ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΙΤΙΑ ξεχασμένο ελληνικό πανκ/ροκ από το 2004

Η Άγνωστη Αιτία ή οι Άγνωστη Αιτία ήταν ένα συγκρότημα από την Κατερίνη, με δράση στο διάστημα mid 90s-2007. Εκείνη την περίοδο συμμετείχαν σε πάμπολλα live, εμφανιζόμενοι μαζί με τους Γκούλαγκ, Λώλαμα, Panx Romana, Μωρά στη Φωτιά, Deus ex Machina κ.ά., ενώ θα κατόρθωναν να ετοιμάσουν κι ένα private CD, ηχογραφημένο στο Rock Sound στούντιο της Θεσσαλονίκης, με τη συμμετοχή και του Ασκληπιού Ζαμπέτα (από Mushrooms, Τρύπες) στις κιθάρες. Στην πιο μεστή φάση τους (2004) οι Άγνωστη Αιτία αποτελούνταν από τους Μίλτο Ντελήμπαλτα στίχοι, φωνή, Βασίλη Ντόντη κιθάρα, Δημήτρη Χανδόλια μπάσο και Μιχάλη Τσίκρα ντραμς. Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα (2026), εκείνο το ιδιωτικό CD των Άγνωστη Αιτία τυπώνεται σε βινύλιο (200 αριθμημένα αντίτυπα) από τις B-otherSide Records-Vinylmania, με νέο mastering από τον Γιάννη Κύρη, συν 4σέλιδο ένθετο με στίχους και φωτογραφίες.

Οι Άγνωστη Αιτία έχουν ελληνικό στίχο στα τραγούδια τους και χοντρικά κινούνται σε κάπως πιο σκοτεινές punky διαδρομές. Προσωπικά, ανακαλώ επιρροές και από Τρύπες, Γενιά του Χάους και άλλα πανκ/ροκ ονόματα των 80s, αλλά και από σχήματα σαν τα Διάφανα Κρίνα ας πούμε. Αυτές τις δύο κατευθύνσεις –η μία πιο εξωστρεφής, η άλλη πιο μελαγχολική– οι Άγνωστη Αιτία ξέρουν, δηλαδή κατορθώνουν να τις συνδυάσουν με τον πρέποντα τρόπο, προτείνοντας μια σειρά από τραγούδια (δέκα στο σύνολο ή πέντε και πέντε ανά πλευρά), που στις πιο δυνατές φάσεις τους («Καλύτερες στιγμές», «Θα πρέπει πρώτα», «Είμαι...», «Ό,τι τελειώνει είναι αρχή», «Κάποιοι από ’σας», «Πρόστυχες στιγμές») δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα ωραιότερα εκείνης της εποχής. Ναι μεν ο δίσκος ξεκινά κάπως συγκρατημένα, αλλά όπως κυλάει, και βασικά στην δεύτερη πλευρά του, τα πράγματα ανεβαίνουν κατακόρυφα.
Μια χαμένη ψηφίδα, λοιπόν, από τα ελληνικά πανκ/ροκ 00s, που ανακαλύπτεται τώρα και που προσφέρεται ξανά στο κοινό, σε μια άψογη βινυλιακή έκδοση.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/2AcZa5eeuhyhsWjrfJoxNj?si=jl0rOK05TuiC_XNGoN9CAA&nd=1&dlsi=8fa05065b2794772

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 770

13/10/2026
Με ρωτήσανε φίλοι... ρε δε θα κάνεις κι εσύ τα MY9ALBUMS? Εντάξει, δε θέλω να φανεί ότι σνομπάρω αυτές τις ιστορίες, από τη στιγμή που είμαι στο fb και συμμετέχω στο σχετικό αλισβερίσι. Πήγα λοιπόν να κάνω τη λίστα μου, αλλά μετά λύπης μου διαπίστωσα πως τα περισσότερα από τα άλμπουμ που ήθελα να βάλω δεν τα έβγαζε το σύστημα. Οπότε; Οπότε κάθισα κι έφτιαξα μόνος μου την 9άδα.

Τραγούδια απ’ όλους αυτούς τους δίσκους τα άκουσα πριν από τα δεκαετέσσερα χρόνια μου, όταν ήμουν παιδί – και είναι αυτά (και μερικές 9άδες ακόμη-αλλά δεν πρόκειται να ανεβάσω άλλη), που με διαμόρφωσαν όχι μόνο μουσικά, αλλά και γενικότερα (σαν χαρακτήρα, σε σχέση με ιδέες, με γούστα κτλ.). Έπαιξαν ρόλο, δηλαδή, στο πρώτο στάδιο της ζωής μου. Γιατί κάπως έτσι εγώ αντιλαμβάνομαι αυτό το MY9ALBUMS. Αλλιώς δεν έχει νόημα να επιλέξω τώρα με άλλα κριτήρια…

13/10/2026
>>Ο Howell βρισκόταν σε κακή κατάσταση (η υγεία του ήταν επισφαλής), ενώ και τα δάκτυλά του είχαν χάσει την ευλυγισία τους (όπως γράφει και ο Bob Groom στο βιβλίο του «The Blues Revival»). Παρ’ όλα αυτά δεν θα χρειασθούν πολλά προκειμένου να πεισθεί για να ηχογραφήσει και πάλι (Ατλάντα, 11 Απριλίου 1963). Πρόθυμο το πνεύμα η σάρκα όμως;<<

Και για τον βασανισμένο bluesman Peg Leg Howell, που τον ανακάλυψαν κι αυτόν στα σίξτις, σχεδόν 30 χρόνια μετά από τις τελευταίες προπολεμικές ηχογραφήσεις του, θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στη σελίδα 70.

