«Η
έκφραση “Φυσώντας στους Κόμπους” εμφανίζεται στη Σούρα της Αυγής, στο
αρχαιότερο Κοράνι. Αναφέρεται σε μια πρακτική μαγείας και ξορκιών. Ωστόσο,
φέρει και μια άλλη σημασία – είναι το να φυσάς για να χαλαρώσεις, ή να φυσάς
πάνω σε ό,τι είναι δεμένο, ώστε να το μπερδέψεις περισσότερο... Δεν είμαι
απόλυτα σίγουρος, αλλά νομίζω ότι καθώς αρχίσαμε να κινούμαστε, σύντομα
συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμασταν ήδη μέσα σε ένα είδος ιστορίας – μιας
ιστορίας που ξεδιπλωνόταν μέσα από διάσπαρτα θραύσματα, κάνοντάς μας να
βλέπουμε, κάθε φορά, από μεταβαλλόμενες ή ίσως και άνισες προοπτικές. Ο τρόπος
με τον οποίο ορισμένα στοιχεία επέστρεφαν στην πορεία –ανακαλούνταν ή απλώς
υπαινίσσονταν– φάνηκε να εμβαθύνει αυτή την αίσθηση, ότι, δηλαδή, βρίσκεσαι
μέσα σε μια ιστορία που έπαιρνε, ήσυχα, μια μορφή. Είχα επίσης την αίσθηση ότι
καταθέτω ιδέες αργά, ήρεμα, με την ήσυχη σιγουριά ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για
να τις αφήσω να αναπνεύσουν. Και κάτι άλλο, που μου κάνει εντύπωση: σ’ αυτή τη
μουσική, πράγματα –τα ηχητικά αντικείμενα–, που μπορούν να ακινητοποιηθούν για
να γίνουν αντιληπτά, που φαίνεται να κατέχουν μια ορισμένη αυθεντία, το κάνουν
με αυτοσυγκράτηση, και μετά, σχεδόν αμέσως, αρχίζουν να τρέμουν, σαν να είναι
πρόθυμα να διαλυθούν. Μένουν μόνο για όσο τα χρειάζεται – ίσα-ίσα για να τα
προτείνεις».
Αυτά σημειώνει ο γνωστός μας ιταλός
σοπρανίστας GianniMimmo, στο μέσα μέρος του
εξωφύλλου του κοινού άλμπουμ του με την βρετανίδα βοκαλίστρια και χειρίστρια
των ηλεκτρονικών VivCorringham,
το οποίο αποκαλείται “BlowingontheKnots”
[Rosebud Relevant, 2026]. Ηχογραφημένο στις 19 Ιουνίου 2025 στο Interplayστούντιο
του Μιλάνου, το “BlowingontheKnots”
φέρει σε επαφή δύο διακεκριμένους αυτοσχεδιαστές και καταξιωμένους στο πεδίο
της αυθόρμητης επικοινωνίας μουσικούς – και τούτο το λέμε όχι μόνο για τον Mimmo, για τον οποίον
γράφουμε συχνά στο δισκορυχείον, μα
και για την Corringham,
η οποία έχει, και αυτή, μακριά ιστορία στον αυτοσχεδιασμό και στην adventuremusic (έχοντας τραγουδήσει ακόμη
και στα ελληνικά). Αν λοιπόν, εδώ, ο ήχος του σοπράνου σαξοφώνου είναι
«καθαρός» και άμεσα αντιληπτός, όλα εκείνα που κάνει η Corringham στον δίσκο είναι τα πλήρως
ακαθόριστα – ένα συνονθύλευμα φωνητικών και ηλεκτρονικών, που, κάποιες φορές,
είναι δύσκολο να τα ξεδιαλύνεις (τι είναι τι). Το άκουσμα διαθέτει στοιχεία εντυπωσιασμού – είναι προφανές
αυτό. Σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως είναι και για
λίγους. Το υποστηρίζω, γιατί εδώ υπάρχει ροή, υπάρχουν κύματα, με πυκνές και
αραιές προσαρμογές, και βασικά υπάρχει η συγκρότηση μιας ηχητικής κατάστασης,
που έχει τον τρόπο να σε κρατάει διαρκώς σε επαφή, με όλα εκείνα που
συμβαίνουν. Επαφή: https://www.rosebudrelevant.com/record/blowing-on-the-knots
Στο
οπισθόφυλλο του ιστορικού δίσκου «Μεταφοραί Εκδρομαί “O
Μήτσος”» υπάρχει ένα κείμενο του Δημήτρη Πουλικάκου γραμμένο τον Μάρτιο του
1976, οπότε είναι λογικό να υποθέσεις πως το εν λόγω LP
κυκλοφόρησε τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς – και άρα, αυτές τις μέρες,
συμπληρώνεται μισός αιώνας από τότε. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, και με τη δεδομένη
αφορμή, να πούμε κάποια πράγματα για ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ στην ιστορία
του ελληνικού ροκ. Όταν
κυκλοφορεί το «Μεταφοραί Εκδρομαί “O Μήτσος”» η
πρώιμη μεταπολίτευση βρίσκεται στο φόρτε της. Το πολιτικό τραγούδι κυριαρχεί,
μέσα από τη φόρμα του «έντεχνου» βασικά, όπως κυριαρχεί και το σατιρικό
τραγούδι, ενώ πολύ ευδιάκριτες παρουσίες έχουν το αντάρτικο, το λαϊκό, το
ελαφρολαϊκό και το ποπ (για την ελληνική μουσική και το τραγούδι λέμε πάντα). Όλα
«παίζουν» και όλα «πουλάνε», υπό την έννοια πως η δισκογραφία αναπτύσσεται
συνεχώς, καταγράφοντας ολοένα και μεγαλύτερα ύψη. Υπάρχει δημιουργία, και
υπάρχουν πολλές προτάσεις σχεδόν για όλα τα γούστα. Ακόμη και για τα ροκ, που
βρίσκεται σε κάθετη πτώση και σχεδόν σε ύπνωση.
