νέο ροκ από τη Σουηδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία – είναι τα άλμπουμ των Grovjobb, The Birch, Λουδίας, Widow Pit, HUM, Headquake και Jim Griffin

Επτά σύγχρονους ροκ δίσκους από τέσσερις χώρες της Ευρώπης (Σουηδία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιρλανδία) θα παρουσιάσουμε στη συνέχεια – ροκ δίσκους ποικίλων υφών, αλλά του ίδιου υψηλού αισθητικού επιπέδου.

GROVJOBB: Nallebjörn Är Död [Sound Effect Records / Outerdisk, 2025]
Κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά δίσκο το 1998. Μέχρι και το 2001 είχαν δώσει τρία άλμπουμ, μετά κάπου χάθηκαν, για να επανεμφανισθούν το ’25 με το τέταρτο LP τους μέσα σε 27 χρόνια. Λέω για τους Σουηδούς (από το Γκέτεμποργκ) Grovjobb, ένα από τα καλύτερα βορειο-ευρωπαϊκά progressive συγκροτήματα των 90s, και πέραν αυτών – και λέω, βεβαίως, για το “Nallebjörn Är Död”, την πιο νέα δουλειά τους, που κυκλοφορεί τώρα σε βινύλιο από την γνωστή μας Sound Effect.
Οι έλληνες φίλοι του ευρωπαϊκού prog θα γνωρίζουν, σίγουρα, τους Grovjobb και από τις βινυλιακές επανεκδόσεις των δύο πρώτων δίσκων τους, των “Landet Leverpastej” (1998) και “Vättarnas Fest” (2000), που θα τυπώνονταν το 2016 από την δική μας Musicbazz, όμως και σε κάθε περίπτωση αυτό που τώρα προέχει είναι η παρουσίαση του “Nallebjörn Är Död” – της πρόσφατης ηχογράφησής τους, που συνέβη την προηγούμενη χρονιά.
Βασικός συνθέτης των Grovjobb είναι ο Jerry Johansson, που χειρίζεται κιθάρες, σιτάρ, dulcimer, udu και shruti box (το ινδικό φορητό αρμόνιο) (τον Johansson τον θυμόμαστε και από την παρουσία του στο πρόσφατο “Red Sun Blue Soil” των Cosmic Garden Project), ενώ στο σχήμα συναντάμε ακόμη τους Thomas Nyström fender rhodes, πιάνο, πλήκτρα, Jesper Jarold μπάσο και Ola Wolfhechel Jensen ντραμς, κρουστά.
Το LP των Grovjobb αποτελείται από τρία μεγάλης διάρκειας κομμάτια, καθώς στην Side A ακούμε τα “Nallebjörn är trött” (Το αρκουδάκι είναι κουρασμένο) (15:56) και “Nallebjörn är röd” (Το αρκουδάκι είναι κόκκινο) (7:22), ενώ στην Side B το “Nallebjörn är död” (Το αρκουδάκι είναι νεκρό) (18:50). Το ύφος της μουσικής του σχήματος οι φίλοι του γκρουπ το γνωρίζουν ήδη.
Έτσι λοιπόν, και σε τούτο το LP οι Σουηδοί δείχνουν για μιαν ακόμη φορά την αγάπη τους για το κλασικό progressive rock, της δικής τους σκηνής πρώτα-πρώτα, το οποίο, και ως είθισται, είναι ανακατεμένο με psychedelic και folk στοιχεία, και βεβαίως με ινδικά, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, από τα όργανα που χειρίζεται ο Johansson, που είναι ο ένας βασικός ηχητικός πόλος των Grovjobb – το λέω, γιατί υπάρχουν και άλλοι δύο, που στέκονται στο αυτό ύψος. Ο ένας είναι τα πλήκτρα του Nyström, που είναι εξίσου βασικά σε διάφορα μέρη των συνθέσεων (εξάλλου το “Nallebjörn är röd” είναι δικό του – και είναι καταπληκτικό, μιας και μιλάμε για το πιο λυρικό κομμάτι του άλμπουμ), ενώ ο άλλος είναι το πολύ δυνατό και συμπαγές rhythm section, που προσδίδει στο άκουσμα μια επιπλέον «βαρύτητα».
Τα δύο tracks του Johansson, το 16λεπτο και το 19λεπτο, ακούγονται περισσότερο σαν σουίτες, καθώς αλλάζουν ύφος από... καιρού εις καιρόν, και χοντρικώς είναι τα πιο «φευγάτα», τα πιο stoned, και τα πιο folk-psychedelic του δίσκου, διαθέτοντας σφιχτή ροή και εντυπωσιάζοντας σε κάθε διάστασή τους – με το δεύτερο (το 19λεπτο) να ακούγεται εντελώς indian-psych στα δύο πρώτα μέρη του, υιοθετώντας πιο proggy ηχοχρώματα στο τρίτο, δίχως ποτέ να χάνεται η ινδική επιρροή.
Οι φίλοι του είδους ξέρουν τι θ’ ακούσουν στο “Nallebjörn Är Död” των Grovjobb – αυτό είναι το πιο σίγουρο απ’ όλα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/nallebjorn-ar-dod

