SUGAR HORSE μια ροκ μπάντα από το Μπρίστολ

Sugar Horse είναι το όνομα μιας τετραμελούς ροκ μπάντας από το Μπρίστολ, που αισίως φθάνει τώρα στον τρίτο δίσκο της. Το άλμπουμ τιτλοφορείται “Not a Sound in Heaven” [Fat Dracula Records, 2026] και τυπώνεται, κατά τα ειωθότα σε LP και σε CD.

Δεν έχω ακούσει τους προηγούμενους δίσκους των Sugar Horse, οπότε, τώρα, καλούμαι να πω λίγα λόγια για ένα σχήμα, που προέρχεται, οπωσδήποτε, από μία σημαντική πόλη της βρετανικής σκηνής – χωρίς πάντως οι φίλοι μας να πίνουν νερό, σώνει και καλά, στα ονόματα των Massive Attack, των Portishead και του Tricky. Περί άλλων τυρβάζουν οι Sugar Horse και αυτό θα πρέπει να το αναζητήσεις άλλοτε στην 80s pop, άλλοτε στο βαρύ rock, που απλώνεται έως και στα όρια του «μετάλλου», και άλλοτε σε μια ambient και dreamy προέκταση – ή και στα τρία αυτά ταυτοχρόνως, αν συζητάμε για το 10λεπτο κομμάτι τους “History’s biggest t shirts”.
Ενδιαφέρον track είναι και το “Not a sound in heaven”, όπως και το “Company town”, με το άλμπουμ να κλείνει μ’ ένα ακόμη μεγαλόπνοο track, το σχεδόν 10λεπτο “You can’t say Dallas doesn’t love you”, που είναι το πιο πειραματικό όλων, δείχνοντας πως οι Sugar Horse είναι μια... τρισυπόστατη μπάντα, σίγουρα με ταλέντο, αλλά και με μια κάπως αξεκαθάριστη διάθεση όσον αφορά την τελική απόφασή της. (Εκτός και αν το κράμα, που περιγράφηκε πιο πάνω, είναι ο βασικός στόχος της).
Επαφή: https://sugarhorse.bandcamp.com/album/not-a-sound-in-heaven

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 716

1/5/2026
«Σε κάνουν να αισθάνεσαι ένα τίποτα από τότε που γεννιέσαι
δεν σου δίνουν καθόλου χρόνο, αντί να σου δίνουν τα πάντα
μέχρι που ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, ώστε να μη νιώθεις τίποτα πια
είναι θεμιτό να είσαι ένας ήρωας της εργατικής τάξης»
[working class hero]
[ο άνθρωπός μας στην Αβάνα]

1/5/2026

>>Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο<<
(μάλλον στον Πατσιφά το έλεγε)
[Σαββόπουλος «Το Βρώμικο Ψωμί», 1972]
>>Κυρ-διευθυντά των δίσκων έχω ήχο κι υλικό<<
(σίγουρα στον Πατσιφά το έλεγε)
[Ρασούλης «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς», 1978]
Πρέπει να είχε βάλει τα γέλια ο Σαββόπουλος, όταν το άκουσε αυτό, και ως παραγωγός της «γυφτιάς» δηλαδή.

1/5/2026
>>Στον καταραμένο τόπο τον Μάη μήνα βρέχει<< (γέλιο)

Ρασούλης number 1, o δεύτερος δεν φαίνεται ούτε με τα κιάλια...

1/5/2026
Τα ονείδη της Πρωτομαγιάς...

1/5/2026
«Σκοτώθηκαν δύο γυναίκες και άντρας από πτώσεις. Άλλη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι»
«Στην Αττική μαχαιρώματα σε δύο μπαρ και στο δρόμο. Οι αφορμές ήταν τελείως ασήμαντες»
«Τα συμπεράσματα από τις συσκέψεις για τα έκτροπα στην Αθήνα» (τρέχα-γύρευε τι είχε γίνει...)
«Ανευρέθη από δύτας το πορτοφόλι επιβάτου πλοίου» (σήμερα θα πετάγανε και τον ίδιο στη θάλασσα, όχι θα του βρίσκανε και το πορτοφόλι με δύτες)
«Μετά την απολογία τους προφυλακίσθηκαν για τη ληστεία οι δύο ανώμαλοι. Εισαγγελεύς: ληστεία, σωματικές κακώσεις, κατακράτηση και εξαναγκασμό σε ασέλγεια»
«Σκοτώθηκαν από κεραυνό δύο παιδιά και 27χρονος. Μεταξύ των θυμάτων 14χρονο κορίτσι. Τραυματίστηκαν οι γονείς του και τα τρία αδέλφια του»

