ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 701

12/2/2026
Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές τζαζ απώλειες των τελευταίων χρόνων.
Ο ντράμερ Χρήστος Γερμένογλου μπορεί να έφυγε από τη ζωή το 2022, μόλις στα 53 του, είχε όμως ήδη προλάβει ν’ αφήσει πολύ σημαντικό έργο. Δημιουργικός ντράμερ και με δυνατότητες να παίζει σόλο, στήνοντας ένα δικό του ηχητικό κόσμο, ο Γερμένογλου, είτε μόνος του είτε μέσα από τις συνεργασίες του, απέδειξε τι σημαίνει το να βρίσκεσαι στη σκηνή έχοντας όραμα γι’ αυτό που κάνεις, παρουσιάζοντας συνεχώς νέες ιδέες.

Θα διαβάσεις πολλά για τον Χρήστο Γερμένογλου στις σελίδες 340-347 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

11/2/2206
Το έχει αυτό ο φιλελές, με την ελληνική ένδειξη στο κάτω μέρος τυπωμένη (όχι αυτοκόλλητο) "ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ DISCOTHEQUES", από το 1975, με το φοβερό bim sala bim ανάμεσα και άλλα διάφορα? τι να έχει ο... μαύρος

11/2/2206
>>Τον κ. Μητσοτάκη υποδέχθηκαν ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Άγκυρας, αλλά και ο αναπληρωτής δήμαρχος, όπως μεταδίδει η ΕΡΤ<<
Δηλαδή άμα πήγαινε η Μενδώνη ποιος θα την υποδεχότανε; O πρόεδρος του σωματείου "φίλοι της Χούλια Κότσιγιτ";

10/2/2026
Όταν οι Έλληνες χορεύανε με αυτό στα early 70s ο φιλελές δεν είχε γεννηθεί ακόμη...
https://www.youtube.com/watch?v=Q1gSWK86o-4

10/2/2026
Πριν από λίγες μέρες είχε κάνει μία ανάρτηση ο Κώστας Φέρρης στην οποία έλεγε...
>>Η ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Παλιά, ως... ρασιοναλιστής, ήμουνα φανατικός εχθρός της Αστρολογίας. Όμως το 1967-1968, τρεις άνθρωποι και μία επανάσταση, μου άλλαξαν τα μυαλά κι έπεσα με τα μούτρα: (1) Η κοσμική Αστρολόγος Joelle de Gravelaine. (2) Η θεωρητικός της "ψυχολογικής Αστρολογίας", Claire de Santagostini (3) Ο "περιπατητής φιλόσοφος" Jean Carteret, με την προφορική παράδοση και την ουσιαστική "θεωρεία των ανατροπών". (4) Ο Μάης του 68, που... κανένας αστρολόγος δεν είχε προβλέψει -πλην του Carteret- και δε μπορούσε να θεωρηθεί "τυχαίο γεγονός". (...)<<
… κι έγραψα εγώ από κάτω σε σχόλιο...
>>Είχε γραφτεί και στην Ελλάδα, στις αρχές των 70s κάτι σχετικό, που συνέδεε την αντικουλτούρα με την αστρολογία<<
Εκείνη τη στιγμή δεν το είχα εύκαιρο το περιοδικό, αλλά σήμερα έψαξα και το βρήκα και νάτο – μ’ αυτό το φοβερό εξώφυλλο.

Το θέμα εντάσσεται, απολύτως, στο σύστημα του ανορθολογισμού, του αντιδιαφωτισμού, του ανατολίτικου μυστικισμού και της αυτογνωσίας, μέσω και της τεχνητής διαστολής της συνείδησης με τη βοήθεια των ψυχεδελικών, που αποτελούσαν, όλα τους, συστατικά στοιχεία της αντικουλτούρας. Γιατί, όπως θα έγραφε και ο Herbert Marcuse στο κλασικό βιβλίο του «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» [Παπαζήσης, 1971]:
«Με τον τρόπο που οργάνωσε την τεχνολογική της βάση η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία έχει τάση προς τον ολοκληρωτισμό. Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μη τρομοκρατικός οικονομικο-τεχνικός ομοιομορφισμός, που λειτουργεί με την χειραγώγηση των αναγκών στο όνομα ενός γενικού ψευτοσυμφέροντος. Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα ‘πολλά’ κόμματα και τις εφημερίδες, με την ‘διάκριση των εξουσιών’, κ.λπ.».
Γι’ αυτό και οι hippies απαρνήθηκαν τις δομές της αστικής κοινωνίας, την τεχνολογία της, τα μέσα της, την οργάνωσή της, επανεφευρίσκοντας τα κοινόβια, την κοινοκτημοσύνη, την ισότητα στη βάση, πηγαίνοντας στις ανατολικές θρησκείες, θεοποιώντας τα ελαφρά ναρκωτικά και υιοθετώντας χαρακτηριστικά προ-Διαφωτιστικών κοινωνιών. 

Και θα μας πει ο φιλελές πως στην Ελλάδα δεν παίρναμε τίποτα χαμπάρι...
(έχω και τραγούδι στα σχόλια)

