SPACESHIP ένα ελληνικό rock / fusion τρίο

Οι Spaceship είναι ένα ελληνικό rock / fusion τρίο, το οποίον αποτελούν οι Νικόλας Δημοσθένους κιθάρες, Κωνσταντίνος Μεντζελόπουλος μπάσο και Αλβέρτος Παναγιωτόπουλος ντραμς, κρουστά, φωνή. Από τους τρεις μουσικούς αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ιστορία είναι ο Παναγιωτόπουλος, καθώς βρίσκεται στη σκηνή από την εποχή του Jazz Club του Γιώργου Μπαράκου. Θυμάμαι τον Παναγιωτόπουλο και από τους δύο πολύ ενδιαφέροντες δίσκους του από τα 2000s (τους “Visionary World” και “Hyper Fly”), για τους οποίους είχα γράψει τότε στο «Jazz & Τζαζ», όμως εδώ τα πράγματα θα έλεγα πως είναι αρκετά διαφορετικά, αφού το rock είναι αυτό που σκεπάζει όλες τις συνθέσεις του δίσκου – η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ανήκει στον Παναγιωτόπουλο.

Τα κλασικά rock-trios είναι οπωσδήποτε μία πρώτη και πολύ βασική αναφορά στο “Centaur” [Irida Jazz, 2026] , αλλά από ’κει και πέρα οι αναφορές του σχήματος ξεφεύγουν των αναμενόμενων ροκ μοτίβων, καθώς επεκτείνονται και προς άλλες κατευθύνσεις. Μάλιστα, οι τίτλοι των συνθέσεων, που πολλές φορές δρουν προγραμματικά, αποκαλύπτουν αυτές τις διαδρομές – άκου, για παράδειγμα, τις “Hey Yoruba”, “American Indian”, “Afro Orpheo/Fiesta”, “Balkan fusion”, “Oriental typhoon” κ.λπ.
Το σίγουρο είναι πως το “Centaur” ακούγεται και μέσα στο space-progressive περιβάλλον, όπως ακούγεται και εντός του hard rock (περιβάλλοντος) και βεβαίως του ethnic-fusion, με τα κομμάτια να κυλάνε άψογα, καθώς παρουσιάζονται με δύναμη και φαντασία. Θέλω να πω πως το άλμπουμ είναι πολύ καλό, πως ανανεώνει, στο μέτρο του δυνατού, το σύγχρονο fusion, και πως, ανά φάσεις, δεν παύει να κοινοποιεί και την ελληνική προέλευσή του, με tracks σαν τα “Fantasia” και “Djivaeri / Immigrants”.
Για μένα το “Centaur” είναι ένας δίσκος «έκπληξη».
Επαφή: https://iridamusic.eu/el/release/spaceship-trio-centaur/

JOSEPH ARAGIANNIS ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας

Ο Joseph Aragiannis είναι ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας και συνθέτης που εμφανίζεται τώρα δισκογραφικά με το πρώτο CD του, το οποίον αποκαλείται “Conviction” [RE-Solution, 2026]. Στο άλμπουμ αυτό ο Aragiannis συνθέτει και παίζει κιθάρα βασικά (προφανώς και keyboards, και δεν ξέρω τι άλλο), ενώ δίπλα του στέκονται οι Elias Raftel μπάσο, Vicente Ferreira ντραμς και ακόμη οι Vangelis Aragiannis κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο και Dimitris Keramidakis πιάνο σε συγκεκριμένα tracks.

Στο “Conviction” είναι καταγραμμένες επτά συνθέσεις του Αραγιάννη, οι οποίες διαθέτουν, σε γενικές γραμμές, «μεταλλικά» χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το βασικότερο όλων – το λέω, γιατί από ’κει και πέρα υπεισέρχονται και άλλοι αισθητικοί προβληματισμοί.
Ένα πρώτο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως ο Αραγιάννης, έτσι όπως παρουσιάζεται εδώ, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων συνθέτης. Οι συνθέσεις του δεν είναι προφανείς εννοώ, και όσο περισσότερο τις ακούς τόσο ανακαλύπτεις, σ’ αυτές, πολλές και διαφορετικού τύπου και ύφους επιρροές. Έτσι, κι ενώ το «μεταλλικό» περίβλημα φαίνεται να υπερισχύει, υπάρχει από ’κει και πέρα το fusion, το progressive rock, ακόμη και η ηλεκτρική keyboard music ή και η jazz θα έλεγα, που παρέχουν στις συνθέσεις μια ιδιάζουσα ποικιλία.
Θα έλεγα πως ο Αραγιάννης, φέρνει, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε (όχι πάντως στους τομείς της συνθετικής και της εκτελεστικής επάρκειας, γιατί σ’ αυτούς δεν του λείπει κάτι), κιθαρίστες σαν τον Βρετανό Mark Wingfield, τον Ινδονήσιο Dewa Budjana, τον Ουρουγουανό Beledo και τον Σέρβο Dušan Jevtović, οι οποίοι ανανέωσαν την τελευταία δεκαετία, χοντρικά, το ηλεκτρικό fusion, μπολιάζοντάς το με πολλά και διαφορετικά στοιχεία («σκληρά», prog, παραδοσιακά κ.λπ.).
Τα complex κομμάτια του Αραγιάννη, που καταγράφονται στο “Conviction”, είναι επίσης καλοπαιγμένα και βεβαίως καλο-ηχογραφημένα, με σωστή μείξη και παραγωγή, ώστε να ακούγονται στο αυτό επίπεδο με τις ανάλογες δουλειές που μας έρχονται από το εξωτερικό. Μετράει αυτό, για τις συγκεκριμένες μουσικές, σχεδόν όσο μετράνε τα παιξίματα και οι συνθέσεις, που είναι όλες μία και μία (οι συνθέσεις) – και αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω με το ζόρι κάποια, γιατί όλες κινούνται σε υψηλό επίπεδο, θα έγραφα για την “Phantom words”.
Ένα πολύ καλό ντεμπούτο. Εντυπωσιακό θα έλεγα.
Επαφή: https://josepharagiannis.bandcamp.com/album/conviction

MAD VANTAGE είναι η SOLUNE που έχει ελληνική καταγωγή

Πίσω από τους Αυστραλούς Mad Vantage από την Μελβούρνη κρύβεται βασικά η συνθέτρια SOLUNE (Selene Messinis είναι το κανονικό όνομά της, που υπονοεί ελληνική καταγωγή), η οποία στο LP, CD και digital “Minutiae.” [Art As Catharsis, 2025] χειρίζεται σύνθια και πιάνο. Δίπλα στην SOLUNE στέκονται ακόμη οι Kumar Shome κιθάρες, Matt Hayes μπάσο και Tim Cox ντραμς... και βεβαίως όλοι αυτοί είναι υπεύθυνοι για τις αποδόσεις των συνθέσεων, οι οποίες είναι κάπως περίεργες. Θα μπορούσε να τις αποκαλέσεις ακόμη και «ζαππικές», με μίαν early 80s αίσθηση περισσότερο, υπό την έννοια πως εδώ υπάρχουν έντονες κιθάρες και βαριά keyboards, με παράλληλες επιρροές από το math rock των King Crimson, το fusion γενικότερα και το ευρύτερο late 70s progressive.

Αν και η εποχή στην οποίαν αναφέρονται οι συνθέσεις της SOLUNE είναι... μυστήρια, υπό την έννοια πως πολλά καταγραμμένα από εκείνα τα χρόνια θεωρούνται κάπως «δευτερότερα» (και πολλές φορές αδίκως υποτιμημένα), στην πράξη, και όπως εδώ διεκπεραιώνονται όλοι αυτοί οι υπαινιγμοί, μέσα από τα συγκεκριμένα tracks, δεν γίνεται να μην εξάρεις το ταλέντο της SOLUNE στην δημιουργία αυτών των εντελώς complex συνθέσεων, που φανερώνουν και ταλέντο και βαθιά ενασχόληση με τη σύγχρονη μουσική (και όχι μόνο με το synth-rock).
Ασυζητητί ένα παράξενο, αλλά ταυτοχρόνως και πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ από μία συνθέτρια με τσαγανό, που αξίζει να συγκρατήσουμε το όνομά της και να την παρακολουθήσουμε και στο μέλλον.
Επαφή: https://madvantage.bandcamp.com/album/minutiae

TRIO OF BLOOM (CRAIG TABORN / NELS CLINE / MARCUS GILMORE) ένα νέο προχωρημένο jazz, improv και fusion σχήμα

Καινούριο προχωρημένο jazz, improv-jazz και fusion σχήμα είναι οι Trio of Bloom, το οποίο αποτελούν οι Craig Taborn πλήκτρα, Nels Cline εξάχορδες, δωδεκάχορδες, lap steel κιθάρες, μπάσο σε δύο tracks και Marcus Gilmore ντραμς, κρουστά. Έτσι ακριβώς, σαν τριπλέτα, μπήκαν οι φίλοι μας στο Bunker, του Brooklyn, τον Νοέμβριο του ’24, για να βγουν από ’κει με τούτο το πάρα πολύ καλό CD (2025), που φέρει ως τίτλο τα ονόματά τους, και που κυκλοφορεί, τώρα, από τη γνωστή μας Pyroclastic Records.
Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω κάποια λόγια για τους τρεις μουσικούς, που είναι ούτως ή άλλως πρώτα ονόματα στο χώρο, αλλά αν υπάρχει λόγος να το κάνω τότε θα έλεγα για τον πιανίστα Craig Taborn (γενν. το 1970 στο Detroit) πως είναι ένας ξεχωριστός μουσικός για την σύγχρονη σκηνή – με τις ιδέες του να μετατρέπονται συνεχώς σε άλμπουμ, διαφορετικά άλμπουμ, που δείχνουν απλώς, πως μπορεί να κινείται με μεγάλη άνεση τόσο εντός, όσο και εκτός ορίων. Να θυμηθούμε τις παρουσίες του στα CD του Thomas Strønen “Relations” [ECM, 2024] και του Ches Smith “Interpret it Well” [Pyroclastic, 2022], το προσωπικό CD του “Shadow Plays” [ECM, 2021], την ηχογράφησή του με τους Junk Magic “Compass Confusion” (2020), τον κοινό δίσκο του με τον συνάδελφό του Vijay Iyer “The Transitory Poems” (2019) την παρουσία του στους Chris Lightcap’s Bigmouth (ένας από τους δεκάδες σχηματισμούς, με τους οποίους έχει συνεργαστεί) κ.λπ. Καινοτόμος και ρηξικέλευθος, δοκιμάζοντας πολύ με ηλεκτρονικά, σε παράξενες κατευθύνσεις, μα και πιο «κλασικός», όταν το θελήσει, ο Craig Taborn, φιλοδοξεί με κάθε νέα δουλειά του να κάνει την διαφορά.
Τώρα, για τον Nels Cline (γενν. το 1956) να πω απλώς πως πρόκειται για τον κιθαρίστα των Wilco, πως έχει προσωπική δισκογραφία από την αρχή των 80s και συμμετοχές-παρουσίες σε δεκάδες jazz και improv-jazz projects. Στο δε δισκορυχείον τον έχουμε δει στο φερώνυμο CD (2021) της φαγκοτίστριας-μπασουνίστριας Sara Schoenbeck και ακόμη ως μέλος της Satoko Fujii Orchestra New York, στα άλμπουμ της “Entity” [Libra Records, 2019] και “Fukushima” [Libra Records, 2017].
Τέλος, ο Marcus Gilmore (γενν. το 1986) είναι ένας ντράμερ με ιδιαίτερη παιδεία, μέλος του Vijay Iyer Trio, δίπλα σε δουλειές του Jason Palmer, της Patricia Brennan, της Lisa Hilton κ.λπ.
Αυτοί οι τρεις μουσικοί, λοιπόν, «κρύβονται» πίσω από το εν λόγω CD, που έχει τον τρόπο να σε κρατάει σε επιφυλακή, καθ’ όλη τη διάρκειά του.

