τα ελληνικά άλμπουμ των LOS TRE και του VESLEMES είναι από τα ωραιότερα του τελευταίου καιρού - κυκλοφόρησαν προς το τέλος του 2025 και δείχνουν το υψηλό επίπεδο της εγχώριας σκηνής

Προς την περίοδο των γιορτών κυκλοφόρησαν πολλοί ελληνικοί δίσκοι (πάντα έτσι συμβαίνει). Οι εταιρείες και τα ανεξάρτητα labels επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το καταναλωτικό κλίμα, τροφοδοτώντας με παραγωγές τους την αγορά. Αποτέλεσμα τούτου είναι στις λεγόμενες λίστες με «τα καλύτερα», που ετοιμάζονται στο τέλος κάθε χρονιάς, πολλά απ’ αυτά τα άλμπουμ να απουσιάζουν (αναφέρομαι, προφανώς, στα ωραιότερα εξ αυτών) είτε επειδή δεν έφτασαν εγκαίρως στα αυτιά των μουσικών συντακτών είτε γιατί πάνω στη σπουδή της δουλειάς δεν προσέχθηκαν όπως θα τους άξιζε. Βασικά, ποτέ δεν είναι αργά για ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις ή για να ανακαλύψεις «τα καλύτερα» του 2025 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς και οι δίσκοι των Los tre και του Γιάννη Βεσλεμέ είναι σίγουρα απ’ αυτούς...

LOS TRE: Taha Mu [Private Pressing, 2025]
Οι Los tre, τους οποίους αποτελούν οι Άγγελος Αγγελίδης κιθάρες, Βασίλης Παπασταμόπουλος μπάσο, Λέανδρος Φράτνικ ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά, είναι ένα γκρουπ που υπάρχει από το 2012, έχοντας πολύ καλή και στιβαρή δισκογραφία, με το πιο πρόσφατο LP του να αποκαλείται “Taha Mu” – ένα ηλεκτρικό άλμπουμ, το οποίο δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις με λίγες λέξεις. Έχει πάντως δικό του χρώμα, ύφος και κυρίως ενότητα, παρά τις πολλές και διαφορετικές αναφορές του.
Το πρώτο track, το “Taha mu”, συνδυάζει blues, afrobeat και oriental στοιχεία, και σαν lead track «κρατάει» όλο αυτό το μυστήριο, που χαρακτηρίζει τους Los tre σαν σχήμα. Στο επόμενο “Ike ohi” το funk δείχνει να κυριαρχεί σ’ ένα άλφα επίπεδο, αλλά το κομμάτι... ρεμπετοφέρνει, διαθέτει όργανο από τον Κωστή Χριστοδούλου (aka Pragma) και σόλο κιθάρα σε ανατολίτικο ύφος. Πολύ καλό είναι και το “Ela m’de”, εκεί όπου η βασική φόρμα είναι το δυτικο-αφρικανικό highlife με την κιθάρα να σπέρνει, και με τα πλήκτρα να φορτώνουν στο background. Η πλευρά θα κλείσει με το πολύ καλό 7λεπτο “Oute kan”, που κινείται κάπου ανάμεσα σε Tinariwen και Orchestra Baobab, για να αποκτήσει, μετά το 4:30, περισσότερα proggy γνωρίσματα, φέρνοντας στη μνήμη μου το LP “Released” (1971) των Βρετανών Jade Warrior.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-ellinika-almpoym-ton-los-tre-kai-toy-veslemes-einai-apo-ta-oraiotera-toy

LOST BODIES hot stories

Στο νέο άλμπουμ (2LP) των Lost Bodies (μια χαλαρή ομάδα μουσικών και απαγγελτών υπό τον Θάνο Κόη ως γνωστόν) πρωταγωνιστούν εξίσου τα λόγια και η μουσική. Θέλω να πω πως το μουσικό κομμάτι δεν είναι υποδεέστερο και πως έχει καταβληθεί προσπάθεια τα δεκατέσσερα tracks του δίσκου να δημιουργούν ένα ενιαίο πλαίσιο – παρά τα διαφορετικά κείμενα και τις διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις.

Το ατού του “Hot Stories” [D.I.Y. Airlines, 2025] παραμένουν, πάντως, οι απαγγελίες του Κόη –αν και ακούω τη φωνή του κάπως διαφορετική σε ορισμένα κομμάτια, πιο «καλλιεργημένη» και όχι μ’ εκείνη την «ξέρα» και τη δύναμη των παλαιότερων δίσκων, πιθανώς γιατί οι εγγραφές συνέβησαν σε διαφορετικές εποχές– με τις μουσικές να επιχειρούν να συνοδεύσουν το λόγο, με καλά ή και πολύ καλά αποτελέσματα.
Συνθέτουν διάφοροι άνθρωποι εδώ (Νίκος Βελιώτης, Βασίλης Παπασταμόπουλος, Ίριδα Ασημακοπούλου, Κωσταντής Μιχαήλ, Λέανδρος Φράτνικ, Σήλια Τσιούφη,
João Castro Pinto κ.ά.) κομμάτια στα οποία άλλοτε κυριαρχεί το beat, άλλοτε τα πιο indie rock ηχοχρώματα, άλλοτε οι «ατμόσφαιρες», άλλοτε τα avant έγχορδα, άλλοτε το punk και το noise rock, άλλοτε η jazz/blues κ.λπ. Υπάρχει ποικιλία, που είναι υποταγμένη ταυτοχρόνως σε μια ροή, που αποκτά περαιτέρω νόημα (δηλαδή καθοριστικό νόημα) από τα λόγια που ακούγονται.
Κοντολογίς, ο Κόης διαβάζει / απαγγέλλει κείμενα και δικά του, μα και των Refaat Alareer (παλαιστίνιος ποιητής), Δημήτρη Γιαννουκάκη, Μάικλ Άσκιν, R.D. Laing, Peter Handke, Sarah Kane κ.ά., κατορθώνοντας να δημιουργήσει δυνατές και υποβλητικές καταστάσεις (ιδίως με το «Βρίζοντας το κοινό / Κραυγές βοήθειας» του Handke στην τρίτη πλευρά, με το «Αν δεν ήταν» του Άσκιν στην δεύτερη και με τα «Ο έρωτας» του João Cabral de Melo Neto και «Καθρέφτης» του Κόη στην τέταρτη).
Δίσκος, για τους φίλους των Lost Bodies, που δεν είναι λίγοι, και για όσους νεότερους αρέσκονται στις ηχητικές περιπέτειες, επιθυμώντας ν’ ακούσουν κάτι διαφορετικό.
Επαφή: https://www.facebook.com/p/LOST-Bodies-100063312304128/?locale=el_GR

THE DIONYSIANS να κάψουμε το χθες

Οι Dionysians είναι ένα ντουέτο το οποίο αποτελούν ο Κώστας Μηλιαράς, φωνή, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, φυσαρμόνικα (γνωστός από τους Polaroid Buffalo Club) και o Γιώργος Παπακώστας φωνή, farfisa, κιθάρα, με το «Να Κάψουμε το Χθες» [Veego Records, 2025] να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους. Ο τίτλος είναι ειρωνικός προφανώς, αν δεν είναι... άστοχος, γιατί οι Dionysians υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί... υπάρχει το χθες. Θέλω να πω πως το garage punk που παίζουν έχει καθαρά σίξτις αναφορές, Seeds ας πούμε – κάτι που δεν κρύβεται προφανώς και στα έντεκα tracks του δίσκου. Εκείνο, δε, που διαφοροποιεί τους Dionysians από άλλα γκρουπ της αναβίωσης του garage, παλαιότερα και νεότερα, είναι πως τραγουδούν στα ελληνικά.