JIM GRIFFIN: The Counter Βlast [Sound Effect Records, 2025]
Όπως έχω ξαναγράψει, με αφορμή το προηγούμενο άλμπουμ του “The Signal” (2023), o Jim Griffin είναι ένας ιρλανδός μουσικός από το Limerick, που εμφανίζεται από τις αρχές των 00s με συγκροτήματα prog, space και post-rock αναφορών (The Fewer The Better, Zombie Picnic) και που τα τελευταία χρόνια κάνει δίσκους μόνος του. Έτσι, βλέπουμε στο discogs πως ο Griffin έχει κυκλοφορήσει έως σήμερα τέσσερα άλμπουμ (ένα το 2015, ένα το 2017, ένα το 2020, το “The Signal” το ’23), ενώ τώρα στρίβει στο πλατώ η πιο πρόσφατη πέμπτη δουλειά του, που αποκαλείται “The Counter Βlast”.
Ο Griffin κινείται στο χώρο του progressive rock γενικώς, αν κι εδώ έχει και πιο σκληρές πλευρές να μας παρουσιάσει (“A counterblast to astral travel”), που μπορεί κάπως να ξενίζουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι καλοπαιγμένες και με σωστές εμπνεύσεις.
Βασικά, η προβληματική του Griffin είναι η «διαστημική», το χωρικό επέκεινα, το οποίο το προσεγγίζει φιλοσοφικά, παίρνοντας αφορμή είτε από δικές του ιστορίες (όπως εκείνη του αστρονόμου Atwood, που είχε συλλάβει υποτίθεται, το 1902, μέσω ενός δικού του μηχανισμού, ένα εξωγήινο σήμα, που προερχόταν από τον Σείριο), είτε από ιστορίες άλλων (Carl Sagan, Isaac Asimov κ.ά.), είτε από αληθινά περιστατικά, όπως την συντριβή του διαστημικού λεωφορείου Challenger, στις 28 Ιανουαρίου 1986 (στα ανοικτά του ακρωτηρίου Canaveral, πάνω από τον Ατλαντικό), ενώ τον βοηθούν προς την επίτευξη του στόχου του και τα samples από τις φωνές του Ronald Reagan, του John F. Kennedy κ.λπ.
Το αποτέλεσμα έχει το ενδιαφέρον του στον στιχουργικό τομέα, αλλά ακόμη πιο πολύ ενδιαφέρον έχει στον συνθετικό, εκεί όπου ο Griffin (ξανα)δείχνει τη γνωστή εν πάση περιπτώσει ικανότητά του να δημιουργεί ένα έργο με έντονες prog αναφορές, που να ακούγεται όμως σύγχρονο και όχι κολλημένο σε ξεπερασμένες καταστάσεις. Βασικά, όλη η καλή δουλειά γίνεται από τον ίδιον, καθώς συνθέτει, ενορχηστρώνει και χειρίζεται σχεδόν όλα τα βασικά όργανα που ακούγονται στο “The Counter Βlast” (κιθάρες, πλήκτρα κ.λπ.), παίρνοντας μικρές βοήθειες από έναν σαξοφωνίστα (Robbie Costelloe), έναν ντράμερ (Keith McCoy) κι έναν τραγουδιστή (David Reece) σ’ ένα-δυο κομμάτια.
Το νέο άλμπουμ του Jim Griffin ανά στιγμές είναι εντυπωσιακό, και βασικά είναι τέτοιο στη δεύτερη πλευρά του δίσκου, που περιλαμβάνει τη σουίτα “Sleeping generation (Parts 1-3)”, η οποία διαθέτει λυρικά και επικά μέρη, συνδυάζοντας Pink Floyd-ικά και Mike Oldfield-ικά στοιχεία.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/the-counterblast
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/neo-rok-apo-ti-soyidia-ti-germania-tin-ellada-kai-tin-irlandia

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 695

10/1/2026
>>Στον αναμνηστικό δίσκο που κυκλοφόρησε το 1976 από την Polydor (επανεκδόθηκε σε CD, με κακό εξώφυλλο, 20 χρόνια αργότερα) και για του λόγου το αληθές υπάρχει ένα πύρινο οργανικό, το «Σκέρτσα εποχής», για το οποίο έχω τη γνώμη πως είναι ένα από τα δυο-τρία ωραιότερα latin tracks που ηχογραφήθηκαν ποτέ στη χώρα. Το δε σόλο του Μουζάκη στην κορνέτα, με σουρντίνα, είναι άλλο πράγμα. Αλλά και το percussion section είναι εξωφρενικό, ικανό να πρωτοστατήσει σε ψαγμένα DJ-sets ακόμη και τώρα. Mega euro-latin, κλάσης Chakachas ή Nico Gomez. Δηλαδή ανώτερο. <<

Και για τον Γιώργο Μουζάκη θα διαβάσεις στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 163-166

