ATSUKO CHIBA kraut από το Μόντρεαλ

Οι Atsuko Chiba προέρχονται από το Μόντρεαλ του Καναδά κι έχουν κυκλοφορήσει έως σήμερα τέσσερα άλμπουμ – το τέταρτο είναι αυτό, που ακούμε τώρα και που έχει ως τίτλο το όνομά τους [Mothland, 2026]. Παλαιότερα είχαμε γράψει εδώ στο blog για το τρίτο CD τους, το “Water, It Feels Like It’s Growing” (2023), τονίζοντας τις αναφορές τους... από επικούς Pink Floyd, μέχρι King Crimson και από τις μπάντες του αμερικανο-καναδέζικου progressive (Happy the Man, The Muffins, Miriodor κ.λπ.), μέχρι το krautrock.

Στο πιο νέο άλμπουμ των Atsuko Chiba κυριαρχούν τα kraut στοιχεία, που παραπέμπουν έντονα στους CAN των mid-70s, και τα οποία προσδίδουν στο άκουσμα πολύ πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Εννοώ πως εδώ δεν είναι τόσο εμφανής η περιπέτεια του προηγούμενου άλμπουμ, με τους Καναδούς (Anthony Piazza ντραμς, David Palumbo μπάσο, φωνή, Eric Schafhauser κιθάρες, σύνθια, Karim Lakhdar φωνή, κιθάρες, σύνθια, Kevin McDonald κιθάρες, σύνθια) να ακολουθούν περισσότερο προβλέψιμες διαδρομές – δίχως τούτο να σημαίνει πως, σαν σχήμα, και σαν άκουσμα, απεμπολούν το ενδιαφέρον μας. Πόσο μάλλον, όταν κομμάτια σαν τα “Tar sands”, “Torn” και “Locked and array”, στη δεύτερη μεριά του άλμπουμ τους, έχουν τον τρόπο να ανατρέπουν το αναμενόμενο, δείχνοντας χαρακτήρα – βασικά με τους ψυχεδελικότροπους μινιμαλισμούς και με τις acoustic / loner folk παρεμβάσεις.
Επαφή: www.mothland.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 672

27/9/2025
Το μεγάλο γερμανικό συγκρότημα του ροκ Agitation Free είχε εμφανισθεί στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1972 (λίγο πριν από την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ του). 

Για όλα τα παραλειπόμενα εκείνου του ταξιδιού τους στη χώρα μας (με συνεντεύξεις εποχής, "εμφάνιση" σε τηλεοπτική εκπομπή, δικές τους γνώμες για τα ελληνικά συγκροτήματα και τους τραγουδοποιούς μας, όπως Σαββόπουλο, Μπουρμπούλια, Εξαδάκτυλο κτλ.) θα διαβάσεις αναλυτικά στο νέο βιβλίο μου, που τώρα κυκλοφορεί.

26/9/2025
Iron Maiden, αντί για πανηγυρτζήδες για τα πανηγύρια, Θώδη και ξεπλυμένους ικαριώτικους. Πάντα έχουμε τις καλύτερες λύσεις... [μπεκούνια πιάστε το μαντήλι]
https://www.youtube.com/watch?v=CyWSZIp6wqk

26/9/2025
Παρατηρώ στο metabook πως 26 αναγνώστες ζητάνε το νέο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.
Το νούμερο «26» είναι μάλλον μεγάλο για ένα καινούριο βιβλίο, αυτού του τύπου, που κυκλοφορεί μόλις δυόμισι μήνες. Από την μια, το «26», δείχνει ότι υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για την έκδοση, αλλά από την άλλη μπαίνει και το εξής ερώτημα: γιατί δεν πάνε αυτοί οι 26 να αγοράσουν το βιβλίο από τα βιβλιοπωλεία (αφού στο metabook δεν προσφέρεται κάποιο αντίτυπο); Προφανώς, γιατί περιμένουν να «ανεβεί» κάποια κόπια σε τιμή πιο φτηνή από τα 22,5 ευρώ, που είναι αυτή τη στιγμή η τιμή του βιβλίου.
Έχουν φθάσει στα αυτιά μου κάποια λόγια πως το βιβλίο είναι ακριβό. Καταλαβαίνω τα οικονομικά ζόρια που τραβάει ο κόσμος, αλλά αυτό δεν ισχύει. Δηλαδή με τίποτα δεν ισχύει. Απεναντίας θα έλεγα πως το βιβλίο είναι φθηνό.
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο», που είναι πλέον εξαντλημένο στη πηγή (τα τελευταία αντίτυπα είναι αυτά που έχουν τα βιβλιοπωλεία) και που κόστιζε στο ξεκίνημά του γύρω στα 17-18 ευρώ ήταν περίπου 77.000 λέξεις απλωμένες σε 365 σελίδες κανονικού μεγέθους.
Το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική...» είναι σχεδόν τριπλάσιου όγκου. Καθώς έχει κάπου 215.000 λέξεις αναπτυγμένες σε 488 σελίδες μεγάλου σχήματος! Δηλαδή λέμε για ένα βιβλίο σχεδόν 3πλάσιο από το «Ραντεβού», που πουλιέται μόλις 5 ευρώ ακριβότερα.
Εννοώ πως κατεβλήθη μεγάλη προσπάθεια, και σε συνεννόηση πάντα με το Όγδοο, ώστε το βιβλίο να «κρατηθεί» όσο το δυνατόν πιο χαμηλά στην τιμή, για να μπορέσει να είναι προσβάσιμο σε όλα τα βαλάντια. Το να πουλιόταν, ας πούμε, 27 ευρώ θα ήταν και αυτό απολύτως θεμιτό.
Θέλω να πω, σε όλους τους φίλους και τις φίλες, πως το βιβλίο είναι φθηνό και πως αξίζει τα λεφτά του με χίλια. Προτείνω δε σε όλους τους επίδοξους αγοραστές να πάνε σ’ ένα βιβλιοπωλείο για να το δουν και να το ξεφυλλίσουν (να δουν, δηλαδή, για τι ακριβώς «νταμάρι» συζητάμε), ώστε να αντιληφθούν αμέσως όσα λέω.

25/9/2025
Ο Δημήτρης Παναγιωτάτος είναι ένας από τους έλληνες σκηνοθέτες, που εκτιμώ. Όχι μόνο για το κινηματογραφικό έργο του, αλλά και για το συγγραφικό.
Βασικά, ο Παναγιωτάτος είναι ο άνθρωπος που άνοιξε τα μάτια σε πολλούς, ώστε να δουν διαφορετικά τα «κατώτερα» κινηματογραφικά είδη (αστυνομική ταινία, ταινίες θρίλερ, τρόμου, επιστημονικής φαντασίας κ.λπ.).
Πολύ νέος, 20χρονος, στο τέλος του 1969, δίνει μια διάλεξη (συνδιοργάνωση του περιοδικού «Λωτός» και του Πειραματικού Θεάτρου της Μαριέττας Ριάλδη) με θέμα «Το αστυνομικό μυθιστόρημα». Το 1971 τυπώνει 2 τεύχη του περιοδικού «Φάσμα / Το φανταστικό στην Τέχνη», στο οποίο διάβαζες για Πόε, Ζωρζ Φρανζύ, Άρθουρ Κλαρκ, Μάριο Μπάβα κ.λπ., το 1973 βγάζει στον «Κούρο» του Χρηστάκη το τεύχος «Η Φρίκη στο Cimena», το 1976 κυκλοφορεί από την Πλειάδα το βιβλίο του «Για μια Επαναστατική Παρα-Τέχνη», που αποτελεί βασικά μία συζήτησή του με τον Άδωνι Κύρου για τα κόμικς, τα πόστερ, το ροκ, τις ταινίες πορνό, την επιστημονική φαντασία κ.λπ. (τις ελάσσονες τέχνες δηλαδή), το 1979 τυπώνει το «Φανταστικό Κινηματογράφο» [Δέκα], εκεί όπου υπήρχε ειδικό κεφάλαιο για την επιστημονική φαντασία (με τη θεματική της εξέλιξη, το ιστορικό της διάγραμμα κ.λπ.) και άλλα τινά στην πορεία. Θέλω να πω πως είναι και οι ταινίες του, τα υπόλοιπα βιβλία του, η αρθρογραφία του, το διδακτικό έργο του και ό,τι άλλο. Έχω γράψει και στο παρελθόν διάφορες φορές για τον Παναγιωτάτο (και στο «δισκορυχείον», και στο «LiFO») και χαίρομαι γιατί το κάνω ξανά.
Να πω επίσης πως ο Δημήτρης Παναγιωτάτος είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που έγραψαν για το βιβλίο μου «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024], στην «Εφημερίδα των Συντακτών», και μάλιστα από δική του πρωτοβουλία, χωρίς καμία προσυνεννόηση μαζί μου –κάτι σπάνιο στις μέρες μας, που για μένα φανερώνει πολλά–, ενώ με τιμά και με την διαδικτυακή φιλία του.