Ακούγοντας τον δίσκο στην αρχή, ή και τώρα ακόμη, μετά από την τρίτη ακρόαση, κάπως μπερδεύτηκα. Δηλαδή, αρχικώς, μου φάνηκε σαν να κάνουν πλάκα οι Dionysians, σαν να θέλουν να εμφανιστούν ως πιο διαβασμένοι και επικεντρωμένοι... Tonis Sfinos. Εντάξει δεν με πείθουν εντελώς πως δεν κάνουν και πλάκα ανάμεσα (ο τρόπος που τραγουδούν είναι μια πρώτη και βασική αιτία), αλλά από την άλλη δεν γίνεται να παραβλέψεις πως η μουσική τους δεν είναι καθόλου πλακατζίδικη, και κομμάτια σαν τα «Αφερέγγυα φιλιά» και «Διαστροφή» από την πρώτη πλευρά ξεσηκώνουν (ενδιαφέρον είναι και το κάπως frat «Το κορίτσι του βουντού»).
Όμως, αφού αποφάσισαν να κάνουν ένα τόσο εντελώς σίξτις-φιλικό και garage-φιλικό LP, οι Dionysians θα έπρεπε να προσέξουν λίγο παραπάνω και τα λόγια τους – με πιο κοφτές φράσεις και γενικώς με λιγότερη πολυλογία. Επίσης η (στιχουργική) αφέλεια που εμφανίζουν είναι επιτηδευμένη, και αυτό φαίνεται. Πώς θα γινόταν να μην φαίνεται; Μα με το να ήταν οι ίδιοι αληθινά αφελείς – πράγμα δύσκολο. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι οι στίχοι θα έπρεπε να είναι... σημερινοί.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το καλό «Ποτέ ξανά» (που έχει ωραίες κιθάρες), ενώ ενδιαφέροντα είναι επίσης τα «Ηλεκτρισμένα beach bar» και «Φλοράλ πουκάμισο».
Τέλος ο... πανηγυρτζίδικος «Χορός», που κλείνει τον δίσκο, δείχνει έναν επόμενο δρόμο, που θα μπορούσε να βαδίσουν οι Dionysians – αν ήταν «πονηροί» και την ψάχνανε με τα παλιά πανηγύρια στα Μεσόγεια π.χ. (που δεν είναι, όμως, τόσο προφανή στον ήχο τους, όσο είναι το garage). Οι Σπαταναίοι σίγουρα θα έχουν παλιές σέβεντις και έιτις ηχογραφήσεις, για να τις μελετήσουνε.
Επαφή: https://dionysians.bandcamp.com/album/-

GIANNI MIMMO σόλο σοπράνο σαξόφωνο

Ηχογραφημένο σε δύο δόσεις, το 2024-25, στο Μιλάνο και την Πιατσέντσα, το “The Lonesome Thing” [Rosebud Relevant, 2025] είναι το νέο απολύτως προσωπικό CD του σαξοφωνίστα Gianni Mimmo – ενός μουσικού, που έχει παρουσιαστεί πολλάκις στο δισκορυχείον. Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Mimmo χειρίζεται το αγαπημένο όργανό του φυσικά, που δεν είναι άλλο από το σοπράνο σαξόφωνο. 

Έχουμε, λοιπόν, ένα σόλο-σαξ μουσικό ταξίδι, κομμένο σε επτά μέρη, όσα είναι και τα tracks του “The Lonesome Thing”. Απ’ αυτά τα επτά tracks τρία αποτελούν διασκευές συνθέσεων του Steve Lacy, του αγαπημένου σαξοφωνίστα του Mimmo (είναι τα “Exceller-Esteem”, “Sideline” και “Sloping patience-Utah”), ενώ ένα, το “A flower is a lonesome thing”, είναι σύνθεση του Billy Strayhorn. Όπως γράφει ο ίδιος ο ιταλός μουσικός στο μέσα μέρος του gatefold:
«Υπάρχει ένα συναίσθημα –το οποίο πολλοί μουσικοί το γνωρίζουν καλά– ότι μέσα στην πράξη του παιξίματος και της μελέτης ενός οργάνου κάποιος βρίσκει, ή ίσως αναγνωρίζει, έναν οικείο και, κατά καιρούς, έναν ολοκληρωτικό χώρο. Μια βαθιά σχέση με το υλικό που έχει στη διάθεσή του. Το ανείπωτο μυστήριο ορισμένων διαστημάτων, ο τρόπος που το χρώμα ενός ήχου λυγίζει σ’ ένα πέρασμα, αυτές οι άλυτες ατέλειες και οι πιασάρικες αυτοσχέδιες φράσεις, που συνεχίζουν να σε καλούν, σαν να κρατούν ακόμα κάτι που δεν μπορείς να φτάσεις – σαν μια απαραίτητη βεβαιότητα ή ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο».
Το άλμπουμ έχει φυσικά τη σφραγίδα του Mimmo, ενός δεξιοτέχνη του σοπράνου σαξοφώνου, που δεν παραλείπει να στήσει το δικό του ξεχωριστό ηχητικό σκηνικό, εντός του οποίου προβάλλεται και η περιπέτεια, τα ιδιόμορφα φυσήματα και οι προχωρημένες τεχνικές ανάγνωσης μιας μελωδίας, αλλά από την άλλη (το “The Lonesome Thing”) δεν στερείται και μιας κάποιας λαϊκότητας υπό την έννοια πως οι «ακρότητες» είναι απολύτως λελογισμένες, με τις καθαρές και πλούσιες μελωδίες να κυριαρχούν σε κομμάτια όπως το “Sideline” και το “Notturno delle cryptomerie” (ένα από τα ωραιότερα tracks του CD, με ιδιωματικό παίξιμο και ατμόσφαιρα νατουραλιστική).
Επαφή: https://open.spotify.com/album/0Ibn0llmfyfr1ZPqXptbNC

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 698

27/1/2026
Duke Ellington - Τζίμης Μακούλης. Στο "100 Xρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 384

26/1/2026
Ο Κώστας Καπνίσης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες σάουντρακ στη χώρα μας. Σε κάποια απ’ αυτά χρησιμοποίησε πολλά τζαζ στοιχεία, όπως στον «Κατήφορο» για παράδειγμα – γράφοντας παράλληλα και καταπληκτικά τζαζ ή περί την τζαζ τραγούδια. Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 153-158.

24/1/2026

Δυο καφενεία, δυο σινεμά, παστέλι, ούζο και παστουρμά
πολλά κορίτσια, λίγοι γαμπροί και το βραδάκι κρύο βαρύ

Λίγο με νοιάζει που μοναχός με τρώει η πίκρα κι ο μαρασμός
στ’ αναρρωτήριο ημέρες τρεις, τώρα με ποιον να πας να πιεις

Το βράδυ βόλτα στο μαχαλά μου ’κλεισε μάτι μια κοπελιά
για ένα φιλί θα θέλει γάμο κι έτσι για πάντοτε τη χάνω

Οι μέρες φεύγουν φεύγει ο καιρός, φεύγουν οι νύχτες μένει ο καημός
κι εσύ να στέκεις πιστός φρουρός, να περιμένεις να ’ρθει ο εχθρός
--------------------
Λόγια φωτιά από τον Κακουλίδη – το αγγελοπουλικό σκηνικό της ΒΔ Μακεδονίας, τα ανομολόγητα ήθη της επαρχίας, η ειρωνεία για το πενταετές «πρόγραμμα προόδου» της χούντας, που θα μας έκανε... Ελβετία του Νότου και τέλος ο φαντάρος στην άκρη του πουθενά, να φυλάει σα μ@λάκας (γιατί αυτό είναι το νόημα)
Κατά τα λοιπά, να ζήσουν οι Σούρδοι!
Εκπληκτικό τραγούδι, απογειωτικό, διονυσιακό!