Κατ’ αρχάς να πω πως από τα έντεκα κομμάτια που καταγράφονται σ’ αυτό τα οκτώ είναι πρωτότυπα, ενώ υπάρχουν και τρεις versions στα “Nightwhistlers” του Ronald Shannon Jackson, “Diana” του Wayne Shorter και “Bend it” του Terje Rypdal. Οι επιλογές αυτές δείχνουν φυσικά το εύρος των ακουσμάτων των τριών οργανοπαικτών, αλλά συγχρόνως δείχνουν και κάτι από την παλέτα του ήχου, που απλώνεται στον δίσκο, ο οποίος είναι σφόδρα ηλεκτρικός στο μεγαλύτερο μέρος του – ενώ, ενδιαμέσως, εντοπίζεις και άλλα στοιχεία, με συνθέσεις πιο αργές, και ατμοσφαιρικές, σ’ ένα ύφος progressive ambient.
Βεβαίως το πύρινο fusion κυριαρχεί σε tracks σαν το εισαγωγικό (του Jackson), ενώ η ίδια δύναμη διατρέχει και κομμάτια σαν τα “Queen king” (με πρωταγωνιστές τόσο τα πλήκτρα του Taborn, όσο και τις πενιές του Cline, που το έχει γράψει κιόλας) και “Bloomers” (σύνθεση των τριών), που συνοψίζει, και λόγω της 10λεπτης διάρκειάς του, μεγάλο κομμάτι των αισθητικών απόψεων του τρίο – το οποίον, εδώ, μάχεται σε improv και πειραματικά πλαίσια. Φυσικά, πάντα υπάρχει επαναφορά, μετά από τέτοια ιλιγγιώδη tracks, με κάτι περισσότερο βατό και μελωδικό, όπως συμβαίνει με το 7λεπτο “Eye shadow eye” (του Cline), πριν εξελιχθεί και αυτό προς κάτι βαρύτερο.
Το άλμπουμ του Trio of Bloom διαθέτει πολλές στιγμές συναρπαστικής μουσικής, ενώ και σαν σύνολο δεν παύει να έχει τη δική του ταυτότητα.
Επαφή: www.pyroclasticrecords.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 647

26/5/2025
Σε λίγες μέρες, στην αρχή της επόμενης εβδομάδας καλώς εχόντων, ένα καινούριο δικό μου βιβλίο, τυπωμένο από το Όγδοο, θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Είναι ένα πολυσέλιδο και πυκνογραμμένο βιβλίο (τριπλάσιο σε όγκο από το «Ραντεβού στο Κύτταρο»), που σχετίζεται με την πορεία του ροκ στην Ελλάδα, μια πολύ συγκεκριμένη εποχή.
Τα θέματα που εξετάζονται είναι πάρα πολλά, καθώς το βιβλίο αποτελείται από 4 μεγάλα κεφάλαια και 80+1 υποκεφάλαια, ενώ αποκαλύπτεται, περαιτέρω, και το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον εντός του οποίου το ροκ κατέστη κομβικό.

Ο Γιώργος Ρωμανός (στη φωτογραφία) είναι ας πούμε ένα από τα πρόσωπα που με απασχολούν σε αυτή τη μελέτη και όσα θα διαβάσετε π.χ. για τα «Δυο μικρά γαλάζια άλογα», είναι απ’ αυτά που γράφονται για πρώτη φορά.
Βασικά, πρόκειται για ένα βιβλίο, που δεν πρέπει να το αγνοήσει κανένας φίλος και καμία φίλη της ελληνικής μουσικής. Πιστέψτε το αυτό.

25/5/2025
Αυτό το είχα παίξει πριν από πολλά χρόνια στο ραδιόφωνο του σύριζα και... δεν είχαν σπάσει τα τηλέφωνα. Pekka Streng (1970)
https://www.youtube.com/watch?v=ExK15QAFPYg&list=RDExK15QAFPYg&start_radio=1

24/5/2025
Στα γιεγιέδικα γκρουπ του ελληνικού ποπ-ροκ η χούντα δεν έκοβε τα διαβατήρια. Τους τα έδινε για να πάνε να παίξουνε όπου θέλανε – ακόμη και στην Περσία του Σάχη. Είχαν πάει κι άλλοι Έλληνες να παίξουν τότε στην Περσία – και δεν εννοώ συγκροτήματα.

Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον, αλλά ελάχιστοι τα ψάχνουν και τα ξέρουν, έχοντας τον τρόπο να τα αποτιμήσουν, καθώς εκείνο που προέχει είναι να γίνει κατάπλασμα η συστημική «ανάγνωση» της Ιστορίας.

24/5/2025
Ο Κελεσίδης έπαιζε μόνος του άμυνα και έπιασε 3-4 που δεν πιάνονταν. Φοβερό γκολ του Σαράφη. Κομπίνα για σεμινάριο σε φάουλ από Κούδα-Σαράφη. Μίμης Παπαϊωάννου: παίκτης, που θα μπορούσε να παίζει και σήμερα μπάλα και να είναι πρώτος... [50 χρόνια πριν]
https://www.youtube.com/watch?v=I08-jr8xVVY 

24/5/2025

23/5/2025
– Όταν λέμε δύσκολο, δύσκολο ε; Καμιά απαγωγή ατομικού επιστήμονα, καμιά ανατίναξη πυραύλου. Χονδρεμπόριο θέλω, όχι ψιλικατζίδικα πράματα...

