Δευτέρα 21 Ιουνίου 2021

τo AFRO-REGGAE HEATWAVE FESTIVAL, στον Άλιμο, τον θερμό Ιούλιο του 1988 – μία σπάνια μουσική εκδήλωση, πολύχρωμης και πολυφυλετικής μουσικής, με vibes που κρατάνε ακόμη

Ήταν ο πολύ ζεστός Ιούλιος του 1988. Μπορεί να μην ήταν σαν εκείνον της προηγούμενης χρονιάς, που είχε αφήσει πίσω του συντρίμμια, όμως ήταν σχεδόν το ίδιο «φωτιά και λάβρα». Καύσωνας με τα όλα του. Απλά ήταν κάπως μικρότερος σε διάρκεια, και μας είχε βρει, σίγουρα, καλύτερα προετοιμασμένους (σαν κοινωνία, και σαν κρατικό μηχανισμό).
Εντάξει, ως φοιτητές είχαμε τότε τις δικές μας αγωνίες και προτεραιότητες, αλλά από την άλλη δεν είναι δυνατόν να ξεχαστούν και μερικές σκηνές απείρου κάλλους. Όπως, το να κάθεσαι (όχι να στέκεσαι), παρακολουθώντας συναυλία, στις 10 το βράδυ, και να τρέχει επάνω σου ο ιδρώτας «ποτάμι».
Εκείνη την περίοδο το ταξίδι Πάτρα-Αθήνα και Αθήνα-Πάτρα ήταν σταθερό και μόνιμο. Στην Πάτρα αναπτυσσόταν το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ του Δήμου Πατρέων, επί Θάνου Μικρούτσικου στην καλλιτεχνική διεύθυνση, ενώ στην Αθήνα πάμπολλες συναυλίες, από διάφορους φορείς, έδιναν κι έπαιρναν. Υπήρχε οργασμός.
Κοιτώντας τώρα στα χαρτιά μου, ώστε να κεντράρω κάπως τις αναμνήσεις, συνειδητοποιώ «το σώσε» που γινόταν, καθώς μέσα σ’ ένα μήνα, χοντρικά από τις 20 Ιουνίου έως και τις 20 Ιουλίου 1988, είχα δει με τη σειρά Leonard Cohen, Keith Jarrett, Μίκη Θεοδωράκη, Al Di Meola, Jethro Tull, Afro-Reggae Heatwave Festival και Wynton Marsalis – και αυτά από major events, γιατί «έπαιζαν» και τα μικρότερα, για τα οποία δεν κρατούσα αναλυτικό λογαριασμό.
O Don Cherry και ο Yelloman στον Άλιμο το καλοκαίρι του ΄88
Ο Don Cherry και ο Yellowman στον Άλιμο, το καλοκαίρι του '88
Θυμάμαι, επίσης, να βλέπω μια συναυλία το ένα βράδυ στην Πάτρα και το επόμενο βράδυ στην Αθήνα, ή το ανάποδο. Υπήρχε όρεξη για περιπέτεια, διάθεση για να είσαι παντού και κάποιο χρήμα φυσικά, όχι πολύ, που όδευε βασικά σε τέτοιες καταστάσεις.
Πολλές συναυλίες, δε, τις παρακολουθούσαμε, δίχως να γνωρίζουμε επακριβώς τι θα δούμε και τι θ’ ακούσουμε. Μας αρκούσε το γεγονός πως θα ήμασταν «εκεί», μαζί με άλλους. Φίλους, γνωστούς κι αγνώστους. Πως θα γευόμασταν μιαν εμπειρία. Και πως, όπως συχνά συνέβαινε, από μια συναυλία θα ξεκινούσε ενδεχομένως και μια «γνωριμία» μ’ ένα συγκρότημα ή μ’ έναν καλλιτέχνη, που θα βαστούσε μια ζωή.
Περαιτέρω, ορισμένες συναυλίες διαφημίζονταν από τον Τύπο της εποχής ως κάτι ξεχωριστό –υπήρχαν τέτοιες, σίγουρα– οπότε, αν δεν παρευρισκόσουν σ’ αυτές θεωρούσες πως κάτι θα έχανες. Και για κάποιες ήταν έτσι. Έχανες.

3 σχόλια:

  1. Γεια σου Φώντα,
    πω πω τι μου θύμησες!!!
    Ήμουν και τις δύο βραδιές εκεί αλλά κυρίως ήθελα πού να δω επί σκηνής τον Salif Keita και τον King Sunny Ade επειδή άκουγα τότε τις δισκάρες τους Soro και Juju music. Εκτός από τη ζέστη που, όπως γράφεις και εσύ, ήταν αφόρητη, δεν θυμάμαι και πολλά από τα επί σκηνής δρώμενα αλλά έχω δύο 90άρες κασέτες (μία για κάθε βραδιά) που έγραψα σε φορητό κασετοφωνάκι με τραγούδια από J Higgs μέχρι King Sunny Ade!!!Φοβερές βραδιές
    Α!!! έχω και το t-shirt του festival.

    Σε χαιρετώ,
    Νίκος Αλιβιζάτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Νίκο, Θα μαζευτούμε πολλοί τελικά που ήμασταν τότε εκεί!

      Διαγραφή
  2. Από το fb...

    Vasilis Kordatos
    Θυμάμαι, παραδόξως, λόγω των συνθηκών εντός και εκτός κρανίου, ορισμένα πράγματα απ'αυτό το μεγαλειώδες γεγονός αλλά πιό πολύ απ'όλα τον φοβερό Yellowman.

    Dimitris Doulgeroglou
    Εψαχνα πολυ καιρο για κατι που αναφερεται σε αυτο το φεστιβαλ! Πολλα μπραβο !!!

    Athena Delcosta
    Είμαστε πολλοί εκεί τότε, all the way! Μοναδικό φεστιβάλ!

    Andreas Frogoudakis
    ωραία περάσαμε...

    Zak Famellos
    Μαζι με Bovell (μαλλον απτο Festival)
    https://www.youtube.com/watch?v=EDYL-dO67sg
    Linton Kwesi Johnson - Interview [Greece 1987]

    Thomas Triantafyllou
    Όπου και να το έβλεπα στην Ευρώπη αυτό θα έσπευδα... (τότε παραημουν μικρός)! Γιατί δεν γίνονται τέτοιας λογικής και αισθητικής φεστιβάλ στην Ελλάδα πολλά χρόνια τωρα; να θέμα για σειρά άρθρων....

    ΑπάντησηΔιαγραφή