JACKIE MITTOO ο τζαμαϊκανός οργανίστας της reggae, με τον άπιαστο groovy ήχο – οι διαχρονικές ηχογραφήσεις του από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70

Το όνομα του τζαμαϊκο-καναδού κιμπορντίστα της reggae Jackie Mittoo (1948-1990) άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό μετά από το θάνατό του – και δεν εννοώ μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα κέντρα της παγκόσμιας ποπ. Γιατί είχε συμβεί αυτό; Πιθανώς, γιατί ο φανταιζί αυτός μουσικός δεν χώραγε ανάμεσα στα μεγαθήρια της reggae στα 70s (Bob Marley, Peter Tosh, Jimmy Cliff, Bunny Wailer κ.ά.), παρότι είχε με όλους συνεργαστεί στο ξεκίνημά τους.
Πρώτη φορά που είχα δει, σε περιοδικό, να γίνεται λόγος για τον Jackie Mittoo, ήταν σ’ ένα προ 30ετίας “Mojo”, στη στήλη “At Your Service”, η οποία αναφερόταν σε επισκιασμένους δίσκους, από την κλασική εποχή του βινυλίου. Εκεί υπήρχε η φωτογραφία του άλμπουμ των Jackie Mittoo and The Soul Vendors “Evening Time” [Coxsone, 1968] και ακόμη ένα μικρό κείμενο, που έλεγε ότι ο Mittoo είχε πεθάνει 42 ετών, πως είχε υπάρξει βασικός session-man σε πλήθος ηχογραφήσεων, που είχαν συμβεί στην Τζαμάικα, πως οι organ-drive δίσκοι του ανήκαν στην παράδοση των Booker T. & The MG’s, του Jimmy McGriff και του Jimmy Smith και τέλος πως η κόπια που είχε εξασφαλίσει το καλό περιοδικό είχε εντοπιστεί σ’ ένα παζάρι με τιμή μια λίρα, έχοντας πολλαπλάσια αξία στο χρηματιστήριο των συλλεκτών.

Όλα καλά, αν κι ένα από τα κυριότερα σημεία του βιογραφικού του Mittoo είχε περάσει στο ντούκου. Ο Mittoo, που είχε ξεκινήσει να παίζει με τους Rivals και τους Sheiks νωρίς στα σίξτις, είχε υπάρξει βασικό στέλεχος των Skatalites τη διετία 1964-65, στους οποίους έπαιζε πιάνο, έχοντας την ευκαιρία να συνυπάρξει με άλλους άξιους μουσικούς (Tommy McCook, Rolando Alphonso, Johnny Moore, Don Drummond, Lloyd Knibb...), κάτι που θα τον καθόριζε στην πορεία. Εννοώ πως η θητεία του στους Skatalites, ενός γκρουπ με εντελώς ιδιόμορφο ρεπερτόριο (movie scores, soul jazz κ.λπ.), περασμένο μέσα από το ska, θα τον επηρέαζε σφόδρα, τα επόμενα χρόνια και στις πιο προσωπικές ηχογραφήσεις του.
Μετά από τη διάλυση των Skatalites, o Jackie Mittoo μαζί με τον τενόρο σαξοφωνίστα Rolando Alphonso θα σχηματίσουν τους Soul Brothers, οι οποίοι θα γίνουν η in-house μπάντα του Studio One. Τούτο σημαίνει πως κάθε ηχογράφηση που θα συνέβαινε εκεί, στο διάστημα 1965-1968, θα περνούσε από τα χέρια του Mittoo, ο οποίος, έτσι, θα ήταν παρών, σε κάθε αισθητική αλλαγή ή ανατροπή, που θα αναπτυσσόταν εκείνα τα χρόνια (βασικά με τον ερχομό του rocksteady, το 1966).
Τα σχήματα Soul Vendors και Sound Dimension, που ακολούθησαν, ήταν κατά βάση, μετεξελίξεις των Soul Brothers, που είχαν τον τρόπο να ενσωματώνουν στις συνθέσεις τους ό,τι συνέβαινε στην Αμερική και την Αγγλία – σε σχέση με το hard bop, την soul music, τα groovy κινηματογραφικά scores και βεβαίως την ποπ. Όλα αυτά ανακατεμένα, με τις σωστές δόσεις και αναλογίες, θα προσέδιδαν στη νέα reggae, που έτσι κι αλλιώς ανανεωνόταν συνεχώς, καινούρια ζωή.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-mittoo-o-tzamaikanos-organistas-tis-reggae-me-ton-apiasto-groovy-iho

