Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα improv. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα improv. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

IVO PERELMAN / ELLIOTT SHARP / CYRO BAPTISTA έξω από τα καθιερωμένα

“Triacontagon” [defkaz RECORDS, 2026] είναι το τριακοντάγωνο, ή τριαντάγωνο να το πούμε – και εδώ ως όρος, αυτός ο συγκεκριμένος γεωμετρικός, χρησιμοποιείται μάλλον συνεκδοχικά (σε σχέση με τις λέξεις ποικιλομορφία, μεταβλητότητα και πλουραλισμός). Το ισχυρίζομαι, επειδή η μουσική των Ivo Perelman (τενόρο σαξόφωνο), Elliott Sharp (οκτάχορδη ηλεκτρική κιθάρα) και Cyro Baptista (κρουστά, φωνή) δύσκολα μπαίνει σε καλούπια και δύσκολα «φυλακίζεται», ακόμη κι αν θελήσουμε να την περιγράψουμε με όρους free-improv.
Σίγουρα υπάρχουν ελευθερία και αυτοσχεδιασμός στο “Triacontagon”, αλλά, από την άλλη ενυπάρχουν, σε κάθε στιγμή του, η ηχητική έκπληξη και το αδιανόητο της εξέλιξης – έτσι όπως όλα στροβιλίζονται γύρω από ήχους της καθημερινότητας, διαστάσεις της επικοινωνίας και φυσικές αντανακλάσεις. Για να αποτυπωθούν, τώρα, όλα τούτα χρησιμοποιείται ένα ευρύ ηχητικό οπλοστάσιο, από τους τρεις αυτοσχεδιαστές, το οποίο είναι κάπως δύσκολο να το περιγράψεις με ακρίβεια. Κυρίως, γιατί τα όργανα που χειρίζονται οι τρεις μοιάζουν λίγα μπροστά σε ό,τι ακούμε στο CD.
Είναι λοιπόν αυτή η πανσπερμία των ηχητικών παραδοξοτήτων, τα ποικίλα timbre, που παράγονται, επί του προκειμένου, από τους Perelman, Sharp και Baptista – επεκτείνοντας τις δυνατότητες των βασικών οργάνων και εκμεταλλευόμενοι πλήρως, σ’ ένα επόμενο στάδιο, και τα αλλόκοτα φωνητικά του τρίτου. Αν, τώρα, σε τούτη την κρουστή και φωνητική ποικιλομορφία προσθέσεις τη δυνατότητα του Sharp να πυροδοτεί ηλεκτρικά το πλαίσιο, μέσα από συνεχή γεμίσματα, όπως και του Perelman να καθορίζει με τα φυσήματά του τη μελωδική διάσταση του τρίο, τότε αντιλαμβάνεσαι πως ό,τι καταγράφεται εδώ υπακούει σε όσο το δυνατόν λιγότερες νόρμες και αιτιάσεις.
Απολύτως πρωτότυπη και ρηξικέλευθη μουσική ακούμε στο “Triacontagon”, προϊόν ενός τρίο αυτοσχεδιαστών που κινούνται έξω από τα καθιερωμένα.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/triacontagon

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

IVO PERELMAN / MATTHEW SHIPP / WILLIAM PARKER / BOBBY KAPP top improv session

Συνεχίζοντας την περιπλάνησή της στο σύγχρονο improv περιβάλλον η defkaz από την Θεσσαλονίκη μας παρουσιάζει τώρα ένα session τεσσάρων αναγνωρισμένων αυτοσχεδιαστών, κλεισμένο σ’ ένα πολύ ωραία σχεδιασμένο triple folded all paper cover. Το άλμπουμ αποκαλείται “Synesthesia” (2026), ηχογραφήθηκε στο Brooklyn τον Δεκέμβριο του 2024 και συμμετέχουν σε αυτό οι Ivo Perelman τενόρο σαξόφωνο, Matthew Shipp πιάνο, William Parker μπάσο και Bobby Kapp ντραμς. Περιττό να πω πως και οι τέσσερις αυτοί μουσικοί, με την τεράστια ιστορία, δεν είναι άγνωστοι στους φίλους του δισκορυχείου. Απλώς και τελείως ενδεικτικά να υπενθυμίσω τα άλμπουμ των Ivo Perelman / Matthew Shipp String Trio “Armageddon Flower” [Tao Forms, 2025], των Andrew  Cyrille / William Parker / Enrico Rava “2 Blues for Cecil” [TUM Records Oy, 2021] και ακόμη το ιστορικό “In Search of the Mystery” [ESP-Disk', 1967] του Gato Barbieri, στο οποίο ο Bobby Kapp παίζει ντραμς. Για όλα αυτά τα άλμπουμ υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον, οπότε όλοι αντιλαμβανόμαστε με τι ακριβώς έχουμε, εδώ, να κάνουμε.
Το “
Synenthesia” αποτελείται από πέντε κομμάτια, μεγάλης, γενικώς, διάρκειας (το συντομότερο track διαρκεί 9:17 και το μακρύτερο στο χρόνο 16:18), με το κουαρτέτο να εμφανίζεται, σε όλα, απολύτως συντονισμένο, αυτοσχεδιάζοντας μ’ έναν μάλλον ελεγχόμενο τρόπο, χωρίς παικτικούς «πανικούς» και «εκρήξεις», δημιουργώντας περισσότερο ένα διαβρωτικό πλαίσιο, εντός του οποίου η μελωδία παίζει πάντα πολύ σημαντικό ρόλο. Υπάρχει blues, ας πούμε, στο “Afterglow”, open drumming και συνακόλουθη οργανική πανσπερμία στο “First color heard”, σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά free tracks του CD, με το “Phosphene” να ακούγεται στ’ αυτιά μου απολύτως συναρπαστικό μέσα από την περιπλάνηση του rhythm section και τα γεμίσματα του τενόρου μπροστά και του πιάνου ελάχιστα πίσω. Και οπωσδήποτε μεγάλη στιγμή του “Synenthesia” δεν μπορεί παρά να αποτελεί (και) το έσχατο 16λεπτο “One sense”, ένα κομμάτι που δίνει την ευκαιρία και στους τέσσερις αυτοσχεδιαστές να διατυπώσουν έναν σύγχρονο ορισμό της free jazz (κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι), προτείνοντας ένα πάντα υπό έλεγχο οργανικό παρανάλωμα, με ουσιαστικές καταδείξεις σε κάθε όργανο, ταυτοχρόνως μ’ ένα υψηλού επιπέδου ομαδικό παίξιμο.
Η μεγάλη ιστορία των τεσσάρων αυτοσχεδιαστών μπορεί να βαραίνει πάνω από το “Synenthesia”, βαραίνει, όμως, δίχως να κατατροπώνει τις ορμές και τις διαθέσεις τους – λειτουργώντας περισσότερο σαν βατήρας προς νέες κατακτήσεις.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/synesthesia

