ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 636

17/4/2025 

Θέλετε ένα τραγούδι για τη μέρα αυτή – ε αυτό είναι, δεν υπάρχει άλλο. Και δεν είναι ένα όποιο κι όποιο τραγούδι, είναι το κορυφαίο τραγούδι, του κορυφαίου ιταλού τροβαδούρου, από τον κορυφαίο δίσκο του. 
Όταν βγήκε το “La Buona Novella” το 1970, του την πέσανε όλοι του Fabrizio De André ότι κάνει τάχα ένα δίσκο με θρησκευτικό περιεχόμενο, και φαινομενικά αντιδραστικό, σε μια εποχή, λίγο μετά τον Μάη του ’68, έκρηξης των πολιτικών παθών στην Ιταλία, με τους φασίστες να τρομοκρατούν κτλ. Ο μεγάλος καλλιτέχνης, όμως, δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Ξέρει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα και να περνάει τα μηνύματά του με τον τρόπο που εκείνος ξέρει.
Στο «Δρόμο του Σταυρού» ο De André περιγράφει τις αντιδράσεις όσων παρακολουθούν τον Χριστό, καθώς μεταφέρει τον Σταυρό προς τον Γολγοθά.
Ανάμεσα είναι οι πατέρες των παιδιών που σκότωσε ο Ηρώδης, που τον κοροϊδεύουν, λέγοντάς του πώς θα προτιμούσαν να τον είχαν σκοτώσει οι ίδιοι. Είναι οι Απόστολοι, που τον ακολουθούν σιωπηλά, τρομοκρατημένοι πως θα έχουν τη δική του μοίρα. Είναι ο κλήρος και οι άρχοντες που τον καταδίκασαν, σταυρώνοντάς τον, σίγουροι πλέον πως είναι όντως άνθρωπος. Είναι οι δύο ληστές, που νοιώθουν κάτι σαν τιμή το να βρίσκονται ένθεν κι ένθεν του Χριστού και τέλος είναι οι μητέρες των τριών καταδικασμένων, οι μόνες που έσκυψαν κάτω από τους σταυρούς, για να κλάψουν...

Συγκλονιστικό τραγούδι - τεράστιος τραγουδοποιός.

17/4/2025

Οι φίλοι του ελληνικού ροκ θα βρούνε πολλά στοιχεία γι’ αυτό (όπως ας πούμε για τον Γιώργο Ρωμανό) στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]. Ένα βιβλίο, στο οποίο δεν διαβάζεις μόνο για σινεμά...

17/4/2025
Το ότι κάποτε κατάφερα και επικοινώνησα με τον Davy Graham είναι ένα από τα πολύ λίγα πράγματα, για τα οποία καυχιέμαι και το λέω στη μουσικο-γραφική διαδρομή μου...
https://www.youtube.com/watch?v=Cbvx6PGZvvg

16/4/2025
>>Η ανάρτηση του Μ. Χρυσοχοΐδη «Καλησπέρα, Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλες και όλους. Επανέρχομαι σήμερα στο θέμα των Εξαρχείων, γιατί η κριτική είναι καλοδεχούμενη, αλλά πρέπει να βασίζεται σε στοιχεία<<
Αγράμματος. Πρώτα λένε Καλή Ανάσταση και μετά Καλό Πάσχα. Τα υπόλοιπα ασ' τα, είναι για την... ομάδα αλήθειας.

16/4/2025
Ορισμένοι νομίζουν ότι το να κάνουν μουσικές εκπομπές, στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση, είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Υπάρχει αυτή η αντίληψη δυστυχώς στην... κενωνία. Έτσι, τους βλέπεις να μεταπηδούν με ευκολία και με άνεση από τις ό,τι να ’ναι εκπομπές πολιτικού σχολιασμού ή κουτσομπολιού, στις οποίες καταγίνονται, στις μουσικές εκπομπές, παίζοντάς το γνώστες και ειδικοί. Είναι να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Τη μουσική τη θεωρούν χωράφι τους. Θεωρούν δηλαδή ότι με πασαλείμματα μπορούν να βγουν ασπροπρόσωποι ή και κάτι παραπάνω. Κούνια που τους κούναγε... Για τη μαγειρική, όμως, δεν έχουν την ίδια γνώμη. Δεν θα πηγαίνανε, δηλαδή, να ξεφτιλιστούν σε μια εκπομπή που μαγειρεύουνε, γιατί αυτό το θεωρούν τέχνη, δύσκολο... ξέρω ’γω τι το θεωρούν... και πιστεύουν πως δεν θα τα κατάφερναν. Κι ενώ εκεί, μπροστά από ένα τηγάνι ή μια κατσαρόλα, δεν τολμάνε να κάνουνε τους πονηρούς... τσουπ... τους βλέπεις να είναι έτοιμοι από καιρό, και θαρραλέοι, δηλαδή θρασύτατοι, λέγοντας το «ναι» και αναλαμβάνοντας μουσικά προγράμματα.
Κάποιος Κουβαράς, που λέει και ειδήσεις νομίζω στην ΕΡΤ(?) (ούτε ξέρω) το παίζει τώρα – μουσικο-εκπομπάκιας. Είδα στο YouTube, τις προάλλες, μια εκπομπή του με την Ελπίδα, την παλιά ποπ τραγουδίστρια, και έφριξα. Ο άνθρωπος είναι παντελώς άσχετος.
Κάποια στιγμή λέει στην Ελπίδα... ο κόσμος ο πολύς γιατί σε θυμάται; Για τη Γιουροβίζιον. Για να του απαντήσει η Ελπίδα... ΚΑΙ για τη Γιουροβίζιον, έχω πει ωραία τραγούδια και πριν.
Μάθανε τώρα όλοι οι αγράμματοι τη Γιουροβίζιον. Μάγκες μου κανείς δεν ασχολιόταν στην Ελλάδα με τη Γιουροβίζιον στις δεκαετίες του ’50, του ’60, του ’70 και του ’80. Λίγο με το «Μάθημα σολφέζ» είχε γίνει τότε ένας ντόρος, ότι μας είχαν αδικήσει και τέτοια... και τέρμα. Απαξιωμένα ήταν όλα αυτά – και από μια μεριά καλώς. Σιγά τώρα... Μετά το ’90, μετά την πτώση του «υπαρκτού» και την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης, όλα αυτά απέκτησαν μια αίγλη. Το ξαναλέω, κανένας δεν ασχολιόταν στην Ελλάδα, για τέσσερις δεκαετίες, με τη Γιουροβίζιον. Και είναι ντροπή να λες σε μια τραγουδίστρια σαν την Ελπίδα πως την ξέρουν οι πολλοί από ’κει.
Ή πρέπει να γεννήθηκες το 2002, για να το πεις αυτό, ή πρέπει να ’σαι άσχετος, όπως ο Κουβαράς, που όταν η Ελπίδα κόλλησε και δεν θυμόταν σε ποια ταινία με τη Φόνσου είχε πει τραγούδια του Γεράσιμου Λαβράνου... δεν πετάχτηκε να της πει... α, για το «Κορίτσι και το Άλογο» λες. Ή όταν η Ελπίδα του είπε πως δεν έλεγε διασκευές, πάλι δεν βγήκε να της πει... και το «Μη θυμώνεις μη» τι ήτανε; Δεν ήτανε το χαζοτράγουδο “Song for everybody” των New Inspiration, το οποίο είχες απογειώσει με τη φωνάρα σου; Μέχρι και Μορικόνε είχε τραγουδήσει στα ελληνικά η Ελπίδα και άλλα διάφορα ξένα βεβαίως.
Για δε τις τραγουδάρες της σαν τις «Ξυπνητήρι», «Στάξε μέλι στην καρδιά», «Είναι κρίμα και λυπάμαι», «Κοίτα το φως» και μερικές ακόμη, που αποτελούν και τον διαχρονικό αφρό της ελληνικής ποπ, ο Κουβαράς δεν ήξερε που παν τα τέσσερα, καθώς τον άκουγες να λέει κάθε λίγο και λιγάκι... και τώρα τι τραγούδι να βάλουμε;… και έβαζε κάτι αδιάφορα τσιφτετέλια, που είχε πει η Ελπίδα στα 90s… Γ@μησέ τα...

15/4/2025
Δυνατή τζαζ τραγουδίστρια, που πέθανε νέα, στα 30 της, το 1982. Νορβηγίδα βουλγαρικής καταγωγής. Εδώ τραγουδάει blues και την συνοδεύουν, παιδιά ακόμη, οι Jon Balke πιάνο, Jon Eberson κιθάρες, Arild Andersen μπάσο και Espen Rud ντραμς. Μεγάλη μπάντα...
https://www.youtube.com/watch?v=NwJyuuM_IjU

15/4/2025
Εποχές Μπάλκου...

15/4/2025
Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την κυκλοφορία της δεύτερης αναθεωρημένης έκδοσης του «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024]. Το βιβλίο είναι σχεδόν εξαντλημένο στην πηγή, ενώ όσα αντίτυπα είναι διαθέσιμα είναι βασικά αυτά που έχουν τα βιβλιοπωλεία. Δεν πιστεύω να υπάρχουν φαν του ελληνικού ροκ, που να μην έχουν αγοράσει ακόμη το βιβλίο, και αν τυχόν υπάρχουν ας σπεύσουν πριν εξαντληθεί εντελώς και ανεβεί η τιμή του στις δευτερογενείς αγορές (γιατί αυτό συμβαίνει, συνήθως).

