Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 183

30/7/2019
Είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ ελληνικού ροκ όλων των εποχών – αν και δεν νομίζω πως το έχει γράψει κάποιος αυτό ακόμη. Το “Saint or Fool” του Αυστραλού, αλλά με ελληνική καταγωγή, Tom Kazas από το 1997.
Ο Kazas τότε ζούσε στην Ελλάδα ή και-στην-Ελλάδα, έδινε συναυλίες στο AN και αλλού, ενώ το “Saint or Fool” αν και είχε ηχογραφηθεί στο Σίδνεϊ βγήκε σε CD και σε LP μόνο εδώ, από την Hitch-Hyke. Ο Kazas παίζει όλα τα όργανα πλην των ντραμς (τον βοηθάει ο Andrew Byrnes από τους Moffs), ενώ τραγουδούσε κιόλας. Το άλμπουμ δεν έχει μέσα μέτριο κομμάτι. Όλα είναι από πολύ καλά και πάνω, ενώ ορισμένα είναι απλώς εκπληκτικά.
Ο Kazas έχει συνεργαστεί και με έλληνες μουσικούς, όπως με τον Νώντα Αντωνόπουλο κ.ά. και σε δίσκους και σε συναυλίες (βάζοντας μπροστά κι εκείνους τους πολύ ενδιαφέροντες Xitzaz, εκεί προς τα τέλη του ’90).
Θέλω να πω μ’ αυτό το ποστ πως το ελληνικό ροκ είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουν ορισμένοι.
 

29/7/2019
Από τις ωραιότερες εκτελέσεις αυτού του κλασικού τραγουδιού, αυτού του ύμνου του Bob Dylan. Μάλλον η ωραιότερη. Είναι ο Hamilton Camp (που είχε γράψει το φοβερό “Pride of man”). 1967 με τίποτα, μάλλον 1968, αλλά μπορεί και '69...

28/7/2019
Την «Παραμυθένια ζωγραφιά» του Γεράσιμου Λαβράνου (σε λόγια του Γιάννη Αργύρη – όχι του ηθοποιού προφανώς, αλλά του μπουατικού) ο πολύς κόσμος την έμαθε από τον Νταλάρα στα «Λάτιν», αλλά εγώ δεν μπορώ να την ακούσω από τον Νταλάρα με τίποτα (το τραγούδι δεν πάει στη φωνή του – κοινώς «το σκοτώνει»). Προτιμώ ασυζητητί την πρώτη εκτέλεση από το 1960 με το Trio Belcanto (Μιχάλης Ματθαίου, Βαγγέλης Μεταξάς, Ιωάννης Παπαμακαρίου), που έχει τις ίδιες ή και καλύτερες πενιές και ατμόσφαιρα που δεν αναπαράγεται.
Κορυφαίο αργό μπολέρο, από μιαν εποχή που πρόσφερε τα καλύτερα λάτιν τραγούδια στη χώρα...

27/7/2019
Ένας από τους χειρότερους Δράκουλες όλων των εποχών, χειρότερος και από του Κόπολα... μάλλον. Ξεψυχισμένη Hammer Film Productions. Λέμε για την ταινία του Alan Gibson “Dracula A.D. 1972”, που είχε όμως μέσα τους χίπις Stoneground με Sal Valentino μπροστά (ο ωραίος τραγουδιστής των σίξτις Beau Brummels).

27/7/2019
Το ροκ μας λένε κάποιοι νέοπες πέθανε, έχει πεθάνει.
Ρε σε ποιους τα λέτε αυτά; Σε τίποτα χθεσινούς;
Εμείς δεν λέμε τόσα χρόνια πως το ροκ έχει πεθάνει πριν από το ’75;
Αλλά είναι και το μόνο που έζησε αληθινά, ε.
Ενώ όλα τα άλλα είναι πεθαμένα από τη γέννα τους.
[Το τραγούδι (σύνθεση του Graham Gouldman) κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του ’65 στην Αγγλία και ήταν ηχογραφημένο από τους Jeff Beck κιθάρα, Keith Relf φωνή, Jim McCarty ντραμς, Chris Dreza ρυθμική κιθάρα και Paul Samwell-Smith μπάσο. Αυτοί ακούγονται στο βίντεο. Φυσικά στο βίντεο βλέπουμε τους Yardbirds του ’68, δηλαδή τους Relf φωνή, McCarty ντραμς, Dreza μπάσο συν τον Jimmy Page κιθάρα, με τον ήχο να είναι playback]

9 σχόλια:

  1. Σχόλια από το fb περί "πεθαμένου ροκ" κ.λπ.

    George Chatzakis
    Ο Kurt Combain είχε πει σε μία συνέντευξη του : "Μετά το πανκ, δεν υπήρξε τίποτα καινούργιο στο Ροκ, νέα μουσική μπορούμε να πούμε μόνο την Ραπ"

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Και το πανκ του '70 ήταν βασισμένο σε παλιότερα στυλ, δεν ήταν καινούριο. Αν δεν υπήρχαν οι Who και οι Troggs δεν θα υπήρχαν οι Sex Pistols. Το ραπ έχει ιστορία 60 χρόνια, δεν είναι καινούριο.

    George Chatzakis
    Garage punk! Που λένε! Αν και δεν ειναι ακριβώς το ίδιο .... Αλλο πράγμα το the witch των Sonics και αλλο το New Rose των Damned ... πάντως ειναι γεγονός οτι οι ρίζες εινα κοινές! Εξ' άλλου οι Stooges, αυτό το απεδειξαν. Αλλά η Ραπ?....60 χρόνια? Δηλαδή μιλάμε για τελη των 50s.... Ενδιαφέρον.... Με βάλατε σε σκέψεις.... θα αρχίσω να ψάχνω στα Jazz and Tzaz , μήπως βρω κάτι....

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Δεν εννοώ Sonics και garage-punk, αυτά δεν ήταν γνωστά τότε. Εννοώ Kinks, Troggs, Who κ.λπ. τα μεγάλα βρετανικά γκρουπ, που επηρέασαν και τα αμερικάνικα. Είναι παλιά ιστορία το ραπ, κάποιοι βάζουν για αρχή αυτό το LP από το 1959... https://www.discogs.com/Various-Street.../release/3232908
    Various - Street And Gangland Rhythms (Beats And Improvisations By Six Boys In Trouble)

    Jacques Vache
    απίστευτος δίσκος, τον είχα αγοράσει επανακυκλοφορία από κεντρικό και σουπερμαρκετικό πολυκατάστημα πριν χρόνια.Δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν, το πήρα λόγω εταιρείας και τίτλου. Δεν το πίστευα αυτό που άκουγα. Ξεκάθαρα η αρχή του ραπ, φυσικά όσοι ακούν ραπ στην ελλάδα ούτε που τον ξέρουν..

    Ζουλιάν Μπάλστον
    Σεβαστή η άποψη. Απλά όχι, μόνο 80ς
    https://youtu.be/WyxHStAbJMQ
    Hüsker Dü – New Day Rising [FULL ALBUM | HQ SOUND]

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Θέλω να καταλαβαινόμαστε, μετά από τόσα χρόνια. Και το κυριότερο, τέτοια εποχή, δεν θέλω ν' ανοίξουμε κουβέντα.

    Δημητρης Σαλτος
    Στα 70ς progressive και hard Rock σάρωνε. Μετά 80ς πήραν σκυτάλη το Gothic, πανκ και ποζερ, με 90ς grunge και stoner. E εκεί στα τέλη του 90 ήρθε το τέλος, όσο αφορά το mainstream, γιατί στο underground πάντα διαχρονικά βρίσκεις πράγματα της

    Christos Minos
    Πολλές φορές μνημονεύω τη φράση του Mark Fisher απο τον καπιταλιστικό ρεαλισμό, πως ο Kurt Cobain είναι ο τελευταίος προμηθεικός ήρωας της ροκ και το grunge το τελευταίο δημοφιλές κίνημα της ροκ πριν παραδώσει τα ηνία στο τότε αναδυόμενο hip hop.Ο Κομπαίν θεωρεί ο Fisher(χρησιμοποιώντας τα λόγια του Jameson) βρέθηκε σε «ένα κόσμο όπου η στυλιστική πρωτοτυπία είναι πλεόν αδύνατη,[όπου]ότι έχει απομείνει είναι η απομίμηση νεκρών στυλ,η ομιλία μέσα από τις μάσκες και τις φωνές των στυλ στο μουσείο του φαντασιακού».Αυτό τα λέει όλα για μένα για το σύγχρονο ροκ και μέταλ.

    Νίκος Βουρεκάς
    ... !!!!! ( και για το σχόλιο και για την Κομματάρα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σχόλια από το fb για τον... χειρότερο Δράκουλα όλων των εποχών...

