THE SPACELORDS το νέκταρ των θεών

Για τους γερμανούς space-rockers Spacelords γράφουμε τακτικώς στο blog, αφού έχουμε ήδη αναφερθεί στα άλμπουμ τους “Unknown Species” (2021), “Spaceflowers” (2020) και “Water Planet” (2017), άπαντα στην Tonzonen Records – που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, εδώ που τα λέμε, σε παρόμοια ακούσματα, αν κρίνουμε από τους δίσκους των Sounds of New Soma, Vespero, Grombira, Nazca Space Fox κ.ά.
Το πιο νέο LP, CD και digital των Spacelords (Hazi Wettstein κιθάρες, εφφέ, Akee Kazmaier μπάσο, εφφέ, Marcus Schnitzler ντραμς, ηλεκτρονικά) αποκαλείται “Nectar of the Gods” (Nectar και όχι... Nektar) και αποτελείται από τέσσερις κομματάρες με τους εξής... πονηρούς τίτλους: “Nectar of the gods” (9:40), “Mindscapes” (9:42), “Endorphine high” (10:25) και “Lost sounds of Lemuria” (14:15). 

Λέγοντας «κομματάρες» λοιπόν δεν αναφερόμαστε μόνον στις μεγάλες διάρκειες (απαραίτητες, εν ολίγοις, σε όλες τις συνθέσεις του space-rock), μα και στην αξία των κομματιών αυτών καθ’ αυτών, που προσφέρουν πούρα space αγνότητα και συγκίνηση.

Βασικά, το ύφος των Spacelords είναι το... ψυχεδελικό space-rock, που στηρίζεται πρωτίστως στις κιθάρες και λιγότερο στα ηλεκτρονικά και τα εφφέ. Δεν γειτνιάζουν και τόσο με τους Hawkwind εννοούμε οι Γερμανοί (διαφέρουν και ως προς τις ρυθμικές δομές εξάλλου, καθώς τούτοι εδώ είναι πιο.. άπλετοι και όχι γκαζωμένοι), όσο κυρίως με συγκροτήματα που κινούνται κάπου ανάμεσα στους Ash Ra Tempel και στους Gila, για να μην αναφερθούμε σε νεότερα ονόματα τύπου Vibravoid ας πούμε.
Σε κάθε περίπτωση αυτό που παρουσιάζουν οι τρεις Γερμανοί είναι βαρύ, σαφές, βραδυφλεγές, «χαμένο» και κυρίως «πνιγμένο» μέσα στους ασυγκράτητους κιθαρισμούς του Wettstein, που έχουν την δυνατότητα, ασυζητητί, της ηχητικής... τηλεμεταφοράς.
Πρόκειται, με άλλα λόγια, για γνήσια... διαστημική μουσική, που δεν έχει ανάγκη τα σύνθια, για να βγάλει όλα αυτά τα space vibes, προτείνοντας, για μιαν ακόμη φορά, όλες εκείνες τις δαιδαλώδεις ψυχεδελικές διαδρομές, που κάνουν τους fans του space-rock να «λιώνουν», ακόμη και από τα πρώτα δευτερόλεπτα των ηχογραφήσεων.
Αντιλαμβάνεστε, με άλλα λόγια, τι μπορεί να συμβαίνει σ’ ένα δίσκο, που διαρκεί σχεδόν 45 λεπτά, δίνοντάς σου την αίσθηση του απείρου...
Επαφή: www.tonzonen.de

ADAM RUDOLPH / TYSHAWN SOREY δύο σημαντικοί αυτοσχεδιαστές ηχογραφούν για την ελληνική defkaz records

Το “Archaisms I” [defkaz RECORDS, 2023] είναι ένα ζωντανά ηχογραφημένο (Zürcher Gallery, Nέα Υόρκη, 16 Δεκεμβρίου 2021) σόλο κρουστά LP, το οποίο υπογράφουν οι αναγνωρισμένοι κρουστοί Adam Rudolph και Tyshawn Sorey.
Για τον Adam Rudolph έχουμε γράψει και παλαιότερα στο δισκορυχείον καθώς έχουμε αναφερθεί στο φοβερό σόλο κρουστά άλμπουμ τού Karuna Trio (Adam Rudolph, Ralph M. Jones, Hamid Drake) “Imaginary Archipelago” [META Records, 2020], μα και στο “Najwa” [TUΜ, 2017] του Wadada Leo Smith, στο οποίον ο Rudolph είχε σταθερή παρουσία. Φυσικά, οι εμφανίσεις του Rudolph στην δισκογραφία χάνονται στα seventies, καθώς συμμετείχε στο επίσης φοβερό LP του Maulawi από το 1974 (που θα το ακούγαμε το 2005 από την Universal Sound), μα και στο άλμπουμ των Mandingo Griot Society / Don Cherry από το 1978, για να περάσει, στις επόμενες δεκαετίες από τους Shadowfax, Eternal Wind, “Jazz Africa”, Build An Arc, Go: Organic Orchestra κ.λπ., ηχογραφώντας με Yusef Lateef, Jon Hassel, Pharoah Sanders και δεκάδες άλλους.
Όμως και ο Tyshawn Sorey δεν είναι τυχαίος μουσικός, αφού την τελευταία 20ετία τον συναντάμε συχνά, ως μέλος σημαντικότατων projects, παίζοντας με John Zorn, Vijay Iyer, Roscoe Mitchell, Muhal Richard Abrams, Wadada Leo Smith, Marilyn Crispell, Jason Moran, Evan Parker, Anthony Braxton και πάμπολλους άλλους.
Άρα συζητάμε για δύο κρουστούς μουσικούς, με τεράστια εμπειρία, η συνεργασία των οποίων, επί σκηνής, δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργεί στον κόσμο, που θα παρευρισκόταν στην Zürcher Gallery, της Nέας Υόρκης και βεβαίως σε όλους εμάς, που έχουμε την τύχη να τους ακούμε μέσω του άλμπουμ της ελληνικής defkaz RECORDS, μεγάλη ευχαρίστηση.