Ο
Πουλικάκος είχε ξεκινήσει ως ρόκερ βέβαια, από την εποχή των M.G.C. και του Εξαδάκτυλου (αφήνω κατά μέρος τους
βραχύβιους Αχ-Βαχ) και αυτή την εποχή, το 1975-76 εννοώ, επιχειρεί να βρει
κάποια νέα πατήματα, ή τουλάχιστον να προσαρμόσει μία από τις περσόνες του –στη
σατιρική αναφέρομαι– στα δεδομένα της εποχής. Βεβαίως δεν έχει σταματήσει να
ηχογραφεί, μετά από τη διάλυση του Εξαδάκτυλου, που συνέβη τους πρώτους μήνες
του ’73, επεκτείνοντας ένα υλικό, που είχε ξεκινήσει να το καταγράφει ήδη από
το 1970. Θέλω
να πω πως και το φθινόπωρο του ’73 (μετά από τη διάλυση του γκρουπ), και το
καλοκαίρι του ’74, και στο τέλος του ’74, και τον Νοέμβρη-Δεκέμβρη του ’75, και
το Φλεβάρη του ’76 ο Πουλικάκος θα προέβαινε σε νέες ηχογραφήσεις, που όλες μαζί
θα αποτελούσαν το υλικό του «Μεταφοραί Εκδρομαί...». Έτσι, το άλμπουμ θα
περιλάμβανε εγγραφές που είχαν συμβεί μεταξύ του τέλους του 1970 και του
Φλεβάρη του ’76. Εδώ
πρέπει να πω πως ο Πουλικάκος είχε σκοπό να κυκλοφορήσει δίσκο, LP εννοώ, με τον Εξαδάκτυλο το 1972. Εξάλλου, πολλά
κομμάτια από το «Μεταφοραί Εκδρομαί “O Μήτσος”»
ανήκουν σ’ εκείνη την εποχή, ενώ κάποια είχαν ηχογραφηθεί κιόλας, όπως
προαναφέρθηκε. Βασικά λέμε για τα «Σκόνη πέτρες λάσπη» (Δ. Πουλικάκος) και «Χτεσινά
τραίνα» (Δ. Πουλικάκος-Α. Τριανταφύλλου), που ήταν ηχογραφημένα την άνοιξη του
1972, ενώ ως ηχογραφήσεις του Εξαδάκτυλου θεωρoύνται και τα σύντομα στο χρόνο:1. «ΗΠΣΑΛΣΕΡΤΕΠΗΝΟΚΣ», δηλαδή «ΣΚΟΝΗΠΕΤΡΕΣΛΑΣΠΗ»
από την ανάποδη (Δ. Πουλικάκος, αρχή ’71), 2. «Πρωτόγονη ζωή» (Δ. Πουλικάκος, άνοιξη ’72), 3. «Γυρίσματα του χρόνου» (J. Lambizzi-Α.
Τριανταφύλλου, τέλος ’70) και 4.
«Και τώρα... χωρίς βαρβάρους;» (Α. Τριανταφύλλου-Λ. Διακογιάννης-Ν. Πολίτης-Κ.
Δουκάκης-Λ. Αλαχαδάμης-Δ. Πουλικάκος, άνοιξη ’72). Και τα τέσσερα αυτά tracks υπάρχουν
στο «Μεταφοραί Εκδρομαί “Ο Μήτσος”». Από μια
συνέντευξη του Πουλικάκου στην Όλγα Μπακομάρου για το «Φαντάζιο», τον Νοέμβριο
του ’71, μαθαίνουμε πως ετοιμάζονταν, τότε, να κυκλοφορήσουν τα τραγούδια του
Εξαδάκτυλου «Σκόνη πέτρες λάσπη», «Χτεσινά τραίνα», «Στο σουπερμάρκετ» και
«Σαββατοκύριακο» (αυτό είναι άγνωστο), διαβάζοντας και για ένα υποτιθέμενο LP του γκρουπ,
που θα είχε τίτλο «Σκηνές του Αθηναϊκού Βίου»! Άρα, λοιπόν, και το «Στο
σουπερμάρκετ» (Δ. Πουλικάκος-Ν. Δαπέρης) θα πρέπει να θεωρείται κομμάτι του
Εξαδάκτυλου, ασχέτως αν ηχογραφήθηκε τον Νοέμβρη-Δεκέμβρη του ’75, όπως το ίδιο
συμβαίνει και με τα «Άνευ ουσίας άνευ σημασίας» (Δ. Πουλικάκος), «Κάλλιο μιας
ώρας» (Δ. Πουλικάκος-Α. Τριανταφύλλου) και «Τι μας λες» (Δ. Πουλικάκος-Κ.
Δουκάκης). Παιζόταν έντονα,
λοιπόν, η κυκλοφορία ενός LP του Εξαδάκτυλου, κάτι το οποίο
επιβεβαιώνεται και από την εφημερίδα «Μουσική Γενιά» [27 Μαΐου 1972] σ’ ένα
μονόστηλο της οποίας διαβάζουμε: Η συνέχεια εδώ... https://www.lifo.gr/culture/music/dimitris-poylikakos-50-hronia-apo-metaforai-ekdromai-o-mitsos
18/4/2026 >>Η περίπτωση του αμερικανού συνθέτη, τραγουδιστή,
κιθαρίστα και πιανίστα της τζαζ Slim Gaillard (1911;-1991) είναι σημαντικότατη,
αν σκεφθείς πως ο ακατάτακτος αυτός μουσικός πρωταγωνίστησε στο κύκλωμα του
bebop στα χρόνια του ’40 (στην Αμερική), καθώς βρέθηκε δίπλα στον Charlie
Parker και τον Dizzy Gillespie. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πάρα πολλά. Δεν
τα λέει όμως όλα, καθότι ο Gaillard δεν αυτοσχεδίαζε μόνο στα όργανα που
έπαιζε, αλλά ακόμη και στη γλώσσα! Έφθασε, μάλιστα, να φτιάξει ο ίδιος μια δική
του γλώσσα, την Vout-O-Reenee, την οποία διέδωσε μέσα στο κύκλωμα των hipsters,
στην Ανατολική και τη Δυτική Ακτή στα χρόνια του ’40 και του ’50, γράφοντας
μέχρι και το λεξικό της (The Slim Gaillard Vout-O-Reenee Dictionary). Η τιμή,
δε, που του επιφυλάχθηκε για όλα τούτα από τον Jack Kerouac στο «On the Road»
(1957) είναι πλήρως αποδεικτική της αξίας του ως καλλιτέχνη.<<
Το ότι ο Slim Gaillard τραγουδούσε και στα ελληνικά, τα
οποία είχε μάθει στην Κρήτη, στη δεκαετία του 1920 , δεν είναι μια
λεπτομέρεια... "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ.
59-64.
17/4/2026 O ελληνοκύπριος κιθαρίστας Ανδρέας
Γεωργίου (στη φωτό μαζί με τον γερμανό κοντραμπασίστα Eberhard Weber) αποτελεί
μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση στο χώρο της ελληνικής τζαζ, με δραστηριότητα από
την αρχή της δεκαετίας του ’80 έως και σήμερα.
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»
[Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, παρουσιάζεται το σύνολο
της δισκογραφίας του Γεωργίου (σελ. 277-281), η οποία έχει να επιδείξει πολλά
καταπληκτικά άλμπουμ.