12/10/2026
ανή-κουστα πρωτά-κουστα (ήτανε τότενες για μας)

12/10/2026
Σε σχέση με κάτι που διαβάζω... Η ΕΡΕ δεν ήθελε την τηλεόραση το 1961 και ο υπουργός προεδρίας Τριανταφυλλάκος διαμαρτύρεται στον Καραμανλή, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε... Προετοιμαζόταν η βία και η νοθεία, και η τηλεόραση, που θα έπρεπε πάση θυσία να ελεγχθεί, θα ήταν ένα ακόμη βάσανο εκείνο τον καιρό, καθώς θα έβαζε το ραδιόφωνο στο περιθώριο της προπαγάνδας... [Μποστ ανελέητος]

10/10/2026

Τα παιδιά του Μαρξ και της κοκακόλας...

10/10/2026

Αυτά τα αχρεία υποκείμενα, τα διεφθαρμένα μέχρι το κόκαλο, που κυβερνάνε, εκλεγμένα ή μη εκλεγμένα, την Ευρώπη –την οποία θέλουν να αιματοκυλήσουν για να καλύψουν τις πομπές τους και μόνον αυτές– είναι υπεύθυνα για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία και σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι υπεύθυνα και για την ακρίβεια, και για τη στεγαστική κρίση, και για την ενεργειακή κρίση, και για το δημογραφικό, και βασικά είναι υπεύθυνα για τον αποδεκατισμό των ονείρων της εναπομείνουσας νέας γενιάς. Το πώς θα απαλλαγούμε από αυτά τα καθάρματα, τους στυγνούς εγκληματίες, είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο της εποχής μας.

ALEX O’TOOLE & SIMEON BARTHOLOMEW fully electric-improv από Αυστραλούς

Ο Alex O’Toole και ο Simeon Bartholomew δεν είναι άγνωστοι μουσικοί, καθώς βρίσκονται πίσω από τα αυστραλέζικα συγκροτήματα Captain Kickarse and The Awesomes, Silent Eyes (ο πρώτος) και Seims (ο δεύτερος), για άλμπουμ των οποίων υπάρχουν reviews στο blog. (Για τους Seims, ειδικώς, έχουμε γράψει τρεις φορές, για τους δίσκους τους “V”, “Four” και “3+3.1”, από το 2025, 2021 και 2020 αντιστοίχως).

Στο CD με τον παράξενο τίτλο “n000000000.1” [Bird’s Robe Records, 2026] οι O’Toole και Bartholomew συνεργάζονται, δίχως να είναι επακριβώς καθορισμένο τι κάνει ο καθένας (ο Bartholomew, γενικώς, στους δίσκους μπορεί να παίζει μπάσο, κιθάρες, σύνθια, πιάνο και να προγραμματίζει, ενώ ο O’Toole είναι ντράμερ). Τέλος πάντων αυτοί οι δύο άνθρωποι μπήκαν σ’ ένα στούντιο του Σίδνεϋ (Adversary), για να ηχογραφήσουν εντελώς αυθόρμητα (και αυτοσχεδιαστικά) ό,τι ακούμε στο “n000000000.1”.
Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει 100%, καθώς όσα ακούμε στο CD τους είναι αξιολογότατα. Fully electric improv είναι το περιβάλλον τους, που δεν έχει, όμως, καμία σχέση με το fusion, το jazz-rock και τα συναφή. Το άκουσμα τείνει περισσότερο προς το prog, με βασική επιρροή θα έλεγα τους ύστερους King Crimson και άλλα γκρουπ του στυλ, του δεύτερου μισού των seventies. Ιδίως από το μεγάλο κομμάτι “Void” (10:17) και κάτω το “n000000000.1” αποκτά μια άγρια ομορφιά, με tracks σαν τα “I’m not even kidding”, “Cloudbreak” κ.λπ. να κρατάνε το ενδιαφέρον μας σ’ ένα απολύτως υψηλό επίπεδο. Ξεχωριστό CD το δίχως άλλο.
Επαφή: www.birdsrobe.com

PAM RISOURIÉ σε pop, dreamy και shoegaze κατευθύνσεις

Έχουμε ξαναγράψει για τους Παριζιάνους Pam Risourié το 2023, με αφορμή, τότε, το παρθενικό άλμπουμ τους “Days of Distortion”, ενώ τώρα (2026) επιστρέφουμε σ’ αυτούς για το πιο νέο CD τους, που αποκαλείται “I’ll Never Be Human” [Atypeek Music / Shoredive Records / Stellar Frequencies, 2026]. Το άλμπουμ περιλαμβάνει εννέα τραγούδια των γάλλων μουσικών, με αγγλικό στίχο όμως, τα οποία κινούνται σε pop, dreamy και shoegaze κατευθύνσεις.

Όπως είχαμε σημειώσει και το ’23... όλα αυτά τα γκρουπ ξεκινάνε από τους End στα late sixties, περνάνε από τους My Bloody Valentine, τους Ride, τους Slowdive και τους Verve, για να φθάσουν σιγά-σιγά στο σήμερα – καθώς το είδος δεν έχει σταματήσει να υπηρετείται και να ηχογραφείται.
Άρα, λοιπόν, δεν έχουμε κάτι πρωτότυπο (και πόσο μάλλον ρηξικέλευθο) εδώ, μα μια πολύ συμπαθητική προσπάθεια αποτύπωσης ενός ουσιαστικού-χαλαρού κλίματος, και με στοιχεία post rock (όπως ακούμε στο 9λεπτο “Quicksands”), ωραία διαμορφωμένο από τους Pam Risourié – που αποδεικνύονται, και με το “I’ll Never Be Human”, «μάστορες» στο στυλ.
Τραγούδια σαν τα “Immer”, “Who am they, who are I?” και μερικά ακόμη μπορεί να τ’ ακούς... μέρα παρά μέρα, αλλά όχι κάθε μέρα, και γι’ αυτό το λόγο μάλλον θα τα αδικήσεις αν, ανώδυνα, τα ξεπεράσεις.
Επαφή: https://www.atypeekmusic.com/,  https://shorediverecords.bandcamp.com/album/ill-never-be-human

νέες παραγωγές έντεχνου τραγουδιού, κι ένα ανέλπιστο δώρο από το χθες – Βιολέτα Ίκαρη, Νάντη Χατζηγεωργίου-Κρέων Κανακάρης και Διονύσης Τσακνής-Μαριανίνα Κριεζή σε θεατρική «Μαντάμ Σουσού» από τα 90s

To έντεχνο τραγούδι αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι τόσο της γενικότερης μουσικής παραγωγής (θεάματα και live σε κέντρα ή θέατρα, ανοιχτές συναυλίες κ.λπ.), όσο και της δισκογραφίας. Που σημαίνει ότι παράγονται και νέα έντεχνα τραγούδια, από νεότερους δημιουργούς (συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές), τα οποία έρχονται να τοποθετηθούν δίπλα στο παλαιό και καταξιωμένο ρεπερτόριο. 

Άννα Παναγιωτοπούλου-Σταύρος Παράβας από την "Μαντάμ Σουσού" (1998-99)

Τα τρία άλμπουμ που παρουσιάζονται στη συνέχεια είναι πρόσφατα, με τα δύο να αφορούν νέες προτάσεις και με το τρίτο να μας ταξιδεύει σχεδόν 30 χρόνια πριν σε μια επιτυχημένη θεατρική παράσταση, η μουσική της οποίας κυκλοφορεί τώρα, για πρώτη φορά, σε βινύλιο.
 
H συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nees-paragoges-entehnoy-tragoydioy-ki-ena-anelpisto-doro-apo-hthes

hubris. ελβετικό post-rock

Οι hubris. (έτσι γράφουν το όνομά τους, με πεζά και με τελεία στο τέλος) έχουν τη βάση τους στο Fribourg της Ελβετίας, όντας μέλη της post-rock σκηνής εδώ και μια δωδεκαετία. Το συγκρότημα έχει ηχογραφήσει έως σήμερα πέντε δίσκους (ο πέμπτος είναι αυτός, για τον οποίον γίνεται τώρα λόγος) και μέλη του είναι οι: Jonathan Hohl αρχικές συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Lucien Leclerc επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Léo Juston επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις και Matthieu Grillet ενορχηστρώσεις. Από το πώς αυτοπροσδιορίζονται οι hubris., σε σχέση με το τι ακριβώς πράττουν τα μέλη, γίνεται αντιληπτό πως εδώ προτείνονται, βασικά, συνθέσεις κι ενορχηστρώσεις. Και είναι αλήθεια αυτό – καθώς ακούς το “White Shores” [Private Pressing, 2026] να αναπτύσσεται, μ’ έναν τύπο κι ένα μέτρο, παραπέμποντάς σε σε κάτι ώριμο και γιατί όχι απαιτητικό (για τον αισθητικό χώρο, στον οποίον κινούνται οι Ελβετοί).

Πάντως, και να το πω αυτό από την αρχή, οι κιθάρες και τα πλήκτρα είναι εκείνα που κυριαρχούν στις ενορχηστρώσεις, που γενικώς θα τις χαρακτήριζα αναμενόμενες, ενώ εκείνο που αληθινά ξεχωρίζει στο “White Shores” είναι οι συνθέσεις. Οι hubris. είναι instrumental γκρουπ φυσικά, όπως πάμπολλα του είδους τους, με τα πέντε κομμάτια τους, που καταγράφονται στο παρόν digipak, να είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα, συνδυάζοντας όλα τα βασικά γνωρίσματα του post-rock σ’ έναν απαιτητικό βαθμό. Ωραίες και ολοκληρωμένες μελωδίες, αβίαστα παιξίματα, ενδιαφέρουσες αλλαγές ανάμεσα σε ήσυχα-ατμοσφαιρικά περάσματα και πιο βαριά-επικά ξεσπάσματα, «κινηματογραφικές» απολήξεις, με μια σιγουριά και μια ηρεμία να χαρακτηρίζει τις μουσικές τους απ’ άκρη σ’ άκρη. Δεν τα λες ασήμαντα όλα τούτα.
Επαφή: https://hubrisband.bandcamp.com/album/white-shores

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 769

8/10/2026
>>Προπολεμικός bluesman, καθότι ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1932, ο Jimmy Oden είχε μια στρωτή πορεία για περισσότερο από τριάντα χρόνια, ετοιμάζοντας κι έναν πολύ καλό μεγάλο δίσκο, το 1961, για την Bluesville, μέσω του οποίου θα γινόταν γνωστός και στα λευκά ακροατήρια. Το «Goin’ down slow», το τραγούδι που θα τον έφερνε πάντα στο προσκήνιο, θα το ηχογραφούσαν μέσα στα χρόνια οι Howlin’ Wolf, Memphis Slim, John Hammond, Alan Price Set, Canned Heat, J.B. Hutto, Jimmy Witherspoon, Free, Aretha Franklin, Bobby Bland και δεκάδες άλλοι – ανάμεσά τους και οι Δημήτρης Παναγόπουλος + Aura το 1998.<<

Και για τον πιανίστα Jimmy Oden θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 116-117]

8/10/2026
Οι παλαιοί αναγνώστες και οι fans σίγουρα θα θυμούνται την ανάρτηση «Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…», που είχε δημιουργήσει σάλο (για τα δικά μας δεδομένα και ζητήματα), όταν ανέβηκε στο Δισκορυχείον στις 14 Μαΐου 2016. Αναφερόμουν σε εμφάνιση του πολύ καλού pop-psych βρετανικού γκρουπ Spectrum ενώπιον του τότε βασιλιά, την οποία προέβαλα με τον συγκεκριμένο προβοκατόρικο τίτλο. Εκείνο το ποστ, σαν κεφάλαιο, υπάρχει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ως «Spectrum-Κωνσταντίνος» (επεξεργασμένο φυσικά).
Σ’ αυτό το κείμενο λοιπόν έχω γράψει διάφορα και βασικά λέω πως δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την πληροφορία των «Μοντέρνων Ρυθμών» από το τεύχος #85 της 19ης Ιουλίου 1967 (γιατί εκεί την είχα διαβάσει). Τότε, είχαν πέσει διάφοροι άσχετοι να με φάνε. Ότι τάχα συκοφαντούσα τους Spectrum, δίνοντας βάση σε μια αναξιόπιστη πληροφορία (κατά κείνους) από τους Μ.Ρ., βάζοντάς τους να παίζουν για έναν βασιλιά.
Να όμως που την πληροφορία αυτή την είχε πρωτογράψει βρετανικό περιοδικό, σχεδόν ένα μήνα πριν από τους Μ.Ρ., κι εδώ έχω το τεκμήριο.

Είναι το περιοδικό “Disc and Music Echo” από τις 24 June 1967, στο οποίο διαβάζουμε πως οι Spectrum θα έρχονταν στην Ελλάδα, για να παίξουν ενώπιον του τότε βασιλιά, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο για 4ήμερη(!) επίσκεψη στη χώρα μας, προκειμένου να εμφανισθούν στο Παλάτι, στο τέλος Ιουλίου (του ’67).
Αυτό επιβεβαιώνει την έλευση των Βρετανών στην Ελλάδα; Για μένα ναι. Γιατί θεωρώ πολύ δύσκολο ή ίσως και αδύνατο να ξέφυγε κάτι προς τα έξω, σε επίπεδο φωτογραφίας κ.λπ. από το live, καθότι αυτό θα ήταν πριβέ, ώστε να πειστούν οι αστοιχείωτοι. 
Όταν το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική...» θα κάνει δεύτερη έκδοση (γιατί θα κάνει) αυτή την πληροφορία θα την εντάξω στο συγκεκριμένο υποκεφάλαιο.

7/10/2026
Και τη μάνα σου να βρίσουνε με τον πιο σκαιό τρόπο αποκλείεται να θιγείς τόσο όσο θίγεται ο Πορτοσάλτε αν τολμήσεις και ψελλίσεις κάτι για τη μητσοτακική νδ.
[Γεια σου ρε πατρίδα Άρη Σπηλιωτόπουλε – όσο δεν σε γούσταρα στα 00s, τόσο σε συμπαθώ τώρα]

7/10/2026
>>Στο δεύτερο τεύχος της μηνιαίας επιθεώρησης τέχνης «Σήμα» [Μάρτης ’75], με αφορμή ένα ευρύτερο αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο, συζητούν ο δισκοπώλης Γρηγόρης Φαληρέας μ’ έναν 20χρονο φοιτητή της Νομικής, τον Γιάννη Γιαννιτζόγλου. Κάποια στιγμή λέει ο πρώτος:<<
>>Στην εισαγωγή του βιβλίου του Samuel Charters «Η Ποίηση του Μπλουζ» [Απόπειρα, 1982] ο Γρηγόρης Φαληρέας, ξανά, βρίσκει την ευκαιρία να γράψει μερικά λόγια για το θέμα μας:<<

Ο Γρηγόρης Φαληρέας ήταν ένας από τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν, από πολύ νωρίς, με τις σχέσεις blues-ρεμπέτικων. Για τις δικές του απόψεις επί του θέματος θα διαβάσεις αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

6/10/2026
Alameda “A la vera del Jueves”. Ισπανοί (1979), rock andaluz...
https://www.youtube.com/watch?v=6W5v-p4S6ag&list=RD6W5v-p4S6ag&start_radio=1

6/10/2026
Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα (για μένα) ηλεκτρικά blues άλμπουμ της δεκαετίας του ’60. Βγήκε στην Testament το 1969, αλλά περιέχει ηχογραφήσεις από το 1966 της Johnny Shines Blues Band, μέλη της οποίας ήταν, πέραν του Johnny Shines σε τραγούδι, κιθάρα, ο Big Walter Horton στη φυσαρμόνικα, ο Luther Allison στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Otis Spann στο πιάνο, o Fred Below στα ντραμς κ.ά. Ο ήχος είναι τελείως άφτιαχτος, γήινος και πριμιτίβ, με τα τραγούδια να είναι γραμμένα είτε ζωντανά στην Maxwell Street (υπάρχουν λόγοι που το λέω αυτό) είτε σε κανένα αυτοσχέδιο στούντιο.

Το άλμπουμ αυτό το είχα βρει για πρώτη φορά σε CD (βγήκε το 1995) κι έτσι δεν ενδιαφέρθηκα να το αγοράσω και σε βινύλιο, όταν το είδα μπροστά μου, επειδή ήταν ακριβό. Μια χαρά είναι και τα CD, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα υποτιμούμε.
[για τον δίσκο γράφω δυο λόγια στο λήμμα για τον Johnny Shines στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s» - έχω και κομμάτι στα σχόλια]

5/10/2026
Παλιά τα λούμπεν λαϊκά, πες τα και σκυλάδικα τα άκουγε πολύ συγκεκριμένο κοινό, δεν τα άκουγε ο λαός. Τώρα ο λαός έχει λουμπενοποιηθεί και πολλοί απ’ αυτούς που περνιούνται για λαϊκοί τραγουδιστές τραγουδάνε για μαχαιροβγάλτες, με σουγιάδες και πεταλούδες στις τσέπες.

5/10/2026
Βασικά χεστήκαμε για ποιον έχει φίλο ο Γονίδης, το γεγονός, όμως, ότι δεν άδειασε το μαγαζί την ίδια ώρα είναι θέμα. Σοβαρό.

5/10/2026
Δεν ντρέπομαι καθόλου να πω ότι το γουστάρω πολύ αυτό το τραγούδι (μουσική Κόρος - στίχοι Τσάντας). Τα διαβάσατε το πρωί τα σχετικά...
https://www.youtube.com/watch?v=XPoLUVKbHx4&list=RDXPoLUVKbHx4&start_radio=1

ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ 40th Anniversary / Live στο Θέατρο Βράχων)

Τα 40 χρόνια του συγκροτήματος Μωρά στη Φωτιά γιορτάζονται μ’ αυτόν τον δίσκο, τον «40th Anniversary / Live στο Θέατρο Βύρωνα (Βράχων)» [Baby Records, 2026], που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο Θέατρο Βράχων (ένα track είναι γραμμένο στο Θέατρο Κήπου στη Θεσσαλονίκη) και αποτυπωμένος σ’ ένα κόκκινο βινύλιο, κλεισμένο σε ωραίο, τύπου κόμικ (Βασίλης Γκογκτζιλάς), gatefold cover. Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε και έξι τραγούδια ανά πλευρά, επιλεγμένα απ’ όλη τη διαδρομή του γκρουπ.
Πιο συγκεκριμένα ακούγεται σχεδόν όλο το πρώτο ιστορικό LP των Μωρά στη Φωτιά [Ano Kato Records, 1988], δηλαδή τα τραγούδια (μουσικές-στίχοι του Στέλιου Σαλβαδόρ) «Το παιχνίδι», «Μανιφέστο», «Υποσχέσεις», «Αδέλφια στην κόλαση», «Σκυλίσια μέρα», «Παυσίπονο», «Ηρωίνη» και «Κάτω στην πόλη», και ακόμη τα τραγούδια «Ο χαμαιλέων» (στίχοι Οδυσσέας Ελύτης) από το άλμπουμ «Θεατρίνοι» [Lazy Dog, 1999], «Αδρεναλίνη» από το «Στο Δρόμο» [Baby Records, 2005] και «Σαλονίκη» από το «20 Χρόνια / Ζωντανή Ηχογράφηση στο Κύτταρο» [Baby Records, 2008].

Έχουμε λοιπόν, από πλευράς track list, μια ικανοποιητική επιλογή –αν και θεωρώ κάπως ριγμένο το άλμπουμ «Θεατρίνοι»– με το συγκρότημα, έτσι όπως εμφανίζεται εδώ (Στέλιος Σαλβαδόρ μπάσο, φωνή, Λάκης Ραγκαζάς κιθάρα, Σάκης Ζαχαριάδης κιθάρα, Φώτης Τσακιρίδης ντραμς, Δημήτρης Ματζίρης τρομπόνι, φωνητικά, Κώστας Κατσαρός τρομπέτα, πιάνο, συνθεσάιζερ), να παίζει εντελώς δυναμικά και στην τσίτα. Εντάξει, για live πρόκειται, και μια τέτοια εντελώς σπιντάτη απόδοση δεν είναι κάτι που μπορεί να εκπλήσσει και πολύ περισσότερο να δυσαρεστεί, από τη στιγμή που το πρωτογενές υλικό είναι αυτό που είναι, δηλαδή κλασικό – ειδικά, αν αναφερόμαστε στο LP της Ano Kato, ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του ’80.
Ο Σαλβαδόρ είναι πάντα εδώ, με τις εντελώς χαρακτηριστικές ερμηνείες του, οι κιθάρες (Ραγκαζάς, Ζαχαριάδης) είναι άψογες, τόσο ρυθμικά όσο και σολιστικά, ενώ και τα πνευστά, όπως και τα πλήκτρα, δίνουν μια ξεχωριστή αύρα στις ενορχηστρώσεις.
Τα 40 χρόνια είναι ούτως ή άλλως πολλά, σαν αριθμός, αλλά μπορεί να γίνουν ακόμη περισσότερα για τα Μωρά στη Φωτιά. Γιατί όχι; Όρεξη, καλή διάθεση και καινούρια τραγούδια να υπάρξουν... Το ευχόμαστε.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/1E77nYrEl4X57zUKwzx0ep

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ κρατώ κάτι από σένα

Όπως διαβάζουμε στο αυτί τού πιο νέου ποιητικού βιβλίου της Φροσούλας Κολοσιάτου, που έχει τίτλο «Κρατώ κάτι από σένα», τυπωμένο για τις εκδόσεις Μανδραγόρα τον Σεπτέμβριο του 2025:
«Η Φροσούλα Κολοσιάτου γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου το 1954. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει κυκλοφορήσει έντεκα ποιητικές συλλογές τα τελευταία 46 χρόνια. Για την ποιητική συλλογή “Διαγωγή” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο Νέου Λογοτέχνη και για τη συλλογή “Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο ποίησης από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και ποιητικές ανθολογίες. Η ποιητική συλλογή “Φοράει τα μάτια του νερού” μεταφράστηκε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, το 2020».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Στη 12η ποιητική της συλλογή η Φροσούλα Κολοσιάτου γράφει, συνομιλεί, θυμάται όλα όσα αφορούν τον αδελφό της ποιητή και μελετητή του Κάλβου, Λεύκιο Ζαφειρίου (1948-2022). Μια de profundis εξομολόγηση μέσω μιας αληθινής ανθρώπινης ποίησης. Δίχως μελοδραματισμούς, με απλότητα, ουσία και αγάπη, η ποιήτρια συνθέτει σε 28 ποιήματα-σπαράγματα το σώμα του νέου βιβλίου της – με κάθε λέξη βγαλμένη από τα βάθη της καρδιάς της».

Να συμπληρώσουμε πως ο Ζαφειρίου υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς κύπριους ποιητές (και μελετητές της ελληνικής και κυπριακής ποίησης και λογοτεχνίας) από το ’70 και μετά και πως πέρυσι (2025) κυκλοφόρησε από τον Καθρέφτη Ήχων Αληθινών το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού «Η Άνοιξη», βασισμένο σε ποίημα της Κολοσιάτου και με ερμηνεία από την Σοφία Ανδριανού.
Ένα από τα ποιήματα της Κολοσιάτου, αφιερωμένο, όπως ήδη αναφέρθηκε, στη μνήμη του αδελφού της.
 