    Γιώργος Χαρωνίτης
    Ποιος τον γαμεί τον Δράκουλα όταν υπάρχει αυτή η ωραία σκηνή που δαγκώνει την υπέροχη Caroline Munro! (κάπου στην αρχή της ταινίας). Μετά, το κλείνεις και κάνεις κάτι άλλο - βάζεις μουσική, πας μια βόλτα, κ.ο.κ.

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Παίζει και η Marsha Hunt μαύρο μοντέλο και δυνατή τραγουδίστρια.
    Το τραγούδι της "(Oh, No! Not) The Beast Day" το είχε ο Μαστοράκης σήμα στη Δισκοθήκη για Νεολαία.

    Costas Arvanitis
    Στο soundtrack έχει κι αυτό στα μουλωχτά ((uncredited). Το είχα ανακαλύψει όταν είχε πεθάνει ο Christopher Lee (2015) κι απ' ό,τι θυμάμαι είχα ποστάρει βίντεο από την ταινία μ' αυτό το κομμάτι, το οποίο δεν μπορώ να ξαναβρω τώρα. https://www.youtube.com/watch?v=MBS-hmF4_mw
    Black Mass (Electric Storm In Hell) - White Noise, U.K, 1969
    Και φυσικά, δεν υπάρχει στο επίσημο soundtrack. https://www.imdb.com/title/tt0068505/soundtrack...
    Dracula A.D. 1972 (1972) – IMDb

    Antonis Boskoitis
    Ωραία ήταν και η μουσική του Cacavas από το sequel "The satanic rites of Dracula"

    Michail Lagopatis
    Φοβερό Soundtrack! To 2016 επανακυκλοφόρησε σε Βινύλιο...

    Διονύσης Μπουκουβάλας
    https://www.youtube.com/watch?v=V8Sfrhj5IP4
    Blacula Official Trailer #1 - Thalmus Rasulala Movie (1972) HD

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σχόλια από το fb για το άλμπουμ του Tom Kazas...

    Tassos Nikogiannis
    Νομίζω ότι ακριβώς λόγω ελληνοαυστραλεζικης καταγωγής, ο kazas δεν προσέχθηκε αρκετά τότε. Θέλω να πω πως ούτε κομμάτι της εδώ «σκηνής» ήταν (με ο,τι μπορεί αυτό να συνεπαγόταν από άποψη προώθησης ή πρόσβασης στα κανάλια επικοινωνίας) ούτε 100% «ξένος» καλλιτέχνης ήταν. Θυμάμαι ότι και στα λαιβ του το κοινό δεν ήταν ιδιαίτερα πολυπληθές, δυστυχώς. Ο δε δίσκος αυτός είναι συγκλονιστικός.

    Βασίλης Καμπούρης
    ο καρδιακός φίλος και ισόβιος συνεργάτης Δημήτρης Μπατσούρης είχε κάνει ένα guerrilla ταξίδι mid 90s τότε στην Αυστραλία ως αντιπρόσωπος του The Thing και του Bside και είχε πάρει συνεντεύξεις πιει και ρεμαλιάσει με τον Tom Kazas και όλη σχεδόν την σκηνή της Αυστραλίας ο ατιμος ο παικτης Ϊσως θα είχε ενδιαφέρον η ανταλλαγή αποψεων Εχει και φωτογραφικό και άλλο υλικό "της αρκούδας" που λένε χαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεωνίδας Σόμπολος
      από ένα πρόχειρο ψάξιμο στο δίκτυο
      https://www.discogs.com/artist/645390-Tom-Kazas

      Ζουλιάν Μπάλστον
      Αυτό το 90s lp είναι το τελευταίο του 80ς ήχου της Aussie σκηνής. Με τους Moffs, Died Pretty, Beast of Bourbon, Sunnyboys, the Church κ.α. Μπόλιαζαν 60ς pop & garage με postpunk, παράγοντας αιθέρια μουσική βασισμένη απολύτως στην μελωδία και την ατμόσφαιρα. Οι purple overdose έπαιξαν ανάλογα, χωρίς post punk η 80ς επιρροές. Ενώ οι The Last Drive & οι The Mushrooms άκουγαν, διασκεύαζαν Αυστραλιανά, όσο και την US σκηνή του Paisley Underground