Μία τυχαία μέρα του 1975.
Όλα αυτά σε μια 8στηλη τρίτη σελίδα εφημερίδας, κατελάμβαναν μονόστηλα ή το πολύ δίστηλα. Πολύ σπάνια κάτι απ’ αυτά θα γινόταν πρωτοσέλιδο.
Αν συνέβαιναν όλα τούτα μια σημερινή μέρα τα μίντια θα πάθαιναν τιλτ. Δεν θα ήξεραν τι να πρωτοπροβάλλουν και πού θα έριχναν το ταρατατζούμ (μάλλον στους «ανώμαλους», που δεν ξέρω και τι ακριβώς ήταν οι άνθρωποι, άμα διαβάσετε...). Τώρα έχουμε για πέμπτη(?) μέρα τον 89χρονο να μας απασχολεί, που γίνεται πρώτο θέμα μέχρι και στην ΕφΣυν. gr, η οποία ρέπει πλέον και αυτή προς τον... λαϊκισμό.
Γι’ αυτό αξίζει να διαβάζεις παλιές εφημερίδες, παμπάλαιες, για να έρχεσαι λίγο στα ίσια σου και να αντιλαμβάνεσαι πού έχουμε φθάσει, τι παίζει και τι δεν παίζει...

30/4/2026
David Allan Coe (September 6, 1939 – April 29, 2026). Funeral Parlor Blues…
https://www.youtube.com/watch?v=hs4teo2q5tw&list=RDhs4teo2q5tw&start_radio=1

29/4/2026
Σκόνη, πέτρες, λάσπη...
Πέρασα από το ίδιο σημείo με μια σακούλα σαν του Πουλικάκου, γεμάτη παλιόρουχα, αλλά φωτογραφία δεν έβγαλα...

[έχουμε κι εμείς τα δικά μας δισκο-μνημεία, δεν περιμένουμε να πάμε στην abbey road]

29/4/2026
>>Τα εγκαίνια της Κιβωτού της Άμυ θα πραγματοποιούνταν τελικά στις 11 Ιανουαρίου 1965, στην Πλάκα, στην Οδό Θόλου 10, με το πρόγραμμα, στο ξεκίνημά του, να απαρτίζεται από παράσταση Καραγκιόζη από τον Σωτήρη Σπαθάρη, συν τζαζ από τους Sound Inc., τους οποίους αποτελούσαν οι Chiko Calender κοντραμπάσο, Sam Stone ντραμς και Carl Washington κρουστά (congas). Συγχρόνως, δε, θα εγκαινιαζόταν και η γκαλερί της «Κιβωτού», με έργα, σε πρώτη φάση, του Μίνου Αργυράκη. Λογικά το τρίο των Sound Inc. θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο σχήμα, που επιχείρησε να παίξει improv-jazz, δηλαδή αυτοσχεδιαστική τζαζ, στην Ελλάδα, και μάλιστα σε μια πιο μόνιμη βάση, συνοδεύοντας την απαγγελία ενός ποιήματος – που θα γινόταν (το ποίημα, μαζί με την συνολική παράσταση) μία από τις πρώτες ατραξιόν της «Κιβωτού».<<

"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
"Η Κιβωτός της Άμυ: ένας πρωτοποριακός χώρος, που είχε στηθεί στην Πλάκα, στο μέσο του ’60, από την Amy Mims και τον Μίνω Αργυράκη και που είχε σχέση (και) με την αυτοσχεδιαστική τζαζ" σελ. 42-52
[αριστερά στη φωτό η Άμυ Μιμς]

28/4/2026
Cecil McCartney - Hey Alethia I Want You
https://www.youtube.com/watch?v=axI579dviBg&list=RDaxI579dviBg&start_radio=1

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 714

25/4/2026
Ο μαέστρος και συνθέτης Γιώργος Θεοδοσιάδης υπηρέτησε και το ελαφρο-τζαζ τραγούδι και την τζαζ αυτή καθ’ αυτή. Η τζαζ παρουσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη είναι καταγραμμένη στο βιβλίο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 166-168.