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

ALEX O’TOOLE & SIMEON BARTHOLOMEW fully electric-improv από Αυστραλούς

Ο Alex O’Toole και ο Simeon Bartholomew δεν είναι άγνωστοι μουσικοί, καθώς βρίσκονται πίσω από τα αυστραλέζικα συγκροτήματα Captain Kickarse and The Awesomes, Silent Eyes (ο πρώτος) και Seims (ο δεύτερος), για άλμπουμ των οποίων υπάρχουν reviews στο blog. (Για τους Seims, ειδικώς, έχουμε γράψει τρεις φορές, για τους δίσκους τους “V”, “Four” και “3+3.1”, από το 2025, 2021 και 2020 αντιστοίχως).
Στο CD με τον παράξενο τίτλο “n000000000.1” [Bird’s Robe Records, 2026] οι O’Toole και Bartholomew συνεργάζονται, δίχως να είναι επακριβώς καθορισμένο τι κάνει ο καθένας (ο Bartholomew, γενικώς, στους δίσκους μπορεί να παίζει μπάσο, κιθάρες, σύνθια, πιάνο και να προγραμματίζει, ενώ ο O’Toole είναι ντράμερ). Τέλος πάντων αυτοί οι δύο άνθρωποι μπήκαν σ’ ένα στούντιο του Σίδνεϋ (Adversary), για να ηχογραφήσουν εντελώς αυθόρμητα (και αυτοσχεδιαστικά) ό,τι ακούμε στο “n000000000.1”.
Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει 100%, καθώς όσα ακούμε στο CD τους είναι αξιολογότατα. Fully electric improv είναι το περιβάλλον τους, που δεν έχει, όμως, καμία σχέση με το fusion, το jazz-rock και τα συναφή. Το άκουσμα τείνει περισσότερο προς το prog, με βασική επιρροή θα έλεγα τους ύστερους King Crimson και άλλα γκρουπ του στυλ, του δεύτερου μισού των seventies. Ιδίως από το μεγάλο κομμάτι “Void” (10:17) και κάτω το “n000000000.1” αποκτά μια άγρια ομορφιά, με tracks σαν τα “I’m not even kidding”, “Cloudbreak” κ.λπ. να κρατάνε το ενδιαφέρον μας σ’ ένα απολύτως υψηλό επίπεδο. Ξεχωριστό CD το δίχως άλλο.
Επαφή: www.birdsrobe.com

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

CLAIRVOYANCE improv από την Ιταλία

Οι Clairvoyance είναι ένα improv-trio, που προέρχεται από την Ιταλία και το οποίο αποτελούν καταξιωμένοι αυτοσχεδιαστές, όπως είναι ο σοπρανίστας Gianni Mimmo, η πιανίστρια Silvia Corda και ο κοντραμπασίστας Adriano Orrù. Τους μουσικούς αυτούς, σαν τρίο, τους έχουμε παρακολουθήσει κι άλλες φορές στο δισκορυχείον, κατ’ αρχάς στην παρθενική δισκογραφική πρότασή τους, το φερώνυμο άλμπουμ τους στην Amirani το 2018, όπως και στο δεύτερο CD τους, το “Transient”, στην ίδια εταιρεία το 2022.
Λέμε, λοιπόν, για ένα σχήμα με μια ιστορία πίσω του, δοκιμασμένο προφανώς και στα live – καθότι με improv σχήμα έχουμε να κάνουμε και άρα το live, είτε στο στούντιο είτε στο πάλκο, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όπως λέει κι ένας γνωστός αφορισμός για την αυτοσχεδιαστική μουσική, αυτή υπάρχει μόνο στο μεσοδιάστημα δύο ανυπαρξιών. Πριν δημιουργηθεί δεν υπάρχει, ενώ και αφού δημιουργηθεί πάλι δεν υπάρχει. Καταγράφεται όμως εν τω γεννάσθαι, τη στιγμή που δημιουργείται, και αυτό αποτυπώνεται, κάθε φορά, στη δισκογραφία.
Επί του παρόντος, στο άλμπουμ “Chapters of a Day” [Rosebud Relevant, 2026], οι Mimmo, Corda και Orrù ηχογραφούνται ζωντανά στο Auditorium Fondazione Piacenza-Vigevano, στις 22 Φεβρουαρίου 2025, διοχετεύοντας στην παράστασή τους πάθος, δημιουργικότητα και βεβαίως εφευρετικότητα. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας τους συνοψίζεται σε τρία tracks, στo 17λεπτo “As pages drift”, το 27λεπτο “Chapters of a day” και το 8λεπτο “After the stirring”, κομμάτια που, όχι σπάνια, ακούγονται σαν συνθέσεις, καθότι το επίπεδο επικοινωνίας των τριών αυτοσχεδιαστών είναι δεδομένο – με το λυρικό στοιχείο να συνυπάρχει, αβίαστα, με την ένταση, τον (λελογισμένο) θόρυβο και την ελευθερία. Είτε στην ομαδική κατάδειξη, είτε στις συνομιλίες ανά δύο, είτε στις σόλο στιγμές οι Clairvoyance δεν χάνουν ποτέ το μέτρο και κυρίως το ρυθμό, που οφείλει να έχει μία ζωντανή παράσταση, εκμεταλλευόμενοι, συν τοις άλλοις, και την ιδιαίτερη ακουστική του χώρου, που είναι, αν θέλετε, ο τέταρτος (αόρατος) και εξίσου καθοριστικός οργανοπαίκτης.
Επαφή: https://www.rosebudrelevant.com/record/chapters-of-a-day