16/4/2026 Εν τω μεταξύ, σύζυγοι, ανίψια,
ξαδέλφια, κουμπάροι, μπατζανάκηδες, κουνιάδοι, συννυφάδες κτλ. έχουν όλοι
διαφορετικά επώνυμα και δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται... (γέλιο)
16/4/2026 Πολύ καλή, για τα δικά μου γούστα,
λαϊκή ταινία από τα 80s, με συμπαθητικό Καΐλα, φοβερό Νίκο Ζιάγκο (γεια σου
Νικολέα φίλε μου - δεν εννοώ τον Ζιάγκο) και μουσική από το Σε Άλλους Κόσμους
του Ηρακλή...
15/4/2026 Το 1987-88 μπαίνανε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ πάνω από 40 χιλιάδες άτομα.
Το ότι δεν μπήκε αυτός και το ότι δεν ξανάδωσε, για να μπει με τη δεύτερη (όπως
έκαναν μαθητές με προσόντα, που είχαν αποτύχει την πρώτη φορά) σημαίνει ότι
ήταν μαθητής-ναυάγιο. Και ως ναυάγιο πήγε στο κωλέγιο. Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος, αληθινός πτυχιούχος, που
κόπιασε χρόνια –και για να μπει σε μια σχολή, ως μαθητής, μα και για να
τελειώσει, ως φοιτητής–, δεν θα καταδεχόταν να ξεφτιλιστεί στην τηλεόραση
δείχνοντας το πτυχίο του στο πανελλήνιο. Θα το έδειχνε αρμοδίως και αυτό θα
αρκούσε. Το ότι του είπανε να πέσει στο λάκκο με τα λιοντάρια κι εκείνος πήγε
κι έπεσε είναι αρκετό για να βγάλεις όσα συμπεράσματα θέλεις, για το ποιόν
ολονώνε. Πάντως, θα ήτανε πιο πειστικός αν πήγαινε το μπακαλόχαρτο
κορνιζαρισμένο, όπως ο άλλος. Το ότι το πήγε σκέτο και κολλαριστό εμένα με
βάζει σε σκέψεις... Όπως και το ότι φωτογράφιζε... μπίλντινγκς την προηγούμενη
μέρα... Να μας δείξει... μπίλντινγκς από το λύκειο που πήγαινε, και να μας πει
άμα το τελείωσε και με τι βαθμό...
15/4/2026 >>Μου άρεσε ο Μουζάκης, η ορχήστρα του είχε μία
μοντέρνα τζαζ τάση που μ’ ενδιέφερε. Παίξαμε στα καλύτερα μαγαζιά της εποχής
και πρωτ’ απ’ όλα στον Καρυστινό, στη Λιοσίων. Είχαν εμφανιστεί εκεί η Κατερίνα
Βαλέντε, ο Ρενάτο Καροζόνε και άλλοι. Την άνοιξη του ’55 σαλπάρουμε με το
Βασίλισσα Φρειδερίκη για τη Νέα Υόρκη – θα παίζαμε στην επιστροφή, από Νέα
Υόρκη προς Πειραιά.<< [Γεράσιμος Λαβράνος] [100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Εκδόσεις Όγδοο, 2025]
Ηφωτογραφίαείναιαπότο S/S Queen Frederica των National Hellenic American Line. Βλέπουμε
μουσικούς να παίζουν στην πισίνα του καραβιού. Υπήρχε και αυτή η ελαφρού τύπου
τζαζ, πώς να το κάνουμε τώρα;
14/4/2026 – Δεν μου λες ρε, είσαι κανονικός πτυχιούχος; – Όχι. – Δεν είναι κανονικός ο καψερός. Θα το ξανακάνεις; – Δεν θα το ξανακάνω. – Δεν θα το ξανακάνει, να, το λέει και μόνος του. Ρε,
πεινάνε και τα παιδάκια σου; – Πεινάγανε και τα παιδάκια μου. – Πεινάγανε και τα παιδάκια του τού καψερού. Ρε... – Ναι... – Τι ναι; Τι ναι; Είναι και η μανούλα σου άρρωστη; – Έχω και τη μανούλα μου άρρωστη... >>Αληθώς ανέστη και υγεία παναπόλα<<
14/4/2026 >>Όπως περιέγραψε, η φοίτησή του κράτησε τέσσερα
χρόνια (1987-1992) σε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία, ενώ τόνισε με
νόημα πως «οι σημερινοί αυτόκλητοι επικριτές δεν θα έβγαζαν ούτε το α΄ εξάμηνο»
στο συγκεκριμένο ίδρυμα εκείνη την εποχή, αναφέροντας πως δεν προτίθεται να
απολογηθεί για επιλογές ζωής που έκανε πριν από 40 χρόνια.<< Για όλους εμάς που σπουδάζαμε στα Πολυτεχνεία, όταν εκείνος
κωλοβάραγε, και για να πάρουμε το δίπλωμά μας περάσαμε 60 μαθήματα, μ’ ένα κάρο
εργασίες και εργαστήρια ανάμεσα, πέρα από τη διπλωματική, όλα αυτά ακούγονται
εντελώς γελοία, προκλητικά, φτηνιάρικα και ντροπιαστικά. Ουστ ρε.
13/4/2026 Patrick
Campbell-Lyons (13 July 1943 - 12 April 2026) RIP
12/4/2026 Στα Μεσόγεια θα πάμε να γλεντήσουμε μαζί έχω φίλους Αρβανίτες να τα πιούμε ως την αυγή Aπ’ το Λιόπεσι θα πάμε Σπάτα και στο Κορωπί μόνο μη μας δει κανένας και στη μάνα μου το πει [o Nusrat Fateh Ali Khan των Μεσογείων] https://www.youtube.com/watch?v=0x0QTUoFiNM&list=RD0x0QTUoFiNM&start_radio=1
11/4/2026 Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη και την B-otherSide Records...
