ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 700

7/2/2026
Τα τελευταία αντίτυπα από το «Ραντεβού στο Κύτταρο» και το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» θα τα βρείτε στον πάγκο του Όγδοου στο παζάρι δίσκων, στο Vinyl Μarket, στην Τεχνόπολη, σήμερα και αύριο από τις 11:00 το πρωί μέχρι τις 22:00 το βράδυ. Εκεί και το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ». Σας ευχαριστώ.

6/2/2026

Η περίπτωση του κοντραμπασίστα, συνθέτη και αυτοσχεδιαστή Μιχάλη Σιγανίδη είναι από τις πιο ιδιόμορφες σε όλη την ιστορία της ελληνικής τζαζ. Γράφω πολλά για τον Σιγανίδη, στις σελίδες 333-339 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], μεγεθύνοντας και στη σχέση του με την ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη, όπως και σε διάφορα άλλα θέματα...

6/2/2026

Loner folk που μετράει. Θα άξιζε ένα βινύλιο με άλλα ανάλογα δικά του...
https://www.youtube.com/watch?v=m7_GxpD4ZCU&list=RDm7_GxpD4ZCU&start_radio=1

6/2/2026
Α ρε Μάικ, έκανες κι εσύ ωραία πράματα πριν σε πάρει η «σοβαρά μουσική»...
https://www.youtube.com/watch?v=riX8DFJECI4&list=RDriX8DFJECI4&start_radio=1

5/2/2026
Ο Wadada Leo Smith, ένας από τους πιο σημαντικούς τρομπετίστες και στη σημερινή jazz και improv-jazz σκηνή, έχει διαχρονικούς δεσμούς με τη χώρα μας - που ξεκινούν από πολύ παλιά, όταν είχε εμφανισθεί στο Τζαζ Κλαμπ του Μπαράκου τον Νοέμβριο του 1979 (και αλλού στη συνέχεια). Υπάρχει και δικό του βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά, όπως υπάρχουν και πιο πρόσφατες εμφανίσεις του στην Ελλάδα - με όλα αυτά να περιγράφονται στις σελίδες 265-269 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025].

5/2/2026

Ο Μητσοτάκης πάει στον Ερντογάν, για να γυρίσει νικητής από κει. Μην τον περνάτε για χαζό. Βασικά θα πετάξει την μπάλα στην εξέδρα. Θα παίξει καθυστέρηση, για να μην του κάτσει η στραβή στη βάρδια του. Αυτό θέλει να εξασφαλίσει, ενόψει εκλογών, και θα το πάρει. (Άσε που θα μαζέψει και ακροδεξιά, εθνικοπατριωτικά, απόνερα).

4/2/2026
Ρε κυρ-Γιάννη αφού το είπαμε ότι "το τζάμπα πέθανε", πάλι τα ίδια θα λέμε; Να μη γινόμαστε κουραστικοί...

4/2/2026

Ο Μανώλης Μικέλης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες τζαζίστες. Παρά ταύτα πολλά πράγματα δεν είναι γνωστά για την περίπτωσή του. Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ», που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο, θα διαβάσεις πολλά για τον Μικέλη, στις σελίδες 144-153, που γράφονται για πρώτη φορά στο χαρτί.

[στη φωτό ο Μανώλης Μικέλης με τα βιολιά του Galaxy Bar του Hilton, στην αρχή των 70s]

3/2/2026
The Soft Machine “Gesolreut” live BBC TV
https://www.youtube.com/watch?v=8nZKklqJH9o&list=RD8nZKklqJH9o&start_radio=1

3/2/2026
Το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου Σύμβολο, Εθνικής Αντιστάσεως 144, στην Καισαριανή...

2/2/2026

Η σχέση του Chick Corea με την Ελλάδα ξεκινάει από τα σίξτις. Ο Corea είχε έρθει πολλές φορές στη χώρα μας για συναυλίες, ενώ είχε εμφανισθεί και ηχογραφήσει και με έλληνες μουσικούς. Για όλα αυτά θα διαβάσεις στις σελίδες 261-264 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.

1/2/2026

Ποιος διασκεύαζε το Ob-La-Di, Ob-La-Da των Beatles, το 1970, με αυτά τα έξυπνα ελληνικά λόγια, τα οποία χλεύαζε ένας άσχετος; Κάποιοι του κυκλώματος το ξέρουν. Αν βρεθεί θα το αναφέρω στο ποστ με update.

update
Διονύσης Σαββόπουλος

CARMA μία αναπάντεχη επανέκδοση

Μία αναπάντεχη επανέκδοση από το χώρο του 80s ελληνικού ροκ έχουμε εδώ. Το μοναδικό LP των Carma, με τίτλο το όνομά τους, από το 1985, βγαίνει ξανά (2025) στα δισκάδικα σαράντα χρόνια μετά από την πρώτη (ανεξάρτητη) κυκλοφορία του από το Ogdoo Music Group. Το γκρουπ το αποτελούσαν πολύ καλοί μουσικοί από τη Θεσσαλία και βασικά από τα Τρίκαλα, όπως ο (Λαρισαίος) Χρήστος Ζέρβας ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά, ο Τόλης Πιπεράς ντραμς, φωνητικά, ο Τάκης Τσιώνας μπάσο, φωνητικά και ο Γιώργος Πιπεράς ακουστική κιθάρα, τραγούδι (που έφυγε από τη ζωή το 2013).

