιγμούς, μα και με κάποια eighties ποπ στοιχεία (Madonna π.χ.), και βασικά ακούμε να «απλώνεται» ένα concept, που περιστρέφεται γύρω από την δεκαετία του ’80, το zeitgeist των eighties.
Ενδιαφέρουσα οπωσδήποτε η απόπειρα να επενδυθεί ηχητικά και στιχουργικά, το όραμα μιας ολάκερης δεκαετίας, που φαίνεται να επηρεάζει περισσότερο το σήμερα, απ’ όσο τα sixties ή τα seventies, και τολμηρή η πρόταση των Νορβηγών, να δώσουν σ’ αυτή την απόπειρα μιαν αίσθηση «έργου», που να ρέει και που να συναρπάζει (τουλάχιστον κατά τόπους).
Επαφή: www.majorparkinson.com, www.apollonrecords.no

BRENNENSTUHL: No [Tonzonen Records, 2022]
Ένα όχι πολύ γνωστό γερμανικό συγκρότημα, οι Brennenstuhl, από την πόλη Augsburg, έχουμε εδώ, ένα συγκρότημα, που δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενο, και που θέλει, ως φαίνεται, να κάνει μια σύγχρονη... ροκ διαφορά, ανακατεύοντας ποικίλα στυλ και δημιουργώντας το δικό του ύφος.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως μέλη των Brennenstuhl είναι οι Eva Welz φωνή, σαξόφωνα, κρουστά, Anjo Gruber κιθάρες, φωνητικά, Christoph “Zeise” Zeitner ντραμς και Mu Brzoska μπάσο και πως η πιο καινούρια δουλειά τους, που αποκαλείται “No”, είναι ζωντανά ηχογραφημένη στην πόλη Vieth, τον Σεπτέμβριο του 2021.
Οι Brennenstuhl παίζουν ένα είδος rock, που δανείζεται στοιχεία από το krautrock και το γερμανικό progressive, έχοντας την jazz και το rhythm n’ blues κάπως ως βασικές αναφορές τους.
Είναι πολλά τα μέτωπα, που ανοίγουν οι Γερμανοί. Γιατί ναι μεν τα ορχηστρικά κομμάτια τους, ή τα μέρη από τα ορχηστρικά τους είναι άκρως ενδιαφέροντα, αλλά τα τραγούδια κάπως αποπροσανατολίζουν το άκουσμα, δίνοντάς του μιαν «αμερικανίλα», που δεν κολλάει, που δεν του πάει.
Αν και η φωνή της Eva Welz είναι καλή και κάπως «μαύρη» (ελαφρώς έστω), και πλασάρεται ως το πρωταρχικό προσόν των Brennenstuhl, νομίζουμε πως τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα γι’ αυτούς, χωρίς τις λοξοδρομήσεις προς μιαν αφήγηση κάπως r&b, με την πιο σύγχρονη έννοια (τύπου Erykah Badu ας πούμε), διατηρώντας τα πιο seventies στοιχεία σε πρώτη ζήτηση.
Θέλουμε να πούμε πως κομμάτια σαν το “Xpress yourself” τα θεωρούμε κάπως «έξω» από το κυρίαρχο, εδώ, πλαίσιο – που είναι, χοντρικά, ένα «υγιές» ανακάτεμα της jazz με το rock – υπό ροκ όρους όμως. Παράξενοι... τουλάχιστον.
Επαφή: www.tonzonen.de

HAVEN OF ECHOES: The Indifferent Stars [Private Pressing, 2022]
Ντουέτο είναι οι Haven of Echoes, καθώς αποτελούνται από τον Paul Sadler (στίχοι, φωνή, κιθάρες σ’ ένα track) και τον Andreas Hack (συνθέσεις, ενορχήστρωση, παραγωγή, διάφορα όργανα). Οι μουσικοί δεν είναι άγνωστοι. Ο Sadler προέρχεται από τους βρετανούς «μεταλλικούς» Spires, ενώ ο Hack από τους γερμανούς προγκρεσιβάδες Frequency Drift. Αυτοί οι δύο, ως βασικοί, ενώνονται με την Nerissa Schwarz (συνθέτει ένα track, παίζοντας ηλεκτρική άρπα, πλήκτρα) και με τον Wolfgang Ostermann, που χειρίζεται ντραμς. Έτσι, το “The Indifferent Stars”, που είναι ανεξάρτητη παραγωγή, είναι ένα πλήρες άλμπουμ (CD και digital), από κάθε άποψη – ένα άλμπουμ, που, όμως, δεν είναι εύκολο να περιγραφεί.
Αν και, χοντρικά, μπορείς να το εντάξεις (με αστερίσκους) στο περιβάλλον του σύγχρονου progressive, στην πράξη εκείνο που ακούς είναι κάτι άλλο, κάτι ιδιαίτερο.
Κατ’ αρχάς δίνεται μεγάλο βάρος στα φωνητικά, που διαθέτουν μια «μεταλλική» χροιά στο βάθος –αυτό περισσότερο το νοιώθεις–, αλλά εδώ ακούγονται πιο θεατρικά, με τις μουσικές να ηχούν και κάπως rock-ambient, cinematique και τα ανάλογα.
Και ναι, ενδιαφέρονται γι’ αυτό που αποκαλούμε «ατμόσφαιρα» οι Haven of Echoes, παρότι τα high-pitched vocals του Sadler σε προσγειώνουν πάραυτα σε κάτι περισσότερο... φθαρτό.
Σίγουρα το “The Lord Giveth”, με την πιο ενεργή παρουσία της Nerissa Schwarz, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον track, κάπως σκοτεινό στο άπλωμά του, αλλά το... σκότος, γενικώς, είναι και αυτό ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του “The Indifferent Stars”, οπότε δεν γεννάται θέμα.
Το μακρύ στο χρόνο “Let them in” (διαρκεί πάνω από δώδεκα λεπτά) συνοψίζει τα χαρίσματα αυτού του γκρουπ, που είναι επικά και λυρικά-υποβλητικά στον αυτό βαθμό, σχεδόν μαθηματικώς μοιρασμένα.
Επαφή: www.havenofechoes.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 467

4/10/2022
Κάποιοι γελοίοι και κάποιες γελοίες επιχειρούν να μας περάσουν τον μπαρμπαΖάχο τον «σωματέμπορα» (έτσι τον αποκαλούσε ο Ζαμπέτας), για ευπατρίδη! Ποιον, αυτόν που σιχαινόταν την μισή ελληνική Ιστορία, αυτήν της καθ’ ημάς Ανατολής, και που αποκαλούσε, έως τα βαθιά γεράματά του, τους μισούς Έλληνες «συμμορίτες».