24/1/2026
>>(…) Η ταινία ξεκινάει με φόρα. Είναι μικρού μήκους και πρέπει να προλάβει να δείξει «τα πάντα», μέσα σε 20 λεπτά. Πόσο απέχει αυτό από τα ατελείωτα πλάνα του κατοπινού Αγγελόπουλου; Η... μέρα με τη νύχτα. Ένα εξωτερικό συνεργείο μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, την οποία προσφέρει η εταιρεία δίσκων... Disco-Disc και που έχει τίτλο «Πρόσωπα και ρυθμοί ’67», την έχει στήσει στο Σύνταγμα και κάτω από τους ήχους στρατιωτικών θουρίων, που δημιουργούν μια «εορταστική ατμόσφαιρα» (έτσι ακούμε) –ωραίο το «χώσιμο» του Αγγελόπουλου στη χούντα– προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. Που είναι ποια; Παίρνοντας συνεντεύξεις από τυχαίες περαστικές, η ομάδα της εκπομπής –υπεύθυνος της οποίας είναι ο Νίκος Μαστοράκης, που υποδύεται τον αληθινό εαυτό του στην ταινία– επιχειρεί να συνθέσει το πορτρέτο του «ιδανικού άντρα, όπως το φαντάζεται η σημερινή γυναίκα». Στη συνέχεια θα αναζητηθεί, από το συνεργείο, αυτός ακριβώς ο... ιδανικός άντρας, που είναι κάποιο πρόσωπο τυχαίο, υποτίθεται, επιλεγμένο μέσα από το πλήθος. Αυτός ο τυχαίος, αν πειστεί τελικά να συμμετάσχει στην εκπομπή, θα έχει ως... δώρο μερικές ώρες συντροφιάς με μια σταρ του κινηματογράφου. «Ένα απόγευμα με την Μίρκα Καλατζοπούλου», όπως το ανακοινώνει ο ίδιος ο Μαστοράκης, μέσα στο στούντιο, παρουσία του κοινού. Το συνεργείο (ανάμεσα και η καλή ηθοποιός Λίνα Τριανταφύλλου) θα εντοπίσει έναν τέτοιο... τυχερό άντρα (υποδύεται ο Θόδωρος Κατσαδράμης), ο οποίος είναι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος, άγαμος και χωρίς κάποια άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ένας «άχρωμος» τύπος δηλαδή. Το ότι είναι δημόσιος υπάλληλος (το 1967) σημαίνει κατ’ αρχάς ότι δεν είναι κομμουνιστής (το σημειώνω αυτό), και το ότι είναι άγαμος σημαίνει επίσης πως δεν κινδυνεύει να μπλέξει σε τίποτα περιπέτειες, θέτοντας σε κίνδυνο την... οικογενειακή γαλήνη. (Τι ωραία είναι όλα αυτά έτσι, όπως τα σκέφτεται και τα υλοποιεί ο Αγγελόπουλος, και που περνάνε αθόρυβα μέσα από την ταινία, δίχως να τους δίνεις σημασία).(…)<<

[Ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «Βonus Track-Η Εκπομπή», που αναφέρεται στην ταινία «Η Εκπομπή» (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου]

«Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] σελ. 469-474
[last copies]

23/1/2026
>>Όμως και άσχετα (με την τζαζ) περιοδικά θα έγραφαν για τζαζ, σε μια εποχή όπου η συγκεκριμένη μουσική ανακαλυπτόταν από ένα κομμάτι της μεσοαστικής τάξης, που θα τη συνέδεε με την ευζωία, την καλοπέραση, το καλό ποτό και φαγητό, το σικ ντύσιμο και γενικά με μια δήθεν intellectual εναλλακτική στάση σε σχέση με τη διασκέδαση. Είμαι πεπεισμένος πως αυτό έκανε κακό στην τζαζ στην Ελλάδα και στην ελληνική τζαζ μακροπρόθεσμα. Αν για το «Αθηνόραμα» (ήδη από τον Νοέμβριο του 1980 έχει κάνει εξώφυλλο, στο τεύχος #213, τον σαξοφωνίστα Frank Foster, που εμφανιζόταν τότε στο Half Note Jazz Club), την «Βαβέλ», τον «Διάλογο» (το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας) ή ακόμη και για το «Περιοδικό» δεν μπορείς να πεις κάτι, για το «ΚΛΙΚ» ή το «max» μπορείς να πεις πολλά... αλλά ο χώρος είναι πολύτιμος και δεν θα το επιχειρήσω.<<

[από το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ", που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο]

23/1/2026
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤόΣ
>>Αφού ροκ ακουγόταν ακόμη και εντός της Σχολής Ευελπίδων φανταστείτε τι θα γινόταν στα απλά στρατόπεδα και βεβαίως έξω απ’ αυτά! Στο τεύχος #70 των «Μοντέρνων Ρυθμών» [14 Δεκ. 1966] διαβάζουμε σε άρθρο του Σπύρου Καρατζαφέρη:
«Ο Γιώργος (ο αδελφός μου) εδώ και 15 μέρες υπηρετεί την Πατρίδα. Κατετάγη σμηνίτης και βρίσκεται στον Άραξο, όπου κάνει την βασική εκπαίδευσι. Παρ’ όλα τα γυμνάσια, όμως, δεν ξεχνάει τους φίλους του. Σ’ όλα του τα γράμματα μου γράφει θερμούς χαιρετισμούς σ’ όλους τους νέους και ιδιαίτερα στους αναγνώστες των Μοντέρνων Ρυθμών. Επίσης στο τελευταίο του γράμμα γράφει ότι ετοιμάζει για τα Χριστούγεννα ένα καταπληκτικό ρεσιτάλ για τους συναδέλφους του και τους αξιωματικούς του μέσα στη βάσι. Τα συγκροτήματα που θα λάβουν μέρος δεν είναι ακόμη γνωστά. Υποψηφιότητα θέτουν –αν δεν είναι κλεισμένα λόγω εορτών– οι Σάουντς και η Τάμμυ, οι Τζάγκουαρς, οι Ντράγκονς, οι Γαλαξίες κ.λπ.(...) Από τον Άραξο με αγάπη».
Και λίγο πιο κάτω στο ίδιο τεύχος, πάντα από τον ίδιο συντάκτη:
«Επ’ ευκαιρία ο Γιώργος (Καρατζαφέρης) παρακαλεί όποιο συγκρότημα επιθυμεί να λάβη μέρος στην αεροπορική γιορτή των Χριστουγέννων να του τηλεφωνήση (τηλ. 615.944 ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ), για να ρυθμίσουνε τις λεπτομέρειες».<<
------------------
>>Να και κάτι από τη στήλη του Σπύρου Καρατζαφέρη «Ημέρες και νύχτες της νεολαίας» από το ίδιο τεύχος των «Μοντέρνων Ρυθμών», που μας μαθαίνει πώς είναι δυνατόν μέσα σε εβδομήντα λέξεις να πεις πέντε φορές το όνομα του προϊόντος:
«Μια φίρμα που αγαπάει του νέους είναι η ΕΛΒΙΚΑ. Τι είναι η ΕΛΒΙΚΑ; Μία καταπληκτική καλτσοβιομηχανία, που διαθέτει ειδικό τμήμα παραγωγής καλτσών νεολαίας. Όσοι νέοι και νέες θέλουν να αγοράσουν κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ μην ξεχάσουν να κρατάνε και το τεύχος αυτό των Μοντέρνων Ρυθμών. Θα έχουν έκπτωσι 30%. Επίσης, όσοι και όσες ανακαλύψουν ποια από τις μεγαλύτερες σταρ του κινηματογράφου μας φοράει αποκλειστικά κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ, θα κερδίσει τρία ζευγάρια νεανικές κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ».<<
[τα (ξανα)θυμήθηκα σήμερα με αφορμή το θάνατο του Σπύρου Καρατζαφέρη]
[ξεχνιούνται αυτά?]