Ο Ζέρβας δεν ήταν τυχαία περίπτωση (όπως έχω ξαναγράψει, παλαιότερα). Γεννημένος σ’ ένα χωριό της Λάρισας το 1957 προερχόταν από οικογένεια μουσικών και τραγουδιστών του δημοτικού, πριν αρχίσει να παίζει μπουζούκι και κιθάρες (ηλεκτρικές και ακουστικές) τόσο σε μαγαζιά, ήδη από το μέσο της δεκαετίας του ’70, όσο και στη δισκογραφία (στη συνέχεια). Έτσι, στα έιτις πια, τον συναντάμε να χειρίζεται κιθάρες, ούτι, τζουρά κ.λπ. σε πολύ σημαντικούς δίσκους, που θα καθόριζαν, σε τρανό βαθμό, το ελληνικό τραγούδι της περιόδου. Λέμε για τα άλμπουμ «Οι Κυβερνήσεις Πέφτουνε Mα η Αγάπη Μένει» [Lyra, 1981] των Χρήστου Νικολόπουλου-Μανώλη Ρασούλη, «Φοβάμαι...» [Minos, 1982] του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, «Τα Τραγούδια μου» [Minos, 1983] του Γιώργου Νταλάρα (από τη ζωντανή ηχογράφηση στον Ορφέα), «Τραπεζάκια Έξω» [Lyra, 1983] του Διονύση Σαββόπουλου, «Όλοι Δικοί μας Είμαστε» [Lyra, 1984] των Νικολόπουλου-Ρασούλη, «Ελευθερία Αρβανιτάκη» [Lyra, 1984], δηλαδή το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Αρβανιτάκη και άλλα διάφορα. Συνεργάτης όλων αυτών των ονομάτων, μα και άλλων ακόμη σε πάλκα και συναυλίες (Μάνος Λοΐζος, Χάρις Αλεξίου), ο Χρήστος Ζέρβας ήταν ένας περιζήτητος λαϊκός μουσικός της εποχής, που είχε όμως και την... κρυφή ροκ πλευρά του. Εκείνη που ακούσαμε στο LP του «Η Άλλη Άποψη» [CBS, 1985] με τα ροκ δημοτικά, και βεβαίως στον δίσκο των Carma.
Ο άλλος γνωστός μουσικός του γκρουπ ήταν ο ντράμερ Τόλης Πιπεράς. Αυτός ήδη από το πρώτο μισό των 70s έπαιζε με διάφορα συγκροτήματα (τα πιο γνωστά ήταν οι Θαρσείν Χρει και οι Νώε), ενώ εμφανίζεται ως ντράμερ στον «Σταυρό του Νότου» (1979) των Θάνου Μικρούτσικου-Νίκου Καββαδία, στο «Ραντάρ» (1981) των Μίκη Θεοδωράκη-Κώστα Τριπολίτη, στο «Φοβάμαι...» (1982) του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στην «Χαμηλή Πτήση» (1982) του Λουκιανού Κηλαηδόνη, στην «Έξοδο Κινδύνου» (1984) του Γιάννη Σπανού κ.ά. Λέμε, λοιπόν, για έναν πολύ πεπειραμένο μουσικό.
Όμως και ο πρόωρα χαμένος Γιώργος Πιπεράς, που είναι ο συνθέτης όλων των κομματιών των Carma (ο ίδιος θα έκανε κι ένα προσωπικό LP το 1990), υπήρξε ένας «τίμιος» τραγουδοποιός, με ιδιαίτερη ευχέρεια στη δημιουργία ροκ μπαλαντών. Καλών μπαλαντών – όχι τυχαίων. Γράφοντας κάποιες φορές και στίχους (σε τέσσερα κομμάτια), αλλά παίρνοντας λόγια από τον Στράτο Φραγκιαδάκη (σε τρία) και ακόμη από τον αείμνηστο σημαντικό τραγουδοποιό Βασίλη Ζαρούλια (επίσης σε τρία), ο Πιπεράς σχηματίζει δέκα ωραία τραγούδια, τα οποία ντύνουν με εξίσου ωραίο τρόπο οι Carma.
Είχα αγοράσει τον δίσκο των Carma σε πρώτο χρόνο, και τον είχα εκτιμήσει από τότε. Υφολογικά ο δίσκος θυμίζει Neil Young των early 70s ας πούμε, και για το 1985 ο ήχος εκείνος έμοιαζε κάπως... οπισθοδρομικός, αλλά αν το ξεπερνούσες (άξιζε να το κάνεις) και έμενες σ’ αυτά καθ’ αυτά τα τραγούδια, τότε δεν γινόταν να μην εκτιμήσεις την ευφράδεια και την αμεσότητά τους – χαρακτηριστικά, που τα ψάχνεις με το κιάλι στη σύγχρονη τραγουδοποιία. Θέλω να πω πως ο δίσκος κυλούσε άνετα και αβίαστα, χτίζοντας, παράλληλα, μια ναι μεν παλιομοδίτικη κατάσταση αλλά, ταυτοχρόνως, πλούσια σε χρώματα και συναισθήματα.
Προσωπικά, όλα τα τραγούδια του δίσκου τα βρίσκω και σήμερα πολύ καλά, πηγαία, γνήσια και ατόφια, έχοντας με το μέρος τους και τα δυνατά παιξίματα. Βεβαίως, μιλάμε για μια ανεξάρτητη παραγωγή των mid-80s, πράγμα που σημαίνει πως κάτω από άλλες συνθήκες η ύλη του δίσκου θα αναδεικνυόταν πολύ περισσότερο (ιδίως στο θέμα «φωνή»), αλλά σε κάθε περίπτωση αυτή η diy προσπάθεια έχει και τα θετικά της – ξανατονίζω τη ζεστασιά, την ειλικρίνεια και τα συναφή.
Κανονικά θα έπρεπε να πω πως δυσκολεύομαι να διαλέξω τα καλύτερα τραγούδια από το μοναδικό LP των Carma, και τούτο γιατί σχεδόν όλα αποτελούν προσωπικά αγαπημένα μου, όπως συμβαίνει με το βαρύ ηλεκτρικό blues «Πού Άννα» (στίχοι Φραγκιαδάκης), με την ακουστική μπαλάντα «Κακή φήμη», που περιγράφει ένα διαρκές και οδυνηρό bullying (στίχοι του Πιπερά, αν και σφόδρα επηρεασμένοι από το κλασικό “La mauvaise réputation” του Georges Brassens – θα έπρεπε κάπου να σημειωνόταν αυτό), το πολύ αισθαντικό «Όνειρο» (στίχοι Πιπεράς), το μονόλεπτο «Ερωτικό» στο κλείσιμο (στίχοι Ζαρούλιας), που μας πάει πίσω στην εποχή των Poll και των Blue Birds, το άτεγκτο blues «60s» (στίχοι Φραγκιαδάκης), το εισαγωγικό «Υποκρισία και ψευτιά» (στίχοι Πιπεράς) κι ένα προς ένα όλα τα υπόλοιπα. Μια πολύ ωραία επανέκδοση λοιπόν (σε τωρινή επιμέλεια του Δημήτρη Καρρά), που θα εκτιμηθεί από τους fans του ελληνικού ροκ – για πολλούς και διαφόρους λόγους, και γιατί οι original κόπιες έχουν ξεφύγει σε τιμή.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/Carma

ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΣΑΜΗΣ ο τσαλαπετεινός / κείμενα & σχέδια 1983-1993

Είναι το δεύτερο βιβλίο του Λάμπρου Τσάμη (R.R. Hearse, D.J. LO-FI), για το οποίο γράφω στο blog. Είχε προηγηθεί το «Ανάληψις» [Τυφλόμυγα, 11/2017], ενώ τώρα θα πω λίγα λόγια για το «Ο Τσαλαπετεινός / Κείμενα & σχέδια 1983-1993» [Τυφλόμυγα, 12/2025], μια απλή και καλαίσθητη έκδοση ενενήντα εννέα αριθμημένων αντιτύπων.

