Στους Film είχα σταθεί στα τέλη του ’09, με αφορμή την κυκλοφορία του “Persona”, πάλι από την Inner Ear. Έγραφα, τότε, πως… το συγκρότημα και μετά την αποχώρηση της Ελένης Τζαβάρα, παρέμενε ένα από τα πιο ελπιδοφόρα της εγχώριας σκηνής. Μάλιστα, μ’ εκείνο το CD τούς έβρισκα ακόμη πιο προχωρημένους, από τη στιγμή που μπόρεσαν να καλύψουν το κενό της προηγούμενης τραγουδίστριας με τη νεοφερμένη (τότε) Ιφιγένεια Atkinson. Στις υπόλοιπες θέσεις ο Κώστας Μπόρσης ντραμς, κρουστά, ο Δημήτρης Μπόρσης μπάσο, φωνή, samples και ο Μανώλης Ζαβιτσάνος κιθάρες, autoharp. Το «προχωρημένο» είχε να κάνει με το γεγονός ότι υπήρχε μία μετατόπιση του ήχου του γκρουπ προς πιο eighties poppy καταστάσεις – οι περικοκλάδες του grunge στ’ αζήτητα. Όπερ οι κιθάρες οπισθοχωρούσαν κάπως, με τη θέση τους να καταλαμβάνουν κάποια «ζωγραφικά» στοιχεία. Ολίγα ηλεκτρονικά, τα σαξόφωνα, τα έγχορδα, οι τρομπέτες, τα τρομπόνια, με τις συνθέσεις των Film να δημιουργούν το πιο κατάλληλο περιβάλλον για να περάσουν κομμάτια όπως το “Private” ή το “Long coffee break”.
Τα πράγματα δεν είναι και πολύ διαφορετικά στο “Harmur fuglsins”. Η ρέουσα μελωδία τονίζεται έτι περισσότερο από τα φωνητικά της Hildur Kristín, αλλά και γενικότερα η φωνητική επεξεργασία βρίσκεται πολύ επάνω, προσφέροντας άλλον αέρα στο κομμάτι. Η ενορχήστρωση, υποδειγματική για pop σύνθεση (δεν ξέρω αν υπάρχουν πνευστά, υπάρχει όμως μία άψογη γραμμή τους, δεν ξέρω αν υπάρχει μέλοτρον, υπάρχει όμως η μαγεία του) είναι εκείνη που μετατοπίζει το “Harmur fuglsins” υπεράνω των ορίων του γοητευτικού. Το remix των, επίσης Ισλανδών, FM Belfast προσφέρει στο κομμάτι μία περισσότερο electro διάσταση, η οποία δεν το αποδυναμώνει αναγκαστικώς.
Όπως προανέφερα η Hildur Kristín (Stefánsdóttir) είναι μέλος των Rökkurró· οι υπόλοιποι… Axel Ingi Jonsson, Arni Por Arnason, Björn Pálmi Pálmason και Ingibjörg Elsa Turchi (αν αντιγράφω σωστά τα ονόματα από το… καλλιγραφικό ένθετο). Τo γκρουπ, όπως διάβασα, έχει ήδη ένα άλμπουμ, το “Það kólnar í kvöld” (Κάνει Περισσότερο Κρύο Απόψε), που έδρεψε δάφνες στην Ισλανδία (δεν το έχω ακούσει), ενώ το δεύτερό τους “Í Annan Heim” (Σ’ Έναν Άλλο Κόσμο) είναι εκείνο το οποίο τοποθετεί στον κατάλογό της η Inner Ear.Μία γενική παρατήρηση έχει να κάνει με το γεγονός πως στο LP κυριαρχεί η φωνή τής Hildur Kristín. Η παιδική χροιά της, δε, δεν φαίνεται να εμποδίζεται από τις ενορχηστρώσεις του γκρουπ, στις οποίες, θα έλεγα, πως τα έγχορδα έχουν το πάνω χέρι. Τούτο δε σημαίνει πως απουσιάζουν τα κλασικά όργανα (κιθάρα, μπάσο, ντραμς – για pop, με την ευρεία έννοια, μπάντα συζητούμε), απλώς ότι αυτά, ο ρόλος των κλασικών δηλαδή, υποσκάπτεται από το πληθωρικό background. Χαρακτηριστικό δείγμα της art-pop αισθητικής των Rökkurró, το τραγούδι τους “Augun opnast”, που κλείνει την πρώτη πλευρά, με το αδιαπραγμάτευτο βαρύ στρώμα και την ωραία αρμονική επεξεργασία. (Και) στην b side δεν μπορεί παρά να κυριαρχούν οι ερμηνείες της Kristín, οι οποίες, συχνά, μοιάζει να λειτουργούν συμπληρωματικώς εν σχέσει με τις «μαγικές» ενορχηστρώσεις. Στο “Fjall” π.χ., ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του άλμπουμ, η όλη επεξεργασία αφήνει μιαν αίσθηση «προσευχής», ενώ στο έσχατο “Svanur” η εισαγωγή πιάνο-φωνή και η επακόλουθη στοιχειώδης ενοργάνωση παρέχουν σκυτάλη σ’ ένα λυρικό… ουρανομήκες κλείσιμο· ίδιον μιας σκηνής που σείεται από γήινες και χθόνιες δονήσεις.
Επαφή: www.inner-ear.gr, www.rokkurro.com
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου