Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα new wave. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα new wave. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 24 Απριλίου 2026

AFTERWARDS ελληνικό new wave

Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τους Afterwards, έτσι θα αρκεστούμε σε όσα διαβάζουμε στο back cover του άλμπουμ τους “A Live Recording” (2026), που κυκλοφόρησε εσχάτως από την B-otherSide Records.
Κατ’ αρχάς το CD αυτό αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο καταγράφονται τέσσερα tracks, που προέρχονται από το 2022, με το συγκρότημα να το αποτελούν οι Nikiforos Kouris φωνή, Alkis Tzavaras μπάσο, Yannis Karageorgas ντραμς και Elias “E-Raptor” Raptis κιθάρες (από Σάννυ Μπαλτζή & Santa Fila, Χερουβείμ, Art Telepaths κ.λπ.). Οι Afterwards είναι αγγλόφωνοι, με τα κομμάτια, που έχουν τίτλους “From now on”, “One more night”, “The lost puppy” και “Believe”, να κινούνται σε new wave κατευθύνσεις. Στις συνθέσεις πρωταγωνιστούν οι κιθάρες, με το κλίμα να είναι κάπως βαρύ και σκοτεινό, χωρίς ακρότητες πάντως. Εννοώ, πως η «βαρύτητα» και η «σκοτεινιά» κινούνται σε πλαίσια, τα οποία μπορεί να τα παρακολουθήσει κάθε φίλος του κιθαριστικού ήχου (ανεξάρτητα από επιμέρους γούστα). Υπάρχουν και πλήκτρα στα τραγούδια, ελαφρά όμως (άγνωστο ποιος παίζει), που σε κάθε περίπτωση δεν δημιουργούν εντυπώσεις synth-wave. Στα πιο αργά κομμάτια (“The lost puppy”) οι Joy Division θα μπορούσε να είναι μια αναφορά, αν και ο ήχος των Echo and the Bunnymen είναι εκείνος που ταιριάζει καλύτερα στους Afterwards.
Στα επόμενα τρία κομμάτια (“Drift”, “Fear”, “Lethal”), που είναι ηχογραφημένα τον Μάρτιο του 2026, η line-up των Afterwards αλλάζει. Από την παλαιότερη σύνθεση υπάρχουν εδώ οι Elias “E-Raptor” Raptis και Alkis Tzavaras, ενώ τραγουδιστής είναι τώρα ο Thanos Paparas και ντράμερ ο Pantelis “LeftChand” Chandris. Το ύφος, όμως, του συγκροτήματος δεν μεταβάλλεται. Η συνεισφορά (και) των Cure ας πούμε, στον καμβά των επιρροών, δεν σημαίνει αλλαγή, με τα κομμάτια να εξελίσσονται ωραία, δείχνοντας πως οι Afterwards έχουν σχηματίσει τον δικό τους τρόπο ηχητικής δράσης, δίχως παρεκκλίσεις από εκείνο που θαυμάζουν, και προβάλλουν.
Επαφή: https://www.facebook.com/afterwardsII?locale=el_GR