Το βιβλίο περιέχει βασικά ποιήματα και σχέδια (το «κείμενα» σημαίνει ποιήματα επί του προκειμένου), τα οποία ετοίμασε ο Τσάμης κατά τη δεκαετία 1983-93 (όπως διαβάζουμε στον υπότιτλο).
Ο Τσάμης γράφει πολύ καλά – είτε γράφει πεζά (όπως στο προηγούμενο βιβλίο του) είτε γράφει ποιήματα (στο τωρινό). Επίσης σχεδιάζει πολύ ωραία, με απλές, αλλά πυκνές γραμμές, που μοιάζουν... αρχαιοπρεπείς, κάπως σαν τις προϊστορικές ζωγραφιές της κοιλάδας του Βεζέρ (vallée de la Vézère), στη νοτιοδυτική Γαλλία. Μάλιστα υπάρχουν και ποιήματα «προϊστορικά» εδώ, ποιήματα εννοώ που περιγράφουν αρχετυπικές φυσικές εικόνες και διαδικασίες (ασχέτως αν γράφονται στα 80s και στα early 90s), όπως είναι «Η σαλαμάνδρα» [Σαλαμάνδρα / κατάμαυρη, γυαλιστερή, κεντημένη / με κίτρινα στίγματα λεοπάρδαλης / με σώμα από αδιάβροχο λάστιχο / γλυστράς αργά μέσα στη βροχή / κάτω από τις προϊστορικές φτέρες (...)], «Οι μολόχες» [(...) εκεί που απλώνονται ελεύθερα / οι ρίζες των δένδρων / σφίγγοντας, συγκρατώντας όση ποσότητα / χώματος μπορεί να κατέχουν / σαν τα χταπόδια στον πάτο της θάλασσας / μαζύ με τις προνύμφες των τζιτζικιών / τους σκελετούς των προϊστορικών ερπετών / προστατεύοντας σαν άγρυπνοι σηματοδότες / την κάτω γη εκεί που τίκτουν ατελεύτητα / τα γόνιμα σπόρια της ζωής], «Η πλημμύρα» [(...) Γύρω-γύρω κατάλευκοι αμμόλοφοι / στεφανωμένοι με ολάνθιστα παγκράτια / πλάι σε σωρούς από άδειες αχιβάδες και κελύφη αχινών / κορμούς δέντρων που ξεβράστηκαν  κάποτε στην ακτή / βρίσκονται ακόμη μισοθαμμένοι στο ίδιο σημείο της παραλίας / αρχαία ερείπια χωρίς ονόματα (...)] κ.λπ.
Φυσικά, στο βιβλίο υπάρχουν και άλλου τύπου ποιήματα, περισσότερο προσωπικά, υπαρξιακά κ.λπ., αλλά η βασική κατεύθυνση το να περιγραφούν καταστάσεις, που να εμφανίζουν τον άνθρωπο ως ένα κομμάτι ενός απείραχτου φυσικού σκηνικού, το οποίο αναπλάθεται (από τον Τσάμη) με θαυμασμό και κυρίως με την προσήκουσα κατανόηση των πανάρχαιων λειτουργιών, αποτελεί ένα πολύ βασικό γνώρισμα των ποιημάτων του «Τσαλαπετεινού» – που δρουν κάπως και σαν ξόρκι στην περιρρέουσα και διαρκή (φυσική) καταστροφή. 

Επαφή: Τυφλόμυγα, Αραχώβης 14-16 Αθήνα 106 80, τηλ. 210 3637164, e-mail: tflmg@yahoo.gr

Κλείνω με μία playlist, που ετοίμασε o Λάμπρος Τσάμης, ειδικά για το Δισκορυχείον και τους αναγνώστες του, που έχει το νόημά της. Τον ευχαριστούμε πολύ.

MUSIC FOR…

1. THE MELACHRINO STRINGS: MUSIC FOR FAITH AND INNER CALM (RCA VICTOR)
2. DR. SAMUEL J. HOFFMAN: MUSIC FOR PIECE OF MIND (CAPITOL)
3. CRAIG KUPKA: CLOUDS – NEW MUSIC FOR RELAXATION (FOLKWAYS)
4. PAUL TANNER: MUSIC FOR HEAVENLY BODIES (OMEGA)
5. PAUL WESTON AND HIS ORCHESTRA:  MUSIC FOR DREAMING (CAPITOL)
6. MURRAY McEACHERN: MUSIC FOR SLEEPWALKERS ONLY (KEY)
7. DINAH WASHINGTON: MUSIC FOR THE HATE HOURS (MERCURY)
8. BRUNO HOFFMAN: MUSIC FOR GLASS HARMONICA (TURNABOUT)
9. GEORGE ROTHBERG: MUSIC FOR THE MAGIC THEATER (CMS)
10. VERNE LANGDON: MUSIC FOR MAGICIANS (ELECTRIC LEMON)
11. PETE RUGOLO: MUSIC FOR HI-FI BUGS (EMARCY)
12. HENRI RENE AND HIS ORCHESTRA: MUSIC FOR THE WEAKER SEX (RCA VICTOR)
13. TURK MURPHY: MUSIC FOR LOSERS (VERVE)
14. DAVE HARRIS AND THE POWERHOUSE FIVE: DINNER MUSIC FOR A PACK OF HUNGRY CANNIBALS (DECCA)
15. MILTON DELUGG AND HIS ORCHESTRA: MUSIC FOR MONSTERS, MUNSTERS & OTHER TV FIENDS (EPIC)

Special mix: για ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ with Love!
D.J. LO-FI / Λάμπρος Τσάμης, 2026

TURBOFLOW3000 ένα δεύτερο εξίσου καλό άλμπουμ

Trap-άρουν κιόλας στο “presents: BASSOKATARAH” [Veego Records, 2025] οι Turboflow3000 ανάμεσα σε πολλά άλλα. Το ακούς στο εισαγωγικό “Fomofomofomo”, αλλά πολύ γρήγορα το electro παίρνει κεφάλι παρά το γεγονός πως το ραπάρισμα συνεχίζει να υπάρχει (“Eimaste mazi”). Κυριαρχεί κι εδώ ο κοινωνικός και ο ερωτικός στίχος, όπως και στο παλαιότερο άλμπουμ τους «Ούφο», ελληνικός πάντα, και πάντα καλοφτιαγμένος και σινιαρισμένος. Αυτό το ακούς στο A3 “Glikia katastrofi”, ένα κομμάτι που σε πιάνει από τα μούτρα, όπως λέμε, αφού σε παγιδεύει, με το πολύ δυνατό flow του, στη ροή και την εξέλιξή του. Λίγο πριν από το τέλος της πρώτης πλευράς υπάρχει το “Mia therapeia”, ένα πολύ καλό electro, που διαθέτει και ωραία female vocals και πάντα σωστή χρήση των πλήκτρων και των κιθαρών. To A5 “Ola pseftika”, με τη συμμετοχή και της Καλλιόπης Μητροπούλου σε φωνή και βιολί είναι ένα δυνατό χορευτικό track, που εμπεριέχει και ραπάρισμα, με πάντα ωραία λόγια και γενικότερα άξια διαχείριση, που δείχνει ότι οι Turboflow3000 παραμένουν (το λέω και σε σχέση με το «Ούφο») ένα από τα καλύτερα electro σχήματα αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Ποιοι γράφουν τα τραγούδια στο “BASSOKATARAH”; Οι Deezy και Primal διαβάζουμε στο back cover, ενώ στο innersleeve υπάρχουν αναγραμμένα (εκτός από τους στίχους) και τα ονόματα των guests (σε φωνές, κιθάρες, μπάσο και ό,τι άλλο – υπάρχει και φλάουτο κάπου).
Β Side και το “Adrenalini” στο πικάπ, το πιο... βερμπαλιστικό track του LP, ένα αφηγηματικό (spoken word) με γερή εκφορά (και) από τον PIEV, που ακούγεται κάποιος παλιομοδίτικο, αλλά αυτό δεν αποτελεί μειονέκτημα. Πολύ καλό είναι και το “Magiko tetradio” (ένα από τα ωραιότερα του δίσκου), επίσης με βαρύ λεκτικό οπλοστάσιο, που στέκεται ξανά άψογα, μέσα από την electro διάπλασή του (late 80s-early 90s το ηχητικό απόσταγμα κι εδώ, αλλά... no problem). Στη θέση Β3 έχουμε το “Koritsi simfora”, με τη συμμετοχή της VASSIŁINA στα vocals, ένα από τα πιο funky κομμάτια του LP και με στίχους σαν και τούτους: «Ψάχνεις έμπνευση στον πόνο / πιο κλισέ κι από τον τόνο / όταν σου είπε εκείνος “see you around” / και στο στέιτζ στην Αθήνα / φως γκλίτερ και ευθυμία / μα εσύ λες “θα πεθάνω μετά”». Στο “Nixtoluludo ton Avgusto” υπάρχει ο PAN PAN στη φωνή, με το βαθύ electro-pop να εξακολουθεί να αποτελεί το καλύτερο ηχητικό απόσταγμα των Turboflow3000. Ο δίσκος θα ολοκληρωθεί με τον “Vasilia tu underground”, με το φλάουτο να δίνει άλλη αίσθηση στο κομμάτι, κάπως folky, στο πρώτο τουλάχιστον μέρος, γιατί μετά η υπόθεση αγριεύει.
Δεύτερος εξ ίσου καλός δίσκος με τον πρώτο τους ή και καλύτερος ακόμη για τους Turboflow3000 και πάμε γι’ άλλα.
Επαφή: https://turboflow3000.bandcamp.com/album/bassokatarah