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 720

11/5/2026
Το βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang / 1970-1973 / Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» το έχω από τον Δεκέμβριο.
Είχα πάει στην παρουσίασή του στο Κύτταρο, βασικά για να το ζητήσω από τον Καλύβα να μου το δώσει, καθώς το είχα ξεφυλλίσει νωρίτερα σ’ ένα βιβλιοπωλείο κι είχα δει πως με είχε αναφέρει μέσα καμιά 100αριά φορές! Στη δε βιβλιογραφία του τα άρθρα και τα βιβλία μου πιάνουν 2 σελίδες(!), ενώ οι αναφορές σε κάθε έναν από όλους τους άλλους είναι μετρημένες, συνήθως, στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Ξέρω τι έχω γράψει μέσα στα χρόνια και πόσο έχω ανοίξει τα μάτια πολλών γι’ αυτά τα θέματα, και το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός στηρίζει τόσα πολλά σ’ αυτά που έχω φέρει στην επιφάνεια οπωσδήποτε με τιμά, σαν έναν ανεξάρτητο, και έξω από τα πάσης φύσεως κυκλώματα, γραφιά – και το λέω τούτο πέρα από το πώς μπορεί να χρησιμοποιούνται αυτά που έχω γράψει. Τον ευχαριστώ λοιπόν τον Στάθη Καλύβα, για τις πολλές και τις ποικίλες αναφορές.
Πήγα λοιπόν στο Κύτταρο, βρήκα τον Καλύβα, γνωριστήκαμε (και με την Τριανταφύλλη), του ζήτησα το βιβλίο, έτσι κάπως απαιτητικά από τη μεριά μου, μου το έδωσε με χαρά και μου έγραψε και θερμή αφιέρωση.
Πιστεύω πως αν είχε προλάβει ο Καλύβας να διαβάσει το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», που βγήκε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν θα γινόταν το τελευταίο editing στο “Big Bang”, θα διαμόρφωνε και το δικό του βιβλίο, ανά σημεία, διαφορετικά. Βεβαίως δεν θα άλλαζε τη «γενική γραμμή» του, που είναι αυτή η ακροκεντρώα και η μηδενιστική, εγώ θα πω, όσον αφορά την αριστερά – και βασικά την οργανωμένη αριστερά.
Ο Καλύβας δεν έχει πολλά να πει για τους αριστερούς –σαν άτομα τους σέβεται και τους παραδέχεται, και σε σχέση με το έργο τους εννοώ–, αλλά πνέει μένεα, όπως θα λέγαμε, για τις οργανωμένες μορφές της Αριστεράς, για τα κόμματα και τις οργανώσεις της (Λαμπράκηδες και ΚΚΕ βασικά).
Υπάρχει μία κεντρική ιδέα στο βιβλίο που είναι ενοχλητική. Ο Καλύβας πιστεύει πως οι αριστεροί καλλιτέχνες παρήγαγαν έργο επί δικτατορίας, επειδή είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας, που είχε επιβάλει το παράνομο ΚΚΕ πριν από τη δικτατορία και το νόμιμο ΚΚΕ μετά απ’ αυτήν. Αυτή η αντίληψη, για μένα, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και μπορώ να την ανατρέψω εύκολα, αλλά βαριέμαι τώρα, εδώ, να το κάνω. Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες ενοχλητικές ιδέες στο βιβλίο, αλλά αυτή είναι μία από τις κυρίαρχες.
Το βιβλίο το διαβάζω τώρα, σιγά-σιγά, έχω φτάσει στη σελίδα 180, έχω βρει λάθη και ανακρίβειες, αλλά δεν ξέρω αν θα γράψω κάποια συνολική βιβλιοκριτική ή αν θα αρκεστώ σε μερικές παρατηρήσεις εδώ μέσα ή τίποτα από τα δύο.
Πάντως, και για να το ξεκαθαρίσω, θεωρώ απείρως πιο σημαντικό να γράφει και να ξαναγράφει κανείς γι’ αυτά τα θέματα, παρά να ασχολείται με τους Μετάλικα και με τους κάθε Μετάλικα.

11/5/2026
Δεν θέλουμε κεφάτους καλλιτέχνες. Δεν μας ενδιαφέρουν οι καλλιτέχνες που διαμορφώνουν ένα ρεπερτόριο υπαγορευμένο από τις πιο φτηνές επιταγές του προϊόντος, γαργαλώντας παιδαριώδη ένστικτα του κόσμου. Μας ενδιαφέρουν, βασικά, οι «αμίλητοι» καλλιτέχνες. Πού είναι οι εποχές, όταν οι καλλιτέχνες μάς «φτύνανε», θεωρώντας μας κάπως σαν αναγκαίο κακό

10/5/2026
Βασικά το γεγονός ότι παίξανε Ζορμπά ακυρώνει το ότι παίξανε Τρύπες. Δεν κολλάνε πουθενά αυτά τα δύο. Μόνο Σώκρατες είχε νόημα να παίξουνε. Το μόνο που δεν θα ηχούσε ως δηθενιά σε ρεντρούμηδες (rent room), αλλά ως ψαγμενιά προς αληθινούς μουσικόφιλους..

10/5/2026
Υπάρχουν Έλληνες που ακόμη ενθουσιάζονται αν ακούσουν από ξένους το Ζορμπά; Να τους παρασημοφορήσουμε... Και τους μεν και τους δε...

10/5/2026

Όταν γράφεις βιβλία που αναδιφούν στην ιστορία οι πηγές, που θα χρησιμοποιήσεις, παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Το χειρότερο, δε, που μπορεί να σου τύχει είναι το να μην είσαι σε θέση (λόγω βιασύνης ή σχετικής ασχετοσύνης με το θέμα που καταπιάνεσαι) να αξιολογήσεις τις πηγές σου. Να εμπιστεύεσαι, δηλαδή, αυτά που γράφουν άλλοι κι εκείνοι, άθελά τους, να σε «κρεμάνε» (έχοντας «κρεμάσει» πρώτα τον εαυτό τους).
Ορισμένοι γράφουν τέτοιου τύπου βιβλία δίχως, ουσιαστικά, να έχουν τίποτα πρωτογενές δικό τους, ενώ και τα ελάχιστα που μπορεί να έχουν, στις βιβλιοθήκες ή τις δισκοθήκες τους, δεν τα έχουν βιώσει – δεν έχουν μεγαλώσει μαζί τους.
Έτσι, ψάχνουν σε διαδικτυακά κείμενα άλλων και «δανείζονται» ό,τι νομίζουν ότι τους κάνει, δίχως να είναι σε θέση να το αξιολογήσουν. Δεν έχουν δικές τους πρωτογενείς πηγές (το ξαναλέω), και όποιες βρίσκουν από δω κι από κει τις αποδέχονται... αδιαμαρτύρητα. Ευτυχώς, πάντως, που έχουν συστηματική βιβλιογραφία, στο τέλος των βιβλίων τους, ώστε να ξέρουμε κι εμείς την πηγή του κακού.
Φυσικά, σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει για τον συγγραφέα το «η Εύα με εξηπάτησε», καθώς ο μόνος αληθινά παραπληροφορημένος και εξαπατημένος είναι, τελικά, ο αναγνώστης.