22/1/2026
Σταράτα λόγια (γέλιο)

22/1/2026
>>Η καρατόμησις του κακούργου Χ. Καλαντζή όστις εφόνευσε τον ποιμένα, ούτινος τα πρόβατα ήθελε να κλέψη, και τον υιόν αυτού σπεύδοντα εις το χωρίον να ζητήση βοήθειαν κατέσφαξεν, εγένετο χθες Τετάρτην καθ’ ώραν 6ην πρωινήν, ήτο ψυχρός και έβαινε ταχεί βήματι εις τον τόπον της καταδίκης. Ο παριστάμενος κ. Εισαγγελεύς ανέγνωσε την καταδικαστικήν απόφασιν, το δε πλήθος ηκροάτο μετά νεκρικής σιγής. Ο Καλαντζής μετά μεγίστου θάρρους προ της θανατικής εκτελέσεως απετάνθη προς το παριστάμενον πλήθος και αφού ωμολόγησε το κακούργημά του είπεν ότι η επιβληθείσα εις αυτόν ποινή ήτο δικαία και εσύστησε εις τον παριστάμενον λαόν να απέχη από κακάς στιγμάς, ίνα μη περιέλθη εις ην αυτός θέσιν. Ο Καλαντζής αφού εσύστησεν εις τους ακροατάς του να απέχωσιν από πάσης σχέσεως μετά των Βουλευτών και των Δημάρχων, οι οποίοι γίνονται οι αίτιοι όλων των κακουργημάτων επετέθη και κατά των δικηγόρων. Τους λόγους τούτους ο ρηθείς κακούργος έλεγε μετά μεγίστης συγκινήσεως και πολλούς των παρισταμένων συνεκίνησε μέχρι δακρύων. Μετά τα λεχθέντα υπό του Καλαντζή οι δήμιοι παρέλαβον αυτόν εκουσίως παραδοθέντα και δέσαντες αυτόν εκαρατόμησαν. Το πλήθος συγκεκινημένον εσχολίαζε μετά την καρατόμησιν τους λόγους του κακούργου τους αφορώντας περί των δημάρχων και βουλευτών.
Εν Κερκύρα τη 24 Μαΐου 1891
Τυπογραφείον «Αθηνά»<<

DREAMLINE το νέο LP του ελληνικού σχήματος, που το αποτελούν μουσικοί με ιστορία

Οι Dreamline είναι ένα ελληνικό σχήμα, που υφίσταται από το 2013, αποτελούμενο από μουσικούς με προϊστορία. Το 2015 το συγκρότημα θα κυκλοφορούσε τον πρώτο δίσκο του (“Here and Gone”), το 2016 το “Black Tigers”, το 2017 το “Warning”, ενώ το 2025 θα τυπωνόταν σε βινύλιο και το “Evening Storms” [GRIPEN / B-otherSide records, 2025], που είναι η πιο πρόσφατη δουλειά του. Μέλη των Dreamline, σήμερα, είναι ο George K. (Γιώργος Κουλούρης) μπάσο (από South of No North), ο Fivos (Φοίβος Περγιαλιώτης) ντραμς (από South of No North, Ex Humans), ο Konstantinos Kouzas πλήκτρα (από Metro Decay), ο Housework (Θάνος Βαβαρούτας) κιθάρες, φωνή (από This Fluid, hospital NEON) και ακόμη η Shadowlike, που δεν είναι άλλη από την τραγουδίστρια Marina Skiadaresi.

Οι Dreamline είναι ένα σχήμα με eighties αναφορές, και σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να το πεις ακόμη και electro. Φυσικά, στο setting τους δεν έχουν μόνο ηλεκτρονικά όργανα (σύνθια κ.λπ.), μα και ηλεκτρικά, με το κλίμα των τραγουδιών τους να προσιδιάζει μ’ εκείνο συγκροτημάτων όπως οι Shriekback, για παράδειγμα – της εποχής του “Oil and Gold” και ιδίως των πιο «ατμοσφαιρικών» συνθέσεών τους.
Το “Evening Storms” έχει ύφος, οπωσδήποτε, και πολλά επιμέρους χαρίσματα, που συνδέονται με μία κάπως «σκοτεινή» αφήγηση, στηριγμένη στη λιτότητα και την, από ’κει και πέρα, περιγραφή των συναισθημάτων μ’ έναν βαθύ και υποβλητικό τρόπο. Γενικώς, η ηρεμία και οι χαμηλοί τόνοι δεν υποδηλώνουν «αταραξία», μα εσωτερικό παλμό και ένταση, με την ατμόσφαιρα να οικοδομείται προσεκτικά, από τραγούδι σε τραγούδι, παρά τις κάποιες κορυφώσεις – όπως συμβαίνει με το πολύ καλό “Nobody placed nice” ή με το αμέσως επόμενο “The hiding clock”.
Ενδιαφέρον δίσκος, που δεν εκβιάζει την προσοχή του ακροατή, διεκδικώντας την με την αισθητική συνέπεια και την ποιότητά του.
Επαφή: https://www.facebook.com/bothersiderecords

οι electro και ροκ δίσκοι του ΛΟΥΚΑ ΘΑΝΟΥ και των CARMA, από το μέσο των 80s, κυκλοφορούν ξανά – υποτιμημένοι στον καιρό τους, επιζητούν 40 χρόνια αργότερα μια δεύτερη ευκαιρία

Ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες υπήρχαν στην Ελλάδα από πολύ παλιά – και η Lyra είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας (μεγάλης) ελληνικής ανεξάρτητης εταιρείας. Όμως, το να τυπώσεις ένα δίσκο, ακόμη και στα έιτις, δεν ήταν εύκολο πράγμα, αν δεν ήσουν ένας από τους βασικούς «παίκτες». Και τούτο, γιατί όλα τα κόστη ήταν ακριβά. Και τα στούντιο, και τα υπόλοιπα τεχνικά, και οι κοπές, και τα τυπογραφικά, ενώ ακόμη και αν έφθανες στο σημείο να τα ξεπεράσεις όλα αυτά, θα υψωνόταν μπροστά σου το τεράστιο εμπόδιο της διανομής. Πώς θα εύρισκες πελατολόγιο και πώς θα μετέφερες τους δίσκους στα δισκάδικα; Πώς θα έπειθες έναν δισκοπώλη να αγοράσει κάτι, που δεν ακολουθούσε τους δρόμους της κλασικής παραγωγής; Όλα δύσκολα.
Παρά ταύτα, στα έιτις, πολλοί ήταν εκείνοι που θα επιχειρούσαν να δημιουργήσουν και να διακινήσουν μικρές παραγωγές – είτε μόνοι τους, σε φάση εντελώς do it yourself και private pressing, είτε ιδρύοντας δισκογραφικές εταιρείες, που θεωρητικά είχαν κάποια πιθανότητα να επιβιώσουν, αντέχοντας τον ανταγωνισμό για ένα, μικρό έστω, διάστημα. Τα παραδείγματα πολλά. Στο χώρο του σκληρού λαϊκού τα πράγματα θα αποδεικνύονταν πιο εύκολα για κάποιες εταιρείες, ήδη από τα τέλος του ’60 και τα σέβεντις, επειδή υπήρχε έτοιμο και πολυπληθές λαϊκό κοινό (χοντρικά το κοινό αυτό έμοιαζε μ’ εκείνο που κατανάλωνε τα μελό της KΛΑΚ Films στα σίξτις) ικανό να στηρίξει τους «δεύτερους» τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες, όμως στα πιο περιορισμένα και κυρίως στα πολυ-διασπασμένα κοινά της ποπ και του ροκ τι θα γινόταν; Εκεί τα πράγματα δεν τράβαγαν με τίποτα, γιατί εκτός απ’ όλα τα προηγούμενα θα έπρεπε να ληφθούν υπ’ όψιν η καχυποψία και η προκατάληψη.
Υπήρχε έλλειμμα εμπιστοσύνης, θέλω να πω, για την ελληνική ανεξάρτητη ποπ και ροκ παραγωγή, με αποτέλεσμα πάμπολλοι τέτοιοι δίσκοι της δεκαετίας του ’80 να χαθούν σε πρώτο χρόνο, καθώς θα τους έπαιρναν ελάχιστοι χαμπάρι και ακόμη λιγότεροι θα τους αγόραζαν. Για δύο τέτοιους δίσκους, που ξανατυπώθηκαν προσφάτως, μετά από 40 χρόνια, προσδοκώντας μια ύστερη δικαίωση, θα γράψω στη συνέχεια...