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026

ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ / GONÇALO ALMEIDA / ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΥΓΙΑΝΑΚΗΣ φωνή, μπάσο και ηλεκτρονικά σε υπονομευτικές καταστάσεις

Ζωντανά γραμμένο στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz Take 2 Festival, στην Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του ’25, το “Independent / Interdependent” [defkaz records, 2026] είναι ένα free-improv βινύλιο, το οποίο υποστηρίζεται από την Σαβίνα Γιαννάτου (Savina Yannatou) φωνή, τον Πορτογάλο Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και τον Κωστή Δρυγιανάκη (Costis Drygianakis) sound processing. Να σημειώσω πως από την ίδια διοργάνωση είχε προέλθει και το άλμπουμ των Camila Nebbia, Gonçalo Almeida και Sylvain Darrifourcq “Hypomaniac”, για το οποίο είχαμε γράψει τα σχετικά στην αρχή της χρονιάς.
Το καλλιτεχνικό ποιόν των τριών αυτοσχεδιαστών είναι γνωστό στους παροικούντες. Η Γιαννάτου έχει δημιουργήσει, χρόνια τώρα, μια ιδιάζουσα βοκαλιστική φρασεολογία, με επιρροές εντελώς αλλοπρόσαλλες, που μπορεί να προέρχονται από το κλασικό τραγούδι, βεβαίως από την παράδοση (τα νανουρίσματα ας πούμε) και φυσικά από τις πιο σύγχρονες τεχνικές βοκαλιστικής επικοινωνίας, εκεί όπου οι κραυγές, οι ψίθυροι και τα άναρθρα φωνήματα έχουν τον πρώτο ρόλο, κατορθώνοντας, σε κάθε περίπτωση, να επιβληθεί σε οποιονδήποτε σχηματισμό, στον οποίο συμμετέχει. Τέτοιες δυνατότητες επιβολής έχει και ο Almeida, κάτι που δεν είναι και το... πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, αν αναλογιστούμε το όργανο το οποίο χειρίζεται (κοντραμπάσο), κατορθώνοντας, επί του προκειμένου, να κάνει τη μεγάλη διαφορά σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά tracks του δίσκου, το περίπου 6λεπτο “Auto_nomos”, που ανοίγει την δεύτερη πλευρά. Τέλος, ο Δρυγιανάκης, με τις ηλεκτρονικές ατασθαλίες του, είναι εκείνος που δρα περισσότερα υπαινικτικά και υποδόρια, σε σχέση με τους υπολοίπους, δημιουργώντας ποικίλες υπονομευτικές παλέτες, προσδίδοντας μία ακόμη πιο αλλόκοτη υπόσταση στο τελικό και συνολικό άκουσμα. Φοβερή η Γιαννάτου στο εισαγωγικό “Auto/syn”, εντελώς διαβρωτικός ο Δρυγιανάκης στο “Synapse”, απόλυτος πρωταγωνιστής ο Almeida στο “Auto_nomos”, με το 12λεπτο closing track “Synklisis” να δρα εξισορροπητικά και ως προς τους τρεις αυτοσχεδιαστές, οι ηχητικοί κόσμοι των οποίων βρίσκονται, εδώ, σε τεμνόμενα επίπεδα.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/independent-interdependent

Τρίτη 30 Ιουνίου 2026

AUDREY LAURO, CHRISTIAN PRUVOST, PETER ORINS free-improv live από την Lille της Γαλλίας

Και οι τρεις μουσικοί, η άλτο σαξοφωνίστρια Audrey Lauro, ο τρομπετίστας Christian Pruvost και ο ντράμερ Peter Orins είναι γνωστοί στους φίλους και τις φίλες, που παρακολουθούν τις improv reviews του δισκορυχείου. Ιδίως οι Pruvost και Orins, τους οποίους γνωρίζουμε από την παρουσία τους στους Kaze (μαζί με τους Natsuki Tamura και Satoko Fujii), μα και από άλλα σχήματα (Almufaraka), ενώ και η Lauro μάς είναι γνωστή από τη συνεργασία της με τον κιθαρίστα Γιώτη Δαμιανίδη στο κοινό άλμπουμ τους “Dark Ballads” (2020). Γενικώς, έχουμε να κάνουμε με μουσικούς, που αποτελούν σταθερά μέλη της σύγχρονης (ευρωπαϊκής) improv scene, με συνεχείς παρουσίες σε live και δισκογραφία.
Ζωντανά ηχογραφημένο, στις 24 Φεβρουαρίου 2025, στο
La Malterie της Lille (Γαλλία) –έναν ιδιαίτερο χώρο (αν δείτε φωτογραφίες θα το αντιληφθείτε αμέσως), εκεί όπου έχουν ηχογραφήσει ζωντανά και οι Kaze (το “Unwritten” του ’23)– το “dans-sons as we are” [Circum-Disc / Tour de Bras, 2026] είναι ένα απολύτως λειτουργικό και εντυπωσιακό σετ, που αναπτύσσεται με τη δική του λογική, ενταγμένο σθεναρά σ’ ένα περιβάλλον παντελώς free-improv.
Οι τρεις μουσικοί, οι Lauro, Pruvost και Orins, βρίσκονται μεταξύ τους, όπως θα λέγαμε, με... κλειστά μάτια, και αυτό έχει ως συνέπεια το “dans-sons as we are” να ακούγεται «σφιχτό», καίριο και κατά τόπους απογειωτικό, δίχως άστοχους πλατιασμούς, με όλα τα κομμάτια, και τα πιο μικρά σε διάρκεια, μα και τα 13λεπτα-14λεπτα, να αποδίδουν στο μέγιστο εκείνο που είχαν κατά νου οι τρεις οργανοπαίκτες (και τούτο το υποστηρίζουμε πέρα και πάνω από τις οργανοπαικτικές ιδιαιτερότητες και τα παραγόμενα «ακραία» ή λιγότερο «ακραία» ηχοχρώματα). Είναι φανερό αυτό, θέλoυμε να πούμε, από το πώς είναι διαρρυθμισμένο το σετ, από το πώς σε καθοδηγεί, ως ακροατή, στις διάφορες φάσεις του (είναι φοβερό το τελείως υποχθόνιο track “Aller à l'océan”, που ολοκληρώνεται μέσω του φερώνυμου εσχάτου), με τις όποιες συνειδητές «εκρήξεις» να είναι απολύτως ενταγμένες στη γενικότερη ροή.
Οι φίλοι-ες του free-improv είναι σίγουρο πως θα ανακαλύψουν, εδώ, κάτι απολύτως ελκυστικό.
Επαφή: https://circum-disc.bandcamp.com/album/dans-sons-as-we-are

Σάββατο 2 Μαΐου 2026

ANDREAS GEORGIOU w /JO THÖNES το κοινό improv άλμπουμ τους

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2021, είναι λίγο παλαιότερος δηλαδή, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να γράψουμε μερικά λόγια... τώρα.
Πρόκειται για το τελευταίο βινύλιο του ελληνοκύπριου κιθαρίστα της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής Ανδρέα Γεωργίου (δική του η παραγωγή), στο οποίο καταγράφεται ένα από κοινού session με τον γερμανό percussion player Jo Thönes. Ο τίτλος του δίσκου είναι “Hypothesis in Between” [Private Pressing], με την ηχογράφηση να είναι ζωντανή (χωρίς overdubs), από το ιδιωτικό στούντιο του Thönes, στη γερμανική πόλη Weimar, στις 6 Μαρτίου 2017. Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Γεωργίου θα χειριζόταν 19χορδη ακουστική κιθάρα και ο Thönes djembe, τουμπερλέκι, batas, congas, tom-toms, frame drum, udu και κύμβαλα.
Ακουστική κιθάρα και κρουστά λοιπόν, συνομιλούν εδώ, στα έξι κομμάτια του LP (τρία ανά πλευρά), τα οποία κυλάνε κάπως «σαν ένα». Υπάρχει μια ενότητα, με άλλα λόγια, στις συνθέσεις, οι οποίες διατηρούν καθ’ όλη τη διάρκειά τους κάποια πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος πως το folk, η παράδοση γενικότερα, παίζει εδώ πρωτεύοντα ρόλο – κάτι που οφείλεται όχι μόνο στο ρυθμικό μέρος όσων καταγράφονται, και στην ποικιλία των κρουστών του Thönes, που ανακαλούν συγκεκριμένες παραδόσεις, μα και στο μελωδικό (μέρος), καθότι η κιθάρα του Γεωργίου, που δρα, επίσης, αυτοσχεδιαστικά, περιφέρεται με γνώμονα την προσέγγιση του παλαιού, με όρους τωρινούς.
Βασικά, εδώ είναι η εμπειρία των δύο αυτοσχεδιαστών (ο Thönes δισκογραφεί από το τέλος των 70s, έχοντας συνεργαστεί με τους John Abercrombie, Arild Andersen, Klaus Doldinger, Albert Mangelsdorff, Kenny Wheeler, Tony Oxley και δεκάδες άλλους, ενώ και οι συνεργασίες του Γεωργίου είναι επίσης πολλές και στο μέτρο του δυνατού γνωστές στους φίλους του δισκορυχείου), και βασικά η διάθεση και ο τρόπος που συνδιαλέγονται οι δύο μουσικοί – η ικανότητα, εννοώ, να μπαίνει ο ένας στον «κόσμο» που κτίζει ο άλλος (το ταξίμι του Γεωργίου στο “Hypothesis in between” είναι χαρακτηριστικό της μεθόδου συνεργασίας τους), δημιουργώντας αμφότεροι «εικόνες» αληθινής δημιουργίας (“Fractalization of a winter colour drop”).
Ένας 40λεπτος δίσκος, με το δικό του δυναμικό επικοινωνίας.
Επαφή: geoandreas19@gmail.com

Δευτέρα 20 Απριλίου 2026

VIV CORRINGHAM / GIANNI MIMMO περιπετειώδης μουσική

«Η έκφραση “Φυσώντας στους Κόμπους” εμφανίζεται στη Σούρα της Αυγής, στο αρχαιότερο Κοράνι. Αναφέρεται σε μια πρακτική μαγείας και ξορκιών. Ωστόσο, φέρει και μια άλλη σημασία – είναι το να φυσάς για να χαλαρώσεις, ή να φυσάς πάνω σε ό,τι είναι δεμένο, ώστε να το μπερδέψεις περισσότερο... Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, αλλά νομίζω ότι καθώς αρχίσαμε να κινούμαστε, σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμασταν ήδη μέσα σε ένα είδος ιστορίας – μιας ιστορίας που ξεδιπλωνόταν μέσα από διάσπαρτα θραύσματα, κάνοντάς μας να βλέπουμε, κάθε φορά, από μεταβαλλόμενες ή ίσως και άνισες προοπτικές. Ο τρόπος με τον οποίο ορισμένα στοιχεία επέστρεφαν στην πορεία –ανακαλούνταν ή απλώς υπαινίσσονταν– φάνηκε να εμβαθύνει αυτή την αίσθηση, ότι, δηλαδή, βρίσκεσαι μέσα σε μια ιστορία που έπαιρνε, ήσυχα, μια μορφή. Είχα επίσης την αίσθηση ότι καταθέτω ιδέες αργά, ήρεμα, με την ήσυχη σιγουριά ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για να τις αφήσω να αναπνεύσουν. Και κάτι άλλο, που μου κάνει εντύπωση: σ’ αυτή τη μουσική, πράγματα –τα ηχητικά αντικείμενα–, που μπορούν να ακινητοποιηθούν για να γίνουν αντιληπτά, που φαίνεται να κατέχουν μια ορισμένη αυθεντία, το κάνουν με αυτοσυγκράτηση, και μετά, σχεδόν αμέσως, αρχίζουν να τρέμουν, σαν να είναι πρόθυμα να διαλυθούν. Μένουν μόνο για όσο τα χρειάζεται – ίσα-ίσα για να τα προτείνεις».
Αυτά σημειώνει ο γνωστός μας ιταλός σοπρανίστας
Gianni Mimmo, στο μέσα μέρος του εξωφύλλου του κοινού άλμπουμ του με την βρετανίδα βοκαλίστρια και χειρίστρια των ηλεκτρονικών Viv Corringham, το οποίο αποκαλείται “Blowing on the Knots” [Rosebud Relevant, 2026].
Ηχογραφημένο στις 19 Ιουνίου 2025 στο Interplay στούντιο του Μιλάνου, το “Blowing on the Knots” φέρει σε επαφή δύο διακεκριμένους αυτοσχεδιαστές και καταξιωμένους στο πεδίο της αυθόρμητης επικοινωνίας μουσικούς – και τούτο το λέμε όχι μόνο για τον Mimmo, για τον οποίον γράφουμε συχνά στο δισκορυχείον, μα και για την Corringham, η οποία έχει, και αυτή, μακριά ιστορία στον αυτοσχεδιασμό και στην adventure music (έχοντας τραγουδήσει ακόμη και στα ελληνικά).
Αν λοιπόν, εδώ, ο ήχος του σοπράνου σαξοφώνου είναι «καθαρός» και άμεσα αντιληπτός, όλα εκείνα που κάνει η Corringham στον δίσκο είναι τα πλήρως ακαθόριστα – ένα συνονθύλευμα φωνητικών και ηλεκτρονικών, που, κάποιες φορές, είναι δύσκολο να τα ξεδιαλύνεις (τι είναι τι).
Το άκουσμα διαθέτει στοιχεία εντυπωσιασμού – είναι προφανές αυτό. Σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως είναι και για λίγους. Το υποστηρίζω, γιατί εδώ υπάρχει ροή, υπάρχουν κύματα, με πυκνές και αραιές προσαρμογές, και βασικά υπάρχει η συγκρότηση μιας ηχητικής κατάστασης, που έχει τον τρόπο να σε κρατάει διαρκώς σε επαφή, με όλα εκείνα που συμβαίνουν.
Επαφή: https://www.rosebudrelevant.com/record/blowing-on-the-knots

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026

GIANNI MIMMO σόλο σοπράνο σαξόφωνο

Ηχογραφημένο σε δύο δόσεις, το 2024-25, στο Μιλάνο και την Πιατσέντσα, το “The Lonesome Thing” [Rosebud Relevant, 2025] είναι το νέο απολύτως προσωπικό CD του σαξοφωνίστα Gianni Mimmo – ενός μουσικού, που έχει παρουσιαστεί πολλάκις στο δισκορυχείον. Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Mimmo χειρίζεται το αγαπημένο όργανό του φυσικά, που δεν είναι άλλο από το σοπράνο σαξόφωνο. 
Έχουμε, λοιπόν, ένα σόλο-σαξ μουσικό ταξίδι, κομμένο σε επτά μέρη, όσα είναι και τα tracks του “The Lonesome Thing”. Απ’ αυτά τα επτά tracks τρία αποτελούν διασκευές συνθέσεων του Steve Lacy, του αγαπημένου σαξοφωνίστα του Mimmo (είναι τα “Exceller-Esteem”, “Sideline” και “Sloping patience-Utah”), ενώ ένα, το “A flower is a lonesome thing”, είναι σύνθεση του Billy Strayhorn. Όπως γράφει ο ίδιος ο ιταλός μουσικός στο μέσα μέρος του gatefold:
«Υπάρχει ένα συναίσθημα –το οποίο πολλοί μουσικοί το γνωρίζουν καλά– ότι μέσα στην πράξη του παιξίματος και της μελέτης ενός οργάνου κάποιος βρίσκει, ή ίσως αναγνωρίζει, έναν οικείο και, κατά καιρούς, έναν ολοκληρωτικό χώρο. Μια βαθιά σχέση με το υλικό που έχει στη διάθεσή του. Το ανείπωτο μυστήριο ορισμένων διαστημάτων, ο τρόπος που το χρώμα ενός ήχου λυγίζει σ’ ένα πέρασμα, αυτές οι άλυτες ατέλειες και οι πιασάρικες αυτοσχέδιες φράσεις, που συνεχίζουν να σε καλούν, σαν να κρατούν ακόμα κάτι που δεν μπορείς να φτάσεις – σαν μια απαραίτητη βεβαιότητα ή ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο».
Το άλμπουμ έχει φυσικά τη σφραγίδα του Mimmo, ενός δεξιοτέχνη του σοπράνου σαξοφώνου, που δεν παραλείπει να στήσει το δικό του ξεχωριστό ηχητικό σκηνικό, εντός του οποίου προβάλλεται και η περιπέτεια, τα ιδιόμορφα φυσήματα και οι προχωρημένες τεχνικές ανάγνωσης μιας μελωδίας, αλλά από την άλλη (το “The Lonesome Thing”) δεν στερείται και μιας κάποιας λαϊκότητας υπό την έννοια πως οι «ακρότητες» είναι απολύτως λελογισμένες, με τις καθαρές και πλούσιες μελωδίες να κυριαρχούν σε κομμάτια όπως το “Sideline” και το “Notturno delle cryptomerie” (ένα από τα ωραιότερα tracks του CD, με ιδιωματικό παίξιμο και ατμόσφαιρα νατουραλιστική).
Επαφή: https://open.spotify.com/album/0Ibn0llmfyfr1ZPqXptbNC

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026

CAMILA NEBBIA / GONÇALO ALMEIDA / SYLVAIN DARRIFOURCQ ζωντανοί στην Θεσσαλονίκη

Για το “Hypomaniac” [defkaz RECORDS, 2025] της Camila Nebbia τενόρο σαξόφωνο, του Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και του Sylvain Darrifourcq ντραμς δεν έχεις να πεις πάρα πολλά. Λέμε για τρεις μουσικούς κατ’ αρχάς, μια Αργεντινή, έναν Πορτογάλο κι έναν Γάλλο, οι οποίοι θα βρίσκονταν στην Θεσσαλονίκη, στις 15 Μαρτίου 2025, για να εμφανισθούν «ζωντανά» στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz ‘Take 2’ Festival, και να ηχογραφηθούν εκεί από τον Χρήστο Μέγα. Το άλμπουμ που προέκυψε είναι αυτό που ακούμε τώρα, ένα LP τεσσάρων κομματιών, δύο ανά πλευρά, που έχουν ως τίτλους τις διάρκειές τους, ήτοι: “19min 45sec”, “8min 17sec”, “8min 59sec” και “11min 30sec”.
Το πρώτο track σε μπάζει σ’ ένα free jazz κλίμα οπωσδήποτε, με την Nebbia (σφόδρα επηρεασμένη από τον Ornette Coleman) να αυτοσχεδιάζει με δύναμη και φαντασία τουλάχιστον για έντεκα λεπτά, γιατί μετά το πράγμα ξεφεύγει σε πιο abstract και πειραματικά μονοπάτια. Για να συνεχίσει έτσι, «ατμοσφαιρικά», αργά και ικετευτικά τόσο στο φοβερά υποβλητικό Α2 track, συνεχίζοντας με την ίδια τόλμη και στο Β1 (μεγάλος μπασίστας ο Almeida και άψογος ο κρουστός Darrifourcq), με την Nebbia να ακούγεται, κατά τόπους, κάπως σαν φλαουτίστρια ή και κιθαρίστρια ακόμη(!), δημιουργώντας μοναδική ροή. Noise-jazz καταπληκτική εν ολίγοις. Το τελευταίο track του “Hypomaniac” επαναφέρει τον ήχο, στα αρχικά free πλαίσια, αλλά η παρουσία του Almeida υποσκάπτει διαρκώς ό,τι ακούς, μεταφέροντάς το σε άλλες σφαίρες.
Πολύ ωραίος δίσκος, όχι μόνο για τη μουσική που μας προσφέρει, αλλά και για τον τρόπο που αρθρώνεται αυτή. Ωραίο και το εξώφυλλο (ajax19), όπως και η κοπή με το 180άρι βινύλιο.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/hypomaniac

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

RAPID ZEN σκρατς και προχωρημένη jazz

Με πέντε και τέσσερα κομμάτια ανά πλευρά, οι Rapid Zen, με το LP τους “Fried Brains” [defkaz RECORDS, 2025], επιχειρούν να συνδέσουν τον «σκρατσ-ισμό» με τον αυτοσχεδιασμό και την προχωρημένη jazz. Λέμε για ένα σχήμα, κατ’ αρχάς, το οποίο αποτελούν ο Gonçalo Almeida κοντραμπάσο, η Barbara Togander πικάπ, φωνή και ο Vasco Trilla ντραμς, κρουστά. Η ηχογράφηση έγινε, τον Ιούνιο του ’24, από τον Sergi Felipeon κάπου στην Βαρκελώνη, η μείξη από τον Gonçalo Almeida στο Ρότερνταμ, το mastering από τον Σωτήριο Κουφαελά και η παραγωγή από τον Γιάννη Κουφαελά, για λογαριασμό της defkaz.
Το άλμπουμ ξεκινά σκληρά και εντυπωσιακά (“Catalyzing zen”), μ’ έναν καταιγισμό πειραγμένων, βασικά, βοκαλισμών και σκρατς, με παράλληλη συνεισφορά από το μπάσο και τα ντραμς, δίνοντάς σου μιαν αίσθηση διαρκούς και πολύπλοκης κινητικότητας. Στο 8λεπτο “Cloclwork predictability” κυριαρχεί ένας ακόμη πιο έντονος πειραματισμός, που στοιχειοθετείται από το χαμηλό volume θορύβου, τα breaks από το κοντραμπάσο, τις παρεμβάσεις από τα κρουστά, κι ένα γενικότερο ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα, που έχει τον τρόπο να σε κρατά, σαν ακροατή, στις επάλξεις – με τα λίγα, κανονικά αυτή τη φορά, φωνητικά να δημιουργούν ένα αίσθημα space υποβολής. Space-improv-jazz-rock-fusion; Θα μπορούσε να το πεις. Μπάσο με δοξάρι και ποικίλων εντάσεων εφφέ (ακουστικά και ηλεκτρονικά), τοποθετημένα όλα σ’ ένα αργά διαμορφούμενο πλαίσιο, προσδίδουν στο “Nine pimientos” πιο πολλά αγχώδη χαρακτηριστικά. Στο σύντομης διάρκειας “VRConstellations” εκείνο που κυριαρχεί είναι το free-improv, με τα vocals της Togander να ακούγονται και αυτά σε συμφωνία φάσης με τα οργανικά δρώμενα - καθώς η Side A ολοκληρώνεται με το 7λεπτο “Super perfume”, ένα track που εμπεριέχει τόσο ηλεκτρονική επεξεργασία, όσο και φυσική ροή, κινούμενο και αυτό προς πειραματικές space κατευθύνσεις.
Η δεύτερη πλευρά του “Fried Brains” ανοίγει με το 11λεπτο “Constantinopla”, που κινείται στο ίδιο πλαίσιο με το “Super perfume”, συνδυάζοντας «αληθινές» φωνές και σαμπλαρισμένες, με την ίδια πάντα δυναμική στο υπόστρωμα, με τα μπάσα «χαλιά» να κατακυριεύουν το χώρο, με το κοντραμπάσο να «στριγγλίζει» και με το ηλεκτρονικό processing να χτυπάει κόκκινο. Στο φερώνυμο track κυρίαρχο ρόλο έχουν οι βοκαλισμοί, που επηρεάζουν και επηρεάζονται από το θορυβώδες και αεικίνητο background, ενώ στο “No one’s home” το βάρος πέφτει στα καμπανωτά κρουστά, πάνω από τα οποία τοποθετούνται θόρυβοι, με το abstract να κυριαρχεί καθ’ όλη τη διάρκεια του track. Στο τέλος, με το “11 hearts modulation”, έντεκα(;) προσομοιώσεις καρδιακών παλμών διαμορφώνουν ένα πολύ ειδικό πλαίσιο ηχητικής δράσης, επί του οποίου συντρέχει το arc μπάσο του Almeida και η φωνή της Togander.
Σίγουρα παράξενο, αλλά ταυτοχρόνως κι ένα άκουσμα με περιεχόμενο, προϊόν τριών μουσικών που κινούνται εντός και εκτός ορίων με γνώση και συνέπεια.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/fried-brains

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

AKIRA SAKATA / GIOTIS DAMIANIDIS / GIOVANNI DI DOMENICO / ALEKSANDAR SKORIC / PAAL NILSSEN-LOVE / PETROS DAMIANIDIS / TATSUHISA YAMAMOTO υπερέντασις

Πρόκειται για ένα πολύ περιποιημένο, εικαστικά, gatefold 2LP (με πολύ ωραία χαρτιά, τυπώματα και obi), που ετοίμασε με το γνωστό πλέον μεράκι της η defkaz RECORDS από τη Θεσσαλονίκη. Το free-improv αυτό άλμπουμ, που αποκαλείται “Hyperentasis” (2025), καταγράφει δύο διαφορετικά live, στα οποία συμμετέχουν δύο διαφορετικά κουιντέτα (με κάποια κοινά μέλη ανάμεσά τους). Να ξεκινήσουμε από το πρώτο, δηλαδή από τις πλευρές Α και Β, που αποκαλούνται “Entasis”.
Εδώ ακούμε τους Akira Sakata άλτο σαξόφωνο, κλαρίνο, φωνή, κρουστά, Giovanni di Domenico πιάνο, Γιώτη Δαμιανίδη ηλεκτρική κιθάρα, Πέτρο Δαμιανίδη κοντραμπάσο και Aleksandar Škorić ντραμς, καταγραμμένους στο Duende Upstairs της Θεσσαλονίκης, στις 27 Μαρτίου του 2023, από τον Χρήστο Χαρμπίλα (μείξη από τον di Domenico και mastering από τον Τίτο Καργιωτάκη). Ο Sakata δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγεται μαζί με έλληνες μουσικούς σε δίσκο, καθώς υπάρχει και το LP “Hōryū​-​Ji” [mr. nakayasi, el NEGOCITO Records, 2019], όταν ο ιάπωνας μουσικός είχε εμφανισθεί μαζί με τους Χρήστο Γερμένογλου, Giovanni Di Domenico και Γιώτη Δαμιανίδη. Τότε είχα δώσει μερικά στοιχεία για τον Sakata, που καλό είναι να τα επαναλάβω, με αφορμή την τωρινή έκδοση.
Ο άλτο, βασικά, σαξοφωνίστας (αλλά και κλαρινίστας) Akira Sakata είναι μία από τις πολύ μεγάλες μορφές της ιαπωνικής free jazz, με πάμπολλες ηχογραφήσεις και κυκλοφορίες. Οι πιο παλαιές παρουσίες τού Sakata στο βινύλιο πρέπει να προέρχονται από το 1973 (τότε ήταν μέλος του περίφημου Yosuke Yamashita Trio), συμμετέχοντας ακόμη και σε εγγραφές άλλων ιαπωνικών ονομάτων... folk (Kan Mikami) ή και country-rock (Hachimitsupai). Με το Yamashita Trio έκανε, μάλιστα, μεγάλο όνομα και στην Ευρώπη, μέσω των εγγραφών του(ς) στη γερμανική Enja, καθώς άλμπουμ σαν το “Clay” (1974) θεωρούνται σήμερα κλασικά (και εκπληκτικά!). Βεβαίως στην πορεία ο Sakata θα βρεθεί ή θα συνεργαστεί με διάφορα ονόματα (Wha-ha-ha, Last Exit, Peter Kowald, DJ Krush, Terumasa Hino, Bill Laswell, Jim O'Rourke, Jeff Parker, Paal Nilssen-Love, Ken Vandermark, Peter Brötzmann, Hijokaidan κ.ά.), χωρίς όμως οι παρουσίες του να είναι... άπειρες. Θέλω να πω πως για τα μέτρα των free-improvisers, που έχουν ατελείωτη δισκογραφία, ο Sakata μοιάζει πιο επιλεκτικός και εκλεκτικός.
Το “Entasis” αποτελείται από τέσσερα tracks, δύο ανά πλευρά, τα οποία έχουν διάρκειες 11:14, 11:36, 17:43 και 4:27 λεπτά. Το πρώτο (“Collision path”) ξεκινά κάπως αργά και σε χαμηλό volume, με συνεισφορά απ’ όλα τα μέλη του κουιντέτου, για να ανεβάσει στροφές και volume συν τω χρόνω, με τον Sakata να δίνει το πρόσταγμα, και με τους υπόλοιπους μουσικούς να αναλαμβάνουν παράλληλες δράσεις «φορτώνοντας» τη «σύνθεση», που εξελίσσεται σε free παρανάλωμα (με συνεχή γεμίσματα από το πιάνο του di Domenico, κιθαριστικές ατασθαλίες και θορύβους από τον Γ. Δαμιανίδη και με το rhythm section να ακούγεται σαν σε... ελεύθερη πτώση). Το ήπιο πιανιστικό ξεκίνημα τού “Atsumori no saigo(I) / Kaigara-Bushi(II)” –με τον Sakata να επιδίδεται σε βοκαλισμούς-λαρυγγισμούς, συν την ατμοσφαιρική avant-rock κιθάρα του Γ. Δαμιανίδη–, εξελίσσεται σ’ ένα αληθινό rock improv, το οποίο εξισορροπείται από τα πνευστά του Ιάπωνα και την προσήκουσα συνοδεία των Π. Δαμιανίδη / Škorić. Το 18λεπτο “Lernaen Hydra”, που ανοίγει την Side B, εισάγεται από το πιάνο του di Domenico και την κιθάρα του Δαμιανίδη, μαζί με κάποιους χαμηλούς θορύβους, που ακούγονται σαν ηλεκτροστατικοί, με το κομμάτι να κινείται μάλλον υποβλητικά, εμμένοντας στη δημιουργία κλίματος, πριν αποκτήσει μια άγρια ομορφιά, με τον Sakata αεικίνητο στα φυσήματά του και με τους υπόλοιπους μουσικούς να συμβάλλουν στο γενικότερο εκρηκτικό πλαίσιο. Ο πρώτος δίσκος θα ολοκληρωθεί με το μικρής σχετικώς διάρκειας και κάπως διμερές “Symposium” (με χωρίς Sakata – και με Sakata σε πρώτο επίπεδο), που οδηγείται σ’ ένα μανιακό εκτονωτικό κλείσιμο.
Το δεύτερο βινύλιο αποκαλείται “Sakata 80”, είναι ηχογραφημένο στις 29 Ιανουαρίου 2025, στον Όμιλο της Θεσσαλονίκης ξανά από τον Καργιωτάκη (με μείξη και mastering από τους Καργιωτάκη και Χαρμπίλα). Εδώ το κουιντέτο είναι λίγο διαφορετικό. Υπάρχουν και πάλι οι Sakata, Γ. Δαμιανίδης και Π. Δαμιανίδης, ενώ την πεντάδα συμπληρώνουν, τώρα, δύο ντράμερ(!), ο Paal Nilssen-Love και ο Tatsuhisa Yamamoto. To βινύλιο αυτό αποκαλείται “Sakata 80” λόγω των ογδοηκοστών γενεθλίων του ιάπωνα πνευστού, που σε μια τέτοια ηλικία, και όπως τον ακούμε στην αρχή του 15λεπτου “Part I”, είναι πραγματικά ασυγκράτητος – τουλάχιστον μέχρι το 6:20 όταν βγαίνει μπροστά η ηλεκτρική κιθάρα που «σπέρνει» σ’ ένα free rock πλαίσιο, για να επανέλθει (μετά από τις σχετικές ανάσες) περί το δεκάλεπτο ο Sakata, με το ρυθμικό τμήμα να ακούγεται καταιγιστικό καθ’ όλη τη διάρκεια του track. Η Side C θα ολοκληρωθεί με το 6λεπτο “Part II”, που ανοίγει με άλτο και ντραμς και που σταδιακά πυκνώνει με συνεχείς κινήσεις «δίχως αύριο» απ’ όλα τους συμμετέχοντες. Τι να μας επιφυλάσσει άραγε η Side D; Εκεί είναι καταγραμμένο το 25λεπτο “Part III”, που και αυτό ξεκινά με κάτω τις ταχύτητες, σχεδόν από την ησυχία, με τα κρουστά να χαράζουν έναν πρώτο αχνό δρόμο, διαβρωτικό και υπαινικτικό σίγουρα, με τον Sakata να σπηκάρει σ’ αυτό το διάστημα (στα ιαπωνικά προφανώς) – πριν ξεκινήσει, από το έκτο λεπτό και μετά, να ανεβαίνει διαδοχικά η ένταση, αν και με αυξομειώσεις (εδώ το μπάσο του Π. Δαμιανίδη και το κλαρίνο του Sakata διεκδικούν το ενδιαφέρον μας). Όμως το κομμάτι ανεβάζει και πάλι στροφές, με την ηλεκτρική κιθάρα να γεμίζει συνεχώς, και με το άλτο να μπαίνει, τώρα, μπροστά, πριν τα φώτα κεντράρουν στον Γ. Δαμιανίδη, ο οποίος με την κιθάρα του θα συνοδηγήσει (πάντα μαζί με τον Ιάπωνα) το “Part III” σε μια γενικότερη απογείωση.
Αν βρίσκεσαι σε τέτοιους χώρους, με τέτοιας ποιότητας live, εκείνο για το οποίο, συνήθως, παρακαλάς, είναι... να βρισκόταν κάποιος να το ηχογραφήσει. Εδώ, στην περίπτωση του “Hyperentasis”, ευτυχώς αυτό συμβαίνει – σε μια καθ’ όλα ζηλευτή έκδοση.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/hyperentasis