      Δημήτρης Μπατσούρης
      Καλημέρα παιδιά, ουσιαστικά αυτός ο δίσκος είναι μια συλλογή τραγουδιών του θωμά από την σόλο καριέρα του.Ερχόταν για διακοπές στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι είχαμε πάει μαζί στον Αιμίλιο (Hitch hyke) και κουβεντιάσαμε για την εν λόγο κυκλοφορία. Ο Νώντας ο Αντωνόπουλος ήταν τότε βασικός μπασίστας του σχήματός του.Και στα live που έκανε τότε είχε έρθει και ο κιθαρίστας των lime spiders δεν θυμάμαι το όνομά του τώρα. Έχω ακόμα τις μπαγκέτες του Andrew Byrnes από το Αν. Ο Νώντας ζεί μόνιμα στην Αυστραλία από τις αρχές τις δεκαετίας του 90, είναι παντρεμένος με Ελληνοαυστραλέζα και δουλεύει σαν παραγωγός και μουσικός. Εδώ είχε κάνει διάφορες παραγωγές όπως η ασταθής ισορροπία του Δημήτρη Παναγόπουλου (αύρα). Με τον Θωμά είναι και κουμπάροι. Ο Θωμάς στις μέρες μας ζει στη Μελβούρνη και δουλεύει στο δίκτυο abc. Έχει και δικό του blog. Η καταγωγή του είναι από το Ναύπλιο, ο πατέρας του έγραφε και ποίηση, έχει εκδώσει και μια ποιητική συλλογή.Εμείς είχαμε γνωριστεί εντελώς τυχαία στο Σύδνεϋ το 93. Είχαμε κάνει εκεί μια συνέντευξη και αργότερα άλλη μία . Ένας εξαιρετικός μουσικός και άνθρωπος , παραθέτω και ένα από τα τελευταία του που μου άρεσε πολύ https://www.youtube.com/watch?v=ql_amns-uUE
      youtube.com
      Tom Kazas - I Should Know

      Κωνσταντινος Ζησης
      https://tomkazas.bandcamp.com/
      Tom Kazas
      ολη,η σχεδον ολη του,η δισκογραφια,,,,
      Ευχαριστω

      Διαγραφή
  4. Οι γλωσσικές δεξιότητες, η αστική ρυθμική slang, η θεατρική τραγουδιστική πρόζα,το δανέζικο, πχ hergsb, οι αριστοτεχνικοί λαρυγγισμοί της εκάστοτε παραδοσιακής φόρμας έκφρασης, οι αρχαίοι πολεμικοί ρυθμοί, αλλά και οι αυτοσχεδιαστικές μουσικές τεχνικές πολλών λαών χάνονται στα βάθη του χρόνου και η οιανδήποτε αποτύπωση του στην προφορική παράδοση ή σε πρωτόλειες ηχογραφήσεις δεν μπορούν ν' αποτελούν την απαρχή οποιουδήποτε ύφους ή στύλ ή είδους, αφού οι αναφορές, οι "αναγνώσεις" ή οι εκτιμήσεις διαφέρουν μέσα στον χρόνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εσύ "ανάλατε" αν έχεις απορίες, και θέλεις να στις λύσω, θ' αφήσεις επώνυμο σχόλιο. Αλλιώς αμόλα - είναι γνωστή παλαιόθεν η ποιότης σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τρουσα και με παρεξηγεις και με αδικεις,γιατι εγω συμφωνω σχεδον με τα παντα απο αυτα που γραφεις,ουτε ειχα ποτε πει κατι πραγματικα ενοχλητικο νομιζω.
      Απλως δεν βρισκω κανενα στοιχειο που να κατατασει αυτο το δισκο στο ελληνικο ροκ.Εδω πιο πανω γραφει ο φιλος οτι ο δισκος ανηκει στο αυστραλεζικο ροκ μαζι με τους μπιστ οφ μπερμπον!!

      Διαγραφή
    2. Ως "Unknown" σε αναγνωρίζω, αλλά ως "ανώνυμο" όχι. Και δεν χρειάζεται να συμφωνείς με ό,τι γράφω.

      Επί της ουσίας τώρα. Είναι η δική μου άποψη. Για μένα το ελληνικό ροκ είναι κάτι ευρύτερο. Είναι δηλαδή το ροκ που φτιάχνεται από Έλληνες όπου γης. Ακόμη και αν δεν έχουν άμεση επαφή με την πατρίδα. Πόσω μάλλον όταν έχουν. Όπως ο Καζάς, που έμενε και εδώ, και μας επισκεπτόταν τακτικά, και που έχει τραγουδήσει και ελληνικά κομμάτια και που έβγαλε δίσκο σε ελληνική εταιρεία.

      Διαγραφή