ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 696

17/12026
Το να γράφω εγώ σ’ ένα βιβλίο, στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], για το «Jazz & Τζαζ» ήταν κάπως περίεργο, επειδή 18 χρόνια της επαγγελματικής ζωής μου τα πέρασα εκεί. Έχουν περάσει πάνω από 12 χρόνια από τότε που έκλεισε το περιοδικό, και αυτό, οπωσδήποτε, με βοήθησε ώστε να είμαι όσο γινόταν ψυχρός και αντικειμενικός, προκειμένου να καταγράψω, με τρόπο περιεκτικό, την ιστορία του. Στο κεφάλαιο «Το Jazz & Τζαζ και όλα τα υπόλοιπα έντυπα» (σελ.359-371) δεν θα διαβάσεις μόνο για το πιο σημαντικό τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα, αλλά και για όλες τις υπόλοιπες σχετικές περιοδικές εκδόσεις.

[και τα δύο εξώφυλλα, και του τεύχους #225 και του βιβλίου, είναι σχεδιασμένα από τον Κυριάκο Κουτσογιαννόπουλο]

16/1/2026
Τον είχα για έξυπνο τον Βαρουφάκη μέσα στον εγωκεντρισμό του. Και σε σχέση μ’ αυτά που είπε για το έκστασι κτλ. είπα την άποψή μου σε παλιότερο ποστ. Βασικά, πιστεύω ότι έκανε μεγάλη μ@λακία να μιλήσει δημοσίως από τη θέση τού... εμπειρογνώμονα, ασχέτως από το ποιοι ήταν οι σκοποί του και τι είχε στο κεφάλι του όταν τα έλεγε. Αυτά όμως που διάβασα και είδα σήμερα με κάνουν να θλίβομαι ακόμη πιο πολύ – και για άλλους λόγους.
Πήγε ο Βαρουφάκης σε μια πρωινή εκπομπή με δύο τηλεσχολιαστές, έναν άντρα και μια γυναίκα (ούτε τους ξέρω, ούτε μ’ ενδιαφέρει να τους μάθω). Η κουβέντα ήρθε κάποια στιγμή και στο θέμα για τα ναρκωτικά –την έφεραν εκεί οι τηλεσχολιαστές– τσίμπησε κι ο Βαρουφάκης κι άρχισε να λέει πάλι διάφορα. Να υπερασπίζει όσα είχε πει τις προάλλες, να αναγκάζεται να λέει ότι δεν μετάνιωσε και τέτοια, και όλο να του την πέφτουνε, γύρω-γύρω, οι δυο τους.
Αντί να πει... μάγκες μου, ό,τι είπα είπα, δεν γουστάρω να συζητήσω άλλο γι’ αυτό το θέμα, να πούμε για το χρηματιστήριο ενέργειας, το παράλληλο εξω-τραπεζικό σύστημα πληρωμών, τον Τειρεσία, τα δάνεια (όλα αυτά που λέει, και τα οποία είναι και καίρια και σωστά για μένα) έπεσε στην παγίδα να μιλάει για την ντρόγκα. Οπότε κάποια στιγμή τσαντίστηκε ο τύπος –ο οικοδεσπότης τώρα, προσέξτε–, σηκώνεται από το σκαμπό, φεύγει και τον αφήνει μόνο του τον Βαρουφάκη με την άλληνε στο τραπέζι! Οπότε, αμέσως μετά, την κάνει και η άλλη, και μένει εντελώς μόνος του ο Βαρουφάκης στο πάνελ και στο πλάνο!
Μιλάμε για απίστευτη αντιδεοντολογική συμπεριφορά από την πλευρά των τηλεσχολιαστών, εντελώς απαξιωτική προς τον καλεσμένο τους, εγώ θα την χαρακτήριζα έως και αλήτικη, και φυσικά προσβλητική στο έπακρο για τον Βαρουφάκη, ο οποίος βρέθηκε να κάθεται μόνος του στο πλάνο, χωρίς να λέει τίποτα, με τον τύπο και την τύπισσα να τον πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, για να πάνε να υποδεχθούν την επόμενη παρέα.
Εγώ που τα είδα όλα αυτά ντράπηκα. Ντράπηκα για το χάλι και την ξεφτίλα της ελληνικής τηλεόρασης.