Στον κατάλογο με τα ευπώλητα της Πολιτείας των τελευταίων 12 μηνών το «Ραντεβού...» βρίσκεται στη θέση 7, μεταξύ όλων των βιβλίων Τέχνης και στη θέση 2 στα μουσικά βιβλία, πίσω μόνο από τα «Σχόλια του Τρίτου» του Μάνου Χατζιδάκι. Η πορεία του, θέλω να πω, υπήρξε άκρως επιτυχημένη, και αυτό οφείλεται σε εσάς.

14/4/2025
Παναγιώτης Σούτσος, σχεδόν 200 χρόνια πριν...

14/4/2025
Γενικέ γραμματέα, με πιο μεγάλα γράμματα το όνομά σου από του Μίκη και των τραγουδιστών; Δεν θα έρθει για σένα ο κόσμος, ούτε θα πας να μιλήσεις στην κεντρική επιτροπή του κόμματος. Τον Θεοδωράκη θα πας να τιμήσεις...

14/4/2025
Έξι μήνες στα βιβλιοπωλεία συμπληρώνουν αυτές τις μέρες οι “Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου” [LiFO Books, 2024]. Στον κατάλογο με τα ευπώλητα της Πολιτείας, το βιβλίο βρίσκεται στην 5η θέση, στο εξάμηνο, ανάμεσα σε όλα τα βιβλία Τέχνης (μουσικής, ζωγραφικής, θεάτρου κ.λπ.), και στην 2η στα κινηματογραφικά (πίσω από το τελευταίο βιβλίο του David Lynch).
Νομίζω, πως και τα δύο νούμερα είναι πάρα πολύ καλά.

12/4/2025
Δεν χρειάζονται σχόλια. Δραμαμίνες μόνον αν ζαλιστείς και gps άμα χαθείς...
https://www.youtube.com/watch?v=fRo01qT_RDg

11/4/2025
"Αναζήτησις..." (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, με τον Άγγελο Αντωνόπουλο, την Έλενα Ναθαναήλ και το σάουντρακ του Γιάννη Σπανού στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

10/4/2025

Οι Osiris, με τον Τάκη Αντωνιάδη, στο φοβερό τραγούδι του Nτίνου Φίκαρη και του Νίκου Ζήση, που είχαν πει οι Rare Earth. Κρίμα αυτό το γκρουπ (οι Osiris εννοώ) να μη βγάλει ένα μεγάλο δίσκο, έστω και με διασκευές...
https://www.youtube.com/watch?v=8dqvRqlUwIU

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ν. ΒΟΥΡΛΙΩΤΗΣ από τους Αγγελιαφόρους (του 1970) έως τις μέρες μας

Προσφάτως έφθασαν στα χέρια μου τρία CD του Θεόφιλου Ν. Βουρλιώτη ή που σχετίζονται μ’ εκείνον, από την B-otherSide Records. Για το πιο πρόσφατο απ’ αυτά, που προέρχεται από το 2019, έχω ξαναγράψει στο blog (4 Μαρτίου 2020), οπότε μ’ εκείνη την ελαφρώς επικαιροποιημένη κριτική θα ξεκινήσουμε την ανάρτηση.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ν. ΒΟΥΡΛΙΩΤΗΣ: ...άνωθεν, Live / Ζωντανή ηχογράφηση Μέγαρο Μουσικής [Theosmusic, 2019]
Είναι δυνατόν ένας συνθέτης με 54 χρόνια ιστορία να είναι σε πολλούς μουσικόφιλους σχεδόν άγνωστος; Ναι, συμβαίνει, αν αναφερόμαστε στον συνθέτη Θεόφιλο Ν. Βουρλιώτη.
Ο Θ. Βουρλιώτης έχει μακριά ιστορία στον μουσικό χώρο, η αρχή της οποίας τοποθετείται στο 1970, όταν ως μέλος του φωνητικού κουαρτέτου Αγγελιαφόροι ηχογράφησε ένα 45άρι με αμερικάνικα (νέγρικα) gospel, τραγουδισμένα στα ελληνικά. (Κάτι οπωσδήποτε πρωτότυπο για ’κείνη την εποχή). Τα επόμενα χρόνια ο Θ. Βουρλιώτης θα βρεθεί στην Καλιφόρνια για σπουδές και πιο συγκεκριμένα στο Oakland (ανατολικά του San Francisco), εκεί όπου το 1982 θα κυκλοφορήσει το ενδιαφέρον xian-rock LP “Nothing Will Change Our Love / Τίποτα δεν θα Αλλάξει την Αγάπη μας” [Orama Music], δείχνοντας από τότε το είδος της μουσικής που τον ενδιέφερε να ακολουθήσει. Βασικά, να συνθέτει θρησκευτικά / χριστιανικά έργα ή απλώς τραγούδια, ενορχηστρώνοντάς τα για ηλεκτρικά και ακουστικά όργανα, επηρεασμένος από διαφορετικά είδη (βυζαντινή μουσική, κλασική, jazz, rock, pop κ.λπ.). Για τους Αγγελιαφόρους και το LP του Θ. Βουρλιώτη μπορείτε να διαβάσετε και στη νέα έκδοση του «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024].
Κατά καιρούς ο Θ. Βουρλιώτης, που είναι και συγγραφέας, έχει δώσει το παρόν στη δισκογραφία με διάφορα χριστιανικά CD (θα γράψουμε στη συνέχεια), ενώ το 2019 θα έκανε ένα γερό comeback, τόσο με τη συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Λίλιαν Βουδούρη, 20 Απρ. 2019) και την έκδοση του βιβλίου του «Έλληνες β’ Κατηγορίας» [24 Γράμματα], όσο και με την κυκλοφορία ενός CD, σε λίγα αντίτυπα, στο οποίον καταγράφεται η συγκεκριμένη συναυλία του στο ΜΜΑ. Σ’ αυτό το CD θα αναφερθούμε τώρα...
Το άλμπουμ έχει τίτλο «...άνωθεν / LIVE / συναυλία θρησκευτικής μουσικής», είναι ανεξάρτητης, εννοείται, παραγωγής (Τheosmusic) και είναι φυλαγμένο σε πλαστική slim-case, διαθέτοντας 8σέλιδο έγχρωμο booklet (με στίχους και λοιπές πληροφορίες).
Τα θέματα που καταγράφονται εδώ είναι δώδεκα στον αριθμό, όλα συνθέσεις του Θ. Βουρλιώτη, ο οποίος γράφει και στίχους ανά περιπτώσεις, διασκευάζοντας βιβλικά και πατερικά κείμενα – με την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση των πάντων (θα πούμε τι ακριβώς είναι αυτά τα «πάντα») να ανήκουν στον Σπύρο Καραβιώτη.
Υπάρχουν τρία sections στο live (και στην εγγραφή). Ένα οργανικό (πιάνο, φλάουτο, βιολί, ηλεκτρικό μπάσο, κρουστά), ένα χορωδιακό (10μελής μεικτή χορωδία) και ένα τραγουδιστικό (ένας ψάλτης και τρεις σολίστ), τα οποία συνεργάζονται και συμπλέκονται προκειμένου να αποδοθεί το συνολικό υλικό.
Το οποίον είναι ακριβώς τι; Μελοποιήσεις του Θ. Βουρλιώτη σε πασίγνωστα θρησκευτικά κείμενα (Πάτερ Ημών, Πιστεύω, Τριαδικός ύμνος, Παναγία Τριάς), νέες πρωτότυπες μελοποιήσεις εννοούμε, και ακόμη μελοποιήσεις λιγότερο γνωστών κειμένων (ψαλμοί, απόσπασμα από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο κ.λπ.), τα οποία, προηγουμένως, έχουν διασκευαστεί στιχουργικώς.
Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Οι μελοποιήσεις τού Θ. Βουρλιώτη διαθέτουν μιαν απλότητα, η οποία (απλότητα) τις κάνει ξεχωριστές. Είναι εύκολες στο αυτί εννοούμε, χωρίς να είναι εύκολες (οι μελοποιήσεις) στην διάρθρωσή τους. Τούτο σημαίνει, από την μεριά του συνθέτη, πως έχει κατακτηθεί ένας τρόπος προσέγγισης του μέλους, ο οποίος υπονοεί και ταλέντο και άσκηση. Το αποτέλεσμα φαίνεται – και καταγράφεται. Κομμάτια όπως τα «Το πάθος του Κυρίου (Ησαΐας, Κεφ.53)» και «Η κραυγή του Πατέρα» ηχούν με εντυπωσιακό τρόπο και δικαίως καταχειροκροτούνται. Ενώ οι ωραίες μελωδίες δεν απολείπουν από το σύνολο του έργου – από tracks όπως τα «Άσμα Ασμάτων» (και με στοιχεία rap), «Ο Θεός αγαπάει τον κόσμο» κ.λπ.
Αυτό που πράττει ο Θ. Βουρλιώτης στο «...άνωθεν / LIVE / συναυλία θρησκευτικής μουσικής» δεν είναι αυτονόητο. Για παράδειγμα, κανείς δεν περιμένει να ακούσει μια μελοποίηση του «Πάτερ Ημών» ή του «Πιστεύω», που να γίνεται αμέσως αποδεκτή. Που να έχει την ορμή να σε «κρατήσει» και γιατί όχι και να σε συγκινήσει. Γιατί, το έχουν και αυτό το χάρισμα οι μουσικές τού Θ. Βουρλιώτη – την ανάταση, τη συγκίνηση, την έκσταση (μαζί με την αυτονόητη κατάνυξη).
Νομίζω πως τα καλύτερα έρχονται-έπονται για τον Θ. Βουρλιώτη. Με μια στουντιακή επεξεργασία και καταγραφή τού επόμενου έργου του (που λογικώς θα περιέχει και tracks από το παρόν) το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη πιο άρτιο. Με τις διαφορετικές ηχητικές «μάζες» στα ύψη τους, στις θέσεις τους κ.λπ.
Ελπίζω και εύχομαι σύντομα να το δούμε. Και να το ακούσουμε.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ / GREEKS FOR CHRIST: Άγιος / Holy [Orama Music, 2004]
Το CD-single αυτό, με τα δύο κομμάτια “Agios Agios / Agios instrumental” κυκλοφορεί στην Αμερική από την Orama Music, το 2004 – ένα label, που είχε την έδρα του στην πόλη Oakland της Καλιφόρνιας. Εδώ διασκευάζεται ο τρισάγιος ύμνος «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς», με νέα μουσική από τους George Argyropoulos-Theo Vourliotis και επιπρόσθετα αγγλικά λόγια, από ένα σύνολο μουσικών και τραγουδιστών, τους Έλληνες για τον Χριστό. Σ’ αυτές τις versions ο George Argyropoulos χειρίζεται πλήκτρα, ακουστικές κιθάρες, μπουζούκι, μπάσο και ντραμς, οι John Grounds & Leland Kalem ηλεκτρικές κιθάρες, ενώ υπάρχει κι ένα σχήμα τραγουδιστών (George Argyropoulos, Daphne Tzavaras Greth, Theo Vourliotis, Shari Argyropoulos), που αποδίδει, φωνητικά, το πρώτο track.
Οι διασκευές αυτές –που βασικά είναι μία– κινούνται σε χαλαρό progressive rock ύφος (με early 00s ήχο), με πολύ ωραία και ευχάριστη μελωδική επεξεργασία, και βεβαίως με προσεγμένη ενορχήστρωση. Θέλω να πω πως ο ήχος είναι απολύτως σύγχρονος, με επιπλέον ωραία χρήση του μπουζουκιού, κάτι που φαίνεται περισσότερο στην ορχηστρική εκδοχή του “Agios Agios”.
Σύγχρονο ελληνικό χριστιανικό ροκ (xian-rock) λοιπόν (αν κι έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε), από ανθρώπους με ταλέντο, που ξέρουν τι θέλουν και πώς να το παρουσιάσουν.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ / GREEKS FOR CHRIST: Ρίξε το Πνεύμα Σου / Let Your Spirit Fall [Orama Music, 2003]
To 2003 οι Έλληνες για τον Χριστό είχαν δώσει ένα πλήρες CD, με 15 tracks, κάτω από τον τίτλο «Ρίξε το Πνεύμα σου». Το υλικό του δίσκου αποτελούν διάφοροι χριστιανικοί ύμνοι επωνύμων συνθετών (Robin Mark, Chris Tomlin, Matt Redman, Lynn Deshazo, Chris Karabakakis, Kelly Carpenter κ.ά.), τους οποίους διασκευάζει ο Γιώργος Αργυρόπουλος, με τους ελληνικούς στίχους να τους γράφει ο Θεόφιλος Ν. Βουρλιώτης.
Και εδώ υπάρχει ένα σύνολο οκτώ τραγουδιστών (ο Γ. Αργυρόπουλος και ο Θ. Βουρλιώτης είναι ανάμεσα), μαζί με keyboards, ντραμς, κλασική κιθάρα (Γ. Αργυρόπουλος), κρουστά (Μπρεκ Χάρρις), ηλεκτρική κιθάρα (Λήλαντ Κέιλεμ) και φλάουτο (Θ. Βουρλιώτης), που προσδίδουν στο ακρόαμα έναν soft / progressive rock χαρακτήρα. Και εδώ η παραγωγή-ηχογράφηση είναι εκείνη που προσφέρει επιπλέον credits, με διάφορα κομμάτια να ξεχωρίζουν («Ρίξε το πνεύμα σου», «Σηκώνεται ο Θεός», «Σε αετού τις φτερούγες») και με όλα να δημιουργούν ένα αδιάσπαστο σύνολο, πάντα συμβατό με τα γενικότερα γνωρίσματα του είδους (συνθετικά, στιχουργικά, ενορχηστρωτικά).
Το ότι εγώ ακούω την τρίτη έκδοση του «Ρίξε το Πνεύμα Σου / Let Your Spirit Fall» (όπως αναγράφεται κάτω δεξιά στο εξώφυλλο) δείχνει πως το άλμπουμ υπήρξε, συν τοις άλλοις, και επιτυχημένο στον καιρό του.
Επαφή: www.greeksforchrist.org