3/10/2022
Ένα θέμα που δεν εθίγη σε σχέση με τον Κόκοτα είναι το ότι ήδη από τα μέσα του ’68 είχε ευμεγέθεις φαβορίτες και μαλλιά. Ενώ από το ’69, όταν τα μαλλιά του είχαν μακρύνει πλέον αρκετά, είναι σίγουρο πως θα τον ζήλευαν όλοι όσοι έκαναν ροκ τότε στην Ελλάδα.
Φυσικά, ο Κόκοτας, λόγω τεράστιας επιτυχίας και υψηλών γνωριμιών είχε το «ελευθέρας» από το στρατιωτικό καθεστώς, από πολύ νωρίς, να κυκλοφορεί όπως γουστάρει. Και όταν λέω «πολύ νωρίς», λέω από το 1968, όταν το μακρύ μαλλί ήταν κάτι σπάνιο.
Άνοιξε λοιπόν ένα δρόμο ο Κόκοτας και σε σχέση με όσους έπαιζαν ροκ τότε, να πάρουν το θάρρος και ν’ αρχίσουν κι εκείνοι ν’ αφήνουν σιγά-σιγά μαλλιά και φαβορίτες, ώστε το 1971 πια να ήταν έτοιμοι rockers και ροκάδες.
Μεταξύ αστείου και σοβαρού, τώρα, ο Κόκοτας είχε δεχθεί και bullying για την εμφάνισή του, σε πολλαπλά επίπεδα, αλλά δεν μάσαγε.
Χοντρό bulling στο σινεμά (γιατί είχε φάει και στο θέατρο και αλλού) του είχε κάνει ο Βέγγος σε δύο ταινίες.

Στο «Ένα Ασύλληπτο Κορόιδο» (1969) τον έχει φωτογραφία στο κουρείο και γράφει από πάνω «απαράδεκτον», ενώ στο «Διακοπές στο Βιετνάμ» (1971) εμφανίζει φωτογραφία του ως φόβητρο σε «Βιετναμέζους» που πάνε να τον συλλάβουν και που μόλις βλέπουν την φωτό του Κόκοτα το βάζουν στα πόδια.
Ο Βέγγος είχε διάφορα κόμπλεξ, και όχι μόνο γιατί ήταν φαλακρός από νέος, και μέσα στις ταινίες του τα έβγαζε αυτά.
Παλιά είχα ακούσει πως ο Κόκοτας είχε παρεξηγηθεί για τη σκηνή στο «Διακοπές στο Βιετνάμ» και πως του είχε κάνει μήνυση (του Βέγγου). Προσωπικά δεν το νομίζω, αλλά δεν το έψαξα, κιόλας, για να δω μπας και αληθεύει σ’ ένα βαθμό.
[Αυτά είναι ωραία θέματα, για να θίγονται σε κείμενα, αλλά ο κόσμος δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει, με αποτέλεσμα όλοι να γράφουν τα ίδια και τα ίδια]

3/10/2022
Το μεγαλύτερο έγκλημα των κυβερνήσεων του Πασόκ είναι το σβήσιμο των πεντάλεπτων του Ζάχου Χατζηφωτίου. Σύγχρονοι Ηρόστρατοι...

2/10/2022
To στις «16 Μάη μήνα μ’ ένα μάξι η Μαρίνα» το έχουν πει εν τω μεταξύ και ο Γερολυμάτος με τον Πανταζή. Ο Γερολυμάτος κάτι λέει, αλλά όταν μπαίνει ο Λεπά του γ@μεί το κέρατο...
https://www.youtube.com/watch?v=lDGZxgrbQzU&t=7216s

2/10/2022
ΑΘΕΡΙΔΗΣ: Έγραφες στιχάκια...
XATZHΦΩTIOY: Έγραφα στο Σταύρο (Ξαρχάκο) και στον Ζαμπέτα.
ΑΘΕΡΙΔΗΣ: Ποια τραγούδια είναι, που δεν τα ξέρω εγώ; (Για πες ) του Σταύρου ένα τραγούδι...
XATZHΦΩTIOY: Του Σταύρου, ένα, είναι το «Γλυκοχαράζει».
ΑΘΕΡΙΔΗΣ: Α, βέβαια. Το «Γλυκοχαράζει». Α δικά σου είναι τα στιχάκια εκεί (σ.σ. έκπληξη στο στυλ... τι λες, πω πω!).
XATZHΦΩTIOY: Πολλά, διάφορα δικά μου. Και του Ζαμπέτα είναι... οοοο... (σ.σ. στο στυλ... χιλιάδες)
[διάλογος από το τηλεοπτικό «Αργά»]