24/4/2026
Είναι το τραγούδι με το οποίο άνοιγε το πρόγραμμα στη Μέδουσα ο Γιώργος Μαρίνος, στο μέσο των 70s. Τι να κλ@σουν ο μουσάτος και τα υπόλοιπα γαλλάκια μπροστά στον... σίφουνα Μαρίνο, στην ορχήστρα του Δανίκα, στον Βλάσση, στην Μαρίνα και τον Τάκη Αντωνιάδη; Michel Fugain “Chante la vie”…
[εδώ το πρωτότυπο γαλλικό – και στα σχόλια ο Μαρίνος, από το 30ο δευτερόλεπτο και μετά]
https://www.youtube.com/watch?v=508UYWk-y6A&list=RD508UYWk-y6A&index=2

23/4/2026
Με αφορμή την ανακοίνωση, χθες, του θανάτου του Στέφανου Ληναίου, κάθισα και είδα μετά από πολλά χρόνια μια παλιά ελληνική ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε – την «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο», σε σενάριο Θανάση Βαλτινού και συν-σκηνοθεσία των αγνώστων Ιάσονα Χαραλαμπόπουλου-Νίκου Χατζηθανάση από το 1961.
Η ταινία είναι αστυνομική, έχει υποτυπώδες σενάριο, αλλά σκηνοθετικά «στέκεται». Οι άγνωστοι σκηνοθέτες δεν ήταν του πεταματού – την ξέρανε τη δουλειά τους.
Περαιτέρω, η τριπλέτα των αστυνομικών (Λυκούργος Καλλέργης, Άρης Μαλλιαγρός, Μιχάλης Καλογιάννης) ήταν πολύ καλή, ενσαρκώνοντας τρεις διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, με τον Καλλέργη να είναι ο πιο βλοσυρός, με τον Μαλλιαγρό να είναι ο πιο αλέγκρος, και με τον Καλογιάννη να είναι ο πιο... ονειροπαρμένος. Φοβερός ηθοποιός αυτός, που, όπως διάβασα, πνίγηκε στην Αίγινα, στη δεκαετία του ’70. (Το πλάνο, που τον δείχνει, με τα πόδια πάνω στο γραφείο του Καλλέργη, να διαβάζει «Μυστήριον», είναι όλα τα λεφτά).
Κοντά σ’ αυτούς ο δολοφόνος, που τον υποδύεται ο Στέλιος Βόκοβιτς και η δολοφονημένη, που την υποδύεται η Ελένη Κυπραίου. Πολύ μέτρια παιξίματα, έως και κακά θα τα έλεγα, και από τους δύο (ο Βόκοβιτς κουβαλούσε την, παντελώς ακατάλληλη για το πανί, μανιέρα των τραγωδών του Εθνικού Θεάτρου).
Τέλος υπάρχει και το ζευγάρι Στέφανος Ληναίος-Άννυ Παπακωνσταντίνου (η Γιαδικιάρογλου, η συμμαθήτρια της Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο»). Ο Ληναίος παίζει απλά και αντι-δραματικά κι είναι καλός στο ρόλο του, ενώ η Παπακωνσταντίνου υποκριτικά είναι κάτω του μετρίου.
Την ταινία αξίζει να την δεις, πάντως, για το Ναύπλιο του 1961, που είναι καταπληκτικό! Οι άδειοι χώροι... αυτό είναι το μεγάλο ατού της φωτογραφίας (της ταινίας). Το κενό... είναι όλα τα λεφτά.
Μας φάγανε οι διαμορφώσεις χώρων, τα τραπεζοκαθίσματα και η εκμετάλλευση και του τελευταίου ελεύθερου τετραγωνικού χιλιοστού. Οι δήμαρχοι, για να εμφανίσουν έργο, έχουν διαλύσει τις πόλεις μας. Περιμένω την εποχή (αν έρθει ποτέ), που οι δήμαρχοι, αντί να διαμορφώνουν να απο-διαμορφώνουν, να γκρεμίζουν και να χαλάνε, αφήνοντας χώρους ελεύθερους στους πολίτες.
Και βεβαίως εκείνο που αναδύεται μέσα από την ταινία, σε σχέση με την εποχή μας τώρα, είναι η τεράστια πληγή των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, που «τρώνε» άπειρα τετραγωνικά του ελεύθερου χώρου μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη «πολιτισμένη» χώρα, που τα παρκαρισμένα να καταλαμβάνουν τα πάντα. Ό,τι διατίθεται.
Το «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο» μπορεί να έχει υποτυπώδη αστυνομική ίντριγκα, αλλά σαν ταινία λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα. Προφανώς για το παρελθόν, αλλά μπορεί και για το μέλλον. Πού ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται...