10/1/2026
Για μένα η κορυφαία εκπομπή του Σαββόπουλου, από τις έξι που προβλήθηκαν, ήταν η τελευταία, η χθεσινή. Ειδικά το κλείσιμο ήταν συγκλονιστικό. Δεν τα βλέπεις αυτά τα πράγματα στην τηλεόραση κάθε μέρα, ούτε πουθενά αλλού. Μόνο τα διαβάζεις κάπου, κάπως...
Η ιστορία με το φορτηγό, όταν ο Σαββόπουλος ξανακάνει ωτοστόπ για να κατεβεί από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, στα ογδόντα του, υπήρξε ανατριχιαστική. Ο στοιχειωμένος φορτηγατζής του ’63, που τον οδηγεί στον παράδεισο, στην Σάνγκρι-λα, στη γη της ουτοπίας, σ’ ένα φασματικό χωριό χωμένο κάπου στον Όλυμπο, στο σπίτι των θεών, εκεί όπου οι άνθρωποι κοιμούνται όλο το χρόνο, ξυπνώντας μόνο για να ετοιμάσουν τις γιορτές, για να χαρούν και να ευθυμήσουν, και κυρίως ο τρόπος που αφηγήθηκε ο Σαββόπουλος αυτήν ακριβώς την ιστορία, ήταν σαν να παρακολουθούσες ένα χαμένο επεισόδιο από τη... Ζώνη του Λυκόφωτος. Απίστευτα πιστευτός και κυρίως καθηλωτικός, σε σημείο που να σε κάνει να αμφιβάλεις αν εκείνη τη στιγμή παρακολουθούσες απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή ή αν είχες κι εσύ μεταβεί κάπου άλλου, σε άλλους τόπους, που «δεν είχαν ούτε πόνο, ούτε και λαβωματιές», όπως θα ’λεγε κι ο Μουσαφίρης, επισκευάζοντας καμπαναριά και στρώνοντας τραπέζια...
Φοβερό ήταν και το κλείσιμο, που είχε τρία... ανκόρ, κάπως σαν ροκ συναυλία, με τον ντράμερ να σολάρει σε φάση έκστασης, δίχως να καταλαβαίνεις πότε θα τελειώσει, πότε θα ρίξει το τελευταίο χτύπημα. Τεράστιος καλλιτέχνης ο Αλέξης Κυριτσόπουλος, έδωσε σ’ αυτή τη σειρά το έργο της ζωής του.

9/1/2026
«Σαββόπουλος Long Play» τελευταίο επεισόδιο απόψε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, στις 23:00. Στο μενού οι δίσκοι «Μη Πετάξεις Τίποτα» (1994) και «Ο Χρονοποιός» (1999).
Ο Σαββόπουλος ξαναγίνεται βαλκανικός, αλλά με έναν τρόπο διαφορετικό σε σχέση με τη φάση «Μπάλλος-Βρώμικο Ψωμί». Υπάρχει το λεγόμενο «μακεδονικό» στην επικαιρότητα, και ακόμη η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με τον συνεπακόλουθο εμφύλιο, καθώς η Δύση υποδαυλίζει τα εθνικιστικά πάθη, υπάρχουν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι από τους εγκληματίες Κλίντον, Σολάνα κ.λπ., υπάρχουν τα μεταναστευτικά κύματα από την Αλβανία και από τις πρώην σοβιετικές σοσιαλιστικές δημοκρατίες... Ο Σαββόπουλος δεν μένει αμέτοχος σε όλα αυτά, παίρνει θέση, και αυτή εκφράζεται μέσα από τα τραγούδια του αυτής της εποχής, όπως τα «Ακτίνες του Βορρά», «Πρεσθλάβες», «Η μοναξιά της Αμερικής» (Σαν αστυνόμος, που δρα εκνόμως / θρίλερ που διαρκεί η Αμερική / σκούζοντας φεύγει ο χρόνος) και κάποια ακόμη.

Επίσης επαναπροσεγγίζει την Αριστερά ο Σαββόπουλος, τέλος πάντων τους φίλους του από την Αριστερά (μετά από το χάσμα που επέβαλε το «Κούρεμα»), ενώ γίνεται την ίδια ώρα έντονα ερωτικός και αγαπησιάρης, παραμένοντας πάντα, και με το δικό του τρόπο, πατριώτης. Φυσικά, θα τα άκουγε και γι’ αυτό από την αριστερά του καναπέ, τους κοσμοπολίτες, τους ευρωπαϊστές, και τους πολεμοχαρείς νεοφιλελέδες της εποχής.
Υπάρχει μαυρίλα (γιατί είναι μαύρη η εποχή στην ευρύτερη γειτονιά μας), αλλά υπάρχει και αισιοδοξία, καθώς υποδεχόμαστε το νέο αιώνα και τη νέα χιλιετία...

9/1/2026
Ο Γερμανός Peter Kowald υπήρξε ένας κοντραμπασίστας πολύ μεγάλου κύρους –παγκόσμιου κύρους εννοώ–, καθώς από μόνος του αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της σύγχρονης improv-jazz (από το μέσο του ’60 έως τον πρόωρο θάνατό του, το 2002). Το δικό μας ευτύχημα ήταν πως ο Kowald υπήρξε φιλέλληνας και όχι ένας κάποιος, που επισκεπτόταν τη χώρα μας για συναυλίες – με τις πολυποίκιλες δραστηριότητές του να συμπορεύονται πολύ συχνά και με τη δική μας τζαζ πραγματικότητα.

Στις σελίδες 207-213 του τόμου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το Μουσικό Θέατρο και το Ελαφρό Τραγούδι στη Σύγχρονη και Αυτοσχεδιαστική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] γράφω όσα έπρεπε να γράψω γι’ αυτόν τον σημαντικό μουσικό και τη σχέση του με την Ελλάδα.

9/1/2026
Σήμερα τo μεσημέρι, λίγο μετά τις 12:30, θα μιλήσω στον Ανδρέα Σταματόπουλο για το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] στην εκπομπή, που παρουσιάζει από κοινού με τον Αιμίλιο Σαπρανίδη, «Επόμενη Στάση: Ενημέρωση», στον 102 FM της ΕΡΤ3.