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2025

AUTOMATISM, BINGO CROWD progressive και new wave από την Σκανδιναυία

AUTOMATISM: Sörmland [Tonzonen Records, 2025]
Πέντε χρόνια είχαν να κάνουν δίσκο οι Σουηδοί Automatism, μετά από ’κείνο το φοβερό “Immersion” [Tonzonen Records 2020], και να τους τώρα μ’ έναν επόμενο που αποκαλείται “Sörmland”. Βασικά λέμε για ένα «χτυπητό» progressive συγκρότημα, το οποίον, όμως, εδώ το βρίσκουμε κάπως χαλαρό. Θέλω να πω πως το άλμπουμ αυτό δεν συγκρίνεται με το παλαιότερο, δίχως τούτο να σημαίνει πως δεν έχει τη λογική του και τις στιγμές του.
Automatism
και σήμερα είναι οι Hans Hjelm κιθάρα, σύνθια, κρουστά, Gustav Nygren κιθάρες, τενόρο σαξόφωνο, κρουστά, Mikael Tuominen μπάσο, σύνθια, ηλεκτρικό πιάνο, κρουστά και Jonas Yrlid ντραμς, κρουστά, όμως το σκεπτικό τους είναι μάλλον διαφορετικό από εκείνο το προ πενταετίας.
Οι συνθέσεις, αν εξαιρέσεις κάπως την εισαγωγική, είναι περισσότερο περιαυτολογικές, δίχως πολλές ιδέες, τεχνικές πιο πολύ και λιγότερο δημιουργικές, εμμένουν στις αργές εξελίξεις και τα επαναληπτικά στοιχεία, έχοντας μία κάπως κινηματογραφική αφήγηση. Μαρτυρά γι’ αυτό όχι μόνο το “Laura Palmer’s theme” (από το “Twin Peaks” των David Lynch και Angelo Badalamenti), αλλά όλο σχεδόν το “Sörmland” – ένας δίσκος ήπιος, ήσυχος, που σίγουρα προσφέρεται για... ροκ ονειροπόληση.
Επαφή: www.tonzonen.de
BINGO CROWD: Manners [Crispin Glover Records, 2025]
Νορβηγοί, με πορεία από τα 00s, οι Bingo Crowd έχουν καινούριο άλμπουμ που αποκαλείται “Manners” και το οποίο διακρίνεται για τον καθαρά british-80s προσανατολισμό του.
Βασικά λέμε για μία τριπλέτα, δηλαδή τους Svein Segtnan, Andreas Elvenes και Eivind Brønstad, που επεκτείνεται σε κάποια tracks με τις παρουσίες δύο ακόμη ατόμων (της Kirsti Huke στα φωνητικά και του Tomas Järmyr στα ντραμς, που έχει περάσει και από τους Motorpsycho). Το “Manners” είναι... ισοσταθμισμένο, με πέντε 3λεπτα-4λεπτα tracks ανά πλευρά (καθότι κυκλοφορεί και σε βινύλιο), έχοντας ωραία, κατανοητή και γενικώς ελκυστική ροή.
Βασικά όσα ακούμε εδώ από τους τρεις Νορβηγούς κινούνται σε μια synth-rock κατεύθυνση, με ευθείες αναφορές στον ήχο της Factory ας πούμε, με τις ωραία επεξεργασμένες μελωδίες, τα ιδιάζοντα «γεμίσματα» από τα πλήκτρα, τις μάλλον συνεσταλμένες κιθάρες και το πολύ χαρακτηριστικό... electro rhythm-section, που προσδίδει στο άκουσμα τα περισσότερα από τα 80s vibes του.
Τα τραγούδια, που είναι αγγλόφωνα, διακρίνονται, επίσης, για την βαριά και κάπως αρχοντική ερμηνεία του τραγουδιστή, που είναι υπεύθυνος γι’ αυτό το σκοτεινό ύφος – με τα πιο αργά tracks, σαν το “Litljtatlj” να υποβάλλουν με την βραδύτητά τους, και με τα πιο γρήγορα, σαν το “Nature guy” να τείνουν και προς την pop. Υπάρχουν, όμως, και κομμάτια σαν το “Mapmaker’s dream”, που είναι εντυπωσιακά και που δείχνουν, συγχρόνως, τη δουλειά που έχει γίνει στην μείξη από τον Alan Moulder, που έχει δουλέψει για άπειρο κόσμο (U2, The Cure, Nine Inch Nails, My Bloody Valentine, Ride, Lush κ.λπ., κ.λπ.).
Ωραίο άλμπουμ, που θα ενθουσιάσει τους «εϊτάδες» και όποιους άλλους.
Επαφή: https://bingocrowd.bandcamp.com/album/manners

Πέμπτη 15 Μαΐου 2025

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 641

15/5/2025
Ο Γιάννης Σπανός έχει το δικό του μερίδιο στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] ως συνθέτης των σάουντρακ των ταινιών «Αναζήτησις...» (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, «Έγκλημα στο Καβούρι» (1974) του Κώστα Καραγιάννη και της τριάδας «Οι Εκβιασταί» (1972), «Οι Απάνθρωποι» (1973) και «Μαύρη Αφροδίτη» (1977) του Παύλου Φιλίππου.