Ο Αθερίδης δεν είναι ότι είναι ευγενής, είναι ότι είναι άσχετος. Θα του είπε ο Χ’’φωτίου ότι έχει γράψει και κάτι στιχάκια, κι εκείνος νόμισε (ο Αθερίδης), πως θα είχε γράψει κάτι σαν το «Είμαι αητός χωρίς φτερά» ή έστω σαν την «Συννεφιασμένη Κυριακή».
Εκπλήσσεται κιόλας ο αδαής Αθερίδης, όταν ο Χ’’φωτίου του λέει πως έχει γράψει το «Γλυκοχαράζει». Ποιος ξέρει τι θα νόμισε (ο Αθερίδης)... Ότι ο μπαρμπαΖάχος είχε γράψει τα λόγια στο «Γλυκοχαράζουν τα βουνά» του Τσιτσάνη ή στο «Γλυκοχαράζει ο αυγερινός» του Τατασόπουλου!! Ικανό τον έχω (τον Αθερίδη).
Τίποτα δεν έγραφε ο Χ’’φωτίου - κάτι τετριμμένα. Είχε δώσει δυο στιχάκια στον Ξαρχάκο, που ήταν φίλος του, το «Γλυκοχαράζει αρχόντισσα» και το «Τι μας μέλει» (τα είχε πει, αμφότερα, ο Κόκοτας), ενώ, και απ’ όσο το έψαξα, υπάρχει μόνο ένα τραγούδι σε στίχους μπαρμπαΖάχου, που έχει μελοποιήσει ο Ζαμπέτας, το «Η κάμαρη» [Polydor, 1970], που είχε πει ο άγνωστος Σοφούλης Καρατζάς.
Θυμήθηκα έτσι και μια ωραία φάση, σ’ ένα δισκάδικο, πριν από καμιά 20αριά χρόνια, σχετική με το «Τι μας μέλει».
Το τραγούδι αυτό είναι «ψυχεδελικό». Τώρα το ξέρουνε κάποιοι, αλλά τότε δεν το ήξερε κανείς. Βρίσκω λοιπόν μια επανέκδοση του δίσκου «Ξαρχάκος + Κόκοτας» στο δισκάδικο (εκεί υπάρχουν τα τραγούδια) και λέω του δισκά, τάχα μου-τάχα μου, για βάλε μου, του λέω, ένα κομμάτι απ’ αυτό το δίσκο, για να δω πώς παίζει. Και του λέω να βάλει το «Τι μας μέλει».
Το βάζει λοιπόν εκείνος, ήταν Σάββατο πρωί, γεμάτο το μαγαζί από ροκάδες, και μόλις ακούει ο κόσμος το κομμάτι, όπως και ο δισκάς, παθαίνουν όλοι πλάκα. Και τι είναι αυτό! Αριστούργημα! Φοβερό! Ψυχεδέλεια! Και τέτοια...
Εντάξει... του λέω του δισκά... δεν θα τον πάρω τον δίσκο, δεν μου αρέσει. (Εν τω μεταξύ τον δίσκο τον είχα original από παλιότερα ). Οπότε ο δισκάς βγάζει τον δίσκο από το πικάπ και δεν τον ξαναβάζει στα ράφια.
Δύο τινά. Ή θα τον κράτησε για πάρτη του ή θα τον μοσχοπούλησε σε κανα μπεκούνι.

1/10/2022
Σταμάτης Κόκοτας – Νιόβη
https://www.youtube.com/watch?v=ydJ8YIwDFag

1/10/2022
ZHTΩ Η ΡΩΜΕΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ!
Τα δυο αστέρια του βορρά, λουλούδια ανθισμένα
ένας ρωμηός και μια ρωμηά από μπαξέ κομμένα
Δύο πλατάνια αψηλά ρίχνουν τα φύλλα στρώμα
κι ο Δίας απ’ τον Όλυμπο φυλάει τον Πλαταμώνα
Πάρε θεέ του έρωτα το δυνατό σου άστρο
και ρίχτο ξημερώματα στο μαγεμένο κάστρο
https://www.youtube.com/watch?v=IEbMDEKLLTE

1/10/2022
Αρχίσανε να γράφουνε μ@λακίες...

Η πλάκα είναι πως η MINOS είχε πλασάρει στα τέλη του ’60 τον Καλατζή για να χτυπήσει την Columbia, που με τον Κόκοτα έσπαγε τα ταμεία. Εντάξει... συμπαθής ο Καλατζής, αλλά η φωνή του Κόκοτα ήταν τότε από άλλο πλανήτη.