9/5/2026
Μουσικές για ανθρώπους με κάποιο γούστο... Skatalites - Κριστίν Κήλερ
https://www.youtube.com/watch?v=sDDmDDWtmcU&list=RDsDDmDDWtmcU&start_radio=1

DE STRESS σκέψου πριν είναι αργά

Αυτή κι αν είναι έκπληξη. Οι Stress, ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά πανκ συγκροτήματα, επανεμφανίζονται στη δισκογραφία, ως De Stress τώρα –θυμηθείτε τους afro/ska/reggae De Traces από τα 90s– με καινούριο-παλιό υλικό, μετά από σχεδόν 40 χρόνια. Το λέω, γιατί εδώ έχουμε εγγραφές των Stress από τον Ιούνιο του ’24, με το συγκρότημα να το αποτελούν σήμερα οι Λούης Κοντούλης κιθάρα, τρομπέτα, τραγούδι, Κώστας Δρίβας μπάσο, τραγούδι, Γιώργος Μπερδέσης κιθάρα, τραγούδι και Κώστας Μπεσλεμής ντραμς, με τους Κώστα Θωμαΐδη πλήκτρα (από τους De Traces) και Κατερίνα Βενέτη τραγούδι να συμπληρώνουν τη line-up. Τα καινούρια-παλιά τραγούδια των Stress είναι τέσσερα+ένα και καταλαμβάνουν τις δύο πλευρές ενός πολύ ωραία σχεδιασμένου 10ιντσου, που έχει τίτλο «Σκέψου Πριν Είναι Αργά». Το EP παίζει στις 45 στροφές και είναι ιδιωτικής εκτύπωσης, σε διανομή από την B-otherSide Records.

Τα τέσσερα κομμάτια των Stress είναι της παλιάς, της πρώτης εποχής τους, τα οποία και διασκευάζονται, εδώ, σε πιο... reggae κατευθύνσεις.
Το πρώτο εξ αυτών είναι το «Ξέχασες κιόλας την ζωή σου», γνωστό βασικά από το “Athens Burning I” (πρώτη ηχογράφηση νωρίς το ’83). Εδώ το κομμάτι διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τα πάνκικα χαρακτηριστικά του, με τις reggae επιστρωματώσεις απλώς να δείχνουν τη στενή σχέση ανάμεσα στο punk και την reggae, έτσι όπως αυτή (η σχέση) θα αποτυπωνόταν στη φάση του british punk στο δεύτερο μισό των seventies. Το επόμενο, το «Σκέψου πριν είναι αργά» επίσης προέρχεται από ένα demo του γκρουπ εκείνης της εποχής (1983) και ακούγεται στο “Athens Burning II” (τα δύο “Athens Burning” να υπενθυμίσω πως βγήκαν, επίσημα, από την B-otherSide, το 2011). Εδώ το κομμάτι δεν έχει χάσει σε τίποτα από την ορμή του, παρά την τετράλεπτη διάρκειά του, που αφήνει περιθώριο για σόλο στην κιθάρα, συν πλήκτρα, συν γυναικεία φωνητικά, όλα τοποθετημένα πάνω σ’ αυτή την reggae-rock κατευθυντήρια ρυθμική γραμμή. Η πλευρά θα ολοκληρωθεί με την διασκευή του “Too much pressure” των Selecter, που διατηρεί καθ’ όλη τη διάρκειά της τα ska χαρακτηριστικά της πρωτότυπης εκτέλεσης.
Στη δεύτερη πλευρά υπάρχει βασικά ο «Στρατιώτης» (γνωστός και από τον «Ήχο της Ανασφάλειας», μα και από το “Athens Burning II”). Το κομμάτι διαθέτει πολλά dub στοιχεία και σαν version «λέει», καθώς αναπτύσσεται επίσης σε τετράλεπτη διάρκεια, με περιθώριο για instro δόσιμο. Το 10ιντσο θα ολοκληρωθεί με μ’ ένα remix του Blend Mishkin στον «Στρατιώτη», που θα τονίσει ακόμη πιο πολύ τις dub παρεμβάσεις, με το λαστιχωτό μπάσο, τις αντηχήσεις, τα breaks από πλήκτρα-εφφέ κ.λπ. Γουστάρω Stress.
Επαφή: https://thestress.bandcamp.com/album/hink-before-its-too-late-ep-2024

LES SKARTOI ROCKSTEADY ORCHESTRA reggae από την Ελλάδα

Στο δισκορυχείον θα βρεις reviews και για τα δύο προηγούμενα CD των Les Skartoi, από το 2009 και το 2019, οπότε τώρα, με αυτά που θα γράψουμε για το έσχατο “One Drop of Ska” [Salt City Ska Records, 2024], ολοκληρώνεται μια πρώτη τριάδα long-play κυκλοφοριών για την reggae μπάντα από το Αίγιο(;).

Κατ’ αρχάς να πούμε ποιοι αποτελούν σήμερα, τους Skartoi, γιατί μέσα στα χρόνια έχουν συμβεί διάφορες αλλαγές στη σύνθεση του γκρουπ. Στο τραγούδι λοιπόν είναι η Αναστασία Βελισσαρίου, ο Ιάσων Βακρινός είναι στην τρομπέτα, ο Έκτωρ Μερκούρης στο τρομπόνι, ο Σπύρος Ιατρόπουλος στα σαξόφωνα, ο Στέλιος Γαβριηλίδης στα ντραμς, ο Νίκος Χριστοδουλόπουλος σε κιθάρες, φωνή, ο Αλέξης Μαχαίρας σε μπάσο, φωνή και ο Γιάννη Τζόβολος στα πλήκτρα. Με άλλα λόγια λέμε για μια οκτάδα, συν τρεις ακόμη guests, σε κρουστά, φυσαρμόνικα και τενόρο σαξόφωνο, που δημιουργούν αυτόν τον ωραίο και πάνω απ’ όλα «γεμάτο» ήχο των Σκάρτων.
Γιατί από ’κει θα πρέπει να ξεκινήσουμε, από τον ήχο, και άρα από την ηχογράφηση και την παραγωγή του Σάκη Μπάστα, που συνέβη στο Noise Box Studio της Πάτρας – και το λέμε τούτο, επειδή το reggae feeling είναι ακέραιο εδώ, έτσι όπως το απολαμβάνεις και στις πιο σύγχρονες old school reggae εγγραφές.
Εντάξει και το υλικό των Σκάρτων είναι «μια χαρά», παρότι αυτό περιδιαβαίνει πολλά και ποικίλα είδη, όχι μόνον εντός του «σώματος» της reggae, αλλά και γύρω απ’ αυτήν – όπως είναι μια ευρύτερη «μαύρη» μουσική, που μπορεί να ξεκινά από το afro-latin και τη soul και να φθάνει μέχρι το r&b και το jazz groovy organ feeling. Όλα αυτά ωραία ενσωματωμένα και ανακατωμένα στο track list, ώστε να μεταφέρεται με ρέγουλο και «σωστά» όλη αυτή η πολυσημία του γκρουπ.
Ακόμη και οι εξωμουσικές αναφορές (ο Bela Lugosi π.χ.) είναι γόνιμα ενσωματωμένες στο “One Drop of Ska”, δίνοντάς του κι άλλα credits. Πολύ καλή και η φωνή της Βελισσαρίου, συμβάλλει και αυτή στη γενικότερη απόλαυση – με κομμάτια σαν τα “Round”, “Stand your ground” και “In the city”, να παίζουν στο repeat, δίχως να υστερεί κανένα από τα υπόλοιπα.
Επαφή: https://www.facebook.com/lesskartoi/?locale=el_GR