8/1/2026
Η δεκαετία του ’80 είναι η δεκαετία του ΠΑΣΟΚ στη χώρα. Μέσα σ’ αυτή τη δεκαετία ο Σαββόπουλος βγάζει τα «Τραπεζάκια Έξω», το ’83, έναν γενικά εξωστρεφή και χαρούμενο δίσκο (με τσάμικα, κλαρίνα, χορούς, ρυθμούς και ντέφια), που αντανακλά μια γενικότερη ευδαιμονία που επικρατούσε στη χώρα εκείνη την εποχή, περνώντας, παράλληλα, και μέσα από τη δική του νεο-ορθόδοξη συγκυρία, για να κλείσει, το ’89, με το βαρύ, νευρικό, καταγγελτικό και επιθετικό «Κούρεμα», τον πιο απροσάρμοστο και παράξενο δίσκο του (που δεν στερείται ενδιαφέροντος – ιδίως αν τον ακούσεις σήμερα, τοποθετώντας τον στο τότε πλαίσιο).

[απόψε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, στις 23:00, το πέμπτο επεισόδιο]

8/1/2026
Χθες είχα μια τραγική (ας την πω έτσι) εμπειρία εδώ μέσα. Υπάρχουν κι άλλες τέτοιες φυσικά (εδώ μέσα), αλλά τη χθεσινή θέλω να την επισημάνω.
Όταν έγραψα πως το «Τώρα με χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική» δεν ήταν γραμμένο από τον Σαββόπουλο για την ΚΝΕ (κάτι που το στοιχειοθέτησα σε ένα άλφα επίπεδο), δεν περίμενα πως θα πλάκωναν οι φιλόλογοι, για να μου αναλύσουν τους Αχαρνής – σαν σε φροντιστήριο, για τις πανελλαδικές. Και πως άλλο ήθελε να πει και τα λοιπά...
Εμένα δεν με ενδιαφέρει τι λένε οι Αχαρνής (αυτό είναι άλλο θέμα εννοώ), αλλά πώς κάτι που γράφτηκε σ’ αυτούς από τον Σαββόπουλο, χρησιμοποιήθηκε ως αντικομμουνιστικό εργαλείο και γενικότερα σαν τσιτάτο κατά της αριστεράς, μέσα στις δεκαετίες.
Ξαναλέω λοιπόν πως αυτό περί ΚΝΕ (ότι το έγραψε ο Σαββόπουλος ως κριτική για την ΚΝΕ), ακούγεται 40+ χρόνια τώρα, και ο σκοπός τους ποστ (που έγινε με αφορμή τη χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή στον ΣΚΑΪ - και όχι έτσι στο βρόντο, επειδή μου θυμήθηκε) ήταν να αντικρούσει, χοντρικά, απόψεις φιλελέδων σαν και τις ακόλουθες.
[Οι φιλόλογοι, όμως, το χαβά τους. Να πούνε εκείνο που ήξεραν καλύτερα, και όχι να πιάσουν το νόημα του ποστ - το γιατί έγινε αυτό]
>>Ηταν η πρώτη ρωγμή στη σχέση του Διονύση Σαββόπουλου με την οργανωμένη στα κόμματα Αριστερά. Το 1977, κυκλοφόρησε η διασκευή του στους «Αχαρνής», με υπότιτλο «Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια» και με τους στίχους, στο τραγούδι της Παράβασης, «Τώρα μας χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία / μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική». Και έγινε χαμός. Αχός βαρύς σηκώθηκε από τους κομματικοποιημένους, όχι μόνο από την ΚΝΕ – κι ας φωτογράφιζε η τσογλανοπαρέα κυρίως τα μέλη της νεολαίας του δογματικού, όπως το λέγαμε τότε, ΚΚΕ, ομάδες νεόκοπων πιστών στο κόμμα και στο ολοκληρωτικό κομμουνιστικό μοντέλο της Σοβιετικής Ενωσης.<<
Ηλίας Κανέλλης «ΤΑ ΝΕΑ» 27/10/2025
>>Μήπως λοιπόν ήλθε η στιγμή να αφήσουν στην άκρη η αντιπολίτευση κι όσα αλλόφρονα μίντια τη σιγοντάρουν το «παλιό είδος φοιτητικής ξενοιασιάς» (που λέει κι ο Σαββόπουλος…) για να ασχοληθούν σοβαρά με κάτι σοβαρό; Να αφήσουν δηλαδή στην άκρη μια υστερική ρητορική βουτηγμένη στην εμπάθεια, την επιθετικότητα και την αγένεια, ώστε να συγκροτήσουν πολιτισμένα μια εποικοδομητική προσέγγιση αντάξια της χώρας και του 21ου αιώνα. Ούτως Ή άλλως, ο τόπος χρειάζεται αντιπολίτευση. Οχι «μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική».<<
Γιάννης Πρετεντέρης «ΤΟ ΒΗΜΑ»
>>Στην «Παράβαση» από τους «Αχαρνείς», ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραφε «τώρα με χειρουργεί μα αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική». Ο τραγουδοποιός αναφερόταν στα κομματικά παιδιά που μετά τη δικτατορία θεωρούσαν πως κατέχουν την απόλυτη γνώση. Που μυωπικά κριτίκαραν τα πάντα και τους πάντες, καθισμένα στις δάφνες του αντιδικτατορικού αγώνα.<<
Δημήτρης Μαρκόπουλος «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» 19/1/2016
[δεν ενδιαφέρομαι να συνεχιστεί η συζήτηση του χθεσινού ποστ σε φιλολογική βάση]