10/2/2026
Είδα στο YouTube τον καθηγητή Καλύβα να συζητά με έναν άσχετο φιλελέ για μουσική –με αφορμή το βιβλίο του πρώτου για την τέχνη στη δεύτερη φάση της χούντας– και βγήκα από τα ρούχα μου. Αν και τόση ασχετοσύνη δεν μπορεί παρά να καταντάει, στο τέλος, συγκινητική. Προσέξτε τι ακούστηκε από τον φιλελέ... Δίνω και κάποιες βιαστικές απαντήσεις... Γι’ αυτά που είπε ο καθηγητής δεν θέλω να πω τίποτα. Ίσως αλλού και άλλοτε...
>>Αυτή η άνθηση (επί χούντας) τελικά δημιούργησε συνθήκες περιορισμού της καλλιτεχνικής έκφρασης στη συνέχεια; Διότι, όπως είχε πει και ο Νίκος Πορτοκάλογλου, αν δεν ήσουν αριστερός δεν μπορούσες να βγάλεις δίσκο... Μήπως όλο αυτό τελικά οδήγησε σε μία στρατευμένη, κομματικοποιημένη, και εν πολλοίς χρηματοδοτούμενη από το κράτος, επιδοτούμενη τέχνη, η οποία με την ύπαρξή της και την κυριαρχία της παντού απαγόρευσε στους υπόλοιπους, που υπήρχαν πολλοί σοβαροί καλλιτέχνες στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν εύρισκαν στον ήλιο μοίρα, να βρουν να φάνε. Και ο ίδιος ο Σαββόπουλος, θα θυμάστε τον φοβερό στίχο χατζιδάκιαμ, θοδωράκιαμ σεις τρώτε και πίνετε και μένα με τρώει η αρκούδα.<<
Εφιάλτης στο καταμεσήμερο το κράτος για τους φιλελέδες. Επί χούντας υπήρξε άνθηση, όχι γιατί την επέβαλε η χούντα αυτή την άνθηση, αλλά γιατί βρέθηκαν στο peak της δημιουργίας τους όλοι οι μεγάλοι συνθέτες μας και οι τραγουδοποιοί – και βασικά οι αριστεροί. Γιατί αριστεροί ήταν τότε και ο Λοΐζος, και ο Μαμαγκάκης, και ο Μαρκόπουλος, και ο Σαββόπουλος και από λίγο έως πολύ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι. Ο Πορτοκάλογλου δεν είπε αυτό το πράμα, είπε ότι δεν είχες τύχη στη μεταπολίτευση αν δεν ήσουν αριστερός. Που και αυτό δεν ισχύει φυσικά. Δηλαδή ο Μάτσας, η Κολούμπια και ο Πατσιφάς έβγαζαν δίσκους μόνο σε αριστερούς; Δηλαδή ήταν πατενταρισμένοι αριστεροί ο Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Κοινούσης, ο Βιολάρης, και η Μπέσσυ Αργυράκη; Χρηματοδοτούσε το κράτος την τέχνη; Εντάξει έδινε κάποια λεφτά για το σινεμά, και καλώς τα έδινε γιατί το σινεμά είναι πανάκριβο. Δεν είναι σαν το σχέδιο, που το κάνεις μόνος σου σ’ ένα χαρτί ή και τη δισκογραφημένη μουσική ακόμη. Το να κάνεις μια ταινία είναι πολύ πιο ακριβό από το να κάνεις ένα δίσκο. Αλλά υπήρχαν και ιδιώτες παραγωγοί (ο Παπαλιός), που χρηματοδοτούσαν αριστερές, και κουλτουριάρικες ταινίες. Και τα κρατικά θέατρα έπαιρναν κάποια λεφτά, αλλά το ρεπερτόριό τους δεν ήταν αριστερό σώνει και καλά. Ούτε θάφτηκαν καλλιτέχνες στην πρώιμη μεταπολίτευση επειδή ήταν δεξιοί. Να μην πω πως καλλιτέχνες σαν τον Γιώργο Οικονομίδη τους κυνήγησε το καραμανλικό κράτος και όχι η αριστερά. Και ο Σαββόπουλος το χατζιδάκιαμ θοδωράκιαμ δεν το είπε επί μεταπολίτευσης, αλλά πριν από τη χούντα, όταν αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα σαν αριστερός – έως και επιβίωσης. Περισσότερα και από του Θεοδωράκη εννοείται. Το να λέγονται τέτοια πράματα σήμερα είναι άνω ποταμών. Αλλά περιμένετε, γιατί υπάρχει και συνέχεια...
>>Υπάρχει ένα κόμμα (μέσα στη δικτατορία), λειτουργεί υπόγεια και αποκτά διαστάσεις θρύλου<<
Ο φιλελές αναφέρεται στο ΚΚΕ. Τελείως καμένη φάση. Το ΚΚΕ τότε δεν ήταν απλά παράνομο, αλλά και τελείως εξαρθρωμένο από την ασφάλεια, με τους κομμουνιστές να είναι στις φυλακές και τα ξερονήσια. Το να νομίζει κάποιος ότι υπήρχε κόμμα που δρούσε, έστω και υπόγεια, είναι μεγάλη ασυναρτησία (για να μην το χαρακτηρίσω αλλιώς), ιδίως όταν αυτό που λέει δεν το προσδιορίζει χρονικά. Δεν φθάνει φυσικά μόνον η χρονική προσέγγιση. Θα πρέπει να πεις κι ένα σωρό άλλα μαζί. Αλλά, λέμε τώρα...
>>Την ίδια περίοδο είχαμε τεράστιες αλλαγές παγκοσμίως στο επίπεδο της τέχνης τις οποίες εμείς ούτε πήραμε χαμπάρι<<