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 505

9/5/2023
Πιάσανε κάτι τύπους, για μια δολοφονία πριν από κάτι χρόνια και το έχουν κάνει πρώτο θέμα, τα φιλοκυβερνητικά μίντια, για ευνόητους λόγους, αλλά εμένα δεν μ΄ ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Εκείνο που με νοιάζει είναι πως οι τύποι αυτοί μοιάζουνε με τα παλιόμουτρα του Giger από το "Attahk" των Magma. Για δείτε... (γέλιο)

9/5/2023
>>Μετά τη Δήμητρα, τοπικά νομίσματα από τους 53 του ΣΥΡΙΖΑ<<

Τώρα ξυπνήσανε οι Συριζαίοι...
 

8/5/2023
Είχα βρει και το θεατρικό πρόγραμμα (με Αλιφέρη κ.λπ.) πριν κανα χρόνο, αλλά το υποτίμησα βλακωδώς και δεν το αγόρασα, επειδή προτίμησα να αγοράσω κάτι άλλα προγράμματα του Θεάτρου Τέχνης. Μας έφαγε η κουλτούρα...
[το τραγούδι μου άρεσε από τότε που βγήκε- Τόλαρος! - είναι και funky]
https://www.youtube.com/watch?v=O5nQk1oaeF8

8/5/2023
Το νέο Yellow Box στα περίπτερα, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό που κυκλοφορεί στη χώρα...

7/5/2023
Πικροί καιροί σημαδιακοί
με δάκρυα κι αλάτι,
με του δασκάλου τη φωνή
το χέρι του εργάτη.

Μαζί με κείνους στο σταυρό (σωρό, για τη λογοκρισία)
παρά να προσκυνήσω,
παρά να πάω μπρος σκυφτός,
ορθός να πολεμήσω.

[Περαστικά στον Γιάννη Μαρκόπουλο...]
https://www.youtube.com/watch?v=85EqW_84t8o

6/5/2023
>>Μαζί ξαναχτίζουμε το μεγάλο προοδευτικό ρεύμα του πατριωτισμού και του δημιουργικού εκσυγχρονισμού που χτίστηκε το 2019.<<
Δεν βγάζουν νόημα αυτά που λέει το άτομο, ρε φίλε. Ουγκαντέζος, σ’ ένα χρόνο, μιλάει καλύτερα ελληνικά από δαύτονε...
https://www.youtube.com/watch?v=59340hhk5dI

5/5/2023
Gregory Isaacs και Alvin Ranglin. Dub που σκοτώνει ρε τραπεδιάρηδες...
https://www.youtube.com/watch?v=5gW3mg284kU

5/5/2023
Δεν είναι Παρίσι, η λεωφόρος Συγγρού είναι στο κάτω μέρος της, κοντά στο Νιάρχο, το 1966. Ζούγκλα...

Από τη χούντα και μετά άρχισε η αποψίλωση και σήμερα, η περιοχή, είναι γεμάτη με μπετά και με κάτι δείγματα από πράσινο...

4/5/2023
Απλή αναλογική με όριο 3% δεν υπάρχει (λέμε δηλαδή για κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους, που θα τις ρίξουν στα σκουπίδια). Για μία λιγότερο ενισχυμένη αναλογική πρόκειται. Σταματάτε ρε «τσιπραίοι» να κοροϊδεύετε τον κόσμο ότι είστε υπέρ της... απλής και άδολης αναλογικής.
Και τι σκ@τά απλή αναλογική είναι αυτή, όταν o Μητσοτάκης λέει ότι δεν συνεργάζεται με το Κινάλ, όταν ο Τσίπρας λέει πως αν είναι δεύτερος, ακόμη και με 0,1% διαφορά από τον πρώτο, δεν θα κάνει «κυβέρνηση ηττημένων» (το ακούσαμε κι αυτό!) και πως δεν συνεργάζεται με τον Βαρουφάκη (γιατί δεν του έχει εμπιστοσύνη!), ο οποίος δεν συνεργάζεται εν τω μεταξύ με κανέναν, όπως και ο Κουτσούμπας εξάλλου.
Όλα όσα ακούγονται αυτές τις μέρες είναι τελείως ντροπιαστικά για τη νοημοσύνη μας.
 

4/5/2023

- Κύριε πρωθυπουργέ θα ήθελα...
- Ορίστε... ωραίες ερωτήσεις...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 467

4/10/2022
Κάποιοι γελοίοι και κάποιες γελοίες επιχειρούν να μας περάσουν τον μπαρμπαΖάχο τον «σωματέμπορα» (έτσι τον αποκαλούσε ο Ζαμπέτας), για ευπατρίδη! Ποιον, αυτόν που σιχαινόταν την μισή ελληνική Ιστορία, αυτήν της καθ’ ημάς Ανατολής, και που αποκαλούσε, έως τα βαθιά γεράματά του, τους μισούς Έλληνες «συμμορίτες».