Να πούμε κατ’ αρχάς πως εδώ ο Adam Rudolph χειρίζεται kongos, djembe, tarija, thumb πιάνο, slit drum, temple blocks, overtone φλάουτο (το μόνο μη κρουστό όργανο στο setting), shakers και κρουστά γενικώς, ενώ ο Tyshawn Sorey ντραμς, κρουστά.
Φυσικά ό,τι ακούμε στο “Archaisms I” είναι αυτοσχεδιαστικό και κατά πάσα πιθανότητα ελεύθερα αυτοσχεδιαστικό, αυτό που λέμε free-improv, δίχως προετοιμασίες, μα και εκ των υστέρων (στούντιο) επεξεργασίες.
Άρα το πρώτο, που θα πρέπει να μας απασχολεί, εν σχέσει με το άκουσμα, είναι αν παρουσιάζει αυτό ροή. Ροή, που να διαθέτει κάποια πολύ βασικά χαρακτηριστικά.
Δηλαδή από την μια μεριά να αναφέρεται σε συγκεκριμένες παραδόσεις (σ’ ένα γενικόλογο πλαίσιο) και περαιτέρω να προβάλλει μιαν αφήγηση. Προφανώς συμβαίνουν και τα δύο εδώ.
Οι αναφορές σε αφρικανικές και ανατολίτικες (ασιατικές) παραδόσεις είναι κάτι παραπάνω από προφανείς στο “Archaisms I”, ενώ και τα διδάγματα του new thing της jazz, από τα sixties ή ακόμη και του ευρωπαϊκού free-improv, από τα sixties-seventies, δεν γίνεται να μην έχουν επηρεάσει τους Adam Rudolph και Tyshawn Sorey – οι οποίοι, το νοιώθεις αυτό, εμφανίζονται εδώ… εκστασιασμένοι.
Είναι ολοφάνερη, εννοούμε, η προσήλωση των δύο μουσικών στις βαθύτερες λειτουργίες της παράστασης, κατορθώνοντας να δημιουργήσουν τη δική τους φόρμουλα επικοινωνίας, τόσο μεταξύ τους, όσο βεβαίως και με τον κόσμο (θεατές και ακροατές).
Οι επινοήσεις, τα πλούσια ηχοχρώματα, και βεβαίως οι μεταξύ τους «συζητήσεις» είναι μόνιμες και διαρκείς, με την παράσταση-εγγραφή να περνάει από διάφορα στάδια, πιο υπαινικτικά, πιο χαμηλόφωνα και πιο διαβρωτικά στο πρώτο μέρος τού “Archaism A”, και πιο έντονα στο δεύτερο, με το “Archaism Β” (στο οποίο ακούμε και το φλάουτο) να εξελίσσεται ακόμη πιο δυναμικά και απαιτητικά, και με το drum set του Tyshawn Sorey να έχει εδώ ακόμη πιο μεγάλο ρόλο, καθώς καταγράφεται κι ένα άκρως εντυπωσιακό σόλο ντραμς.
Δεν θα το χαρακτηρίζαμε «δύσκολο» ως άκουσμα το “Archaisms I”, αν και σε κάθε περίπτωση καταγράφει μία απαιτητική παράσταση, που θα την βρουν αποκαλυπτικότατη οι φίλοι αυτών των μουσικών.
Επαφή: www.defkaz.com, www.defkaz.bandcamp.com

9+1 άλμπουμ του ελληνικού ροκ, που κυκλοφόρησαν πριν από 50 χρόνια – γνωστοί δίσκοι και εκπλήξεις, από το 1973, σε μια λίστα διαφορετική

Το ελληνικό ροκ το 1973 διαγράφει πτωτική πορεία, για κάποιους πολύ ειδικούς λόγους. Λόγους, που δεν συνδέονται με την διεθνή οπισθοχώρηση του ροκ (στις μητροπόλεις), το οποίο, από εκείνη τη χρονιά, δείχνει πως έχει πια ολοκληρωθεί σαν ένα κοινωνικό και αισθητικό γεγονός. Ποικίλων ειδών γεγονότα έχουν αφαιρέσει από το ροκ τη δυναμική που είχε στο δεύτερο μισό των σίξτις και στις αρχές των σέβεντις, καθώς οι κοινωνικοπολιτικές διαψεύσεις και η ανατροφοδότηση της συντήρησης έχουν επιφέρει πλήγματα στις κοινωνίες, που επιχειρούν να επιβιώσουν μέσα στην, τεράστια, πρώτη πετρελαϊκή κρίση.
Η Ελλάδα, ως χώρα της περιφέρειας, στην οποία το ροκ επιβλήθηκε από τα πάνω, αντιμετωπίζει μαζί με τα ευρύτερα και τα δικά της, ιδιόμορφα, θέματα.
Η ραγδαία ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος, με την παράλληλη άνοδο του εντεχνολαϊκού τραγουδιού (ακόμη και τα «παράνομα» τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ακούγονται πλέον σταθερά στην Πλάκα, το φθινόπωρο του ’73), σε συνδυασμό με τις λοβιτούρες του δικτατορικού καθεστώτος –το δημοψήφισμα του καλοκαιριού, το σχετικό με την πολιτειακή αλλαγή κτλ. ή το «πείραμα Μαρκεζίνη»– και βεβαίως με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, και το επακόλουθο πραξικόπημα Ιωαννίδη, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, προσανατολίζουν ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας, το πιο προοδευτικό, ας το πούμε έτσι, προς άλλες κατευθύνσεις. Το ροκ, χοντρικά, θεωρείται πασέ, ξενόφερτο, αμερικάνικο και «κανείς» δεν του δίνει πια σημασία.

Socrates Drank the Conium 

Τα συγκροτήματα διαλύονται σιγά-σιγά, το ένα μετά το άλλο, δίσκοι βγαίνουν όλο και λιγότεροι, τα ροκ κλαμπ αντιμετωπίζουν ζόρια κι αυτά, γιατί ο κόσμος επιθυμεί πιο πολιτικοποιημένα ακούσματα (που τα προσφέρουν διάφοροι «έντεχνοι» συνθέτες), το θέατρο επίσης (με «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» και άλλα έργα), αφουγκράζεται καλύτερα από το ροκ τις αγωνίες (και) της νεολαίας, και γενικώς αυτή είναι η κατάσταση στο χώρο και στη χώρα – χοντρικά μη ευνοϊκή για το ροκ, στο διάβα του ’73 και κυρίως προς το τέλος του.
Κάποιοι δίσκοι (LP) θα βγουν πάντως, αλλά αν εξαιρέσεις δυο-τρεις οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν χαμηλές εμπορικές πτήσεις.
Στη λίστα που ακολουθεί συμπεριλαμβάνουμε ελληνικούς ροκ δίσκους, που κυκλοφόρησαν το 1973 στη χώρα μας (το λέμε, γιατί δεν ασχολούμαστε με δίσκους ελληνικών συγκροτημάτων του εξωτερικού, όπως των Axis φερ’ ειπείν, που δρούσαν στη Γαλλία και ήταν σχεδόν άγνωστοι εδώ), μα και κάποιους ποπ (που είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπείς), συν μια «ιδιαιτερότητα», για την οποία θα επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τα σχετικά, όταν θα έρθει η ώρα... στο τέλος του κειμένου.
Η λίστα είναι αλφαβητική και όχι αξιολογική.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/10-almpoym-toy-ellinikoy-rok-poy-kykloforisan-prin-apo-50-hronia

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 544

21/10/2023

>>Απέκτησε το προσωνύμιο «χατζάρας», επειδή καρατομούσε με συνοπτικές διαδικασίες όσα στελέχη αμφισβητούσαν τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ.<< 

Κασσελάκη ο μπαμπάς σου. Να αποδειχθείς άξιός του...