Έχουμε βρεθεί και από κοντά με τον αγαπητό Δημήτρη, ενώ χάρηκα και για την επαναπροβολή της ωραίας, φιλοσοφικής βασικά, ταινίας του «Εραστές στη Μηχανή του Χρόνου», από το 1990, την οποία απολαύσαμε τις προάλλες στο Ελληνίς.

25/9/2025
Το ροκ, στην κλασική εποχή του (γιατί αυτή μ’ ενδιαφέρει), δεν ήταν μόνο δίσκοι και συναυλίες. Υπήρχε, εννοώ, μία διάχυση του ροκ σχεδόν σε κάθε χώρο του επιστητού, στην κοινωνία και την Τέχνη – με πολλούς ποιητές κατ’ αρχάς, και στο εξωτερικό μα και στην Ελλάδα, να εμπλέκονται μαζί του μέσα από διάφορες καταστάσεις. Το επισημαίνω, γιατί αν θες να γνωρίσεις, σήμερα, το ροκ, είτε είσαι στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό, είναι σίγουρο πως δεν αρκούν οι δίσκοι.

Στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, γράφω πολλά και διάφορα επί του θέματος. Για παράδειγμα... πότε μεταφράστηκε, για πρώτη φορά, ένα ποίημα του Allen Ginsberg στην Ελλάδα; Ποια η μεταφραστική σχέση της Τζένης Μαστοράκη με την ποίηση του Ginsberg (πριν ακόμη και από το γνωστό βιβλίο της με ποιήματά του, που θα κυκλοφορούσε από τον Μπουκουμάνη τον Ιούνιο του ’74); Γιατί ο Τάσος Φαληρέας ασκεί (άδικη) κριτική στην Μαστοράκη, για όσα (σωστά) γράφει εκείνη στον πρόλογο του βιβλίου με τα ποιήματα του Ginsberg, «αφιερώνοντάς» της μάλιστα κι ένα δικό του ποίημα;
Όλα αυτά δεν είναι έξω από το πλαίσιο του ροκ – και για όλα θα διαβάσεις στο βιβλίο.

24/9/2025
Σαν αύριο

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 646

18/6/2025
>>Έκτακτη σύσκεψη στο υπουργείο Άμυνας: Σχέδια για προστασία της Ελλάδας από βαλλιστικούς πυραύλους<<
>>Μητσοτάκης: Η Ελλάδα έτοιμη να συμμετάσχει στο κλαμπ χωρών με πυρηνική ενέργεια<<
[έλεος ρε μπαγαπόντηδες, πόνεσε η κοιλιά μας από τα γέλια]

18/6/2025
Επί Σάχη...

18/6/2025
Πρέπει να έπαθε εγκεφαλικό τις τελευταίες ώρες, δεν εξηγείται αλλιώς...

17/6/2025
Ένα progressive συγκρότημα, που κατά λάθος έπεσε στην εποχή του πανκ...
https://www.youtube.com/watch?v=WYkqLm9cM3Y

17/6/2025
Πάλι καλά που δεν αποκαλούσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση και συμμοριτοπόλεμο...

17/6/2025
Υπάρχουν και οι ιέρακες που πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα πάρει τελικά τον Νόμπελ Ειρήνης αν δράσει αποφασιστικά και φανερά κατά του Ιράν (και η αλήθεια είναι πως το έχουμε ξαναδεί, στο παρελθόν, το έργο αυτό). Όμως, σ’ αυτή την περίπτωση το America First και το MAGA θα πάνε κατευθείαν στα σκουπίδια, αποτελώντας το μεγαλύτερο ξεφτιλίκι του. Πιστεύω, πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια, γιατί τον τραβολογάνε πότε οι μεν (τα γεράκια) και πότε οι δε (οι νεο-πατριώτες) για το τι, τελικά, θα πρέπει να αποφασίσει...

17/6/2025
Αυτά που λέει ο Σαββόπουλος εδώ πέρα, και που εγώ τα κρίνω ως «καταπληκτικά», απαντούν και σε σχέση με το Ιράν, και με το γιατί ενώ θέλουν οι ξεφλουδισμένοι δυτικοί να το διαστρέψουν και να το κάνουν σαν τα δολοφονικά μούτρα τους, εκείνοι (οι Ιρανοί και οι Ιρανές) επιμένουν να κοιτάνε από την άλλη μεριά. Ο Σαββόπουλος λέει τα ίδια ουσιαστικά (παρότι αναφέρεται στην Ελλάδα) μ’ εκείνα που έλεγε ο Bommi Baumann για την Περσία του Σάχη, σ’ ένα πιο προηγούμενο ποστ.

16/6/2025
Η χειρότερη και η πιο πολεμοχαρής Ευρώπη των τελευταίων δεκαετιών παραμένει παντελώς απούσα από οποιαδήποτε θετική συνεισφορά, προκειμένου να πάμε σε μια κάποια εξομάλυνση. Μακρόν, Μελόνι, Μερτς, Στάρμερ κ.λπ. –άσε τον δικό μας–, σαν τη γλίτσα στο βαρέλι.

16/6/2025
Παλιά οι άνθρωποι το μυαλό τους το είχαν μέσα στο κεφάλι τους και όταν διάβαζες κάτι δικό τους ήξερες πως σε μεγάλο ποσοστό αυτό ήταν αλήθεια. Ο Χιώτης ας πούμε, όταν είχε γυρίσει από την Αμερική, την άνοιξη του ’68, είχε δώσει συνεντεύξεις σε ελληνικά περιοδικά και αν υπήρχε έστω και ένα εκατοστό αλήθειας στο ότι είχε γνωριστεί με τον Χέντριξ, στην Αμερική, θα το έλεγε ο ίδιος από μόνος του – όταν ο Χέντριξ ήταν πλέον θεός.

Όταν ο μπαρμπαΤάσος Χαλκιάς έλεγε αυτά που έλεγε περί Benny Goodman στο βιβλίο της Απόπειρας, στο μέσο του ’80, είναι 100% πιστευτός. Γιατί τότε ακόμη οι άνθρωποι δεν φαντασιώνονταν. Ήταν προσγειωμένοι και δεν είχαν πάρει τα μυαλά τους αέρα, με τη βοήθεια και των διαφόρων ανίδεων καλοθελητών, οι οποίοι (καλοθελητές) για το μόνο που ενδιαφέρονται, διαχρονικά, είναι να προξενούν ντόρο, να πουλάνε φύλλα, να υφαρπάζουν κλικ κ.λπ. Πολλές ιστορίες υπαγορεύτηκαν από καλοθελητές δολίως μετά το 1990, και πολλά «στραβά μάτια» γίνανε, μετά από την πτώση του «υπαρκτού», όταν όλα μετατράπηκαν σε εμπόρευμα, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να μην ξέρεις τι να πιστέψεις και σε τι να δώσεις βάση.
Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που δεν κάνω συνεντεύξεις με παλιούς – γιατί δεν θέλω, βασικά, να γίνω φορέας «τεράτων» και αναπόδεικτων ιστοριών (δεν λέω ψεύτικων σώνει και καλά, λέω αναπόδεικτων). 

Κατά τα λοιπά φοβερό το αμερικάνικο πουκάμισο του Πετρολούκα (ήταν και 20 χρόνια νεότερος από τον μπαρμπαΤάσο) και μια χαρά μουσικός ήταν ο άνθρωπος...

16/6/2025
Ενώ δεν ξέρουν πώς γράφεται ο Benny και ο Louis (είναι παντελώς άσχετοι δηλαδή), θέλουν να γράψουν και... ξεχωριστή ιστορία, για το αν υποκλίθηκαν κιόλας...