3/10/2022
Ένα θέμα που δεν εθίγη σε σχέση με τον Κόκοτα είναι το ότι ήδη από τα μέσα του ’68 είχε ευμεγέθεις φαβορίτες και μαλλιά. Ενώ από το ’69, όταν τα μαλλιά του είχαν μακρύνει πλέον αρκετά, είναι σίγουρο πως θα τον ζήλευαν όλοι όσοι έκαναν ροκ τότε στην Ελλάδα.
Φυσικά, ο Κόκοτας, λόγω τεράστιας επιτυχίας και υψηλών γνωριμιών είχε το «ελευθέρας» από το στρατιωτικό καθεστώς, από πολύ νωρίς, να κυκλοφορεί όπως γουστάρει. Και όταν λέω «πολύ νωρίς», λέω από το 1968, όταν το μακρύ μαλλί ήταν κάτι σπάνιο.
Άνοιξε λοιπόν ένα δρόμο ο Κόκοτας και σε σχέση με όσους έπαιζαν ροκ τότε, να πάρουν το θάρρος και ν’ αρχίσουν κι εκείνοι ν’ αφήνουν σιγά-σιγά μαλλιά και φαβορίτες, ώστε το 1971 πια να ήταν έτοιμοι rockers και ροκάδες.
Μεταξύ αστείου και σοβαρού, τώρα, ο Κόκοτας είχε δεχθεί και bullying για την εμφάνισή του, σε πολλαπλά επίπεδα, αλλά δεν μάσαγε.
Χοντρό bulling στο σινεμά (γιατί είχε φάει και στο θέατρο και αλλού) του είχε κάνει ο Βέγγος σε δύο ταινίες.

Στο «Ένα Ασύλληπτο Κορόιδο» (1969) τον έχει φωτογραφία στο κουρείο και γράφει από πάνω «απαράδεκτον», ενώ στο «Διακοπές στο Βιετνάμ» (1971) εμφανίζει φωτογραφία του ως φόβητρο σε «Βιετναμέζους» που πάνε να τον συλλάβουν και που μόλις βλέπουν την φωτό του Κόκοτα το βάζουν στα πόδια.
Ο Βέγγος είχε διάφορα κόμπλεξ, και όχι μόνο γιατί ήταν φαλακρός από νέος, και μέσα στις ταινίες του τα έβγαζε αυτά.
Παλιά είχα ακούσει πως ο Κόκοτας είχε παρεξηγηθεί για τη σκηνή στο «Διακοπές στο Βιετνάμ» και πως του είχε κάνει μήνυση (του Βέγγου). Προσωπικά δεν το νομίζω, αλλά δεν το έψαξα, κιόλας, για να δω μπας και αληθεύει σ’ ένα βαθμό.
[Αυτά είναι ωραία θέματα, για να θίγονται σε κείμενα, αλλά ο κόσμος δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει, με αποτέλεσμα όλοι να γράφουν τα ίδια και τα ίδια]

3/10/2022
Το μεγαλύτερο έγκλημα των κυβερνήσεων του Πασόκ είναι το σβήσιμο των πεντάλεπτων του Ζάχου Χατζηφωτίου. Σύγχρονοι Ηρόστρατοι...

2/10/2022
To στις «16 Μάη μήνα μ’ ένα μάξι η Μαρίνα» το έχουν πει εν τω μεταξύ και ο Γερολυμάτος με τον Πανταζή. Ο Γερολυμάτος κάτι λέει, αλλά όταν μπαίνει ο Λεπά του γ@μεί το κέρατο...
https://www.youtube.com/watch?v=lDGZxgrbQzU&t=7216s

2/10/2022
ΑΘΕΡΙΔΗΣ: Έγραφες στιχάκια...
XATZHΦΩTIOY: Έγραφα στο Σταύρο (Ξαρχάκο) και στον Ζαμπέτα.
ΑΘΕΡΙΔΗΣ: Ποια τραγούδια είναι, που δεν τα ξέρω εγώ; (Για πες ) του Σταύρου ένα τραγούδι...
XATZHΦΩTIOY: Του Σταύρου, ένα, είναι το «Γλυκοχαράζει».
ΑΘΕΡΙΔΗΣ: Α, βέβαια. Το «Γλυκοχαράζει». Α δικά σου είναι τα στιχάκια εκεί (σ.σ. έκπληξη στο στυλ... τι λες, πω πω!).
XATZHΦΩTIOY: Πολλά, διάφορα δικά μου. Και του Ζαμπέτα είναι... οοοο... (σ.σ. στο στυλ... χιλιάδες)
[διάλογος από το τηλεοπτικό «Αργά»]

Ο Αθερίδης δεν είναι ότι είναι ευγενής, είναι ότι είναι άσχετος. Θα του είπε ο Χ’’φωτίου ότι έχει γράψει και κάτι στιχάκια, κι εκείνος νόμισε (ο Αθερίδης), πως θα είχε γράψει κάτι σαν το «Είμαι αητός χωρίς φτερά» ή έστω σαν την «Συννεφιασμένη Κυριακή».
Εκπλήσσεται κιόλας ο αδαής Αθερίδης, όταν ο Χ’’φωτίου του λέει πως έχει γράψει το «Γλυκοχαράζει». Ποιος ξέρει τι θα νόμισε (ο Αθερίδης)... Ότι ο μπαρμπαΖάχος είχε γράψει τα λόγια στο «Γλυκοχαράζουν τα βουνά» του Τσιτσάνη ή στο «Γλυκοχαράζει ο αυγερινός» του Τατασόπουλου!! Ικανό τον έχω (τον Αθερίδη).
Τίποτα δεν έγραφε ο Χ’’φωτίου - κάτι τετριμμένα. Είχε δώσει δυο στιχάκια στον Ξαρχάκο, που ήταν φίλος του, το «Γλυκοχαράζει αρχόντισσα» και το «Τι μας μέλει» (τα είχε πει, αμφότερα, ο Κόκοτας), ενώ, και απ’ όσο το έψαξα, υπάρχει μόνο ένα τραγούδι σε στίχους μπαρμπαΖάχου, που έχει μελοποιήσει ο Ζαμπέτας, το «Η κάμαρη» [Polydor, 1970], που είχε πει ο άγνωστος Σοφούλης Καρατζάς.
Θυμήθηκα έτσι και μια ωραία φάση, σ’ ένα δισκάδικο, πριν από καμιά 20αριά χρόνια, σχετική με το «Τι μας μέλει».
Το τραγούδι αυτό είναι «ψυχεδελικό». Τώρα το ξέρουνε κάποιοι, αλλά τότε δεν το ήξερε κανείς. Βρίσκω λοιπόν μια επανέκδοση του δίσκου «Ξαρχάκος + Κόκοτας» στο δισκάδικο (εκεί υπάρχουν τα τραγούδια) και λέω του δισκά, τάχα μου-τάχα μου, για βάλε μου, του λέω, ένα κομμάτι απ’ αυτό το δίσκο, για να δω πώς παίζει. Και του λέω να βάλει το «Τι μας μέλει».
Το βάζει λοιπόν εκείνος, ήταν Σάββατο πρωί, γεμάτο το μαγαζί από ροκάδες, και μόλις ακούει ο κόσμος το κομμάτι, όπως και ο δισκάς, παθαίνουν όλοι πλάκα. Και τι είναι αυτό! Αριστούργημα! Φοβερό! Ψυχεδέλεια! Και τέτοια...
Εντάξει... του λέω του δισκά... δεν θα τον πάρω τον δίσκο, δεν μου αρέσει. (Εν τω μεταξύ τον δίσκο τον είχα original από παλιότερα ). Οπότε ο δισκάς βγάζει τον δίσκο από το πικάπ και δεν τον ξαναβάζει στα ράφια.
Δύο τινά. Ή θα τον κράτησε για πάρτη του ή θα τον μοσχοπούλησε σε κανα μπεκούνι.