>>Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει ακόμα
προμηθευτεί το εξαιρετικό βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 χρόνια ελληνική
τζαζ", να ενημερώσουμε ότι μέσα στις σελίδες του εκτός από τις εκτενείς
αναφορές στις κυκλοφορίες μας του Κώστα Καπνίση και του Μίμη Πλέσσα, στην προτεινόμενη
δισκογραφία ανά έτος στο τέλος του βιβλίου θα συναντήσετε τις κυκλοφορίες του
Mr.Z, George Mourtos, Vassilis Lagos-Ntora Vlassopoulou-Γιώργος Δάγλας, Popi's
Orchestra αλλά και την πρόσφατη διανομή μας από τους Electric Mandarine του
Θάνου Αθανασόπουλου. Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα ως ένα εξαιρετικό δώρο που
θα δώσει χαρά και γνώσεις στον παραλήπτη του! Χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση, με
υγεία σωματική και ψυχική!<<
10/4/2026 Θαυμασμός μόνο για τον λαό, που
δημιούργησε με σκληρή δουλειά και πολύπτυχη επιστημονική γνώση τους τρόπους και
τα μέσα, ώστε να μπορεί να αντισταθεί στη συνδυαστική θανατική υπερμηχανή των
εγκληματιών πολέμου, και ο οποίος διέπρεψε σε επίπεδο στρατηγικής,
εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη γεωγραφική θέση και το ανάγλυφό του, όπως και τη
σαθρότητα των διαχρονικά υποτελών γειτόνων του στις μπανανίες-προτεκτοράτα,
δείχνοντας τον δρόμο, σε κάθε σοβαρή και ανεξάρτητη χώρα που απειλείται – της
σφυρηλάτησης εννοώ μιας πάνδημης αμυντικής προετοιμασίας, ανεπτυγμένης σε βάθος
χρόνου και χώρου, η οποία αύριο θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.
9/4/2026 >>Μετά τα όρια ηλικίας στα social media έρχονται μέτρα
για τον διαδικτυακό τζόγο και το gaming<< Ξύνουν τον πάτο του βαρελιού για να βρούνε θέματα με δήθεν
κοινωνική απήχηση, προκειμένου να κουκουλώσουν τις πομπές τους. Από μπροστά
παρθένα και από πίσω τραίνα, όπως λέγανε και οι παλιοί. Χειρότερα και από την
εποχή του Καντιώτη, γιατί εδώ υπάρχουν και ύποπτες προεκτάσεις σε σχέση με
προσωπικά δεδομένα και άλλα διάφορα. Εμένα τέτοιες μ@λακίες, σε κάθε περίπτωση, μου θυμίζουν αυτό
από τη δεκαετία του ’50 και του ’60, όταν οι πρόγονοί τους κυνηγούσαν τον
κινηματογράφο, αντί για τα σόσιαλ μίντια, προκειμένου να σώσουν τη νεολαία... >>Προ 32 ετών (σ.σ. δηλαδή το 1930) συνήντησα εις την
Αιδηψόν λίαν γνωστόν μου έμπορον των Αθηνών, όστις συνωδεύετο υπό του
δωδεκαετούς υιού του. Κάθε βράδυ μέχρι της 1ης ώρας μετά το μεσονύκτιον
επήγαιναν, πατήρ και υιός, εις τον κινηματογράφον. Όταν δε εγώ συνέστησα εις
τον πατέρα να μη ξαναπάρη μαζί του τον υιόν του, έλαβον την απάντησιν ότι
κυρίως ο υιός απήτει την φοίτησιν εις τον κινηματογράφον, εις τον οποίον
εύρισκε μεγίστην ηδονήν. Διηγήθην τον μύθον του Αισώπου περί της γαλής, ήτις
υπό της ηδονής ωθούμενη έτριβε την γλώσσαν της επί λίμας, μέχρις ότου αύτη εκ
της συνεχούς τριβής εχάθη εντελώς (σ.σ. η γλώσσα της γαλής, ουχί η λίμα).
Προσέθηκα δε «τον έχασες τον υιόν σου εντελώς, αν συνεχίση ούτος την μετάβασιν
εις τον κινηματογράφον». Ίνα δε κατανοήση πλήρως την βλάβην συνεβούλευσα αυτόν,
μετά την επάνοδον εις το ξενοδοχείον εκ του κινηματογράφου, να παρακολουθήση
τον ύπνον του υιού του. Την επομένην έντρομος μου διηγείτο ότι ο υιός του καθ’
όλην την νύκτα κατείχετο από σπασμούς του προσώπου, των χειρών και ποδών,
περιεστρέφετο διαρκώς και εστέναζε<< [Θέαμα και Νεότης, 25 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 1962]
9/4/2026 H ιστορία του τζαζ φεστιβάλ Praxis και
της δισκογραφικής εταιρείας Praxis του Κώστα Γιαννουλόπουλου, από το 1980 έως
και το 1988, στις σελίδες 241-247 του βιβλίου "100 Χρόνια Ελληνική
Τζαζ" [Όγδοο. 2025].
7/4/2026 >>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου
γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει,
ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν
περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<< >>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για
την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων
– εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα
ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<< [δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με
διαχρονική όμως αξία] https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois
Ο CarlosCoronadoείναι ένας νέος καταλανός κιθαρίστας (γενν. 1998), με όραμα
για το φλαμένκο και τη σημερινή παρουσία του (του φλαμένκο εννοώ) στα
καλλιτεχνικά και δισκογραφικά πράγματα.
Στο “MelodíasdelRetiro” [Segell Microscopi, 2026], που είναι το δεύτερο προσωπικό
άλμπουμ του, ο Coronadoσυνθέτει και παίζει κιθάρα φυσικά, συνεργαζόμενος με τους MontserratMartos-ClaudiaLópez βιολιά, JudithTerribasβιόλα
και JordiPérezτσέλο,
δημιουργώντας ένα CD με
καινοφανή χαρακτηριστικά. Βεβαίως, σαν συνθέτης ο Coronado κρίνεται πρωτίστως από τις μελωδίες του, που είναι εν
γένει καταπληκτικές, ενορχηστρωμένες είτε για πιάνο (σπανιότερα) είτε για
κιθάρα (συνήθως) (άκου τις “Temadeamor”
και “Alma” αντιστοίχως),
παρότι και οι συνολικότερες ενορχηστρώσεις είναι πολύ προσεγμένες εδώ,
δείχνοντας τη γνώση και το ταλέντο του καταλανού μουσικού – ενός μουσικού, που
γνωρίζει το παρελθόν της τέχνης του και το πώς ακριβώς θα το αναδημιουργήσει
και θα το ανανεώσει. Με πολλές folk,
classicalκαι mediterraneanαναφορές, ωραία ενσωματωμένες στις ποικίλες συνθέσεις, ο Coronado έχει τον τρόπο να προτείνει,
εν τέλει, ένα άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ ή και συναρπαστικό κατά τόπους [“Horabaixa (Minera)”]. Το τελευταίο track
του CD αποκαλείται “MestreToti” κι είναι αφιερωμένο
στον διακεκριμένο καταλανό συνάδελφό του TotiSoler (γενν. 1949), γνωστό σε πολλούς και από το παρελθόν του στα
seventies. Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/melodias-del-retiro
Μαζί με το LP “Xenios” των Latchó Biské, για το οποίο γράψαμε χθες, έφθασε στα
χέρια μου κι ένας παλαιότερος δίσκος του Γιώργου Βεντουρή, που έχει τίτλο
«Χοχλακάς» [Balios Group / Violins Productions, 2019]. Πρόκειται για ένα νεο-παραδοσιακό CDδεκατεσσάρων συνθέσεων του Βεντουρή, ο οποίος χειρίζεται εδώ κοντραμπάσο
και κιθάρα, επιμελούμενος και τις ενορχηστρώσεις.