Παραμιλώ τις νύχτες
 
Σαν να προετοίμαζες από καιρό αυτό σου το ταξίδι
Χάρισες τα βιβλία
Τις εκκρεμότητες τακτοποίησες
Σε χάσαμε χωρίς να καταλάβουμε
Έμεινε το ανεκπλήρωτο της αγάπης
Μια αυταπάτη είναι η ζωή
Ένα τρίξιμο
Φεύγει
 
Γράφω για σένα
Αλλά τα ποιήματα δεν αντικαθιστούν
Την παρουσία
Το γέλιο, το χιούμορ
Ούτε τον ξαφνικό θυμό σου
 
Πού πάνε οι αγαπημένοι όταν φεύγουν
Λένε ότι οι ψυχές έχουν τον δικό τους κόσμο
Άφησέ με να έχω κάτι από εσένα
Έχεις μια εμμονή στην ακινησία που δεν αντέχω
 
Δεν ήξερα
Αυτή τη μέγιστη του θανάτου
Παρουσία
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

HEAD ON σημερινό αθηναϊκό punk στα καλύτερά του

Οι Αθηναίοι Head On δεν είναι καινούριο συγκρότημα, καθώς έχουν κάνει έναν πρώτο δίσκο το 2018, για να επανέλθουν τώρα με το δεύτερο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Punkentelechy” [Underground Union Records, 2026]. Λέμε για ένα ροζ βινύλιο, κλεισμένο σε punky αισθητικής ασπρόμαυρο φάκελο, που περιλαμβάνει και 4σέλιδο ένθετο με στίχους.

Από τον τίτλο του άλμπουμ αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως οι Head On παίζουν punk, αγγλόφωνο punk, γεμάτο ένταση, δύναμη και βεβαίως με κοινωνικά και άλλου είδους μηνύματα. Επίσης, νοιώθεις αμέσως, με τα πρώτα κιόλας tracks, πως το συγκρότημα δεν είναι τυχαίο, πως ξέρει τι επιζητά, και σε ήχο, και σε λόγια, και σε ερμηνείες (ας το πω έτσι), καταφέρνοντας σε όλα να παίρνει πολύ καλό βαθμό, για να μην πω άριστο.
Ναι, είναι εξαιρετικοί οι Head On (Kostas ντραμς, κρουστά, Giannis μπάσο, φωνητικά, Chris φωνή, σαξόφωνο, μελόντικα, Giorgos κιθάρα, φωνητικά), κάτι που αποτυπώνεται και στα πιο κλασικά τραγούδια τους, τα πρώτης τάξεως “Nechayev” και “Kafkaesque” (σαφείς οι ιστορικές αναφορές), αλλά και στις ιδιαιτερότητες τύπου «Εθνικός ύπνος», με την απαγγελία του Θάνου Κόη και το σαξόφωνο του Chris – track, που φέρνει στη μνήμη μου τους James Chance and The Contortions.
Το “Punkentelechy” είναι ένας δίσκος, που διαθέτει όλα όσα μπορεί να επιζητήσει ένας σύγχρονος punk ακροατής, δηλ. πειστικότητα, ζωντάνια, άποψη, στυλ, μηνύματα, δόσιμο – ένας δίσκος, που τον ρίχνεις στο πικάπ και ξεχνάς να τον βγάλεις. Εννοώ, πως τελείως ανεπαίσθητα μπορείς να τον ακούσεις 4-5 φορές σερί, δίχως να νοιώσεις ότι τον επαναλαμβάνεις.
Επαφή: https://headongreece.bandcamp.com/album/punkentelechy

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου (φωτογραφίες και εντυπώσεις)

Martin Marimbas
Λίγα μουσικοφιλικά λόγια για το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s (Όγδοο, 2026). Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ ειδημοσύνη πάνω στο μπλουζ. Γνωρίζω κάμποσα διάσημα ονόματα, ακολούθησα κάποιες -μάλλον λιγοστές- δισκογραφίες, έχω μερικά διαλεχτά λάηβ άλμπουμ και τρυγώ μονάχα περιστασιακά από το είδος παρότι το σέβομαι και το αγαπάω βαθιά κι υπάρχουν μπάντες και καλλιτέχνες του που στέκουν πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου ανάμεσα σ’ όλα τα μουσικά ιδιώματα που ακούω. Καθότι πολλοί από δαύτους είναι λευκοί, το να μάθω πώς γύρισαν τα γρανάζια για τη γεφύρωση της μαύρης παράδοσης με την ιστορική, παγκόσμια συνέχισή της εκεί στην κομβική δεκαετία του ’60 μού προξένησε μεγάλο ενδιαφέρον. 

Οπότε, αναπόφευκτα, το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s κλειδώθηκε εξαρχής στο αναγνωστικό στόχαστρό μου. Χώρια ότι τα ίχνη απ’ την πένα που κρατά ο Φώντας Τρούσας είναι πάντα απόλαυση να τ’ ακολουθεί κανείς! Το βιβλίο, λοιπόν, είναι στα χέρια μου εδώ και δυο-τρεις μέρες και λειτουργεί σαν ένα εγχειρίδιο εξερεύνησης για μένα, δηλαδή, από τη μια μαθαίνω πάμπολλα ονόματα που ομολογώ ότι είχα άγνοια για την ύπαρξή τους, από την άλλη γυρεύω να ακούσω και να ψάξω τις δουλειές τους βουτώντας με λαχτάρα σε αχαρτογράφητα μουσικά ύδατα. Ένα βιβλίο-θησαυρός!
 
Labis Vasilatos

Thanos Dimopoulos

Κώστας Κιτσίκης
4,5 σελίδες αφιερώνει ο Φώντας Τρούσας στον συμπατριώτη μας κοντραμπασίστα της Τζάζ Petros Klampanis στο βιβλίο του «100 χρόνια ελληνική Τζαζ». Να δούμε πότε θα καταφέρουμε να στήσουμε ξανά ένα φεστιβάλ Τζαζ στον τόπο μας που γεννάει τέτοια ταλέντα...

ο μέγας στιχουργός του λαϊκού ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ (ΤΣΑΝΤΑΣ), όπως αποκαλύπτεται σ’ ένα νέο βιβλίο – ήταν κουνιάδος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, κάτι που έπαιξε ρόλο στην υστεροφημία του

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον Μετρονόμο η μελέτη του Γιώργου Ξεπαπαδάκου «Ο Πρώτος Επαγγελματίας Στιχουργός», που είναι αφιερωμένη στον Χαράλαμπο Βασιλειάδη ή «Τσάντα», όπως έγινε γνωστός στη μουσική πιάτσα.
Ο Βασιλειάδης γεννήθηκε το 1903 στο Ερένκϊοι (Οφρύνιο), στην περιοχή της Τρωάδoς, στη Μικρά Ασία και πέθανε εκεί όπου ζούσε για πολλά χρόνια, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 17 Μαΐου 1970, στα 67 χρόνια του. Είχε προλάβει, όμως, με τα στιχουργήματά του να χαρακτηρίσει την τελευταία φάση τού (προπολεμικού) ρεμπέτικου και κυρίως να δώσει τεράστια πνοή στο (μεταπολεμικό) λαϊκό τραγούδι, του οποίου, για πολλούς, υπήρξε ο μέγιστος στιχουργός του – χωρίς να παραγνωρίζεται, βεβαίως, η προσφορά, σε αυτό, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Κώστα Βίρβου, του Χρήστου Κολοκοτρώνη (και ορισμένων ακόμη).

Εν αντιθέσει, όμως, με την Παπαγιαννοπούλου (1893-1972) η ζωή της οποίας ερέθιζε από πολύ νωρίς (από τα σίξτις εννοώ) τη δημοσιογραφική ομήγυρη, με τον θάνατό της να αποτελεί «γεγονός» για ’κείνα τα χρόνια –και αφήνω εδώ κατά μέρος τα θεατρικά, κινηματογραφικά και εκδοτικά έργα, των τελευταίων ετών, που μεγέθυναν κι άλλο τη μνήμη της– η ζωή του Βασιλειάδη στην Ελλάδα υπήρξε πεζή, χωρίς εξάρσεις, και χωρίς τον μύθο να τη σιγοντάρει. Το ίδιο και ο θάνατός του, προφανώς, που θα περνούσε απαρατήρητος στην εποχή του.
Μάλιστα, το γεγονός πως ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος υπήρξε γαμπρός του, καθώς είχε νυμφευθεί την αδελφή τού «Τσάντα» Νίκη Βασιλειάδη το 1942 (θα χώριζαν επίσημα το 1969, παρότι ο Παπαδόπουλος συζούσε με την Δέσποινα Σερέτη-Γάσπαρη ήδη από το 1959), «βοήθησε» στο να σκεπαστεί ακόμη περισσότερο η μνήμη του Βασιλειάδη στα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης.
Και ήταν, βεβαίως, κι εκείνη η διαχρονική φράση επευφημίας του πραξικοπηματία από τους χουντόφρονες (όπως θα αποδεικνυόταν στην πορεία), το διαβόητο «ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε», που προερχόταν από ένα δημοτικοφανές παρατράγουδο των Γιώργου Κόρου-Χαράλαμπου Βασιλειάδη («Το λεν οι πετροπέρδικες, το λέει και τ’ αηδόνι / ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε / για σένα μιλάει ο ντουνιάς, για σένα καμαρώνει»), τραγουδισμένο το 1968, σ’ ένα δισκάκι της Odeon, από τους Ανδρέα Βάσσιο-Νίντα Κανάκη, που, οπωσδήποτε, δεν άφηνε πολλά περιθώρια ανάκαμψης του ονόματος του «Τσάντα» – με το ενδιαφέρον, για την περίπτωσή του, να ανεβαίνει κάπως παραπάνω κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία, με ορισμένα αφιερώματα σε τηλεοπτικές εκπομπές (Σπύρος Παπαδόπουλος), κάποια κείμενα (Κώστας Μπαλαχούτης), και βεβαίως, τώρα, με την έκδοση της βιογραφίας του.
Κι επειδή αναφέρθηκε η ερμηνεύτρια του λαϊκο-δημοτικού Κανάκη προηγουμένως, να σημειωθεί πως την ίδια εποχή (1968) οι Κόρος & Βασιλειάδης θα τύπωναν και το διαχρονικά επιτυχημένο συρτό «Είσαι νινί ακόμα / δεν ξέρεις πώς χαϊδεύουνε και πώς φιλούν στο στόμα» (πρώτη εκτέλεση: Νίντα Κανάκη-Θεόδωρος Θωμάς), σ’ ένα ακόμη δισκάκι της Odeon – τραγούδι, που ακούγεται ακόμη και σήμερα στα πανηγύρια και που κάποιοι το μάθαμε από την αξεπέραστη εκτέλεση της Έλενας Γιαννακάκη το 1977. Φυσικά, ο Ξεπαπαδάκος δεν στέκεται σ’ αυτά, γιατί αν όχι η ζωή τότε σίγουρα το έργο του Βασιλειάδη έχει άλλα σημεία να επιδείξει, που θα τα χαρακτήριζες μεγαλειώδη.
 
Η συνέχεια εδώ..
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/haralampos-basileiadis-o-megalos-agnostos-toy-laikoy-se-mia-nea-meleti

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 768

3/10/2026
Σήμερα και αύριο στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο παζάρι δίσκων Vinyl Market, στον πάγκο του Όγδοου, θα μπορείτε να βρείτε τα «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» και «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», μαζί με την υπόλοιπη παραγωγή (δίσκοι και βιβλία) των εκδόσεων.

[Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Αλεξίου (αυτός είναι στη φωτό), που έχει και πρόσφατο δικό του βιβλίο, "Το Τελευταίο Χειρόγραφο"]

2/10/2026
Καλά, για το Πολυτεχνείο δε θέλω να πω τίποτα... καταλαβαίνω γιατί τους καίει και τους τσουρουφλίζει 53 χρόνια τώρα... όμως τι σημαίνει το... μήπως δεν ήταν στο τρένο, δεν το ξέρω…;
Δημοσιογράφος δεν είσαι ρε; Ψάξε, μάθε, ρώτα και ερεύνησε, αλλιώς... βγάλε το σκασμό.

2/10/2026

>>Εκείνη τη χρονιά (1964) θα συνθέσει μάλιστα κι έναν ωραίο φολκ ύμνο, το «The prodigal son» (βασισμένος στην παλαιά επιτυχία του), ο οποίος έκανε μεγάλη εντύπωση στην εποχή του (και όχι μόνο λόγω της διάρκειάς του). Διασκευάστηκε, μάλιστα, και από τους Rolling Stones στο «Beggars Banquet» [Decca, 1968], δίχως το όνομά του να αναφέρεται στα credits, στις αυθεντικές εκδόσεις – κάτι που δεν θα συμβεί νωρίτερα από το 1973. Μπόρεσε, έτσι, ο άξιος αυτός τραγουδοποιός, πέραν της δόξας, να πάρει και κάποια χρήματα...<<

Και για τον Robert Wilkins θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 155-156.

1/10/2026
Από τους λίγους ανθρώπους που αξίζει ν’ ακούς...
https://www.youtube.com/watch?v=4kfbkxC4f-k

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας

Όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του βιβλίου:
«Ο Βασίλης Φαϊτάς, με καταγωγή από την Κέρκυρα, γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος ως το 2002. Στα λογοτεχνικά πράγματα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1966 στο περ. “Νέα Εστία”. Η ποιητική συλλογή του “Ο Αλχημιστής του Χάους” μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε το 2016 στα γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο Le miel des Anges, ενώ μεταφράσεις ποιημάτων του έχουν δημοσιευθεί, σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, σε ξένες και ελληνικές ανθολογίες και περιοδικά στην Ιταλία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. “Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας” είναι η δωδέκατη ποιητική συλλογή του».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Μετά από μια διακοπή 25 χρόνων, ο Βασίλης Φαϊτάς συνεχίζει σταθερά από το 2010 να παρουσιάζει το έργο του, που συμπυκνώνει τα ερωτήματα, τις εσώτερες αναζητήσεις αλλά και την αγωνία του για τον άνθρωπο (ελλείπον τέλος μέσα στην ανολοκλήρωτη αρχή), την ύπαρξη (στη διαφάνεια μιας ενθύμησης), τη ζωή που τη βλέπει να κινείται (ο εφιάλτης χρόνος, αυτή η ατέρμονη κοσμική αρένα) μεταξύ φωτός και χάους, ύπαρξης και ανυπαρξίας».

Ένα δείγμα της φιλοσοφικού προσανατολισμού ποίησης του Β. Φαϊτά, επιλεγμένο από «Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας»...
 
ΙΙ
 
Όσοι γεννιούνται σε αυτόν τον κόσμο
αλλά αναγεννιούνται κάπου αλλού
όσοι αγαπούν και αναδύονται
από τις αβύσσους της προδοσίας
περιπλανιούνται στο φέγγος που τους καλεί
σείοντας παρτιτούρες ημιτελών προφητειών
νεροποντές ονείρων.
 
Κατοπτρικός ταχυδρόμος της ουτοπίας η ζωή
όλα είναι και δεν είναι
είμαστε και δεν είμαστε
φαντασιώσεις του ανύπαρκτου χρόνου
ψυχές του αντίο
ίχνη βημάτων στην άμμο.
 
Δεν αναγνωρίζω προορισμούς
ούτε το σώμα που με έφερε
σημείο συναντήσεων κατοπτρισμών είμαι
έρχομαι από το ελάχιστο τίποτα
και προχωρώ
αργοπορώντας
στις παρυφές του φωτός.
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

MORDANA με άξονα την παράδοση

Πέντε χρόνια μετά από το “Roots” οι Mordana επανέρχονται μ’ ένα νέο CD, που αποκαλείται “Echoes of Pomegranate” [Private Pressing, 2026]. Για το ελληνικό σχήμα έχω γράψει και στο παρελθόν (με αφορμή το “Roots”) και επανέρχομαι τώρα, για να τονίσω, κατά πρώτον, πως ο χώρος της παράδοσης αποτελεί τη βασική πηγή έμπνευσης των Mordana, και κατά δεύτερον πως αυτή ακριβώς η χρήση της ευρύτερης παραδοσιακότητας συμβαίνει μ’ έναν τρόπο σύγχρονο και καθ’ όλα συμβατό με τις τωρινές απαιτήσεις.

Κατ’ αρχάς και τα επτά tracks του CD είναι πρωτότυπα, δηλαδή συνθέσεις των Περικλή (5) και Βαγγέλη Βραχνού (2) – περαιτέρω ο Περικλής χειρίζεται λάφτα και βιόλα, ενώ ο Βαγγέλης κοντραμπάσο. Δίπλα στους δύο παρατάσσονται, επίσης, η Andriana Achitzanova νέι, ο Μάκης Μπακλατζής βιολί και ο Νίκος Βαρελάς κρουστά, ενώ βοηθούν ανά περιστάσεις και οι Βασίλης Ζιγκερίδης κανόνας, Ιάκωβος Μωυσιάδης λάφτα, σάζι και το φωνητικό ensemble Nefes.
Το βασικό γνώρισμα του “Echoes of Pomegranate” έχει να κάνει με την προσοχή που δίνεται στο μελωδική ανάπτυξη των συνθέσεων. Κάτι που φανερώνεται και στα μεγαλύτερης διάρκειας κομμάτια, στα 7λεπτα «Αγνώστου Θεού» και «Ένας Πόντιος στον Σμόλικα» ή στο 6λεπτο «Αμόνι». Εδώ, οι αναφορές στους ευρύτερους ήχους της ανατολικής Μεσογείου (εντός και η κλασική οθωμανική μουσική) είναι περισσότερο εμφανείς, μέσα από τις ελικοειδείς περιπτύξεις των μελωδιών και την πρέπουσα ρυθμική αγωγή. Ξεχωριστό, εκεί στο τέλος, είναι και το κομμάτι «Πρόσφυγες», που διαθέτει φωνητικά μέρη, στην αρχή και στο κλείσιμο, και εμπνευσμένη μελωδία (με κρητικές και άλλες eastern αναφορές).
Γενικώς θα έγραφα για ένα απολύτως συνεπές άκουσμα, και για ένα άλμπουμ που επεκτείνει τους ηχητικούς προβληματισμούς των Mordana (σε σχέση με τον δίσκο του 2021) και σε ηχοχρώματα και σε αναφορές. 
Επαφή: https://mordana.bandcamp.com/album/echoes-of-pomegranate-2