8/1/2026
>>O κάθε π@π@ρας του τζετ-σετ βγαίνει και λέει πως… ναι, έπαιρνα ναρκωτικά, αλλά τώρα τα έκοψα, γιατί δε μου προσφέρουν τίποτα. Και γιατί το κάνει αυτό κατά βάση; Για να μας δείξει ότι και «έζησε» (σ’ εμάς τον απλό λαό), και πως δε «μάσησε» (μάγκας και-καλά) και πως όταν γούσταρε έβαλε τα… δυνατά του και τα έκοψε (η… δύναμη της θέλησης και τρίχες κατσαρές). Δεν υπάρχει μεγαλύτερος και επικινδυνότερος μ@λ@κας, στο θέμα «ναρκωτικά», από τον ντεμέκ μεταμελημένο, που βγαίνει και πουλάει «γνώση και συμμόρφωση»<<
Αυτό το είχα γράψει εδώ μέσα, το 2017, για άλλη περίπτωση.
Διαφωνώ εντελώς με το να είσαι καθημερινός επώνυμος και να μιλάς δημοσίως –δημοσίως, το ξαναλέω– γι’ αυτά τα θέματα, ως... εμπειρογνώμονας. Δεν σχηματίζω καθόλου καλή άποψη για τέτοια άτομα. Τα θεωρώ ψιλογελοία θέλω να πω.
Είμαι πιο κοντά στην κουλτούρα των λαϊκών, που έχουν μια συστολή και που συνήθως κρατάνε τα λόγια τους, όταν η κουβέντα πάει σε τέτοια ζητήματα, παρά στην κουλτούρα κάποιων περιωπής ψευτοροκάδων, που καμαρώνουν σαν παγώνια και το εμφανίζουν σαν παράσημο.
Φυσικά, και ο ηθικός πανικός της ακροδεξιάς είναι το ίδιο εμετικός και σιχαμένος. Αλλά υπάρχει και αυτός, και οφείλεις να ξέρεις πώς θα προστατευθείς.

7/1/2026
Το “Τώρα με χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική” (που το λέει ο Ρασούλης στους Αχαρνής – εκείνου είναι η φωνή) εγώ δεν πιστεύω ότι το είχε γράψει ο Σαββόπουλος για την ΚΝΕ (όπως διαδίδεται χρόνια τώρα). Πιο πιθανό θα ήταν να το έλεγε για τίποτα μαοϊκούς ή ακόμη και για αναρχικούς (αν υπονοούσε κάποιους).
Η ΚΝΕ, γιατί να του ασκήσει κριτική, όταν το ’76 ο Σαββόπουλος τραγουδούσε για τη Μακρόνησο; Οι αναρχικοί μπορεί να του είχανε πει τίποτα χοντράδες ή και οι μαοϊκοί. Εξάλλου, αν ήταν η ΚΝΕ στη μέση θα είχε κοπεί ο Σαββόπουλος μονομιάς από τον Ριζοσπάστη, όμως ο Ρίζος έγραφε για τις συναυλίες του, αναφερόταν στις παραστάσεις του στην Πλάκα (στο Γιαγαντεώρημα), ενώ ο Σαββόπουλος είχε μιλήσει κιόλας στην εφημερίδα εκείνη την εποχή.
update
τα κλείνω τα σχόλια, γιατί έμπλεξα με φιλόλογους, που μου διέλυσαν το ποστ - έλεος! εγώ αναφέρθηκα σε κάτι που ακούγεται στη σαββοπουλική πιάτσα 40+ χρόνια (με καθαρή αντικομμουνιστική εμμονή - δες το σχόλιο με το απόσπασμα του Κανέλλη από ΤΑ ΝΕΑ, που έχω βάλει) και βρέθηκα να παρακολουθώ μάθημα σε φιλολογικό φροντιστήριο για τις πανελλήνιες

7/1/2026
Απόψε, στις 23:00, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ έχει «Δέκα χρόνια κομμάτια», «Happy day», «Αχαρνής» και «Ρεζέρβα» - είναι η ενδιαφέρουσα μεταπολιτευτική περιπέτεια του Σαββόπουλου, μέσα στην οποία ανήκουν δύο από τα κορυφαία τραγούδια του, το «Σχόλιο» και το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο». (Να βάλουμε κι ένα τρίτο, την «Παράβαση» από τους Αχαρνής; Να το βάλουμε).
«Τώρα, για τον Κοεμτζή. Δεν αρνούμαι ότι έκανε αδικία να σκοτώσει, αλλά μέσα στην δραματική του ζωή, απ’ όπου άντλησα για το τραγούδι μου, θα δούμε και το γενικότερο θέμα αυτού που λέγεται υπόκοσμος. Αν θεωρούμε φυσικό να ζητάμε την ανεξαρτησία μας, την αυτονομία μας, απέναντι λ.χ. της Αμερικής, γιατί αλλιώς επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου (σ.σ. επίκαιρο λόγω Βενεζουέλας), τότε γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν και άνθρωποι, ομάδες, που ζητούν κάποια αυτονομία απέναντι στην κοινωνία μας; Δεν λέω να μας επιβάλλουν το ιδιόμορφο δίκαιό τους και το πνεύμα τους, αλλά να το λάβουμε κάπως υπ’ όψιν, όταν πρόκειται να κρίνουμε τις τραγωδίες τους. Σκέφτηκε κανείς ότι τα μπουζουξίδικα και τα σκυλάδικα λειτουργούν, για την ψυχολογία αυτού που λέγεται υπόκοσμος, σαν χώρος κουλτούρας και ασύλου, κι ότι η καταπάτηση κανόνων της διασκέδασης γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι για εμάς όπως η προσβολή του οικογενειακού ασύλου; Αν δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, τότε τι αυτονομία ζητάμε; Αυτό λέγεται αυταρχισμός».
[λόγια του Διονύση Σαββόπουλου στον Περικλή Κοροβέση, το 1979]