30/9/2022
Έχοντας κατά νου βασικές όψεις του Ζάχου Χ’’φωτίου –εγώ έτσι λέω– ο ευφυής Κώστας Πρετεντέρης (πέρασε, αλλά δεν κόλλησε ο γιος του) φαίνεται πως έπλασε, στα σέβεντις, την γελοία περσόνα του Ζάχου Δόγκανου.
Στην αρχή ήταν οι στίχοι σ’ ένα τραγούδι του Δημήτρη Κωνσταντάρα (γιού του Λάμπρου), που τραγούδησε πρώτη η Χριστίνα το 1973 – λέμε για το «Ο κύριος Ζάχος».
Σ’ αυτό το τραγούδι ο κύριος Ζάχος περιγράφεται (από τον Πρετεντέρη) ως μεγάλος και τρανός, και βασικά γραβατοφορεμένος (κάπως σαν αστός δηλαδή), αδυνατώντας να καταλάβει τις αναζητήσεις των νέων, επειδή μεγάλωσε «σφιχτά» και συντηρητικά. Καθώς γερνάει, όμως, αντιλαμβάνεται πως «σπαταλήθηκε», ζώντας ανάμεσα στο «τι θα πει η κοινωνία» και την προσωπική του ατολμία κι έτσι, μεγάλος πια, πετάει τη γραβάτα και αφήνει να μακρύνουν τα μαλλιά του. Τα νιάτα, όμως, έχουν παρέλθει για τον κύριο Ζάχο. Έτσι, ό,τι και να κάνει είναι δώρον-άδωρον πια – πόσο μάλλον, όταν από κοντά παραμονεύει και η γελοιοποίηση.
Το ίδιο τραγούδι θα έλεγε και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, τρία χρόνια αργότερα, το 1976, όταν προβαλλόταν στην ΥΕΝΕΔ το πρώτο «Εκείνες κι Εγώ».
Ο Κώστας Πρετεντέρης έχοντας πλάσει, πλέον, τον χαρακτήρα του Ζάχου Δόγκανου, βρίσκει ως ιδανικό για να τον υποδυθεί τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (τον οποίον για χάρη του μετονομάζει κιόλας σε Λάμπρο Δόγκανο).
Βασικά τεμπέλης και καλοπερασάκιας, καθώς άφηνε τα «κορόιδα» τους συνεργάτες του, να δουλεύουν αντί για κείνον, απαράδεκτος και καταστροφικός στις σχέσεις του με τις γυναίκες, τις οποίες υποτιμά και κοροϊδεύει διαρκώς, με πολλούς και διαφόρους τρόπους και ακόμη υπερόπτης, εγωπαθής, γλοιώδης, ρατσιστής και λοιπά και λοιπά, ο Λάμπρος (Ζάχος) Δόγκανος βρίσκει απέναντί του μόνον τη νεαρή φίλη τού ανιψιού του, την Λίλη, το μόνο υγιές άτομο (ως ρόλος) σε όλο το σίριαλ (παλιά η Τέτη Σχοινάκη), που τον ξεμπροστιάζει συνεχώς, βγάζοντάς τον από την βόλεψή του και δείχνοντας σε όλους τους άλλους το πόσο «καραγκιόζης» είναι.
20 χρόνια μετά τον Κωνσταντάρα, κι ενώ ο Κώστας Πρετεντέρης, είχε φύγει από τη ζωή, ο, αυτή τη φορά, Ζάχος και όχι Λάμπρος Δόγκανος θα ξανάβγαινε στην τιβί, με τον Γιάννη Μπέζο ως πρωταγωνιστή (μακράν στον καλύτερο ρόλο της τηλεοπτικής καριέρας του).
Δεν θυμάμαι αν στο παλιό «Εκείνες κι Εγώ» εμφανιζόταν ο Ζάχος Χ’’φωτίου (πολύ πιθανόν), στο δεύτερο όμως έπαιξε σ’ ένα επεισόδιο – σαν να σφράγιζε, με την παρουσία του εκεί, ο αληθινός πλέον Ζάχος, τον εκτρωματικό ήρωα του Πρετεντέρη.

30/9/2022
Έφτιαξε και η ΑΕΚ γηπεδάρα, για να παίζουν τα στειλιάρια.
Ρε αυτό θα έπρεπε να το είχαν ο Νεστορίδης, ο Παπαϊωάννου, ο Μαύρος, ο Αρδίζογλου, ο Τάσος και η ομάδα του 91-94, όχι τούτοι δω.
Να πάτε... Και από την τηλεόραση να δω πέντε λεπτά, αγγαρεία θα κάνω...

30/9/2022
Φαιδρό πρόσωπο ο μακαρίτης. Εν τω μεταξύ, βρίσκω συνέχεια βιβλία του μπροστά μου και δεν έχω αγοράσει ποτέ ούτε ένα – για δείγμα. Έχω δε και μιαν αίσθηση πως τα μισά και παραπάνω απ’ όσα έλεγε, πέρα από μπαρούφες, ήταν και ψέματα. Ξέρω μάλιστα και κάποιους αφελείς, που τον χρησιμοποιούν και ως «πηγή». Το ανέκδοτο της δεκαετίας.

30/9/2022
Βασικά δεν ψάχνω να βρω τι γράφουν οι άλλοι για μένα στο facebook – δεν μ’ ενδιαφέρει. Τυχαία μόνο αν δω κάτι, επειδή μπαίνω και σε «τοίχους» μη-φίλων και διαβάζω.
Έτσι λοιπόν και σε σχέση με μια παλιότερη διαμάχη, επειδή είχα διορθώσει κάποιον σε ανακρίβειες και σε άλλα πολλά θέματα (που και αυτά είναι ανακρίβειες φυσικά), διαπίστωσα, χθες, μια δυσκολία να αποδεχτεί ακόμη και τα πιο οφθαλμοφανή από τα λάθη του.
Λοιπόν, όταν λέω σε κάποιον ότι έχεις λάθος μια ημερομηνία θανάτου ας πούμε, που είναι σημαντική, σημαίνει πως το έχω ψάξει σε σχέση με εφημερίδες και με έντυπα της εποχής. Και πως δεν το έχω αντιγράψει λάθος, όπως εκείνος, από πηγές της πλάκας. Και να μην μου ζητά εμένα αποδείξεις. Τις αποδείξεις να ψάξεις και να τις βρεις μόνος του, σαν... καλός δημοσιογράφος που είναι. Να βρει περιοδικά εκείνου του μήνα που του λέω ή εφημερίδες της επόμενης μέρας και να το πληροφορηθεί. Πάει αυτό.
Και όταν του λέω ότι ο τάδε δίσκος κυκλοφόρησε π.χ. στις 15 Ιανουαρίου του 1969 σημαίνει πως το έχω ψάξει και πως μια τέτοια ημερομηνία δεν θα μου ήρθε ξαφνικά στο κεφάλι. Και δεν θα του πω πού το έχω ψάξει, οφείλει και αυτό να το βρει μόνος του. Δεν θα ξεστραβώνω εγώ τον έναν και τον άλλονε, που είναι γενικότερα άσχετοι και πασαλειμματίες.
Και μετά απ’ όλα αυτά σου λέει πως δεν ξέρεις να ξεχωρίζεις (και) την βιωματική γραφή από την περιαυτολογία. Έλεος κάπου, με όλους αυτούς τους... Hunter S. Thompson, που μας έχουν κατσικωθεί τελευταία.