[να μην σας πω πώς είναι σήμερα το σημείο που δείχνει η φωτογραφία - το ξέρετε]

LITTLE TONY – ΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣ ιταλικά ποπ τραγούδια, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες στην Ελλάδα των 60s - ένα πάρτι με τα La donna di picche (Ήταν μια οπτασία), Mulino a vento (Μύλος η καρδιά μου) και άλλα πολλά

Τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και σκέφτηκα πως θα άξιζε να παρτάρουμε με μια σειρά από ιταλικά τραγούδια των σίξτις, τραγουδισμένα από τον Σανμαρινέζο Little Tony βασικά, και μεταφερμένα στα ελληνικά με τη φωνή του Τέρη Χρυσού κυρίως. Λέμε για τεράστιες επιτυχίες στην Ιταλία και την Ελλάδα, την ίδια ακριβώς εποχή (από το 1966 έως το 1969-70 χοντρικά), που δεν έχουν χάσει ίχνος από τη ζωντάνια και την αμεσότητά τους σχεδόν 60 χρόνια μετά.

Ο Little Tony (1941-2013), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Antonio Ciacci, είχε γεννηθεί από σανμαρινέζους γονείς στο Τίβολι, και παρότι θα ζούσε σχεδόν μόνιμα στην Ιταλία, εντούτοις δεν θα έπαιρνε ποτέ την ιταλική υπηκοότητα. Θα παρέμενε πάντοτε Σανμαρινέζος – και μία από τις πιο διάσημες καλλιτεχνικές προσωπικότητες, εννοείται, αυτής της λιλιπούτειας χώρας.
Προερχόμενος από μουσική οικογένεια, ο μικρός Antonio θα έμπλεκε από νωρίς με το τραγούδι, γνωρίζοντας επιτυχία από το ξεκίνημά του σχεδόν. Βασικά, εκείνο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως ο Little Tony (το “Little” δανεισμένο από τον Little Richard) ήταν ένας από τους πρώτους ιταλούς ροκεντρολάδες, καθώς το 1957-58 το ροκ εν ρολ δεν είχε ξεφουσκώσει ακόμη και υπήρχε πολύς χώρος (και όχι μόνο στην Ιταλία), για να τον καλύψεις και να ξεκινήσεις τη δική σου πορεία.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, στο ξεκίνημα της διαδρομής του, συμβαίνει κάτι μοναδικό για τον Little Tony. Τον ακούει στο Μιλάνο –μαζί με τα αδέλφια του, που ήταν επίσης μουσικοί– ένας άγγλος ιμπρεσάριος, ο Jack Good, ο οποίος εντυπωσιάζεται από το γκρουπ καλώντας το στο Λονδίνο. Παρότι οι Little Tony and His Brothers είχαν να συναγωνιστούν μεγάλα ονόματα της βρετανικής ροκ εν ρολ σκηνής, σαν τους Cliff Richard, Billy Fury, Marty Wilde, Tommy Steele κ.ά., θα τα πήγαιναν μια χαρά. Θα παρέμεναν, εννοώ, στο Νησί δυο-τρία χρόνια κάνοντας και μια επιτυχία με το “Too good” (των Doc Pomus-Mort Shuman), μπαίνοντας στο βρετανικό Top-50 στις 2 Ιανουαρίου 1960 και φθάνοντας έως τη θέση #13.
Εντάξει, δεν θα μπορούσε να αντέξει επί μακρόν τον βρετανικό συναγωνισμό ο Little Tony, με αποτέλεσμα το 1961 να επιστρέψει στην Ιταλία, κάνοντας, με το που πατάει το πόδι του εκεί, μια τεράστια επιτυχία, καθώς στο φεστιβάλ του Sanremo εκείνης της χρονιάς θα τραγουδούσε το “24 mila baci” (το ίδιο τραγούδι θα το έλεγε και ο Adriano Celentano φυσικά, που ήταν ένας από τους συντελεστές του, μαζί με τον σκηνοθέτη Lucio Fulci κ.ά.) κατακτώντας δεύτερη θέση – και φέρνοντας το ροκ εν ρολ στη σκηνή αυτής της διάσημης διοργάνωσης. Παίζοντας σε δύο ταμπλό, σε μουσική και κινηματογράφο (ως ωραίο παιδί, που «τα έλεγε» κιόλας, θα γυρνούσε καμιά 15αριά ταινίες στα σίξτις), ο Little Tony αναγνωριζόταν χρόνο με το χρόνο όλο και πιο πολύ, για να φθάσει στο peak της διαδρομής του μετά το μέσο των σίξτις. 