7/1/2026
>>Διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ ο Ν. Φαραντούρης, τέθηκε εκτός ευρωομάδας<<
Το θέμα δεν είναι τι έκανε ο Σύριζα με τον Φαραντούρη, αλλά το γεγονός πως η κοινωνία έχει διαγράψει, από τη συνείδησή της, όλα τα κομματίδια της συριζαϊκής «αριστεράς» (παλαιότερα και επερχόμενα).
Η εγχώρια συριζαϊκού τύπου «αριστερά» έπαιξε κι έχασε. Και όχι απλώς έχασε, αλλά αποδείχτηκε σε πλείστες όσες περιπτώσεις... βασιλικότερη του βασιλέως, εφαρμόζοντας νεοφιλελεύθερες, αγοραίες, νατοϊκές και βεβαίως υπαγορευμένες ανθελληνικές (μνημονιακές και άλλου τύπου) πολιτικές –αποδείχτηκε, κοντολογίς, ικανότερη από τη συστημική δεξιά στη διαχείριση της «κρίσης», και συνοδοιπόρος της οικονομικής ολιγαρχίας της ΕΕ–, ανίκανη να δημιουργήσει όχι ένα ελκυστικό αφήγημα (αυτό δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο, σήμερα, από την αριστερά), αλλά έστω μία στοιχειώδη αντιπολιτευτική γραμμή, που να έχει κάτι επί της ουσίας διαφορετικό να πει και να πείθει – έστω και σε θέματα της καθημερινότητας, έστω και σε θέματα διαχείρισης.
Έχουμε φθάσει στο σημείο, ώστε ακόμη κι ένας τυχαίος πολίτης από το δρόμο, να μπορεί να μετατραπεί αυτή τη στιγμή σε «σωτήρα» της χώρας, κάτι που οφείλεται αποκλειστικά στη χρεωκοπία της συριζαϊκού τύπου «αριστεράς».

ORÈ ένα σχήμα σύγχρονης jazz από το Άμστερνταμ

Οι Orè είναι ένα σχήμα σύγχρονης jazz, που έχει την έδρα του στο Άμστερνταμ. Μέλη του είναι οι José Soares άλτο σαξόφωνο, Miguel Petruccelli κιθάρες, Onno Govaert ντραμς και Pedro Ivo Ferreira κονταμπάσο, με το πρόσφατο “Matter Antimatter” [trytone, 2025] να αποτελεί την τρίτη κατά σειρά δουλειά τους. Οι Orè παρουσιάζουν δεκατρείς συνθέσεις τους εδώ (όλες ανήκουν στα μέλη του σχήματος), εμφανίζοντας πολλές και ενδιαφέρουσες αναφορές.

Η «ελευθερία» στην ανάπτυξη των θεμάτων –τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν μικρές διάρκειες και άρα οι αναπτύξεις δεν μπορεί παρά να ακούγονται κάπως... φευγαλέες– είναι ένα πρώτο και βασικό γνώρισμα του “Matter Antimatter”, που αναπτύσσεται με γνώμονα το αυθόρμητο και την έκπληξη. Η κιθάρα και το άλτο οπωσδήποτε πρωταγωνιστούν στο άκουσμα, με τις συνομιλίες τους να κρίνονται ως άκρως ενδιαφέρουσες, αλλά, ταυτοχρόνως, μεγάλο κομμάτι της προσφοράς των Orè περνάει μέσα (και) από το ρυθμικό τμήμα, που εμφανίζεται εντελώς εύπλαστο, θυμίζοντας ένα είδος brazilian jazz, κοντά στο ύφος του Hermeto Pascoal (τέτοια κομμάτια είναι το “Ode”, οι σύντομες γέφυρες “Gravel” και “Foreword”, το “Free wheel” κ.λπ.). Υπάρχουν, επίσης, tracks που ακούγονται κάπως... κεραυνοβόλα, σαν το “Curious and inhuman”, και άλλα όπως τα 5λεπτα “Uncertainly principle” και “Matter antimatter”, που δείχνουν πως οι Orè μπορούν να δράσουν και μ’ έναν καθηλωτικό τρόπο, συνδυάζοντας εξωστρεφή δυναμικά και εσωστρεφή abstract στοιχεία.
Ένα ενδιαφέρον κουαρτέτο λοιπόν, κι ένα εξίσου ενδιαφέρον άλμπουμ είναι το “Matter Antimatter”.
Επαφή: www.pedroivoferreira.com, www.toondist.nl

STEFANO BOGGIANI, LORENZO DE FINTI QUARTET ιταλοί μουσικοί της jazz σε νορβηγικές εκδόσεις

STEFANO BOGGIANI: Andvake [Losen Records, 2025]
Ο Stefano Boggiani είναι ένας ιταλός κιθαρίστας, ο οποίος το τελευταίο διάστημα ζει και εργάζεται στο Όσλο. Έτσι, δεν ήταν δύσκολο να έλθει σε επαφή με μέλη της τοπικής σκηνής, δίνοντας διέξοδο στις τζαζ αναζητήσεις του. Το αποτέλεσμα αυτού είναι ένα CD που αποκαλείται “Andvake” (παλιά νορβηγική λέξη, που μπορεί να μεταφραστεί ως αϋπνία και που υποδηλώνει, επίσης, μια κατάσταση εγρήγορσης, η οποία χαρακτηρίζεται από προσοχή και επαγρύπνηση), μια συλλογή επτά συνθέσεών του, που έχουν πράγματα να πουν. 