15/6/2025
Την τελευταία 15ετία, χοντρικά, έχω γράψει 17 κείμενα σχετικά με τον ή για τον Μάνο Χατζιδάκι. Τα 16 έχουν δημοσιευθεί είτε στο δισκορυχείον είτε στο LiFO. gr, ενώ ένα (το έχω γράψει ήδη) θα δημοσιευθεί τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο, γιατί τότε πρέπει.
Υπάρχει ένα ακόμη κείμενο, που με απασχολεί τα τελευταία χρόνια, σχετικό πάντα με τον Χατζιδάκι, έχω συγκεντρώσει κάποια στοιχεία, αλλά δεν το έχω ξεκινήσει ακόμη – είναι πολύ μπελαλίδικο και δύσκολο, θέλει δουλειά πολλή, και φυσικά είναι πρωτότυπο (εννοώ πως δεν έχει ξαναγράψει κανείς γι’ αυτό το θέμα). Ελπίζω, κάποια στιγμή, να βρω το κουράγιο να το προχωρήσω...
Νομίζω πως με αυτά τα 18 κείμενα, όταν θα γίνουν 18, θα έχω ολοκληρώσει την γραπτή ενασχόλησή μου με τον κορυφαίο συνθέτη-τραγουδοποιό. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να με απασχολεί (σε σχέση μ' αυτόν) θέλω να πω, ούτε πιστεύω πως θα βρεθεί στο μέλλον...
Να υπενθυμίσω τα δύο τελευταία, πρωτότυπα κείμενα που έχω γράψει για τον Χατζιδάκι...
«Κατοχή» και «Η Τελευταία Άνοιξη»: Δύο σίριαλ του 1973 με μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι
https://www.lifo.gr/culture/cinema/katohi-kai-i-teleytaia-anoixi-dyo-sirial-toy-1973-me-moysikes-toy-manoy-hatzidaki
Μάνος Χατζιδάκις / Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας: Επιστροφή στις Μυκήνες
https://www.lifo.gr/culture/theatro/manos-hatzidakis-eyaggelos-aberof-tositsas-epistrofi-stis-mykines

14/6/2025
Carol Grimes And Delivery - Is It Really The Same
https://www.youtube.com/watch?v=QJOQyNduic4

14/6/2025
 «Από τη Βαγδάτη πήγαμε στην Τεχεράνη. Στην εξουσία ήταν ακόμα αυτός ο εγκληματίας ο Σάχης. Ήταν σα να έρχεσαι στη Γερμανία.(…) Υπήρχαν ακριβώς οι ίδιες αφίσες με φωτογραφίες καταζητούμενων, όπως και στη Γερμανία, αλλά με κόκκινο πλαίσιο. Ήταν αυτοί που καταζητούσε ο Σάχης: Μουτζαχεντίν και μερικοί Σιίτες. Μετά, ήταν τα σπίτια με τις κεραίες τηλεοράσεων. Νωρίς το πρωί δεν υπήρχαν άνθρωποι στους δρόμους. Φαινόταν σαν ένα προάστιο γερμανικής πόλης. Όλα τα σπίτια νεόκτιστα, με τις Μερσεντές μπροστά στην πόρτα. Ήταν ανυπόφορο. Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στους δρόμους κοιτάζοντας πάντα κάτω. Κανένας δεν ύψωνε το κεφάλι, εκτός από τους Μουλάδες. Πάνω στις στέγες στέκονταν στρατιώτες με αυτόματα, για να ελέγχουν την περιοχή· βλέπετε είχε γίνει μία σειρά από ένοπλα χτυπήματα. Όπως στη Γερμανία. Η γενική διάθεση στην Τεχεράνη ήταν τελείως καταθλιπτική, αντίθετα με την κίνηση στους δρόμους που ήταν επιθετική. Νομίζω πως ήταν η χειρότερη κυκλοφορία του κόσμου. Μεθάνε και μετά ορμάνε εμπρός. Στην Τεχεράνη αισθάνεται κανείς αυτή την διαφωνία που υπάρχει όταν συναντιούνται δύο κόσμοι: Ανατολή και Δύση. Επιβάλανε τον Δυτικό τρόπο ζωής, ακόμα και με την χρήση των όπλων. Αλλά ο κόσμος δεν τον καταλαβαίνει αυτό τον τρόπο, δεν τα βγάζει πέρα μαζί του. Πρέπει να διαλέξουν την Μερσεντές ή το Τζαμί. Και διαλέγουν το Τζαμί. Αυτή η σύγκρουση τους εξουθενώνει. Αργότερα πήγαινα συχνά στην Τεχεράνη, και κάθε φορά ο πολιτισμός είχε προχωρήσει κι ένα βήμα. Όλα τα δυτικά σκατά ήταν εκεί. Μπορούσες, στο δρόμο, ν’ αγοράσεις την Bild Zeitung της ημέρας. Ακριβώς όπως στη Γερμανία. Οι δρόμοι είχαν μία σχεδόν ευρωπαϊκή εικόνα. Επίσης, οι άνθρωποι φοράγανε ευρωπαϊκά ρούχα. Όλοι οι άντρες και οι περισσότερες γυναίκες· και προ πάντων στις πόλεις. Υπό το καθεστώς του Σάχη, οι γυναίκες γυρνάγανε με μίνι φούστες, μαλλιά βαμμένα ξανθά και κραγιόν. Παντού υπήρχαν μπουτίκ με τζην, και κτιζόντουσαν κολοσσοί από μπετόν, εμπορικά κέντρα με μπουτίκ και καφετέριες. Μέσα στο κέντρο της Ασίας βρίσκεις μια γωνιά της Ku’damn (σ.σ. εμπορικός δρόμος του Δυτικού Βερολίνου). Τελείως παράλογο· έξω από κάθε πραγματικότητα».

Μπόμι Μπάουμαν «Οδοιπορικό» [Αμηχανία, Μάης 1989]

14/6/2025
«Διαμαρτύρονται οι ευαίσθητοι ιμπεριαλιστές γιατί δήθεν η Ιρανική Επανάσταση καταπιέζει τις γυναίκες αναγκάζοντάς τες να φορούν τσαντόρ. Τους προειδοποιούμε, ότι η μόδα της περιφέρειας τους επιφυλάσσει πολλές ακόμη εκπλήξεις: παλαιστινιακά καφτάνια, ελληνικά τσαρούχια, λατινοαμερικάνικα πόντσος.»

[Αντώνης Τρίτσης, Γενικός Γραμματέας της Οργάνωσης για την Αφροασιατική Αλληλεγγύη - λίγο μετά από την επανάσταση των μουλάδων]

14/6/2025
Πολλοί θέλουν να μεσολαβήσουν (ρώσοι, γάλλοι, πορτογάλοι...) για να τα βρούνε πέρσες με εβραίους, προκειμένου να μην πληγεί ο ελληνικός τουρισμός και αυτό το καλοκαίρι, παρότι η νατοϊκή αριστερά θα έπρεπε να είναι ένα βήμα πιο μπροστά...

14/6/2025

Colosseum - I can't live without you
https://www.youtube.com/watch?v=nCw7HLUiwo0

13/6/2025
Τίποτα δεν πρόκειται να γίνει στη Μέση Ανατολή, αν δεν εμπλακούν οι πολύ μεγάλοι παίκτες, όπως οι Κινέζοι ας πούμε – των οποίων δεν είναι στην κουλτούρα τους να πολεμάνε μακριά από τα σύνορά τους. Με τη Ρωσία αποδυναμωμένη και απασχολημένη σ’ έναν δικό της παρατεταμένο πόλεμο, ΗΠΑ και Ισραήλ παίζουν χωρίς αντίπαλο στη Μέση Ανατολή. Κάνουν ό,τι θέλουν και θα τα κάνουν όλα «χωράφι» σε Παλαιστίνη, Υεμένη, Ιράν ή όπου αλλού γουστάρουν. Οι μικρομεσαίες δυνάμεις τύπου ΕΕ, Τουρκία κ.λπ. δεν πρόκειται να εμποδίσουν απολύτως τίποτα, γιατί είναι φανερά ή κρυφά προσκυνημένες.

13/6/2025
Πρώτα εξοπλίσανε τους φίλους τους σαν αστακούς. Μετά τα βρήκανε με τα φασιστικά καθεστώτα των σεΐχηδων-πετρελαιάδων. Μετά διαλύσανε όποια χώρα λειτουργούσε στην περιοχή (από Ιράκ και Συρία μέχρι Λιβύη). Όπου χρειαζόταν να στηρίξουν δικές τους χούντες (Αίγυπτος), με τις παριλάλητες «ανοίξεις» το έκαναν. Στο τέλος έβαλαν και τους Ρώσους να σκοτώνονται με τους Ουκρανούς, για να μην τους έχουν στα πόδια τους, ενώ και με τους γείτονες έχουν οικοδομήσει από παλιά, μέσα στο πλαίσιο του Νάτο, σχέσεις αγά προς γιουσουφάκι. Και κάπως έτσι βρέθηκε τώρα ο άβουλος, απαξιωμένος και καρπαζοεισπράκτορας «πρόεδρος» και οι φίλοι τους έχουν ξεσαλώσει. [Αυτά σε χοντρές γραμμές]

12/6/2025
Έχει και κλιπ...

https://www.youtube.com/watch?v=AfF9xubECvo

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 583

26/6/2024
Αυτό το θρυλικό τζαζ-προγκρέσιβ φεστιβάλ, στη Νανσύ της Γαλλίας, τον Οκτώβριο του ’75, το αναφέρω εμμέσως πλην σαφώς και στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

Στη σκηνή του θα βρισκόταν ένας Έλληνας να παίζει ντραμς, ο Χρήστος Στασινόπουλος (από Ρουθ, Axis κ.λπ.) ως μέλος της Utopic Sporadic Orchestra (υπό τον Janik Top, μπασίστα των Magma) (βλ. στη σελίδα 145), ενώ ένας άλλος Έλληνας θα βρισκόταν από κάτω, ανάμεσα στον κόσμο, και θα έγραφε ανταπόκριση (σ’ αυτό το τελευταίο, όμως, θα αναφερθώ άλλη φορά).