30/9/2022
(1973)

29/9/2022

Peter Tosh: Instrumental Intro (Live at Sanders Theater, Cambridge, MA - November 1976)
https://www.youtube.com/watch?v=rOZK-yofq8c

PAUL GIGER ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ του ελβετού βιολιστή στις ECM New Series

Ο ελβετός βιολιστής Paul Giger (γενν. 1952) έχει μακρά ιστορία στην ECM και βασικά στην ECM New Series (AN Music). Αυτό σημαίνει πως οι δίσκοι του είναι a priori «προχωρημένοι», με πολλές «κλασικές», «σύγχρονες κλασικές» και avant-garde αναφορές. Οπωσδήποτε μέσα σε αυτά τα 30+ χρόνια του στην γερμανική εταιρεία ο Giger έχει κάνει πολλά και καλά άλμπουμ, με το “Ars Moriendi” (2022) εν τω μεταξύ, να αποτελεί, σίγουρα, ένα από τα ωραιότερά του.

Από τα εννέα κομμάτια που περιέχει το πιο πρόσφατο άλμπουμ του Paul Giger τα οκτώ προέρχονται από το σάουντρακ της ταινίας-ντοκιμαντέρ του Christian Labhart “Giovanni Segantini – Magie des Lichts” και είναι ηχογραφημένα, το 2015, στην Maloja της Ελβετίας (μιας ταινίας αφιερωμένης στο ιταλό-ελβετό ζωγράφο των Άλπεων Giovanni Segantini, που δημιούργησε στα τέλη του 19ου αιώνα – ποιμενικά έργα του Segantini διανθίζουν και το booklet), ενώ το ένα, και πρώτο στο track list, είναι ηχογραφημένο στο Walenstadt (Ελβετία), το 2021.
Ξεκινώντας από αυτό το πρώτο track, το “Guggisberglied”, που είναι και το πιο μακρύ στο χρόνο, καθώς αγγίζει τα 19 λεπτά, θα λέγαμε πως ο Paul Giger εντυπωσιάζει από την αρχή – καθώς ό,τι ακούς εδώ, και ακούς πολλά, προέρχονται (εκτός από τους ήχους νερού) μόνον από το 11χορδο violino d’ amore του, με τις πέντε κανονικές χορδές του και τις έξι συμπαθητικές. Υπάρχει, φυσικά, επεξεργασία στο στούντιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Δηλαδή δεν σημαίνει τίποτα. Το κομμάτι κυλάει μέσα σε μία zen κατάσταση, ενώ μετά από το ενδέκατο λεπτό του αποκτά μία improv folk-psychedelic διάσταση (κάπως σαν ν’ ακούς Sandy Bull… κάπως λέμε).
Όμως και το “Agony I (Atmosphere)” που ακολουθεί διαθέτει μόνο κρουστό παίξιμο από τον Pudi Lehmann (gongs, singing bowls, conch shell, frame drum), γεγονός το οποίον κατανοείς, αφού πρώτα το πληροφορηθείς.
Παρακάτω ακούγονται μερικές συνθέσεις του J.S. Bach, τρεις στον αριθμό, στις θέσεις 3, 5 και 7, που είναι καταπληκτικές. Πιο, συγκεκριμένα στην πρώτη (“Ich ruf’ zu dir”) και στην δεύτερη (“Largo”) μόνο με την συνοδεία βιολιού (Paul Giger) και τσέμπαλου (Marie-Louise Dähler), ενώ στην τρίτη ακούγονται κοντρα-τενόρος (Franz Vitzthum), βιολί (Paul Giger), το Carmine Quartett και η Marie-Louise Dähler σε truhenorgel (κινητό εκκλ. όργανο).
Οι υπόλοιπες συνθέσεις του δίσκου, δηλαδή οι 2, 4, 6, 8 και 9 είναι και αυτές εντυπωσιακές, με πολύ ιδιαίτερες χρήσεις τσέμπαλου (και «από μέσα») και κρουστών, με αλλαγές μοτίβων ή ακόμη και υφών (εκεί όπου ακούς κάτι μπαρόκ, ξαφνικά μεταφέρεσαι κάπου άλλου, σε πολύ πιο μεταγενέστερα αισθητικά περιβάλλοντα, σύγχρονης μουσικής, πειραματικού folk κ.λπ.), με το τελευταίο track, το 12λεπτο “Altus solo II” (Paul Giger βιολί, Franz Vitzthum κόντρα-τενόρος, Pudi Lehmann rahmentrommel-κρουστό, Marie-Louise Dähler τσέμπαλο) να υποβάλλει με τον υπνωτιστική αύρα του.
Το “Ars Moriendi” του Paul Giger είναι ένα καταπληκτικό CD!

JEFF DENSON / ROMAIN PILON / BRIAN BLADE ένα εντυπωσιακό jazz-trio

Όπως έχουμε ξαναγράψει... ο μπασίστας, συνθέτης, τραγουδοποιός (και τραγουδιστής) Jeff Denson είναι μια χαρισματική τζαζ προσωπικότητα. Μάλιστα, στο δισκορυχείον δεν τον έχουμε συναντήσει μόνο σε αυστηρώς προσωπικές εγγραφές του (π.χ. στο άλμπουμ “Concentric Circles” στην Ridgeway Records το 2016), αλλά και ως μέλος ή συνεργάτη διαφόρων άλλων σχημάτων (Negative Press Project, San Francisco String Trio, Opaluna και Ratatet).
Το τελευταίο άλμπουμ του Jeff Denson, για το οποίον υπάρχει κείμενο στο blog, είναι το “Between Two Worlds” [Ridgeway Records, 2019], που είχε ολοκληρωθεί από το τρίο Jeff Denson κοντραμπάσο, Romain Pilon κιθάρα, Brian Blade ντραμς – ένα τρίο, που, τώρα, μας επανασυστήνεται με το πιο νέο CD του, που αποκαλείται “Finding Light” (2022), και που κυκλοφορεί, και αυτό, από την Ridgeway Records.