1
4/5/2025
13/5/2025
757 προβολές μέσα σε 1 χρόνο... Κάποιες φορές ο κόσμος δεν εκτιμάει όπως πρέπει... Ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια της τελευταίας 10ετίας, γραμμένο από έναν φίλο εδώ μέσα...
https://www.youtube.com/watch?v=NOreaRMCdEA

13/5/2025
Αυτός τι παριστάνει τώρα; Για τι ακριβώς πανηγυρίζει; Τον αθώωσε κανείς; Μήπως έγινε η δίκη, μήπως έχει τελεσιδικήσει κάτι και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Πόσο ξεδιάντροπος πρέπει να είναι κάποιος για να βγαίνει στις ρούγες και να ζητωκραυγάζει, για κάθε τι που θεωρεί ότι τον βολεύει; 
Το άτομο είναι εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να είναι ψύχραιμο. Δεν είναι χουλιγκάνος, ούτε εκπροσωπεί κάποιο σωματείο, κάποια συντεχνία, κάποιο σύλλογο, άρα εκείνο που οφείλει πρωτίστως να κάνει είναι να μην προκαταλαμβάνει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Κανένα αφήγημα δεν πρόκειται να καταρρεύσει, με κρότο ή χωρίς κρότο, πριν από τη δίκη του αιώνα. Ας του το πει κάποιος...

13/5/2025
"Το Μοναστηράκι" (1964) σε σκηνοθεσία του (και ποιητή) Τάσου Δενέγρη (στη φωτό), με το σάουντρακ του Σταύρου Ξαρχάκου στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

1
3/5/2025
1.585 προβολές μέσα σε 9 χρόνια... Κάποιες φορές ο κόσμος δεν εκτιμάει όπως πρέπει... Ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια της τελευταίας 10ετίας, γραμμένο από έναν φίλο εδώ μέσα...
https://www.youtube.com/watch?v=oGXahGbfhmY

11/5/2025
Φωτιά θα έβαζε στα κλαμπ με τέτοια κομμάτια ο Wess στην Αθήνα, πριν από πολλά-πολλά χρόνια. Wess & The Airedales “There's Gonna Be A Revolution”…
https://www.youtube.com/watch?v=Jjx377HQ-Qc

10/5/2025
Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο βιβλίο, που να διαβάζεις αναλυτικά για τον Φόβο (1966) του Κώστα Μανουσάκη...

9/5/2025
Δεν είναι ότι ήταν άσχετοι στην Σπέντζος (που γράφανε για ροκ και για Γούντστοκ), είναι γιατί το πανκ και το new-wave σαν ποσότητες δεν μετράγανε ιδιαιτέρως το 1982 (εμπορικά εννοώ).
Αν στα σίξτις το ροκ διαχύθηκε στην Ελλάδα τη στιγμή που γεννιόταν έξω, και συνοδοιπόρησε σε πρώτο χρόνο με το ελληνικό ροκ, στα έιτις υπήρχε μεγάλο χάντικαπ και με το πανκ και με το new wave. Αρκεί να σκεφθεί κανείς πως το πρώτο τεύχος του Ποπ & Ροκ (Μάρτιος ’78) είχε εξώφυλλο τον Hendrix και το πρώτο τεύχος της Μουσικής (Δεκέμβριος ’77) είχε στο εξώφυλλο... Μπετόβεν, Μικρούτσικο, Χατζιδάκι και Rolling Stones. Δηλαδή... στον κόσμο τους.
Το πανκ και το new-wave απέκτησαν κάποιο κοινό, που να ξέφευγε από τις λίγες εκατοντάδες άτομα, μετά το 1982, οπότε ο έμπορος δεν είχε κανα λόγο να γράψει περί πανκ στη διαφήμιση. Προτίμησε το «ροκ», θέλω να πω, που πούλαγε περισσότερο (και το ’82). Έτσι κι αλλιώς οι πάνκηδες και οι νιου-γουεβάδες θα την έβλεπαν την ταινία, λόγω ονομάτων, ενώ θα μάζευε και διαφόρους μη κολλημένους ροκάδες.
Σαν νέο ροκ πάντως είχα δει, κι εγώ, τότε το Urgh!. Ούτε σαν πανκ, ούτε σαν new-wave.

9/5/2025
Τα μουσικά βιβλία του Όγδοου, μαζί και το "Ραντεβού στο Κύτταρο", στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης...

8/5/2025
Η Λίνα Τριανταφύλλου, πρωταγωνίστρια στην ταινία "Η Εκπομπή" (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Απορώ, γιατί δεν έχω γράψει τόσα χρόνια ένα κείμενο γι' αυτή την ταινία. Λάθος μου...