26/6/2024
Η κατάρα των μητσοτακικών καλοκαιριών δεν είναι η ζέστη και ο αέρας, αλλά το ότι τα φρούτα, ακόμη και στις λαϊκές, είναι απλησίαστα. Θα πρέπει να έρθει 15αύγουστος για να φάμε καρπούζι, κεράσι και πεπόνι σε τιμές, που να μην υποτιμούν τη νοημοσύνη και την τσέπη μας.

26/6/2024
Είχε κλείσει προ πολλού...

25/6/2024
ΒΑΙΝΟΜΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΓΕΝΙΚΗΝ ΜΑΣΤΟΥΡΟΠΟΙΗΣΙΝ...
O Καραγάτσης δεν ήταν μόνο συγγραφέας ήταν και δημοσιογράφος. Και πολλά δημοσιογραφικά κείμενά του έχουν μεγάλη αξία σήμερα, γιατί είναι ρεπορταζιακά και περιγράφουν παλιές, και γιατί όχι μυθικές καταστάσεις.
Μετά τον πόλεμο γίνεται χαμός με το ρεμπέτικο, που μετασχηματίζεται σταδιακά σε «λαϊκό τραγούδι». Οι Τζιτζιφιές ήταν ο τόπος, που συνέβαιναν όλα. Εκεί όπου εύρισκαν χώρο για να δράσουν όλοι οι προπολεμικοί ρεμπέτες (Μάρκος, Παπαϊωάννου...), καθώς και όσοι θα εμφανίζονταν μέσα στα χρόνια του πολέμου (Μητσάκης κ.λπ.). Ο Καραγάτσης έχει μυριστεί τι παίζει και πηγαίνει στις Τζιτζιφιές, αυτός, ένας αστός, να περιγράψει εκείνο που βλέπει.
Και δεν του πάει καθόλου το ρεμπέτικο... ούτε στο μάτι ούτε στο αυτί. Είναι είρωνας, βιτριολικός, αλλά γράφει και με μια φοβερή οξυδέρκεια, που κανονικά θα έπρεπε να τη ζηλεύουν διάφοροι σημερινοί λαπάδες των πληκτρολογίων.
[«Βραδυνή», 1946, ένα απόσπασμα]

[από το βιβλίο σε επιμέλεια Κώστα Βλησίδη "Σπάνια κείμενα για το ρεμπέτικο (1929-1959)" Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2006]

25/6/2024
Και αυτό, και άλλα ντοκουμέντα από τη μεγάλη, δηλαδή την πιο μεγάλη εποχή του ελληνικού ροκ, θα τα βρεις στη νέα έκδοση του "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

24/6/2024
>>Πάντως κινηματογράφο δεν έβλεπα. Δεν με ενδιαφέρει. Έχω να πάω κινηματογράφο τριάντα ή σαράντα χρόνια (σ.σ. σωστός!). Η μουσική ολοκληρωνόταν μέσα σε δέκα μέρες. Και με τι συνθήκες! Μας φωνάζανε τελευταία στιγμή και βλέπαμε τις εικόνες στη μουβιόλα. «Σε δέκα μέρες πρεμιέρα στον τάδε κινηματογράφο». Υπάρχουν περιπτώσεις που έφτιαξα μία μουσική για δύο ταινίες και ο σκηνοθέτης την χρησιμοποίησε σε άλλες τρεις ή τέσσερις. Μου έλεγε «φτιάξε τίτλους», ή οτιδήποτε άλλο, και μετά τα χρησιμοποιούσε, χωρίς να με φωνάξει για να δούμε τι θα βάλουμε και που… Όμως με όλα αυτά αποκτούσα εμπειρία και ταχύτητα. Όταν εξελίχθηκα και έφτασα σ’ ένα σημείο, σταμάτησαν να με ζητάνε. Είχαν ανακαλύψει κάτι κυρίες που με το ένα δάχτυλο στα άσπρα πλήκτρα γράφανε κάτι βαλσάκια και υποτίθεται γράφανε σε στυλ Νίνο Ρότα, άλλο βέβαια που ο Νίνο Ρότα έχει γράψει και κοντσέρτα… Αυτή είναι η γνωστή ελληνική κατάντια<<
[Ο τεράστιος και αγνοημένος συνθέτης και δάσκαλος της μουσικής Κώστας Κλάββας. Τώρα σε ποιες «κυρίες» αναφέρεται είναι... τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια]

24/6/2024
Αν υπάρχει ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει τα περισσότερα αρνητικά ποστ εδώ μέσα αυτό είναι οι Kraftwerk. Και χοντρικά συμφωνώ μ’ αυτά που γράφονταν, ήδη από τα mid-70s, από τον Αργύρη... Εδώ έχουμε κάνσελ φυσικά, αλλά σε πρώτο χρόνο, που έχει και την πιο μεγάλη αξία...

[Δεν θυμάμαι αν έχω συναντήσει σε πιο παλιό ελληνικό κείμενο τη λέξη krautrock]
[γράφτηκαν παρά ένα πεντήκοντα σχόλια - δεν νομίζω να υπάρχει λόγος για περισσότερα - τα κλείνω]

23/6/2024
Από τους καλύτερους φολκ-ροκ τραγουδοποιούς μας διαχρονικά. Όποιος δεν τον ξέρει να ψάξει να δει τι έχει ηχογραφήσει τα τελευταία 30 χρόνια...
[προσεχώς και για το πιο νέο άλμπουμ του]
https://www.youtube.com/watch?v=gh1oHFCF6Mo

23/6/2024
Έχω γράψει δύο φορές για παλιά φονικά – τη μία για τους Κοεμτζήδες, ένα κείμενο που είχε διαβαστεί από δεκάδες χιλιάδες, να μην πω εκατοντάδες και το άλλο με αφορμή την ταινία «Έγκλημα στο Καβούρι», όταν αναφέρθηκα στο φόνο της Ανν Ντόροθυ Τσάπμαν κ.λπ. Και τις δύο φορές η Τέχνη καθοδηγούσε τα κείμενά μου, το τραγούδι του Σαββόπουλου, η ποίηση της Γώγου, η ταινία του Καραγιάννη – δεν ένοιωθα, ούτε θα νοιώσω ποτέ καμία έλξη για το έγκλημα ως έγκλημα.
Δεν μου αρέσει να ασχολούμαι με μαυρίλες. Είναι που είναι μαύρη η ζωή μας, με λίγες φωτεινές εκλάμψεις, είναι που διαβάζουμε όλα αυτά που διαβάζουμε κάθε μέρα... θέλω να γράφω μόνο για πράγματα, που ν’ αφήνουν θετικά vibes στον κόσμο.
Φαίνεται λοιπόν πως δεν μας φτάνουν όλα αυτά τα φρικώδη, που γίνονται συνεχώς πρωτοσέλιδα, έχουμε κι αυτή την αμερικανόφερτη ανοησία να γίνονται θέματα ξεχασμένα φονικά, ακόμη και 100 ετών παλιά!
Δεν μπορώ να καταλάβω τι ζόρια τραβάνε οι άνθρωποι, και τι βρίσκουν στο να γράφουν και να διαβάζουν για εγκληματικά γεγονότα, καταγραμμένα ψυχρά και βασικά αδιάσταλτα από τη θεραπευτική ματιά της Τέχνης.

Φτάνει πια με το κακό ρε. Αν σας αρέσει να ανασκαλεύετε το παρελθόν υπάρχουν χιλιάδες πράγματα, που μπορείτε να προβάλλετε και τα οποία να αφήνουν θετικό πρόσημο στο σήμερα (δείτε το προηγούμενο ποστ μου). Που να κάνουν τον κόσμο να ευφρανθεί λιγάκι. Μην μετατρέπετε τη ζωή μας, συνεχώς, σε προθάλαμο της Κόλασης.

21/6/2024
Τον Τουρνά τον ανακάλυψα πριν από το μέσο του ’70 από τα κορίτσια της γειτονιάς μου. Καθότι ήμουν «περιοδικάκιας» από γεννησιμιού μου ξεφύλλιζα οτιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή μου, και φυσικά Μανίνες και Κατερίνες, που τον είχαν πολλές φορές στα εξώφυλλά τους.
Θυμάμαι ολοκάθαρα την εποχή των «Αστρόνειρων» (1973) με κάποιο απ’ αυτά τα περιοδικά να δημοσιεύει κάτι απίστευτες έγχρωμες φωτογραφίες του – με τον Τουρνά να φοράει ψηλές ασημένιες μπότες, μακιγιαρισμένος με γκλίτερ και τέτοια.
Φυσικά, τον άκουγα και από το ραδιόφωνο εκείνη την εποχή – και με τραγούδια σαν το «Ο πιο καλός τραγουδιστής» ανατριχιάζω ακόμη και σήμερα.
Τον έχω δει και live φυσικά τον Τουρνά, και τελευταία φορά πριν από 2-3 χρόνια, ενώ έχω γράψει πολλές φορές κείμενα για τους καλύτερους δίσκους του (τους οποίους, βασικά, τους θάβανε στην εποχή τους). Αν δεν έχετε διαβάσει κριτικές για το θαυμάσιο «Κυρίες & Κύριοι», ας πούμε, τότε δεν ξέρετε τίποτα επί του θέματος.