Από το 2019 μέχρι το 2022 μπορεί να μεσολάβησαν πολλά (και βασικά η περιπέτεια με την νόσο covid-19), αλλά όλα φαίνεται πως τώρα αποκτούν ξανά την πρότερη δυναμική τους, με τα γκρουπ να επανασυνδέονται, να επικοινωνούν χωρίς περιορισμούς και να επανηχογραφούν με το ίδιο μεράκι, όπως και πριν.
Υπάρχει, λοιπόν, μία έξαρση προτάσεων και κυκλοφοριών, που όσο περνάει ο καιρός λογικώς και θα γίνεται όλο και πιο έντονη, και κάπως έτσι, μέσα σ’ αυτό το δισκογραφικό ξεπέταγμα, έχουμε τώρα στο player, το “Finding Light”, που είναι ηχογραφημένο στο Oakland της Καλιφόρνιας στις αρχές της χρονιάς (Ιανουάριος 2022).
Το άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα tracks –έξι συνθέσεις του Jeff Denson και τέσσερις του Romain Pilon– και είναι απολαυστικό. Απολαυστικό υπό την έννοια της ποικιλίας των υφών (ένα κιθαριστικό jazz-trio έχουμε εδώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, όταν έχεις να κάνεις με τέτοιους παίκτες και συνθέτες), και του «δοσίματος» γενικότερα, που είναι πλήρες και γιατί όχι συναρπαστικό.
Με επιρροές πολλές και ποικίλες, και όχι μόνον τζαζικές, και όχι μόνον μουσικές, το “Finding Light” έχει τον τρόπο να προκαλεί είτε με τις «φανκιές» του (“This way cooky”) είτε με τα παράξενα, σχεδόν... ψυχεδελικής εξέλιξης κομμάτια του (“Espoir”), είτε με τις απρόσμενες αναφορές του (‘Sixto”, για τον... Sugarman προφανώς).
Σφιχτό, μελετημένο και καθόλου απλό, το “Finding Light” είναι απότοκο μια τριάδας σούπερ μουσικών, οι οποίοι εντυπωσιάζουν, και οι τρεις μαζί, για δεύτερη φορά. (Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω... αναμενόμενο).
Επαφή: www.jeffdenson.com

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ένας ηθοποιός της παλιάς γενιάς, που βρέθηκε ξανά στην επικαιρότητα ταράζοντας τα νερά –μια συνέντευξή του από το 1972 δείχνει πώς σκεφτόταν, από νεαρός, ο Χρήστος Πολίτης

Η παρουσία του Χρήστου Πολίτη σε κινηματογραφική ταινία μετά από 47 χρόνια (όπως ειπώθηκε από τον ίδιο), στο “Broadway” του Χρήστου Μασσαλά, τα λόγια του μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα, στην πρεμιέρα της ταινίας, όπως και μια συνέντευξή του στο news247.gr (στον Θεοδόση Μίχο) έφεραν ξανά στο προσκήνιο τον παλαιό ηθοποιό – κάτι που συνέβη, επίσης, μετά από αρκετά χρόνια, από την εποχή της σειράς «Η Λάμψη» (1991-2005), στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο Χρήστος Πολίτης, εξαφανισμένος από την δημόσια σφαίρα, θα βγει με δύναμη στο τώρα, μιλώντας για πολλά και διαφορετικά θέματα, με γλώσσα έξω από τα δόντια, δείχνοντας να μην υπολογίζει προσωπικό κόστος, όπως και παλιές σχέσεις και φιλίες, εκθέτοντας τα σημερνά πολιτικά πιστεύω του, τις απόψεις του γύρω από τα θέματα που βασανίζουν εσχάτως το θέατρο, αναφερόμενος και στη σχέση του με το παρελθόν, για όλα εκείνα, τέλος πάντων, που έχει ζήσει και για τα οποία δείχνει να έχει, λίγο πριν από τα 80 του, μιαν άποψη άτεγκτη και σίγουρη.