21/10/2023
O Τζουμάκας αυτογελοιοποιείται και φτύνει ο ίδιος την ιστορία του.
Ενώ ως υποψήφιος πρόεδρος έλαβε το εντελώς αποδοκιμαστικό 1% στις πρόσφατες εσωκομματικές (πράγμα που σημαίνει πως πρακτικά δεν εκφράζει τίποτ’ άλλο παρά τον εαυτό του) έχει πάρει σβάρνα τα μητσοτακικά μίντια και λέει τη μια αρλούμπα μετά την άλλη.
Ειδικά όταν λέει, σαν να βρίσκεται σε καφενείο, πως «Αυτός δεν ήρθε, τον φέρανε, τίποτε δεν έρχεται από μόνο του. Εν γνώσει του Τσίπρα ήρθε» γλιστράει στη χειρότερη συνομωσιολογική σφαίρα.
Πως κάποιες σκοτεινές δυνάμεις, δηλαδή, έβαλαν στην ατζέντα τού Τσίπρα, τον Κασσελάκη, στην προσπάθειά του (του Τσίπρα) να διαλύσει την... αριστερά, μετατρέποντας τον... ριζοσπαστικό (εδώ γελάμε) Σύριζα, σε παράρτημα των Αμερικάνων.
Μόνο για χοντρά γέλια είναι όλα αυτά, απ’ όποια μεριά και να τα πιάσεις (αν σκεφτείς π.χ. πως ο Σύριζα, ως κυβέρνηση, υλοποίησε όντως αμερικάνικες πολιτικές, μέσω ΔΝΤ, στα φανερά και όχι εν κρυπτώ και στα σκοτεινά).
Το δε άλλο που είπε «Να αμφισβητηθεί η ηγεσία στο Συνέδριο» είναι επίσης γελοίο και τερατώδες, για έναν άνθρωπο, που πριν από λίγο καιρό έλαβε 56% σε ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία.
Το ότι ο Τζουμάκας δεν αποδοκιμάζεται από τους πάντες, μέσα στο Σύριζα, γι’ αυτά που λέει, δείχνει απλώς πως ο Σύριζα ήταν πάντα ένα σκορποχώρι ντεμέκ αριστερών, που είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους όσο το καράβι δεν βυθιζόταν, υλοποιώντας εν τω μεταξύ πλήθος αντικοινωνικών πολιτικών. Και πως τώρα, στον καιρό της τρικυμίας, όταν κοντεύει να αφανιστούν, ψάχνουν να βρουν πατήματα για να σώσουν το δήθεν αριστερό γόητρό τους στην καφενειακή παρλαπίπα και τη συνομωσιολογία.
Κασσελάκη λάβε τα μέτρα σου.

20/10/2023
Έδωσε την Ελευσίνα, για να πάρει αναβάθμιση (γέλιο). Έτσι δεν έλεγαν κι εκείνοι για τον Τσίπρα, πως αντάλλαξε το μακεδονικό με τις συντάξεις ;

20/10/2023

Πάντα θα προκύπτουν λόγοι, για να ξαναδείς κάτι που δεν του είχες δώσει, παλιά, την πρέπουσα σημασία.

[Χωρίον ο Πόθος / Ευτύχιος Χατζηττοφής]

20/10/2023
Στέφανοι να ντουφεκάνε Στέφανους ;
(μεταξύ μας, καλά του έκανε)

20/10/2023
Σημασία δεν έχει μόνο ποια παντρεύεσαι, αλλά και ποιος είναι ο κουμπάρος...
(να μη με ρωτήσουν, όσοι δεν αναγνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί – ό,τι ξέρετε...)

20/10/2023

Kάτι τριτοκοσμικοί εγκληματίες τύπου αμίν νταντά και μποκάσα μοιάζουν με "αγίους" μπροστά στα σημερινά καθάρματα...

20/10/2023
Άμα το βρίσκεις μπροστά σου, στην Αθήνα, με μισό ευρώ, το ξαναπαίρνεις.
Πολύ καλό folk-rock από την Πολωνία του ’69 και... μειδιώ και λίγο, γιατί θυμάμαι έναν πανεπιστημιακό, που τους είχε αναφέρει σ’ ένα βιβλίο του, στο άσχετο, αντιγράφοντάς τους από το Φάντασμα μιας Δεκαετίας (το κεφάλαιο του Κώστα Αρβανίτη), δίχως να τους έχει ακούσει... [Νο Το Co]
https://www.youtube.com/watch?v=6oc5JJv6_pI

19/10/2023
Γνωστός παρλαπίπας δημοσιογράφος παίρνει κείμενο γνωστού φαντασιόπληκτου δημοσιογράφου και δίχως να προσθέσει κανένα δικό του αποδεικτικό στοιχείο των όσων αντιγράφει... στρίβει ξαφνικά προς την Wikipedia και από τον τρανσλέιτορ συμπληρώνει, με άσχετες γενικότητες, το δικό του παπαροκείμενο.
Τι βλέπουν τα ματάκια μας!

18/10/2023
Επειδή κάτι ψάχνω κι έπεσα πάνω σ’ αυτή την εκπομπή της ΕΡΤ1 «Στούντιο 4», που την παρουσιάζουν κάποιοι Νάνσυ Ζαμπέτογλου και Θανάσης Αναγνωστόπουλος.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι τελείως άσχετοι με τα καλλιτεχνικά, και οι συνεντεύξεις που κάνουν με ονόματα που έχουν ένα κάποιο παρελθόν να διηγηθούν, και δεν γεννήθηκαν το 2000, φανερώνουν την πλήρη και καταδικαστική ανεπάρκειά τους. Γνώσεις μηδέν, έρευνα μηδέν, λάθη επί λαθών, άσε το ύφος (ιδίως της κυρίας), που δεν αρμόζει με τίποτα σε ψευτοδιαβασμένους, που επιχειρούν με σκονάκια να γράψουν «πέντε».
Λυπάμαι, για άλλη μια φορά, για το κατάντημα της κρατικής τιβί.

18/10/2023
Carla Bley (1936-2023). Σεβασμός

18/10/2023

Κάπου είχα διαβάσει παλιά, σε έντυπο των 90s -αν και με τίποτα δεν μπορώ να το βρω πια, γιατί το έχω ξαναψάξει το λέω-, πως στην ψυχεδελική σκηνή από την "Πρόκληση" του Ευστρατιάδη, με τις έξοχες body paintings του Διονύση Φωτόπουλου, χόρευε η Ματούλα.
Τώρα ποιο από τα δύο κορίτσια είναι θα σας γελάσω. Μάλλον το αριστερό.