Το 1966 ο Little Tony θα έλεγε στο Cantagiro, έναν φημισμένο διαγωνισμό τραγουδιού εκείνων των ετών, το “Riderà”, ένα γαλλικό τραγούδι που είχε πρωτοπεί ο Hervé Vilard ως “Fais la rire” και το οποίο θα έκανε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Αυτό το “Fais la rire” θα το έλεγε, τότε, και ο Τέρης Χρυσός στην Ελλάδα, στα γαλλικά – και θα ήταν αυτό το πρώτο κοινό τραγούδι, που θα απέδιδαν οι δυο τους. Να λοιπόν πώς μπαίνει στην ιστορία μας ο έλληνας ερμηνευτής, που ψαχνόταν μέχρι τότε για να βρει το στυλ του. 

Εννοώ πως έως και το 1966 ο Χρυσός έλεγε ελαφρά, γλυκερά και έντεχνα ελαφρά τραγούδια (είχε συνεργαστεί με τους Στέλιο Καζαντζίδη-Μαρινέλλα, Μανώλη Χιώτη, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Μίμη Πλέσσα, Κώστα Κλάββα κ.ά.), ενώ ήταν σίγουρο πως η φωνή του είχε άλλες ποιότητες, περισσότερο μοντέρνες, περισσότερο σέικ, σόουλ και τ’ ανάλογα. Αυτό θα αποδείκνυε, τέλος πάντων, η ιστορία.

Μια πολύ μεγάλη επιτυχία του Little Tony, στην Ιταλία, ήταν το περίφημο “Cuore matto”, που είχε ακουστεί στο φεστιβάλ του Sanremo το 1967 (το τραγούδι είχε πει εκεί και ο Mario Zelinotti). Το “Cuore matto” μπορεί να κατατάχθηκε δέκατο στη διοργάνωση, αλλά αυτό δεν θα το εμπόδιζε να σπάσει τα ταμεία, πουλώντας, μέσα στο ’67, πάνω από ένα εκατομμύριο δισκάκια. Ένα τέτοιο τραγούδι, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους τους Έλληνες, με τον Νότη Κύταρη να βάζει ελληνικά λόγια στην ιταλική σύνθεση και ως «Τρέμει η καρδιά μου» [Pan-Vox] να το κάνουν επιτυχία οι Ariones. Μάλιστα, μέσα στο ’67, θα το έλεγαν, στην Ελλάδα, στα ιταλικά και κάποιοι Polizzi Brother’s (τους οποίους οι «Μοντέρνοι Ρυθμοί» τους αναφέρουν ως ιταλική ορχήστρα). Φυσικά, η εκτέλεση του Little Tony είναι και παραμένει ασυναγώνιστη...