[γεια σου Θανάση... φρουρέ της επανάστασης]

23/5/2025
Εφόσον το εμπλουτισμένο ουράνιο διέφυγε των βομβαρδισμών (αυτό δείχνουν τα ανακοινώσιμα επίπεδα ραδιενέργειας), ενώ παράλληλα υπάρχει πάντα η ιρανική τεχνογνωσία, οι γκανγκστερικές δράσεις αμερικανών και ισραηλινών είναι για εσωτερική κατανάλωση και για τα μάτια του κόσμου.
Ο πορτοκαλής έπρεπε να εξευμενίσει με κάποιο τρόπο τα πολεμοχαρή λόμπι που τον στηρίζουν (ας ελπίσει ο κόσμος πως ό,τι έκανε-έκανε και πως δεν θα προσχωρήσει εντελώς στους θανατολάγνους neocons), ενώ και ο «χασάπης» έχει κάθε λόγο να πλασάρει στο εσωτερικό του –που, όπως και να το κάνουμε, υποφέρει από τα ιρανικά χτυπήματα–, το ότι η Αμερική είναι δίπλα του και πως τέλος πάντων... νικάει. Μόνο αν πέσουν οι μουλάδες και τοποθετηθούν «μαριονέτες», εντοπιστεί το ουράνιο και ελεγχθούν οι διαδρομές του, ώστε να μην πέσει σε κακά χέρια, θα μπορούν να κοιμούνται κάπως ήσυχοι όλοι αυτοί. Όμως όλα τούτα έχουν διάφορους βαθμούς ασάφειας και επικινδυνότητας (τι ρόλο θα παίξουν Κινέζοι, Ρώσοι κ.λπ.), ενώ ακόμη και αν συνθηκολογήσουν οι μουλάδες δύσκολα θα γίνουν πιστευτοί από τους γκάνγκστερ.
Από τα πιο μπερδεμένα κουβάρια των πολλών τελευταίων ετών (για να μην πω δεκαετιών).

23/5/2025
>>Δαμασκός: Τρομοκρατική επίθεση σε ορθόδοξη εκκλησία – Τουλάχιστον 20 νεκροί<<

Το να είσαι χριστιανός ανάμεσα σε τζο(γ)λάνια

22/5/2025
Μετά από τα σημερινά, αν καταφέρει να επιλύσει και τις διαφορές ανάμεσα στην Καισαριανή και το Παγκράτι θα το έχει το Νόμπελ στο τσεπάκι του...

22/5/2025
Σε τέτοιες συγκυρίες ο λαός οφείλει να συσπειρώνεται πίσω από έναν αποφασιστικό ηγέτη...

21/5/2025
Ένα από τα καλύτερα σύγχρονα ιρανικά συγκροτήματα - απλώς γκρουπάρα. Quartet Diminished...
https://www.youtube.com/watch?v=KSglvp1r3Gk

21/5/2025
>>Χθες Παρασκευή (20/6), το Ισραήλ μετέδωσε πως σκότωσε ακόμη έναν επιστήμονα που εμπλεκόταν στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, με τους νεκρούς επιστήμονες να εκτιμώνται πλέον σε τουλάχιστον 15.<<
Το ότι στοχοποιούνται και εκτελούνται επιστήμονες, φυσικοί, μηχανικοί, χημικοί (κάποιες φορές και μέσα στα σπίτια τους, μαζί με τις οικογένειές τους), με κριτήρια τελείως έωλα, παραγεμισμένα από τις φαντασιακές και αναπόδεικτες καταγγελίες του ισραηλινού «χασάπη», και παρά ταύτα δεν έχει βγει κανένας επιστημονικός φορέας στην Ελλάδα, έτσι για την τιμή των όπλων, το ΤΕΕ ας πούμε, ή άλλες επιστημονικές οργανώσεις, να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την χωρίς όρια σφαγή με κάνει να ανατριχιάζω.

20/5/2025
Όταν ο Γιάννης Ξενάκης θα αναλάμβανε τη μουσική επιμέλεια της Περσεπόλεως, στήνοντας εκεί το γνωστό Πολύτοπο, στις εορτές... πολεμικής αρετής του Σάχη, για τα 2500 χρόνια της περσικής αυτοκρατορίας, τον Οκτώβριο του ’71, δεν ήταν λίγοι εκείνοι, αριστεροί φοιτητές βασικά (Έλληνες και μη Έλληνες) που του την έπεσαν (στη Γαλλία).

Ο Ξενάκης ήταν στο ΕΑΜ στην Κατοχή και πιο μετά στο ΚΚΕ, ήταν μαρξιστής, παρά λίγο να σκοτωθεί στα Δεκεμβριανά (μένοντας με σημάδια έκτοτε σε όλη του τη ζωή) και μια τέτοια καλλιτεχνική-επικοινωνιακή κίνησή του, με το δολοφονικό καθεστώς του Σάχη, θεωρήθηκε κάτι σαν προδοσία. Και μπορεί να ήταν... Ξέρω ’γω, τώρα, ρε φίλε... τι να πει κανείς...
Όταν οι Γάλλοι, επί Πομπιντού, παρέδιδαν αντικαθεστωτικούς πέρσες φοιτητές στο φασιστικό καθεστώς των Παχλαβί (που σημαίνει πως δεν θα τους ξανάβλεπε η μανούλα τους) ήταν, όπως και να το κάνεις, προκλητικό ένας μαρξιστής να συνεργάζεται μαζί τους.
Βέβαια, θα σου πούνε κάποιοι πως στην Σιράζ δεν είχαν πάει, τότε, μόνον ο αστείος Άγκνιου, οι «εξόριστοι» Κωνσταντίνος/Άννα-Μαρία και διάφοροι άλλοι γαλαζοαίματοι από κάθε μεριά του κόσμου, αλλά ακόμη ο Τίτο, ο Ζίβκοβ της Βουλγαρίας, ο Σοβιετικός Ποντγκόρνι (πρόεδρος του ανωτάτου Σοβιέτ) και διάφοροι άλλοι από το eastern bloc. Οι περισσότεροί τους ρούφαγαν πετρέλαιο από τον Σάχη, άλλοι ήταν γείτονές του κ.λπ., οπότε... πιάσ’ το αυγό και κούρεψ’ το...