LUCAS THANOS: Jazzburger [Veego Records, 2025]
Το “Jazzburger”, ένας δίσκος του Λουκά Θάνου, σάουντρακ για μια ταινία με τον ίδιο τίτλο, που όμως δεν γυρίστηκε ποτέ, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1984, από μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών. Ο δίσκος, αν και είχε ενδιαφέρον, δεν θα προξενούσε καμία εντύπωση στον καιρό του, για να επανεκδοθεί και πάλι σε βινύλιο, στο τέλος της περασμένης χρονιάς, από την Veego Records. Ήταν κάτι απρόσμενο...
Ο Θάνος δεν ήταν τυχαίος συνθέτης, καθώς είχε ήδη κάνει ένα σημαντικό έντεχνο άλμπουμ, το «Σάλπισμα» [ΕΜΙ / Columbia, 1978], με τον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη, μέσα από το οποίο θα έβγαινε ένα πολύ μεγάλο και ιστορικό τραγούδι, όπως ήταν «Η μπαλάντα του κυρ’ Μέντιου», σε ποίηση Κώστα Βάρναλη («Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο / Χάιντε Σύμβολον αιώνιο! / Αν ξυπνήσεις, μονομιάς / θα ’ρτει ανάποδα ο ντουνιάς»), για να επανεμφανιστεί στη δισκογραφία (ο Θάνος) στο διάστημα 1983-1984 με κάποια LP τελείως διαφορετικών αισθητικών κατευθύνσεων.
Κατ’ αρχάς τον συναντάμε στο team του αξιοπρόσεκτου τζαζ LP «Αυταπάτη» [Philips] της Ηδύλης Τσαλίκη, το 1983, ενώ την ίδια χρονιά θα έδινε και τον δεύτερο μεγάλο δίσκο του, την «Αναστροφή» – ένα παράξενο άλμπουμ, με electro, τζαζ-ροκ και προχωρημένα έντεχνα στοιχεία (χωρίς μπουζούκι), που θα τυπωνόταν, τότε, από τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών. Θυμάμαι διαφημίσεις του Συνεταιρισμού στην κρατική τηλεόραση της εποχής, μέσω των οποίων θα γνωρίζαμε όλοι εμείς, που ενδιαφερόμασταν για τις ιδιαιτερότητες της δισκογραφίας μας, τις συγκεκριμένες εκδόσεις, αναζητώντας τες, στη συνέχεια, στα δισκάδικα. Έτσι είχα αγοράσει και την «Αναστροφή» του Λουκά Θάνου, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ελληνικούς δίσκους του 1983. Ο Συνεταιρισμός, όμως, δεν θα άντεχε πολλά χρόνια – προλαβαίνοντας, πάντως, να εκδώσει καμιά 30αριά LP μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80. Το “Jazzburger”, το τρίτο άλμπουμ του Λουκά Θάνου από το 1984, ήταν σίγουρα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εκείνης της ανεξάρτητης εταιρείας. 

Το άλμπουμ αυτό, κατ’ αρχάς, δεν είχε καμία σχέση ούτε με το έντεχνο «Σάλπισμα», μα ούτε και με την «Αναστροφή», καθώς ο προσανατολισμός του ήταν περισσότερο ποπ, δηλαδή electro-pop. 

Ο δίσκος άνοιγε με το φερώνυμο track, που είχε αγγλικούς στίχους της Λιάνας Θάνου και τραγούδισμα από την Ηδύλη Τσαλίκη. Synth-pop, με italo feeling, που θα μπορούσε άνετα να διαπρέψει στις ντίσκο της εποχής. (Δεν θυμάμαι να το άκουσα πουθενά τότε, ούτε καν στο ραδιόφωνο). Συνέχεια με το «Δεν ήξερα το μέλλον», σε στίχους Πάγιας Βεάκη, και με την Λιάνα Θάνου, αυτή τη φορά, να τραγουδά (ελληνικά). Πολύ καλή synth-pop, με ωραίους υπαινικτικούς στίχους και ερμηνεία κάπως αιθέρια και romantic, εμποτισμένη με μελωδική nostalgia. 

Στο «Εξάρχεια square» τους (ελληνικούς) στίχους του Άγγελου Προβελέγγιου αποδίδουν οι Λουκάς Θάνος, Λιάνα Θάνου, Ηδύλη Τσαλίκη και Τάκης Σπυριδάκης! Το τραγούδι έχει αλλοπρόσαλλα λόγια, και σαν χρώμα έχουμε πάντα το electro στο πάνω επίπεδο, με το κομμάτι να ακούγεται κάπως σαν reggae-rock. Στο «Για σένα» τους στίχους του Προβελέγγιου αποδίδει η Τσαλίκη. Το κομμάτι είναι μια ερωτική μπαλάντα, που ακούγεται κάπως σαν cheek to cheek μπλουζ, με το πιάνο (Στέφανος Κορκολής) και τα πλήκτρα να κάνουν ωραία δουλειά – σ’ ένα καλό τραγούδι συνολικά. 

Το «Μπρέικ», τελευταίο τραγούδι της πρώτης πλευράς του original LP, και προτελευταίο της reissue, είναι ένα κλασικό italo, με άψογα πλήκτρα και με χαρακτηριστικό (ελληνικό) ραπάρισμα, που, οπωσδήποτε, ακούγεται αρκετά πρωτότυπο (για το 1984 εννοώ). Και στις ντίσκο, φυσικά, θα τα έσπαγε αυτό το track. H πρώτη πλευρά, στην επανέκδοση της Veego, θα ολοκληρωθεί με το “Only one minute”, ένα demo outtake με τη φωνή της Λιάνας Θάνου, που θα άξιζε να είχε ηχογραφηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο εκείνα τα χρόνια. Καθαρά early 80s φάση, που θα κόλλαγε μια χαρά σε ταινίες με μηχανές και... ναρκωτικά (απ’ αυτές που γυρίζονταν, τότε, στον λαϊκό ελληνικό κινηματογράφο). 

Η Side B του “Jazzburger” του Λουκά Θάνου ανοίγει με το “Set on fire”, σε στίχους του Προβελέγγιου και με τις φωνές των Ρωμύλου Κολάση, Ηδύλης Τσαλίκη και Τάκη Σπυριδάκη. Κι εδώ έχουμε ένα ακόμη italo, και μάλιστα 7λεπτο, που θα μπορούσε να αποδείξει την αξία του, αν και άμα, μόνο πάνω στην ντίσκο-πίστα (η extended διάρκειά του αυτό υπονοεί εξάλλου). Ούτε σ’ αυτό θα δινόταν η ευκαιρία. Στο «Πάψε πια να κλαις» οι στίχοι είναι της Ειρήνης Μάρα και η φωνή της Λιάνας Θάνου. Το τραγούδι παίζει με τα πλήκτρα (μέχρι και μπαρόκ επιρροές υπάρχουν εδώ), με την παιδικού χρώματος φωνή της Θάνου να προσθέτει σε αφέλεια. 

Στο «Για σένα Νάνσυ» (μια άλλη εκδοχή, πιανιστική και acoustic, του «Για σένα» της πρώτης πλευράς) ακούμε τον Λουκά Θάνο να τραγουδά, για πρώτη φορά στο “Jazzburger”, τους στίχους του Προβελέγγιου – με τον παλιό δίσκο να κλείνει με το “Invasion” (το μπαρόκ electro σε instro φάση) και με τον καινούριο (να κλείνει) με το “Jazzburger (early demo outtake)”, έχοντας στη φωνή και τους ελληνικούς στίχους την Λιάνα Θάνου, η οποία δίνει μια άλλη εκδοχή του Α1 τραγουδιού (που ακούγεται, και αυτό, σαν από νεολαιίστικη ελληνική ταινία των early 80s). Να προσθέσω, τέλος, πως το άλμπουμ ηχογραφήθηκε το 1983, στο στούντιο Ηχοτομή, με ηχολήπτη τον σημαίνοντα David Grunstein, που έκανε, αληθινά, πολύ καλή δουλειά. 

Το γεγονός ότι το “Jazzburger” του Λουκά Θάνου ξαναβγαίνει 41 χρόνια μετά, από την Veego Records, το θεωρώ κάπως σαν ένα καπρίτσιο του Αντρέα Μητρέλη (του ανθρώπου πίσω από τη Veego). Ωραία καπρίτσιο... δεν λέω. Μακάρι να το εκτιμήσουν οι... 300 του Λεωνίδα αυτό το LP στη νέα φυσική μορφή του (υπάρχει βεβαίως και η ψηφιακή) και μακάρι να ξαναβγεί και η «Αναστροφή», που είναι σε άλλο στυλ, αλλά το ίδιο ή και περισσότερο αξιόλογη. 

Επαφή: https://veegorecords.bandcamp.com/album/jazzburger-lucas-thanos

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-electro-kai-rok-diskoi-toy-loyka-thanoy-kai-ton-carma-apo-meso-ton-80s-kykloforoyn

αναγνώστες και αναγνώστριες για τα βιβλία μου

Nikos Kouteris
Ρε συ Φώντα Τρούσα πυκνογραμμένο είναι, το φυλάω για τα γεράματα. Πλάκα κάνω. Αλλά για μένα το μέλι είναι από την σελίδα 379 και μετά. 

Εξαιρετικό πόνημα, θα το διαβάσω αναλυτικά το καλοκαίρι στη Σαμοθράκη. Εύγε και καλοτάξιδο.

Melina Paxinos
Μπράβο, πολύ όμορφο!!

Mimis G Vas

Επειδή ένα δεν είναι... ποτέ αρκετό, προτείνουμε την εις τριπλούν αγορά του νέου βιβλίου του Φώντα Τρουσα με τίτλο "100 χρόνια ελληνική τζαζ". Το νέο πόνημα του ακούραστου Φώντα χαρτογραφεί για πρώτη φορά τα νερά της ελληνικής τζαζ από γενέσεως της, εμπλουτίζοντας στο πολλαπλάσιο το παλαιότερο πολυσυμμετοχικό τομίδιο του περιοδικού Jazz & Τζαζ, καταγράφοντας πτυχές που για μια ακόμη φορά θα μας αφήσουν έκπληκτους με τις πληροφορίες που περιέχει. 

Εκτός των άλλων περιέχει εκτεταμένη καταγραφή των κυκλοφοριών του αείμνηστου Μίμη Πλέσσα, μεταξύ των οποίων και 4 δισκογραφικές κυκλοφορίες της B-otherSide records, ως ένα επιπλέον κίνητρο αγοράς. Ένα βιβλίο που περιέχει άγνωστη πρωτογενή πληροφορία και δίνει κίνητρο ακόμα και στους επαΐοντες να εντρυφήσουν σε αυτό. Συμπληρωματικά αποτελεί και πολύ καλόγουστη πρόταση για δώρο σε αγαπημένα σας πρόσωπα!

Nikolas Fotakis
Η χαρά του μετανάστη - όταν φτάνει το δέμα από το χωριό.

Tilemachos Mousas

Ευχαριστούμε τον Φώντα Τρούσα για το υπέροχο αυτό βιβλίο!

Antonis Karydis

Τριάντα χρόνια από το ένα στο άλλο. Παραμένει ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Το βιβλίο που εμφανώς με πολύ κόπο δημιούργησε o Φώντας Τρούσας το 1996, παραμένει ενδιαφέρον και το 2026, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως είναι σχεδόν διπλάσιο.

CAMILA NEBBIA / GONÇALO ALMEIDA / SYLVAIN DARRIFOURCQ ζωντανοί στην Θεσσαλονίκη

Για το “Hypomaniac” [defkaz RECORDS, 2025] της Camila Nebbia τενόρο σαξόφωνο, του Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και του Sylvain Darrifourcq ντραμς δεν έχεις να πεις πάρα πολλά. Λέμε για τρεις μουσικούς κατ’ αρχάς, μια Αργεντινή, έναν Πορτογάλο κι έναν Γάλλο, οι οποίοι θα βρίσκονταν στην Θεσσαλονίκη, στις 15 Μαρτίου 2025, για να εμφανισθούν «ζωντανά» στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz ‘Take 2’ Festival, και να ηχογραφηθούν εκεί από τον Χρήστο Μέγα. Το άλμπουμ που προέκυψε είναι αυτό που ακούμε τώρα, ένα LP τεσσάρων κομματιών, δύο ανά πλευρά, που έχουν ως τίτλους τις διάρκειές τους, ήτοι: “19min 45sec”, “8min 17sec”, “8min 59sec” και “11min 30sec”.

Το πρώτο track σε μπάζει σ’ ένα free jazz κλίμα οπωσδήποτε, με την Nebbia (σφόδρα επηρεασμένη από τον Ornette Coleman) να αυτοσχεδιάζει με δύναμη και φαντασία τουλάχιστον για έντεκα λεπτά, γιατί μετά το πράγμα ξεφεύγει σε πιο abstract και πειραματικά μονοπάτια. Για να συνεχίσει έτσι, «ατμοσφαιρικά», αργά και ικετευτικά τόσο στο φοβερά υποβλητικό Α2 track, συνεχίζοντας με την ίδια τόλμη και στο Β1 (μεγάλος μπασίστας ο Almeida και άψογος ο κρουστός Darrifourcq), με την Nebbia να ακούγεται, κατά τόπους, κάπως σαν φλαουτίστρια ή και κιθαρίστρια ακόμη(!), δημιουργώντας μοναδική ροή. Noise-jazz καταπληκτική εν ολίγοις. Το τελευταίο track του “Hypomaniac” επαναφέρει τον ήχο, στα αρχικά free πλαίσια, αλλά η παρουσία του Almeida υποσκάπτει διαρκώς ό,τι ακούς, μεταφέροντάς το σε άλλες σφαίρες.
Πολύ ωραίος δίσκος, όχι μόνο για τη μουσική που μας προσφέρει, αλλά και για τον τρόπο που αρθρώνεται αυτή. Ωραίο και το εξώφυλλο (ajax19), όπως και η κοπή με το 180άρι βινύλιο.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/hypomaniac

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 697

22/1/2026
Η συνεργασία της Νάνας Μούσχουρη με τον Quincy Jones το καλοκαίρι του 1962, στη Νέα Υόρκη, μέσα από την οποία προέκυψε το ιστορικό άλμπουμ “The Girl from Greece Sings”, αποτελεί ύλη του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] και θα διαβάσεις γι’ αυτήν στις σελίδες 78-79.

21/1/2026

>>Δεν θα αναχωρήσει σήμερα για Νταβός ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πρωθυπουργός ανέβαλε το ταξίδι του λόγω της κακοκαιρίας που πλήττει τη χώρα<<
Έμεινε πίσω για να πιάσει τις σκούπες, άμα χρειαστεί.

21/1/2026
>>Χατζηδάκης κατά Ανδρουλάκη: Λέτε ό,τι και οι ψεκασμένοι - Τα εμβόλια για την ευλογιά των προβάτων δεν είναι εγκεκριμένα, θα απαγορεύσουν την εξαγωγή φέτας<<
Δεν πειράζει ρε κήνσορα του φιλελερισμού, να την απαγορεύσουν. Να φτάνει η φέτα στα σουπερμάρκετ 5 ευρώ, για να την τρώει ο Έλληνας, που του λείπει και το ασβέστιο.

Πριν 100 χρόνια τα υπουργεία είχανε βρει φάρμακα για τη χλαπάτσα και το κελεμπέκι, για να σώσουν τα κοπάδια των ανθρώπων, κι εσείς έχετε στείλει στον τάφο κτηνοτρόφους, γιατί τους σφάξατε τα ζώα. Που να σας ψεκάσουν με άγρια φαγουρόσκονη...

21/1/2026
>>Νέες μηνιαίες τιμές στο νερό από τις αρχές του 2026 - Τι αλλάζει στα τιμολόγια<<
Και να βρέχει 600 χρόνια τις αυξήσεις θα τις φας κατακέφαλα. Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να τις πάρουν πίσω. Αν υπάρξει λόγος θα βρουν κάτι άλλο για να σε παραμυθιάσουν, ώστε να στα ξαναπάρουν.

21/1/2026
Για βόλτα με σκύλο σήμερα δεν στείλανε 112, οπότε επιτρέπεται...

21/1/2026

Πάτησαν πάνω στο Μάτι με αναίσχυντο τρόπο, για να κερδίσουν τις εκλογές του 2019. Θέλουν να στέλνουν στον άλλο κόσμο όχι μόνο χωρίς ποινικές συνέπειες, αλλά και χωρίς πολιτικές.

20/1/2026

Όσοι ασχολούμαστε βαθιά με το παλιό ροκ γνωρίζουμε τους Sume – το πρώτο ροκ συγκρότημα από την Γροιλανδία (όπως λέγεται), που ξεκίνησε να βγάζει δίσκους το 1973.
Το πρώτο άλμπουμ των Sume το ακούω πολλά χρόνια και το εκτιμώ – προφανώς γιατί έχει ωραία τραγούδια, τα οποία αποδίδονται στην τοπική γλώσσα κι έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Βασικά οι Sume καταφέρονται κατά των Δανών στον δίσκο αυτό –παρότι ο δίσκος τους κυκλοφόρησε στη Δανία από μια προοδευτική εταιρεία, με αντιπολεμικές-αντιαμερικανικές αντιλήψεις όμως– κάτι που φαίνεται και στο εξώφυλλο, εκεί όπου ένας αυτόχθονας έχει καθαρίσει έναν Σκανδιναυό, κρατώντας το κομμένο χέρι του σαν λάφυρο. Έχουν κι άλλα άλμπουμ οι Sume αλλά το πρώτο τους είναι μάλλον το καλύτερο...
[rural progressive, που ηχητικά φέρνει στη μνήμη μου τους Δανούς Culpeper's Orchard]
https://www.youtube.com/watch?v=9SFVntcDv3Q&list=RD9SFVntcDv3Q&start_radio=1

20/1/2026
Σκισ' τους Αριστοτέλη... [ένας πολύ μεγάλος έλληνας καλλιτέχνης]
https://www.youtube.com/watch?v=RlT9JtS02gs&list=RDRlT9JtS02gs&start_radio=1

20/1/2026
Για τον ρόλο του Θάνου Μικρούτσικου στην διάδοση της τζαζ στην Ελλάδα (στη φωτογραφία μαζί με τον Wynton Marsalis), και βεβαίως για τις δικές του τζαζ συνθέσεις και δίσκους θα διαβάσεις πολλά στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 254-261.

19/1/2026

«Μαζική κουλτούρα / όγκοι κοπριά»
Το τι είναι η ποπ κουλτούρα το έχει πει ξεκάθαρα ο Σαββόπουλος στο «Μωρό», το 1972.
Γι’ αυτό κι εμείς ψάχνουμε στα ρείθρα και τις σκιές, για να βρούμε όσους άφησαν πάτημα αχνό, έχοντας όμως κάτι να μας πούνε...
[Κ.Ρ. – 1982]

19/1/2026

Μερικές συναυλίες από τα 70s και τα 80s με έχουν σημαδέψει. Γιατί τότε ήμουνα πιτσιρικάς, ήμουνα νέος, και όλα μου φαίνονταν καινούρια και απίθανα. Γιατί άμα είσαι 40, 50 ή 60 τι να σε σημαδέψει; Ό,τι ήταν να γίνει έγινε...
Οι Oregon στην Πάτρα στις 9 Ιουλίου 1987 (λίγο πριν σκάσει ο μέγας καύσωνας) είχαν δώσει μια συγκλονιστική συναυλία – την οποία θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω. Ήταν η εποχή που έπαιζαν μια μοναδική τζαζ, για μένα τότε, που δεν είχα τέτοια ακούσματα, καθώς ανακάτευαν ανάμεσα ethnic και ηλεκτρονικά, με τον Ralph Towner να είναι άπιαστος όχι μόνο στην κιθάρα, αλλά και στα σύνθια, και με τον Trilok Gurtu να κάνει απίστευτα πράγματα με τις τάμπλες του. Δίπλα τους ήταν σίγουρα ο Paul McCandless σε όλα τα πνευστά και βεβαίως ο Glen Moore στο μπάσο.
Τι να πεις; Τα χρόνια πέρασαν. Στην πορεία αγόρασα διάφορους δίσκους των Oregon, τους οποίους κατα-φχαριστήθηκα, αλλά αυτό το live αποτελεί μια τεράστια ανάμνηση, καθορίζοντάς με από τότε σαν ακροατή.

[στη μνήμη του Ralph Towner, που πέθανε χθες στα 86 του]
[α, κι αυτό - την προηγούμενη μέρα, την Τετάρτη 8 Ιουλίου 1987, είχα δει τους Blue Öyster Cult στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ενώ ελάχιστες μέρες μετά είχα δει Μάνο Χατζιδάκι και Ravi Shankar – μέσα σε μια βδομάδα όλα αυτά]

19/1/2026
O σαξοφωνίστας και κλαρινίστας της improv-jazz, ethnic-jazz κ.λπ. Φλώρος Φλωρίδης είναι ένα από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] και μάλιστα σε διάφορα κεφάλαια. Χοντρικά υπάρχουν αναφορές, πληροφορίες και ιστορίες για τις περισσότερες δραστηριότητές του - από την εποχή των Jo-Ba-Sa νωρίς στα σέβεντις, το «Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου» με τον Σάκη Παπαδημητρίου και το πρώτο προσωπικό LP του, το «[(ν)Τζζρρρτ]», μέχρι τα πιο πρόσφατα CD του.

17/1/2026

Όχι και... Αγγουρά ρε φίλε, Ταμπουρά τον λένε τον άνθρωπο και βεβαίως ζει (για τον... Αγγουρά δεν ξέρω) και δεν είχε καμία σχέση με το Πάλι, απ' όσο θυμάμαι (μην κάτσω να ξεφυλλίσω τώρα ένα-ένα τα τεύχη). Στο Σήμα το 9 ήταν ο Ταμπουράς. Τα μπέρδεψες...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΟΥΛΗΣ ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου

Ο Δημήτρης Μπάκουλης είναι ένας συμπαθής νέος τραγουδοποιός, που έχει πλέον το δικό του γκελ στο χώρο του σύγχρονου «έντεχνου». Εξάλλου το παρόν live από τον Σταυρό του Νότου (Φλεβάρης-Μάρτης 2025) αυτό αποδεικνύει – πως ο τραγουδιστικός λόγος του έχει απήχηση και κατά μίαν έννοια αποθεώνεται.

Στο «Ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου» [Ogdoo Music Group, 2025] καταγράφονται πέντε και τέσσερα τραγούδια του Μπάκουλη ή με τον Μπάκουλη, τα οποία αποδίδονται από τον ίδιο και ακόμη από τους/τις Βασίλη Προδρόμου, Ιουλία Καραπατάκη, Νεφέλη Φασούλη και Ελένη Τσαλιγοπούλου. Βασικά στην πρώτη πλευρά του LP ο Μπάκουλης αποδίδει μόλις ένα (στα πέντε) τραγούδια, ενώ στη δεύτερη τα αποδίδει όλα.
Λεπτομέρειες δεν ξέρω, αλλά στο πρόγραμμα ενός μαγαζιού, ενός club, θα περίμενα ο Μπάκουλης να πει όλα τα κομμάτια ο ίδιος (δεν πρόκειται για καλοκαιρινή συναυλία, ούτε πρόκειται για κάποιο στούντιο LP με «συμμετοχές»). Αυτό το τονίζω και σε σχέση με το πόσο θετικά μπορεί να προσφέρουν όλοι οι υπόλοιποι ερμηνευτές στην ατμόσφαιρα του δίσκου.
Οπωσδήποτε ο Προδρόμου λέει ωραία τις «Επαναστάσεις», αλλά οι τραγουδίστριες (κυρίως η Καραπατάκη και η Τσαλιγοπούλου) εμφανίζουν ένα πιο εξωστρεφές λαϊκό προφίλ, που έρχεται σε αντίθεση (να το πω έτσι) με την πιο εσώτερη τραγουδοποιία του Μπάκουλη. Βεβαίως ο κόσμος πάει στα μαγαζιά όχι μόνο για να ακούσει και να προβληματιστεί, αλλά και για να εκτονωθεί κατά μίαν έννοια... οπότε ok (για live πρόκειται εξάλλου). H Φασούλη στον «Επίλογο» είναι ελαφρώς πιο κοντά στο... ύφος-Περίδη (στο οποίο παραπέμπουν, χοντρικά, τα τραγούδια του Μπάκουλη – είτε τα πιο ροκ-μπαλαντικά είτε τα πιο λαϊκά), παρότι τραγουδάει κάπως... έκκεντρα, αν και από την πρώτη πλευρά τα «Άλλες ζωές» και «Επαναστάσεις» είναι τα κομμάτια που, αληθινά, ξεχωρίζουν σαν σύνολο (γιατί επιμέρους αρετές έχουν, ασυζητητί, όλα τα tracks).
Η δεύτερη πλευρά του δίσκου, τώρα, μοιάζει πιο συμπαγής, παρότι από τα τέσσερα τραγούδια του δίσκου μόνο ένα («Το ράδιο») ανήκει στον Μπάκουλη. Τα υπόλοιπα είναι το «Λευκό μου γιασεμί» (Παναγιώτης Καλατζόπουλος-Μιχάλης Γκανάς), που είχε πρωτοπεί η Έλλη Πασπαλά το 1997, το «Ούτε που ρώτησα» (Γιάννης Σπανός-Λίνα Νικολακοπούλου), που είχε τραγουδήσει ο Μανώλης Λιδάκης το 1990 και ακόμη το «Πετάω τα κλειδιά» (Αντώνης Βαρδής-Όλγα Βλαχοπούλου), ένα τραγούδι από το συρτάρι του πρόωρα χαμένου Α. Βαρδή, που λέει τώρα για πρώτη φορά ο Μπάκουλης – πρόκειται, επίσης, για το μοναδικό στούντιο τραγούδι του άλμπουμ, που αποτελεί και μια «έκπληξη» εκεί στο τέλος.
Ο Μπάκουλης, από το δείγμα της δουλειάς του που καταγράφεται στο «Ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου», τόσο σαν συνθέτης-στιχουργός, όσο και σαν ερμηνευτής, μας δείχνει έναν καλλιτέχνη με δυνατότητες. Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να στηριχτεί περισσότερο στις δικές του δυνάμεις. Τα καταφέρνει, εξάλλου, «μια χαρά» σε όλα τα μέτωπα.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/Zontana_Apo_Ton_Stavro_Tou_Notou

RAPID ZEN σκρατς και προχωρημένη jazz

Με πέντε και τέσσερα κομμάτια ανά πλευρά, οι Rapid Zen, με το LP τους “Fried Brains” [defkaz RECORDS, 2025], επιχειρούν να συνδέσουν τον «σκρατσ-ισμό» με τον αυτοσχεδιασμό και την προχωρημένη jazz. Λέμε για ένα σχήμα, κατ’ αρχάς, το οποίο αποτελούν ο Gonçalo Almeida κοντραμπάσο, η Barbara Togander πικάπ, φωνή και ο Vasco Trilla ντραμς, κρουστά. Η ηχογράφηση έγινε, τον Ιούνιο του ’24, από τον Sergi Felipeon κάπου στην Βαρκελώνη, η μείξη από τον Gonçalo Almeida στο Ρότερνταμ, το mastering από τον Σωτήριο Κουφαελά και η παραγωγή από τον Γιάννη Κουφαελά, για λογαριασμό της defkaz.

Το άλμπουμ ξεκινά σκληρά και εντυπωσιακά (“Catalyzing zen”), μ’ έναν καταιγισμό πειραγμένων, βασικά, βοκαλισμών και σκρατς, με παράλληλη συνεισφορά από το μπάσο και τα ντραμς, δίνοντάς σου μιαν αίσθηση διαρκούς και πολύπλοκης κινητικότητας. Στο 8λεπτο “Cloclwork predictability” κυριαρχεί ένας ακόμη πιο έντονος πειραματισμός, που στοιχειοθετείται από το χαμηλό volume θορύβου, τα breaks από το κοντραμπάσο, τις παρεμβάσεις από τα κρουστά, κι ένα γενικότερο ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα, που έχει τον τρόπο να σε κρατά, σαν ακροατή, στις επάλξεις – με τα λίγα, κανονικά αυτή τη φορά, φωνητικά να δημιουργούν ένα αίσθημα space υποβολής. Space-improv-jazz-rock-fusion; Θα μπορούσε να το πεις. Μπάσο με δοξάρι και ποικίλων εντάσεων εφφέ (ακουστικά και ηλεκτρονικά), τοποθετημένα όλα σ’ ένα αργά διαμορφούμενο πλαίσιο, προσδίδουν στο “Nine pimientos” πιο πολλά αγχώδη χαρακτηριστικά. Στο σύντομης διάρκειας “VRConstellations” εκείνο που κυριαρχεί είναι το free-improv, με τα vocals της Togander να ακούγονται και αυτά σε συμφωνία φάσης με τα οργανικά δρώμενα - καθώς η Side A ολοκληρώνεται με το 7λεπτο “Super perfume”, ένα track που εμπεριέχει τόσο ηλεκτρονική επεξεργασία, όσο και φυσική ροή, κινούμενο και αυτό προς πειραματικές space κατευθύνσεις.
Η δεύτερη πλευρά του “Fried Brains” ανοίγει με το 11λεπτο “Constantinopla”, που κινείται στο ίδιο πλαίσιο με το “Super perfume”, συνδυάζοντας «αληθινές» φωνές και σαμπλαρισμένες, με την ίδια πάντα δυναμική στο υπόστρωμα, με τα μπάσα «χαλιά» να κατακυριεύουν το χώρο, με το κοντραμπάσο να «στριγγλίζει» και με το ηλεκτρονικό processing να χτυπάει κόκκινο. Στο φερώνυμο track κυρίαρχο ρόλο έχουν οι βοκαλισμοί, που επηρεάζουν και επηρεάζονται από το θορυβώδες και αεικίνητο background, ενώ στο “No one’s home” το βάρος πέφτει στα καμπανωτά κρουστά, πάνω από τα οποία τοποθετούνται θόρυβοι, με το abstract να κυριαρχεί καθ’ όλη τη διάρκεια του track. Στο τέλος, με το “11 hearts modulation”, έντεκα(;) προσομοιώσεις καρδιακών παλμών διαμορφώνουν ένα πολύ ειδικό πλαίσιο ηχητικής δράσης, επί του οποίου συντρέχει το arc μπάσο του Almeida και η φωνή της Togander.
Σίγουρα παράξενο, αλλά ταυτοχρόνως κι ένα άκουσμα με περιεχόμενο, προϊόν τριών μουσικών που κινούνται εντός και εκτός ορίων με γνώση και συνέπεια.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/fried-brains