1/10/2022
Σταμάτης Κόκοτας – Νιόβη
https://www.youtube.com/watch?v=ydJ8YIwDFag

1/10/2022
ZHTΩ Η ΡΩΜΕΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ!
Τα δυο αστέρια του βορρά, λουλούδια ανθισμένα
ένας ρωμηός και μια ρωμηά από μπαξέ κομμένα
Δύο πλατάνια αψηλά ρίχνουν τα φύλλα στρώμα
κι ο Δίας απ’ τον Όλυμπο φυλάει τον Πλαταμώνα
Πάρε θεέ του έρωτα το δυνατό σου άστρο
και ρίχτο ξημερώματα στο μαγεμένο κάστρο
https://www.youtube.com/watch?v=IEbMDEKLLTE

1/10/2022
Αρχίσανε να γράφουνε μ@λακίες...

Η πλάκα είναι πως η MINOS είχε πλασάρει στα τέλη του ’60 τον Καλατζή για να χτυπήσει την Columbia, που με τον Κόκοτα έσπαγε τα ταμεία. Εντάξει... συμπαθής ο Καλατζής, αλλά η φωνή του Κόκοτα ήταν τότε από άλλο πλανήτη.

30/9/2022
Έχοντας κατά νου βασικές όψεις του Ζάχου Χ’’φωτίου –εγώ έτσι λέω– ο ευφυής Κώστας Πρετεντέρης (πέρασε, αλλά δεν κόλλησε ο γιος του) φαίνεται πως έπλασε, στα σέβεντις, την γελοία περσόνα του Ζάχου Δόγκανου.
Στην αρχή ήταν οι στίχοι σ’ ένα τραγούδι του Δημήτρη Κωνσταντάρα (γιού του Λάμπρου), που τραγούδησε πρώτη η Χριστίνα το 1973 – λέμε για το «Ο κύριος Ζάχος».
Σ’ αυτό το τραγούδι ο κύριος Ζάχος περιγράφεται (από τον Πρετεντέρη) ως μεγάλος και τρανός, και βασικά γραβατοφορεμένος (κάπως σαν αστός δηλαδή), αδυνατώντας να καταλάβει τις αναζητήσεις των νέων, επειδή μεγάλωσε «σφιχτά» και συντηρητικά. Καθώς γερνάει, όμως, αντιλαμβάνεται πως «σπαταλήθηκε», ζώντας ανάμεσα στο «τι θα πει η κοινωνία» και την προσωπική του ατολμία κι έτσι, μεγάλος πια, πετάει τη γραβάτα και αφήνει να μακρύνουν τα μαλλιά του. Τα νιάτα, όμως, έχουν παρέλθει για τον κύριο Ζάχο. Έτσι, ό,τι και να κάνει είναι δώρον-άδωρον πια – πόσο μάλλον, όταν από κοντά παραμονεύει και η γελοιοποίηση.
Το ίδιο τραγούδι θα έλεγε και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, τρία χρόνια αργότερα, το 1976, όταν προβαλλόταν στην ΥΕΝΕΔ το πρώτο «Εκείνες κι Εγώ».
Ο Κώστας Πρετεντέρης έχοντας πλάσει, πλέον, τον χαρακτήρα του Ζάχου Δόγκανου, βρίσκει ως ιδανικό για να τον υποδυθεί τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (τον οποίον για χάρη του μετονομάζει κιόλας σε Λάμπρο Δόγκανο).
Βασικά τεμπέλης και καλοπερασάκιας, καθώς άφηνε τα «κορόιδα» τους συνεργάτες του, να δουλεύουν αντί για κείνον, απαράδεκτος και καταστροφικός στις σχέσεις του με τις γυναίκες, τις οποίες υποτιμά και κοροϊδεύει διαρκώς, με πολλούς και διαφόρους τρόπους και ακόμη υπερόπτης, εγωπαθής, γλοιώδης, ρατσιστής και λοιπά και λοιπά, ο Λάμπρος (Ζάχος) Δόγκανος βρίσκει απέναντί του μόνον τη νεαρή φίλη τού ανιψιού του, την Λίλη, το μόνο υγιές άτομο (ως ρόλος) σε όλο το σίριαλ (παλιά η Τέτη Σχοινάκη), που τον ξεμπροστιάζει συνεχώς, βγάζοντάς τον από την βόλεψή του και δείχνοντας σε όλους τους άλλους το πόσο «καραγκιόζης» είναι.
20 χρόνια μετά τον Κωνσταντάρα, κι ενώ ο Κώστας Πρετεντέρης, είχε φύγει από τη ζωή, ο, αυτή τη φορά, Ζάχος και όχι Λάμπρος Δόγκανος θα ξανάβγαινε στην τιβί, με τον Γιάννη Μπέζο ως πρωταγωνιστή (μακράν στον καλύτερο ρόλο της τηλεοπτικής καριέρας του).
Δεν θυμάμαι αν στο παλιό «Εκείνες κι Εγώ» εμφανιζόταν ο Ζάχος Χ’’φωτίου (πολύ πιθανόν), στο δεύτερο όμως έπαιξε σ’ ένα επεισόδιο – σαν να σφράγιζε, με την παρουσία του εκεί, ο αληθινός πλέον Ζάχος, τον εκτρωματικό ήρωα του Πρετεντέρη.