[μια φωτό σκαναρισμένη από περιοδικό του '70 στη μνήμη της Ματούλας λοιπόν, αφού σήμερα ανακοινώθηκε ο θάνατός της]

ØYVIND BRÆKKE SEXTET νορβηγός τρομπονίστας της jazz με μεγάλη διαδρομή την τελευταία 30ετία

Προϊόν της νορβηγικής σκηνής είναι το “From Now On” [Oslo Session Recordings, 2023] του τρομπονίστα Øyvind Brække, που μας είναι γνωστός και από το άλμπουμ του “Wilderness” [Oslo Session Recordings, 2020], δηλαδή τον προηγούμενο δίσκο με το σεξτέτο του, μα ακόμη και από τις συνεργασίες του με τον κιθαρίστα Jacob Young και τους Urban Gardening στο “Oslo Session Recording Vol.4”, του 2018. Ο Jacob Young, με δισκογραφική πορεία στην ECM και αλλού, συμμετέχει και στο πιο νέο CD τού Øyvind Brække Sextet, μαζί με τους Jørgen Mathisen σαξόφωνα, Bergmund Waal Skaslien βιόλα, Bárður Reinert Poulsen κοντραμπάσο και Erik Nylander ντραμς, συναποτελώντας όλοι μαζί ένα σχήμα με αυξημένες και οπωσδήποτε δημιουργικές δυνατότητες.
Από την ECM εν τω μεταξύ έχει περάσει και ο Brække, είτε μέσω του γκρουπ Source είτε εμφανιζόμενος σε δίσκους του Trygve Seim, ενώ και οι υπόλοιποι μουσικοί κάθε άλλο παρά τυχαίοι είναι, αφού ακόμη και ο νεότερος εξ αυτών, ο 34χρονος (Ισλανδός μάλλον) Bárður Reinert Poulsen έχει κι αυτός την ιστορία του.
Τα λέμε, τα παραπάνω, για να δείξουμε πως το Øyvind Brække Sextet είναι ένα σημαντικό σχήμα της βορειοευρωπαϊκής jazz, κάτι που, σε κάθε περίπτωση, αποδεικνύεται και από το “From Now On” – ένα πολύ καλό άλμπουμ, με έφεση στα μελωδικά-λυρικά στοιχεία.

Το CD αποτελείται από έξι tracks, τα οποία είναι συντεθειμένα και ενορχηστρωμένα από τον Brække και που, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, σχετίζονται με την φάση της covid-19, τα λοκντάουν και τα ρέστα. (Φαίνεται πως για κάποιο καιρό ακόμη θα μας απασχολεί εκείνη η φάση, αφού οι μουσικοί είχαν οπωσδήποτε άπλετο χρόνο για να συνθέσουν, να παίξουν, να ανταλλάξουν αρχεία κ.λπ., ευρισκόμενοι, με άλλα λόγια, σε πλήρη δημιουργική έκρηξη – αρκετοί εξ αυτών τουλάχιστον).
Ο Øyvind Brække φυσικά δεν γράφει μόνο για τον εαυτό του στο “From Now On” (έξοχο το σόλο του στο “Plexi encounters), μα για όλους τους συνεργάτες-μουσικούς του, παρέχοντας σε κάθε έναν ξεχωριστά χώρο, προκειμένου να καταδείξει τις παικτικές δυνατότητές του, πάντα, όμως, σε σχέση με το σύνολο, μα και με την γενικότερη διάθεση και ατμόσφαιρα της σύνθεσης.
Το σημειώνουμε αυτό, γιατί οι συνθέσεις του Brække διαθέτουν πλείστα όσα στοιχεία αντλημένα από διάφορες περιόδους της jazz (ξεκινώντας από τα πρωταρχικά βήματά της, πριν από εκατό χρόνια, περνώντας από το hard bop και φθάνοντας έως και το fusion), περνώντας βεβαίως από το folk, το prog-rock, μα και από άλλα διάφορα επιμέρους genres, όπως είναι ο «ήχος ECM», το nordic κ.λπ.
Γενικώς, στο “From Now On” καταγράφεται μία πληθώρα χρωμάτων, που δημιουργούν όλα μαζί ένα ιδιόμορφο ηχητικό καλειδοσκόπιο, το οποίο δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει αδιάφορο τον ακροατή.
Επαφή: https://oslosessionrecordings.com/

WE.OWN.THE SKY μια επανέκδοση σε βινύλιο του πρώτου mini άλμπουμ του αθηναϊκού γκρουπ

Για τους Αθηναίους We.Own.The.Sky έχουμε ξαναγράψει. Ήταν 22 Ιουλίου 2017, όταν είχαμε αναφερθεί στο άλμπουμ τους “Earths Collide” [Labyrinth of Thoughts/ Ikaros Records], σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως επρόκειτο για την τρίτη κυκλοφορία τους, καθώς είχε προηγηθεί ένα demo από το 2011 κι ένα CD/EP από το 2013.
Αυτό το CD/EP, που είχε τίτλο “The Glass / Nails EP”, δέκα χρόνια αργότερα, δηλαδή τώρα (2023), κυκλοφορεί και σε βινύλιο από την Sound Effect Records, περιέχον ένα επιπλέον κομμάτι από ζωντανή ηχογράφηση στην Αθήνα, το 2022. Πρόκειται για το “Raindrops and oceans”, που στην στούντιο εκτέλεσή του ανοίγει τον δίσκο (όπως τον άνοιγε και σ’ εκείνο το EP του 2013) και που σ’ αυτή την νεότερη live εκδοχή του τον κλείνει.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως η μπάντα είναι 5μελής (Ηλίας Κόκκοτος-Ανδρέου κιθάρες, Αλέξης Στουραΐτης κιθάρες, Μανώλης Γιαννίκιος ντραμς, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος μπάσο, Κώστας Διακάκης κιθάρες) και πως το ύφος της –όπως μαρτυρούν και οι τρεις κιθάρες εξάλλου– δεν μπορεί να είναι άλλο από το κιθαριστικό rock.
Ποιο ακριβώς, όμως, κιθαριστικό rock; Δεν είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς, ακόμη και αν δεν έχει ακούσει γρι από τον δίσκο. Γνωρίζοντας γενικότερα το πώς κινιόταν το rock προ δεκαετίας και παρατηρώντας τις τρεις κιθάρες τότε θα πει αμέσως... post-rock. Και πιθανώς να πει και instrumental post-rock... και θα έχει δίκιο, αφού θα έχει «πέσει μέσα» 100%.
Είναι άραγε τόσο προβλέψιμοι οι We.Own.The.Sky; Όσον αφορά στο γενικότερο genre… ναι. Ειδικότερα, όμως, έχουν και αυτοί την δική τους φυσιογνωμία, που θα μπορούσε να τους κάνει ξεχωριστούς.
Όπως είχαμε γράψει και παλαιότερα... η μπάντα επιχειρεί να παίξει κιθαριστικό ροκ, επενδύοντας σχεδόν εξ ίσου στα σκληρά και αδιαπέραστα passages από τη μια μεριά και σ’ έναν μελωδισμό από την άλλη.
Υπάρχει λοιπόν το βαρύ, ενίοτε σκληρό (αλλά όχι hard) και κάπως dark και απόμακρο στυλ, αλλά, από την άλλη μεριά, όλο αυτό το πλαίσιο καθορίζεται από τον τρόπο που αναπτύσσονται οι μελωδίες του γκρουπ, από το πώς διαχέεται ο λυρισμός των συνθέσεων των We.Own.The.Sky – που σε κάθε περίπτωση κτίζει ένα κάπως πένθιμο περιβάλλον.
Συνθετικά τα κομμάτια στέκονται αρκετά καλά, με τα off φωνητικά, εκεί στο “Blue 88”, να προσφέρουν μιαν ελαφρώς άλλη διάσταση – όχι μόνο μέσω της φωνής, αλλά και τις ελαφρώς «στονεράδικης» εξέλιξης (μάλλον το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της πλευράς).
Όλα αυτά στην Side A του δίσκου, καθότι η Side B είναι κάτι άλλο.
Εννοούμε πως στην δεύτερη πλευρά υπάρχει ένα μόνο κομμάτι, το “A stain of ink”, που αναπτύσσεται σε τρία μέρη (“Part I”, “Part II”, “Part III”) και που είναι ακόμη πιο μεστό συνθετικώς. Μα ακόμη (και) τελετουργικό, βαθύ και συναισθηματικό (στα“Part I”, “Part II”), κινούμενο χοντρικώς στην ίδια μινόρε λογική (κάπως σαν οι We.Own.The.Sky να θρηνούν, για κάτι όμορφο που χάθηκε ή για κάτι δυσοίωνο που έρχεται), επαναφέροντας, πάντως, ένα περισσότερο εξωστρεφές πλαίσιο με το “Part III”.
Το κλείσιμο του δίσκου με το “Raindrops and oceans”, από ένα live στο Fuzz Club στις 6 Μαΐου 2022, δεν αλλάζει κάτι ως προς την γενική εικόνα και του κομματιού, μα και γενικότερα του γκρουπ (μια δεκαετία αργότερα), αφού οι τρεις κιθάρες παραμένουν (παρά την αλλαγμένη line-up), με τους We.Own.The.Sky απλώς να ανεβάζουν το volume των ξεσπασμάτων τους (ίσως και λόγω live, αλλά ίσως και όχι).
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