Η συνέχεια εδώ...

https://www.lifo.gr/culture/music/little-tony-teris-hrysos-italika-pop-tragoydia-poy-eginan-megales-epityhies-stin

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 702

18/2/2026
Σάκης Παπαδημητρίου – Φλώρος Φλωρίδης «Αυτοχεδιάζοντας στου Μπαράκου» (η ηχογράφηση στις 15 Απριλίου 1979 στο Jazz Club στην Πλάκα, η κυκλοφορία του δίσκου το 1980). Γι’ αυτό το ιστορικό άλμπουμ της δικής μας αυτοσχεδιαστικής τζαζ θα διαβάσεις λεπτομέρειες στις σελίδες 229-235 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

18/2/2026

10 χρόνια... Παντελής Παντελίδης – «Μηχανή του Χρόνου»...
https://www.youtube.com/watch?v=fbpzhIuzojw

17/2/2026
Πώς γίνεται σχεδόν 60 χρόνια μετά να σου σηκώνεται η τρίχα, παρότι το έχεις ακούσει δεκάδες φορές; David McWilliams - Days Of Pearly Spencer...  
https://www.youtube.com/watch?v=KIVwGGwEW94&list=RDKIVwGGwEW94&start_radio=1

17/2/2026
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν, έξω από την Πάτρα, τον πιανίστα της τζαζ Γιώργο Μεταξά, που έφυγε από τη ζωή το 2023. Ο Μεταξάς είχε μαθητεύσει στην τζαζ, στην Σοβιετική Ένωση (είχε γεννηθεί στην Κολχίδα της Γεωργίας), πριν έρθει στην Ελλάδα και εγκατασταθεί στην Πάτρα περί το μέσο των 90s. Είχα γνωρίσει τον Μεταξά, τον είχα δει live (θαυμαστή εμπειρία) και έχω ακούσει, φυσικά, και την μικρή δισκογραφία του. 

Το σημαντικό για μένα είναι πως είχαμε κάνει μία συζήτηση, τότε, στα 90s, με τον φοβερό αυτόν πιανίστα και αυτοσχεδιαστή, στην οποία (συζήτηση) θα τον ρωτούσα, ανάμεσα σε άλλα, και για την τζαζ στη Σοβιετία, το πώς την αντιμετώπιζε το κράτος κτλ. Θα διαβάσεις πολλά για τον Γιώργο Μεταξά στο «100 χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 281-285...

16/2/2026
Η σχέση του μεγάλου αρχιμουσικού Δημήτρη Μητρόπουλου με την τζαζ ίσως δεν είναι ευρέως γνωστή. Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στις σελίδες 70-76, περιγράφεται με λεπτομέρειες αυτή η σχέση μέσα από ένα σπάνιο δικό του κείμενο, συνεντεύξεις και άλλα τινά. Στη φωτογραφία ο Δημήτρης Μητρόπουλος με τον Duke Ellington, την άνοιξη του 1957, στην πρόβα του κονσέρτου “Music for Moderns”.

15/2/2026

Κάποιοι φασίστες έδωσαν άδεια, στη δεκαετία του ’60, για να λειτουργήσει μπουζουξίδικο, μέσα στον ιερό χώρο του Σκοπευτηρίου, λίγα μέτρα μακριά από τον τόπο της εκτέλεσης. Ναι, για το εκτρωματικό πλέον Χάραμα λέω, που αποτελεί μια ντροπή για όλους όσους περνούν κάθε μέρα από κει.
Κάτω τα χέρια από το Σκοπευτήριο. Όχι στην παράδοσή του στα συμφέροντα. Έξω οι ιδιώτες από το χώρο. Να γκρεμιστεί το «σαράι» του Χαράματος (ό,τι έχει απομείνει από το άθλιο, κενού περιεχομένου, οικοδόμημα) και να αποδοθεί ο χώρος στο λαό της Καισαριανής και της Αθήνας. Όχι θέατρο 700-800 θέσεων δίπλα στο μνημείο των διακοσίων, όχι αναψυκτήρια, όχι καφετέριες.
Το Σκοπευτήριο επιβάλλεται να παραμείνει χώρος προσκυνήματος, περισυλλογής και ήπιων δράσεων, απολύτως φιλικών προς την ιερότητα του χώρου, με ελεύθερη πρόσβαση, παντού, για όλους.
Κάθε αριστερός, και κάθε κομμουνιστής, πρώτα-πρώτα, οφείλει όλα αυτά να τα σκεφθεί πολύ καλά, γιατί σε λίγο θα είναι αργά...