16/12026
Ε αφού το βρήκα μπροστά μου με 1 ευρώ, το απόγεμα, είπα να το μαζέψω... 1967 και οι μινιφορούσες, πριν ή μετά τη χούντα, γιόμιζαν τα πεζοδρόμια...

[το ακούτε και στα σχόλια]

16/12026
Ένα από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] είναι και ο γραφίστας/jazz-fan Δημήτρης Θ. Αρβανίτης. Ο Αρβανίτης δεν φιλοτέχνησε μόνο τα 150 πρώτα τεύχη του Jazz & Tζαζ, πάμπολλα εξώφυλλα δίσκων της Columbia στα σέβεντις, πολλά βιβλία τζαζ και μη-τζαζ, αλλά έφτιαξε και κάποιες εκπληκτικές αφίσες όπως αυτή η ιστορική για τη συναυλία του Keith Jarrett, στον Λυκαβηττό, τον Ιούνιο του ’83.

Στο κεφάλαιο «Δημήτρης Θ. Αρβανίτης: ο κόκκινος Jarrett» γράφω διάφορα για τον σημαντικό αυτόν... τζαζ δημιουργό, ενώ πολλά άλλα είναι σπαρμένα σε διάφορα κεφάλαια (π.χ. ο Αρβανίτης είχε πάρει την ιστορική συνέντευξη από τον φίλο του Γιώργο Μπαράκο το 1990, είχε φιλοτεχνήσει τα πρώτα 10 εξώφυλλα/τεύχη του παλαιού «ΤΖΑΖ», είχε κάνει αφίσες για το φεστιβάλ Praxis του Γιαννουλόπουλου κ.λπ.).
Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ».

15/1/2026
>>Ο Vali συνεργαζόταν επίσης με έλληνες καλλιτέχνες που βρίσκονταν τότε στην Αμερική, όπως τους Νίκο Γούναρη, Σταύρο Τζουανάκο, Ιορδάνη Τσομίδη, Αργύρη Βαμβακάρη (αδελφός του Μάρκου Βαμβακάρη και διακεκριμένος μπουζουξής) και φυσικά με διάφορους ξένους όπως τον πιανίστα-οργανίστα Norman Gold, τον μπασίστα Chet Amsterdam, τους ουτίστες Udi Hrant και George Mgrdichian, τον βιολιστή Hakki Obadia κ.ά., μεγάλα γενικώς ονόματα του συγκεκριμένου κυκλώματος, εκεί στην αρχή του ’60.<<

Και ο Gus Vali υπήρξε ένα "κομμάτι" της ελληνικής τζαζ, και θα διαβάσεις και γι΄ αυτόν πολλά στις σελίδες 64-68 του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]