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 593

26/8/2024 

>>Φεύγοντας για λίγο από το προσωπικό, να σημειώσω εδώ ότι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80, το νεορθόδοξο αίτημα του Γιανναρά είχε σοβαρό εκτόπισμα, και μάλιστα είχε αγγίξει και τις εναλλακτικές ροκ κοινότητες. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο ροκάδες που άκουγαν Leonard Cohen και Nick Cave να ξημεροβραδιάζονται στις εκκλησίες και να πηγαίνουν διακοπές στο Άγιο όρος για να "βρουν τον εαυτό τους". Αν πάμε χρονικά λίγο πιο πίσω, θα βρούμε ότι γονιμοποίησε θετικά, εκφράζοντας μία υπάρχουσα ιδεολογική και διανοητική ανάγκη, την ελληνική κουλτούρα. Νομίζω ότι ούτε ο Σαββόπουλος του Τραπεζάκια έξω, ούτε η σκηνή της Θεσσαλονίκης με τον Παπάζογλου θα μπορούσαν να υπάρχουν με τον ίδιο τρόπο, αν δεν είχε συμβεί το νεορθόδοξο κίνημα (αν και στη δεύτερη περίπτωση, και όπου αλλού μπαίνει η ιδιοσυγκρασιακή και πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση του Μανώλη Ρασούλη, με το δικό του αναρχικό πνεύμα, έχουμε να κάνουμε με μία διαφορετική σύνθεση).<<
O προτεσταντισμός στο ροκ είναι παλιά ιστορία και το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του διεθνούς xian-rock είναι προτεσταντικής κατεύθυνσης. Με την ορθοδοξία όμως τι γίνεται;
Σίγουρα τα «Τραπεζάκια Έξω» (1983) του Σαββόπουλου είναι ένα άλμπουμ με σαφείς ορθόδοξες και κοινοτικές αναφορές, επηρεασμένο από το αποκαλούμενο νέο-ορθόδοξο ρεύμα, αλλά την αρχή αυτής της ιστορίας δεν μπορείς εύκολα να την προσεγγίσεις.
Εντάξει υπάρχουν ξεκάρφωτες αναφορές σε ποπ-ροκ τραγούδια του τύπου «Μεσ’ στις εκκλησίες τρέχουν γρήγορα να μπουν / όλοι την ανάγκη νοιώθουν να προσευχηθούν...», αλλά από πότε αρχίζει να υπάρχει μια στροφή προς την ορθοδοξία στο χώρο του ελληνικού ροκ ή και των ρόκερ και ροκάδων γενικότερα, που να μην σχετίζεται με τη νεανική αφέλεια;
Σίγουρα προς τον χριστιανισμό είχε στρίψει όλη η παρέα γύρω από τον Τάσο Φαληρέα (και ο ίδιος εννοείται) και βεβαίως ο Σαββόπουλος, ο Μοροζίνης και διάφοροι άλλοι, επηρεασμένοι όλοι αυτοί από τα βιβλία και τα διδάγματα του Λορεντζάτου, του Ράμφου, του Μοσκώφ και βεβαίως του Γιανναρά, και αυτή τη στροφή την τοποθετώ χρονικά προς το τέλος της δεκαετίας του ’70.
Ίσως αυτό να συνδέεται και με την έξαρση της ηρωίνης στα σχετικά κυκλώματα και τις προσπάθειες αντίστασης σ’ έναν τρόπο ζωής, που μετακυλιόταν ολοφάνερα προς την ντεκαντάνς. Είναι ένα θέμα που έχει νόημα να ψαχτεί και προσωπικά δεν ξεχνάω και τον Πουλικάκο, που τραγουδούσε στου Ζωγράφου (1979) “The Christian life” και “Jesus is just alright” λέγοντας σε συνεντεύξεις πως «ναι, πιστεύω στη θεότητα του Χριστού, δηλαδή ταυτίζω την πίστη με την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο».
Εγώ νομίζω πως τότε, αυτό, δεν ακουγόταν και τόσο παράξενο (αν συνυπολογίσουμε και την «Dylan-ική» στροφή προς τον προτεσταντισμό), και πως σήμερα μόνο μπορεί να ακούγεται κάπως... σε όσους, τουλάχιστον, δεν το ξέρουν.
Τα δε υπόλοιπα που λέει ο άλλος από πάνω, περί Παπάζογλου κ.λπ., τα αναιρεί και ο ίδιος στη συνέχεια, οπότε δεν έχει και πολύ νόημα να το συζητήσουμε.