14/2/2026
Για τον Λεβ (Σπανίδης το κανονικό επώνυμό του), που είχε γεννηθεί στο Σουχούμι της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης και που θα ερχόταν στην Ελλάδα, για να διαπρέψει ως τζαζ πιανίστας και συνθέτης τουλάχιστον για μια 25ετία, και βασικά στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 (πέθανε νέος εν τω μεταξύ στο τέλος των 60s), μου είχε μιλήσει ο Γεράσιμος Λαβράνος (που τον είχε γνωρίσει φυσικά), όπως και ο Γιώργος Κοντραφούρης (στα αυτιά του οποίου είχαν φθάσει τα κατορθώματα του Λεβ, μέσα από διηγήσεις).

Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στις σελίδες 160-163, θα διαβάσεις αρκετά στοιχεία για τον Λεβ, και βεβαίως για την αγνοημένη δισκογραφία του...

13/2/2026
To Διεθνές Φεστιβάλ Τζαζ και Αυτοσχεδιαζόμενης Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης υπήρξε ένα από τα 2-3 πιο σημαντικά jazz events, που οργανώθηκαν ποτέ στη χώρα. Διήρκεσε αρκετά χρόνια και εμφανίστηκαν στις σκηνές του τεράστια ονόματα της τζαζ. Θρυλικά σήμερα.
Προσωπικά είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω εκδηλώσεις του σε δύο χρονιές, και σ’ αυτήν του ’88 είχα δει, ανάμεσα σε άλλους, για πρώτη φορά, τον Pharoah Sanders.

Την πλήρη ιστορία αυτού του τρομερού τζαζ φεστιβάλ, με όλες τις line-ups αναλυτικά ανά χρονιά, θα τη διαβάσεις σε όλες τις λεπτομέρειές της μόνο στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελίδες 247-254), που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

13/2/2026
πήγε ο χωροφύλαξ και ρουφιάνεψε τη ζωή στο σπυρέτο – δεν ξέρω αν αυτό είναι αξιόποινο ή αν συνιστά παρακράτος – σίγουρα δείχνει πως κάποια... πτώματα ασφαλείας βρίσκονται σε άμεση επικοινωνία με την εξουσία – και πως η εξουσία, που νοιώθει καθεστώς και ατρόμητη, κι έχει παντού τους ανθρώπους της, δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να το ομολογήσει, κυνικά, και μέσα στο κοινοβούλιο – όλα στο φως... (γέλιο)

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 686

28/11/2025
Μας έχουν πρήξει ορισμένοι και ορισμένες με τις συναυλίες. Εντάξει καλές είναι και οι συναυλίες, αλλά καλύτερες ήταν κάτι άλλες εποχές, δεκαετίες πριν, όταν κάτι συνέβαινε εκεί, διαφορετικό από το «ήμουν κι εγώ εκεί».
Εμένα με ενοχλεί, ας πούμε, το γεγονός πως κάποιοι υπερεκτιμούν τις συναυλίες, υποτιμώντας ταυτοχρόνως τη δισκογραφία.
Αν είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος να μάθει ή να ευχαριστηθεί τον Χατζιδάκι από την Μποφίλιου και τον Χαρούλη (ή όποιον άλλον σημερινό), όταν υπάρχει τζάμπα όλο το έργο του στο YouTube. Τραβάτε ακούστε το «Ματωμένο Γάμο / Παραμύθι Χωρίς Όνομα» και τη «Μυθολογία» με τον Παππά και τον Ρωμανό και παρατάτε με τώρα με τα Μπέρκλι, τους Παρθενώνες και τις Νέες Ζηλανδίες.
Το λέω, γιατί εμείς τα πληρώναμε αυτά τα πράματα, για να τα ευχαριστηθούμε. Έχω καμιά 50αριά δίσκους και CD του Χατζιδάκι και πρέπει να έχω δώσει το λιγότερο 1000 ευρώ (σημερινές τιμές) μέσα στις δεκαετίες, για να μπορέσω να τ’ ακούσω, να τα ευχαριστηθώ και να τα εκτιμήσω. Κι εσείς τα έχετε τζάμπα, μπροστά στα πόδια σας, και μου θέλετε συναυλίες...
Ρε τα έχετε ακούσει αυτά τα έργα; Τα έχετε στη δισκοθήκη σας; Tα ξέρετε απ’ έξω κι ανακατωτά; Έχετε αντιληφθεί τι είχε γράψει τότε ο άνθρωπος;
Άμα θέλετε συναυλίες τραβάτε να ακούσετε τον Αργυρό και τον Οικονομόπουλο. Μια χαρά παιδιά είναι, και ωραία τραγούδια έχουν, και φίνα θα περάσετε. Ο Χατζιδάκις σας μάρανε...

