Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα freak. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα freak. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017

CHARLES MANSON (1934-2017) – ένα ελληνικό βιβλίο κι ένας δίσκος

Το καλτ σήμερα βιβλίο του Απόστολου Βραχιολίδη από τις εκδόσεις Ιωλκός, τυπώθηκε το 1969 και περιγράφει τα γεγονότα  (και όσα προηγήθηκαν) των εγκλημάτων της «οικογένειας». Είναι γνωστό επίσης πως ο Charles Manson ήταν μουσικός και πως είχε ηχογραφήσει κιόλας ήδη από τη δεκαετία του ’60. Για κείνο το κλασικό, πια, LP του είχαμε γράψει κριτική πριν χρόνια εδώ στο δισκορυχείον. Αυτήν που ακολουθεί…
Το 2006 η ESP είχε επανεκδόσει σε CD, με κάμποσα bonus tracks, το άλμπουμ του Charles Manson “Lie: The Love and Terror Cult”. Ο δίσκος αυτός είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1970 στην εταιρία Awareness του Phil Kaufman, για να τον ξανατυπώσει ο Bernard Stollman (σε βινύλιο εννοείται) λίγο πιο μετά. Προφανώς το CD επανατυπώθηκε και το 2008, προκειμένου να «εκμεταλλευτεί» το θόρυβο που θα δημιουργούσε το φιλμ “The Manson Girls” του Matthew Bright (δεν είμαι σίγουρος αν προβλήθηκε – αν και κάποιο καινούριο ετοιμάζεται), το οποίο αναφερόταν στα έργα και τις ημέρες της «οικογένειας»· τις δολοφονίες των Sharon Tate, Jay Sebring, Abigail Folger, Wojciech Frykowski και Leno & Rosemary LaBianca, αλλά και τη γενικότερη δράση τής ομάδας, που συνετάραξε την Αμερική στα τέλη των sixties. Η ιστορία του Manson είναι γνωστή, στις γενικές γραμμές της. Πώς δηλαδή από ένα παιδί που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και ανδρώθηκε στις φυλακές, λόγω μικρών (κλέφτης αυτοκινήτων) αλλά και χοντρών παρανομιών (σοδομισμός ανηλίκου), οδηγηθήκαμε στα αποτρόπαια εγκλήματα, τα επενδυμένα με το “Helter skelter” και τις αρλουμπο...θεωρίες. Βεβαίως, όταν χύνεται αίμα τίποτα δεν είναι αρλούμπα, αφού ακόμη και η πιο παράλογη θεώρηση θα πρέπει να ειδωθεί σε σχέση με τα (φρικώδη) αποτελέσματά της, όμως εδώ, προτιμώ να πω δυο λόγια για τα τραγούδια. 
Ο Manson δεν ήταν (είναι) κανένας άσχετος songwriter. Ήξερε να παίζει κιθάρα (έμαθε στη φυλακή) και γούσταρε τους Beatles – συνδυασμός ικανός, ώστε να οδηγηθεί, συν τω χρόνω, στην... τραγουδοποιία. Μπορεί οι Beach Boys να είπαν το δικό του “Cease to exist” ως “Never learn not to love” το 1968, όμως ήταν η «τοποθέτησή» του περί το κέντρο της hippy κουλτούρας, στο San Francisco το καλοκαίρι του ’67, που τον έκανε «κάποιον». Περίπου εκείνη την εποχή, τον Σεπτέμβριο του ’67, θα γράψει στην Καλιφόρνια το υλικό του “Lie” (επιθυμούσε να εκδοθεί στην Columbia, σε παραγωγή του φίλου Terry Melcher), ενώ τον Αύγουστο του επoμένου έτους θα προβεί σε κάποια overdubs, τα οποία και θα «ενσωματωθούν» σε όλες τις κατοπινές εκδόσεις. Τραγούδια όπως το “Cease to exist”, ένα ολίγον σαλταρισμένο freaky folk (έτσι ηχεί όλο το άλμπουμ) – η «μέθοδος» προσηλυτισμού των κοριτσιών στην «οικογένεια» –, το “People say I’m no good”, ή το “True love you will find” θα μπορούσε ν’ ανήκουν στο ρεπερτόριο του Dino Valenti ή του Skip Spence, χαίροντας «άλλης» εκτίμησης. Είπαμε, όμως... Charles Manson άδει.

Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

SAM KULIK απόδραση από την κοινωνία…

«Άρχισα να γράφω αυτά τα τραγούδια πέρυσι, όταν τυχαίοι άνθρωποι μου έστελναν στίχους εις απάντηση μιας ανάρτησης στο διαδίκτυο την οποίαν τιτλοφόρησα ‘Ας γράψουμε μαζί ένα τραγούδι!’. Δεν είχα ιδέα τι είδους υλικό θα έφθανε στα χέρια μου και εξακολουθώ να μην έχω την παραμικρή ιδέα για τους περισσότερους απ’ αυτούς τους ανθρώπους που μου έστειλαν τα στιχάκια τους. Είναι ωραίο να συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο... είναι σαν να βρίσκεις από τύχη κάποια ποιήματα στο δρόμο, σαν κάποιος να τα είχε αφήσει κάπου ώστε να τα βρεις εκεί κάποια στιγμή. Η βασική ιδέα είναι πραγματικά αντιγραμμένη από μερικές ηχογραφήσεις των δεκαετιών του ’60 και του ’70, τα ‘song-poems’· ένας τύπος προσφερόταν να ηχογραφήσει ένα τραγούδι με τα λόγια που κάποιοι θα του έστελναν. Υπάρχει κάτι που μου αρέσει σ’ αυτήν την μη-συνεργασία/ συνεργασία, την οποία βρήκα, πραγματικά, πολύ απελευθερωτική όσον αφορά εμένα ως συνθέτη – να δουλέψω δηλαδή μ’ αυτόν τον τρόπο (αν και θα ήθελα να προσθέσω πως, στην περίπτωσή μου, άφησα εντελώς απ’ έξω το χρηματικό μέρος). Ακόμη κι αν η παρουσία τους σ’ αυτό το άλμπουμ είναι το μόνο πράγμα που οι στιχουργοί, ρητώς, μοιράζονται από κοινού, παρατήρησα ότι όλοι οι στίχοι κάπως ομαδοποιούνταν· γύρω από την απόδραση από την κοινωνία ή από την ανάγκη, την ευχή, ν’ αλλάξουν κάποια πράγματα. Πολύ σωστό. Κάπως έτσι πήρα τον τίτλο από ένα παλιό song-poem τραγουδισμένο από τον Ron Davis και καλώντας μερικούς πολύ καλούς φίλους να συμμετάσχουν έκανα, τελικώς, αυτό το άλμπουμ. Ίσως είστε εδώ για να αποδράσετε, ίσως είστε εδώ ακριβώς για ν’ ακούσετε αυτή τη μουσική, μα σε κάθε περίπτωση είμαι ευτυχής που θα κάνουμε, μαζί, αυτό το μικρό ταξίδι».
Αυτά γράφει ο Sam Kulik στο άλμπουμ “Escape from Society” [Hot Cup, 2012] και αυτό ακριβώς ακούμε. Μία σειρά παράξενων, πραγματικά παράξενων τραγουδιών, στα οποία συμμετέχουν –πέραν του Kulik που χειρίζεται πνευστά, κιθάρες και τραγουδά– ο Kyle Forester μπάσο, πλήκτρα, ο Ian Antonio ντραμς, ο Matt Nelson σαξόφωνα, ο Moppa Elliott μπάσο σ’ ένα κομμάτι (ιδρυτής της Hot Cup Records και μέλος των Mostly Other People Do The Killing) κ.ά. Song-poems δηλαδή κατά τα παλαιά sixties-seventies πρότυπα, όταν οι σχετικές αγγελίες δημοσιεύονταν στις πίσω σελίδες των κόμιξ και των λαϊκών φυλλάδων. Κάποιος, λοιπόν, που έγραφε στιχάκια και προσδοκούσε να τα δει να γίνονται τραγούδια (και να γυρίζονται σε δίσκο), έσκαγε ένα ποσό (περί τα 200 δολάρια) εξαργυρώνοντας τη ματαιοδοξία του ή προσδοκώντας κάτι παραπάνω. Η αμερικανική δισκογραφία έχει να επιδείξει χιλιάδες song-poems singles, LP και κασέτες, κάποια εκ των οποίων «χτυπάνε» και τιμές στο eBay (που πιθανώς να σημαίνει πως ορισμένα δεν ήταν εντελώς για πέταμα). Ο Kulik αποδίδει τον δικό του φόρο τιμής σ’ αυτήν τη «θρυλική» πρακτική, προτείνοντας ένα απολύτως ενδιαφέρον άκουσμα, που θυμίζει τους «απροσάρμοστους» τραγουδοποιούς της ESP-Disk ή καλλιτέχνες του τύπου Daniel Johnston, Peter Grudzien και Johnny Arcesia. Out άκουσμα, με προφανή... key of Z χαρακτηριστικά.
Επαφή: www.hotcuprecords.com

