Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

FRANCIS "SCRAPPER" BLACKWELL τα ξαναφτιάχνουμε κι είμαστε φίλοι πάλι

Διαβάζοντας μέσα στα χρόνια κομμάτια κι αποσπάσματα του ταραγμένου βίου του Francis Hillman Blackwell, του επονομαζόμενου “Scrapper”, ένοιωθα σαν να ξανάβλεπα, να μην πω καρέ-καρέ, την ταινία του Rainer Werner FassbinderQuerelle” (ε.τ. Καυγατζής). Δεν ήταν μόνο το παρωνύμιο “Scrapper”, που παρέπεμπε ευθέως στο διάσημο τελευταίο φιλμ του γερμανού σκηνοθέτη, ήταν η ίδια η ιλιγγιώδης ζωή του αμερικανού μουσικού, που ανοιγότανε μπροστά μου όπως εκείνες οι φιάλες με το οινόπνευμα στα χαλκοπράσινα μπαρ της Βρέστης.
Ο Francis "Scrapper" Blackwell γεννήθηκε στη Syracuse της South Carolina την 21/2/1903 και όπως γράφει ο Paul Oliver στην Ιστορία του Blues [Απόπειρα, Αθήνα 1995]… o Scrapper, που είχε και αίμα Ινδιάνου Τσερόκι στις φλέβες του, ανήκε σε οικογένεια με παράδοση στη μουσική.(…). Όταν ήταν παιδί έφτιαξε μόνος του την πρώτη του κιθάρα, με το μπράτσο από ένα μαντολίνο και μ’ ένα κουτί από πούρα. Έμαθε να παίζει τα (παλαιά) κλασικά τραγούδια και όταν τα blues άρχισαν να διαδίδονται στην Ινδιανάπολη (όπου είχε βρεθεί από τριών ετών) δεν άργησε να μπει στο κλίμα. Στα είκοσί του είχε ήδη μία επικερδή επιχείρηση παράνομης παρασκευής αλκοόλ, ενώ περίπου τότε μπαίνει σιγά-σιγά στις ηχογραφήσεις.
Η ζωή και η καριέρα του Scrapper θ’ αλλάξουν όμως όταν περί τα μέσα της δεκαετίας του ’20 θα γνωρίσει τον πιανίστα Leroy Carr. Τους ένωναν πολλά τους δύο μουσικούς, κι ανάμεσα σε άλλα το ασυγκράτητο πάθος τους για το αλκοόλ. Αν ο Scrapper την είχε γλιτώσει για την ώρα, ο Leroy είχε μπει ήδη ένα χρόνο φυλακή για παράνομη διακίνηση ουίσκι. Δυστυχώς, όμως, για ’κείνον η ζωή δεν θα του δείξει το καθαρό της πρόσωπο. Οι μεγάλες ποσότητες νοθευμένων ποτών που συνήθως κατανάλωνε τον διέλυσαν, κι έτσι προς τα τέλη του Απρίλη του ’35 θα πεθάνει (ήταν 30 ετών) ύστερα από οξύτατη κρίση νεφρίτιδας, που ακολούθησε έναν καυγά του με τον Scrapper. Οι Carr και Blackwell, όμως, είχαν προλάβει να ηχογραφήσουν μαζί μερικά από τα καλύτερα blues που ακούστηκαν ποτέ, τραγουδώντας λόγια με αληθινή στιχουργική δύναμη, αγγίζοντας συγχρόνως το τέλειο στις μουσικές και τις ενοργανώσεις τους. Ανάμεσα σ’ αυτά τα ιστορικά τραγούδια τους περιλαμβάνονταν και τα “How long, how long blues”, “Blues before sunrise”, “Mean mistreater mama”, “Prison bound blues”, ενώ δεν υπολείπονταν σε αξία τα λιγότερο γνωστά κομμάτια τους όπως τα “Lets make up and be friends again”, “I know Ill be blue”, “Gone mother blues” κ.ά.
Ο Scrapper δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει το σοκ του θανάτου του καλύτερού του φίλου. Πέρασε στην αφάνεια και για 23 ολόκληρα χρόνια κανείς δεν έμαθε τίποτα γι’ αυτόν. Το 1958, όμως, ένας επαγγελματίας φωτογράφος και ιθύνων νους του Indianapolis Jazz Club, ο Dunkan Schiedt, τον ανακαλύπτει κάπου στην Ινδιανάπολη και τον πείθει να ξαναμπεί στις ηχογραφήσεις, σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα μετά την τελευταία επίσκεψή του σε στούντιο (Bob Groom, The Blues Revival, Studio Vista, London 1970). Έτσι, τον Ιούνιο του 1958 θα γράψει έξι κομμάτια (εμφανίστηκαν σ’ ένα LP της βρετανικής Flyright και σ’ ένα EP της επίσης βρετανικής Collector) και σε τρεις δόσεις (τον Σεπτέμβριο του ’59, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του ’60) άλλα ένδεκα, ανάμεσά τους τα “How long blues” και “Blues before sunrise”, που θ’ αποτελέσουν το υλικό ενός άλμπουμ που βγήκε για λογαριασμό της βρετανικής 77 Records (οι δισκογραφικές πληροφορίες από το έργο των Mike Leadbitter & Neil Slaven Blues Records, 1943 to 1970, A Selective Discogrpahy, Volume One A to K, Record Information Services, London 1987).
Τα επόμενα δύο χρόνια ο Scrapper Blackwell θα κάνει αρκετές εμφανίσεις σε κλαμπ και συναυλίες, δίνοντας πάντα δυναμικά soli στην κιθάρα, ενώ θα γράψει τον Ιούλιο του ’61 ένα ακόμη LP (“Mr. Scrappers Blues”), που θα κυκλοφορήσει από την Bluesville στην Αμερική και την Xtra στη Βρετανία τo 1962.
Ο «Καυγατζής», όμως, φαίνεται πως δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Το ζην επικινδύνως κυλούσε στο αίμα του από τότε που γεννήθηκε. Πρωταγωνιστής στην ίδια του την τέχνη θα βρεθεί άγρια δολοφονημένος (brutally murdered) σ’ ένα σοκάκι της Ινδιανάπολης τον Οκτώβριο του ’62 .

2 σχόλια:

  1. Απίστευτο μουσικό δίδυμο ο Scrapper Blackwell με τον Leroy Carr!
    Μια ακόμη ταινία που ίσως και να θυμίζει τη ζωή τους -όσον αφορά το λαθρεμπόριο moonshine κάτω από το φως του φεγγαριού- είναι η καινούρια του John Hillcoat "Lawless"...http://www.youtube.com/watch?v=DXq2xzSzphE

    ΑπάντησηΔιαγραφή