Ο Τουρνάς με απασχολεί, εννοείται, και στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] από την εποχή των Teenagers και των Poll, και βεβαίως των προσωπικών δίσκων του, έως και το 1977... Μπαίνει κάπως κι ένα τέτοιο όριο...

21/6/2024
Για Μαργαρίτη δεν τρελαίνομαι πια, αλλά για Ρεπάνη πεθαίνω κάθε ξημέρωμα. Τι τραγούδια είχε γράψει ο άνθρωπος!
https://www.youtube.com/watch?v=wmKD7dtHr1s

21/6/2024
Ποιος ήταν ο Άγγλος Johnny Carr; Ποιοι ήταν οι Zoo; Τι δουλειά έχει ένα ξένο συγκρότημα σ’ ένα βιβλίο για το ελληνικό ροκ;

Και για τους Zoo θα διαβάσεις στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], στη σελίδα 269...

20/6/2024
Για όλες τις παλιοσειρές του krautrock. Για όσους και όσες αγόραζαν Jazz & Τζαζ στη δεκαετία του '90 και διάβαζαν τα κείμενα που έγραφα, εκεί, για το kraut.

Και όποιοι-ες βρουν τους δίσκους που κρύβονται στο εξώφυλλο αυτού του ιστορικού mail-order, από τη Νορβηγία, έχουν και τους έξτρα χαιρετισμούς μου...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 563

14/2/2024
Όταν έγραφε εκείνο το πανέμορφο... «Πώς αγαπώ τις μηχανές μου / όλα ρολόι τώρα πάνε / δεν έχω φίλους, τι τους θέλω; / οι μηχανές πιο ωραία μιλάνε»... για το ντουέτο Λήδα-Σπύρος, ο Ανδρέας Αγγελάκης (από τα ιδρυτικά μέλη του ΑΚΟΕ λίγα χρόνια αργότερα) τύπωνε την ίδια ώρα και βιβλία με ποίηση, και σ’ ένα απ’ αυτά που λεγόταν «Το Πέος» (1973), και που θα ξανακυκλοφορούσε αμέσως μετά ως «Το Πύον» (για προφανείς λόγους), υπήρχε κι αυτό το τελείως απογυμνωμένο και βίαιο ποίημα.
Όλη η συλλογή, δηλαδή, έτσι ήταν...

14/2/2024

Κι επειδή έγραψα σε προηγούμενο ποστ για την «ελεύθερη ραδιοφωνία» θυμήθηκα τον Μιλτιάδη Έβερτ, έναν πολιτικό που τον έχουν ξεχάσει μέχρι και οι δεξιοί.
Ο Έβερτ μπορεί να είχε ξεκινήσει ως ΕΚΟΦίτης, αλλά με τα χρόνια μετακινήθηκε από την ακροδεξιά προς την λαϊκή δεξιά, παραμένοντας εκεί έως το τέλος της ζωής του και πάντα σε ανοιχτή ρήξη με τον νεο-φιλελευθερισμό.
Δεν ήταν μόνο από τους πρωτεργάτες της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», αλλά επί ημερών του (στη δημαρχία της Αθήνας) είχε γίνει ένα από τα ωραιότερα δημοτικά φεστιβάλ (το 1987), εκεί όπου είχαμε δει Blue Oyster Cult και Black Sabbath στη Λεωφόρο (και άλλα πολλά, για τα οποία δεν θέλω να γράψω από μνήμης, επειδή έχω το πρόγραμμα – αλλά θα πρέπει να το βρω).

Ο Έβερτ πλήρωσε τις αμαρτίες τής καταστροφικής τριετίας του «μητσοτακισμού» (1990-1993). Έτσι, όταν θα διεκδικούσε την εξουσία από τους σημίτηδες, και λόγω μιας αστείας προεκλογικής εκστρατείας που θα διεξήγαγε (σύμφυτη όμως με τον ψυχισμό του και με τον «παλιό κόσμο») θα έβλεπε την πλάτη τού «Κινέζου» (41,49% και 38,12% τα αντίστοιχα ποσοστά), ο οποίος «Κινέζος θα μας έκλεινε το σπίτι.
Αν είχε βγει ο Έβερτ το ’96 δεν θα υπήρχε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, δεν θα υπήρχαν τσοχατζο-μαντελο-παπαντωνίου, βεβαίως η ολυμπιάδα θα γινόταν, αλλά γενικώς τα πράγματα δεν θα πήγαιναν τόσο άθλια μετά, που σημαίνει πως θα είχαμε γλιτώσει τουλάχιστον τα τόσο βαριά μνημόνια (θα ήταν ελαφρύτερα εννοώ).
Αυτά, για τον «Μπουλντόζα».

13/2/2024
Όταν έσκασε η λεγόμενη «ελεύθερη ραδιοφωνία», μετά το 1987-88 «όλοι» θέλανε να κάνουνε ραδιόφωνο. Κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα... Δέκα δίσκους να είχε ο άλλος θεωρούσε τον εαυτό του «έτοιμο» να βγει στα ερτζιανά. Δεν ήταν δύσκολο να βγω κι εγώ με τους δίσκους μου, και με ό,τι ήξερα εκείνα τα χρόνια γύρω από τη μουσική και τα λοιπά.
Έκανα ραδιόφωνο στην Πάτρα και κάποιοι θυμούνται ακόμη εκείνες τις εκπομπές μου στον Μουσικό Δίαυλο στην αρχή και πιο μετά στον Φάρο FM. Λένε πως ήτανε καλές. Στον Δίαυλο βάζαμε και από την τσέπη μας για να στηρίξουμε το εγχείρημα, ενώ στον Φάρο, αντίθετα, πληρωνόμουν.
Ραδιόφωνο έκανα και στην Αθήνα μια εποχή, εκεί γύρω στο τέλος των 2000s, όταν είχαμε πάρει κάτι ώρες, ως Jazz & Τζαζ, στον Κόκκινο 105,5. Εκεί είχα κάνει κάτι περίεργες εκπομπές. Πάντα έκανα κάπως αλλοπρόσαλλες εκπομπές. Σε μία θυμάμαι είχα παίξει 2 ώρες τούρκικα (μήπως ήταν και 25η Μαρτίου; - δεν είμαι σίγουρος).
Γενικά, πάντως, δεν ένοιωσα ποτέ ραδιοφωνατζής και μάλλον είχα παρασυρθεί κι εγώ, όπως όλοι τότε, να κάνουμε σώνει και καλά ραδιόφωνο.
Και τώρα με καλούν διάφοροι για να βγω ξανά στα ερτζιανά, σαν καλεσμένος ξέρω γω, αλλά το βαριέμαι. Όλα τα βαριέμαι πλέον. Εκτός απ’ το να γράφω. Αν και αυτό, ώρες-ώρες, με κουράζει. Μόνο όταν έχω να υπηρετήσω concept δεν κουράζομαι...
update
Ξέχασα να πω πως και στα τέλη των 90s έκανα κάτι εκπομπές με blues και ρεμπέτικα στο Κρατικό (μαζί με τον Πάνο Σαββόπουλο), για τις οποίες θα έμενα απλήρωτος. Τότε θα έπεφτε κι η πρώτη μαύρη πέτρα...

13/2/2024
Είδα τον Γιώργο Κοντραφούρη τις προάλλες σε live και είπε κάτι, που πολύ μου άρεσε (αλλιώς δεν θα το έγραφα - γιατί δεν γράφω reviews για συναυλίες).
Γενικά λέει διάφορα ο Γιώργαρος, που έχουν πάντα νόημα, γιατί ο Κοντραφούρης δεν είναι μόνο μεγάλος μουσικός, αλλά και μεγάλος μουσικόφιλος. Ο άνθρωπος ακούει τα πάντα και δεν υποτιμάει τίποτα – ούτε το μέταλλο, όπως διάφοροι πολύξεροι δήθεν-τάχα, ούτε τα πιο συμβατικά πράματα.
Είπε λοιπόν, για τον εαυτό του, πως... πιο πολύ γουστάρω το blues (έπαιξε και blues φυσικά) και μετά την jazz.
Και σωστά δηλαδή. Γιατί, τι θα ήταν η jazz, χωρίς το blues; Τίποτα σχεδόν...

11/2/2024
Στη μνήμη του Damo Suzuki...
https://www.lifo.gr/culture/music/can-megalo-germaniko-sygkrotima-toy-rok-kai-i-shesi-toy-me-ton-kinimatografo

10/2/2024
Jerry Rubin - Do It!

10/2/2024
Είχαν παίξει ζωντανά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το 1971...
https://www.youtube.com/watch?v=5VUNCzLLJ3E

9/2/2024
Μάρκος, ο "πατριάρχης".
Χθες συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από το θάνατό του...

[έχουμε και κείμενο στα σχόλια]

9/2/2024
Shocking Blue - Daemon Lover
https://www.youtube.com/watch?v=zJZ2XNnRgi8

8/2/2024
Παρότι και η ιδιωτική εκπαίδευση έχει τα χάλια της δεν βλέπω κανέναν να διαμαρτύρεται (update: δεν αναφέρομαι στους φοιτητές) για τα ιδιωτικά νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, ή για το γεγονός πως πρέπει να περάσεις από φροντιστήρια ξένων γλωσσών για να μάθεις αγγλικά και μαθηματικών, αρχαίων κ.λπ. για να μάθεις μαθηματικά και αρχαία (γιατί χωρίς φροντιστήριο, στις Πανελλαδικές, γράφεις όχι κάτω από τη βάση, αλλά ούτε 5 δεν πιάνεις). Δηλαδή όλα αυτά θεωρούνται ως «καλώς έχει» και το πρόβλημά τους είναι μόνο να μην ιδιωτικοποιηθούν τα πανεπιστήμια...
Να βγει ο Σύριζα και ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτόν (άστο το ΚΚΕ) και να μας πει πως είναι υπέρ της δημόσιας και μόνον παιδείας παντού, σε όλες τις βαθμίδες, χωρίς αστερίσκους. Αλλιώς να αποδεχθεί την ανεπάρκεια του δημόσιου σχολείου και να ομολογήσει πως χωρίς δημόσιο σχολείο (και μόνο με φροντιστήριο) περνάς στην τριτοβάθμια, αλλά χωρίς φροντιστήριο δεν περνάς ούτε με σφαίρες.

8/2/2024
Προφανώς ιδιωτικά πανεπιστήμια θα ιδρυθούν για τα υψηλόβαθμα τμήματα, την Ιατρική, τη Νομική, και κανα δύο του Πολυτεχνείου ίσως. Δεν έχει νόημα να ιδρυθεί ιδιωτικό πανεπιστήμιο για το τμήμα της Φιλοσοφικής ή της Γεωγραφίας.
Η Ιατρική είναι ένα εντελώς περίεργο τμήμα, που δεν έχει σχεδόν καμία σχέση μ’ εκείνα που μαθαίνεις στο Λύκειο. Διαγωνίζεσαι σε Φυσική, Χημεία και Γλώσσα (εντάξει και Βιολογία τώρα, που στα χρόνια τα δικά μου έγραφαν όλοι 20) για να γίνεις γιατρός. Αν είναι δυνατόν!
Χάνει ο άλλος την Ιατρική για 50 και 100 μόρια, επειδή έγραψε κάτι λάθος στη Φυσική! Ανήκουστο και όμως υπαρκτό. Όλους αυτούς θα τους αρπάξουν τα ιδιωτικά. Υπάρχει χρήμα εδώ.
Γιατί o άλλος θα πρέπει να ξαναδώσει, να ξαναπαρακολουθήσει φροντιστήρια, να ξαναπληρώσει την «παραπαιδεία», περνώντας ξανά και από το άγχος των εξετάσεων και να μην πάει να γραφτεί σ’ ένα ιδιωτικό;
Και γιατί να πάει να σπουδάσει ο άλλος από την Αθήνα, στη Λάρισα ή την Αλεξανδρούπολη, γιατρός, πληρώνοντας τα μαλλιά της κεφαλής του για 6 χρόνια και να μην σπουδάσει στην Αθήνα (αν είναι Αθηναίος) με τα μισά έξοδα;
Αυτά είναι καυτά ερωτήματα, που θα σπρώξουν πελατεία στα ιδιωτικά. Είναι απαίτηση ενός μέρους της κοινωνίας δηλαδή να αλλάξει κάτι.
Εγώ πιστεύω πως ένας που πάει για γιατρός και γράφει 13 στις Πανελλήνιες κι αυτός μπορεί να γίνει καλός γιατρός – σιγά τώρα! Δεν πας ούτε για μαθηματικός, ούτε για φυσικός, ούτε για μηχανικός. Θα τα μάθεις αυτά που πρέπει να μάθεις, κι ας μην έχεις καθόλου βάσεις από το Λύκειο. Το ζήτημα είναι το καθηγητικό προσωπικό, το πού θα κάνεις εργαστήρια, κλινικές κ.λπ. Και αυτά όμως θα τα λύσει, άνετα, η αγορά. Δεν είναι δύσκολο. Υπάρχουν και ιδιωτικά νοσοκομεία κ.λπ.
Δηλαδή δεν μπορεί να ανακοπεί αυτό. Θα γινόταν οπωσδήποτε για τους γιατρούς. Και απορώ πώς δεν έχει γίνει τόσα χρόνια.
Τώρα, για δικηγόρους και μηχανικούς (και ιδίως για τους μηχανικούς) τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κι αν με ρωτήσεις τώρα, εμένα, πιστεύω πως σε πρώτη φάση δύσκολα θα σταθούν, αν δημιουργηθούν, τέτοια ιδιωτικά τμήματα. Πιο εύκολο πάντως θα είναι για τους δικηγόρους και πιο δύσκολο για τα Πολυτεχνεία.
Να μην το αναλύσω άλλο, γιατί δεν έχω και χρόνο...

7/2/2024
Πήξαμε στις μεταρρυθμίσεις...

OSLO TAPES σύγχρονοι ιταλοί krautrockers

Οι Oslo Tapes είναι Ιταλοί και βασικά «όχημα», για τις εξερευνήσεις του Marco Campitelli, που έχει τη γενική επιστασία σε κάθε δίσκο τους, με τον πιο πρόσφατο από αυτούς να αποκαλείται “Staring at The Sun Before Goin’ Blind” [Sound Effect Records, 2023] και να κινείται σε cosmic χώρους, όπως και ο προηγούμενός τους “ØR” εν πολλοίς.

Στην ηχογράφηση του άλμπουμ παίρνουν μέρος πολλοί μουσικοί, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο κοντά στο γκρουπ, όπως ο κιθαρίστας, σιταρίστας και keyboard player Amaury Cambuzat, που έχει κάνει επιπλέον την παραγωγή, τη μείξη και το mastering, μέλος των Ulan Bator και από ένα σημείο και μετά των Faust, ο ντράμερ Dahm Majuri Cipolla,  που είναι πιο γνωστός από την παρουσία τους στους Ιάπωνες Mono ή ακόμη και ο τσελίστας Sicker Man (από τους Trialogos). Ακόμη στο “Staring at The Sun Before Goin’ Blind” ακούμε τους Mauro Spada μπάσο, Davide Di Virgilio ντραμς, Stefano Micolucci μπάσο, Federico Sergente κρουστά και Nicola Amici κιθάρες, μέλοτρον κ.λπ.
Το γενικότερο κλίμα σ’ αυτό το τέταρτο άλμπουμ των Oslo Tapes θα το χαρακτηρίζαμε krautrock. Και german progressive επίσης, με πολλές αναφορές στο «χθες», αλλά και με διάθεση να κατατεθούν καινούριες κοσμικές «εικόνες», που μέσω μιας συνεπούς πειραματικής διάστασης, να μπορέσουν να μετατοπίσουν το άκουσμα προς ένα επόμενο επίπεδο.
Έτσι, υπάρχουν κομμάτια εδώ που αποτίνουν φόρο τιμής στους Neu! (όπως το “Dejaneu”), αλλά υπάρχουν και πιο «ψαγμένα» tracks, που ανακαλούν στη μνήμη μου το φοβερό, αλλά μάλλον επισκιασμένο άλμπουμ τού Roman Bunka “Dein Kopf Ist Ein Schlafendes Auto” (1980), που ενσωμάτωνε krautrock, world beats, punk και ηλεκτρονικά σ’ ένα τελείως «φευγάτο» πλαίσιο (κάτι τέτοιο ακούμε εδώ, από τους Oslo Tapes, σε κομμάτια σαν το “Reject yr regret”, τεντωμένο στα άκρα βεβαίως).
Υπάρχουν και κομμάτια με Pink Floyd-ική διαχείριση των φωνών εδώ (σαν το “Like a metamorphosis”), που ροκάρει μ’ έναν πιο straight ahead τρόπο, πάντα τοποθετημένο σ’ ένα cosmic περιβάλλον, με το μονότονο “Middle ground” να τοποθετείται αφηγηματικά πάνω στα παίξιμο των ντραμς, που μαζί με το μπάσο φυσικά, ορίζουν μια πλατφόρμα, επί της οποίας «αφήνονται» πλήκτρα και κιθάρες. Ξεσηκωτικό κομμάτι (και με Tuvan throat singing στο ενδιάμεσο), που έρχεται σε αντίθεση με το περισσότερο «υπνωτιστικό» “Somnambulist’s daydream”.
To “Staring at The Sun Before Goin’ Blind” θα ολοκληρωθεί με το φερώνυμο 7λεπτο κομμάτι, που είναι και το πιο μακρύ, σε διάρκεια, του δίσκου. Εδώ ο Amaury Cambuzat, με τις κιθάρες και τα πλήκτρα του (που πατάνε πάνω στο βαρύ ρυθμικό μοτίβο, που ορίζουν οι Di Virgilio και Spada), δίνει την ευκαιρία στον Marco Campitelli να απλώσει φωνές και φωνητικά, που άλλοτε ακούγονται σαν σαμανική mantra και άλλοτε σαν υπαινικτικό spoken word σχεδόν, πριν από το τελικό οργανικό ντεμαράζ.
Οπωσδήποτε ένας δίσκος, που δεν είναι σκέτο «χθες», καθώς επιχειρεί να ανανεώσει παλαιούς και αγαπημένους ήχους.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/

NEU!: 50 χρόνια από το πρώτο άλμπουμ του γερμανικού γκρουπ, που επηρέασε αμέτρητα συγκροτήματα του post-punk, του electro και του experimental rock

Ήταν Μάιος του 2010, όταν η γερμανική Grönland Records θα κυκλοφορούσε ένα vinyl-box, αφιερωμένο στους γερμανούς krautrockers Neu!.
Το πακέτο θα περιείχε τέσσερα LP (τα κανονικά “Neu!”, “Neu! 2”, “Neu! ’75” και για πρώτη φορά μία επίσημη έκδοση του “Neu! ’86”), ένα 20λεπτο maxi-single με ανέκδοτο live-υλικό από το 1972, ένα 36σέλιδο βιβλίο με φωτογραφίες και Neu!-stencil, έναν κωδικό για free downloading μέσω του neu2010.com, συν ένα μπλουζάκι. Το box ήταν αληθινά εντυπωσιακό, έχοντας φέρει για μιαν ακόμη φορά τους Neu! στο μουσικό προσκήνιο.

Για αρκετούς, όπως ας πούμε για τον επιφανή Julian Cope, γνωστό μουσικό και συγγραφέα του ιστορικού πλέον βιβλίου “Krautrocksampler” [Head Heritage, 1995], οι Neu! υπήρξαν ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα στην ιστορία του krautrock. Δεν ξέρουμε αν ήταν… Το ζήτημα είναι με ποιο κριτήριο λέγεται κάτι τέτοιο – τι συνυπολογίζεται δηλαδή, και τι όχι. 

Ας πούμε ο Julian Cope, όπως και πολλοί άλλοι, μετρούσε τότε το γεγονός τού πόσο είχαν επιδράσει γκρουπ όπως οι Neu! στη γέννηση και την εξέλιξη της βρετανικής industrial σκηνής και του new-wave.
Είχαν επιδράσει; Βεβαίως. Αλλά γιατί; Απλώς γιατί και οι τρεις δίσκοι τους είχαν εκδοθεί στην Μεγάλη Βρετανία εκείνα τα χρόνια (1972-75) από την United Artists –οι original κόπιες, ως γνωστόν, ανήκαν στην γερμανική Brain– άρα, ήταν εύκολο κάποιος να τους βρει και να τους ακούσει, να τους απορρίψει ή να τον επηρεάσουν.

Τι γινόταν, όμως, με τους πραγματικά σπουδαίους δίσκους του krautrock, που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στο Νησί, που τους άκουσαν ελάχιστοι Βρετανοί (τότε) και με τους οποίους, ακόμη και σήμερα, λίγοι συγκριτικώς ασχολούνται μαζί τους;
Πόσο θα μπορούσε ν’ αλλάξει ή να πάρει άλλη τροπή το gothic, το dark-wave, το industrial ή το avant-rock, αν κάποιοι είχαν υπ’ όψιν τους, από νωρίς, τους Cluster, τους Ash Ra Tempel, τους Gila, το άλμπουμ “Sci Fi Party”, τους Annexus Quam, τους Yatha Sidhra ή τους Guru Guru; Κανείς δεν μπορεί ν’ απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα...

Οι Neu!, οι Harmonia και ο Brian Eno
Οι Neu! σχηματίστηκαν το 1971, κατ’ ουσίαν μέσα στους αληθινά πρωτοπόρους εκείνων των χρόνων Kraftwerk, αφού ο ντράμερ Klaus Dinger (1946-2008) ήταν ήδη μέλος του γκρουπ, όταν ηχογραφείτο το LP “Kraftwerk” [Philips, 1970], με τον κιθαρίστα Michael Rother (γενν. 1950) να μπαίνει στους αληθινά μεγάλους (τότε) Γερμανούς λίγο καιρό αργότερα.
Επίσημες εγγραφές των Klaus Dinger και Michael Rother, πριν τους Neu!, δεν υπάρχουν, όμως τον Δεκέμβριο του 1971, όταν θα βρεθούν στο Windrose Dumont Time Studio του Αμβούργου, με μηχανικό ήχου τον Conny Plank (ύπατη μορφή του krautrock, στον τομέα της ηχοληψίας και της παραγωγής), οι Dinger και Rother θα κατέθεταν αυτοστιγμεί το έργο της ζωής τους.
Το πρώτο άλμπουμ των Neu!, που είχε ως τίτλο το όνομά τους [Brain, 1972] και που κέντριζε από το εξώφυλλό του ήδη (αφαιρετική σχεδίαση, υπερ-cool αισθητική), μπορεί να χρωστούσε πολλά στους CΑΝ, όμως με κομμάτια όπως το 10λεπτο “Hallogallo” έθετε ένα αγκωνάρι στην εξέλιξη του electro-rock.
Μέχρι εκεί, όμως; Ναι. Γιατί ό,τι ιδέες υπήρχαν θα εξαντλούνταν βασικά σ’ αυτό το άλμπουμ – σε κομμάτια όπως το προαναφερθέν ή το “Negativland” με την concrete εισαγωγή και το μετρονομημένο πάθος.

Παρά ταύτα την επόμενη χρονιά (1973) οι Neu! θα ξαναχτυπούσαν με το δεύτερο άλμπουμ τους, το “Neu! 2” [Brain], επαναλαμβάνοντας τον εαυτό τους στο πιο μεγαλόπνοο κομμάτι του δίσκου, το 11λεπτο “Fur immer (Forever)”.
Κάποια περίεργα στοιχεία, που θα έσκαγαν ανολοκλήρωτα στα υπόλοιπα μικρής διαρκείας θέματα (υποψίες dub στο “Spitzenqualitat”, αυθεντικό beat-box wave στο “Super 78”, electro-punk στο “Super”), θα λειτουργούσαν πιο πολύ ως αφορμές, παρά ως συγκεκριμένες και αναλυτικές προτάσεις.
Το 1974 ο Michael Rother θα συνεργαζόταν με τους Dieter Moebius και Hans-Joachim Roedelius των Cluster, ενός άλλου σημαντικού γκρουπ του krautrock, στην δημιουργία ενός καινούριου project, που θα άκουγε στο ελληνικό όνομα Harmonia.

Και τα δύο άλμπουμ που θα κυκλοφορούσαν οι Harmonia, σε πρώτο χρόνο, το “Musik von Harmonia” [Brain, 1974] και το “Deluxe” [Brain, 1975] ήταν εξαιρετικά. Όπως και τα “Live 1974” και “Documents 1975” της Grönland Records, που θα τυπώνονταν δεκαετίες μετά, και βεβαίως το “Tracks and Traces” των Harmonia & Eno ’76.
Εδώ γράφουμε, κατά βάση, για το γκρουπ των Michael Rother (από τους Neu!) κιθάρες, πλήκτρα, drum-machine, Dieter Moebius (από τους Cluster) synthesizer, mini-harp και Hans-Joachim Roedelius (από τους Cluster) πλήκτρα, με το οποίο συνεργαζόταν ο Brian Eno (σε synthesizer, μπάσο, φωνή) ήδη από το 1975.
Ας πούμε λοιπόν πως δείγματα αυτής της (αρχικής) συνεργασίας είχαν πρωτοπαρουσιαστεί μέσω ενός προσωπικού CD του Hans-Joachim Roedelius, που είχε τίτλο “Theaterworks” και το οποίον είχε κυκλοφορήσει από τη σουηδική εταιρεία Multimood, το 1994.

Τρία χρόνια αργότερα (1997) η S3 και η Rykodisc θα έδιναν το άλμπουμ “Tracks & Traces”, κάτω από τ’ όνομα Harmonia ’76 (ξεχνώντας τα «σουηδικά» κομμάτια), για να το τυπώσει και πάλι η Grönland Records, το 2009, εκμεταλλευόμενη την διαρκή ζήτηση για krautrock, προσθέτοντας και τρία άγνωστα tracks (λησμονώντας, όμως, και αυτή τα «σουηδικά»).
Ξεκινώντας από αυτά τα άγνωστα tracks, που είχαν τίτλους “Welcome”, “Atmosphere” και “Aubade”, λέμε πως έχουμε να κάνουμε με αξιοπρόσεκτες krautrock προτάσεις. Ιδίως το “Atmosphere” είναι πολύ καλό, θυμίζοντας Klaus Schulze, σε πιο ροκ κατευθύνσεις, με τα υπόλοιπα δύο κομμάτια να κινούνται προς ένα περισσότερο ambient πλαίσιο.
Για τα υπόλοιπα tracks, τώρα, που είναι τα ίδια, μ’ εκείνα των εκδόσεων της S3 και της Rykodisc, θα ξεχωρίζαμε το “Vamos companeros” (επειδή θα μπορούσε να είχε επηρεάσει ακόμη και τον Jean-Michel Jarre στο “Les chants magnetiques”, αν το γνώριζε), το “Luneburg health”, που προαναγγέλλει τη συνεργασία Eno, Moebius, Roedelius στο περίφημο LP του Brian Eno “Before and After Science” [Polydor, 1977] και βεβαίως το μεγαλόπνοο (15:50) “Sometimes in autumn”, που είναι (ένας ακόμη) ορισμός του kraut.

To 1975 το ντούο των Dinger / Rother ανασυντάσσεται για την δημιουργία του τελευταίου seventies άλμπουμ των Neu!, του “Neu! ’75” [Brain, 1975].
Η πρώτη πλευρά του LP, τα πρώτα τρία tracks, εμφανίζουν μία κάπως απρόσμενη relaxed διάθεση, ενώ τα επόμενα τρία αποτελούν για ορισμένους ό,τι πιο σημαντικό ηχογράφησαν ποτέ οι φίλοι μας (ως πλήρες σχήμα πια, με τις προσθήκες των Thomas Dinger και Hans Lampe στα ντραμς).
Τα κομμάτια που κάνουν τη διαφορά, εδώ, είναι τα punky “Hero” και “After eight”, ενώ το “E-musik” περιστρέφεται γύρω από την μετρονομία του “Hallogallo”. Ούτε στοιχειό να ήταν…

Οι La Düsseldorf
Το 1976 o Klaus Dinger θα προχωρούσε στον σχηματισμό ενός άλλου γκρουπ, των La Düsseldorf, μαζί με τον ντράμερ αδελφό του Thomas Dinger και τον περκασιονίστα Hans Lampe.

Κάτω απ’ αυτό το όνομα θα κυκλοφορούσαν τρία LP, τα “La Düsseldorf” [Nova, 1976], “Viva” [Strand, 1978] και “Individuellos” [TELDEC, 1980], που θα έπαιζαν κι αυτά κάποιο ρόλο στην όλη εξέλιξη του electro-rock και των αναπτυσσόμενων τότε new-wave ήχων. Κομμάτια όπως το “Rheinita” για παράδειγμα, από το LP “Viva”, προβάλλουν μιαν ηλεκτρονική ποπ απλότητα, που οπωσδήποτε θα μπορούσε, τότε (και σήμερα), να συγκινήσει.
Την ίδια εποχή ο Michael Rother θα ξεκινούσε να ηχογραφεί διάφορα προσωπικά άλμπουμ, βασικά για την εταιρεία Sky και πιο μετά για την Polydor, με τους La Düsseldorf να διαλύονται, τελικώς, το 1983.

Ξανά οι Neu!
Οι Neu!, όμως, δεν είχαν πει ακόμη την τελευταία λέξη τους, αφού στα μέσα της δεκαετίας του ’80 θα επανεμφανίζονταν ξανά, με τους Klaus Dinger και Michael Rother πάντα σε πρώτο ρόλο.

Το “Neu! 4” ή και “Neu! ’86” μπορεί να εκδόθηκε για πρώτη φορά από την ιαπωνική Captain Trip το 1995 (δίχως τη σύμφωνη γνώμη του Michael Rother) και επισήμως, το 2010 από την Grönland Records (έστω και κάπως διαφοροποιημένο), αλλά βασικά πρόκειται για άλμπουμ της περιόδου Οκτώβριος 1985-Απρίλιος 1986, με το συγκρότημα να επιχειρεί να αναστήσει τον παλαιό ήχο του, εκσυγχρονίζοντάς τον κάπως με την βοήθεια κομπιουτερο-μηχανών, δίνοντάς του ένα περισσότερο light χρώμα.
Υπάρχουν tracks που θυμίζουν πολύ έντονα τις ημέρες του παρελθόντος, όπως το “Drive (Grundfunken)” ή το “Wave mother”, άλλα τα οποία ηχούν εντελώς late 70s-early 80s (το “Dänzing” θα μπορούσε να θυμίζει ακόμη και πρώιμους Yello), άλλα πιο ατμοσφαιρικά, που φέρνουν στο νου τις μέρες των Harmonia (“Elanoizan”) και άλλα πιο προχωρημένα, όπως το “Paradise walk”, που θα μπορούσε να το ζήλευαν ακόμη και οι Βρετανοί 23 Skidoo. Aν και οι τελευταίοι είχαν ήδη καλύτερα δικά τους…

Επηρεάζοντας πάμπολλα γκρουπ σε κάθε γωνιά του κόσμου
Είναι γνωστό, σε όλους, πως η επίδραση που είχαν οι Neu!, μα και άλλα γκρουπ του krautrock, όπως οι CAN και οι Faust, στην γενιά των συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’90 ή και πιο μετά, υπήρξε θεμελιακή. Και πώς να μην ήταν θεμελιακή, όταν αυτά τα γκρουπ επηρέαζαν καλλιτέχνες όπως τους David Bowie και Iggy Pop, ήδη από τα seventies; Έτσι, δεν έχουμε μόνον τις άμεσες επιρροές, αλλά έχουμε και τις έμμεσες. Το λέμε, γιατί επηρεάζοντας τον David Bowie φερ’ ειπείν, οι Neu!, επηρεάζουν τελικώς «άπειρο κόσμο». 
Οι Loop, οι Stereolab, οι Circle, οι Appliance, οι Lumerians, οι Wooden Shjips, οι Camera και τόσοι άλλοι είναι και... παιδιά των Neu!, ενώ σήμερα, πάνω (και) στα διδάγματα των Γερμανών βαδίζουν οι Καναδοί Yoo Doo Right, για το άλμπουμ των οποίων “A Murmur, Boundless to The East” [Mothland, 2022] γράφουμε σε άλλη σελίδα στο παρόν Jazz & Rock Corner (σ.σ. του τεύχους #16 του περιοδικού Yellow Box), οι Γερμανοί Sounds of New Soma, EinsEinsEins, Love Machine και Gong Wah, οι Δανοί Hess is More, οι Νορβηγοί Cakewalk και τόσοι άλλοι.
Και στην Ελλάδα; Υπάρχουν έλληνες καλλιτέχνες και συγκροτήματα, που να έχουν επηρεαστεί από τους Neu!;
Πάρα πολλά και πολλοί. Από τον Sundayman, τους Mechanimal και τους Screaming dEAD Balloons, μέχρι τους Callas και τους Baby Guru...
Και τώρα τι αναμένεται; Το λέμε, γιατί την ώρα που σημειώνουμε αυτές τις γραμμές το πακέτο δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει.

Η νέα έκδοση
Στις 23 Σεπτεμβρίου λοιπόν (σ.σ. 2022), και με αφορμή τα 50 χρόνια από την έκδοση του πρώτου LP των Neu!, η Grönland Records θα ρίξει στην αγορά ένα πενταπλό set, σε LP και σε CD, που θα περιέχει τα τέσσερα original άλμπουμ των Γερμανών, συν ένα πέμπτο, tribute, με αποδόσεις και remixes από τους Mogwai, τον Stephen Morris (των New Order), τους (The) National και τον Alexis Taylor (των Hot Chip).

Η καινούρια έκδοση “Neu! 50”  θα συνοδεύεται, επίσης, από σχετικό stencil και εκτεταμένο booklet.
Είναι σίγουρο λοιπόν πως μια νέα γενιά fans του krautrock βρίσκεται ήδη στα σκαριά...

[Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό YELLOW BOX τεύχος #16, Οκτώβριος - Νοέμβριος 2022]