Η στροφή στην παράδοση, που ξεκινά, με έκδηλη μανία, στην αρχή της δεκαετίας του ’70 και που επηρεάζει και το χώρο του ροκ, δεν σήμαινε απαρέγκλιτα και στροφή προς την ορθοδοξία. Τουλάχιστον δεν διαφαίνεται αυτό σε δίσκους και τραγούδια. Αν και, το ξαναλέω, υπάρχουν πολλά κενά ακόμη στο θέμα... Εγώ τουλάχιστον δεν έχω καταπιαστεί μ’ αυτό το ενδιαφέρον κομμάτι, όπως ξέρω και μπορώ να το κάνω... Ίσως στο μέλλον...

25/8/2024

H διάσπαση της «Ζωής» το 1959 και η δημιουργία του «Σωτήρος» υπήρξε κομβική για την εξέλιξη των νεότερων και παλαιότερων θεολόγων. Ο «ζωικός» Τσιριντάνης αποχωρώντας ουσιαστικά, ιδρύει το περιοδικό «Συζήτησις», επιχειρώντας να θέσει τον «χριστιανικό πολιτισμό» σε νέες βάσεις, καθώς καρκινοβατούσε στο πλαίσιο της «Ζωής», που αδυνατούσε να απευθυνθεί στη νεότητα με λόγο σύγχρονο (αργότερα ο Τσιριντάνης θα έγραφε για τους Beatles κ.λπ.).

Τη σκυτάλη, το 1961, θα έπαιρνε ένας νεαρός θεολόγος, ο 26χρονος Γιανναράς, ο οποίος θα βρισκόταν πίσω από το νεανικό περιοδικό «Σκαπάνη», επιχειρώντας να τρέξει ακόμη πιο γρήγορα από τον Τσιριντάνη τον «χριστιανικό πολιτισμό», απευθυνόμενος στη νεολαία (παιδιά των τελευταίων τάξεων του εξαταξίου Γυμνασίου και φοιτητές) με γλώσσα ακόμη πιο τολμηρή (κάνοντας προσεκτικό αντικομμουνισμό, στυλ Γεωργαλά εποχής «Σοβιετολογίας», τηρώντας πολύ σκληρές θέσεις στα εθνικά θέματα, όπως στο μακεδονικό κ.λπ.), γράφοντας παράλληλα ποικίλων ειδών κομμάτια, έως και διηγήματα.
Μάλιστα μ’ ένα απ’ αυτά, που είχε δημοσιευτεί στα πρώτα τεύχη της «Σκαπάνης», είχε γίνει το σώσε , γιατί ο Γιανναράς είχε τολμήσει να γράψει σ’ ένα περιοδικό, χριστιανικό οπωσδήποτε, έστω και με ψευδώνυμο, κάτι τέτοια... Η Πόλα... ίσωσε μεσ’ την παλάμη της το χνούδι στο στενό κόκκινο κοτλέ παντελόνι της, που έφτανε σχιστό μέχρι τη μέση της γάμπας... κ.λπ. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει σε δυσμένεια από την επιτροπή που τύπωνε τη «Σκαπάνη», αρχίζοντας να γράφει ή ανώνυμα ή μόνο με τα αρχικά του (Χ.Γ.).
Είχε γράψει για πολλά απ’ αυτά ο ίδιος Γιανναράς σε βιβλίο του – και γενικά αυτή η φάση της ζωής του, που θα εξελισσόταν με το περιοδικό «Σύνορο» λίγο αργότερα έχει πολύ ενδιαφέρον. Ιδίως, όταν η νεολαία έχει αγκαλιάσει την ποπ, μετά το 1964, και η «ξενομανία» χτυπούσε κόκκινο.

25/8/2024
Χριστιανός ορθόδοξος, σκληρός συντηρητικός, ιδεαλιστής, σφοδρός αντικομμουνιστής, αλλά και εχθρός της συστημικής δεξιάς και του «ανήκωμεν εις την Δύσιν», όπως και ακραιφνής κοινοτιστής και εχθρός της λογοκρατίας και της βιομηχανικής κοινωνίας, διαπρύσιος υπονομευτής του ξεβλαχέματος και υπερασπιστής της ελληνικής λεβεντιάς, που... έχει σώμα και θρησκεία, και παππού σε μέρη αυτόνομα μέσα στην Tουρκοκρατία, ο Γιανναράς ήταν αυτός που σφύριξε στο Σαββόπουλο (πιο πολύ και από το Ράμφο) και το κλασικό... των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία.

24/8/2024
Χθες πέθανε στα 82 της μια μεγάλη τραγουδίστρια και τραγουδοποιός του γαλλικού ροκ, η Catherine Ribeiro.
Είχε ξεκινήσει σαν yé-yé girl, πριν το μέσο των σίξτις (είχε παίξει και στο σινεμά, σε ταινία του Γκοντάρ), αλλά γρήγορα θα εξελισσόταν, με βάση και τα προτάγματα της εποχής, μετά το 1967, προς μία έξτρα πολιτικοποιημένη και μουσικά ψαγμένη δημιουργό, κάνοντας μαζί με τα συγκροτήματά της μερικά καταπληκτικά LP, στο ευρύτερο progressive περιβάλλον, όπως το “Pais” ας πούμε, με τους Alpes, το 1972 (το είχα βάλει και στα 100 καλύτερα prog albums όλων των εποχών, σε μια λίστα που είχα αναρτήσει στο δισκορυχείον το 2014). Εμένα μ’ αρέσουν και μεταγενέστερα άλμπουμ της, όπως το “La Déboussole” από το 1980, που το θεωρώ πρώτης τάξεως ή το άλλο που την έχει απ’ έξω σαν... Τζοκόντα που καπνίζει και ακόμη το αποστασιοποιημένο “(Libertés ?)” στο οποίο καταγγέλλει τον ιμπεριαλισμό, τις δικτατορίες, τις πολυεθνικές, τον Ζισκάρ Ντ’ Εστέν κ.λπ.

Έδινε το παρόν και στα φεστιβάλ της L'Humanité η Ribeiro και γενικά στα σέβεντις ήταν μια περσόνα για το γαλλικό ροκ, που δεν γινόταν κανείς να την αγνοήσει. Είμαι δε σίγουρος πως κάπου θα είχε διασταυρωθεί στο πρώτο μισό εκείνης της δεκαετίας και με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπάρχουν έντυπες ελληνικές αναφορές σ’ αυτήν ακόμη και από το 1971! Μπορεί να είναι λίγες, αλλά υπάρχουν...
[Ξέχασα να το γράψω - η Ribeiro είχε τραγουδήσει ζωντανά στην Κούβα, το 1970]

21/8/2024
Τραγουδάρα και (ξανα)δείτε το κείμενο...
https://www.youtube.com/watch?v=b5zMBXZgLlQ
https://www.lifo.gr/culture/music/kyriaki-marc-aryan-i-istoria-toy-spoydaioy-gallofonoy-tragoydopoioy-apo-ti-dekaetia

20/8/2024
Βασικά πήγε να τους πει ότι είναι τυχεροί που καήκανε...

20/8/2024
Ελευθερία - Ισότης - Αθωότης
https://www.youtube.com/watch?v=sEcqXJoUxfE

20/8/2024
>>Την ποινικοποίηση χρήσης της λέξης «μπάτσος» ζητά ο Πλεύρης!<<
Δείτε το πριν καταργηθεί...

20/8/2024

Μου την έστειλε ο φίλος Αντώνης Ξαγάς, από ένα δισκάδικο της Τρίπολης (το καλύτερο όπως μου λέει). Τιμή για το "Ραντεβού στο Κύτταρο" να παρουσιάζεται μαζί με το CD του Κορωπιώτη "Αφού Μου Πήρες Την Καρδιά Πάρε Και Τα Χαλιά"... 

19/8/2024

Μες στο τρόλεϊ που μπήκα
Μπήκε και μια πιτσιρίκα
Και της ρίχνω ένα βλέμμα
Κατεβήκαμε στο τέρμα
Της το παίζω Αλαίν Ντελόν
Διορθώνει το καλτσόν
Τη ρωτάω από σπόντα:
Πώς σε λένε;
Παμεινώντα!
Δε φορούσα να δεις τους φακούς επαφής...
[Μεγάλος ΛΟΓΟ]

19/8/2024
«Πριν τον Έλβις δεν υπήρχε τίποτα»
Τζων Λέννον
Αυτή την τόσο απλή, αληθινή και συνάμα τεράστια κουβέντα, που αν συνειδητοποιήσεις ποιος τη λέει πατάς στοπ, δεν μπορείς να την πεις ούτε για τον Ντελόν, ούτε για δεκάδες χιλιάδες άλλους... της μουσικής, του σινεμά, της λογοτεχνίας κ.ο.κ., άξιους κατά τ’ άλλα.
Για να ξέρουμε, πάντα, για τι συζητάμε.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 585

6/7/2024
Και φυσικά στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία, θα διαβάσεις και για τον Σταύρο Λογαρίδη, από την εποχή των Stew and Nick, των Poll και των Ακρίτας, μέχρι και το άλμπουμ του «Προσεχώς» από το 1982... 