Το σχήμα που τον
συνοδεύει είναι εν τω μεταξύ πολυμελές – με δεκατρείς μουσικούς, συνολικώς, να
παίρνουν μέρος στην ηχογράφηση. Πολλά γνωστά ονόματα διακρίνουμε ανάμεσα, σαν
τους Γιάννη Παπαδόπουλο πιάνο, Λεωνίδα Σαραντόπουλο φλάουτο, Μάρθα Μαυροειδή
σάζι, λάφτα, ηλεκτρική λάφτα, φωνητικά, Βαγγέλη Καρίπη κρουστά, Δημήτρη Κλωνή
τύμπανα κ.λπ., με το άκουσμα να διαπερνά, εννοείται, την παραδοσιακότητα,
κινούμενο προς τις παρυφές του τζαζ-αυτοσχεδιασμού (πάντα, όμως, κινούμενος από
παραδοσιακή αφετηρία). Ο δίσκος είναι ορχηστρικός, όπως ήδη έχετε αντιληφθεί,
με τα δεκατέσσερα tracks
να έχουν μικρές και μεσαίες διάρκειες (από 0:38 έως 5:44) και με το ενδιαφέρον μας
να είναι δεδομένο για κομμάτια σαν τα «Κατάρτια», «Πυξίδα», «Δωμάτιο 302»,
«Παζάρι» και άλλα διάφορα. Επαφή:https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR
Οι Latchó
Biské είναι βασικά το ντουέτο
των Γιώργου Νικόπουλου (GiorgosNikopoulos) ηλεκτρική κιθάρα,
άταστη ηλεκτρική κιθάρα, φωνή, στίχοι και Γιώργου Βεντουρή (GiorgosVentouris) κοντραμπάσο, φωνή. Λέω «βασικά», γιατί στην ηχογράφηση του LP των Latchó Biské “Xenios”[Balios Group / Violins Productions
/ SAE Athens, 2026] συμμετέχουν και άλλα πρόσωπα, σαν τους Manousos Klapakis κρουστά, Athinodoros Karkafiris κιθάρα, Lefteris
Andriotis κρητική λύρα με
συμπαθητικές χορδές, Christos Antoniadis
στίχοι και ομάδα τραγουδιστών.
Από το setting ίσως έχει γίνει φανερό πως το σχήμα αυτό
κινείται στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής – κάτι που ενδεχομένως
επιβεβαιώνεται και από κάποιους τίτλους κομματιών, όπως “Kalanda” κ.λπ. Οι Latchó Biské δεν είναι, πάντως, ένα τυπικό νεοπαραδοσιακό σχήμα. Έχουν κι άλλες
αναφορές θέλω να πω πέρα από την παράδοση, όπως από την jazz, το rock ή ακόμη και από το ρεμπέτικο, όπως ακούμε
στο “Kaikemakriamiapoli”, που είναι επηρεασμένο από το «Κάηκε ένα
σχολείο» του Α. Κωστή (Κώστας Μπέζος). Τέτοιες επιρροές υπάρχουν πολλές, σχεδόν
σε κάθε τραγούδι του “Xenios”
και φυσικά στο “Prosfigoula”, που κλείνει την πρώτη πλευρά του LP. Ναι, οι Latchó Biské κάνουν έναν δίσκο αφιερωμένον στους βασανισμένους και κατατρεγμένους
λαούς (Παλαιστίνιους κ.ά.), που έχουν υποστεί γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις,
και που αναζητούν ή αναζήτησαν μέσα στον ιστορικό χρόνο τη δική τους γη, τη
δική τους πατρίδα (τέτοιοι λαοί ήταν/είναι και οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, οι
Εβραίοι, οι Κούρδοι κ.ά.). Υπάρχει λοιπόν αυτό
το κοινωνικό στοιχείο στο “Xenios”, που χαρακτηρίζει και τα κομμάτια της δεύτερης πλευράς εννοείται, τα
οποία τιτλοφορούνται “ApotiRafastiLivyi”, “Tinpatridam’ echasa” κ.λπ. Εδώ και μια version στο παραδοσιακό “Kleftikizoi” («Μαύρη μωρέ πικρή
ζωή που κάνουμε / εμείς οι μαύροι κλέφτες»), ενώ ενδιαφέρον έχει και η φωνητική
προσέγγιση στο “Epistrofi”. Αν κάτι χαρακτηρίζει
το “Xenios” των Latchó Biské, απ’ άκρη σ’ άκρη, αυτό έχει να κάνει με μία τελείως παράξενη lo-fi και σπιτική διάθεση, τόσο στην εκτέλεση, όσο και στην εγγραφή, που
μοιάζει (μοιάζει λέω) να έχει γίνει με τα τελείως στοιχειώδη. Δεν ξέρω αν
πρόκειται για «άποψη» του σχήματος ή αν βγήκε έτσι τυχαίως. Πάντως σαν άκουσμα,
το “Xenios”, είναι εντελώς
παράξενο (το ξαναλέω). Επαφή:https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR
Νέο συμπεριληπτικό άλμπουμ, για τον διακεκριμένο τσέχο
κοντραμπασίστα MiroslavVitous
(γενν. 1947), το οποίο καταγράφει συνθέσεις ηχογραφημένες στην Πράγα, στο
διάστημα 2003-2010.
Από τα δέκα οκτώ tracks, που ακούγονται στο CD“MountainCall” [ECMRecords / ANMusic, 2026], πολλά ανήκουν,
συνθετικά, στους MiroslavVitous
και MichelPortal
(1935-2026). Οι Vitousκαι Portal
είχαν συνεργαστεί και στο ECM-άλμπουμ
“RememberingWeatherReport”
(2009) και τα συνθέματά τους που ακούγονται εδώ είναι σε κάθε περίπτωση
εντυπωσιακά – ενδεικτικά των τεχνικών και εκτελεστικών δυνατοτήτων των δύο
μουσικών. Όμως φοβερό είναι και το ντούο MiroslavVitous-JackDeJohnette στο “Tribaldance”, ένα ρυθμικό τμήμα
κοντολογίς, το οποίο έχει γράψει ιστορία (καθώς οι δυο τους συνεργάζονταν από
το τέλος των σίξτις). Άλλες στιγμές του “MountainCall” αφορούν το τρίο BobMintzer μπάσο κλαρίνο, MiroslavVitous κοντραμπάσο, JackDeJohnetteντραμς,
μαζί με μέλη της CzechNationalSymphonyOrchestra
(υπό τον Vitous), και
ακόμη το κουαρτέτο EsperanzaSpalding
φωνή, GaryCampbell
σοπράνο, τενόρο σαξόφωνα, MiroslavVitousκοντραμπάσο και GeraldCleaver ντραμς. Υπάρχει και τραγούδι προφανώς εδώ (στίχοι Vitous) και ακόμη
ενορχηστρώσεις και sampling
(από τον Vitous), που
φανερώνει και άλλες επιπλέον δυνατότητες του τσέχου κοντραμπασίστα, ικανού να
περιφέρεται σε πολλά και διαφορετικά πεδία της σύγχρονης jazz, με την ίδια πάντα συνθετική
ποιότητα και εκτελεστική δεινότητα. Η κοινή παραγωγή, στο “MountainCall”, από
τους MiroslavVitousκαι ManfredEicherκαταδεικνύει
και τη σχεδόν 50ετή συνεργασία των δύο, που άρχεται με το ιστορικό τρίο TerjeRypdal / MiroslavVitous / JackDeJohnette, πίσω στο
1979.