PHIL HAYNES δύο νέα πολύ καλά άλμπουμ από έναν ντράμερ με ιστορία

Ο ντράμερ της jazz και improv-jazz Phil Haynes είναι ένα πρόσωπο, για το οποίο γράφουμε συχνά στο blog, είτε σε σχέση με τα προσωπικά του ηχογραφήματα (με τα σχήματά του εννοούμε) είτε σε σχέση με τις παρουσίες του σε ποικίλα teams. Οι δίσκοι και τα γκρουπ είναι αρκετά, και εδώ ας αναφερθούμε στους No Fast Food (με David Liebman, Drew Gress), στους Day Dream (με Drew Gress, Steve Rudolph) και στους Phil Haynes & Free Country (με Hank Roberts, Jim Yanda, Drew Gress). Προσφάτως, μάλιστα, γράψαμε reviews για το CD των Day Dream “Duke & Strays Live” [Corner Store Jazz, 2024], όπως και για το 3CD “The Complete American Recordings” [Corner Store Jazz, 2024], στο οποίο ο Haynes μας (ξανα)παρουσίασε το σχήμα του 4 Horns & What? από τα late 80s-early 90s, και πιο συγκεκριμένα τα άλμπουμ του “4 Horns & What?” (1991) και “4 Horn Lore” (1992), συν το ανέκδοτο “Live at B.A.M.” από το 1995. Δημιουργικός και πάντοτε με νέες ιδέες, τις οποίες μετατρέπει σε πολύ ενδιαφέροντα έως και καταπληκτικά CD, ο Haynes είναι έτοιμος και πάλι να μας εκπλήξει.

PHIL HAYNES / BEN MONDER: Transition[s] [Corner Store Jazz, 2025]
Στο πρόσφατο “Transition[s]”, ηχογραφημένο κάπου στο Brooklyn στις 4 Ιουνίου 2024, ο 64χρονος αμερικανός ντράμερ συνεργάζεται με τον συμπατριώτη του και σχεδόν συνομήλικό του ηλεκτρικό κιθαρίστα Ben Monder, προτείνοντας και πάλι κάτι διαφορετικό. Θέλω να πω πως και ο Monder είναι ένα πρόσωπο με μεγάλη συνεισφορά στη σύγχρονη improv-avant σκηνή, καθώς τον συναντάμε σε πρόσφατα σημαντικά άλμπουμ της Pyroclastic Records σαν το “Purposing the Air” (2024) της Ingrid Laubrock ή σαν το “The Cave of Winds” (2021) των Tony Malaby’s Sabino, ενώ πιο παλαιά (2018) είχαμε γράψει και για την συνεργασία του με τους Kristjan Randalu και Markku Ounaskari στο “Absence” [ECM]. Δύο μουσικοί τόσο (αποδεδειγμένα) δημιουργικοί δεν μπορεί παρά, και εδώ, να κάνουν τη διαφορά.
Στο “Transition[s]” παρακολουθούμε τους Haynes και Moder σε μια σειρά δεκατριών tracks (ηχογραφημένα από ένα ντραμ-σετ και μια ηλεκτρική κιθάρα, με τα όποια πεντάλια της) ανάμεσα στα οποία καταγράφονται και δύο διασκευές. Η πρώτη στο “Transition” του John Coltrane και η δεύτερη στο στάνταρντ “I fall in love too easily” των Jule Styne / Sammy Cahn.
Οι Haynes και Monder έχουν τον τρόπο να κρατούν σε υψηλά επίπεδα το ενδιαφέρον του ακροατή –αυτό είναι το σιγουρότερο όλων– με τις γεμάτες φαντασία και δύναμη προσεγγίσεις τους, οικοδομώντας παράξενα περιβάλλοντα, από abstract acoustic και space electronic, μέχρι ambient και jazz-avant, δημιουργώντας ένα «έργο», οπωσδήποτε, όχι τυπικό και «καθημερινό», που ξεχωρίζει ασυζητητί μέσα στο περιβάλλον της νέας jazz.

PHIL HAYNES: Return to Electric [Corner Store Jazz, 2025]
Ηχογραφημένο, το διήμερο 26-27 Σεπτεμβρίου 2024, στα Tedescos στούντιο, κάπου στο New Jersey, το “Return to Electric” συλλαμβάνει τους Steve Salerno κιθάρα, Drew Gress μπάσο και Phil Haynes ντραμς σ’ ένα ακόμη ηλεκτρικό jazz-set, απολύτως ταιριαστό με την ιστορία και τις απόψεις των εν λόγω μουσικών.
Φίλοι και συνεργάτες εδώ και δεκαετίες, οι Salerno, Gress και Haynes προβαίνουν σε τούτες τις πολύ δημιουργικές εγγραφές, με πολλές δικές τους συνθέσεις ανάμεσα, μα και με κάποια covers από την ιστορία της ηλεκτρικής jazz –σαν τo “Crystal silence” του Chick Corea, το “Spectrum” του John McLaughlin ή και το “Paraphernalia” του Wayne Shorter από το “Miles in the Sky” του Miles Davis–, προτείνοντας έναν ηλεκτρικό τζαζ δίσκο, που διερευνά και εξερευνά το παρελθόν της ηλεκτρικής jazz, δίχως να καταφεύγει σε αναμασήματα και κοινοτοπίες. Θέλω να πω πως είναι η παιδεία, οι γνώσεις και βεβαίως η όρεξη για περιπέτεια των τριών μουσικών, που παρέχουν στο “Return to Electric” την αναμφισβήτητη αξία του και, γιατί όχι, και τη σημαντική του.
Επαφή: www.cornerstorejazz.com

EH3, JAN GUNNAR HOFF GROUP fusion από την Νορβηγία

EH3: Close to Nothing [Losen Records, 2025]
Οι ΕΗ3 είναι ένα νορβηγικό fusion τρίο, με τις όποιες επεκτάσεις του στο setting των οργάνων, που τώρα έχει σε κυκλοφορία το δεύτερο CD του... το “Close to Nothing”. Μάλιστα, για το πρώτο, το “Improve Reality” από το 2020, είχαμε γράψει πολύ καλά λόγια εκείνη την εποχή σημειώνοντας, ανάμεσα σε άλλα, πως... δεν υπάρχει μέτρια ή, πόσω μάλλον, αδιάφορη σύνθεση εδώ, με τα keyboards να προσθέτουν στο ακρόαμα μίαν ακόμη διάσταση (όπου αυτά υπάρχουν) και με τη γενικότερη παραγωγή να ανεβαίνει track το track, για να πιάσει οριακές διαστάσεις στο έσχατο κομμάτι που τιτλοφορείται “The guys over there”.