5/7/2024

Ένα από τα ωραιότερα, διαχρονικά, ελληνικά ποπ LP (ή και female pop, γιατί υπάρχει κι αυτή η ταμπέλα) είναι το πρώτο της Χριστίνας, «Ο Μάγος», από το 1973. Τα πρωτότυπα τραγούδια είναι το ένα καλύτερο από τ’ άλλο, ενώ και οι ενορχηστρώσεις από Κώστα Καπνίση, Νίκο Ιγνατιάδη κ.ά. είναι top of the top.

Και γι’ αυτό το άλμπουμ θα διαβάσεις αναλυτικά στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία, συμβατικά και ηλεκτρονικά... 

5/7/2024
Ο καθένας και η καθεμία μπορεί να έχει όποια γνώμη θέλει για το Βαρουφάκη –κι εγώ δεν λέω πως τα έκανε όλα σωστά στο πρώτο εξάμηνο του 2015– όμως αυτά που λέει σε τούτο το παλιότερο τουίτ του είναι απολύτως έτσι. Τα υπόλοιπα που λέει ο πορφυρογέννητος, σήμερα, είναι απλώς για τα σκουπίδια. 

4/7/2024

Το ότι ο... δημοφιλής τραγουδιστής μπορεί να φοροδιαφεύγει το θεωρείς και κάπως αναμενόμενο τέλος πάντων, στην παλιοκοινωνία που ζούμε. Το απίστευτο είναι ότι με τέτοια τραγούδια μπόρεσε και έγινε δημοφιλής. Αυτό είναι που δεν καταπίνεται με τίποτα.

3/7/2024
>>Το 1981 κυκλοφόρησαν αρκετά άλμπουμ, τα οποία, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο, άρχισαν σιγά-σιγά να διαμορφώνουν μια νέα φόρμα τραγουδιστικής αντίληψης, η οποία, τα αμέσως κατοπινά χρόνια, θα καταστεί κυρίαρχη και, κυρίως, αποκλειστικώς υπεύθυνη της καινούριας σχέσης που θ’ αρχίσει να οικοδομείται ανάμεσα στο κοινό και τους καλλιτέχνες. Τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας φόρμας, όσον αφορά το μουσικό μέρος της, αντανακλούσαν μια υπόταξη στα καθ’ ημάς των νέων αγγλοαμερικανικών διδαγμάτων –ορισμένες φορές ενδιαφέρουσα–, ενώ, όσον αφορά τη στιχουργική τους, καταβαλλόταν προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός λόγου σύγχρονου, ικανού να «καθρεφτίσει» τα καινούρια κοινωνικοπολιτικά δεδομένα, όπως αυτά άρχιζαν να διαμορφώνονται προς το τέλος εκείνης της χρονιάς (μετά την ανάδειξη του Πα.Σο.Κ. στην εξουσία).<<

Από το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

3/7/2024
Από την κατάληψη του ελληνικού περιπτέρου της πανεπιστημιούπολης του Παρισιού, τον Μάη του ’68...

[από το βιβλίο των Ζάκη Κουνάδη-Λένας Χαραλαμποπούλου "Οι Δρόμοι του Μάη - Γαλλία '68]

2/7/2024
Στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, θα διαβάσεις αδιανόητα πράγματα, που σχετίζονται με την ελληνική ροκ δισκογραφία και που έχουν, βεβαίως, τη σημασία τους – καθώς το θέμα αντιμετωπίζεται σφαιρικά, δίχως κολλήματα και αποκλεισμούς.

Ένα απ’ αυτά αφορά το ευαγγελικό χριστιανικό φωνητικό κουαρτέτο Αγγελιαφόροι, από το 1970, που ηχογραφεί γκόσπελ με ελληνικά λόγια ήδη από εκείνη την εποχή, ενώ τα μέλη του τυπώνουν φολκ-ροκ και ροκ δίσκους τουλάχιστον μέχρι το 1982.
Λεπτομέρειες στο βιβλίο...

2/7/2024
Το έχουν πει πολλοί και πολλές, αλλά αυτή η φολκ-ροκ εκτέλεση, που είναι και η πρώτη, έχει κάτι το ανατριχιαστικό – ιδίως αν την «τοποθετήσεις» στην τότε κοινωνικοπολιτική συγκυρία. Τεράστιο τραγούδι... 

https://www.youtube.com/watch?v=GWR5yCiW9nc

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 580

8/6/2024
Μπορεί να μου ήρθε «σαν λάμψη», όπως γράφω και στον πρόλογο του βιβλίου μου, η φωτεινή ιδέα να έχει το «Ραντεβού στο Κύτταρο» ένα εξώφυλλο, που να παραπέμπει στο ιστορικό LP του ελληνικού ροκ «Ζωντανοί στο Κύτταρο» [Zodiac, 1971], όμως από την ιδέα έως την υλοποίησή της υπήρχε απόσταση. Έπρεπε να ισχύσουν διάφορες προϋποθέσεις...
Κατ’ αρχάς το σχέδιο έπρεπε να ήταν του ίδιου σκιτσογράφου, του θρυλικού Βύρωνα Απτόσογλου («Μικρός Ήρως» κ.λπ.). Έπειτα θα έπρεπε να διαθέτει και αυτό ζούγκλα και ει δυνατόν με κορίτσι και φίδι, και να κυριαρχούν επίσης το κίτρινο και το πράσινο. Ακόμη θα έπρεπε το σχέδιο να ολοκληρωνόταν σ’ ένα εξώφυλλο περιοδικού και όχι να απλωνόταν σε εξώφυλλο-οπισθόφυλλο, όπως συνέβαινε με τα εξώφυλλα του Απτόσογλου στο περιοδικό «Ζούγκλα» ας πούμε, γιατί τότε το εξώφυλλο, μπροστά, δεν θα ήταν εικαστικά ολοκληρωμένο (αν γυρνούσε το σχέδιο και στο οπισθόφυλλο), ενώ, περιττό να το πω αυτό, ένα σχέδιο δύο σελίδων είναι αδύνατον τεχνικά να προσαρμοστεί σε μία.

Βρέθηκε λοιπόν ο Ζορρό της Ζούγκλας από το 1960, που ουσιαστικά είναι ο Ταρζάν με μασκούλα, στο ίδιο χρωματικό μοτίβο, με φίδι και κορίτσι μαζί, και κυρίως με εικαστικό που δεν ολοκληρωνόταν και στο οπισθόφυλλο - αν και πάλι έπρεπε να γίνει μια μικρή προσαρμογή, ώστε το εξώφυλλο του κόμικ να ταιριάξει στις διαστάσεις του εξωφύλλου του βιβλίου. Το ότι έπρεπε, τώρα, το πρωτότυπο κόμικ να βρεθεί σε πολύ καλή κατάσταση, με ακμαία τα χρώματά του και με τις μικρότερες δυνατές κιτρινίλες, βρωμίτσες, άλλες τοπικές φθορές κ.λπ. ήταν, και αυτό, μια επιπρόσθετη δυσκολία. Και τέλος, αφού όλα τα παραπάνω θα πήγαιναν κατ' ευχήν, θα έπρεπε να παρθεί και η άδεια από τις εκδόσεις «Μικρός Ήρως». Θα συνέβαινε κι αυτό, και ευχαριστώ και από εδώ τον Βαγγέλη Κορωνάκη και βεβαίως τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά.
Επένδυσα στο εξώφυλλο (παρότι γράφω κείμενα, πιστεύω πολύ στη δύναμη της εικόνας και της φωτογραφίας – γι’ αυτό και πάντα στα κείμενά μου φροντίζω τις φωτογραφίες όσο και τις λέξεις) και δικαιώθηκα, απολύτως, εκ του αισθητικού αποτελέσματος.
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, έχει εξωφυλλάρα!

