Τρίτη, 21 Απριλίου 2020

τα δύο τεύχη του περιοδικού ΑΝΤΙ, επί δικτατορίας – το πρώτο τεύχος τυπώθηκε και κυκλοφόρησε, όχι χωρίς συνέπειες, ενώ το δεύτερο ετοιμάστηκε, αλλά δεν είδε ποτέ το φως

Όλοι γνωρίζουν ή απλώς θυμούνται το περιοδικό Αντί, την δεκαπενθήμερη πολιτική και πολιτιστική επιθεώρηση, που κυκλοφορούσε από τον Σεπτέμβριο του 1974 ανελλιπώς μέχρι και τον Απρίλιο του 2008. Σ’ αυτή την δεύτερη εποχή του, την Περίοδο Β τού Αντί, ενός περιοδικού τοποθετημένου ιδεολογικά στο χώρο της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς», τυπώθηκαν συνολικά 919 τεύχη –ένας αρκετά μεγάλος αριθμός δηλαδή–, που διέτρεξαν τρεισήμισι δεκαετίες πολιτικής και πολιτιστικής ζωής.
Υπήρξε όμως και Περίοδος Α για το Αντί. Μια περίοδος, πολύ μικρή σε διάρκεια, που είχε όμως τη δική της ξεχωριστή και ιστορική σημασία.
Το Αντί, ως γνωστόν, είχε ξεκινήσει ως ένα μηνιαίο περιοδικό, ως μία πολιτική (αριστερή) και πολιτιστική επιθεώρηση, τον Μάιο του 1972 – επί δικτατορίας δηλαδή. Δεν ήταν κάτι περίεργο. 
Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν, νόμιμα, πολλά πολιτικά περιοδικά, ακόμη και «πιο αριστερά» από το Αντί (πολλά κυκλοφορούσαν και παράνομα φυσικά), που προσπαθούσαν να επιβιώσουν μέσα σ’ ένα καθεστώς αυτολογοκρισίας (καθότι η προληπτική λογοκρισία, για τα έντυπα, είχε καταργηθεί από το φθινόπωρο του 1969) ή και εκ των υστέρων κατασταλτικής λογοκρισίας – η οποία μπορούσε να επιτευχθεί είτε δια της αστυνομικής βίας, είτε μέσω πιο ήπιων τρόπων, κόβοντας, ας πούμε, η (χουντική) Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών την «ατέλεια» χάρτου». 
Για το πώς ξεκίνησε το Αντί διαβάζουμε σχετικά στο 100ο τεύχος του (Σάββατο 3 Ιούνη 1978):
«Η πρώτη ομάδα που ξεκίνησε τις συζητήσεις και πήρε την απόφαση να αρχίσει να υλοποιείται η έκδοση του Αντί απαρτιζόταν από τους δημοσιογράφους Λένα Δουκίδου (που είχε και την έμπνευση για τον τίτλο του περιοδικού), Γιάννη Θεοδωράκη, Κώστα Καλλιγά, Γιάννη Καψή, Μίμη Παπαπαναγιώτου, τους οικονομολόγους Χρήστο Καρανίκα και Παναγιώτη Τζανετάκη, τον Αντώνη Καρκαγιάννη, και το Χρήστο Παπουτσάκη, συνεκδότες του περιοδικού. Και κάποτε έφτασε η ώρα της έκδοσης του πρώτου τεύχους. Ο Χρήστος Οικονόμου, που στο μεταξύ στρατεύθηκε κι αυτός σαν συνεργάτης, ανέλαβε την ευθύνη του αρχισυντάκτη. Στην ύλη του πρώτου τεύχους βοήθησαν και άλλοι πολλοί».

Η συνέχεια εδώ...

2 σχόλια:

  1. Σχόλια από το fb...

    Vassilis Serafimakis
    Τα έχεις αυτά τα τεύχη; (Τι ρωτάω κι εγώ.)
    Τεράστια περίπτωση το περιοδικό τού Παπουτσάκη, ειδικά γιά την Ελλάδα. Με δυό λόγια, πολύ μάς ήτανε. Από τα ελάχιστα έντυπα που συλλογιόντουσαν ελεύθερα. Κι έγραφε συχνά γιά πολιτικο-οικονομικά πράγματα με τρόπο που θα έβαζε σε κίνδυνο τούς συντελεστές εάν (α) δεν ήταν μικρή η κυκλοφορία του, και (2) δεν θάβανε τα ΜΜΕ τα γραφόμενα στο ΑΝΤΙ.

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    >>Τα έχεις αυτά τα τεύχη;<<
    Φαίνεται από τις φωτογραφίες του κειμένου αν τα έχω... ��

    Vassilis Serafimakis
    δεν θέλω να ζηλεύω άδικα! :-)

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    To πρώτο τεύχος είναι δύσκολο. Το 600, που έχει μέσα το δεύτερο, θέλει λίγη τύχη να το βρεις. Υπάρχουν ντάνες με Αντί σχεδόν σε όλα τα παλαιοβιβλιοπωλεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eleftheria Papoutsaki
      Καλησπέρα κι από εμένα. Είμαι η μικρή κόρη του Χρήστου Παπουτσάκη και έχω τα πνευματικά δικαιώματα του Αντί και το στοκ. Δεν είναι πάντα εύκολο να βρίσκει κανείς στην αποθήκη ένα από τα 919 τεύχη της Β περιόδου. Το 1ο τεύχος της Α' Περιόδου, ξέρω πού βρίσκεται φυσικά! Για αυτό το λόγο και χίλιους δυο ακόμη το ΑΝΤΙ έχει ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμο σε όλους. Δυστυχώς τεύχος-τεύχος το σκανάρισμα. Δεν υπάρχει ευρετήριο με βάση συντάκτες, θέματα κ.λπ. σε όλο το σώμα των τευχών. Ωστόσο όποιος θέλει κάποιο τεύχος και δεν μπορεί να το βρει στα παλαιοβιβλιοπωλεία, μη διστάσει να επικοινωνήσει μαζί μου. Είτε εδώ, στο ίνμποξ, είτε στο eleftheriapap@yahoo.com. Ευχαριστώ και από εδώ τον Φώντα Τρούσα για το υπέροχο άρθρο του. Ελευθερία

      Διαγραφή