Σουηδικός ο δίσκος, ελληνική η διανομή του. Λέμε για το LPτων
Hanna & Jerry“Relaxed” [OUTERDISK / Sound Effect
Records, 2026] –όπου Hannaη Hanna Östergren (από Hills, LaughingEye, Trädenκ.λπ.) και όπου JerryoJerryJohansson
(από Grovjobbκαι CosmicGardenProject)–
ένα psych-prog-folkδιαμάντι σε
κάθε περίπτωση, ετοιμασμένο από δύο μουσικούς με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή
σ’ αυτές τις (σουηδικές) μουσικές καταδύσεις. Γιατί κάτι τέτοιο συμβαίνει στο “Relaxed”, μια κατάδυση στις
μυστικές μουσικές των ανθρώπων, σε όλους εκείνους τους ήχους που έχουν τον
τρόπο και τη δύναμη να σε συνεπαίρνουν. Σιτάρ, μπάντζο, μέλοτρον και κιθάρα
χειρίζεται ο Jerry, ενώ η Hanna ακούγεται σε ντραμς,
όργανο, rhodes, μέλοτρον, μπάσο, φωνή, φλάουτο, κρουστά, shrutibox και fieldrecordings.
Δύο άνθρωποι λοιπόν, αλλά πολλαπλάσιες οι ηχητικές πηγές, ικανές να προσδώσουν
στο “Relaxed”,
σε κάθε περίπτωση, έναν εντελώς trippy χαρακτήρα.
Ξεκινάει ήπια και αργά ο δίσκος με το
6λεπτο “Remains”, το οποίον, όμως, μετά από το 3:30 λεπτό, «γεμίζει» και
αγριεύει. Θέλω να πω πως οι Hanna & Jerry, παρότι ντούο, δεν
ακολουθούν πάντα ήπιες διαδρομές, επεεκτείνοντας τον ήχο τους σε διαφορετικές
κατευθύνσεις. Τούτο φαίνεται και με το επόμενο track, το σχεδόν 9λεπτο “Silence”,
που ακούγεται σαν συνέχεια του προηγουμένου, στηριγμένο σε μια πανέμορφη
επαναλαμβανόμενη μελωδία, με το σιτάρ να κυριαρχεί στην αρχή, και με τα πλήκτρα
να αναλαμβάνουν τα ηνία μετά από το 4:50, φέρνοντας στη μνήμη μου στιγμές από PopolVuh των mid-70s (το “LetzteTage - LetzteNächte”
π.χ. του 1976). Το κλείσιμο της πρώτης πλευράς με το πιο πειραματικό και κάπως
θριλερικό “Still” είναι
ό,τι πρέπει. Φοβερό το 6λεπτο “Mountain”, που ξεκινά κάπως σαν country-psych-folk, εμφανίζοντας ανατολίτικες αναφορές, για ν’ αρχίσει να
βαραίνει σταδιακά, και βασικά μετά από το 3:30, όταν τα vibes του γίνονται σχεδόν μεγαλιθικά. Το
“Relaxed” των Hanna & Jerry θα κλείσει με το 13λεπτο “Dawn”, που ξεκινά ήπια, σε
κλίμα meditation, με fieldrecordings κελαηδημάτων,
διατηρώντας αυτή την αργόσυρτη ροή του καθ’ όλη την εξέλιξή του. Κι αυτό...
μαγικό track, που σε
«καταπίνει» μέσα απ’ αυτή την psych-folkambience τύπου SandyBull ας πούμε. Εν ολίγοις;
Καταπληκτικές μουσικές ακούμε εδώ. Επαφή:
https://outerdisk.bandcamp.com/album/relaxed
Με
αυτό τον τίτλο, «6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα...», υπάρχει ένας
δίσκος βινυλίου από το 1978, τον οποίο είχε τυπώσει η εταιρεία της Ομόνοιας Venus(επί της Πανεπιστημίου 57, για όσους και
όσες θυμούνται). Αυτό τον δίσκο τον έχω δεκαετίες, σίγουρα από το τέλος των 80s, και τον είχα αγοράσει λόγω του ωραίου βουκολικού
εξωφύλλου του. Ένα από τα ωραιότερα, οπωσδήποτε, που είχαν σχεδιαστεί τότε.
Εκείνη
την εποχή δεν αγόραζα δημοτικούς δίσκους –άλλα ήταν τα πιο προσωπικά ακούσματά
μου–, και το λέω τούτο, παρότι δημοτικά άκουγα συχνά από το ραδιόφωνο και την
τηλεόραση, φυσικά στα πανηγύρια, και βεβαίως σε εθνικές και θρησκευτικές
γιορτές, όπως όλος ο κόσμος. Τα δημοτικά τραγούδια, θέλω να πω, τα έχουμε όλοι
«μέσα μας», είτε ακούμε ροκ, τζαζ, ποπ, λαϊκά ή ό,τι άλλο. Ο
δίσκος αυτός δεν έχει μόνον ωραίο εξώφυλλο, αλλά και πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά
οργανικά κομμάτια – ιστορικές ηχογραφήσεις, εννοώ, από μεγάλους κλαριντζήδες,
που είχαν επιλεγεί από δύο σημαντικά ονόματα της εποχής. Τον παραγωγό Διονύση
Μηλιόπουλο (γιος του ιστορικού παραγωγού της ColumbiaΝικάνδρου Μηλιόπουλου) και τον αρχειοφύλακα του
δημοτικού Νίκο Μπαζιάνα (1930-2018), μαθητή του Σίμωνος Καρά. Οι Μηλιόπουλος
και Μπαζιάνας έχουν επιμεληθεί, προφανώς, και τα κείμενα του οπισθόφυλλου του
δίσκου, κι ένα πρώτο, γενικής φύσεως, για την ιστορία του κλαρίνου στην Ελλάδα,
το μεταφέρω τώρα εδώ... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ! Η συνέχεια
εδώ... https://www.lifo.gr/culture/music/6-klarina-poy-afisan-epohi-stin-ellada
Δεν ξέρω πόσοι μπορεί να θυμούνται τους DrugFreeYouth, από τις προ 20ετίας
και προ 15ετίας γκαραζο-ψυχεδελοειδείς συνεισφορές τους. Το σίγουρο είναι πως
το σχήμα-όχημα του GeorgeFotopoulos
μας απασχολεί ξανά, σήμερα, μέσω της επανέκδοσης του δίσκου του “TheAvocadoIndex”, που είχε κυκλοφορήσει
για πρώτη φορά το 2012, και που τώρα (2026) τοποθετείται και πάλι στα
καταστήματα, σε μαύρο και χρωματιστό βινύλιο (300 αντίτυπα συνολικώς) από την SoundEffectRecords. Η πρόσφατη έκδοση διαθέτει
καινούριο εξώφυλλο (ωραιότερο), innersleeve
με στίχους και βασικά νέο mastering
από τον KostasEkelon.
