Κοντορεβυθούλης…

Πριν μερικές ημέρες πήρα ένα e-mail στο cbox από κάποιον αναγνώστη ονόματι Νίκο Νικολαΐδη, που μου ζητούσε κάτι σχετικό με το Γιώργο Ρωμανό. Είχε διαβάσει την ανάρτηση της 11/12/2009 (http://is.gd/HBTdjJ), ζητώντας μου να ανεβάσω σε mp3 τον «Κοντορεβυθούλη», από το παιδικό EP «Μια φορά κι έναν καιρό…» [Aquarius AQ-001/002, 1970;], που περιείχε συνθέσεις του Ρωμανού, σε στίχους Γιάννη Ευσταθιάδη. Ο λόγος ήταν σοβαρός. Το τραγούδι «Κοντορεβυθούλης» το απέδιδε ο πατέρας τού αναγνώστη Μιχάλης Νικολαΐδης – παιδάκι 7-8 χρονών τότε – ως… Μιχαλάκης. Ο αναγνώστης δεν είχε πλέον το 45άρι (είχε μόνο το εξώφυλλο), κι ήθελε να ξανακούσει το τραγούδι του πατέρα του, με το οποίο είχε μεγαλώσει (όπως ο ίδιος μου είπε). Μερικά πράγματα, έτσι όπως συμβαίνουν, μοιάζουν απίστευτα. Και γι’ αυτό ακριβώς, επειδή είναι τελικώς απίστευτα, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να τα εκλογικεύσουμε.Απάντησα λοιπόν στο φίλο, πως έχω μία παραπανίσια κόπια του εν λόγω EP (χωρίς το cover) και πως, πολύ ευχαρίστως, θα του τη χάριζα· λόγω της ειδικής περίπτωσης. Όπως κι έγινε δηλαδή. Ο άνθρωπος ενθουσιάστηκε. Δεν ήθελε να πάρει το single, ήθελε απλώς να το αντιγράψει και μετά να μου το επιστρέψει κτλ. Επέμεινα, φυσικά, και τελικώς το πήρε. Ως αντάλλαγμα, το μόνο που του ζήτησα ήταν να μου στείλει το τραγούδι σ’ ένα αρχείο mp3, για να το έχω και σ’ αυτή τη μορφή. Και όντως. Δεν είναι όμως αυτό το απίστευτο· το ότι είχα μία extra κόπια δηλαδή, ενός σπάνιου εν πάση περιπτώσει single, την οποία και του έδωσα. Άλλο είναι…
Το 45άρι εκείνο ήταν κατεστραμμένο στην πρώτη πλευρά (φυσικά, ακόμη και κατεστραμμένο να μην ήταν πάλι θα του το έδινα, από τη στιγμή που θα το είχα δύο φορές), ενώ από τη δεύτερη έπαιζε καλά μόνο το πρώτο κομμάτι από τα τρία (το άλλο πήδαγε, το τρίτο σαν να κόλλαγε…). Εκείνο δηλαδή, που ήταν με άνεση ακουστό ήταν μόνο το B1, ο «Κοντορεβυθούλης» με τον Μιχαλάκη! Ο αναγνώστης Νίκος Νικολαΐδης είπε απλώς πως μερικά πράγματα γίνονται, επειδή… πρέπει να γίνουν. Παρ’ όλα αυτά η ιστορία δεν τελειώνει ακόμη.
Όταν συναντηθήκαμε με το Νίκο, μου έδειξε το εξώφυλλο του single, που δεν ήταν ίδιο με το δικό μου. Ήταν ένας απλός φάκελος, ενώ εκείνο που είχα εγώ ήταν gatefold unipak, με αναγραμμένους του στίχους στην αριστερή πλευρά. Όπερ σημαίνει πως το «Μια φορά κι έναν καιρό…» είχε κάνει δύο εκδόσεις! Ο Μιχαλάκης ήταν ένα από τα παιδιά της εποχής, που είχαν έντονη παρουσία στις σχετικές σκηνές, έχοντας εκπομπή ακόμη και στην τηλεόραση (της Υ.ΕΝ.Ε.Δ.)· «Το παιχνίδι της κούκλας» σε σκηνοθεσία Ελένης Μαβίλη (όπως με πληροφόρησε ο Νίκος).
Καθώς λοιπόν τα χρόνια πέρναγαν… και μπαίνοντας στα eighties o Μιχαλάκης ήταν πια ο κιθαρίστας Μιχάλης Νικολαΐδης, ο οποίος, μαζί με κάποιους φίλους του, σχημάτισε ένα από τα καλύτερα heavy metal γκρουπ της εποχής, τους Heaven and Hell. Το φερώνυμο κομμάτι, που υπάρχει στη συλλογή “Happening ’82” [Happening HP 101, 1982] παραμένει για μένα ένα από τα – Sabbath-ικά – κορυφαία ελληνικά heavy άσματα. Ας βάλω, όμως, εδώ ένα «τέλος»· γιατί μπορεί να υπάρχει και συνέχεια.
ΥΓ. Το θυμήθηκα μετά. Μιχάλης Νικολαΐδης λέγεται και ο μπασίστας στη Λερναία Ύδρα του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη, στα άλμπουμ «Παίζεις με τις Μηχανές» (1981) και «Η Στιγμή» (1984). Δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Θα μάθω όμως...