14/1/2026
Με αφορμή το θάνατο του Bob Weir διάβασα κάτι τελείως άσχετα – από και-καλά προχωρημένους. Ότι οι Dead ήταν χίπηδες και ότι ήταν ξενέρωτοι σαν συγκρότημα, και κάτι τέτοια.
Κατ’ αρχάς να πω πως η λέξη «χίπιδες» έχει μόνο ελληνική σημασία, αυτή την ξεφτιλο-υποτιμητική του στυλ «χίπιδες και ντιρλαντάδες». Τους Αμερικανούς δεν μπορείς να τους πεις χίπιδες (έχω δει να το μεταφράζουν έτσι και σοβαροί γραφιάδες), γιατί η λέξη έχει άλλο νόημα στην Ελλάδα. Θέλω να πω πως είναι άλλο οι χίπις (hippies) και άλλο οι χίπιδες (τα πουλέν του Παττακού). Άρα το να λες ότι οι Dead ήταν χίπηδες είναι τελείως στο ξεκούδουνο.
Οι Έλληνες θέλανε τους Dead να 'ναι κάπως σαν τους Doors, αλλά οι Dead ήτανε καντρίστες (country) πάνω απ' όλα, όπως ήταν και οι Charlatans (δηλαδή τα πρώτα ψυχεδελικά γκρουπ, από το '64, ήταν βασικά κάντρι). Επειδή λοιπόν πολλοί Έλληνες ροκάδες σιχαίνονται την κάντρι παίρνει η μπάλα και τους Dead. Προτείνω δε σ’ αυτούς που δεν γουστάρουν τα επίσημα άλμπουμ των Dead να ακούσουν τα άλμπουμ “Vintage Dead” (1970) και “Historic Dead” (1971), με εγγραφές του ’66 για να δουν γιατί οι Dead ήταν το Α και το Ω του acid rock εκείνη την εποχή, αν και είμαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να καταλάβουν (αφού δεν έχουν καταλάβει μέχρι σήμερα).

14/1/2026
Σε όποιον πολιτικό και αν ασκήσεις κριτική δεν πρόκειται κανείς να σου πει τίποτα – με εξαίρεση τον Κουτσούμπα και τον Τσίπρα. Κι εντάξει για τον Κουτσούμπα, γιατί να ασκήσεις κριτική; Eίναι αυτός που είναι τα τελευταία... 600 χρόνια, αλλά για τον Τσίπρα γιατί να μην ασκήσεις; Και όμως, ό,τι και να πεις θα σου την πέσουνε αμέσως οι... τζιχαντιστές του «οπορτουνισμού».
Βγαίνουν οι άνθρωποι και λένε ότι ο Τσίπρας δεν μας έμπασε στα μνημόνια, αλλά μας έβγαλε! Για μισό λεπτό ρε μάγκες. Πώς μας έβγαλε δηλαδή, αβρόχοις ποσί; Από πάνω μας δεν πέρασε και το τρίτο μνημόνιο; Από τις τσέπες μας δεν τα τράβηξε κι αυτός, για να τα δώσει στους δανειστές; - είτε μας φόρτωσε με 9 δισ. όπως λένε οι Συριζαίοι, είτε με 90 δισ. όπως λένε οι Νεοδημοκράτες (η αλήθεια πρέπει να ’ναι κάπου στη μέση). Γιατί, μάγκες μου, δεν είναι δυνατόν να μην πιστέψουμε πως πληρώσαμε, τελικά, κι ένα κομμάτι τιμωρητικού μνημονίου, λόγω της «περήφανης διαπραγμάτευσης» τού πρώτου εξαμήνου του ’15.
Και είναι γνωστό τοις πάσι πως ο Σαμαράς δεν μπορούσε να πάρει άλλα δολοφονικά μέτρα, παρότι τον πίεζαν αφόρητα οι δανειστές, επειδή δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τις κοινωνικές αντιδράσεις – για να βρεθεί ο πρόθυμος Τσίπρας να κάνει τη βρώμικη δουλειά, που δεν γινόταν να την τελειώσει ο Σαμαράς.
Βασικά ο Τσίπρας έκαμψε τη λαϊκή αντίδραση κι έβαλε φρένο στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, που βρισκόταν στο φόρτε της το ’14 (κι αυτό είναι το πρώτο μεγάλο έγκλημά του), πολύ πριν από την κωλοτούμπα του καλοκαιριού του ’15, που πήγε μαζί με το θάψιμο των κοινωνικών διεκδικήσεων (που ήταν το δεύτερο) και του μνημονίου, που θα υλοποιούσε (που ήταν το τρίτο).
Τώρα, το γιατί την τελείωσε τη δουλειά ο Τσίπρας, σφάζοντάς μας με το γάντι αυτή τη φορά, και με τις λιγότερες κοινωνικές αντιδράσεις (η κοινωνία ξανα-οδηγήθηκε ως πρόβατο επί σφαγή από κάποιον που δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει, καθώς δεν είχε προκαλέσει αυτός τη χρεωκοπία, ούτε το κόμμα του – κι είναι ν’ απορείς, κάπου, γιατί ο Τσίπρας δέχτηκε να επωμιστεί ένα τέτοιο ρόλο), είναι ένα θέμα προς μελέτη βέβαια – αλλά υπάρχουν διάφορες προφανείς εξηγήσεις και γι’ αυτό, που δεν θα τις διαβάσεις στην Ιθάκη.