THE ANGELICA SANCHEZ NONET το νέο άλμπουμ μιας πιανίστριας της jazz-avant με 30χρονη ιστορία

Όπως είχαμε γράψει παλαιότερα (14 Οκτ. 2020):
«Δύο αμερικανίδες πιανίστριες της jazz και avant-jazz, μία πολύ γνωστή σε όλους μας  με τεράστια καριέρα, η Marilyn Crispell (γενν.1947) και μία λιγότερο γνωστή, αλλά επίσης με εξαιρετικές ηχογραφήσεις, η Angelica Sanchez (γενν. 1972), συνευρίσκονται σ’ ένα άλμπουμ, που έχει τίτλο “How to Turn the Moon” [Pyroclastic Records, 2020], παρουσιάζοντας δέκα πρωτότυπες συνθέσεις (επτά της Sanchez και τρεις συντεθειμένες από κοινού) για δύο πιάνα –μόνο για δύο πιάνα–, καθώς δεν ακούγεται κάτι άλλο στην εγγραφή τους. Δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά, δεν υπάρχουν έξτρα κρουστά, εφφέ... τίποτα».
Ήταν η πρώτη φορά κατά την οποίαν θα αναφερόταν στο blog η Angelica Sanchez, μία πιανίστρια με 30χρονη ιστορία, που έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα (Wadada Leo Smith, Tony Malaby, Rob Mazurek, Tom Rainey, Ivo Perelman, Craig Taborn, Vijay Iyer κ.ά.) και που τώρα εμφανίζεται για πρώτη φορά δισκογραφικά, με το νονέτο της, σ’ ένα διαφορετικό CD.

To άλμπουμ αποκαλείται “Nighttime Creatures” [Pyroclastic Records, 2023] και συμμετέχουν σ’ αυτό οι Angelica Sanchez πιάνο, συνθέσεις, Michaël Attias άλτο σαξόφωνο, Ben Goldberg κόντρα άλτο κλαρινέτο, John Hébert μπάσο, Thomas Heberer τρομπέτα (που μπορεί να παράγει τέταρτου του τόνου), Sam Ospovat ντραμς, Chris Speed τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο, Omar Tamez κιθάρα και Kenny Warren κορνέτα.
Στο “Nighttime Creatures” καταγράφονται έντεκα tracks, γενικώς μέσης προς εκτεταμένης διάρκειας (από 4:53 έως 9:48), εννέα εκ των οποίων αποτελούν συνθέσεις της Sanchez, ενώ δύο είναι διασκευές. Η μία αφορά στο “Lady of the lavender mist” του Duke Ellington, ενώ η άλλη στο “Tristeza” του χιλιανού συνθέτη Armando Carvajal.
Εκείνο που προέχει να πούμε, εν σχέσει με το “Nighttime Creatures”, είναι πως πρόκειται για ένα άλμπουμ με συνθέσεις. Η Angelica Sanchez είναι πάνω απ’ όλα συνθέτρια και το γεγονός πως συμβολικά διασκευάζει και Duke Ellington στο άλμπουμ της δείχνει τον εν γένει προσανατολισμό της.
Το ότι είναι συνθέτρια λοιπόν φαίνεται και από το πώς διαμοιράζει ρόλους στα διάφορα όργανα και βεβαίως στους οργανοπαίκτες, καθώς, εδώ, έχει να δουλέψει με οκτώ (και με τον εαυτό της εννέα) άτομα. Φυσικά, υπάρχουν και ομαδικές στιγμές στο “Nighttime Creatures”, αλλά υπάρχουν και επιμέρους sections, με λιγότερα όργανα, που διαθέτουν μια ροή και μια διαδοχή, δίνοντας στις συνθέσεις, συχνά, εκστατικά χαρακτηριστικά.
Εντάξει, υπάρχουν πολλά έντονα «χρώματα» εδώ, αλλά υπάρχουν και στιγμές περισσότερο ήπιες, μέσα από τις οποίες προεξοφλείται πάντως η έκρηξη – με τις συνθέσεις να παρουσιάζονται πολύπλοκες, αποτελούμενες από διάφορα μέρη, επηρεασμένες όχι φυσικά μόνον από τον «Δούκα», αλλά και από άλλες αναγνωρισμένες συνθετικές μορφές της jazz, όπως την αείμνηστη Carla Bley (στο αφιερωμένο, και λόγω τίτλου “C.B. the Time Traveler”) ή τον Anthony Braxton.
Σε γενικές γραμμές θα σημειώναμε πως το “Nighttime Creatures” της Angelica Sanchez είναι ένα πολύ «δυνατό» άλμπουμ της σύγχρονης νεοϋορκέζικης jazz-avant σκηνής, εμφανίζοντας διαχρονικά «προχωρημένα» vibes.
Επαφή: www.angelicasanchez.com, www.pyroclasticrecords.com