Πέμπτη 10 Απριλίου 2025

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 635

10/4/2025
Θα μιλήσει και η Αλβανία στην Κίνα για τους δασμούς και όλα θα πάνε κατ' ευχήν...

10
/4/2025
Ένα από τα λίγα άλμπουμ που αγόρασα διαβάζοντας κριτική στον Ήχο στα 80s - δεν θυμάμαι ποιος την είχε γράψει. Δεν έκλαψα τα λεφτά μου (μου άρεσε τότε - και τώρα μ' αρέσει), αλλά μετά από κάποια χρόνια το έδωσα (όταν ξεφορτώθηκα διάφορα τέτοια).
https://www.youtube.com/watch?v=k3Sf1q9MR8M

9/4/2025
Και αυτό το περιοδικό του Καββαθά για το διάστημα και την επιστημονική φαντασία, που το ξέρουν λίγοι. 
Είχα γράψει παλιά στο δισκορυχείον, Δες το λινκ...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2013/02/blog-post_19.html

9/4/2025
Από τα περιοδικά του Καββαθά, που πέθανε σήμερα, αγόραζα μόνο τον Ήχο. Σταθερά στα 80s και στην αρχή των 90s. Κάποια τεύχη τα έχω φυλαγμένα από τότε, αλλά τα περισσότερα τα πέταξα. Μια φορά, προς το 1980, θυμάμαι πως είχα αγοράσει και τους 4Τροχούς, μετά από ψηστήρι φίλου, αλλά αντιλήφθηκα αμέσως πως δεν με ενδιέφεραν και δεν τους ξαναγόρασα. Τα μεταγενέστερα χρόνια θα αγόραζα από τα παλιατζίδικα και μερικά τεύχη του Ήχου από τα σέβεντις, που θα τα εύρισκα φτηνά, πολύ φτηνά, ένα ευρώ το ένα (δεν είναι να δίνεις περισσότερα για τέτοια πράματα), για λόγους μελέτης πιο πολύ... και αυτό που σας βάζω εδώ είναι από το πρώτο τεύχος του περιοδικού, τον Απρίλιο του ’73.
Οι άνθρωποι στην Ελλάδα, το 1973, δεν ήξεραν τι σημαίνει δισκοκριτική. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα τότε στη χώρα. Στην πορεία μάθανε, και αφορμή τους έδωσε ο Ήχος βέβαια. Υπό αυτή την έννοια η παρέμβαση του Καββαθά (ως εκδότη) υπήρξε θεμελιώδης.
Η κριτική για το Βρώμικο Ψωμί είναι ανώνυμη – και είναι μικρότερη σε έκταση από εκείνη για το δίσκο του Πασχάλη που ακολουθεί. Η προηγούμενη αφορά τους MAD…

9/4/2025
"Medusa" ή "Tracce di veleno in una coppa di champagne" (1973) του Gordon Hessler -μια παραγωγή του Θόδωρου Ρουμπάνη γυρισμένη στη Ρόδο, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τους George Hamilton, Cameron Mitchell, Νόρα Βαλσάμη, Luciana Paluzzi κ.ά.- στις "Cult Οψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου [LiFO Books, 2024]

8/4/2025
Λεβέντικο σκληρό ροκ από πατριάρχες του είδους. Όχι στονεράδικα και χαρντροκάδικα αναμασήματα εδώ... (1971)
https://www.youtube.com/watch?v=sY7ZF6A_NzY

7/4/2025
Ακούστε εδώ τραγούδι που έγραψε ο τεράστιος Ψυχογιός για τον Φλωρινιώτη. Το 1978 η κουλτούρα (δηλαδή... 5-10) άκουγε Εκδίκηση της Γυφτιάς, αλλά ο κόσμος άκουγε τούτα δω...
https://www.youtube.com/watch?v=vEI-0b4ctMM

7/4/2025
"Οι Εκβιασταί" (1972) του Παύλου Φιλίππου, με τους Λάκη Κομνηνό, Αντρέα Μπάρκουλη, Σάσα Καστούρα, Άννα Βαγενά κ.ά., και τη μουσική του Γιάννη Σπανού στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

6/4/2025
Με τέτοια κομμάτια μάσαγαν και τους Black Sabbath...
https://www.youtube.com/watch?v=sfu-k9CKq2w

5/4/2025
 «Και ο Ginsberg όταν ήρθε παλιά (σ.σ. το 1961), κατά κάποιο τρόπο, κατάφερνε και ίσως ήταν καλύτερα γι’ αυτόν, να περπατάει σαν άγνωστος, έχοντας μόνο μερικούς φίλους, παρά όταν ήρθε και έγινε ολόκληρο σούσουρο (σ.σ. το 1993), όπου κάθε δημοσιογράφος που δεν είχε τι να γράψει, έγραφε για τον Ginsberg και το έλεγαν και τα κανάλια, interviews και τέτοια (σ.σ. μέχρι και στον Λάλα είχε δώσει συνέντευξη για Το Βήμα). Απογοητευτικό, που το underground λειτουργεί σήμερα σαν overground. Μπορεί (παλιά) κάποιος να μην ήταν αναγνωρίσιμος, αλλά για τους λίγους με τους οποίους θα ερχόταν σε επαφή, η γνωριμία αυτή ήταν πιο χορταστική, έστω μια χειραψία, από το να μάθεις (σήμερα) ότι βρίσκεται στο τάδε μέρος και να πας στη δεξίωση που θα μιλήσει. Καλύτερα λίγο και καλό, παρά πολύ και σκατά. Το πράγμα χάνει όταν διαλύεται στη μάζα και οι περισσότεροι είναι άσχετοι».
[Κουτρουμπούσης]

4/4/2025
Ταχτσής... Πολλά νοήματα μαζεμένα εδώ, σε τόσο λίγες αράδες...

4/4/2025
>>Αναφερόμενος στην υπόθεση των Τεμπών, διεμήνυσε πως «τώρα πιστεύω πως έχει έρθει η σειρά της ΑΛΗΘΕΙΑΣ να αντεπιτεθεί», προσθέτοντας: «Υπήρξε μια προσπάθεια ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ της αλήθειας και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Κάποιοι επιχείρησαν να εργαλειοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο για πολιτικά οφέλη»<<
Η απόδοση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, που βαλτώνει κάτω από τις απόπειρες ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ των πραγματικών περιστατικών, είναι έννοιες και συνθήματα των συλλαλητηρίων για τα Τέμπη, τα οποία (συνθήματα) μετέρχεται ο ΠΘ, τώρα, προκειμένου να αφοπλίσει εκείνους που τα υπερασπίζουν, δηλαδή την κοινωνία.
Την «απογύμνωση του εχθρού», που επιχειρεί ο ΠΘ την περιγράφει παραστατικά ο Γεωργαλάς στη μνημειώδες βιβλίο του «Η προπαγάνδα / Μεθοδική και τεχνική της αγωγής των μαζών».

4/4/2025
"O Ζεστός Μήνας Αύγουστος" (1966) του Σωκράτη Καψάσκη, με τον Γιάννη Φέρτη και την Μπέττυ Αρβανίτη, στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

3/4/2025
Πέφτουν σωρηδόν σχόλια και λάικ σ' ένα ποστ που είχα κάνει πριν από 5 χρόνια για την Άννα Βίσση. Τι διάολο συμβαίνει και γιατί;

3/4/2025
Μην πυροβολείτε (τα πόδια σας) τους ακροκεντρώους...

3/4/2025
Πρόεδρε πώς θα γλιτώσει ο πλανήτης από τούτον εδώ; 500% δασμοί για κάθε τραγούδι που θα... εξάγει από το στόμα του καλά είναι;

2/4/2025
>>«Το παλαιότερο δίλημμα από την Αριστερά κανόνια ή βούτυρο, είναι σαθρό»<<
Ποια αριστερά τώρα, εδώ μέχρι και οι χουντικοί δήμαρχοι, που ψήφιζαν στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το '71, ήταν υπέρ του... βουτύρου και κατά των κανονιών.
https://www.youtube.com/watch?v=2GDkan0lbbI

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2024

Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα και ο Ian Dury στην εκπομπή «Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι», το 1986 – Ο Διονύσης Σαββόπουλος, οι αδελφοί Φαληρέα και η ταινία «Ο Παράδεισος Ανοίγει με Αντικλείδι»