7/6/2024
Δέσποινα Στυλιανοπούλου (RIP) και Πέτρος Μήλας ήταν ζευγάρι, με παπά και με κουμπάρο. Εδώ και οι δυο μαζί, πριν παντρευτούν...

https://www.youtube.com/watch?v=arr0PWvpEXg

7/6/2024
Θυμάται κανείς πως οι Raining Pleasure, στο Flood (2001), είχαν διασκευάσει το "I won't hurt you" των West Coast Pop Art Experimental Band από το 1967;
[τολμηρή και ψαγμένη επιλογή - που δείχνει προσωπικότητα]
https://www.youtube.com/watch?v=fj8Dt2TvKc0

6/6/2024
Ο Θανάσης Γιώγλου γράφει στο Ogdoo. gr για το "Ραντεβού στο Κύτταρο".
>>(Επειδή κατά καιρούς έχουν εκδοθεί κι έχουμε διαβάσει «τέρατα και σημεία», όχι μόνο για την ποπ και ροκ μουσική, αλλά και γενικότερα, θεωρώ πως το όνομα του Φώντα Τρούσα αποτελεί από μόνο του το καλύτερο εχέγγυο για την αξιοπιστία και την εγκυρότητα του βιβλίου).<<
https://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/diavasame-to-rantevoy-sto-kyttaro-tou-fonta-troysa-ogdoo

6/6/2024
Τεράστιο τραγούδι. Το τελευταίο τεράστιο ελληνικό τραγούδι. Δεν έχω ακούσει τίποτα πιο σημαντικό –στη χορεία των εκατομμυρίων views– έκτοτε.
Αναλογιζόμενοι το τέλος του είναι σαν ο άνθρωπος να το έγραψε από το υπερπέραν και να το έστειλε στους θνητούς, πίσω στη γη, για να τους δείξει τι σημαίνει αθανασία...
https://www.youtube.com/watch?v=girhxLIY5F0

6/6/2024
Η Mόνικα είναι 39 και η Σάττι πάει για τα 38. Τις λες και συνομήλικες.
Η Μόνικα έκανε ένα πολύ καλό ντεμπούτο άλμπουμ το 2008, στα 22 της, που δεν το έχει κάνει η Σάττι ακόμη. Βέβαια η Μόνικα γρήγορα ξεφούσκωσε και σήμερα όπου τη δεις σου θυμίζει την... Ελλάδα του Μητσοτάκη (εγώ όταν τη βλέπω στο μυαλό μου έρχονται κατ’ ευθείαν ο Τσιτσιπάς, η Σάκκαρη, ο Μπακογιάννης, η Κοσσιώνη, ο Σκέρτσος, ο Χατζηνικολάου, η Μαρέβα... τέλος πάντων αυτοί οι ανθρωπότυποι), ενώ η Σάττι ξεκίνησε εντελώς αθόρυβα (κανείς δεν θυμάται ουσιαστικά πότε και με τι), φουσκώνοντας στη διαδρομή. Ασυζητητί μπορείς να ταυτιστείς πιο εύκολα μαζί της, αφού η Σάττι διαθέτει original λαϊκά χαρακτηριστικά, όμως εκείνο που πρέπει να κάνει είναι να εκφράσει τους ανθρώπους της ηλικίας της – και όχι τις 18χρονες και τους 18χρονους.
Για μένα πρέπει να κάνει λαϊκά τραγούδια η Σάττι, κάπως σαν αυτά του Παντελίδη στο πιο εξελιγμένο βέβαια. Να βάλει μέσα ό,τι θέλει, αλλά να είναι λαϊκά στη βάση τους, για να πιάσει ηλικιακές γκάμες 25-50. Μ’ αυτά τα λατινο-τραπό-ρεγκετόν και τα λοιπά δεν μπορεί να πάει μακριά το πράμα. Δεν είναι 20, πάει για τα 40.
Πρέπει η Σάττι να δει ασυζητητί το λαϊκό τραγούδι. Με κόλπα συγκεκριμένα όμως, με ψαγμένες ενορχηστρώσεις (από τις οποίες δεν θα απορρίπτεται το μπουζούκι) και με στίχο σωστό. Εγώ εκεί βλέπω μέλλον.
Ο Πασχάλης στα 40 του ήταν ασήμαντος για την ποπ (ενώ ήταν πρωτοπόρος στα είκοσί του). Άμα κολλήσει εκεί η Σάττι, σ’ αυτά που κάνει τώρα, σε λίγο θα του κάνει παρέα.

5/6/2024
Οι Πάροικοι είναι ένα από τα κορυφαία, αν όχι το κορυφαίο xian-rock ελληνικό συγκρότημα, και δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει ποτέ κάτι στα σχετικά βιβλία γι’ αυτούς, παρά το γεγονός πως έχουν τέσσερις δίσκους μέσα στα χρόνια.

Στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, γράφω για το πρώτο LP τους, με τίτλο το όνομά τους, από το 1980, που αγνοείται ακόμη και από το discogs. Στα καλύτερα κομμάτια τους οι Πάροικοι θυμίζουν τα γκρουπ του ελληνικού flower-power (Poll, Blue Birds κ.λπ.) –ακούστε στα σχόλια–, ενώ τέτοιες μοναδικές πληροφορίες, που έχουν το νόημά τους, θα ανακαλύψει ο αναγνώστης κάμποσες στο βιβλίο μου...

5/6/2024
Στις γιορτές του κρασιού γινότανε χαμός από ροκ συγκροτήματα. Ήθελα κάτι να γράψω στο "Ραντεβού στο Κύτταρο", και να χώσω κάπου κι αυτή τη φωτό με το... λεβέντη τον τσολιά, αλλά τελευταία στιγμή είπα... άστο... άλλη φορά...

5/6/2024
Για τον Demetrio Stratos έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν. Σίγουρα, μέσα από τα δικά μου κείμενα στο Jazz & Τζαζ, ήδη από τα 90s, γνώρισαν πολλοί αναγνώστες, για πρώτη φορά ή καλύτερα, αυτό τον τεράστιο μουσικό και εδώ δεν γίνεται να μην θυμηθώ το τεύχος και CD #67, με Area & Demetrio Stratos, από τον Οκτώβριο του ’98, το αφιέρωμα Stratosphera II στο Bios, τέλος Νοεμβρίου του 2004 (οργάνωση από Bios και Jazz & Τζαζ – είχα γράψει κι άλλα κείμενα τότε στο περιοδικό) και ακόμη την εκδήλωση στο ΚΠΙΣΝ, 7-9 Ιουνίου 2018, «Στα όρια της φωνής», με την καλλιτεχνική επιμέλεια της Θάλειας Ιστικοπούλου και του Claudio Chianura, όπου και πάλι είχα γράψει τα σχετικά κείμενα στο πρόγραμμα.

Για τον Demetrio Stratos γράφω και στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, σε ξεχωριστό κεφάλαιο. Και πώς θα μπορούσε να μην συμβεί αυτό, αφού ο Stratos είχε ελληνική καταγωγή, τραγουδούσε ελληνικά, ήταν επηρεασμένος από την ελληνική παραδοσιακή μουσική κ.λπ.

4/6/2024
Έχουν διαλύσει τη φύση, έχουν παραδώσει τα πάντα στο κέρδος και την εκμετάλλευση –πάρκα, πλατείες, δάση, παραλίες, βουνά, θάλασσες, νησιά, στεριές και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου–, αλλά θα σου βάλουνε το πρόστιμο, αν δεν καθαρίζεις το χωράφι σου, επειδή τώρα το θυμηθήκανε.
Δεν έχουν τι να κάνουνε και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς να σκαρφίζονται σαδιστικές «εφαρμογές», με τα ηλίθια κεφάλια τους, για να σου περιορίζουν την ελευθερία και να κάνουν τη ζωή σου πιο δύσκολη.
Στη Βόρεια Κορέα πρέπει να έχεις μεγαλύτερη άνεση κινήσεων. Αρκεί να σπαράζεις, όταν βλέπεις το βουβαλόπαιδο και όλα τ’ άλλα τα γράφεις στα @@ σου...
[σιχαμένοι]

4/6/2024
Μέχρι και για τον Mal θα διαβάσεις στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, τον Ουαλό, που έκανε μεγάλη καριέρα στην Ιταλία με τους Primitives στα σίξτις και που θα έδινε μερικά πολύ καθοριστικά live, για την ανάπτυξη και του ελληνικού ροκ, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, την άνοιξη του 1971, με σαπόρτ πάμπολλα δικά μας συγκροτήματα και καλλιτέχνες...

3/6/2024
Ψάχνοντας τις προάλλες σε κάτι παλιά περιοδικά, για να βρω κάτι συγκεκριμένο, έπεσα πάνω σε μια μεγάλη έγχρωμη διαφήμιση, στην οποία πρέπει να ήταν η Μαρία Βασιλείου πάνω σε μηχανή(!) – όχι με το χτένισμα που είχε στην «Ευδοκία», πιο μετά... Δεν θυμάμαι τι διαφήμιζε. Πάντως θυμάμαι ότι η διαφήμιση ήταν σέξυ...
Ήμουν τόσο καρφωμένος σ’ εκείνο που έψαχνα, με αποτέλεσμα να μην... κοντοσταθώ, να μην το τσεκάρω (να δω αν ήταν όντως η Βασιλείου – πρέπει να ήταν), να μην τη σκανάρω. Την έκανα τη μ@λακία, είπα σήμερα...

Το θυμήθηκα το απόγεμα, και παρότι γύρισα πίσω στο χρόνο (καμιά βδομάδα), αρχίζοντας να ψάχνω κάποια σταμπαρισμένα έντυπα, σύντομα θα απογοητευόμουν, αφού η διαφήμιση δεν ήταν πουθενά. Δεν είχα και χρόνο να συνεχίσω... Οπότε, τώρα, μόνο κατά τύχη, αν ξαναπέσω πάνω της...
Μαρία Βασιλείου στη φωτό, που έχει και πόδια (η φωτό), αλλά αυτά θα τα δείξω άλλοτε...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 575

13/5/2024
Στη νέα έκδοση του βιβλίου μου «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] υπάρχουν μόλις τρία «έντεχνα» άλμπουμ, με τα οποία ασχολούμαι, για πάρα πολύ συγκεκριμένους λόγους. Δηλαδή δεν είναι επιλεγμένα ούτε τυχαία, ούτε συμβολικά.
Δεν ήθελα να μπλέξω με δίσκους «έντεχνων», που δεν έχουν καμία σχέση με το ροκ, όπως οι δίσκοι του Χάλαρη ας πούμε, που τους έμαθαν σε όλο τον κόσμο από τα βιβλία του Pokora, στα οποία διάβαζες κάτι ανοησίες περί «ψυχεδέλειας», «προγκρέσιβ» κ.λπ. Φοβεροί οι δίσκοι του Χάλαρη, αλλά όχι ως ροκ (o άνθρωπος δεν είχε καμία σχέση με τη μουσική της Δύσης).