Στο “Andvake”, που είναι ηχογραφημένο στο Όσλο, τον Μάρτιο-Απρίλιο του ’25, ο Boggiani, που χειρίζεται πάντα ηλεκτρική κιθάρα, συνεργάζεται με τους Øyvind Mathisen τρομπέτα, Oskar Lindberget σαξόφωνα, Erlend Olderskog Albertsen μπάσο και Markus Kristiansen ντραμς, κρουστά, προτείνοντας ένα πολύ ζωντανό και δυναμικό ακρόαμα, με γερές συνθέσεις και συναισθηματικό δόσιμο.
Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως ο Boggiani ροκάρει με θράσος σε κάποιες συνθέσεις (διακρίνω, εδώ, την σχεδόν 5λεπτη “Hi reaction”), ενώ εντυπωσιακή είναι και η εισαγωγή με το “Sun eats mouth”, που φέρνει στη μνήμη μου το πρώιμο βρετανικό jazz-rock των ορχηστρών του Keith Tippett και του Mike Westbrook – με τα δύο τελευταία tracks, τα 7λεπτα “Without a net” και “Ritual” (πολύ καλό!), να είναι εκείνα που αποδεικνύουν περισσότερο (και) τις συνθετικές ικανότητες και αισθητικές αγωνίες της jazz του Boggiani, καθώς κινούνται προς δημιουργικές abstract και spiritual κατευθύνσεις.
Επαφή: www.losenrecords.no

LORENZO DE FINTI QUARTET: Backlash of Uncertainty [Losen Records, 2025]
Είναι το πέμπτο άλμπουμ του ιταλού πιανίστα Lorenzo De Finti, για το οποίο γράφουμε στο blog μετά από τα “Lullabies from an Unknown Time” (2023), “Mysterium Lunae” (2022), “Love Unknown” (2018) και “We Live Here” (2016) [άπαντα στην Losen Records].
Το νέο αυτό CD του Lorenzo De Finti Quartet (Alberto Mandarini τρομπέτα, φλούγκελχορν, Stefano Dall´Ora μπάσο, Marco Castiglioni ντραμς, τα υπόλοιπα τρία μέλη) έχει τίτλο “Backlash of Uncertainty”, ηχογραφήθηκε κάπου στο Τορίνο, τον Φλεβάρη και τον Μάρτη του 2025 και περιλαμβάνει πέντε μάλλον εκτεταμένες σε διάρκεια συνθέσεις των De Finti / Dall´Ora, οι οποίες διακρίνονται για τα... μεσογειακά χαρακτηριστικά τους, σε συνδυασμό με μία, κατά τόπους, e.s.t.-αίσθηση. Φυσικά, το σχήμα του De Finti είναι κουαρτέτο και όχι τρίο (όπως ήταν οι e.s.t.), με τα πνευστά να κάνουν μία πρώτη διαφορά και με τα κομμάτια να συνδυάζουν ωραίες μελωδίες, αργές αναπτύξεις, με πολλά λυρικά προτερήματα, ήπιες εναλλαγές, βαθιά παιξίματα, ιδίως όταν το κοντραμπάσο παίζεται με δοξάρι (αν και σ’ ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του CD, το 9λεπτο “Temporary shunt”, ο κοντραμπασίστας Dall´Ora εντυπωσιάζει με το παίξιμό του με πιτσικάτο), με όλη την ομάδα να εμφανίζει με την παικτική παρουσία της μία αρτίστικη γοητεία.
Επαφή: www.losenrecords.no

αναγνώστες και αναγνώστριες για τα βιβλία μου

Vassilis Tzavaras

Παρακολουθώ τον Φώντα Τρούσα από την εποχή του Τζαζ και Jazz, μέσα από τα κείμενα και τις κριτικές του. Θυμάμαι ότι είχα ενοχληθεί στην κριτική που είχε κάνει στους Occasional Dream (ίσως είχε δίκιο όμως). Τα τελευταία χρόνια το δισκορυχείο είναι ένα πραγματικό δώρο για τους μουσικούς και τους μουσικόφιλους. 

Είτε συμφωνείς πάντα μαζί του είτε όχι, οι κριτικές του είναι σημείο αναφοράς. Μόνο εκείνος λοιπόν πιστεύω ότι θα μπορούσε να γράψει μια τόσο συμπυκνωμένη και πλήρη ιστορία της ελληνικής τζαζ. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μαθαίνουμε αλλά θυμόμαστε κιόλας. Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Τρούσα γιατί αυτό που προσφέρει είναι πολύτιμο! Ελπίζω οι τζαζίστες και τζαζόφιλοι να το αγκαλιάσουν!! (Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα έχουν τα κεφάλαια για τις δεκαετίες πριν το ’90). Το τέλειο δώρο Χριστουγέννων!!!

Dimitris Papadatos
Συγχαρητήρια στο Φώντα Τρούσα για αυτή την ενδελεχή όσο και απολαυστική έρευνα που παρουσιάζει στο βιβλίο του, 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ που με έχει απορροφήσει εδώ και λίγες μέρες. 