Έκαναν εντύπωση όσα είπε ο καλός ηθοποιός, βασικά για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο κόσμος δεν γνώριζε ποιος είναι ο Χρήστος Πολίτης πέρα από τους ρόλους του (σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση) και δεύτερον γιατί δεν μάσησε τις κουβέντες του – για κανέναν και για κανέναν λόγο. Είπε εκείνα που ήθελε να πει, εκείνα που πίστευε, χωρίς να ενδιαφερθεί για τις αντιδράσεις που αυτά θα προκαλούσαν.
Και προκάλεσαν αντιδράσεις πολλές και από διαφόρους χώρους. Και έδωσαν και τροφή στις σχετικές τηλεοπτικές εκπομπές και στα ανάλογα σάιτ, που κατοπτεύουν την καθημερινότητά μας, με πολλές δόσεις κακόγουστης ελαφρότητας, συχνά ανεξέλεγκτου κοινωνικού σχολιασμού και βασικά με την τελείως εσφαλμένη πεποίθηση πως όλα αυτά τα ζητήματα αποτελούν τον προνομιακό τους χώρο. Ουδέν αναληθέστερον.
Κατ’ αρχάς, και σε σχέση με τον Χρήστο Πολίτη, να πούμε πως το «μετά από 47 χρόνια αποχής» που είπε για την επανεμφάνισή του στο σινεμά, δεν είναι απόλυτα ακριβές, πόσο μάλλον όταν αυτό το συνδέει ο ίδιος με την ταινία «Αστερισμός της Παρθένου» της Finos Films, που είναι ταινία του 1973 – άρα τα χρόνια θα ήταν 49.
Ο Χρήστος Πολίτης είχε εμφανισθεί σε ταινία και πιο μετά, το 1974 («Ο Γιος μου ο Στέφανος» του Μάριου Ρετσίλα), ενώ τη σεζόν 1974-75 είχε προβληθεί στις αίθουσες και η ταινία «Ο Τρόμος (Στα Δίχτυα του Τρόμου)» (σκ. Ντίμης Δαδήρας-Βαγγέλης Σερντάρης), στην οποία πρωταγωνιστούσε, που όμως αποτελούσε μονταρισμένη περίληψη ενός σίριαλ με τον ίδιο τίτλο, από το 1973.
Και βεβαίως στα χρόνια του βίντεο ο Χρήστος Πολίτης είχε πρωταγωνιστήσει επίσης σε κάποιες ελάχιστες ταινίες (ανάμεσά τους και η αξιόλογη «Οι Αδίστακτοι» του Νίκου Παπαμαλή από το 1988), που και αυτές είναι κινηματογράφος φυσικά.
Υπάρχουν κάποιοι που συνδέουν την κινηματογραφική πορεία του Χρήστου Πολίτη με την χούντα, με το στρατιωτικό καθεστώς. Και βασικά με το γεγονός πως ο Χ. Πολίτης είχε πρωταγωνιστήσει σε ουκ ολίγες εθνικοπατριωτικές ταινίες («Στη Μάχη της Κρήτης», «Ο Τελευταίος των Κομιτατζήδων», «28η Οκτωβρίου, Ώρα 5.30», «Ολοκαύτωμα», «Δώστε τα Χέρια», «Οι Τελευταίοι του Ρούπελ» κ.λπ.).
Πολλών καλλιτεχνών (και όχι μόνον ηθοποιών) συνέπεσε να ξεκινήσει ή να ξετυλιχτεί η διαδρομή τους στην επταετία και αυτό δεν μπορεί να λογίζεται ως κάποιου είδους μομφή. Πόσο μάλλον για τον Χρήστο Πολίτη, που πρωταγωνιστεί το 1970 στην ταινία «Ο Λιποτάκτης» του Χρήστου Κεφάλα, με συμπρωταγωνίστρια την πολύ γνωστή, λίγο αργότερα, τραγουδίστρια Αλεξάνδρα.
Εντάξει, στο τέλος ο λιποτάκτης, αφού έχει αναστατώσει ερωτικά δύο γυναίκες, παραδίδεται από τον σύζυγο της μιας στις αρχές (κάθε άλλο τέλος θα ήταν αδιανόητο εκείνη την εποχή), όμως η θέληση του στρατιώτη να ζήσει ελεύθερος (έξω από την καταπιεστική δομή του στρατού) και το γεγονός πως συνεγείρεται από τον έρωτα, κινούμενος έξω από τον νόμο, προηγούνται αμφότερα της παράδοσής του – και πάνε κόντρα, αν θέλετε, και σε βασικά ιδεώδη από τα οποία εμφορείτο το στρατιωτικό καθεστώς.
Φυσικά τον καλύτερο Χρήστο Πολίτη, στην οθόνη, θα τον βλέπαμε στην ταινία τού Πέτρου Λύκα «Το Κορίτσι του 17» (1969). Το ωραίο και κάπως άγουρο παίξιμό του είχε κάνει εντύπωση, τότε, με αποτέλεσμα ο ίδιος να λάβει βραβείο Β Ανδρικού Ρόλου, στο 10ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Μεγάλη καμπή στην καλλιτεχνική πορεία του Χρήστου Πολίτη θα αποτελούσε η εμφάνισή του στην Επίδαυρο, το 1972. Ο ηθοποιός το υπενθυμίζει και τώρα, αυτό, με καμάρι, και καλά κάνει.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/theatro/hristos-politis-enas-ithopoios-poy-brethike-xana-stin-epikairotita-tarazontas-ta

η λατρεία του ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΟΚΟΤΑ για το αγωνιστικό αυτοκίνητο – υπήρξε πρωταθλητής, με διακρίσεις στην ανάβαση της Πάρνηθας και στους αγώνες στο Τατόι

Ο Σταμάτης Κόκοτας, που έφυγε σήμερα από την ζωή, πέρα από πολύ μεγάλος τραγουδιστής, ήταν γνωστός και για την «τρέλα» που είχε με το αγωνιστικό αυτοκίνητο – ένα χόμπυ, που το γνώρισε στα χρόνια του στην Γαλλία.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Κόκοτας ήταν, μάλιστα, ένας αναγνωρισμένος οδηγός, που συμμετείχε σε αγώνες αυτοκινήτων, επιτυγχάνοντας νίκες και πολύ καλές θέσεις, σε όλα τα διάσημα εγχώρια σιρκουί.
Τον Απρίλιο του ’69 συμμετέχει, ας πούμε, στην ανάβαση της Πάρνηθας, οδηγώντας μια Jaguar E Type 4,2, για να τερματίσει τέταρτος, πίσω από τον Τζώνυ Πεσμαζόγλου, τον Νίκο Καπετανάκη και τον αδικοχαμένο «Μαύρο» (Γιάννης Μεϊμαρίδης), που θα σκοτωνόταν στο σιρκουί της Ρόδου, το 1971 (στα 26 χρόνια του).

Εκείνη η θέση του Σταμάτη Κόκοτα είχε θεωρηθεί «έκπληξη», με τον Κώστα Καβαθά να σημειώνει στο περιοδικό «auto ΕΞΠΡΕΣ» (τεύχος #22, Μάιος 1969):
«Στην τέταρτη θέση ποιος νομίζετε ότι τερμάτισε, παρά ο άνθρωπος με τις ασημένιες φαβορίτες και την Τζάγκουαρ. Ο Κόκοτας έκανε 7:16 και ακούστηκαν πολλές κρίσεις από τα αντίπαλα αυτοκίνητα. Μια απ’ αυτές έλεγε ότι “δεν υπάρχει πια τίποτα να ελπίζει κανείς στους ελληνικούς αγώνες... αύριο μπορεί να τρέξει ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και να έλθει 2ος!”. Κακίες βέβαια, αλλά φαίνεται ότι ο τροβαδούρος έμαθε το θηρίο του να τραγουδά στον δικό του ρυθμό».