Το ίδιο καλό με το “Improve Reality” είναι και το “Close to Nothing”, ένα άλμπουμ εννέα κομματιών, που είναι όλα συνθέσεις του κιθαρίστα Erland Helbø. Σταθερός ο Helbø στους ΕΗ3, όπως σταθερό είναι και το ρυθμικό τμήμα των Frode Ågedal Berg μπάσο και Erik Smith ντραμς. Δίπλα σ’ αυτούς τους τρεις, τώρα, παρατάσσονται και δύο κιμπορντίστες στα τέσσερα από τα εννέα tracks του δίσκου (οι Knut Løchsen και Brynjulf Blix), οπότε το άκουσμα του “Close to Nothing” γίνεται ακόμη πιο πλούσιο, με ωραίες «πινελιές» και «γεμίσματα» από τα πλήκτρα – παρότι όλη η ουσία του κρύβεται στη δύναμη, που βγάζει η τριπλέτα.
Δεν θέλω να πω πως τα κομμάτια με τα πλήκτρα είναι κατώτερα (ένα τέτοιο είναι το πολύ ωραίο blues “Mr. Double Espresso”), αλλά ο solid ήχος σε tracks όπως στο “Hurly burly” που φανκίζει, στο “Funk haus” που χαρντ-ροκίζει ή στο γρήγορο δεξιοτεχνικό “Close to nothing”, είναι εκείνος που κολλάει ακόμη καλύτερα με το ύφος των EH3, ενός γκρουπ, που αποτελείται από άσσους μουσικούς, με πολύ μεγάλη παρουσία στη νορβηγική και όχι μόνο σκηνή – η οποία (σκηνή) δεν παύει να μας τροφοδοτεί συνεχώς με δυνατές «εκπλήξεις» από κάθε χώρο του μουσικού επιστητού.

JAN GUNNAR HOFF GROUP: Voyage [Losen Records, 2025]
Το Jan Gunnar Hoff Group δεν είναι τυχαίο. Αποτελείται από πολύ σοβαρούς μουσικούς, για τους οποίους έχουμε γράψει πολλές φορές στο blog, με αποτέλεσμα και αυτή η δουλειά του, που αποκαλείται “Voyage”, να υπερβαίνει το προφανές και το αναμενόμενο. Μέλη του σχήματος είναι ο Jan Gunnar Hoff σε grand πιάνο και πλήκτρα, ενώ δίπλα του στέκονται ο σπουδαίος Nguyên Lê σε κιθάρες, προγραμματισμό των synths, ο Per Mathisen σε ηλεκτρικό, ακουστικό μπάσο και ο Gary Husband σε ντραμς, πλήκτρα. Σχεδόν όλα τα κομμάτια (τα έντεκα στα δώδεκα) είναι συνθέσεις των μελών του γκρουπ (έξι του Hoff, τρεις του Lê, δύο του Husband), ενώ μία, το “Adagio for strings”, αποτελεί διασκευή σύνθεσης του Samuel Barber.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως και οι τέσσερις οργανοπαίκτες έχουν συμπράξει σε διάφορους σχηματισμούς, ανά δύο ή ανά τρεις, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν έχουν βρεθεί κάπου και οι τέσσερις μαζί. Στο δισκορυχείον, δε, θα βρείτε reviews για διάφορους σχετικούς δίσκους, όπως ας πούμε για το “Sounds of 3 / Edition 3” (2023) του Per Mathisen (δίπλα στον οποίον βρίσκεται ο Nguyên Lê), για το “Gladiator” (2021) των Per Mathisen / Jan Gunnar Hoff, για το “Sounds of 3 / Edition 2” (2019) και πάλι του Mathisen (στο οποίο συμμετέχει ο Gary Husband) και άλλα διάφορα. «Ψημένοι» οργανοπαίκτες, που κινούνται στο ευρύτερο fusion, λοιπόν βάζουν κάτω τις εμπνεύσεις τους, τις συνθέσεις τους και τα όργανά τους, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους σε μια σειρά από κομμάτια ηλεκτρικής, ηλεκτρικότατης jazz, που οπωσδήποτε θα συναρπάσουν τους φίλους του είδους.
Πολλά τα δυνατά tracks, που συναντάς εδώ, σαν τα “Threads of red silk”, “Transatlantic”, “Adagio for strings” (πολύ καλή 8λεπτη διασκευή, που μετά τη μέση «χάνεται»), αλλά και ουκ ολίγα τα μελωδικώς ευφραδή κομμάτια, που γλυκαίνουν ανά φάσεις την πυρωμένη ατμόσφαιρα, σαν το “Voyage II” ας πούμε, που κρατάει από τις fusion days του Al di Meola (εποχής “Elegant Gypsy”).
Πολύ ευχάριστο άλμπουμ!
Επαφή: www.losenrecords.no

MAGNUS BAKKEN, MARILENA PARADISI / BOB NIESKE, MARKUS KAARDAL, EIVIND AUSTAD TRIO τζαζ από την Νορβηγία

MAGNUS BAKKEN: Slackline [Losen Records, 2024]
Στο “Slackline” ο νορβηγός τενόρο σαξοφωνίστας Magnus Bakken –ο οποίος σ’ ένα κομμάτι παίζει EWI, μα και κρουστά– έχει την ευκαιρία να δείξει όχι μόνον τις ικανότητές του σαν παίκτης, αλλά και να συνθέσει επτά κομμάτια, για ολάκερο το κουαρτέτο του, που σε ορισμένες περιπτώσεις μετατρέπεται σε κουιντέτο. Ποιοι στέκονται δίπλα στον Bakken, σ’ αυτό το πολύ ενδιαφέρον session;