Το soundtrack φρόντισα να είναι κατάλληλο. Χρόνια πολλά με ακόμα καλύτερη μουσική.Έξι βιβλία για το 25. Χαρίκλεια Τσοκανή – άπαντα. Γιάννης Κολοβός - Κοινωνικά Απόβλητα. Ursula-Helen Cassavetes - Ταχύτητα Και Αγάπη. Φώντας Τρούσας - Cult Όψεις Του Ελληνικού Κινηματογράφου 

Hermis Kefalas

Nikolaos Roidis / Marikita Kalogeraki

Κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα ξεχωριστό πρωτοχρονιάτικο δώρο: «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» - Φώντας Τρούσας. Ένα μοναδικό ταξίδι στην ελληνική τζαζ, από τα πρώτα jazz στοιχεία σε ορχήστρες και μουσικό θέατρο, μέχρι τον αυτοσχεδιασμό και τη σύγχρονη σκηνή. Πρόσωπα, σχήματα, χώροι και ηχογραφήσεις που δεν διηγούνται απλώς ιστορία, αλλά δείχνουν πώς και γιατί γεννήθηκε ο ελληνικός τζαζ ήχος. 

Για όσους ακούν πίσω από τις νότες, που θέλουν να κατανοήσουν το πλαίσιο, τη συνέχεια και τη μνήμη της μουσικής — ένα ανάγνωσμα ουσίας. Καλή χρονιά, με καθαρά αυτιά, ανοιχτό μυαλό και τζαζ διάθεση! Ευχαριστώ πολύ Marikita Kalogeraki!!!

Jim Dylan
Καλές γιορτές Φωντα !!

Iakovos Jako Symeonidis

Σας ευχαριστώ κύριε Φώντα Τρούσα που συμπεριλάβατε το album μου Safe Place στην δισκογραφία που καταγράφετε στο βιβλίο σας. Πολύ σημαντική δουλειά για την ελληνική τζαζ και όχι μόνο, σας ευχαριστώ

Γιάννης Φρέρης 

Άλλη μία από Σύρο με τις σημειώσεις δίπλα για τα υπόψιν προς ακρόαση.

Martin Marimbas
Ο Φώντας Τρούσας και ο Ηλίας Ζάικος ανήκουν στη συνομοταξία αυτών που με σεβασμό και αγάπη ονομάζω μουσικανθρώπους – η ταυτότητά τους κι η ζωή τους αυτή καθαυτή είναι συνυφασμένες με τη μουσική. Ο πρώτος είναι ένας πολύγνωρος ξεναγός στις χώρες της ροκ (κι όχι μόνο) μουσικής, ο δεύτερος ένας πολύπειρος ταξιδιώτης της μπλουζ (κι όχι μόνο) κοσμολογίας. Έχουν σπουδαία προσωπική γραφή και οι δύο, είτε αναφέρονται στη μουσική, είτε όχι. Ως μικρός μουσικός (κι όχι μόνο) γραφιάς και του λόγου μου, τούς ακολουθώ και τους θαυμάζω, ξεναγούμαι και ταξιδεύω μαζί τους, με όχημα τα γραφτά τους (κι όχι μόνο). Τους οφείλω ένα δημόσιο ευχαριστώ για πολλά που μου έμαθαν και μου μαθαίνουν. Τα βιβλία τους,

«Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μια αντι-ανάγνωση)» (Όγδοο, 2025) και «Ντόμπρα blues» (Oblik, 2025) είναι -κατά την ταπεινή μου γνώμη- κυριολεκτικοί θησαυροί. Μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω κάμποσες από τις σελίδες τους μέσα στις φετινές γιορτές και με τη συντροφιά τους, πραγματικά ευφράνθηκε η καρδούλα μου μα και το νιονιό μου. Συμβουλή προς βιβλιοναυτιλομένους: μην προσπερνάτε τα μουσικά (κι όχι μόνο) βιβλία, ειδικά των ντόπιων συγγραφέων μας. Όχι μόνο αξίζουν της προσοχής μας μα επιβραβεύουν με το παραπάνω κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου ανάγνωσής τους.

KAI WINDING duo “bones”

Άλμπουμ ύμνος για το τρομπόνι είναι το “Duo “Bones”” [RED Records / AN Music, 2025], που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1979 και που τώρα επανεκδίδεται σε CD. Λέμε για μια κυκλοφορία την οποίαν υπογράφει ο τρομπονίστας Kai Winding (1922-1983) και στην οποία συμμετέχουν ακόμη ο valve τρομπονίστας Dino Piana (1930-2023), ο πιανίστας Enrico Pieranunzi, ο μπασίστας Giovanni Tommaso και ο ντράμερ Tullio De Piscopo. Πολλοί και καλοί μουσικοί, που ηχογραφήθηκαν σ’ ένα στούντιο της Ρώμης τον Νοέμβρη του ’79.

Μπορεί να έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε, αλλά το “Duo “Bones”” εξακολουθεί να ηχεί περίφημα (και όχι μόνον λόγω της αρχικής άψογης εγγραφής του), αλλά και λόγω της θερμής μουσικής που παρουσιάζεται εδώ – ένας συνδυασμός πρωτότυπων των Winding, Piana και Pieranunzi, μαζί με το “Get out of town” του Cole Porter, το “On green dolphin street” του Bronisław Kaper και το “This is all I ask” του Gordon Jenkins. H τζαζ του Winding πέρασε από πολλά κύματα, καθώς από bop εξελίχθηκε σε hard bop και από κει σε pop jazz ή και σε easy listening ακόμη, και κάτι απ’ όλα αυτά συναντάμε και στο παρόν CD, που έχει μπροστά τις «μονομαχίες» των Winding και Piana στα τρομπόνια, αλλά έχει σταθερά στο μπροστινό πλάνο και τον περίφημο Pieranunzi, που ξέρει να κρατάει κάθε ρόλο που εδώ του ανατίθεται.
Ένα πολύ ευχάριστο άλμπουμ, για όλες τις στιγμές και για όλα τα γούστα είναι το “Duo “Bones”” και αυτό τα λέει όλα τελικά.