Τρίχες. Τα έχω ακούσει κι άλλες φορές αυτά. Τα πάντα παίρναμε χαμπάρι. Και όταν λέω τα πάντα. Εννοώ τα πάντα. Μόνο ένας άσχετος, που δεν έχει ψάξει τίποτα θα έλεγε κάτι τέτοιο.
>>Ήταν σχεδόν ποινικό αδίκημα να σου αρέσει η ελαφρολαϊκή μουσική. Αν άκουγες κάτι τέτοιο ήσουν χουντικός. Έτσι λέγανε. Δεν ήταν αυτό το κλίμα της μεταπολίτευσης;<<
Όχι δεν ήταν. Σχεδόν κανείς δεν κατηγόρησε ποτέ το Βοσκόπουλο και τη Μαρινέλλα ούτε όσους τους ακούγανε στη μεταπολίτευση πως λοξοκοιτούσαν, όλοι αυτοί, προς τη χούντα. Ακόμη και τον Καλαντζή της «Κυρα-Γιώργαινας» δεν λοξοκοιτούσε κανείς, γιατί το 1973 τραγουδούσε ήδη Κώστα Μουρσελά.
>>Όχι πως ήταν και πολύ εναλλακτική ροκ η Janis Joplin. Πιο πολύ soul θα την χαρακτήριζα, μάλλον μαύρη μουσική θα την χαρακτήριζα, απλά εμείς τότε δεν ξέραμε τι είναι αυτό και το λέγαμε ροκ.<<
Βαριέμαι να απαντήσω σε τέτοιες ασυναρτησίες. Μέχρι και μαθητές του δημοτικού θα πούνε ότι αυτά... δεν τα γράφουν τα βιβλία μας. Ο άνθρωπος που υποστηρίζει τέτοια πράματα, σήμερα, είναι τελείως άσχετος με τα μουσικά και δεν πρέπει να βγαίνει και να μιλάει δημοσίως, στα κανάλια, για αυτά τα θέματα.
>>Πέρασαν τελείως αθόρυβα από την Ελλάδα τα σπουδαιότερα δύο ρεύματα κυρίως μουσικά, αλλά και πολιτισμικά, τα οποία παντού μέχρι και σήμερα κυριαρχούν και στην Ελλάδα δεν πήραμε χαμπάρι. Το πρώτο είναι το κύμα της ντίσκο. Μεσουρανούσαν τα συγκροτήματα τα ντίσκο (η ντίσκο έρχεται λίγο αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 του λέει ο Καλύβας). Η glam disco, η ντίσκο, η αυθεντική ντίσκο υπάρχει από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. (Αυτή είναι η μαύρη ντίσκο που έρχεται από τη Νέα Υόρκη. Αυτή δεν έχει περάσει ακόμη στην Ευρώπη λέει ο Καλύβας). Ποτέ, δεν πέρασε ποτέ στην Ελλάδα και αυτό μετεξελίχθηκε μετά στη μουσική house για παράδειγμα, την οποία δεν ακούνε επίσης οι Έλληνες πολύ, γιατί είναι κάπως ξένο το άκουσμα. Είμαστε πιο ροκ κοινωνία. Γίνανε γνωστά συγκροτήματα ροκ όπως οι Τρύπες, αλλά ποτέ κανένα ντίσκο συγκρότημα ελληνικό δεν έγινε γνωστό. Ο Τουρνάς έβγαλε έναν αριστουργηματικό δίσκο τέτοιο. Αστρόνειρα λεγόταν ο δίσκος.<<
Θλιβερά πράματα. Βαριέμαι να γράφω. Τι σχέση έχει η ντίσκο με το βιβλίο του Καλύβα, που αφορά το 1970-73; Ποιο πρώτο κύμα της ντίσκο και μ@λακίες τώρα... Ντίσκο, που δεν την λέγανε ντίσκο τότε, υπάρχει μετά από το 1972-73 αχνά στην αρχή και από το 1974 και μετά πιο έντονα. Δεν πήραμε στην Ελλάδα χαμπάρι το «κίνημα της ντίσκο»; Τι λέει ο άνθρωπος! Χορευτική μουσική, αυτό που αργότερα θα μετεξελισσόταν σε ντίσκο, έπαιζαν οι ντισκοτέκ στην Ελλάδα από το 1972-73. Όλο το funk της εποχής, και κομμάτια σαν τα “Soul makossa”, “Wild safari” κ.λπ. ήταν στα τοπ την εποχή του Πολυτεχνείου. Δεν συζητάμε, τώρα, για μετά το 1976-77 όταν η ντίσκο είχε εισβάλλει έως και στα μπουζουξίδικα. Και ποιος το γ@μεί το house, που είναι καθαρά 80s φάση; Γιατί μας το ανακατεύει στη μέση; Εδώ λέμε για 1970-73. Οι Τρύπες γίνανε γνωστοί γιατί παίζανε καλό ελληνικό ροκ, με ωραία ελληνικά λόγια. Κανένα ντίσκο ελληνικό συγκρότημα, με ελληνικά λόγια, δεν έκανε την επιτυχία των Τρυπών, απλά γιατί δεν υπήρξε τέτοιο συγκρότημα –στο διάστημα 1977-1982– όχι γιατί δεν υπήρξε ντίσκο. Και γ@μώ τις επιτυχίες όμως έκανε ο Φλωρινιώτης και ο Περάκης με τα Ντισκομεράκια. Και τ’ άκουγες τότε στα πάρτυ μαζί με Village People και Ottawan. Και πού κολλάει ο Τουρνάς εδώ πέρα; Νόμιζα ότι ο φιλελές εννοούσε το “Dance on”. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο... προχωρημένος και εννοούσε το glam rock «Αστρόνειρα», που δεν έχει καμία σχέση με ντίσκο φυσικά.
Πίστευα ότι το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που βγήκε το καλοκαίρι, θα βοηθούσε κάποιους να ξεστραβωθούν, αλλά τελικά φαίνεται πως το αγόρασαν μόνον οι σχετικοί με αυτά τα θέματα, οπότε θα πρέπει να επανέλθω κάποια στιγμή με νέο νταμάρι...