THE SEX BEAT οι ευτυχισμένες μέρες του 1985-89

Τους SeΧ BeΑΤ –είχαν δημιουργηθεί στο Ηράκλειο, στο μέσο της δεκαετίας του ’80–, τους θυμάμαι από εκείνη την εποχή, της garage punk αναβίωσης και γενικώς του ξανανιώματος του rock, που ερχόταν και πάλι πυρωμένο στην καθημερινότητά μας, με την προωθητική δύναμη που ενσωμάτωνε από τα sixties. Μάλιστα είχα αγοράσει, τότε, και τη μία από τις τρεις κασέτες των SeΧ BeΑΤ, την “Let It Out” (1987) από το mail order του Rollin’ Under και ακόμη θυμάμαι πως μου είχε αρέσει (σε πρώτο χρόνο). Τούτο έχω την ευκαιρία να το επιβεβαιώσω, τώρα, μέσω του ανεξάρτητου CD “Happy Days / 12 tracks from the tapes (1985-1989)” [Dreamtown Works], που κυκλοφόρησε το 2024 και που έφερε πάλι στο φως, και στη μνήμη μου, εκείνα τα παλιά τραγούδια των SeΧ BeΑΤ, που, χοντρικά, εξακολουθούν να δουλεύουν καλά ή και πολύ καλά, παρά τα αναμενόμενα ηχογραφικά θέματα. Θέλω να πω πως οι παλαιές κασέτες ξανάνιωσαν, με το νέο mastering να επιχειρεί, και να κατορθώνει, να μεταφέρει όλη εκείνη τη δύναμη και την κάψα των SeΧ BeΑΤ – όπως αυτή τέλος πάντων θα αποτυπωνόταν σε «δυναμίτες» σαν τους “Last chance” και “Wasted” (από την κασέτα “Let It Out”).

Δεν ήταν όμως μόνον αυτοί, κι εκείνη κασέτα, καθώς και τα υπόλοιπα tracks έχουν ενδιαφέρον, επιλεγμένα βασικά από τις δύο πρώτες κυκλοφορίες του γκρουπ, την “SeΧ BeΑΤ 01” (1985) και την “Don’t Take Chances with The SeΧ BeΑΤ” (1986). (Επισημαίνω, εδώ, το γεγονός πως τα δέκα από τα δώδεκα κομμάτια του CD προέρχονται από τις κασέτες των ετών 1985-1987, ενώ δύο είναι γραμμένο το 1989).
Φυσικά και από τις άλλες κασέτες, όπως και από το τελευταίο σέσιον των SeΧ BeΑΤ, μπορείς να βρεις καλά τραγούδια στο “Happy Days”, και τέτοια είναι, για παράδειγμα, τα “Simple as lies”, “Keep the day mine”, “(Take just another) chance” και “The way to the top”.
Εκείνο που πρέπει να πω είναι πως, υπό άλλες συνθήκες, οι SeΧ BeΑΤ θα μπορούσε να διαπρέψουν στο τότε ελληνικό σκηνικό, πλασαριζόμενοι δίπλα στα υπόλοιπα και πιο γνωστά σχήματα της εποχής, σαν τους Last Drive, τους Mushrooms κ.λπ., με τσαμπουκά και με άνεση. Το λέω, γιατί αν βρίσκονταν σε μια πιο επαγγελματική σειρά όλα θα βελτιώνονταν ακόμη περισσότερο, και οι κάποιες αδυναμίες τους εύκολα θα αμβλύνονταν.
SeΧ BeΑΤ ήταν τότε οι Babis Laskaris κιθάρα, φωνή, μπάσο, λόγια, συνθέσεις, Sfuck ντραμς, φωνή και Psilos μπάσο, με όλες τις ηχογραφήσεις να έχουν γίνει στο Ηράκλειο στο διάστημα καλοκαίρι 1985-άνοιξη 1989.
Επαφή: https://www.facebook.com/haralambos.laskaris.5?locale=el_GR

ΜΟb για το άλμπουμ τους “II”

To “II” [Veego Records, 2025] των MOb (Μάριος Βαληνάκης σαξόφωνα, εφφέ, σύνθια, Αλέξανδρος Δελής μπάσο, Παναγιώτης Κωστόπουλος ντραμς) είναι ένα ενδιαφέρον άλμπουμ, με πολλές και διάφορες επιρροές, που ναι μεν είναι αφομοιωμένες, αλλά δεν λειτουργούν, συνολικά, με τον τρόπο που θα έπρεπε, προκειμένου ο δίσκος να κυλήσει σε μια συγκεκριμένη γραμμή. Χρειάζεται ξεκαθάρισμα, θέλω να πω, και επικέντρωση σε συγκεκριμένες αισθητικές περιοχές, ώστε εκείνο που παράγεται τελικά να έχει ένα χρώμα – και όχι πολλά.

Το άλμπουμ ανοίγει κάπως... τριπχοπάδικα, μ’ ένα γρήγορο και έντονο track (“Tipping point”), με φωνή κάπου ανάμεσα σε spoken word και ραπάρισμα, με γεμίσματα από τα πλήκτρα και το σαξόφωνο (μετά από τη μέση). Το “333”, όπως αφήνει να εννοηθεί και ο τίτλος του, είναι ένα μονότονο, επαναληπτικό κομμάτι, με kraut ρίζες (Neu! δηλαδή), για να αποκτήσει μετά από τη μέση, μία περισσότερο και πάντως ωραία electro-pop αίσθηση, διατηρώντας την χορευτικότητά του. Το “Utu and sin” είναι αργό στην αρχή, διαθέτει στοιχεία chill out, αλλά στην πορεία ανεβάζει στροφές, διαθέτοντας breaks από πλήκτρα-μπάσο, όπως και ντραμιστικό σφυροκόπημα, μαζί με μια έρπουσα μελωδία, που του προσθέτει σε kraut χάρη. Η Side A θα κλείσει με το “Encounters” ένα χιπχοπάδικο κομμάτι, που είναι μάλλον το λιγότερο ενδιαφέρον της πλευράς.
Η Side B θα ξεκινήσει με το “Fall”, που σαν σύνθεση είναι lush, με ωραίο μπάσο-ντραμς, και... τεχνητά φωνητικά από το υπερπέραν. Ωραίο για άνοιγμα (δίσκου ή έστω πλευράς). Το “Echoing”, που ακολουθεί, είναι το πιο afro κομμάτι του “II” και προσωπικά ανακαλεί στη μνήμη μου νοτιο-αφρικανική τζαζ (και δεν ευθύνονται γι’ αυτό μόνον οι ήχοι από mbira ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων). Το “II” των MOb θα ολοκληρωθεί με το 7λεπτο “The listener”, που περιέχει και samples με τη φωνή του Yusef Lateef, ένα ας το πούμε «πνευματικό» track, που είναι σίγουρα το καλύτερο του δίσκου. Ενός δίσκου οπωσδήποτε ενδιαφέροντα, αν και κάπως «μπερδεμένου».
Επαφή: https://mobtrio.bandcamp.com/album/ii

