Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

οι WERNER HERZOG και FLORIAN FRICKE στην Ελλάδα του ’68

Έμαθα για τον Werner Herzog μέσα από τη μουσική – δεν είναι κάτι πρωτόφαντο, συμβαίνει. Εννοώ πως πρώτα άκουσα τα σάουντρακ, που είχαν γράψει για διάφορες ταινίες του οι krautrockers Popol Vuh και μετά, παρακινούμενος από τις μουσικές, αναζήτησα τα αντίστοιχα φιλμ.
Με άλλα λόγια ήταν οι synth ήχοι τού γερμανικού γκρουπ που με είχαν σημαδέψει εκεί στα μέσα του ’80. Και αναφέρομαι, βασικά, στα άλμπουμ “Aguirre”, “Herz aus Glas” και “Fitzcarraldo”, που από μόνα τους είχαν τη δύναμη να σε μεταφέρουν σ’ ένα εξώκοσμο, φανταστικό σύμπαν. Ανάλογες, φυσικά, ήταν και οι ταινίες τού Χέρτζογκ. Ουδεμία σχέση, θέλω να πω, με το σινεμά της γενιάς του (Wim Wenders, Volker Schlöndorff, Rainer Werner Fassbinder, Margarethe von Trotta κ.ά.).
Ήταν ο λεγόμενος νέος γερμανικός κινηματογράφος, που έκανε αισθητή την παρουσία του στα φεστιβάλ και τις αίθουσες (στα χρόνια του ’70 κυρίως), επιχειρώντας, κατά πρώτον, να ξεπλύνει από πάνω του την ντροπή του πολέμου, αρθρώνοντας ένα λόγο συχνά πολιτικό, ή, ακόμη καλύτερα, με την ευρύτερη έννοια πολιτικό, εξετάζοντας τον άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις (κοινωνικές, ερωτικές κ.λπ.) μέσα από το πλέγμα τού νέου αστικού αποσυντονισμού, που εγκλώβιζε τον πρωταγωνιστή, συχνά, στην προσωπική/ εσωτερική μοναξιά του.
Ο Florian Fricke στην Ελλάδα το 1968 (από την ταινία τού Werner Herzog “Lebenszeichen”)
Έτσι, ακόμη και στον μεταφυσικό, κατά βάση Herzog, ήταν εκείνη ακριβώς η μοναξιά, που οδηγούσε τον κονκισταδόρ Αguirre/Κlaus Kinski στο δρόμο προς την καταστροφή.
Αυτή η παράνοια, αυτή η εμμονή στον ιδιωτικό χώρο, με συνέπειες που διαχέονταν στον κοινωνικό, πυροδοτεί το έργο του Werner Herzog από το ξεκίνημά του, από τις πρώτες κιόλας… ελληνικές ταινίες του.

Η συνέχεια εδώ…

8 σχόλια:

  1. Κοιτα να δεις! Και συζητούσαμε για αυτά τα ελληνικά φιλμ του Herzog, με φίλο, πριν λίγες μέρες. Εγώ ευτυχώς, πρώτα είδα το Αguirre και μετά έμαθα τους Popol Vuh. Και λέω ευτυχώς γιατί ήμουν πιτσιρικάς γύρω στα 15 όταν το είχα δει και τελείως ανυποψίαστος. Ούτε καν τον Κlaus Kinski δεν ήξερα. Οπωσδήποτε απο τις δυο-τρεις ταινίες που άλλαξαν την οπτική μου ως προς το σινεμά.

    Αλέξανδρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η μουσική πάντα μας βοηθάει να ανακαλύπτουμε ταινίες. Μπορώ να θυμηθώ πολλές τέτοιες περιπτώσεις, αλλά ας γράψω για μία.
      Πρώτα άκουσα το OST του Alan Price για το “O Lucky Man!” (1973) του Lindsay Anderson –ελληνική έκδοση με gatefold cover– και μετά είδα την ταινία. Μία από τις 5-10 πιο αγαπημένες μου!

      Διαγραφή
  2. Εκπληκτικό άρθρο για τους αγαπημένους μου Werner Herzog και Popol Vuh. Δυστυχώς όμως η Χολυγουντιανή του περίοδος του Herzog (όπως γίνεται σχεδόν πάντα) δεν έχει καμμία σχέση με τα πρώτα του αριστουργήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς ή δυστυχώς μετά το “Cobra Verde” (1987), που ήταν πολύ καλό, δεν έχω δει τίποτ’ άλλο δικό του.

      Διαγραφή
  3. Ο Florian Fricke ξανάπαιξε τον πιανίστα στην πανέμορφη ταινία του Herzog "Το αίνιγμα του Κάσπαρ Χάουζερ", μάλιστα παίζοντας και μια πιανιστική εκδοχή του "Agnus Dei" των POPOL VUH. Απόσπασμα, εδώ:

    https://www.youtube.com/watch?v=bD5FDExETEM

    ΥΓ. Εξαιρετική ανάρτηση Φώντα. Μπράβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δημήτρης Ζάγκλης1 Οκτωβρίου 2016 - 4:04 μ.μ.

    Καλησπέρα Φώντα,

    Χαίρομαι να σε διαβάζω.
    Αφορμή παίρνω από Χέρτζογκ-Φρίκε και θέλω να σου ζητήσω να γράψεις τίποτα για Ταρκόφσκι,Κοντσαλόφσκι-Αρτέμιεφ, αν έχεις κάτι στα συρτάρια του μυαλού σου.

    Επίσης, ψάξε λίγο και αυτόν τον Ιάπωνα
    https://www.youtube.com/watch?v=-0kwhmV9ztA
    Είσαι ο μόνος κατάλληλος, ειλικρινά.

    Σιντάρτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ φίλε όλα θα γίνουν σιγά-σιγά και με κάποιο πλάνο.
      Τον Tomokawa τον ξέρω…

      Ρίξε μια ματιά σ’ αυτόν τον Ιάπωνα…

      http://www.lifo.gr/team/music/56638

      Διαγραφή