30/9/2022
Έφτιαξε και η ΑΕΚ γηπεδάρα, για να παίζουν τα στειλιάρια.
Ρε αυτό θα έπρεπε να το είχαν ο Νεστορίδης, ο Παπαϊωάννου, ο Μαύρος, ο Αρδίζογλου, ο Τάσος και η ομάδα του 91-94, όχι τούτοι δω.
Να πάτε... Και από την τηλεόραση να δω πέντε λεπτά, αγγαρεία θα κάνω...

30/9/2022
Φαιδρό πρόσωπο ο μακαρίτης. Εν τω μεταξύ, βρίσκω συνέχεια βιβλία του μπροστά μου και δεν έχω αγοράσει ποτέ ούτε ένα – για δείγμα. Έχω δε και μιαν αίσθηση πως τα μισά και παραπάνω απ’ όσα έλεγε, πέρα από μπαρούφες, ήταν και ψέματα. Ξέρω μάλιστα και κάποιους αφελείς, που τον χρησιμοποιούν και ως «πηγή». Το ανέκδοτο της δεκαετίας.

30/9/2022
Βασικά δεν ψάχνω να βρω τι γράφουν οι άλλοι για μένα στο facebook – δεν μ’ ενδιαφέρει. Τυχαία μόνο αν δω κάτι, επειδή μπαίνω και σε «τοίχους» μη-φίλων και διαβάζω.
Έτσι λοιπόν και σε σχέση με μια παλιότερη διαμάχη, επειδή είχα διορθώσει κάποιον σε ανακρίβειες και σε άλλα πολλά θέματα (που και αυτά είναι ανακρίβειες φυσικά), διαπίστωσα, χθες, μια δυσκολία να αποδεχτεί ακόμη και τα πιο οφθαλμοφανή από τα λάθη του.
Λοιπόν, όταν λέω σε κάποιον ότι έχεις λάθος μια ημερομηνία θανάτου ας πούμε, που είναι σημαντική, σημαίνει πως το έχω ψάξει σε σχέση με εφημερίδες και με έντυπα της εποχής. Και πως δεν το έχω αντιγράψει λάθος, όπως εκείνος, από πηγές της πλάκας. Και να μην μου ζητά εμένα αποδείξεις. Τις αποδείξεις να ψάξεις και να τις βρεις μόνος του, σαν... καλός δημοσιογράφος που είναι. Να βρει περιοδικά εκείνου του μήνα που του λέω ή εφημερίδες της επόμενης μέρας και να το πληροφορηθεί. Πάει αυτό.
Και όταν του λέω ότι ο τάδε δίσκος κυκλοφόρησε π.χ. στις 15 Ιανουαρίου του 1969 σημαίνει πως το έχω ψάξει και πως μια τέτοια ημερομηνία δεν θα μου ήρθε ξαφνικά στο κεφάλι. Και δεν θα του πω πού το έχω ψάξει, οφείλει και αυτό να το βρει μόνος του. Δεν θα ξεστραβώνω εγώ τον έναν και τον άλλονε, που είναι γενικότερα άσχετοι και πασαλειμματίες.
Και μετά απ’ όλα αυτά σου λέει πως δεν ξέρεις να ξεχωρίζεις (και) την βιωματική γραφή από την περιαυτολογία. Έλεος κάπου, με όλους αυτούς τους... Hunter S. Thompson, που μας έχουν κατσικωθεί τελευταία.

30/9/2022
(1973)

29/9/2022

Peter Tosh: Instrumental Intro (Live at Sanders Theater, Cambridge, MA - November 1976)
https://www.youtube.com/watch?v=rOZK-yofq8c

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 398

1/9/2021
Οι απώλειες είναι συνεχείς. Πέθανε στις 28 Αυγούστου ο Sir Victor Uwaifo, στα 80 του, μία από τις πιο μεγάλες μορφές της νιγηριανής μουσικής. 

Παλιότερα, το 2009, είχα γράψει κάποια λίγα λόγια στο δισκορυχείον, επειδή είχα βρει μερικά 45άρια του στο Μοναστηράκι, στην πλατεία Αβησσυνίας. Την θυμάμαι καλά εκείνη την Κυριακή...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2009/11/sir-victor-uwaifo-his-melody-maestroes.html

1/9/2021
«Ως χειρουργοί είμεθα υποχρεωμένοι να εξουδετερώσωμε τους τιναγμούς και τους κραδασμούς που κάμνετε –οι δημοσιογράφοι– εις το χειρουργικό μας κρεβάτι, ως απαιτούντες να εκφράσετε ελευθέρως τας αντιλήψεις σας. Εν πάση περιπτώσει έχετε υποχρέωσιν να δεχθήτε την σοβαρότητα της εγχειρήσεως και να μας βοηθήσετε».
[Γεώργιος Παπαδόπουλος, 5 Μαΐου 1967]

31/8/2021
Τρώνε τα λυσσακά τους οι ακροκεντρώοι από το «άδειασμα» του ανθρώπου, που στήριξε πολιτική καριέρα πάνω σ’ ένα κινέζικο ρολόι... 

31/8/2021

Δεν τους έφθαναν οι φιλελέδες, οι ακροδεξιοί, οι ακροκεντρώοι, το «σημιτικό ΠΑΣΟΚ», κάτι «πρώην Κνίτες», ήθελαν και εν ενεργεία «αριστερό», για να δώσουν δήθεν οικουμενικότητα στο υπουργικό τουρλουμπούκι. Να καταστήσουν τους πάντες ενόχους, με την ρετσινιά της υπουργοποίησης, πουλώντας φούμαρα εθνικής συνεννόησης.
Τους ξίνισε όμως το φαΐ, λόγω ερασιτεχνικών χειρισμών. Οι «γάτες» με τα ντολμαδάκια της Μαρίκας, το βρώμικο ’89, είχαν κάνει θαύματα...