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 699

1/2/2026
Αν υπάρχουν ταινίες που να μπορούν να αναθερμάνουν την αγάπη των παλαιότερων για το blues ή να το γνωρίσουν στους νεότερους εγώ τις υποστηρίζω με χίλια – και ας μην μετράνε και τόσο σαν ταινίες. Και αυτό το λέω ανεξάρτητα από τα όσκαρ, τις 16 υποψηφιότητες και όλες τις υπόλοιπες αμερικανιές.
Can't Win for Losin' • Tierinii Jackson • Cedric Burnside • Sinners Movie
https://www.youtube.com/watch?v=ZiOMc3QVrRk&list=RDZiOMc3QVrRk&start_radio=1

30/1/2026
 «Ο δίσκος έγινε στη Minos και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ήταν αυτός που έπεισε την εταιρεία να τον κάνει, άσχετα αν αυτός τελικά δεν πούλησε τίποτα. Αν δεν μεσολαβούσε ο Παπακωνσταντίνου δεν θα γινόταν ποτέ. Αποκλείεται η εταιρεία να διέθετε 2 εκατομμύρια, όσο δηλαδή στοίχισε η παραγωγή, για να πουλήσει 600 περίπου αντίτυπα. Δεν θα το έκανε ποτέ. Ο Μάτσας όταν άκουσε τον Χρονοναύτη και όταν του είπε ο Παπακωνσταντίνου ό,τι του είπε, άκουσε πέντε πράγματα, πέντε δείγματα και είπε ότι “αυτόν τον δίσκο τον προορίζω για το εξωτερικό”. Έκτοτε καμία ενέργεια δεν έγινε. Μάλιστα, στα δικαιώματα που πήρα, στις καρτέλες της εταιρείας, γράφει ότι πουληθήκανε 602 δίσκοι στην Ελλάδα και ένας στο εξωτερικό. Ένας πήγε έξω. Έτσι λέει η εταιρεία, έτσι λέει και η ΑΕΠΙ. Ότι πήγε ένας δίσκος στο εξωτερικό και όλοι οι υπόλοιποι είναι στην Ελλάδα. Ενώ άλλα λέγαμε στην αρχή, στο τέλος γίνανε άλλα. Δηλαδή θάφτηκε ο Χρονοναύτης τελείως, για να βγει, στο τέλος, στο περιθώριο. Όχι μόνο προώθηση δεν έγινε, αλλά ούτε καν διανομή στην Ελλάδα. Αν πας σ’ ένα οποιοδήποτε δισκοπωλείο κεντρικό δεν θα τον βρεις τον δίσκο».
[Κώστας Γανωσέλλης – από συνέντευξη εποχής]

Τον «Χρονοναύτη» τον αγόρασα με το πού βγήκε, το 1983-84 (ήμουν ο ένας από τους... 602). Και μάλιστα είχα αγοράσει και το βινύλιο και την κασέτα. Τον άκουγα αρκετά εκείνη την εποχή και θυμάμαι πως μου άρεσε. Είχε απ’ όλα μέσα. Τζαζ, ροκ, έθνικ, classic κ.λπ. Έφερνε στη μνήμη μου κάτι από ύστερους Yes, Patrick Moraz, UK… ύστερο progressive τέλος πάντων. Πρέπει, εν τω μεταξύ, να είναι ο δίσκος με τα περισσότερα ηχογραφημένα κρουστά στην ελληνική δισκογραφία – καθώς ακούγονται πάνω από 20! Και με πολλά keyboards βέβαια.
Πιο πολύ απ’ όλα, όμως, μου άρεσε το τραγούδι που έλεγε ο Παπ. σε στίχους του αείμνηστου Βασίλη Ζαρούλια. Ήταν το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει από τον Παπ. εκείνα τα χρόνια. Και επειδή το άκουσα και τώρα, νομίζω πως είναι ένα από τα ελάχιστα δικά του εκείνης της φάσης που μπορώ ν’ ακούσω και σήμερα (μαζί με ένα-δύο από το «Φοβάμαι»).
Και το ωραίο εξώφυλλο ήταν, επίσης, του Ζαρούλια. Που θα έβγαζε κι αυτός το δικό του πολύ καλό LP «Ώρα Μηδέν» το ’84. Με τον οποίο Ζαρούλια συζητούσαμε, στο σπίτι του, κάπου στον περιφερειακό του Φιλοπάππου, για να βγει η «Ώρα Μηδέν» με το σωστό ρημίξ, αλλά τελικά δεν κατέστη δυνατό...
Αναμνήσεις και κυρίως απώλειες...

30/1/2026
To περιοδικό "ΤΖΑΖ" υπήρξε το πρώτο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα. Για την ιστορία του θα διαβάσετε στις σελίδες 362-364 του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

29/1/2026

Κάπως έτσι ήταν τα πράματα (και τώρα, δηλαδή, δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερα). Ο Κώστας Γανωσέλλης τα είχε γράψει αυτά...