14/1/2026
Την Καρυστιανού, λέει, τη σέβονταν, πριν πει ότι σκοπεύει να κάνει κόμμα, αλλά μετά θα την αντιμετώπιζαν σαν πολιτικό, σε σχέση με τις θέσεις της κ.λπ. Τρίχες! Λόγια της πλάκας! Όλα ψέματα! Κανένας σεβασμός δεν υπήρξε ποτέ απέναντί της, ούτε ως μάνα, ούτε ως τίποτα, γιατί αν τη σέβονταν, πραγματικά, δεν θα έτρεχε η γυναίκα μέχρι τις Βρυξέλλες για να βρει το δίκιο της και ν’ ανατρέψει την πολυπλόκαμη συγκάλυψη, ενώ και τώρα, μετά την εκδήλωση της πρόθεσής της να πολιτευτεί, την κατακρεουργούν χωρίς αιδώ, πριν κάνει κόμμα εννοείται, πριν μάθουμε το πρόγραμμά της και πριν δούμε ποιους θα έχει δίπλα της. «Σκυλιά», που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Ανίκανα να τηρήσουν έστω και τα προσχήματα.

12/1/2026
Όταν θέλει ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Και κιθάρα, και φυσαρμόνικα, και κρουστά, και μπάσο(!) από ένα άτομο ταυτόχρονα, χωρίς κουμπιά, ποτενσιόμετρα, samples και «πρωτόκολλα». Ο σπουδαίος Jesse Fuller.

[ένα τραγούδι του στα σχόλια, guitar, vocals Bob Weir, Jerry Garcia κ.ά.]

12/1/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] θα διαβάσεις απρόσμενα πράγματα, που για χρόνια θα έμεναν στο σκοτάδι. Ένα τέτοιο κεφάλαιο είναι το «Η Κιβωτός της Άμυ: ένας πρωτοποριακός χώρος, που είχε στηθεί στην Πλάκα, στο μέσο του ’60, από την Amy Mims και τον Μίνω Αργυράκη και που είχε σχέση (και) με την αυτοσχεδιαστική τζαζ», που εκτείνεται από την σελίδα 42 έως τη σελίδα 52.
Μέσα σ’ αυτές τις δέκα σελίδες ξετυλίγεται μια ιστορία, που δεν έχει γραφτεί ποτέ με τέτοιες λεπτομέρειες. Μια ιστορία στην οποία συμμετέχουν το ζευγάρι Αργυράκης-Mims, και ακόμη ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις, οι Σπαθάρηδες, ο Θόδωρος Αντωνίου και άλλοι διάφοροι – ανάμεσα τους και μια τριάδα μαύρων αυτοσχεδιαστών, που θα πρωτοπορούσε, παίζοντας improv-jazz στην Αθήνα του ’65.

Ποιοι ήταν αυτοί οι μαύροι μουσικοί, τι σχέση είχαν με τον Δημήτρη Πολύτιμο και με το συγκρότημα Kingsmen, που εμφανιζόταν τότε στην Αθήνα (και που κάποιοι νομίζουν πως ήταν οι Kingsmen του Louie Louie);
Αυτά μόνο στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» θα τα βρεις να τα διαβάσεις...