O Jørn Øien είναι στα πλήκτρα, ο Bo Berg στο ηλεκτρικό μπάσο, με τον Amund Kleppan στα ντραμς να συμπληρώνει την τετράδα, ενώ σε τέσσερα tracks βοηθά και ο Snorre Bjerck στα κρουστά.
Το ύφος της ομάδας του Bakken είναι χοντρικώς το fusion. Μπορεί ηλεκτρική κιθάρα να μην υπάρχει εδώ, αλλά καθώς ακούς να αναπτύσσονται κομμάτια σαν το “Three’s a crowd” π.χ., με το EWI να τα χώνει και με τα πλήκτρα να συνεχίζουν στο ίδιο πύρινο μοτίβο... η πρώτη λέξη που θα έρθει στο νου σου είναι αυτή. Λέμε, όμως, «χοντρικώς», γιατί στην πράξη ο Bakken με το σχήμα του κινούνται προς ποικίλες τζαζ κατευθύνσεις, είτε πιο post-bop, είτε περισσότερο contemporary, είτε ακόμη και groovy – τουλάχιστον σ’ εκείνα τα tracks όπου τα πλήκτρα (όργανο) δίνουν μια πρώτη τέτοια διάσταση (“Some one”).
Γενικώς, εκείνο που κυριαρχεί στο “Slackline” είναι η... έξω καρδιά, καθώς η διάθεση για χορό, για κινητικότητα τέλος πάντων, είναι μόνιμη σχεδόν, με όλους τους μουσικούς να παίζουν στην τσίτα, θέλοντας και να το χαρούν και να εντυπωσιάσουν.
Το ότι το άλμπουμ του Magnus Bakken είναι ηχογραφημένο μέσα σε μια μέρα (26 Μαΐου 2024, στο Musikkloftet του Asker, στη ΝΑ Νορβηγία) δείχνει πως το σχήμα έπαιξε αποφασισμένο και σίγουρο για τον εαυτό του – κάτι που φαίνεται απ’ άκρη σ’ άκρη στο “Slackline”.

MARILENA PARADISI / BOB NIESKE: Here and Now [Losen Records, 2024]
Μια πολύ ιδιαίτερη συνεργασία έχουμε εδώ – ανάμεσα σε μια τραγουδίστρια, την Marilena Paradisi και τον αμερικανό κοντραμπασίστα Bob Nieske (που έχει υπάρξει μέλος των The Jimmy Giuffre 4 ανάμεσα σε άλλα).
Για την Paradisi έχουμε ξαναγράψει στο blog, και πιο συγκεκριμένα για το άλμπουμ της με τον πιανίστα Kirk Lightsey “Some Place Called Where”, επίσης στην Losen, από το 2017 – εκεί όπου είχαμε σημειώσει πως η Paradisi είναι Ιταλίδα και όχι Ελληνίδα, γεννημένη στο Μιλάνο, κάνοντας από τα nineties καριέρα στην jazz, ως τραγουδίστρια.
Σ’ αυτό το άλμπουμ για δύο, που αποκαλείται “Here and Now” και που είναι ηχογραφημένο, τον Μάιο του ’24, στα PBS Studios, στο Westwood της Μασαχουσέτης, η Paradisi, με την αληθινά ξεχωριστή φωνή της έχει τον πρώτο λόγο, δίχως τούτο να σημαίνει πως ο Nieske απλώς την συνοδεύει με τον κοντραμπάσο του. Το λέω, γιατί ο αμερικανός μουσικός δεν είναι όποιος κι όποιος, είτε τον ακούς μαζί με τη φωνή είτε τον ακούς μόνο του – σ’ ένα μεγάλο μέρος τού άκρως εντυπωσιακού “Portrait in black and white” του Antônio Carlos Jobim π.χ., με τους ιταλικούς στίχους να είναι γραμμένους από την Paradisi. Εκεί, και παντού, ο Nieske είναι όντως ο «ογκόλιθος», που επιζητά κάθε φωνή για να στηριχθεί «επάνω του», προκειμένου να αρθρώσει στην διαδρομή τον δικό της λόγο.
Αυτό πράττει η Paradisi και στα δώδεκα tracks του “Here and Now”, τα οποία είναι, όλα, στάνταρντ ή versions. Συνθέσεις των Bobby Hutcherson, Wayne Shorter, Chick Corea, Henry Mancini, Charles Mingus, Carla Bley, Billy Strayhorn κ.ά., οι οποίες προσαρμόζονται για τις ανάγκες τούτου του ιδιαίτερου ντούο – ενός ντούο, που βρίσκει, πάντα, τρόπους να σε εκπλήσσει. Όπως σ’ εκείνα τα tracks, στα οποία η Paradisi εφαρμόζει μία κάπως παράξενη τεχνική τραγουδίσματος, την οποία δεν μπορείς να την αποκαλέσεις σκέτο scat. Την απολαμβάνεις (την τεχνική) στο “My friend Flora” της Astrud Gilberto, ας πούμε (μα και σε άλλες συνθέσεις), και είναι αυτό που σε οδηγεί να σκεφθείς τελικώς πως οι μεγάλες βραζιλιάνες τραγουδίστριες (σαν την Tania Maria) δεν μπορεί να μην αποτελούν «αναφορές» για την Ιταλίδα.
Ξεχωριστό κομμάτι είναι και το “Duke Ellington’s sound of love” του Charles Mingus, με τους στίχους να αποτελούν μια προσαρμογή από λόγια του Σαίξπηρ από τον «Έμπορο της Βενετίας», όπως και το εισαγωγικό “Little B’s poem” (του Hutcherson), στο οποίο η Paradisi φανερώνει, άπλετα, όλα εκείνα τα φωνητικά επινοήματα, που θα ακολουθήσουν στην εξέλιξη του “Here and Now”.
Ένα παράξενο εκ πρώτης, αλλά πέρα για πέρα ενδιαφέρον άλμπουμ.