29/1/2026

Το 1985 είχα τη φαεινή ιδέα να πάω στον Νάκα, για να μάθω όργανο. Ξεκίνησα, έχοντας δίπλα μου τα πρώτα βασικά βιβλία του Κώστα Γανωσέλλη. Το πάλεψα κανα χρόνο, ίσως λίγο παραπάνω, αλλά τα παράτησα. Δεν έφταιγε ο Νάκας, ούτε φυσικά τα βιβλία του Γανωσέλλη, που ήταν ιδανικά - έτσι ευκολοδιάβαστα όπως ήταν.
Εκείνος ο χρόνος στον Νάκα, μου είχε δώσει να καταλάβω πως ο συνθέτης είναι το πιο... ανώδυνο πράγμα στον κόσμο. Χωρίς να ξέρεις επί της ουσίας κάποιο όργανο μπορείς να λες... συνέθεσα αυτό. Ας είναι μια μ@λακία και μισή. Σε 2-3 μήνες, θέλω να πω, συνέθετα σ’ ένα κίμπορντ της Yamaha, και αυτό που άκουγα στεκόταν. Ψευτοστεκόταν εννοώ.
Ο συνθέτης είναι ένα τελείως υποκειμενικό πράγμα, που δύσκολα μπαίνει σε κριτήρια. Κάνει ο άλλος ό,τι του κατέβει κι έχει κάθε δικαίωμα να αυτο-αποκαλείται συνθέτης. Δεν μπορείς να τον πείσεις για το αντίθετο. Μάλιστα, μπορεί να ηχογραφείς κιόλας (αν και εγώ δεν το επιχείρησα ποτέ αυτό).
Αντιθέτως ο οργανοπαίκτης υπόκειται σε κάποια κριτήρια. Και βασικά τον άσχετο τον αντιλαμβάνεται ο πας τις. Κι ένας που δεν έχει πιάσει ποτέ κιθάρα στα χέρια του αντιλαμβάνεται αμέσως ποιος είναι ο... γκασμάς. Και ο... γκασμάς πολύ δύσκολα θα πάρει την απόφαση να εκτεθεί. Θα πρέπει να είναι τελείως θρασύς.
Το να μάθεις να παίζεις σωστά ένα όργανο απαιτεί στρώσιμο κwλου. Απαιτεί μελέτη, ώρες σκυψίματος πάνω του, διάβασμα. Το να συνθέσεις, όμως, δεν απαιτεί απολύτως τίποτα. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του καθενός. Υπάρχουν και στυλ σαν τα avant, noise, improv, experimental κτλ. μέσα στα οποία μπορούν να παρεισφρήσουν οι γκασμάδες και να μην τους πάρει κανένας χαμπάρι.
Τώρα αυτό συμβαίνει και με την ποπ. Ούτε εκεί τους παίρνουν χαμπάρι, όσοι τους ακούνε...
[στη μνήμη του Κώστα Γανωσέλλη]
[δυστυχώς δεν έχω μαζί μου τα βιβλία του, για να τα δείξω – και ούτε βρήκα τις mid-80s εκδόσεις στο ίντερνετ]
[μάλλον θα κάνω και δεύτερο ποστ για τον Γανωσέλλη]
[το έκανα και το δεύτερο ποστ - και ίσως κάνω και τρίτο]

29/1/2026
>>"Είμαστε εμείς, που δίναμε το στίγμα της μουσικής μας ταυτότητας σ’ όλη την Ελλάδα, παίζοντας jazz κι επιτυχίες της εποχής. Εποχή sixties, night club, ραντεβού, βερμουτάκι, parties, βλέμμα αληθινά ερωτευμένο. Η εποχή της αθωότητας. Με παρέσυρε ο φίλος μου Κώστας Γιαννίκος ν’ αποτυπώσουμε σε CD ό,τι διασώθηκε από τις νεανικές μας φιλοδοξίες. Καταξιωμένοι, σήμερα, όλοι οι παλιοί μου φίλοι-συνεργάτες, με πρώτο και καλύτερο τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, που το μεγάλο του ταλέντο φαινόταν στους αυτοσχεδιασμούς του σ’ ένα όργανο που δεν ήταν δικό του, όπως το βιμπράφωνο. Ο Τίτος Καλλίρης στην κιθάρα, ο “γερόλυκος” της ελληνικής jazz. Ο Ρήγας Σαριτζιώτης στα πνευστά, που τον ήχο του επαίνεσε ο Stan Getz. Ο Γιώργος Λαβράνος στα drums. Ρυθμικός στυλοβάτης του συγκροτήματος, μαζί με τον Κώστα Σκόκκο στα κρουστά. Μπασίστες, που θα τους ζήλευαν πολλοί jazzmen, όπως ο Νίκος Τσεσμελής ο “τσικός” και ο Νίσος Πανταζής. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς, που με δέχτηκαν σαν leader τους."<<

O Γιώργος Θεοδοσιάδης στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 166-168

28/1/2026
Θυμήθηκα έναν παλιό γείτονά μου, χουντοπρόσκοπο, που όποτε έβλεπε Ριζοσπάστη τον άνοιγε για να διαβάζει το πρόγραμμα της τηλεόρασης...

28/1/2026
>>Έτσι, από τις 14 Σεπτεμβρίου 1980, με την έναρξη δηλαδή της νέας... σχολικής χρονιάς, και κάθε Κυριακή, από τις 5:30 έως τις 8:00 το βράδυ, θα παρέδιδε μαθήματα αυτοσχεδιασμού ο πιανίστας Μάρκος Αλεξίου, που τότε συμμετείχε στο συγκρότημα Sphinx, παίζοντας πιάνο και με το συγκρότημα του Γιώργου Κατσαρού, στην εκπομπή ταλέντων «Να η Ευκαιρία». Όπως έγραφε ο ίδιος ο Μπαράκος στο περιοδικό «ΤΖΑΖ» [τεύχος #10, Μάιος-Ιούλ. ’80] (απίστευτα και πρωτάκουστα πράγματα):
«Το σύστημα του Μάρκου Αλεξίου, απόρροια πολυετούς μελέτης και διδασκαλικής πείρας, πέρα από την εκμάθηση των βασικών κανόνων, η άγνοια των οποίων καθιστά προβληματική την επικοινωνία των μουσικών, έχει σαν σκοπό να δώσει στους μουσικούς την ικανότητα να μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, να συνθέτουν και να ενορχηστρώνουν. Στα μαθήματα θα μπορούν να συμμετάσχουν όχι μόνο μουσικοί, ανεξαρτήτως οργάνου, αλλά και ακροατές, που θέλουν να βελτιώσουν την κρίση τους και να πολλαπλασιάσουν το ενδιαφέρον και την απόλαυσή τους».<<

Για τον Μάρκο Αλεξίου (από Sphinx κ.λπ.), έναν από τους κορυφαίους πιανίστες της τζαζ στην Ελλάδα, θα διαβάσεις σε πολλές σελίδες του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] και σε πολλά διαφορετικά κεφάλαια.

27/1/2026
Όπου ο φτωχός κι η μοίρα του – και για τα δύο δυστυχήματα.
Στην Ελλάδα του 2026 και της ψευτοανεργίας του 8% γυναίκες αναγκάζονταν να δουλεύουν γερμανικά νούμερα, για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και να προσθέσουν κάτι τι στο όποιο μικρο-εισόδημά τους.
Άφραγκοι φίλαθλοι θέλανε να πάνε στη Λυών μέσω Ρουμανίας, λόγω Σένγκεν λέει (αν είναι δυνατόν!), όταν μπορούσαν να πάνε με καράβι από Ηγουμενίτσα μέχρι Ανκόνα και από κει, από τις ασφαλείς δρομάρες της Ιταλίας και της Γαλλίας, να φτάσουνε στον προορισμό τους – απλά και σίγουρα, σαν άνθρωποι.
Η ξεφτίλα της Ελλάδας του 2.0, της... ανάκαμψης και της ανθεκτικότητας.