Ένα λοιπόν από τα τρία «έντεχνα» άλμπουμ, για τα οποία γίνεται λόγος στο βιβλίο, είναι φυσικά το “Reflections” του Μάνου Χατζιδάκι (και μάλιστα στην ελληνική έκδοσή του, με πρώτο το όνομα του Χατζιδάκι και με μεγαλύτερα γράμματα γραμμένο από εκείνο των New York Rock and Roll Ensemble – όχι όπως στο original αμερικάνικο LP, που τα έχει ανάποδα και με το όνομα του Χατζιδάκι σχεδόν να μην φαίνεται).

11/5/2024
Την έχω ξαναποστάρει αυτή την τραγουδάρα του Σπύρου Βλασσόπουλου. Πολύ δυνατό... Γιάννα Κομνηνού...
https://www.youtube.com/watch?v=ufhVUUSJTUM

11/5/2024
Εκπληκτικός δίσκος το Χαμένο Τίποτα δεν Πάει... Για μένα κλάσεις ανώτερο από τον Ηλεκτρικό Αποσπερίτη. Και τα 11 τραγούδια του δίσκου είναι αριστουργήματα. Δεν το συναντάς αυτό σχεδόν ποτέ στο χώρο. Και όταν λέω και τα 11 το εννοώ. ΚΑΙ ΤΑ 11. 

11/5/2024

Η μέρα ξεκινάει άσχημα. Όπως πολλές μέρες τον τελευταίο καιρό. Έφυγε από τη ζωή ο Σπύρος Βλασσόπουλος, του ντουέτου Λήδα-Σπύρος, που είχε βεβαίως και πολύ ενδιαφέρουσα προσωπική διαδρομή. Ας είναι αναπαυμένος.
Εδώ ένα παλιό κείμενο, στη μνήμη του, σχετικό με τον «Μαυραγορίτη» τους, ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια του ελληνικού ροκ...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2016/07/blog-post_5.html

10/5/2024
Και τις 60 διοργανώσεις της Γιουροβίζιον να βάλεις μαζί, 1200 τραγούδια, δεν κάνουν ένα τραγούδι της Γωγώς... Και ειδικά αν μιλάμε γι' αυτό το οριακό...
[αριστούργημα]
https://www.youtube.com/watch?v=itGbm6_GQcM

9/5/2024
Για τον Τομ (Τάσο) Μαχαίρα πρέπει να είχα διαβάσει για πρώτη φορά στα 90s σε κάποιο κατάλογο πώλησης δίσκων. Μάλλον του Βέλγου Φιλίπ Κολινιόν. Από τον Κολινιόν, που ήταν «φαρμακείο», δεν είχα αγοράσει ποτέ, τίποτα, με λεφτά – παρά μόνο με ανταλλαγές. Για παράδειγμα του έστελνα ελληνικά άλμπουμ ροκ και κάπως ροκ (όχι από τα σημαδεμένα), από εκείνα που δεν τα υπολόγιζαν ως τέτοια οι Έλληνες, και έπαιρνα άλλα (που τα είχε ούτως ή άλλως σε προσβάσιμες τιμές).
Του είχα προτείνει λοιπόν ανταλλαγές γι’ αυτό το LP του Tom Mahairas που βλέπετε στη φωτό, αλλά είχε αρνηθεί. Ήθελε να βρει κάποιο μπεκούνι για να το δώσει στα 200 ευρώ. Τόσο το πούλαγε με τις τωρινές τιμές – επί δραχμών και βελγικών φράγκων ακόμη, πριν από το ευρώ. Πανάκριβα δηλαδή.
Όταν έσκασε το eΒay –και πρέπει να ήμουν από τους πρώτους Έλληνες που γράφτηκαν εκεί, το 1999–, κυνήγαγα το LP του Μαχαίρα... μήπως και το εύρισκα να το πουλάει κάποιος ιδιώτης Αμερικάνος φτηνό. (Είμαι πάντα υπέρ των φτηνών αγορών και των ανταλλαγών, καθώς αρνιόμουν πάντα να παίζω σ’ αυτό το παιγνίδι των συλλεκτών με τα 300άρια και τα 500άρικα).

Και όντως, στην αρχή των 00s (μια φοβερή εποχή για αγορές δίσκων από το eBay), θα εντόπιζα τελικά το άλμπουμ με τιμή στα 20 δολάρια και με φτηνά ταχυδρομικά, αλλά η δημοπρασία θα έληγε στις 5 το πρωί ώρα Ελλάδος... Δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω. Έβαλα ξυπνητήρι πέντε πάρα δέκα, σηκώθηκα έκανα το bid στα τελευταία δευτερόλεπτα, το πήρα και πήγα και ξανακοιμήθηκα.
Και δεν απογοητεύτηκα, γιατί το “Seekers of the Truth” είχε και καταπληκτικό εξώφυλλο, με τον Τάσο να διαβάζει την Βίβλο με φόντο το Μανχάταν, αλλά και ωραία τραγούδια.
Φυσικά, για τους δίσκους του Tom Mahairas γράφω και στη νέα έκδοση του «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που βρίσκεται τώρα στα βιβλιοπωλεία (κανονικά και ηλεκτρονικά) και σας περιμένει...
Μόνο στο δικό μου βιβλίο, στην Ελλάδα, θα διαβάσεις για τέτοιους δίσκους.

9/5/2024
Η παρανόηση είναι μεγάλη. Το καλό τραγούδι είναι θέμα χαρίσματος, και φυσικά δεν είναι θέμα σπουδών. Μπορεί να έχεις μουσικά πτυχία, μπορεί να τραγουδάς ωραία, μπορεί να έχεις ακούσματα, μπορεί να δίνεις ωραίες συνεντεύξεις, μπορεί να σε σπρώχνουν τα μίντια... μπορεί... μπορεί... μπορεί... χίλια μπορεί... αλλά αυτά δεν σου εξασφαλίζουν, με τίποτα, ότι θα μπορέσεις να γράψεις ένα αληθινά καλό τραγούδι. Άμα είσαι από τη φύση ατάλαντος, σ’ αυτό το δύσκολο θέμα, πάει και τελείωσε. Θα μείνεις ατάλαντος. Ό,τι και να κάνεις θα φαίνεται ότι αγκομαχάς, για να παραδόσεις έστω και τη μετριότητα.

Στα γνωστά «σαν σήμερα» διάβασα ότι σήμερα 10 Μαΐου είναι τα γενέθλια του... αγράμματου Μάρκου Βαμβακάρη. Ενός ανθρώπου που δεν είχε κανένα από τα «μπορεί», αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να βγάζει από το τσεπάκι του μόνο αριστουργήματα.

9/5/2023
To ότι κύλησαν οι δεκαετίες χωρίς η MLV να πατήσει στο stage της Eurovision το λες και ντροπή για τη χώρα - που δεν θα μάθει ποτέ να εκτιμά την καλή europop, χωρίς καρσιλαμάδες μέσα και ζωναράδικους...
https://www.youtube.com/watch?v=JS87FR9xcMQ

8/5/2023
Για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] θα κάνω ποστ σχεδόν κάθε μέρα. Όπως θα κάνω και για το κινηματογραφικό όταν θα βγει από τα LiFO Books. Το «Ραντεβού» υπάρχει ήδη στα βιβλιοπωλεία (κανονικά και ηλεκτρονικά) και σας περιμένει... Τους κόπους μου θα τους υποστηρίξω, όσο δεν πάει άλλο.
«Παλιά είχε έρθει και ο Clapton στην Ελλάδα. Τον είχα δει εγώ που έπαιζε με τους Juniors, στην Τερψιθέα, σε κάτι μουσικά πρωινά, σε μια περίοδο που είχε σπάσει ο Καρακαντάς το χέρι του. Και την άλλη Κυριακή έπαιξε (ο Clapton) μ’ ένα συγκρότημα που λεγόταν Faces. Ήταν κι ο κομφερασιέ ο Αρέτας, που του έπιανε τα μαλλιά κι έλεγε: “Όποιος βρει πόσους πόντους μαλλί έχει ο Eric, θα πάρει ένα εισιτήριο τζάμπα, για την άλλη Κυριακή...”. Ήταν τότε, που είχε φύγει ο Clapton απ’ τους Yardbirds και γύριζε. Μετά πήγε στον Mayall. Είχαν έρθει και οι Prophets και διάφορα άλλα εγγλέζικα συγκροτήματα τότε».
[Αντώνης Τουρκογιώργης, Ιανουάριος 1981]

[Για τους Prophets έχω ξεχωριστό κεφάλαιο στο «Ραντεβού στο Κύτταρο». Στη φωτό, το βρετανο-αμερικανικό συγκρότημα, που έβαζε φωτιά στα τόπια στην Ελλάδα του ’67, είναι κάτω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στη Σταδίου]