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010

THE HOLY MODAL ROUNDERS

Δεν είμαι σίγουρος αν το “Live In 65” [ESP 4045] των Holy Modal Rounders είχε ξανακυκλοφορήσει στο παρελθόν (πιθανόν ως bootleg). Η ESP πάντως έδωσε πρόπερσι την πρώτη επίσημη, digitally remastered, έκδοση μιας πράγματι εξαιρετικής συνάντησης ενός duo (Peter Stampfel βιολί, μπάντζο, φωνή, Steve Weber κιθάρα, φωνή), το οποίο duo, σε... συνδυασμό με τους Fugs, όρισε (όρισαν) το freak-folk στα μέσα του ’60. «Μόνιμοι κάτοικοι» του Lower East Side, οι Rounders σχηματίστηκαν το 1963, για να ξεκινήσουν επισήμως την καριέρα τους μέσα στο ’64 ηχογραφώντας μέχρι το τέλος της χρονιάς (με αρχές του ’65) δύο άλμπουμ για την Prestige. Μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου, οι Stampfel και Weber θα ενωθούν με τους ποιητές Ed Sanders και Tuli Kupferberg, καθώς και με τον ντράμερ Ken Weaver και όλοι μαζί, ως Virgin Fugs, θα δώσουν το ιστορικό πρώτο LP τους “Sing Ballads of Contemporary Protest, Point of Views, and General Dissatisfaction” στην Folkways/Broadside· ένα άλμπουμ το οποίον αποτέλεσε για τον Bernard Stollman (τον ιδιοκτήτη της ESP) την ισχυρότερη αισθητική βάση προκειμένου να ξανοιχθεί – ως ESP και κυρίως ως fan της Folkways – , και προς τη folk κατεύθυνση (θα πάρει τα δικαιώματα από τον Moses Asch και θα ξανατυπώσει το LP, ως γνωστόν, στην ετικέτα του). Το “Live In 65” είναι ηχογραφημένο στο club Chess Mate του Detroit και πιάνει τους Rounders στην πιο μεστή (πρώτη) εποχή τους. Tο υλικό τού set είναι σχεδόν όλο στηριγμένο σε παραδοσιακά θέματα, τα οποία οι δύο μουσικοί τ’ αποδίδουν με μία «μυστικιστική» μανία – δίχως ν’ απουσιάζει το χιούμορ και η επικοινωνία με τον κόσμο –, σαφώς επηρεασμένοι όχι μόνον από τις περίφημες Aνθολογίες, αλλά και από τον ίδιον τον Harry Smith, κινητήρια δύναμη πίσω (και) από τους Virgin Fugs. Οι ίδιοι βεβαίως αναφέρουν ως «φάρους» τον William Blake, τη λογοτέχνιδα του underground Antonia (Stampfel) και τους λευκούς bluesmen Uncle Dave Macon, Charlie Poole και Johnny Cash. Από τα τραγούδια, που αναπτύσσονται με ανατριχιαστική ευλάβεια, το “Monday morning” ξεχωρίζει, όπως και η freaky εκδοχή του χορευτικού σκοπού “Indian war whoop”, κομμάτι το οποίο πρωτοηχογράφησαν (μάλλον) οι Hoyt Mingand and His Pep-Steppers, ανθολογημένο και αυτό από τον Harry Smith. (Θα συμπεριληφθεί και στο top-selling soundtrack “O Brother, Where Art Thou?”, το 2000, σε εκτέλεση του John Hartford). “Indian War Whoop” ήταν όμως και ο τίτλος του τρίτου LP των Holy Modal Rounders από το 1967, το οποίο επανεκδόθηκε και αυτό πρόπερσι από την αμερικανική εταιρία [ESP 1068]. Πρόκειται, οπωσδήποτε, για μία ξεχωριστή στιγμή του αμερικανικού folk-psych των sixties, ένα άλμπουμ που έχει γράψει τη δική του ιστορία στο χώρο και το χρόνο. Οι Rounders εμφανίζονται τώρα ως κανονικό 4μελές γκρουπ αποτελούμενοι από τους Peter Stampfel ηλεκτρικό βιολί, φωνή, Steve Weber κιθάρες φωνή, Lee Crabtree πιάνο, όργανο και Sam Shepard ντραμς (ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας, σεναρίστας και ηθοποιός). Ακόμη, τρεις κυρίες, η προαναφερόμενη Antonia, η Barbara και η Wendy θα έκαναν φωνητικά. Το ρεπερτόριο θα έλεγα πως είναι σχεδόν μοιρασμένο ανάμεσα στα παραδοσιακά και τις διασκευές, από τη μια μεριά, και τα originals από την άλλη. Οι Holy Modal Rounders δείχνει να έχουν κατακτήσει μία απολύτως προσωπική στάση έναντι του ήχου της περιόδου, στηριγμένοι στα ανορθόδοξα φωνητικά, με τις «παράξενες» αρμονίες, στο sampling (ναι) και το spoken word, στα εφέ και τη γενικότερη ψυχεδελική «τακτοποίηση», μιας πούρας «λευκής» παράδοσης, προσφέροντας – αν θέλετε, και βάσει των σημερινών δεδομένων – ένα μνημειώδες έργο ολοζώντανης americana. Περιττό να πω πως, για πρώτη φορά μέσω του CD της ESP, το “Indian War Whoop” μπορεί ν’ ακουστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009