Όλα προς το καλύτερο, λοιπόν, για τους DrugFreeYouth και το “TheAvocadoIndex”,
που δεκατέσσερα χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται με ενδιαφέρον.
Το άλμπουμ έχει πολλά tracks ανά πλευρά – δέκα και εννέα αντιστοίχως. Φυσικά, τα tracks αυτά έχουν μικρές
διάρκειες (από 00:39-03:38), με τα περισσότερα να είναι μονόλεπτα και 2λεπτα. Τούτο
σημαίνει πως, εδώ, καταγράφεται μια κάπως πληθωρική γκαραζο-ψυχεδελική
κατάσταση, με όλα σχεδόν τα τραγούδια να είναι αγγλόφωνα, καθώς υπάρχουν μόλις
δύο ελληνόφωνα ανάμεσά τους (ένα σε κάθε πλευρά), το «Σύννεφα από καραμέλα» στη
θέση Α9 και το «Εργοτάξιο» στη θέση Β6 (ακούγεται και ο Γιώργος Ρωμανός στο
τέλος). Στην ηχογράφηση υπάρχει μια doityourself αίσθηση (δηλαδή βεβαιότητα), κάτι που δεν «πείραξε» το
νέο mastering, και αυτό
– αυτός ο καλώς εννοούμενος ερασιτεχνισμός – είναι εκείνο που κυριαρχεί στο “TheAvocadoIndex”. Τα αναλογικά πλήκτρα, οι
φαρφίζες, τα ηλεκτρονικά και βεβαίως οι κιθάρες κάνουν πολύ καλή δουλειά εδώ,
επεκτείνοντας τις διαδρομές, που πρώτοι άνοιξαν οι Seeds και οι ElectricPrunes... στα καλύτερα
τουλάχιστον tracks
αυτού του παράξενου δίσκου. Λέω, χοντρικά, για τα “Facesfromthepast”, “Themysteriesoflife: MsAbigeildoe”, “Bonusbeats”, «Σύννεφα από
καραμέλα», “Doppelgänger”, “Time”, “Veronique” και «Εργοτάξιο», παρότι ολάκερο το άλμπουμ
κομίζει τη δική του αντίληψη για τον ήχο του 1966-67... όχι μόνο το 2012, όταν
πρωτοκυκλοφόρησε, μα και σήμερα. Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/drug-free-youth
Πρώτη φορά γράψαμε για τουςGlenτον Οκτώβριο του ’23, με αφορμή, τότε, το τρίτο άλμπουμ τους, που είχε τίτλο “I Can See No
Evil” [Sound Effect Records], σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως οι Glen είναι μία... γερμανο-ελληνική, ας την πούμε έτσι, ροκ μπάντα, που εδρεύει στο Βερολίνο μέλη της οποίας είναι οι
Wilhelm Stegmeier κιθάρες, πιάνο, πλήκτρα, φωνή, μπάσο, Eleni
Ampelakiotou κιθάρες, πιάνο, φωνή, Roland
Double Feinaeugle μπάσο και Achim Faerber
ντραμς, κρουστά.
Με αυτήν ακριβώς την line-up και με λίγες πρόσθετες βοήθειες από τους Norbert Stammberger σοπράνο, βαρύτονο σαξόφωνο, ηλεκτρονικά, Kriton Bayer
daxophone και
Ruby Morlock-Bettina Morlock φωνές, οι
Glen επιστρέφουν στη δισκογραφία με τον τέταρτο δίσκο τους, το“it was a
bright cold day in April...” [Kapitän Platte, 2026](πρόκειται για την πρώτη φράση από το “1984” του GeorgeOrwell). Το άλμπουμ κλείνει, κατά βάση, με
το πέμπτο track του LP
(υπάρχουν και δύο bonus), που έχει για τίτλο το υπόλοιπο της πρώτης φράσης του “1984”, δηλαδή το
“...andtheclockswerestrikingthirteen” και κάπως έτσι ολοκληρώνεται ένας
κύκλος, που υποδηλώνει διάφορα – προφανή, μάλλον, θα τα έλεγα. Οι Glen και με τις μουσικές τους, μα και με
κάποια λόγια / ποιήματα της Ampelakiotou, που έχουν τυπωμένα στο gatefold, θέλουν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο κάπως
σκοτεινό, σίγουρα εφιαλτικό, με παράλληλα έντονα στοιχεία πάθους και δύναμης.
Χαρακτηριστικό αυτών είναι η 14λεπτη σύνθεσή τους “Sublime”, όπως και το 8λεπτο “Bruteforce”, που ακούγονται ανά στιγμές σαν ένας
συνδυασμός Magma, Catapilla, με κάτι από Hawkwind ανάμεσα, σπάζοντας τα κοντέρ, για να μη μιλήσω για το
αλλόκοτο bonusrhythmn’ blues “Zugzwang”, προτελευταίο track του άλμπουμ, που έχει, και αυτό, τον τρόπο να σε ταξιδεύει. Μια
ουσιαστική σημερινή ροκ μπάντα είναι οι Glen, η οποία εξελίσσεται και ανεβαίνει συνεχώς. Επαφή: https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/it-was-a-bright-cold-day-in-april
Τον τραγουδοποιό Περικλή Χειλά τον θυμάμαι από τα 2000s, όταν είχα γράψει για τα
άλμπουμ του «Αταίριαστος» (2001) και «Ερωτιδέας» (2008) στο περιοδικό «Jazz & Τζαζ». Δεν
θυμάμαι, τώρα, λεπτομέρειες, αλλά εκείνο που θυμάμαι είναι πως οι δίσκοι του
μου άρεσαν ιδιαιτέρως και σίγουρα θα είχα γράψει καλά λόγια για ’κείνους. Δέκα
οκτώ χρόνια μετά από τον δεύτερο δίσκο του ο Χειλάς επανέρχεται και πάλι στο
προσκήνιο με το τρίτο CD
του, που αποκαλείται «Στην Καρδιά του Κουρτς» [Καθρέφτης Ήχων Αληθινών, 2026].