10//2/2026
Αμέσως μετά από την «Αλλαγή» της 18ης Οκτωβρίου 1981 ο «Ταχυδρόμος» (της 22ας Οκτωβρίου 1981) δεν κυκλοφορεί με εξώφυλλο τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά με την τραγουδοποιό Ηδύλη Τσαλίκη – η οποία λίγες ημέρες νωρίτερα είχε θριαμβεύσει στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας. Κανείς από μας δεν περίμενε, τότε, πως η Τσαλίκη θα έκανε το 1983 ένα τόσο καλό τζαζ άλμπουμ, όπως ήταν η «Αυταπάτη», (με δυνατούς γυναικείους στίχους, γερές συνθέσεις και καταπληκτικά παιξίματα από τους καλύτερους έλληνες τζαζίστες της εποχής). 

Για όλα αυτά (ακόμη και απόσπασμα από τη συνέντευξη της Τσαλίκη στον «Ταχυδρόμο») θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελ.235-241), που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

9/2/2026
>>ΤΟ ΕΠΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΕΙΝΕ ΑΝΟΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΝΟΡΒΥΓΙΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΩΝ ΔΙΑΦΟΡΟΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΣΕΙΑΣ ΚΕ ΕΒΡΟΠΗΣ<<

[η ρακένδυτη κυρία είναι η ΕΛΛΑΔΑ, για όσους δεν ξέρουν από Μποστ]

9/2/2026
Και για τους περίφημους Chakachas, με την τραγουδίστρια Kari Kenton, θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025 – σελ.24], καθώς υπάρχουν αναφορές στις παρουσίες τους στην Αθήνα, στην αρχή των σίξτις, στις ελληνικές latin jazz ηχογραφήσεις τους (άκου στα σχόλια) και άλλα διάφορα.

Η latin jazz έδινε κι έπαιρνε εκείνη την εποχή στην Αθήνα και πάμπολλα ξένα ονόματα μας επισκέπτονταν δίνοντας τα φώτα τους και στους έλληνες συνθέτες και τραγουδοποιούς. Υπάρχουν λεπτομέρειες για όλα αυτά στο βιβλίο...

THE CHARLIE ROUSE BAND ένα φοβερό βραζιλοπρεπές άλμπουμ από το 1977, σε μια reissue αναφοράς της Resonance

Όταν φθάνουν στα χέρια μου άλμπουμ, δίσκοι της Resonance (της εταιρείας των George Klabin & Zev Feldman) κάτι παθαίνω... Εκτιμώ πολύ αυτό το label, θέλω να πω, το οποίο από το 2008 και μετά έχει εφοδιάσει την αγορά με πολλούς καταπληκτικούς δίσκους από τη μεγάλη εποχή της jazz – ανέκδοτους στην εποχή τους και reissues βασικά. Αν μελετήσετε τον κατάλογο της Resonance στο discogs θα δείτε αμέσως τα αριστουργήματα που έχει κυκλοφορήσει – για κάποια (λίγα) εκ των οποίων θα βρείτε αναφορές & reviews και στο blog (Bill Evans, Eric Dolphy).

Το πιο νέο άλμπουμ της αμερικανικής εταιρείας, που έχω στα χέρια μου, αφορά την Charlie Rouse Band και τον δίσκο της “Cinnamon Flower”, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1977 από την αμερικανική Douglas, του Alan Douglas (με ηχογραφήσεις και στο Sound Ideas στούντιο από τον George Klabin, τον σημερινό co-president της Resonance). Το άλμπουμ αυτό κυκλοφορεί τώρα (2025), ως “Cinnamon Flower / The Expanded Edition”, σε δύο εκδόσεις, μία ως 2LP και μία ως triple-folded, all paper cover, CD – με κάθε έκδοση να περιέχει το original άλμπουμ του 1977 και ακόμη την πρωτογενή ηχογράφηση και μείξη του, δίχως τα έγχορδα (που θα έμπαιναν στην πορεία, για τις ανάγκες του original άλμπουμ), μαζί μ’ ένα ανέκδοτο bonus track. Το πακέτο, είτε αναφερόμαστε στα βινύλια είτε στο CD (με το πολύ ωραίο 28σέλιδο booklet), είναι το δίχως άλλο εντυπωσιακό, αλλά εκείνο που εντυπωσιάζει εδώ είναι πρώτα και κύρια η μουσική τής Charlie Rouse Band, που είναι σπουδαία και άκρως απολαυστική.
Τώρα, για το ποιος ήταν ο τενόρο σαξοφωνίστας Charlie Rouse (1924-1988) δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, πέραν τούτου. Λέμε για τον σαξοφωνίστα του Thelonious Monk από το 1959 έως το 1970 και αυτό λέει τα πάντα. Φυσικά, ο Rouse δεν θα συνεργαζόταν μόνο με τον Monk, μα «με τους πάντες», ενώ και η προσωπική δισκογραφία του ξεκινά από πολύ παλιά, από το 1957, φθάνοντας έως το φυσικό τέλος του. Βεβαίως, πολλοί θα είναι αυτοί που θα γνωρίζουν τον Rouse και μέσω του συγκροτήματος Sphere, που διέπρεψε στα 80s ή και από άλλα διάφορα ίσως, όμως εδώ, στην περίπτωση του “Cinnamon Flower / The Expanded Edition”, εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ο Rouse της... βραζιλοπρέπειας. Το λέμε, γιατί το άλμπουμ αυτό είναι ένα αριστούργημα της brazilian jazz, με διαχρονική και ανεξάντλητη αξία.
Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι πως ο Rouse υπήρξε fan της εν λόγω jazz και αυτό το φανερώνουν και άλλα άλμπουμ του, όπως ας πούμε το “Bossa Nova Bacchanal” [Blue Note, 1963]. Τέλος πάντων στα σέβεντις, και κυρίως στο δεύτερο μισό τους οι βραζιλιάνικες αναφορές μέσα στα τζαζ άλμπουμ ήταν κάτι που συνέβαινε συχνά, καθώς η τζαζ εξακολουθούσε να «ανοίγεται» σε επιρροές και στυλ, επενδύοντας ξανά στο latin & Brazilian feeling, στην χορευτικότητα κ.λπ. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο συγκροτείται η Charlie Rouse Band, που ήταν, βασικά, ένα στούντιο γκρουπ αποτελούμενο από δέκα εννέα μουσικούς, που δεν έπαιζαν βεβαίως όλοι μαζί – αν και σε κάθε track του δίσκου δεν θα βρεις λιγότερους από επτά, ενώ υπάρχουν και tracks με δέκα οργανοπαίκτες. [Ανάμεσά τους, δε, και μερικά μεγάλα και πολύ γνωστά ονόματα σαν τους Claudio Roditi τρομπέτα, Ron Carter μπάσο, Bernard Purdie ντραμς, Clifford Adams τρομπόνι (στους Kool & The Gang), Dom Salvador πιάνο, fender Rhodes, Amaury Tristão ακουστική κιθάρα, Ted Dunbar ηλεκτρική κιθάρα κ.ά.].
Το άλμπουμ είτε στην μία είτε στην άλλη εκδοχή του περιέχει βασικά πρωτότυπο υλικό, συνθέσεις του πιανίστα Salvador και του κιθαρίστα Tristão, ενώ υπάρχει και μία διασκευή στο “Cravo e canela (Clove and cinnamon)” του Milton Nascimento.