Στο μέσο της δεκαετίας του ’80, στο χώρο της λαϊκής διασκέδασης κυριαρχούν Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα, το συγκρότημα των Βαγγέλη Δεληκούρα κιθάρα, Χρήστου Παπαδόπουλου μπουζούκι, Αργύρη Παπαγεωργίου κιθάρα, Λάμπρου Καρελά ακορντεόν και Παναγιώτη Μανωλάκου μπουζούκι (ο μόνος που δεν βρίσκεται στη ζωή). Σχεδόν όλοι τραγουδούσαν. Τα Παιδιά έχουν μετακομίσει από το Χάραμα της Πάτρας στην Αθήνα, καθότι η ζήτηση είναι τεράστια μετά την ασύλληπτη εμπορική επιτυχία του πρώτου δίσκου τους «Αφιερωμένο Εξαιρετικά» [Αδελφοί Φαληρέα, 1983] κι έχοντας σαν μόνιμο στέκι τους το κέντρο Αχαρνών 77, γνωστό και ως Πανόραμα (πρώην Τζίμης ο Χονδρός), είναι έτοιμα για νέες κατακτήσεις.
«Αχαρνών 77» θα λεγόταν και το τρίτο άλμπουμ των Παιδιών, από το 1985, που περιείχε δικά τους τραγούδια αυτή τη φορά («Πίκρανες το φαντάρο», «Οι μπύρες», «Φέρε και μια φίλη σου μαζί», «Όμως εγώ είμαι τρελός» κ.λπ.), τα οποία θα γίνονταν το ίδιο μεγάλες επιτυχίες με τις επανεκτελέσεις των δύο πρώτων LP, με την κοσμοσυρροή στην Αχαρνών 77 να συνεχίζεται – και με το νέο άλμπουμ «Απόψε Πάλι» (1986) να στηρίζει, και αυτό, την πολύ δυνατή σχέση τους με τον κόσμο. Οι δύο επιτυχίες του δίσκου, «Ο Αλέφαντος (Όταν με κατηγορούν)» και «Ο Ορχομενός (Ήρθαν κάτι φίλοι μου)», το μαρτυρούν.
Τη νέα σεζόν 1986-87 Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα είναι πάντα στην Αχαρνών 77, σ’ ένα πρόγραμμα μαζί με τον Σταμάτη Κόκοτα, την Γιούλη Τσίρου, τους Μάριο Μηλιάδη & Σταύρο Δημόπουλο και ακόμη με τον γίγαντα του δημοτικού και λαϊκού κλαρίνου Βασίλη Σαλέα. Μπορεί μια κάμψη στην επικοινωνία των δίσκων τους με τα μεγάλη πλήθη να είναι κάπου εμφανής, όμως σαν μουσικοί οι ίδιοι εξελίσσονται όλο και περισσότερο, διατηρώντας, πάντα, αυτόν τον... ημι-επαγγελματικό ήχο, που τους είχε κάνει τεράστιους στην Πάτρα, στο φοιτητικό κύκλωμα πρώτα-πρώτα.
Αυτή τη φάση του γκρουπ θα κατέγραφε ο δίσκος τους «Μια Βραδιά με τα Παιδιά απ’ την Πάτρα / Ζωντανή ηχογράφηση από το Πανόραμα “Αχαρνών 77”», που μπορεί να βγήκε στο τέλος του 1989 –όταν το συγκρότημα είχε πρόσκαιρα διαλυθεί–, αλλά ήταν ηχογραφημένος την Αποκριά του ’86.