QUINSIN NACHOFF από τον Béla Bartók στον John Coltrane

Τενόρο σαξοφωνίστας που επιχειρεί πάντα το κάτι παραπάνω στα άλμπουμ του (θα πούμε υπό ποία έννοια), ο Quinsin Nachoff έχει νέο CD, το οποίον αποκαλείται “Stars and Constellations” [Adhyaropa Records, 2023]. Πρόκειται, δε, για το πέμπτο άλμπουμ τού Nachoff, για το οποίο γράφουμε στο blog, αφού έχουν προηγηθεί τα “Flux” [Mythology, 2016], “Quinsin Nachoff’s Ethereal Trio” [Whirlwind Recordings, 2017] (του τρίο με το ίδιο όνομα), “Path of Totality” [Whirlwind Recordings, 2018] (ως Quinsin Nachoff’s Flux) και “Pivotal Arc” [Whirlwind Recordings, 2020].
Όπως είχαμε γράψει σε σχέση με το “Pivotal Arc”: «Κατ’ αρχάς να πούμε, ή μάλλον να ξαναπούμε, πως η σχέση τού Quinsin Nachoff με την “κλασική”, όπως και με την “σύγχρονη κλασική”, είναι ιδιαιτέρως σοβαρή – όσο σοβαρή, τέλος πάντων, είναι και η σχέση του με την jazz. Κατά βάση ο Nachoff επιχειρεί να συνθέσει πάνω σ’ αυτό το αισθητικό σκηνικό, κάτι που σε κάθε περίπτωση μπορεί να μην συνιστά πρωτοτυπία, αλλά δεν θα παύσει ποτέ να αποτελεί... ιδιοτυπία».
Και για το “Path of Totality”: «Έμπνευση γι’ αυτό το άλμπουμ, για τον Quinsin Nachoff, στάθηκε η ολική έκλειψη ηλίου της 21ης Αυγούστου 2017, ένα φαινόμενο που κίνησε το ενδιαφέρον τού καναδού πνευστού – ο οποίος έχει ξαναδείξει, σε προηγούμενα άλμπουμ του, πως τα αστρονομικά ζητήματα μπορούν να τον κινητοποιούν προς μια τζαζ κατεύθυνση».
Και τα λοιπά...

Στο “Stars and Constellations” ο Quinsin Nachoff (πάντα στο τενόρο σαξόφωνο), συνεργάζεται με τους Mark Helias μπάσο, Dan Weiss ντραμς, συν δύο κουαρτέτα εγχόρδων, το Bergamot Quartet και το The Rhythm Method (αμφότερα απαρτιζόμενα από δύο βιολιά, βιόλα, τσέλο) επεκτείνοντας έτι περισσότερο εκείνο που τον «βασανίζει» από χρόνια – την συνύπαρξη, δηλαδή, jazz και σύγχρονης κλασικής.
Όπως διαβάζουμε στις σημειώσεις του all paper gatefold cover (κείμενο του Michael Ullman), ο Nachoff είχε «κολλήσει» από μικρός με δύο ειδών κουαρτέτα. Το κλασικό τζαζ κουαρτέτο του John Coltrane από τα sixties και των κουαρτέτων με έγχορδα του Béla Bartók, έτσι όπως εκείνα είχαν ερμηνευτεί από το αμερικάνικο Emerson String Quartet. Όπως είχε πει και ο ίδιος:
«Παρότι τα όργανα και η γενικότερη προσέγγιση ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο κουαρτέτα ήταν εντελώς διαφορετική, κατά πολλούς τρόπους εγώ παρατηρούσα την βαθιά μεταξύ τους συσχέτιση: στην ένταση, στην δόνηση, στην αμεσότητα, στα μελωδικά στοιχεία, στην ρυθμική ανάπτυξη και κάπως στην αρμονική προσέγγιση. Μολονότι η μουσική του Béla Bartók ήταν εντελώς περασμένη στο πεντάγραμμο σου άφηνε μιαν αίσθηση αυτοσχεδιασμού και αυθορμητισμού, ενώ και η μουσική του Trane, παρότι ήταν πλήρως αυτοσχεδιαστική, σου έδινε μια εσκεμμένη αίσθηση ανάπτυξης και φόρμας».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τα όρια μέσα στα οποία κινείται το “Stars and Constellations”, το οποίον αποτελείται από τρεις γιγαντιαίες συνθέσεις, 19, 14 και 20 λεπτών. Είναι τα τζαζ και modern classic ηχοχρώματα (μα και το αστρονομικό background στους τίτλους των κομματιών: “ Stars and constellations: Scorpio”, “Pendulum”, “ Stars and constellations: Sagittarius”), τα οποία ελκύουν με την πυκνότητα των ηχοχρωμάτων τους, την ιδιόμορφη ανάπτυξή τους, τους καλαίσθητους και... ακαλαίσθητους συνδυασμούς τενόρου και εγχόρδων, τις προβοκατόρικες προσεγγίσεις, που αγγίζουν σε κάποιες φάσεις τα όρια του drone και του ελαφρού noise σε συνδυασμό με πολύπλοκες ρυθμολογίες, που παραπέμπουν στις μουσικές της Ανατολής.
Παράξενο, αλλά επεξεργασμένο άκουσμα, που διατηρεί πολλά στοιχεία πρωτοτυπίας καθ’ όλη την εξέλιξή του.
Επαφή: www.quinsin.com, www.adhyaroparecords.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 543

16/10/2023
Το 1/3 του ΠΑΣΟΚ καλοβλέπει τη ΝΔ, έτσι η ΝΔ το καλοπιάνει λέγοντας πως στις δημοτικές, χθες, κερδισμένο είναι το ΠΑΣΟΚ και όχι ευρύτερα η προοδευτική παράταξη, ξεχνώντας πως χωρίς τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ. δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να βγει ο Δούκας. 
Βασικά η δεξιά θέλει να υποβαθμίσει τη συμβολή των υπολοίπων στην εκλογή του Δούκα, γιατί ξέρει πως σε κάτι ανάλογο στις βουλευτικές, όποτε και να γίνουν αυτές, θα ήταν χαμένη από χέρι.
Μόνο με διάλυση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προχωρήσει η δουλειά, καθώς τα 2/3 του ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους προεδρικούς του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο κόμμα, αφήνοντας στην άκρη τη συριζέικη «αριστερά» του 3%, κι ένα 3-4% του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ (Λοβέρδοι κτλ.), που θα οδεύσει προς τα δεξιά.
Τα κόμματα, στην Ελλάδα, είναι τελείως δεινοσαυρικά, εντελώς δυσκίνητοι και αυτοαναφορικοί γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, μέσω των οποίων συγκινούνται μόνο τα κομματόσκυλα.
Στο ΣΥΡΙΖΑ, δε, παρατηρείται το θλιβερό φαινόμενο να σκοτώνονται για το πότε θα λειτουργήσουν τα «όργανα», οι κεντρικές επιτροπές, τα συνέδρια κ.λπ. (όλα αυτά, που δεν έχουν καμία σημασία για την καθημερινότητα του πολίτη), αφήνοντας το timing Δούκα, του άλλου στη Θεσσαλονίκη, του Αγοραστού και τόσων άλλων να πάει χαμένο.
Θα είναι άξιοι της μοίρας τους, αν πετάξουν το χρόνο σε συνέδρια και ενδοσκοπήσεις. Εκτός και αν λογαριάζουν να το κάνουν το συνέδριο άμεσα, για να διώξουν και επίσημα τους «αριστερούς».