Το “Cinnamon Flower”, περιττό να το πω, είναι μαγικό! Είτε στην original εκδοχή του με τα έγχορδα (δύο τσελίστες και ακόμη strings από σύνθια) είτε στην σκέτη (χωρίς τα έγχορδα) είναι καταπληκτικό! Και όταν κάτι είναι αληθινά καταπληκτικό, όλα τα λόγια, που θα επιχειρήσουν να επιμερίσουν το όλον, περιττεύουν. Το άλμπουμ ακούγεται από το πρώτο έως το τελευταίο κομμάτι του με... ανοιχτό στόμα, γεμίζοντάς σε με θετική διάθεση και αισιοδοξία. Απλώς... χαζεύεις με όσα θαυμαστά ακούγονται εδώ και περνάνε από τ’ αυτιά σου. Τίποτ’ άλλο.
Επαφή: https://resonancerecords.org/

HERMETO PASCOAL ένας μάγος της βραζιλιάνικης μουσικής, που έφυγε πριν λίγο καιρό από τη ζωή – υπήρξε συνεργάτης του Miles Davis και είχε μουσική πορεία, που άγγιξε τα 70 χρόνια

Στις 13 του περασμένου Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή ο πολύ σημαντικός βραζιλιάνος μουσικός Hermeto Pascoal. Ήταν 89 ετών κι είχε προλάβει να αφήσει πίσω του μεγάλο έργο. Ο Pascoal, που ήταν αλμπίνος, εμφανίζεται στη βραζιλιάνικη σκηνή στo μέσο των φίφτις, και το 1958 συμμετείχε στο φολκλορικό-σάμπα συγκρότημα Pernambuco Do Pandeiro e Seu Regional, ηχογραφώντας μαζί του έναν δίσκο παίζοντας ακορντεόν. Εκεί κάπου θα έμπαιναν τα θεμέλια μιας μοναδικής πορείας, που τα επόμενα χρόνια θα εξελισσόταν με ταχείς ρυθμούς. Βασικά, ο Pascoal θα παρακολουθούσε και θα συνδιαμόρφωνε ένα μεγάλο κομμάτι της βραζιλιάνικης μουσικής όλες τις επόμενες δεκαετίες, προσθέτοντας σ’ αυτήν το δικό του ταλέντο και τη δική του ευφυΐα.
Στα σίξτις, με την έκρηξη της μποσανόβα, ο Pascoal θα ήταν πάλι εκεί, με τα σχήματα Conjunto Som 4, Sambrasa Trio και Quarteto Nôvo (στα δεύτερο και το τρίτο συμμετείχε και ο φημισμένος περκασιονίστας Airto Moreira) ηχογραφώντας θαυμάσιους δίσκους και ανακατεύοντας στις συνθέσεις του την μποσανόβα, με το φολκ, την exotica, την romance, ακόμη και με τo μπαρόκ ή την κλασική, δημιουργώντας μικρά αριστουργήματα. Τούτο το έδειχνε από την αρχή, στις λίγες έως τότε ηχογραφημένες συνθέσεις του – την ανάγκη του, εννοώ, να πειραματίζεται, φανερώνοντας παράλληλα όχι μόνο την εκτελεστική δεινότητά του, μα και την πληθωρική φαντασία του στις αποτυπώσεις των ηχοχρωμάτων.

