ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ – ΠΑΝΟΣ ΤΣΑΠΑΡΑΣ

Διαβάζω από ’δω κι από ’κει, τις τελευταίες ημέρες, για τα 20χρονα στη δισκογραφία του Ορφέα Περίδη, τα οποία και θα εορταστούν με εμφανίσεις, αλλά και τη σύμπραξη του καλλιτέχνη με τους Human Touch (Σταύρος Λάντσιας, Γιώτης Κιουρτσόγλου, David Lynch). Να πω από την αρχή πως εκτιμώ τον Περίδη ως τραγουδοποιό, και τον ξεχωρίζω μέσα από το κυρίως σώμα του «εντέχνου». Ο άνθρωπος ξέρει να φτιάχνει τραγούδια, που ν’ αντέχουν σε όλα τα επίπεδα. Μουσικές, στίχοι, αναφορές, παιξίματα (ο ίδιος ως κιθαρίστας έχει μεγάλες πιένες), άπαντα εντάσσονται σ’ εκείνο που ονομάζουμε προσωπική ματιά. Περαιτέρω, έχει διάγει μια πορεία στην οποίαν δεν βρίσκεις εύκολα πατήματα, για να τον κατηγορήσεις. Έχει αποφύγει πολλούς σκοπέλους, έκλεισε τ’ αυτιά του σε σειρήνες, δεν ανακατεύτηκε με το «χύδειν» θέαμα.
Θυμάμαι το 1993, όταν είχα αγοράσει το πρώτο του άλμπουμ Αχ Ψυχή μου Φαντασμένη [Ακτή ΑΚΤ 473848 1], μου είχε κάνει εντύπωση ένα αυτοκόλλητο που υπήρχε πάνω δεξιά, στο μπροστινό μέρος του εξωφύλλου, που έγραφε: «νέος καλλιτέχνης/ ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ!/ τιμή γνωριμίας». Βεβαίως, δε θυμάμαι, τώρα, πόσο… γνωριμίας ήταν η τιμή αγοράς εκείνου του δίσκου, θυμάμαι όμως πως το «νέος καλλιτέχνης» μού είχε «χτυπήσει» κομματάκι.
Ο Περίδης, δύο χρόνια πριν από το πρώτο του LP είχε συμμετάσχει στους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας, τραγουδώντας τον «Ρομπέν των καμμένων δασών», καταλαμβάνοντας ένα από τα τέσσερα πρώτα βραβεία (νομίζω το τέταρτο). Το τραγούδι, που ήταν όντως καλό υπάρχει αρχικώς στο 2LP του Σείριου/MBI [SMH 91.012-13], όπως υπάρχει, σε άλλη version, και στο LP του ’93. Προφανώς, το 1991 θεωρείται η αρχή της καριέρας του Περίδη, και γι’ αυτό, τώρα, εορτάζονται τα 20χρονα. Υπάρχουν όμως τρεις τουλάχιστον δίσκοι με τ’ όνομά του στα credits, πριν από το ’91…
Πρώτα-πρώτα στα «Σύνεργα» [Lyra 4559] του Νίκου Παπάζογλου από το 1990. Εκεί ο Περίδης είχε γράψει τρία από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Τα «Μάτια μου», «Θάνατο θέλω τραγικό» και «Φεύγω». Το τελευταίο, που ακούστηκε πολύ (και από τον Παπάζογλου) υπάρχει φυσικά και στο «Αχ Ψυχή μου Φαντασμένη».Πρώτη φορά που πρέπει να γράφτηκε το όνομα του Ορφέα Περίδη σε δίσκο ήταν το 1979. Πριν από 32 χρόνια δηλαδή! Κατά μίαν έννοια λοιπόν δεν ήταν καθόλου «νέος καλλιτέχνης» το 1993. Εκείνη τη χρονιά (το 1979) είχε παίξει μπουζούκι, κλασική και ακουστική κιθάρα στον πρώτο δίσκο του Πάνου Τσαπάρα, που λεγόταν «Σε Ζητώ» και ο οποίος είχε βγει στη Seagull [33/3E LOC 312] του Κώστα Γιαννίκου (ξαναβγήκε με άλλο εξώφυλλο στη United, επίσης ιδιοκτησίας Γιαννίκου, το 1985). Στο άλμπουμ υπήρχαν καλά τραγούδια, όπως το «Μόνο αυτό» και το «Θαρθής», τα οποία ο Τσαπάρας θα τα ξαναηχογραφούσε μερικά χρόνια αργότερα, καθότι δεν απέδιδαν στην πρώτη παραγωγή.
Το 1982 ο Πάνος Τσαπάρας συμμετείχε στους δεύτερους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας, που είχε οργανώσει ο Μάνος Χατζιδάκις, με το «Οχυρωμένος στις πλαγιές του σεντονιού» (είχε βραβευθεί κιόλας), ενώ είχε τραγουδήσει, στην ίδια παράσταση, και την πρώτη (δημόσια) σύνθεση του Θανάση Παπακωνσταντίνου, που είχε τίτλο «Η χελώνα».
Το 1983, με τις… δάφνες νωπές ακόμη από τη βράβευση στην Κέρκυρα, ο Τσαπάρας βγάζει στη CBS [25453], τον «Πόθο Διάφανο», ένα από τα καλύτερα... ελληνικά-ελληνικά άλμπουμ της δεκαετίας του ’80. Ο καλαβρυτινός τραγουδοποιός είχε γράψει μουσικές, στίχους, είχε ενορχηστρώσει με φαντασία σ’ ένα folk-rock στυλ κι είχε κάνει παραγωγή σ’ ένα άλμπουμ που έσφιζε από τραγουδοποιητική ζωντάνια. «Πόθος διάφανος», «Κον Θ. Τσαπάρα Καλάβρυτα Αχαΐας» (ήταν το Μόνο αυτό από το LP της Seagull), «Τρέμουν τα ετοιμόρροπα» (ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια της εποχής, και πέραν αυτής, ερμηνευμένο από την Ελένη Τσαγκαράκη), «15 Μαρτίου 1951», «Ορφέα φυλλάξου» (ένα ακόμη ωραίο άσμα, με αναφορές στη στρατιωτική θητεία, γραμμένο από τους Πάνο Τσαπάρα και Ορφέα Περίδη – νάτος, πάλι, ο φίλος μας), «Άβγαλτο κορίτσι». Αυτό το τελευταίο ήταν το «Θαρθής» από το πρώτο άλμπουμ, με άλλους στίχους, κάπως σαν… λόγια ευαγγελίου: «… μα έχεις τρόπους να με πείσεις/ με διαφημίσεις και άλλα σχετικά/ λόγια, ύποπτες κινήσεις, κανα-δυο αυξήσεις/ και καμπόσα θα!!». Το 1986 ο Τσαπάρας θα βγάλει το τρίτο κανονικό του άλμπουμ (αφήνω τα στρουμφοπαιδικά), που είχε τίτλο “Homo Socialis” [CBS 450163-1]. Στο στόχο του; H πράσινη νομενκλατούρα της εποχής: «… ουρλιάζοντας εκλέξαμε την ηγεσία του τόπου/ και κείνη τώρα αθόρυβα μας εκτελεί επί τόπου…».
Εμ, έτσι εξηγούνται όλα φίλε μου. Είχαν το κολάι…