30/8/2021
O Peter Ind, μεγάλος βρετανός μπασίστας της jazz, πέθανε πριν από δέκα μέρες στα 93 του. Σε δικό του άλμπουμ πρωτοτραγούδησε η κορυφαία Sheila Jordan, το 1960.
Στο βίντεο ο Peter Ind είναι 90 ετών κι έχει όρεξη για συζήτηση...
https://www.youtube.com/watch?v=OZfqRZsJkTw

29/8/2021
Σκοτώνονται στη δεξιά μητσοτακικοί με καραμανλικούς.
Το κόμμα έχει παραδοθεί σε ξενιστές από την ακροδεξιά και τους πρασινοφιλελέρες, αφήνοντας τη λαϊκή δεξιά να βράζει στο ζουμί της.

Είμαστε δίπλα στη λαϊκή δεξιά, που στηρίζει εμπράκτως τα ελληνικά πανεπιστήμια και κυρίως εκείνα της επαρχίας...

29/8/2021
Toν «Φόβο» τον έχουμε δει 500 χιλιάδες φορές. Τώρα δίνουμε προτεραιότητα στα άγνωστα... Anestis Vlacos, Nik Verlek, Dim Bislanis κ.λπ.

29/8/2021
Πέθανε ο Lee “Scratch” Perry. Καλά πιώματα στους εναπομείναντες...

29/8/2021

Επειδή διαβάζω διάφορα φαιδρά σε φιλελέ σάιτ περί Άκη Τζοχατζόπουλου.
Ο Τσοχατζόπουλος δεν ήταν προϊόν του ΠΑΣΟΚ έτσι γενικώς και αορίστως, αλλά προϊόν του «σημιτισμού», της επαχθέστερης πολιτικοκοινωνικής συγκυρίας και της πιο αναίσχυντης λαίλαπας της πιο σύγχρονης Ιστορίας μας, που ανάθρεψε ύαινες και βούλιαξε τη χώρα, με πρόσχημα τον «εκσυγχρονισμό» και τα «μεγάλα έργα».
Όσο και να θέλουν να βγάλουν τον «Κινέζο» από το κάδρο, οι διάφοροι αυλοκόλακες και της σημερινής τάξης, οι πορτιέρηδες των... ΙΕΚ Τάπερμαν (αθάνατη Μαλβίνα), μπαίνει δικαιωματικά από μόνος του.

28/8/2021
Θυμάμαι περί τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ίσως 1986, μια συναυλία με Παύλο Σιδηρόπουλο, Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ και κάτι άλλους, που τώρα τους έχω ξεχάσει.
Ο κόσμος είχε μαζευτεί για ν’ ακούσει τον Σιδηρόπουλο, ο οποίος όμως ήταν απογοητευτικός. Δεν μπορούσε να κρατηθεί στη σκηνή, ξέχναγε τα λόγια, σταμάταγε ξαφνικά, όταν τραγουδούσε, λέγοντας διάφορα κ.λπ.
Ο κόσμος παρά ταύτα δεν δυσανασχετούσε. Παρακολουθούσε εκείνη την ντεκαντάνς, που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια του, και στα καταπονημένα αυτιά του, σαν αποβλακωμένος.
Εγώ είχα αρχίσει να τα παίρνω, και κάποιοι λίγοι ακόμη, ενώ από το βάθος της αίθουσας (γιατί ήταν κλειστός ο χώρος) είχαν ξεκινήσει και κάτι χλιαρές αποδοκιμασίες. Θυμάμαι, πάντως, πως ο Σιδηρό δεν έμεινε για πολλή ώρα στη σκηνή, καθώς αποσύρθηκε ή τον τράβηξαν τα μέλη του γκρουπ, καθώς η κατάσταση λεπτό με λεπτό γινόταν όλο και πιο ανεξέλεγκτη.
Έσπευσε, λοιπόν, ν’ ανεβεί στη σκηνή ο Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ κι άρχισε να παίζει τον δίσκο του εκείνης της εποχής, που ήταν η «Πρόβα». Το πρώτο τραγούδι ήταν η «Γυριστρούλα», το θυμάμαι σαν τώρα. Μεγάλη επιτυχία τότε.
Πριν τελειώσει το τραγούδι είχαν πέσει πάνω στη σκηνή τουλάχιστον 2-3 δωδεκάδες κονσερβοκούτια μπύρας. Κάποια δε και μισογεμάτα...
Ο κόσμος που είχε μαζευτεί θεωρούσε τον Λάκη... λαπά, συμβιβασμένο, του συστήματος ξέρω ’γω... κάτι τέτοιο... και δεν ανεχόταν να του μαγαρίσει την... περιθωριακή φάση, για την οποία είχε έλθει.
Γυρίζω τότε σ’ έναν παραδίπλα, από ’κείνους που πετάγανε τα κουτιά, και του λέω μισοαστεία-μισοσοβαρά πως το κονσερβοκούτι έπρεπε να το φάει ο Σιδηρό, ο οποίος δεν σεβάστηκε τον κόσμο, που είχε πάει να τον δει, και όχι ο Λάκης, που παίζει ο άνθρωπος ροκεντρόλ από το ’60, όταν ο Σιδηρό κοιμότανε ακόμη με τα τσαρούχια.
Φυσικά, ο Λάκης τα πήρε στο κρανίο, μετά απ’ αυτό, είπε κάτι γαλλικά του τύπου... άιντε γ@μηθείτε, ρε μ@λάκες... κάτι τέτοια... και την κοπάνησε, παίζοντας μισό τραγούδι.
Μαζί, θυμάμαι, την είχαμε κοπανήσει κι εμείς, γιατί τα πνεύματα είχαν ανάψει και δεν θα γλιτώναμε το ξύλο από τους Σιδηροπουλικούς...
Και δυστυχώς δεν είχαμε προλάβει ν’ ακούσουμε κι αυτή την τραγουδάρα...
https://www.youtube.com/watch?v=YGQ-kNk-2AE