Με τους Brazilian Octopus (1969), το επόμενο σχήμα στο οποίο συμμετείχε, ο Pascoal αγγίζει έως και όψεις της tropicália, συνεργαζόμενος με τον πιανίστα Aparecido Bianchi (από τα Jongo Trio και Milton Banana Trio) και τον κιθαρίστα Alexander “Lanny” Gordin (στα γκρουπ της Gal Costa, του Caetano Veloso, του Gilberto Gil, του Jards Macalé). Ήρεμα, χαλαρά και κυρίως μ’ ένα αυθεντικό κοσμοπολίτικο στυλ μία σπάνια σελίδα «εύκολης» τζαζ (μα και ροκ) ανοίγεται μπροστά μας.
Μαζεμένοι στο São Paulo στην αρχή του ’68, οι Brazilian Octopus ήταν, θεωρητικά,  ένα διαφημιστικό γκρουπ, που έπαιρνε λεφτά από μια βιομηχανία υφασμάτων με σκοπό να προβάλλει τα προϊόντα της. Πέφτοντας, όμως, μέσα στο κίνημα της tropicália, που σκέπαζε οτιδήποτε σχεδόν είχε σχέση με τη μουσική εκείνη την εποχή, δεν άργησε να κερδίσουν την προσοχή του Rogerio Duprat (ο υπ’ αριθμόν ένα ενορχηστρωτής του καινούριου στυλ), οδηγημένοι σ’ έναν διαφορετικό δρόμο. Έτσι, μαζί με τον Gilberto Gil, τον Caetano Veloso κ.ά. συμμετέχουν σε ποικίλα happenings, ντυμένοι συνήθως σαν λιοντάρια και δίνοντας παραστάσεις κλεισμένοι μέσα σε κλουβιά!
Μπορεί, αυτό το σχέδιο ανατροπής να μην αντανακλούσε τις μουσικές αναζητήσεις τους, όμως κατόρθωσαν οι φίλοι μας ν’ ακούγονται εντελώς ξεχωριστοί, σε σχέση με τους επιφανείς συνοδοιπόρους τους, προβάλλοντας μουσικές μ’ ένα ολοκληρωμένο easy-jazz / ποπ αίσθημα. Όχημα, οι διασκευές τους σε συνθέσεις των Gabriel Fauré, André Popp, Edu Lobo και φυσικά τα δικά τους θέματα. Περί τίνος επρόκειτο; Μα για έναν ελαφρύ ήχο, που βαραίνει αφόρητα από τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό και επί του οποίου μεγαλούργησαν συνθέτες / ενορχηστρωτές από τον Armand Migiani και τον Raymond Lefèvre, μέχρι τον Γιάννη Σπανό και τον Μάνο Χατζιδάκι.
Η “Pavane” του Gabriel Fauré είναι ένα τέλειο κομμάτι (με το όργανο του Cido Bianchi και το βιμπράφωνο του Joao Carlos Pegoraro να πρωταγωνιστούν), ενώ εντύπωση προξενούν οι μικρής διάρκειας συνθέσεις “Rhodosando” (1:40) του Pascoal και “Summerhill” (2:00) του Pegoraro, οι οποίες φαντάζουν (και είναι) απολύτως ολοκληρωμένες με ωραία, κάθε φορά, σόλι, και «συμπυκνωμένες» μελωδίες. Ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχουν πολλά σπουδαία άλμπουμ στη γύρα, που να διαρκούν λιγότερο από μισή ώρα...
Το 1970 δεν είναι μόνον η χρονιά του πρώτου προσωπικού LP του Pascoal, αλλά και το γεγονός πως αρχίζει να γίνεται γνωστός στην Αμερική, συμμετέχοντας σε δίσκους των Antonio Carlos Jobim, Edu Lobo / Sergio Mendes, Airto Moreira, Donald Byrd και Duke Pearson (όλα μεγάλα ονόματα τότε), πριν τον ανακαλύψει ο Miles Davis (κατά πάσα πιθανότητα μέσω του Moreira) και τον καλέσει να πάρει μέρος στο τρομερό “Live-Evil” (1971) – με τον Hermeto να συμμετέχει και συνθετικά και στη line-up. Τα καλά λόγια και το credit του Miles είναι μεγάλο πράγμα, αλλά ο Hermeto έχει βάλει σε τροχιά τα δικά του σχέδια.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/hermeto-pascoal-enas-magos-tis-brazilianikis-moysikis-poy-efyge-prin-ligo-kairo-apo

ΜΑΙΤE HONTELÉ / RAMÓN VALLE φλούγκελχορν και πιάνο στην Αβάνα

Μεγάλος πιανίστας, και όχι αναγκαστικώς σε ηλικία, ο 62χρονος Κουβανός Ramón Valle είναι γνωστός από πάμπολλες εγγραφές του τα τελευταία 35 χρόνια. Με άλμπουμ στην ACT παλαιότερα (στο πρώτο μισό των 00s) και σήμερα στην γερμανική IN+OUT Records (ΑΝ Μusic), ο Valle είναι μια μορφή της σύγχρονης πιανιστικής jazz, προτείνοντας δίσκους «διαμάντια» σαν το παλαιότερο “Inner State” (2020) ή σαν το “Havana” τώρα.

Στο παρόν CD ο Valle συνεργάζεται, σε σχήμα ντούο, με την ολλανδή φλουγκελχορνίστρια Maite Hontelé, που και αυτή έχει αποδεδειγμένη αγάπη για την latin μουσική και βασικά για την salsa. Με διάφορα «κουβανικά» άλμπουμ στην κατοχή της, η Hontelé τακίμιασε κάποια στιγμή με τον Valle – κατ’ αρχάς σε συναυλίες και μετά (και) στη δισκογραφία. Όπως διαβάζουμε στο μέσα μέρος του triple folded digipak: «Αυτό το άλμπουμ αποτυπώνει τη χαρά και τον ενθουσιασμό της επιστροφής μας στην πόλη, στην οποία γνωρίσαμε τόσες πολλές όμορφες στιγμές στην καλλιτεχνική μας πορεία».
Με εμφανίσεις στο International Jazzplaza Festival της Αβάνας, μια εβδομάδα πριν μπουν στο Abdala Studio της κουβανικής πρωτεύουσας (3-5 Φεβρουαρίου 2025), οι Hontelé και Valle καταγράφονται εδώ σε μια σειρά εννέα latin συνθέσεων (πρωτότυπες και versions), ενορχηστρωμένες μόνο για πιάνο και φλούγκελχορν.
Σε όλο το άλμπουμ εκείνο που βασικά κυριαρχεί είναι ο λυρισμός – και όχι έτσι γενικώς και αορίστως μια εξωστρεφής ή feelgood διάθεση. Το λέω, επειδή εδώ ακούγονται και κομμάτια περισσότερο «εσωτερικά», σαν το “Odjus fitchádu” (του Idan Raichel), με tracks σαν τα “Tributo” (Ramón Valle) και “Almendra” (Abelardo Valdés) να περικλείουν όλη τη μαγεία του παιξίματος του Valle πρωτίστως, και της Hontelé δευτερευόντως.