Ο κόσμος, για ακόμη μια φορά, δείχνει πως είναι πιο μπροστά από τα κόμματα. Ας τον ακούσουν.

16/10/2023
Βγαίνει ο Άδωνις να υπερασπίσει τον Μπακογιάννη, λέγοντας ότι δεν είναι μόνο ο δήμαρχος του μεγάλου περιπάτου και πως αδικήθηκε...
Τι να πούμε για την Αθήνα τώρα; Ότι δεν έχει πεζοδρόμια είτε γιατί είναι διαλυμένα, είτε γιατί σιχαίνεσαι να τα πατήσεις από τη βρωμιά που έχουν επάνω, είτε γιατί τα έχουν καταλάβει τα τραπέζια κι οι καρέκλες;
Ότι το κέντρο γίνεται όλο και πιο αδιάβατο λόγω του ανεξέλεγκτου τουρισμού σε μία πόλη δίχως χώρους και με δίχως υποδομές για τόσο κόσμο;
Πως υπάρχουν ακόμη περιοχές στην πόλη, που δεν πηγαίνεις εύκολα μόνος σου να περπατήσεις τη νύχτα;
Πως το airbnb έχει καταστρέψει τη φυσιογνωμία της Αθήνας, και πως ο «ευξεγενισμός» έχει αλλοιώσει εντελώς περιοχές, κλείνοντας δεκάδες μαγαζιά και μετατρέποντάς τες σε χώρους μόνο για μπαρότσαρκες;
Εδώ ο άνθρωπος μέχρι και τα φώτα τη νύχτα τα ανάβει, όταν έχει πέσει το άγριο σκοτάδι.
Τι να λέμε τώρα;
(είναι και πάρα πολλά άλλα, που έχουν νόημα να τα γράψεις σε άρθρο, όχι εδώ πέρα)

16/10/2023
Με λίγα λόγια...
Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ένα δεύτερο άτομο, μετά τον Κασσελάκη, ουρανοκατέβατο, από το πουθενά, που δεν το ήξερε κανένας κ.λπ. αναλαμβάνει μεγάλη θέση εξουσίας, δείχνοντας πως η ανάγκη για νέα πρόσωπα, άφθαρτα, μακριά από τζάκια κ.λπ. μοιάζει πλέον υποχρεωτική στην πολιτική ζωή.
Αριστερά της ΝΔ υπάρχει άπλετος χώρος για ένα μεγάλο κόμμα του Κέντρου, που άμεσα μπορεί να έρθει στην εξουσία. Αυτό το κόμμα θα προκύψει από την ένωση Σύριζα-Πασόκ και τον σχηματισμό μιας καινούριας παράταξης με άλλο όνομα, κάτι που, αν υπάρχει μυαλό στα επιμέρους σχήματα, θα πρέπει να συμβεί μέχρι την άνοιξη.
Στις Ευρωεκλογές η ήττα της ΝΔ απ’ αυτό το κόμμα, που θα έχει αρχηγό από τη βάση, θα πρέπει να είναι τόσο συντριπτική ώστε σ’ ένα χρόνο από σήμερα να έχουμε βουλευτικές εκλογές.
Στη βράση κολλάει το σίδερο. Κανείς δεν θα ’ναι διατεθειμένος, και βασικά ο λαός, να περιμένει τέσσερα χρόνια για να εκφραστεί, δίχως αντιπολίτευση πρακτικά και με το σύστημα Μητσοτάκη ανεξέλεγκτο.

15/10/2023
Όλο το πρωί τα δυο-τρία βασικά φιλοκυβερνητικά σάιτ είχαν τον πόλεμο στη Γάζα πρώτο θέμα και τις εκλογές δεύτερο-τρίτο.
Ήταν φανερό πως ήθελαν να υποτιμήσουν τις εκλογές, επειδή δεν ήθελαν να σπρώξουν άτομα, που δεν πήγαν στον πρώτο γύρο να ψηφίσουν, να ψηφίσουν στο δεύτερο – πιστεύοντας πως η μεγαλύτερη συμμετοχή δεν θα ευνοούσε τη NΔ.
Τελικά, με τη στάση τους έδειξαν (και) σε πολλούς νεοδημοκράτες, ιδίως στην Αθήνα, πως οι εκλογές είχαν κριθεί, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ όσους είχαν πάει στον πρώτο γύρο για να στηρίξουν Χαρδαλιά-Μπακογιάννη, να μην ξαναπάνε σήμερα.
Έτσι, και τα φιλοκυβερνητικά σάιτ, από τη μεριά τους, θα έσκαβαν το λάκκο της δεξιάς, δίχως να το θέλουν.

15/10/2023
Το ότι χάνεις β γύρο από κάποιον που, στον πρώτο, είχε 14%, δεν πρέπει να έχει ξανασυμβεί ποτέ στα χρονικά. Είναι προφανές πως όλη η Αθήνα (όση πήγε να ψηφίσει), πλην ΝΔ, ψήφισε μαζικά αντι-μπακογιαννικά.
Ακόμη και η ακροδεξιά ψήφισε Δούκα, εννοείται το συντριπτικό μέρος του ΚΚΕ (που παράκουσε, και σωστά, τη γραμμή), πασόκοι, συριζαίοι, ανταρσύες... οι πάντες.
Είναι ένα φαινόμενο προς μελέτη.

15/10/2023
Άδωνι για πήγαινε να μάθεις τώρα τον Πελετίδη στην Πάτρα, τον Σταμέλο στην Καισαριανή, τον Ρούσσο στο Χαλάνδρι και διαφόρους άλλους ανά την επικράτεια τι παίζει με τα ΕΣΠΑ, γιατί είναι... ανίδεοι οι άνθρωποι... όπως και ο κόσμος που τους ψήφισε...

15/10/2023
Μπακογιάννη προλαβαίνεις μέχρι τα Χριστούγεννα να ξηλώσεις τον περίπατο, και να επαναφέρεις το αντίθετο ρεύμα στην Πανεπιστημίου; Μπας και αδειάσει λιγουλάκι η Ακαδημίας δηλαδή - γιατί από την Ακαδημία μέχρι να βγεις στη Βουλή, κάθε μέρα, σε βρίζει όλη η Αθήνα.

15/10/2023
Μπράβo στους Αθηναίους, που, έως ώρας, στα μισά τμήματα, στέλνουν τον άχρηστο στο σπίτι του.