Το άλμπουμ αυτό έχει κάποια προσόντα. Πέρα από την
τραγουδοποιία του Χειλά, για την οποία θα γράψω λίγα λόγια στη συνέχεια,
διαθέτει την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής του Τάκη Φαραζή, ενός
μουσικού της jazz και
όχι μόνον, με ξεκάθαρης (δηλαδή υψηλής) αισθητικής έργο. Έπειτα διαθέτει το
ωραίο, σε μορφή CD-book, lay-out του Καθρέφτη, της εταιρείας του Μωυσή Ασέρ. Γενικώς πρόκειται
για μία ωραία έκδοση (περιέχουσα στίχους και λοιπές πληροφορίες), που
αναδεικνύει με τον τρόπο της και το ηχητικό περιεχόμενο. Τα τραγούδια του Χειλά δεν μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Τα
πρώτα πέντε, ας πούμε, που, για τη δική μου γνώμη, είναι τα ωραιότερα του
δίσκου, διαθέτουν και πολύ ωραίες μελωδίες, και αξιόλογους στίχους (κάτι που
διαχέεται σε όλο το άλμπουμ) και βασικά άψογες ενορχηστρώσεις και παιξίματα,
από μια πλειάδα μουσικών της δικής μας τζαζ σκηνής, δίχως τα τραγούδια να είναι
τζαζ – θα τα χαρακτήριζα περισσότερο «έντεχνα» και έντεχνα-ροκ. Σ’ αυτά τα tracks συμμετέχουν πέραν του
Φαραζή, οι Σάββας Χριστοδούλου, Μιχάλης Καταχανάς, Στέφανος Δημητρίου, Ανδρέας
Πολυζωγόπουλος, DavidLynchκ.ά. Τραγούδια σαν τα «Η νύχτα για τους ανθρώπους», «Μετεωρισμός»
και «Παράξενο μπαλέτο» είναι από τα ωραιότερα ελληνικά, που έχω ακούσει το
τελευταίο διάστημα και είναι αυτά που δείχνουν, στον ακέραιο βαθμό, τις
τραγουδοποιητικές δυνατότητες του Χειλά – που, σημειωτέον, αποδίδει ο ίδιος τα
τραγούδια του, φέρνοντας στη μνήμη μου, ελαφρώς, άλλοτε κάτι από τους Μίκη
Θεοδωράκη-Πέτρο Πανδή και άλλοτε κάτι από Μάνο Λοΐζο. Σε κάθε περίπτωση καλώς
τα αποδίδει ο ίδιος και καλώς δεν απευθύνθηκε σε κάποιον επαγγελματία
ερμηνευτή. Τώρα, από το έκτο track και μέχρι το δώδεκα τα πράγματα αλλάζουν. Τα τραγούδια και
ενορχηστρώνονται διαφορετικά, με τα έγχορδα να κυριαρχούν, ενώ και οι μελωδίες
τους γίνονται πιο σύνθετες. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ωραία τραγούδια,
απλώς είναι πιο απαιτητικά, πιο παράξενα και πιο ατμοσφαιρικά, με τελείως
διαφορετικό hook από
εκείνο των πρώτων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ίσως γιατί γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν
σε διαφορετικούς χρόνους, αποτυπώνοντας διαφορετικές δημιουργικές φάσεις του
Χειλά. Και απ’ αυτό το μέρος όμως, στο οποίο ακούγονται και δύο ή μάλλον τρεις
γυναικείες φωνές (Μαρία Αλαμανή-Ναθαναηλίδου, Αθηνά Ρούτση, Κατερίνα
Νιτσοπούλου), μπορείς να διακρίνεις τις ποιότητες του τραγουδοποιού, στη
«Θάλασσα» ας πούμε ή και στο έσχατο «Χώρες του νότου». Το «Στην Καρδιά του Κουρτς», του Περικλή Χειλά, είναι ένα
άλμπουμ σύγχρονου, ποιητικού, «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού, προσεγμένο σε
κάθε διάσταση και σε κάθε λεπτομέρειά του. Επαφή: www.musicmirror.gr
7/4/2026 >>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου
γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει,
ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν
περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<< >>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για
την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων
– εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα
ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<< [δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με
διαχρονική όμως αξία] https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois
4/4/2026 Vinyl Market, 4 και 5 Απριλίου (Σαββατοκύριακο) στην
Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, από τις 11:00 το πρωί μέχρι τις 22:00 το βράδυ.
Στον πάγκο του Όγδοου το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία
& Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60" και το "100 Χρόνια
Ελληνική Τζαζ" ανάμεσα στα υπόλοιπα μουσικά βιβλία των εκδόσεων...
4/4/2026 Η τζαζ και η ελληνική τζαζ δεν υπήρξαν
ποτέ ποπ μουσικές (εκτός κάποιων εξαιρέσεων φυσικά, που επιβεβαιώνουν τον
κανόνα). Παρά ταύτα σαν μουσικές εκμεταλλεύτηκαν κάποια από τα στηρίγματα που
δημιούργησε η λεγόμενη «μουσική βιομηχανία» για να περάσει τα δικά της προϊόντα
στον πολύ κόσμο – τον μουσικό Τύπο ας πούμε. Στην Ελλάδα, πέρα από το “Jazz
& Τζαζ”, που υπήρξε το κορυφαίο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη
χώρα, υπήρξαν κι άλλα έντυπα που κινήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση, και για όλα
αυτά θα διαβάσεις αναλυτικά στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις
σελίδες 359-371.
2/4/2026 O κορυφαίος έλληνας crooner Φώτης Δήμας δεν θα μπορούσε να
απουσιάζει από ένα βιβλίο, που θέλει να αποτυπώσει την τζαζ στην Ελλάδα προς
κάθε διάστασή της...
[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Όγδοο, 2025, σελ.119-126]
Αυτά σημειώνει ο γνωστός μας ιταλός
σοπρανίστας Gianni Mimmo, στο μέσα μέρος του
εξωφύλλου του κοινού άλμπουμ του με την βρετανίδα βοκαλίστρια και χειρίστρια
των ηλεκτρονικών Viv Corringham,
το οποίο αποκαλείται “Blowing on the Knots”
[Rosebud Relevant, 2026].