τα ελληνικά άλμπουμ των LOS TRE και του VESLEMES είναι από τα ωραιότερα του τελευταίου καιρού - κυκλοφόρησαν προς το τέλος του 2025 και δείχνουν το υψηλό επίπεδο της εγχώριας σκηνής

Προς την περίοδο των γιορτών κυκλοφόρησαν πολλοί ελληνικοί δίσκοι (πάντα έτσι συμβαίνει). Οι εταιρείες και τα ανεξάρτητα labels επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το καταναλωτικό κλίμα, τροφοδοτώντας με παραγωγές τους την αγορά. Αποτέλεσμα τούτου είναι στις λεγόμενες λίστες με «τα καλύτερα», που ετοιμάζονται στο τέλος κάθε χρονιάς, πολλά απ’ αυτά τα άλμπουμ να απουσιάζουν (αναφέρομαι, προφανώς, στα ωραιότερα εξ αυτών) είτε επειδή δεν έφτασαν εγκαίρως στα αυτιά των μουσικών συντακτών είτε γιατί πάνω στη σπουδή της δουλειάς δεν προσέχθηκαν όπως θα τους άξιζε. Βασικά, ποτέ δεν είναι αργά για ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις ή για να ανακαλύψεις «τα καλύτερα» του 2025 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς και οι δίσκοι των Los tre και του Γιάννη Βεσλεμέ είναι σίγουρα απ’ αυτούς...

LOS TRE: Taha Mu [Private Pressing, 2025]
Οι Los tre, τους οποίους αποτελούν οι Άγγελος Αγγελίδης κιθάρες, Βασίλης Παπασταμόπουλος μπάσο, Λέανδρος Φράτνικ ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά, είναι ένα γκρουπ που υπάρχει από το 2012, έχοντας πολύ καλή και στιβαρή δισκογραφία, με το πιο πρόσφατο LP του να αποκαλείται “Taha Mu” – ένα ηλεκτρικό άλμπουμ, το οποίο δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις με λίγες λέξεις. Έχει πάντως δικό του χρώμα, ύφος και κυρίως ενότητα, παρά τις πολλές και διαφορετικές αναφορές του.
Το πρώτο track, το “Taha mu”, συνδυάζει blues, afrobeat και oriental στοιχεία, και σαν lead track «κρατάει» όλο αυτό το μυστήριο, που χαρακτηρίζει τους Los tre σαν σχήμα. Στο επόμενο “Ike ohi” το funk δείχνει να κυριαρχεί σ’ ένα άλφα επίπεδο, αλλά το κομμάτι... ρεμπετοφέρνει, διαθέτει όργανο από τον Κωστή Χριστοδούλου (aka Pragma) και σόλο κιθάρα σε ανατολίτικο ύφος. Πολύ καλό είναι και το “Ela m’de”, εκεί όπου η βασική φόρμα είναι το δυτικο-αφρικανικό highlife με την κιθάρα να σπέρνει, και με τα πλήκτρα να φορτώνουν στο background. Η πλευρά θα κλείσει με το πολύ καλό 7λεπτο “Oute kan”, που κινείται κάπου ανάμεσα σε Tinariwen και Orchestra Baobab, για να αποκτήσει, μετά το 4:30, περισσότερα proggy γνωρίσματα, φέρνοντας στη μνήμη μου το LP “Released” (1971) των Βρετανών Jade Warrior. 

Το κομμάτι που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, το “Bamako-Katapola”, είναι ένα πολύ ωραίο αποικιακού (δηλαδή δυτικο-αφρικανικού) τύπου blues, με το “A kala” να ακούγεται στ’ αυτιά μου περισσότερο παιγνιδιάρικο (ένα ανακάτεμα από ελληνικά, funky, oriental και anadolu στοιχεία). Λίγο πριν από το τέλος και οι Los tre μας ταξιδεύουν για μιαν ακόμη φορά με το έξτρα groovy “Isa pu”, που είναι funky ασυζητητί, με ωραίο όργανο (από τη μέση και μετά), ζηλευτές πενιές κι ένα ρυθμικό τμήμα όλο φωτιά, σ’ ένα στυλ T.P. Orchestre Poly-Rythmo (η ιστορική τοπ μπάντα από την Cotonou του Benin). Το “Taha Mu” θα κλείσει με το “Eke ti”, ένα μονότονο κάπως track, με oriental και anadolu αφήγηση. 

Ο δίσκος των Los tre είναι απολαυστικός – δεν το συζητάμε αυτό. Τα παιδιά τα έχουν «δουλέψει» όλα αυτά τα ηχοχρώματα που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις τους να βγαίνουν φυσικές και όχι «τραβηγμένες». Μεγάλο πράγμα αυτό, αν θέλεις να λέγεσαι... μεγάλο γκρουπ. 

Επαφή: https://lostre.bandcamp.com/album/taha-mu

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-ellinika-almpoym-ton-los-tre-kai-toy-veslemes-einai-apo-ta-oraiotera-toy

LOST BODIES hot stories

Στο νέο άλμπουμ (2LP) των Lost Bodies (μια χαλαρή ομάδα μουσικών και απαγγελτών υπό τον Θάνο Κόη ως γνωστόν) πρωταγωνιστούν εξίσου τα λόγια και η μουσική. Θέλω να πω πως το μουσικό κομμάτι δεν είναι υποδεέστερο και πως έχει καταβληθεί προσπάθεια τα δεκατέσσερα tracks του δίσκου να δημιουργούν ένα ενιαίο πλαίσιο – παρά τα διαφορετικά κείμενα και τις διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις.

Το ατού του “Hot Stories” [D.I.Y. Airlines, 2025] παραμένουν, πάντως, οι απαγγελίες του Κόη –αν και ακούω τη φωνή του κάπως διαφορετική σε ορισμένα κομμάτια, πιο «καλλιεργημένη» και όχι μ’ εκείνη την «ξέρα» και τη δύναμη των παλαιότερων δίσκων, πιθανώς γιατί οι εγγραφές συνέβησαν σε διαφορετικές εποχές– με τις μουσικές να επιχειρούν να συνοδεύσουν το λόγο, με καλά ή και πολύ καλά αποτελέσματα.
Συνθέτουν διάφοροι άνθρωποι εδώ (Νίκος Βελιώτης, Βασίλης Παπασταμόπουλος, Ίριδα Ασημακοπούλου, Κωσταντής Μιχαήλ, Λέανδρος Φράτνικ, Σήλια Τσιούφη,
João Castro Pinto κ.ά.) κομμάτια στα οποία άλλοτε κυριαρχεί το beat, άλλοτε τα πιο indie rock ηχοχρώματα, άλλοτε οι «ατμόσφαιρες», άλλοτε τα avant έγχορδα, άλλοτε το punk και το noise rock, άλλοτε η jazz/blues κ.λπ. Υπάρχει ποικιλία, που είναι υποταγμένη ταυτοχρόνως σε μια ροή, που αποκτά περαιτέρω νόημα (δηλαδή καθοριστικό νόημα) από τα λόγια που ακούγονται.
Κοντολογίς, ο Κόης διαβάζει / απαγγέλλει κείμενα και δικά του, μα και των Refaat Alareer (παλαιστίνιος ποιητής), Δημήτρη Γιαννουκάκη, Μάικλ Άσκιν, R.D. Laing, Peter Handke, Sarah Kane κ.ά., κατορθώνοντας να δημιουργήσει δυνατές και υποβλητικές καταστάσεις (ιδίως με το «Βρίζοντας το κοινό / Κραυγές βοήθειας» του Handke στην τρίτη πλευρά, με το «Αν δεν ήταν» του Άσκιν στην δεύτερη και με τα «Ο έρωτας» του João Cabral de Melo Neto και «Καθρέφτης» του Κόη στην τέταρτη).
Δίσκος, για τους φίλους των Lost Bodies, που δεν είναι λίγοι, και για όσους νεότερους αρέσκονται στις ηχητικές περιπέτειες, επιθυμώντας ν’ ακούσουν κάτι διαφορετικό.
Επαφή: https://www.facebook.com/p/LOST-Bodies-100063312304128/?locale=el_GR

