Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

ΣΙΝΕΦΙΛΙΚΑ...

Η «μαγεία της σκοτεινής αίθουσας» και τρίχες κατσαρές. Για ποια «μαγεία» μιλάμε, όταν είσαι αναγκασμένος να υποστείς τον κάθε αχαρακτήριστο, που πηγαίνει στο σινεμά για να φάει και να πιεί, ζέχνοντας ποπ-κόρν και κοκα-κόλα; Πρέπει ν’ απαγορευτεί, με... συνταγματική αναθεώρηση, το φαΐ και το πιοτί στο σινεμά. Πάει και τελείωσε. Άιντε, ν’ ανεχθείς το στριμωξίδι (που δεν το ανέχεσαι για κανένα λόγο). Άιντε ν’ ανεχθείς το διπλανό σου, που απλώνεται στο κάθισμά του λες και κάνει ηλιοθεραπεία (πας αλλού, ok – αν υπάρχει θέση). Άιντε, ν’ ανεχθείς και την παπαριά που ξεστομίζει ο κάθε πικραμένος, περιμένοντας να του προσπορίσει δόξα το... σινεφίλ κοινό. Όλα μπορεί να τ’ ανεχθείς, εκτός από τις μυρωδιές. Φαΐ, κλανιές, ρεψίματα, απλησιά, «αποσμητικά» χώρου, «αποσμητικά» γενικώς... Τα πάντα βρωμάνε. Ακόμη κι οι μοκέτες. Πας να δεις μια ταινία και σου γυρίζουν τ’ άντερα. Υπάρχει λοιπόν ένας σινεμάς (αίθουσα εννοώ – ο σινεμάς, οι σινεμάδες...), που, πραγματικά, μου φτιάχνει το κέφι. Είναι το Παλάς, στο Παγκράτι. Μιλάμε για μία καταπληκτική, παρατημένη, μακρόστενη σάλα (με τις σωστές μακρόστενες διαστάσεις), με άθλια καθίσματα (πρέπει νά’σαι Πυγμαίος, για να κάτσεις κάπως άνετα), πλην δυο-τριών «αεροπορικών»(!) – τα οποία έχω νοικιάσει –, πραγματικά μεγάλη οθόνη (όχι multi τσιγγουνιές), καλόν ήχο (εδώ, υπάρχει, ευτυχώς, ένας εκσυγχρονισμός) και, κυρίως, με δυο αφεντικά, ένα ανδρόγυνο καλύτερα, που κρατά την επιχείρηση, αλλά είναι και στον κόσμο του.
Η γριά (με σεβασμό και με συμπάθεια την αποκαλώ τοιουτοτρόπως) κάθεται, συνήθως, στο ταμείο. «Συνήθως», λέω, γιατί τις περισσότερες ώρες δεν θα τη βρεις εκεί. Ξεπορτίζει. Έτσι, ο σινεμάς παραμένει εντελώς αφύλακτος, βορά στον κάθε τζαμπατζή. Περίεργο όμως. Γιατί το εισιτήριο στο Παλάς είναι αστείο, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να το πληρώσει όλος ο κόσμος. (Δε μιλάμε δηλαδή για τις τιμές των «καθωσπρέπει» αιθουσών, που είναι... φαρμακείο. Πληρώνουμε σαν ηλίθιοι...). Φαίνεται, όμως, πως μερικοί ή είναι πολύ «μάγκες», ή δεν διαθέτουν ούτε καν τα στοιχειώδη. Πηγαίνεις λοιπόν στο Παλάς και γλιτώνεις όλη εκείνη την αμερικανίλα, ου μην και την ευρωπαΐλα, που πρόθυμα αντιγράψανε οι διάφοροι μπαστουνόβλαχοι. Είναι σαν να βουτάς κατευθείαν στα greek fifties. Θες στην Αμαλιάδα, θες στην Άρτα, θες στην Κοζάνη..., μιλάμε για τέτοιο κλίμα. Κοιτάς γύρω σου μήπως σε «κόβει» ο χαφιές ή έστω ο γυμνασιάρχης σου...
Ο σινεμάς δεν έχει κόσμο. Πάνε λίγοι. Και, κυρίως, μιας κάποιας ηλικίας. Εγώ λέω «ευτυχώς», κυρίως γιατί οι «κάποιας ηλικίας» κάθονται ήσυχοι, αποφεύγουν την κοκα-κόλα – εκτός αν μιλάμε για τίποτα πορνόγερους –, ενώ και στο φαΐ είναι εγκρατείς, αφού τρώνε σπίτι τους· που τους έρχεται και φθηνότερα. Εξάλλου - και εν αντιθέσει με τους πιτσιρικάδες - αυτοί δεν έχουν μπαμπά, για να τα "χώνει" ες αεί. Βέβαια, ο ιδιοκτήτης, ο γερο-Πόταγας, θα λέει «δυστυχώς». Δε με νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς κατά βάθος μού τη σπάει. Είναι καχύποπτος – κι αυτός κι η γυναίκα του. (Μ’ έχουν ρωτήσει 2-3 φορές αν έχω βγάλει εισιτήριο, ενώ κάθομαι αναπαυτικά – απλωμένος, κάνοντας ηλιοθεραπεία – έχοντας, φυσικά, πληρώσει. Τέλος πάντων. Ξέρουν ότι μπουκάρουν διάφοροι και φυλάνε τα ρούχα τους). Εκείνο, όμως, που κυρίως μ’ ενοχλεί έχει να κάνει με το ότι είναι εθνικιστής (διαφόρων αποχρώσεων). Έτσι νομίζω δηλαδή. Παλιά, είχε κοτσάρει στη μόστρα τού σινεμά του μια ταμπέλα της «Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης», του «Ιταλού» Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Αργότερα περάσαμε στον Παπαθεμελή – στα τραπεζάκια του φουαγιέ δεν έβλεπες προγράμματα, αλλά τις προκηρύξεις της «Δημοκρατικής Αναγέννησης». Τώρα, στις τελευταίες εκλογές, μού βγήκε «Καρατζαφέρης». (Παρεμπιπτόντως. Δε με αφορά, αλλά αν βγει ο Σαμαράς στη ΝΔ, είναι σίγουρο πως η... πολυκατοικία θα παραμείνει, αλλά χωρίς τα διαμερίσματα... Ρε πως τα φέρνει η ζωή... Να προσεύχεται ο Καρατζαφέρης, για να βγει η Ντόρα...).
Βουρ λοιπόν για το Παλάς. Με τρία ευρώ η ταινία, χωρίς φαΐ, χωρίς νερό, χωρίς ορδές, χωρίς ουρές και, κυρίως, χωρίς αηδιαστικές μυρωδιές... πέραν μιας κάποιας ποιητικής αποφοράς, καθώς το βλέμμα πλανάται στα περασμένα μεγαλεία. Τα οποία μεγαλεία, έτσι όπως τα λέμε, ελπίζω να τα σεβαστούν όσοι ορέγονται την αίθουσα – ΥΠΠΟ, εργολάβοι κ.λπ. – αφήνοντάς τα στη φθορά τους. Γέρο, γερά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου