VIV CORRINGHAM / GIANNI MIMMO περιπετειώδης μουσική

«Η έκφραση “Φυσώντας στους Κόμπους” εμφανίζεται στη Σούρα της Αυγής, στο αρχαιότερο Κοράνι. Αναφέρεται σε μια πρακτική μαγείας και ξορκιών. Ωστόσο, φέρει και μια άλλη σημασία – είναι το να φυσάς για να χαλαρώσεις, ή να φυσάς πάνω σε ό,τι είναι δεμένο, ώστε να το μπερδέψεις περισσότερο... Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, αλλά νομίζω ότι καθώς αρχίσαμε να κινούμαστε, σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμασταν ήδη μέσα σε ένα είδος ιστορίας – μιας ιστορίας που ξεδιπλωνόταν μέσα από διάσπαρτα θραύσματα, κάνοντάς μας να βλέπουμε, κάθε φορά, από μεταβαλλόμενες ή ίσως και άνισες προοπτικές. Ο τρόπος με τον οποίο ορισμένα στοιχεία επέστρεφαν στην πορεία –ανακαλούνταν ή απλώς υπαινίσσονταν– φάνηκε να εμβαθύνει αυτή την αίσθηση, ότι, δηλαδή, βρίσκεσαι μέσα σε μια ιστορία που έπαιρνε, ήσυχα, μια μορφή. Είχα επίσης την αίσθηση ότι καταθέτω ιδέες αργά, ήρεμα, με την ήσυχη σιγουριά ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για να τις αφήσω να αναπνεύσουν. Και κάτι άλλο, που μου κάνει εντύπωση: σ’ αυτή τη μουσική, πράγματα –τα ηχητικά αντικείμενα–, που μπορούν να ακινητοποιηθούν για να γίνουν αντιληπτά, που φαίνεται να κατέχουν μια ορισμένη αυθεντία, το κάνουν με αυτοσυγκράτηση, και μετά, σχεδόν αμέσως, αρχίζουν να τρέμουν, σαν να είναι πρόθυμα να διαλυθούν. Μένουν μόνο για όσο τα χρειάζεται – ίσα-ίσα για να τα προτείνεις».

Αυτά σημειώνει ο γνωστός μας ιταλός σοπρανίστας Gianni Mimmo, στο μέσα μέρος του εξωφύλλου του κοινού άλμπουμ του με την βρετανίδα βοκαλίστρια και χειρίστρια των ηλεκτρονικών Viv Corringham, το οποίο αποκαλείται “Blowing on the Knots” [Rosebud Relevant, 2026].
Ηχογραφημένο στις 19 Ιουνίου 2025 στο Interplay στούντιο του Μιλάνου, το “Blowing on the Knots” φέρει σε επαφή δύο διακεκριμένους αυτοσχεδιαστές και καταξιωμένους στο πεδίο της αυθόρμητης επικοινωνίας μουσικούς – και τούτο το λέμε όχι μόνο για τον Mimmo, για τον οποίον γράφουμε συχνά στο δισκορυχείον, μα και για την Corringham, η οποία έχει, και αυτή, μακριά ιστορία στον αυτοσχεδιασμό και στην adventure music (έχοντας τραγουδήσει ακόμη και στα ελληνικά).
Αν λοιπόν, εδώ, ο ήχος του σοπράνου σαξοφώνου είναι «καθαρός» και άμεσα αντιληπτός, όλα εκείνα που κάνει η Corringham στον δίσκο είναι τα πλήρως ακαθόριστα – ένα συνονθύλευμα φωνητικών και ηλεκτρονικών, που, κάποιες φορές, είναι δύσκολο να τα ξεδιαλύνεις (τι είναι τι).
Το άκουσμα διαθέτει στοιχεία εντυπωσιασμού – είναι προφανές αυτό. Σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως είναι και για λίγους. Το υποστηρίζω, γιατί εδώ υπάρχει ροή, υπάρχουν κύματα, με πυκνές και αραιές προσαρμογές, και βασικά υπάρχει η συγκρότηση μιας ηχητικής κατάστασης, που έχει τον τρόπο να σε κρατάει διαρκώς σε επαφή, με όλα εκείνα που συμβαίνουν.
Επαφή: https://www.rosebudrelevant.com/record/blowing-on-the-knots