THE DIONYSIANS να κάψουμε το χθες

Οι Dionysians είναι ένα ντουέτο το οποίο αποτελούν ο Κώστας Μηλιαράς, φωνή, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, φυσαρμόνικα (γνωστός από τους Polaroid Buffalo Club) και o Γιώργος Παπακώστας φωνή, farfisa, κιθάρα, με το «Να Κάψουμε το Χθες» [Veego Records, 2025] να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους. Ο τίτλος είναι ειρωνικός προφανώς, αν δεν είναι... άστοχος, γιατί οι Dionysians υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί... υπάρχει το χθες. Θέλω να πω πως το garage punk που παίζουν έχει καθαρά σίξτις αναφορές, Seeds ας πούμε – κάτι που δεν κρύβεται προφανώς και στα έντεκα tracks του δίσκου. Εκείνο, δε, που διαφοροποιεί τους Dionysians από άλλα γκρουπ της αναβίωσης του garage, παλαιότερα και νεότερα, είναι πως τραγουδούν στα ελληνικά.

Ακούγοντας τον δίσκο στην αρχή, ή και τώρα ακόμη, μετά από την τρίτη ακρόαση, κάπως μπερδεύτηκα. Δηλαδή, αρχικώς, μου φάνηκε σαν να κάνουν πλάκα οι Dionysians, σαν να θέλουν να εμφανιστούν ως πιο διαβασμένοι και επικεντρωμένοι... Tonis Sfinos. Εντάξει δεν με πείθουν εντελώς πως δεν κάνουν και πλάκα ανάμεσα (ο τρόπος που τραγουδούν είναι μια πρώτη και βασική αιτία), αλλά από την άλλη δεν γίνεται να παραβλέψεις πως η μουσική τους δεν είναι καθόλου πλακατζίδικη, και κομμάτια σαν τα «Αφερέγγυα φιλιά» και «Διαστροφή» από την πρώτη πλευρά ξεσηκώνουν (ενδιαφέρον είναι και το κάπως frat «Το κορίτσι του βουντού»).
Όμως, αφού αποφάσισαν να κάνουν ένα τόσο εντελώς σίξτις-φιλικό και garage-φιλικό LP, οι Dionysians θα έπρεπε να προσέξουν λίγο παραπάνω και τα λόγια τους – με πιο κοφτές φράσεις και γενικώς με λιγότερη πολυλογία. Επίσης η (στιχουργική) αφέλεια που εμφανίζουν είναι επιτηδευμένη, και αυτό φαίνεται. Πώς θα γινόταν να μην φαίνεται; Μα με το να ήταν οι ίδιοι αληθινά αφελείς – πράγμα δύσκολο. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι οι στίχοι θα έπρεπε να είναι... σημερινοί.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το καλό «Ποτέ ξανά» (που έχει ωραίες κιθάρες), ενώ ενδιαφέροντα είναι επίσης τα «Ηλεκτρισμένα beach bar» και «Φλοράλ πουκάμισο».
Τέλος ο... πανηγυρτζίδικος «Χορός», που κλείνει τον δίσκο, δείχνει έναν επόμενο δρόμο, που θα μπορούσε να βαδίσουν οι Dionysians – αν ήταν «πονηροί» και την ψάχνανε με τα παλιά πανηγύρια στα Μεσόγεια π.χ. (που δεν είναι, όμως, τόσο προφανή στον ήχο τους, όσο είναι το garage). Οι Σπαταναίοι σίγουρα θα έχουν παλιές σέβεντις και έιτις ηχογραφήσεις, για να τις μελετήσουνε.
Επαφή: https://dionysians.bandcamp.com/album/-

GIANNI MIMMO σόλο σοπράνο σαξόφωνο

Ηχογραφημένο σε δύο δόσεις, το 2024-25, στο Μιλάνο και την Πιατσέντσα, το “The Lonesome Thing” [Rosebud Relevant, 2025] είναι το νέο απολύτως προσωπικό CD του σαξοφωνίστα Gianni Mimmo – ενός μουσικού, που έχει παρουσιαστεί πολλάκις στο δισκορυχείον. Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Mimmo χειρίζεται το αγαπημένο όργανό του φυσικά, που δεν είναι άλλο από το σοπράνο σαξόφωνο. 

Έχουμε, λοιπόν, ένα σόλο-σαξ μουσικό ταξίδι, κομμένο σε επτά μέρη, όσα είναι και τα tracks του “The Lonesome Thing”. Απ’ αυτά τα επτά tracks τρία αποτελούν διασκευές συνθέσεων του Steve Lacy, του αγαπημένου σαξοφωνίστα του Mimmo (είναι τα “Exceller-Esteem”, “Sideline” και “Sloping patience-Utah”), ενώ ένα, το “A flower is a lonesome thing”, είναι σύνθεση του Billy Strayhorn. Όπως γράφει ο ίδιος ο ιταλός μουσικός στο μέσα μέρος του gatefold:
«Υπάρχει ένα συναίσθημα –το οποίο πολλοί μουσικοί το γνωρίζουν καλά– ότι μέσα στην πράξη του παιξίματος και της μελέτης ενός οργάνου κάποιος βρίσκει, ή ίσως αναγνωρίζει, έναν οικείο και, κατά καιρούς, έναν ολοκληρωτικό χώρο. Μια βαθιά σχέση με το υλικό που έχει στη διάθεσή του. Το ανείπωτο μυστήριο ορισμένων διαστημάτων, ο τρόπος που το χρώμα ενός ήχου λυγίζει σ’ ένα πέρασμα, αυτές οι άλυτες ατέλειες και οι πιασάρικες αυτοσχέδιες φράσεις, που συνεχίζουν να σε καλούν, σαν να κρατούν ακόμα κάτι που δεν μπορείς να φτάσεις – σαν μια απαραίτητη βεβαιότητα ή ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο».
Το άλμπουμ έχει φυσικά τη σφραγίδα του Mimmo, ενός δεξιοτέχνη του σοπράνου σαξοφώνου, που δεν παραλείπει να στήσει το δικό του ξεχωριστό ηχητικό σκηνικό, εντός του οποίου προβάλλεται και η περιπέτεια, τα ιδιόμορφα φυσήματα και οι προχωρημένες τεχνικές ανάγνωσης μιας μελωδίας, αλλά από την άλλη (το “The Lonesome Thing”) δεν στερείται και μιας κάποιας λαϊκότητας υπό την έννοια πως οι «ακρότητες» είναι απολύτως λελογισμένες, με τις καθαρές και πλούσιες μελωδίες να κυριαρχούν σε κομμάτια όπως το “Sideline” και το “Notturno delle cryptomerie” (ένα από τα ωραιότερα tracks του CD, με ιδιωματικό παίξιμο και ατμόσφαιρα νατουραλιστική).
Επαφή: https://open.spotify.com/album/0Ibn0llmfyfr1ZPqXptbNC