MARKUS KAARDAL: Kaarma [Losen Records, 2024]
Ένα από τα καλύτερα progressive-jazz-fusion άλμπουμ, που έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες, είναι αυτό του κιθαρίστα Markus Kaardal. Το άλμπουμ αποκαλείται “Kaarma” και σ’ αυτό συμμετέχουν, πλην του Kaardal, και οι Oskar Goedvriend Lindberget τενόρο σαξόφωνο, Torjus Gravir Klykken μπάσο και Tobias Rønnevig ντραμς. Το “Kaarma” περιέχει οκτώ συνθέσεις (όλες του Kaardal) και είναι ηχογραφημένο τον Ιανουάριο του ’24.
Με δύο κατά βάση σολιστικά όργανα, την κιθάρα και το τενόρο, το άλμπουμ κάνει εν τέλει... πολύ θόρυβο. Εννοώ πως στις «κόκκινες» περιοχές του είναι σαν ν’ ακούς κάτι σαν σεξτέτο, με τρομερές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στους οργανοπαίκτες και με τον μπασίστα Gravir Klykken να προσθέτει συνεχώς σε όγκο. Οπωσδήποτε συγκροτήματα της παλαιάς βρετανικής σκηνής, από τους Soft Machine τoυ 1972-73-74, τα σχήματα του Keith Tippett κ.λπ., μα και μπάντες σαν τους King Crimson, μα και άλλα γκρουπ του progressive rock της εποχής (ακόμη και οι Van der Graaf Generator), έχουν επιδράσει πάνω στον Kaardal, οι συνθέσεις του οποίου συνδυάζουν την αμεσότητα (των κομματιών εκείνης της περιόδου) με μια σχετική πολυπλοκότητα, που είναι απολύτως μετρήσιμη και μελετημένη.
Πολλές συνθέσεις εκκινούν από αργές θέσεις, για να «πάρουν φωτιά» στην πορεία, ενώ άλλες όπως η σχεδόν εισαγωγική “Banjogoblins” (προηγείται ένα μονόλεπτο κομμάτι) και η τελική “Wellington” καίγονται από την αρχή.
Γενικώς η τετράδα, υπό τον Markus Kaardal, το χαίρεται, είναι ολοφάνερο αυτό, και αυτή η... χαρά, δεν μπορεί παρά να περνάει και στον ακροατή.

EIVIND AUSTAD TRIO: Explore [Losen Records, 2024]
Είναι πολλοί οι jazz-fans, που ομνύουν στα piano-trios και δεν έχουν άδικο. Το υπ’ αριθμόν ένα μικρό σχήμα της jazz είναι ό,τι πιο ιδανικό, για να δείξεις το πόσο μετράς σαν συνθέτης και πόσο μπορείς να κρατήσεις το ενδιαφέρον ενός ακροατηρίου τεταμένο, έχοντας να προτείνεις κάποια πολύ συγκεκριμένα ηχοχρώματα. Επειδή, λοιπόν, ως ακροατής ξέρεις τι ήχος θα φθάσει πάνω-κάτω στ’ αυτιά σου (δεν περιμένεις, θέλω να πω, ν’ ακούσεις κάποια τεράστια ηχητική έκπληξη) δεν μένει παρά να ρίξεις το ενδιαφέρον σου στις συνθέσεις καθ’ αυτές. Κάτι που το γνωρίζουν πρωτίστως τα piano-trios, με αποτέλεσμα όσοι μουσικοί δοκιμάζουν, σ’ αυτή την απαιτητική φόρμα, να ξέρουν εκ των προτέρων γιατί το κάνουν.
Ο νορβηγός πιανίστας Eivind Austad μάς έχει απασχολήσει ξανά στo blog, καθώς έχουμε ήδη αναφερθεί σε δύο παλαιότερες δουλειές του – τα άλμπουμ “That Feeling” [Losen, 2020] (με Eivind Austad New Orleans Trio) και “Northbound” [Losen, 2019] (με Eivind Austad Trio). Μάλιστα, οι Magne Thormodsæter κοντραμπάσο και Håkon Mjåset Johansen ντραμς είναι παρόντες και στο πιο νέο CD του σχήματος, που αποκαλείται “Explore”, συμμετέχοντας συνθετικώς σε όλα τα κομμάτια.
Το άλμπουμ ανοίγει με μια διασκευή (τη μοναδική) στο “Moonage daydream” του David Bowie (με Arnold Corns η πρώτη εκτέλεση από το 1971, αλλά το κομμάτι ο κόσμος θα το μάθαινε την επόμενη χρονιά από το “Ziggy Stardust”). Καταπληκτική version, με τον Austad να βγάζει όλα τα μελωδικά vibes της σύνθεσης, στηριζόμενος σ’ ένα γεμάτο κίνηση ρυθμικό τμήμα. Από ’κει και κάτω, όμως, είναι οι υπόλοιπες οκτώ συνθέσεις του Eivind Austad Trio, που κλέβουν την παράσταση με τις λεπταίσθητες μελωδίες τους, δημιουργώντας μοναδικές διαδρομές, ονειρικές σχεδόν, οι οποίες διαθέτουν μεγάλη αφηγηματική συνέπεια. Ακόμη και όταν κάποια στοιχεία πρωτοπορίας παρεισφρέουν στα κομμάτια (όπως συμβαίνει με τα “Eastbound meditation” και “Before the storm”) δεν παύει εκείνο που αποκαλούμε «ταξίδι» να παραμένει ακλόνητο καθ’ όλη τη διάρκεια της σύνθεσης.
Σίγουρα η επικοινωνία των τριών μουσικών έχει μεγάλη σημασία, για το τελικό αποτέλεσμα που φθάνει στ’ αυτιά μας – το οποίο, σε όλες τις περιπτώσεις, είναι nordic, διαυγές και πάντα ενδιαφέρον.
Επαφή: www.losenrecords.no