Τον Οκτώβριο του ’69 διοργανώνεται στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, στο Τατόι, το λεγόμενο «μικρό Τατόι». Όπως διαβάζουμε στο hitthewave.wordpress.com... «ο χαρακτηρισμός “μικρό” είναι διττός και έχει να κάνει τόσο με τη διάρκειά του, που ήταν 90 λεπτά και όχι 180, όσο και με τη νέα σχεδίαση που εφαρμόζεται για πρώτη φορά. Η μεγάλη ευθεία σπάει περίπου στα 2/5 της, δημιουργείται μια καινούργια παρακαμπτήριος με δύο στροφές θεωρητικά 90 μοιρών, που δεν θα αργήσει να πάρει το όνομα “σικάν” ή “σηκαίην”».

Η συνέχεια εδώ... 

https://www.lifo.gr/blogs/retronaut/i-latreia-toy-stamati-kokota-gia-agonistiko-aytokinito

BABEL TRIO το πρώτο άλμπουμ τους από το 2017, για πρώτη φορά σε φυσική μορφή (CD)

Για τους Babel Trio έχουμε ήδη γράψει δυο φορές στο blog. Την πρώτη για το δεύτερο άλμπουμ τους “The Island of Cretal” [Labyrinth of Thoughts, 2018] και την δεύτερη για το τρίτο άλμπουμ τους “The Martyr” [Labyrinth of Thoughts, 2020]. Τώρα, δεν θα γράψουμε για το... τέταρτο CD τους, αλλά για το πρώτο τους, από το 2017, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε φυσική μορφή, πριν από λίγο καιρό (2022), ξανά από την Labyrinth of Thoughts.

Να υποθέσουμε, γιατί στο εξώφυλλο δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό, πως μέλη των Babel Trio και σ’ αυτό το παρθενικό άλμπουμ τους είναι οι Δημήτρης Σιδερής ηλεκτρικό λαούτο, Μιχάλης Αυλωνίτης μπάσο και Trikalero ντραμς – ένα άλμπουμ, που είναι βασικό ορχηστρικό, instrumental, αν εξαιρέσεις το κομμάτι υπ’ αριθμόν τρία “Karouzos dialog”, στο οποίον ακούγεται η φωνή του ποιητή Νίκου Καρούζου (μάλλον από εκείνη την ηχογράφηση του 1989, αλλά δεν είμαι σίγουρος, ούτε έχω πολύ χρόνο, τώρα, για να το επιβεβαιώσω).
Το “Roots Electrified” είναι ένα άλμπουμ... κλασικού ελληνικού ροκ, υπό την έννοιαν εκείνη, που είχαμε περιγράψει και σ’ ένα από τα παλαιότερα reviews. Ήτοι...
Εντός του χώρου του ελληνικού ροκ αναγνωρίζουμε μιαν ειδική και πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία, σίγουρα την πιο ενδιαφέρουσα από αισθητικής πλευράς (κατ’ αρχάς), εκείνη των συγκροτημάτων που μετέρχονται ηλεκτρικά όργανα, για να περιγράψουν-ζωντανέψουν ρυθμούς τής παράδοσής μας. Είτε δημοτικούς, είτε λαϊκούς, είτε διασκευάζοντας, είτε γράφοντας δικά τους κομμάτια, ανακατεύοντας φολκλορικά μοτίβα με ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο-ντραμς κ.λπ., κινούμενα στην παράδοση του Διονύση Σαββόπουλου («Μπάλλος», «Το Βρώμικο Ψωμί»), της Μαρίζας Κωχ, του Θανάση Γκαϊφύλλια, ακόμη και των Socrates Drank the Conium, του Σταύρου Λογαρίδη, του Παύλου Σιδηρόπουλου (με τα Μπουρμπούλια ή χωρίς αυτά) κ.ά.
Πραγματικά ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος, αφού περνάει από τα eighties (Εν Πλω) και τα nineties (θα πω για τους Mode Plagal κι ας είναι… jazz), για να φθάσει στο τώρα (στους Villagers of Ioannina City και τους Balothizer π.χ.), συνεχίζοντας τη διαδρομή του μέσα στις δεκαετίες…
Τούτο σημαίνει κάτι. Πως το rock, όποια μορφή κι αν αποκτά μέσα στα χρόνια, πάντα θα συνδυάζεται με τα δικά μας ηχοχρώματα, δίνοντας ταυτότητα (την πιο αληθινή και αυτή που κοπιάρεται πιο δύσκολα από τους ξένους) σε ό,τι ονομάζουμε ελληνικό ροκ.
Σ’ αυτή, πάνω, την γραμμή έρχονται να πλασαριστούν και οι Babel Trio από την Κρήτη, ήδη από αυτό το πρώτο CD τους.
Εκείνο που πρέπει να πούμε για το “Roots Electrified”, κι έχοντας στ’ αυτιά μας ακόμη την αύρα από τα “The Martyr” και “The Island of Cretal”, είναι πως πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ, που όσο κυλάει (“V.L.O.”, “Rizitiko”, “Pacharde”, “Wick”) γίνεται όλο και καλύτερο, και που δείχνει το αληθινό ταλέντο αυτού του γκρουπ, που κατόρθωσε, μ’ αυτά τα τρία CD του, τα τελευταία πέντε χρόνια, να δώσει κάτι άλλο στην εγχώρια ροκ πραγματικότητα. Ένα είδος progressive rock, με πολλά φολκλορικά στοιχεία, εννοούμε, που θ’ ακούγεται πάντα με ενδιαφέρον.
Είμαστε στην φάση, θέλω να ελπίζω, του πώς αυτός ο ήχος του κρητικού γκρουπ θα εξελιχθεί (από το ίδιο), ώστε να πάει και λίγο παρακάτω...
Επαφή: www.labyrinthofthoughts.gr