MIGUEL ZENÓN QUARTET live στο Village Vanguard

Για τον πορτορικανό άλτο σαξοφωνίστα Miguel Zenón γράφουμε σε σταθερή βάση στο blog. Και γράφουμε λόγια θερμά, καθότι όλοι οι δίσκοι του είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον, όπως λέμε. Άλμπουμ σαν τα “Golden City” (2024), “El Arte del Bolero, Vol. 2” (2023) (με τον πιανίστα Luis Perdomo), “Música de las Américas” (2022), “Sonero: The Music of Ismael Rivera” (2019) και όλα τα υπόλοιπα αποτελούν προτάσεις κλάσης, ενός μουσικού και συνθέτη, που πατάει γερά στο χθες της jazz και της latin-jazz παράδοσης, δίνοντας ασυναγώνιστη αξία στους ίδιους ήχους σήμερα.

Στο πιο νέο CD του, που αποκαλείται “Vanguardia Subterránea” [miel MUSIC, 2025], o Miguel Zenón καταγράφεται ζωντανός στο Village Vanguard της Νέας Υόρκης (rec. 20-21 Σεπτεμβρίου του 2024), έχοντας δίπλα του μουσικούς της ίδιας κλάσης μ’ εκείνον, σαν τους Luis Perdomo πιάνο, Hans Glawischnig μπάσο και Henry Cole ντραμς και βεβαίως μια σειρά συνθέσεων, έξι δικές του και δύο versions, οι οποίες δρουν καθηλωτικά – και για όσους είχαν βρεθεί εκείνες τις βραδιές στο Village Vanguard και για μας, που ακούμε το “Vanguardia Subterránea” από το CD-player.
Οι ακαταπόνητες salsa “El día de mi suerte” (1973) των Willie Colón / Héctor Pérez από τον κατάλογο της Fania και “Perdóname” (1990) του Jorge Luis Piloto (με τον Gilberto Santa Rosa στην πρώτη εκτέλεση) μπορεί να δίνουν το στίγμα, όμως την ίδια ώρα είναι και οι συνθέσεις του Zenón, που ακούγονται πυρετώδεις και ηφαιστειακές προσδίδοντας στο “Vanguardia Subterránea” έναν εκρηκτικό χαρακτήρα.
Βοηθάει και το live οπωσδήποτε, και βεβαίως η ενεργή συμμετοχή του κόσμου, όμως είναι και τα κομμάτια του Zenón σαν το “Vita” (με το φοβερό σόλο μπάσο του Glawischnig) ή σαν το “Dale la vuelta” (μ’ ένα ακόμη φλογερό σόλο από τον πιανίστα Perdomo), που οριοθετούν, όσο γίνεται, αυτό το σετ, το οποίο δεν χάνει ούτε για δευτερόλεπτα την επαφή του με το εκστατικό και ταυτόχρονα με το γήινο.
Ένα ακόμη σπουδαίο άλμπουμ σύγχρονης πυρετικής jazz, από έναν μουσικό (και την παρέα του), που δεν σταματά να μας εκπλήσσει.
Επαφή: www.miguelzenon.com

ROGER GLENN δεύτερος δίσκος μετά από 49 χρόνια – και τι δίσκος!

Είναι και αυτό ένα από τα απίστευτα handicap στην ιστορία της δισκογραφίας. Για τον φλαουτίστα και αλτίστα Roger Glenn λέμε, που έκανε το 1976 έναν πρώτο σπουδαίο δίσκο, το jazz-funk “Reachin’” στην Fantasy, που τώρα κοστίζει πάνω από 100 δολάρια στο discogs, και που 49 χρόνια αργότερα, το 2025, κάνει ένα δεύτερο προσωπικό CD, το “My Latin Heart”, στην γνωστή μας Patois Records.

Ο Glenn δεν είναι τυχαία περίπτωση. Είναι γιος του Tyree Glenn, που έπαιζε τρομπόνι και βιμπράφωνο δίπλα στους Cab Calloway, Duke Ellington και Louis Armstrong, μεγαλώνοντας στην Νέα Υόρκη, σ’ ένα απολύτως τζαζ περιβάλλον. Φυσική συνέπεια, λοιπόν, τα πάλκα να γίνουν σπίτι του και να βρεθεί να παίζει στην πορεία με πολύ μεγάλα ονόματα σαν εκείνα των Cal Tjader, Herbie Mann, Mary Lou Williams, Mongo Santamaria, Dizzy Gillespie, Donald Byrd κ.λπ.
Είχε όλα τα εχέγγυα, εννοούμε, ο Roger Glenn να επανέλθει, έστω και μετά από μισό αιώνα, μ’ ένα δικό του άλμπουμ και αυτό πράττει με το “My Latin Heart”, ένα αξιαγάπητο latin jazz CD, που περιλαμβάνει οκτώ δικές του συνθέσεις. Ποιοι ακούγονται, όμως, σ’ αυτή τη μαγική εγγραφή; Κρατείστε ονόματα:
Roger Glenn βιμπράφωνο, φλάουτο, άλτο σαξόφωνο, μαρίμπα, φωνή, David K. Mathews πιάνο, Ray Obiedo κιθάρα, David Belove μπάσο, Paul Van Wageningen ντραμς, Derek Rolando κόνγκας, John Santos φωνή, κρουστά σ’ ένα track και Michael Spiro φωνή, κρουστά σε δύο tracks.
Όπως προείπαμε όλα τα tracks είναι συνθέσεις του Glenn και αυτές είναι... μία και μία. Καταπληκτικά γενικώς και ειδικώς, κομμάτια φλογερά μα και πνευματικά ταυτοχρόνως, που έχουν τον τρόπο, την τέχνη, τη δύναμη να συναρπάζουν και να παρακινούν τον ακροατή – καθώς αυτός δεν γίνεται να μην «χτυπιέται» ακόμη και από την καρέκλα του. Η χορευτική διάσταση των συνθέσεων του Glenn είναι λοιπόν προφανής, αλλά προφανή (και ανεπανάληπτα) είναι ακόμη τα παιξίματα των μουσικών, οι ρυθμικές ακροβασίες, οι ταξιδιάρικες μελωδίες, η ζεστασιά και η ουσία της παραγωγής – κάθε μέτρο, κάθε στιγμή και κάθε δευτερόλεπτο, τέλος πάντων, τούτου του εκπληκτικού άλμπουμ, που μπαίνει άπαξ στο player, για να βγει από ’κει μετά από ώρες (ή μέρες).
Επαφή: www.rogerglennjazz.com