14/10/2023
 «Η πολιτική των ίσων αποστάσεων στο θέμα αυτό είναι πραγματικά εγκληματική. Ο καθένας καταλαβαίνει σε ποια θέση είναι η Παλαιστίνη και σε ποια θέση είναι οι Ισραηλινοί. Και νομίζω αν κάποιος από μας αναγκαζόταν να ζήσει, όπως ζούνε οι Παλαιστίνιοι στη λωρίδα της Γάζας, δεν θα ’ταν καθόλου ευτυχής»
Ποιος τα έχει πει αυτά; Ο απύλωτος σαλτιμπάγκος που έχει πει τα πάντα. Ένας είναι ο απύλωτος σαλτιμπάγκος που έχει πει τα πάντα, ανάλογα με τη θέση που κάθε φορά βρίσκεται...
[δες το βίντεο στα σχόλια]

14/10/2023
Ψηφίζεις Δούκα; Τότε ψηφίζεις Ανταρσύα, δηλαδή Κούρτοβικ, δηλαδή Κουφοντίνα...
Ξέρουν τι κάνουν... Υπάρχουν και ηλίθιοι που τρώνε τους παβλωφισμούς με το κουτάλι...
(για το μόνο που απορώ είναι πώς και δεν έβαλαν, οι αισχροί, το μπλοκ της Κούρτοβικ, ακριβώς δίπλα σ’ εκείνο του Μπακογιάννη)

14/10/2023

Πήγαινα κι εγώ σε «ακατάλληλα» έργα τότε, αλλά όχι με τους γονείς μου...
(Δεν το είχα προσέξει αυτό το γράμμα, όταν είχα κάνει το κείμενο για την «Αναζήτησις...» στο LiFO, αλλιώς κάπου θα το έχωνα ανάμεσα)

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ το ιστορικό «Κοντσέρτο ’73», που εξελίχθηκε σε αντιδικτατορική πορεία – συνέβη στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, ενάμιση μήνα πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου

H επανεμφάνιση του Σταύρου Ξαρχάκου στις 15 του περασμένου Σεπτεμβρίου, στο Θέατρο Λυκαβηττού, που θα άνοιγε ξανά τις πόρτες του μετά από πολύ καιρό, μας δίνει την αφορμή για να θυμηθούμε μία άλλη ιστορική συναυλία τού κορυφαίου συνθέτη-τραγουδοποιού, που είχε συμβεί στο κοντινό γήπεδο του Παναθηναϊκού, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, πριν από 50 χρόνια.
Ήταν Δευτέρα 1η Οκτωβρίου του 1973, όταν ο Σταύρος Ξαρχάκος και οι συνεργάτες του θα εμφανίζονταν στο γεμάτο από κόσμο γήπεδο, σε μια πολύ επιτυχημένη μουσική εκδήλωση, που θα έμενε στην ιστορία ως «Κοντσέρτο ’73».

Η εποχή είναι τεταμένη γενικώς, παράγοντας συνεχώς νέα πολιτικά γεγονότα. Να θυμίσουμε πως βρισκόμαστε στην εποχή της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης» της δικτατορίας, πως έχει ήδη δοθεί γενική πολιτική αμνηστία, πως έχει αρθεί ο στρατιωτικός νόμος (από «την περιοχή της πρωτευούσης»), πως έχει δοθεί «χάρη», στον Αλέκο Παναγούλη, ενώ παραιτείται κιόλας η κυβέρνηση των χουντικών, με την λεγόμενη «πολιτική κυβέρνηση» του Σπύρου Μαρκεζίνη (διορισμένη από τον δικτάτορα και «Πρόεδρο της Δημοκρατίας» Γεώργιο Παπαδόπουλο) να ετοιμάζεται να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Στο χώρο της ανώτατης παιδείας η αναταραχή παραμένει, με τους φοιτητές να εντείνουν σταδιακά τις κινητοποιήσεις τους, για την κατάργηση ποικίλων χουντικών διαταγμάτων, επιζητώντας βασικά την επιστροφή των στρατευμένων συμφοιτητών τους στις αίθουσες και τα αμφιθέατρα, ενώ, από το εξωτερικό, η βίαιη και αιματηρή ανατροπή της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Salvador Allende στη Χιλή, από τον στρατηγό Augusto Pinochet, στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, κάθε άλλο παρά απαρατήρητη περνάει από τα μέσα και τον Τύπο.

Στο χώρο του πολιτισμού η φυσική απουσία του Μίκη Θεοδωράκη από τη χώρα εξισορροπείται κάπως από το γεγονός πως ο ίδιος μιλά σε δημοσιογράφους, με τις συνεντεύξεις του να εμφανίζονται κανονικά σε ελληνικά έντυπα, ενώ το περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος» στο τεύχος #1015 (21 Σεπτεμβρίου 1973) κυκλοφορεί με εξώφυλλο-Θεοδωράκη και με λεζάντα «Θα επιστρέψω κι ας με πιάσουν».

Μπορεί οι δίσκοι του Θεοδωράκη να μην διακινούνται στη χώρα, αλλά τα τραγούδια του από «Τα Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας» (σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου) θα ακούγονταν τελικά στην Πλάκα, στην μπουάτ Zoom, στις 8 Οκτωβρίου (του ’73) από τους Αντώνη Καλογιάννη και Μαρία Δημητριάδη – με την άρση του «στρατιωτικού νόμου» να έχει βοηθήσει αποφασιστικά προς αυτό.

Το «έντεχνο» τραγούδι είναι εκείνο που σηκώνει, με άλλα λόγια, μεγάλο μέρος της αντιδικτατορικής διάθεσης, ενώ ένα άλλο μέρος σηκώνουν οπωσδήποτε το θέατρο, ο κινηματογράφος, μα και κάθε άλλη μορφή Τέχνης. Το τραγούδι, όμως, και οι συναυλίες, έχουν άλλη δυναμική. Μπορούν και ξεσηκώνουν τους θεατές, αφού η μουσική δρα πιο άμεσα από κάθε άλλη Τέχνη στον ψυχισμό των ακροατών, οι οποίοι, ως μάζα πλέον, μπορεί να δράσουν ανεξέλεγκτα.

Αυτό είχε φανεί στη συναυλία του Γιάννη Μαρκόπουλου στο Σπόρτιγκ, που είχε οργανωθεί από την Ένωση Κρητών Φοιτητών στις 15 Μαΐου 1972, με Νίκο Ξυλούρη, Μέμη Σπυράτου, Θέμη Ανδρεάδη και Δάφνη Ζούνη, με τον Ξυλούρη να τραγουδά «Πότε θα κάνη ξαστεριά» και με κάποιες εκατοντάδες φοιτητές να ξεχύνονται στους δρόμους των Πατησίων, μετά το πέρας της συναυλίας, τραγουδώντας την «ξαστεριά» και φωνάζοντας αντιχουντικά συνθήματα. 
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/stayros-xarhakos-istoriko-kontserto-73-poy-exelihthike-se-antidiktatoriki-poreia