8/5/2023
To “Songs About Fucking” των Big Black το αγόρασα με το που βγήκε στην Ελλάδα (τέλος '87-αρχή '88) από το Δικαίωμα Διάβασης. Είχα ακούσει στο ραδιόφωνο το “the model” και μου άρεσε πολύ η διασκευή τους. Και ο δίσκος όλος ήταν πολύ καλός. Θυμάμαι και τα «αστέρια» στον Ήχο (από τον Τάσο Σακκά αν δεν κάνω λάθος - αν όχι ο Σακκάς, τότε ο Τριανταφυλλίδης). Αργότερα αγόρασα και το “Atomizer”, που βγήκε πιο μετά στην Ελλάδα – έτσι νομίζω τώρα. Από κει έμαθα τον Steve Albini και την αγάπη του για το θόρυβο. Τότε γράφανε γι’ αυτά τα γκρουπ όλα τα φάνζιν και μπορούσες να έχεις άμεση πληροφόρηση – πριν καν δεις τους δίσκους στα ράφια.
Ο Albini έφτιαξε ήχο, μέσα στα χρόνια, ένα κάπως μουντό πράμα, ακατέργαστο, με μονοτονίες, κιθάρες να ξύνουν, ντραμς επίσης ξερά, σίγουρα velvet-ικό, που δεν ήταν του γούστου μου στα 90s (ούτε στα 60s), πλην εξαιρέσεων. Και αναφέρομαι π.χ. στο ξαναβάπτισμα που έκανε στους Jimmy Page και Robert Plant στο “Walking Into Clarksdale”, που κάπου το έχω ακόμη στοιβαγμένο μαζί με τις «μπλουζιές».
Steve Albini RIP
[έχω γράψει και για νεώτερες παραγωγές, ηχογραφήσεις-μείξεις του Albini στο blog - Fotocrime, Alpha Strategy κ.λπ.]

ANAZITISI RECORDS: 10 δίσκοι της αθηναϊκής εταιρείας, που συμπληρώνει 20 χρόνια παρουσίας στα ροκ πράγματα – ιστορικά ελληνικά και ξένα άλμπουμ, μα και νέες κυκλοφορίες psychedelic, progressive και folk-rock συγκροτημάτων και καλλιτεχνών

Η Anazitisi Records, που εδρεύει στην Ανάκασα των Αγίων Αναργύρων, είναι μια εταιρεία που τη γνωρίζουν πολύ καλά οι φίλοι του ροκ στην Ελλάδα, μα και έξω απ’ αυτήν. Αιτία είναι βεβαίως οι κυκλοφορίες, της αυτά τα τελευταία 20 χρόνια, που περιλαμβάνουν επανατυπώσεις σπάνιων ελληνικών και ξένων ροκ άλμπουμ του χθες, πρωτότυπες εκδόσεις με ανέκδοτο υλικό ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων και ακόμη δισκογραφικές προτάσεις νέων ονομάτων.
Παίζοντας σ’ αυτά τα τρία ταμπλό η Anazitisi Records κυκλώνει το πράγμα απ’ όλες τις πλευρές, έχοντας φτιάξει έναν ζηλευτό κατάλογο 90 και πλέον εκδόσεων, που έχουν όλες ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά.
Κατ’ αρχάς τον προσεγμένο ήχο από επεξεργασμένες αναλογικές πηγές, με νέα mastering κ.λπ., τα βαριά βινύλια, τα πάντα προσεγμένα ένθετα (με πληροφορίες και φωτογραφίες), το έξτρα υλικό (αφίσες, κάρτες κ.λπ.) και βεβαίως τα εξώφυλλα, απλά, gatefold ή gimmix, τυπωμένα πάντα σε ωραία χαρτιά και με προσεκτικές αποτυπώσεις των χρωμάτων.
Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα προφίλ για την εταιρεία, το οποίο εκτιμάται από τους μουσικόφιλους και τους συλλέκτες, εδώ και στο εξωτερικό, όλα αυτά τα χρόνια.
Έτσι, και με αφορμή τα 20χρονα της Anazitisi Records, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στον κατάλογό της, αντλώντας απ’ αυτόν δέκα πολύ ξεχωριστές στιγμές – πέντε ελληνικές και πέντε ξένες.
Πριν, όμως, από τη δεκάδα να πούμε κάτι ακόμη βασικό για την Anazitisi Records. Πως ήταν εκείνη η εταιρεία, που θα επιχειρούσε να τοποθετήσει και πάλι στην αγορά τού βινυλίου τον ιστορικό κατάλογο του ελληνικού ροκ της Phonogram / polyGram. Έκτοτε οι επανεκδόσεις της στα άλμπουμ των Ακρίτας, Socrates Drank the Conium, Κώστα Τουρνά, Λήδας-Σπύρου, The Blue Birds, Poll, P.L.J Band και Πάνου Σαββόπουλου θεωρούνται «αναφοράς».

ASHHOLLOW: Ashhollow (2023)
Κλείνοντας 20 χρόνια σαν εταιρεία στο ροκ προσκήνιο, η Anazitisi Records τύπωσε εσχάτως το πιο πρόσφατο LP της, που αφορά σ’ ένα εντελώς άγνωστο αμερικάνικο συγκρότημα από τα μέσα του ’70, τους Ashhollow. Το συγκρότημα αυτό είχε ηχογραφήσει στον καιρό του, χωρίς να κυκλοφορήσει κάτι, βλέποντας τα τραγούδια του να τυπώνονται σε βινύλιο, για πρώτη φορά, τώρα, σχεδόν 50 χρόνια αργότερα.
Η έκδοση είναι τιμητική οπωσδήποτε, έχει το προφίλ τής Anazitisi με το βαρύ βινύλιο, τις ωραίες εκτυπώσεις και ακόμη τον φάκελο με το 4σέλιδο insert, που περιλαμβάνει φωτογραφίες, στίχους, μα και την ιστορία του γκρουπ.
Οι Ashhollow θα σχηματίζονταν στη Norman της Oklahoma, το 1973, λειτουργώντας στην αρχή σαν μια... νοσοκομειακή μπάντα, συνδεδεμένη με το τοπικό Griffin Memorial Hospital, αν και στην πορεία θα άπλωνε τις δραστηριότητές της στα κλαμπ της περιοχής και τις διάφορες σκηνές, παίζοντας το δικό της πρωτότυπο υλικό, μα και διασκευές σε τραγούδια των Lynyrd Skynyrd, Kansas, Crosby, Stills, Nash & Young κ.ά.
Στη φάση της ηχογράφησης τού υλικού τους, που θα συνέβαινε τον Ιανουάριο του 1976, μέλη των Ashhollow ήταν οι Bill Kirtley φωνή, κιθάρες, Mike Stewart φωνή, κιθάρες, Mike Hanna φωνή, μπάσο και Gary Bruce φωνή, ντραμς. Λέμε λοιπόν για ένα κιθαριστικό κουαρτέτο, με δίπλες κιθάρες και πολλαπλές φωνές, το οποίο εμφανίζεται δεμένο και έτοιμο για το άλμα – τουλάχιστον σ’ ένα τοπικό-περιφερειακό επίπεδο. Δεν θα συνέβαινε όμως ποτέ αυτό, αφού λίγους μήνες αργότερα το συγκρότημα θα διαλυόταν.
Το υλικό των Ashhollow έχει, πάντως, αρκετό ενδιαφέρον και είναι καλοηχογραφημένο, αν αναλογιστούμε τις κάπως ερασιτεχνικές συνθήκες, ενώ και το remastering της Anazitisi έχει «ανεβάσει» ακόμη περισσότερο τον ήχο.
Το γκρουπ ναι μεν στηρίζεται στις κιθάρες, αλλά αυτές δεν είναι σκληρές, με το ηχόχρωμά τους να ανακαλεί στη μνήμη τον ήχο τής psychedelic era του τέλους των σίξτις (με τα κιθαριστικά εφφέ, όπου υπάρχουν, να υπερτονίζουν αυτό το αίσθημα), ενώ δεν πρέπει να μας διαφεύγει και το γενικότερο «τοπίο» των αμερικάνικων privates, που διατηρούσαν, στα μέσα του ’70 πια, το feeling του ’60.
Τα τραγούδια των Ashhollow κυλούν ωραία, εμφανίζοντας ποικίλες επιρροές, και όχι μόνον από το ψυχεδελικό ροκ, μα και από το soft rock του πρώτου μισού των σέβεντις, ενώ ακόμη και κάποιες τζαζ κιθαριστικές φράσεις ακούγονται εδώ κι εκεί (στο “Tell me it’s a lie” για παράδειγμα). Ορισμένα κομμάτια, επίσης, είναι πιο περιπετειώδη από άλλα, όπως το “Proverb”, που θα μπορούσες να το πεις ακόμη και progressive, ενώ και οι rhythm n’ blues αναφορές ακούγονται κι αυτές σε τραγούδια σαν το “Common time”.
Δεν μπορεί παρά να αναμένουμε από την Anazitisi Records νέες εκπλήξεις και στο μέλλον.
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/anazitisi-records-10-diskoi-tis-athinaikis-etaireias-poy-symplironei-20-hronia