HARVEST RECORDS 40 χρόνια... συνειρμοί 20 χρόνια...

Ψάχνοντας σε μια κούτα με παλαιά έντυπα - τα οποία ρίχνω, το ένα πάνω στο άλλο, δίχως κάποιαν ιδιαίτερη σκέψη - έπεσα πάνω σ' ένα τεύχος του βρετανικού περιοδικού Strange Things Are Happening (Volume 1, Number 6, Summer 1989), το οποίο είχα τουλάχιστον δέκα χρόνια να το ξεφυλλίσω. Εκεί λοιπόν υπήρχε ένα αφιέρωμα για τα 20χρονα της Harvest. Αν λοιπόν εορταζόταν η 20ετία, γιατί να μην εορταστεί και η 40ετία, αφού και έχουμε μεγαλώσει, κατά τι... και πιο συνειδητή αντίληψη έχουμε για το τι πραγματικά κατέγραψε η καλή ετικέτα. Ένα κείμενο στο Jazz & Τζαζ; Πιθανόν, παρ' ότι θα μας πιάσει το 2010...
Πάντως, επειδή έγραψα για "συνειρμούς" στην επικεφαλίδα, θυμήθηκα δυο λόγια που είχα δημοσιεύσει, για ένα από τα πιο αγαπημένα μου Harvest άλμπουμ - το "Indian Summer" των Panama Limited - πριν από 18 χρόνια, στο δεύτερο τεύχος του fanzine Mary Jane (γεια σου Γιάννη). Τα βάζω σε εισαγωγικά (τα λόγια), λες και δεν είναι δικά μου...
"Άγνωστο συγκρότημα οι Panama Limited. Αδίκως βέβαια. Το "Indian Summer" είναι ο δεύτερος δίσκος τους - είχε προηγηθεί το "Panama Limited Jug Band", έτσι λεγόταν αρχικά και το σχήμα - που κυκλοφόρησε το 1970. Η επανέκδοση (σ.σ. τότε, το 1991) ήταν κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη, αφού λίγα βρετανικά συγκροτήματα μπορούν να συγκριθούν ηχητικώς τουλάχιστον, με τους P.L. Υπάρχουν έντονες folk επιρροές, κι ένας ωραίος ακουστικός ήχος βαδίζει παράλληλα με μία έντονη freaky διάθεση. Νομίζω πως όσο κι αν ψάξω (σ.σ. ακόμη το νομίζω) δύσκολα θα βρω άλλο άλμπουμ της αγγλικής underground σκηνής που να ηχεί παραπλήσια με αυτό. Συγκρίσεις με τους άλλους... ανaλόγους Hapshash And The Coloured Coat μάλλον θα πρέπει να αποφεύγονται, γιατί δεν συμφέρουν κανέναν...".
Στους Panama Limited έπαιζαν οι: Denis Parker φωνή, κιθάρες, μπάντζο, Brian Strachan κιθάρα, μαντολίνο, Dave Griffiths μπάσο, βιολί, πλήκτρα, Anne Matthews φωνή, harpsichord, κρουστά, Gary Compton φυσαρμόνικα. Βοήθησαν οι: Larry Steele κόνγκα, Jeff Jarrett πιάνο. Στην παραγωγή ήταν ο John Peel (το μαντεύεις), το cover ήταν ιδέα της Hipgnosis (είσαι σίγουρος), ενώ η ηχογράφηση έγινε στα EMI Studios Abbey Road. Ξεσκονίζω το βινύλιο και ξανακούω...