SALSA DE LA BAHIA το τρίτο μέρος της σειράς με latin-jazz από την Bay Area του San Francisco

Το τρίτο μέρος της σειράς “Salsa de la Bahia”, που επιγράφεται “Renegade Queens”, είναι γεγονός. Να υπενθυμίσω πως για τους δύο προηγούμενους «τόμους», τον “Salsa de la Bahia Vol.2, Hoy Y Ayer” [Patois, 2014] και “Salsa de la Bahia, A Collection of SF Bay Area Salsa and Latin Jazz, Vol.1” [Patois, 2013] έχουμε ήδη γράψει στο blog (πριν από έντεκα και δώδεκα χρόνια αντιστοίχως), οπότε, τώρα, με αυτόν τον τρίτο «τόμο», ένα επί της ουσίας 2CD με πλούσιο ένθετο [Patois Records, 2025], μοιάζει να ολοκληρώνεται μια πρώτη απόπειρα να περιγραφεί η σύγχρονη latin σκηνή της San Francisco Bay Area.

Όπως είναι γνωστό στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ (και όχι μόνο στην Ανατολική) ήδη από τη δεκαετία του ’50 αρχίζει να αναπτύσσεται μία πολύ σοβαρή latin και latin-jazz σκηνή. Κυρίως στην San Francisco Bay Area, που αποτέλεσε ορμητήριο για τον Cal Tjader, αλλά και για διαφόρους άλλους οργανοπαίκτες που στάθηκαν δίπλα στον διακεκριμένο βιμπραφωνίστα εκείνα τα παλαιά χρόνια (Bayardo Velarde, Armando Peraza, Mongo Santamaria, Willie Bobo κ.ά.). Να υπενθυμίσω, και εδώ, πως ένα από τα άλμπουμ-εμβλήματα της latin jazz στα fifties, το περίφημο “Mambo with Tjader” του Cal Tjader’s Modern Mambo Quintet, κυκλοφόρησε το 1954 στην Fantasy του San Francisco, και πως δίπλα στον Tjader είχαν συνταχθεί οι Edgard Rosales congas, Manuel Duran πιάνο, Carlos Duran μπάσο και Bayardo Velarde timbales.
Γεννημένος εκείνη περίπου την εποχή (1952) στην ίδια πόλη, ο παραγωγός, συνθέτης και τρομπονίστας Wayne Wallace μεγάλωσε, έζησε και ζει με την latin μουσική, επιχειρώντας να προβάλλει όχι μόνο το σύγχρονο πρόσωπό της αλλά και την ιστορία του ήχου που αγαπάει μέσα από ποικίλες κυκλοφορίες τής δικής του Patois Records. Έτσι, και ανάμεσα σε άλλα, ο Wallace (για άλμπουμ του οποίου θα βρείτε ουκ ολίγες reviews στο δισκορυχείον) θα συνεργαζόταν με την Rita Hargrave, μία φανατική salsera και «ψυχή» πίσω από το ντοκυμαντέρ “The Last Mambo” (2020), επιμελούμενος και το σχετικό soundtrack, ενώ σε παράλληλη κατεύθυνση με την ταινία, θα έρχονταν και τα CD της σειράς “Salsa de la Bahia”, που στόχο είχαν και έχουν να προβάλλουν το σημερινό (και λίγο παλαιότερο) latin δυναμικό της περιοχής.
Στον τρίτο «τόμο» οι Wallace και Hargrave επικεντρώνονται στο γυναικείο δυναμικό της Bay Area, γνωρίζοντάς μας σπουδαίες καλλιτέχνιδες (με τα συγκροτήματά τους) φημισμένες ή και νεότερες, δημιουργώντας μία ούλτρα αξιοπρόσεκτη συλλογή, από δέκα και εννέα tracks, μοιρασμένα σε δύο CD.
Καλλιτέχνιδες με καταγωγή από την Βενεζουέλα, την Κούβα, την Χιλή ή την Κολομβία, που ζουν βεβαίως στην ευρύτερη περιοχή του San Francisco, σαν τις Xiomara Torres, Jackie Rayn, Bobi Céspedes, Christelle Durandy, Kat Parra, Maria Marquez, Sandy Cressman, Carolyn Brandy, Avotcja κ.ά., καταγράφονται εδώ μαζί με τα σχήματα που τις συνοδεύουν, δημιουργώντας ένα πύρινο, ένα εκρηκτικό latin σετ, αποτελούμενο από παραδοσιακά, ιστορικά κομμάτια και βεβαίως από πρωτότυπα καινούρια, πυρπολώντας, όπως λέμε, τις αισθήσεις.
Κλισέ φράσεις, που ανταποκρίνονται πλήρως, όμως, στο υλικό αυτών των δύο CD, που με τόση δουλειά και προσοχή μάς παραδίδει η Patois.
Επαφή: www.walacomusic.com