Αν και η ηχογράφηση είναι ερασιτεχνική και δεν συνέβη για να μετασχηματιστεί σε δίσκο με σκοπό το κέρδος (ασχέτως αν αυτό θα συνέβαινε τρία χρόνια αργότερα), στο βάθος της αποτυπώνει αυτό τον τόσο χαρακτηριστικό ζωντανό ήχο των Παιδιών, όπως και τις δεξιοτεχνικές ικανότητές τους στα παιξίματα, με τα τραβηγμένα ορχηστρικά μέρη όπου απαιτείτο (άκου, ας πούμε, το κλασικό «Θα τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου» των Βασίλη Βασιλειάδη-Πυθαγόρα).
Εκείνη την εποχή, τέλος ’86-αρχή ’87, ένας σκηνοθέτης του λαϊκού σινεμά, που κινιόταν έξω από τις μανιέρες των βαθιών ψυχολογικών ενδοσκοπήσεων και των ποιητικών πλάνων του «νέου ελληνικού κινηματογράφου» (ΝΕΚ), ο Βασίλης Μπουντούρης, ξεκινά την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, που είχε τίτλο «Ο Παράδεισος Ανοίγει με Αντικλείδι». Στην ταινία πρωταγωνιστούσε ένας πολύ σπουδαίος άγγλος τραγουδοποιός, και ηθοποιός φυσικά, ο Ian Dury. Μαζί, βεβαίως, έπαιζαν και έλληνες συνάδελφοί του, όπως η Λυδία Λένωση, ο Μανώλης Δεστούνης κ.ά., όμως το γεγονός πως ο Dury κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός ακροβάτη στην Ελλάδα του ’50, ήταν κάτι αναπάντεχο για όσους τον ξέραμε από την παρουσία του στο βρετανικό pub rock των mid-70s (Kilburn & The High Roads) και αργότερα στο new wave (Ian Dury and The Blockheads).
Ο
Dury, που είχε γεννηθεί το 1942 και που θα πέθαινε 58 χρόνια αργότερα, το 2000, ήταν χτυπημένος, στην παιδική ηλικία του, από πολιομυελίτιδα, η οποία θα του άφηνε σοβαρή αναπηρία στην αριστερή πλευρά του σώματός του. Παρά ταύτα ο ίδιος δεν θα το έβαζε κάτω, όπως λέμε, καθώς μέσω της Τέχνης (αρχικά της ζωγραφικής και εν συνεχεία της μουσικής) θα εξωτερίκευε όλα εκείνα που σκεπτόταν και τον απασχολούσαν, τα οποία, «ντυμένα» με το ιδιότυπο, όσο και καυστικό χιούμορ του, θα γινόντουσαν στην πορεία καταπληκτικά τραγούδια, είτε από τον ίδιο είτε μέσω των συγκροτημάτων του, των Blockheads βασικά – ανάμεσά τους τα “Sex & drugs & rock & roll” (1977), “Sweet Gene Vincent” (1977), “What a waste” (1978), “Hit me with your rhythm stick” (1978), “Wake up and make love with me” (1978), “Reasons to be cheerful, part 3” (1979), “Spasticus autisticus” (1981) και άλλα διάφορα.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-paidia-ap-tin-patra-kai-o-ian-dury-stin-ekpompi-zito-elliniko-tragoydi-1986

Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2024

DANAI HÖHNE-STRATIGOPOULOU μια Χιλιανή, με ελληνική ρίζα, που κατόρθωσε να γίνει η «κυρία του ροκ» στο Περού, στα 80s – μια παράξενη ιστορία, που εξελίχθηκε ελάχιστα στην Ελλάδα και πολύ στη Λατινική Αμερική

Όλα ξεκινούν από την Μίρκα Στρατηγοπούλου (1923 – 28 Φεβ. 2009), την αδελφή της περίφημης ερμηνεύτριας του Αττίκ, μεταφράστριας του Pablo Neruda, λογοτέχνιδας κ.λπ. Δανάης Στρατηγοπούλου (1913 – 18 Ιαν. 2009) ή απλώς Δανάης. Η σχέση της οικογένειας Στρατηγοπούλου, ας το πω έτσι, με τον πολιτισμό της λατινικής Αμερικής ξεκινάει από την Μίρκα, η οποία θα φθάσει στο Σαντιάγο της Χιλής, το 1951, τόσο νωρίς, στα 28 χρόνια της, προκειμένου να συνεχίσει την επαγγελματική διαδρομή της στη Νότια Αμερική.
Για ποιον ακριβώς λόγο η Μίρκα θα επέλεγε τη Χιλή γι’ αυτό το σκοπό δεν είναι γνωστό. Είναι όμως γνωστό πως είχε ξεκινήσει να σπουδάζει μουσική, στην Αθήνα, πριν από τον πόλεμο, και κατόπιν χορό, και πως κάποια στιγμή (μετά τον πόλεμο) θα βρισκόταν στη Νότια Αφρική και πως από εκεί θα όδευε, τελικά, για τη Χιλή, μετά από κάποιο αυτοκινητικό ατύχημα (αυτά αναγράφονται στο σάιτ του χιλιανού πανεπιστημίου Alberto Hurtado).
Εκεί, στη λατινοαμερικάνικη χώρα, η Μίρκα θα συνεργαζόταν με τον γερμανό χορογράφο Ernst Uthoff –που είχε εγκαταλείψει τη ναζιστική Γερμανία από το 1934, για να βρεθεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, το 1945, ιδρύοντας το Εθνικό Μπαλέτο της Χιλής–, χορεύοντας για ’κείνον, πριν γίνει στην πορεία καθηγήτρια στη σχολή χορού του Universidad de Chile. Και ήταν εκεί όπου η Μίρκα θα γνώριζε τον μέλλοντα σύζυγό της, τον επίσης Γερμανό Herbert Höhne, που είχε γλιτώσει από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, φέρνοντας στον κόσμο, το 1955 στο Σαντιάγο (άλλες πηγές κάνουν λόγο για το 1954), την κόρη τους Danai (Höhne).
Δεν ξέρω αν η Μίρκα έδωσε στην κόρη της το όνομα της αδελφής της, όμως οι δύο αδελφές (η Δανάη και η Μίρκα) ήταν πολύ αγαπημένες, και θα συνεργάζονταν σε διάφορες φάσεις της ζωής τους. Να πω μόνο πως στο πολύ καθοριστικό άλμπουμ της Δανάης (
Danai), για το νέα χιλιανό τραγούδι (nueva canción chilena), που είχε τίτλο “Istros / Danai Canta a Neruda” [Dicap, 1969] υπάρχει τραγούδι της υπό τον τίτλο “Partí, Mirka” (αφιερωμένο στην αδελφή της), όπως αφιερωμένο στην αδελφή της ήταν και το κείμενό της “Champs-Élysées”, από το βιβλίο της «Η Συνέντευξη» [Φύκιρης, 1991] κ.λπ. Η πορεία της Μίρκας Στρατηγοπούλου στη Χιλή, τα βιβλία της, οι δίσκοι της (εθεωρείτο εξπέρ στην ξύλινη φλογέρα), μα και η γενικότερη παρουσία της εκεί, χρήζουν ξεχωριστού άρθρου, όμως, εδώ, το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει είναι η κόρη της Danai, που θα αναδεικνυόταν, στα 80s, σε κυρίαρχη φιγούρα του ροκ στο Περού. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά...
Η Danai θα ασχοληθεί από νωρίς με τη μουσική, όχι μόνο μέσω σπουδών (λογικό από μια μεριά, αφού η μητέρα της και η θεία της ήταν μουσικά «ονόματα» στη Χιλή), αλλά και μέσω των ροκ συγκροτημάτων της εποχής – βρισκόμαστε, εξάλλου, στην αρχή της δεκαετίας του ’70, όταν το χιλιανό ροκ, λόγω της ταινίας “Woodstock” βασικά, αλλά και του ευνοϊκού κλίματος, που δημιουργούσε η κυβέρνηση του Salvador Allende, θα βρισκόταν στην καλύτερη φάση του. Τα γκρουπ, που σχηματίζονται, παίζουν live και δισκογραφούν είναι δεκάδες (Aguaturbia, Sacros, Blops, Jaivas, Tumulto κ.λπ.) με τους Escombros (ένα LP), του κιθαρίστα Ricardo “Lolin” Mendeville, να διακρίνονται ιδιαιτέρως.
Η Danai συνδέεται με τον Lolin, εμφανίζονται μαζί σε διάφορα events, αλλά όταν ξεσπάει το πραξικόπημα του Pinochet, τον Σεπτέμβριο του ’73, τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους. Η θεία της Δανάη Στρατηγοπούλου έχει προλάβει να φύγει από τη χώρα, πριν από την πτώση της κυβέρνησης Allende, αλλά ο πατέρας της Herbert Höhne θα βρισκόταν αιχμάλωτος στο Εθνικό Στάδιο, απολογούμενος, επειδή είχε μεσολαβήσει για να καταφύγουν στη γερμανική πρεσβεία του Σαντιάγο διωκόμενοι πολιτικοί, ζητώντας άσυλο (όπως διαβάζουμε στο χιλιανό σάιτ «La Tercera / Noticias de Chile y el Mundo»). Τέλος πάντων με κάποιο τρόπο οι δύο μουσικοί θα κατορθώσουν να φύγουν από τη Χιλή (μάλλον με καράβι), έχοντας για προορισμό την Ευρώπη, με τον πρώτο σταθμό τους να είναι η Ελλάδα και η Αθήνα!
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/danai-hohne-stratigopoulou-i-hiliani-me-elliniki-riza-poy-egine-i-kyria-toy-rok-sto