[αυτό το τελευταίο το αφιερώνω στους κουλτουριάρηδες και τις κουλτουριάρες, που είναι στα κάγκελα]

28/11/2025
Όσοι και όσες θα αγοράσουν βιβλία σήμερα (Black Friday), είτε για τους ίδιους-ες είτε για δώρα, να θυμίσω πως υπάρχουν κι αυτά...

27/11/2025
Κι αυτή η τραγουδάρα ρε φίλε από την Ornella...
https://www.youtube.com/watch?v=Zpxa5d-xxOc&list=RDZpxa5d-xxOc&start_radio=1

27/11/2025
Στις 9:45, απόψε, θα μιλήσω εν τάχει για τις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] στον ραδιοφωνικό ΣΚΑΪ 100.3, στην εκπομπή του Δημήτρη Γιατζόγλου.
Αν και έχει περάσει ένας χρόνος και πλέον από την έκδοση αυτού του βιβλίου, χαίρομαι όταν υπάρχουν άνθρωποι που ανακαλύπτουν τις λίγο παλιότερες ή και τις πολύ παλιότερες δουλειές μου (βιβλία, κείμενα κτλ.). Εγώ, από τη μεριά μου, τίποτα δεν ξεχνώ και είμαι πάντα παρών γι’ αυτά τα θέματα, καθότι όλα είναι «παιδιά μου», όπως λέμε...

[εν τω μεταξύ το βιβλίο πουλιέται σε πολύ ελκυστική τιμή (11,90 ευρώ) στα κεντρικά βιβλιοπωλεία, π.χ. Πολιτεία, Πρωτοπορία, και προτείνω σε όλες και όλους να το αγοράσουν γιατί σε λίγο και αυτό δεν θα βρίσκεται]

27/11/2025
Να διευκρινίσω κάτι σε σχέση μ’ ένα προηγούμενο ποστ στο οποίο πήρα θέση, για το θέμα που προέκυψε αναφορικά με τις συναυλίες με τραγούδια των Θεοδωράκη-Χατζιδάκι, από τους Μποφίλιου-Χαρούλη.
Εμένα δεν με ενδιαφέρει ΚΑΘΟΛΟΥ η νομική διάσταση του θέματος, που είναι, εν τω μεταξύ, και η μόνη που πρακτικά ισχύει.
Η θέση που πήρα έχει να κάνει μόνο με αισθητικά ζητήματα. Είναι προφανές αυτό. Εμένα δεν μου αρέσει ν’ ακούω Χατζιδάκι ούτε από την Μποφίλιου, ούτε από τον Χαρούλη (είναι θέμα γούστου), δεν μου αρέσουν επίσης οι αφίσες της εκδήλωσης κ.λπ. (κι αυτό είναι θέμα γούστου). Όπως έγραψα ακριβώς:
>>Μόνο και μόνο για τις τόσο κακές από αισθητικής πλευράς αφίσες (η μία σαν κακέκτυπο τουριστικής Ελλάδας του ’60 και η άλλη σαν από την παραλιακή της «νύχτας) και με το δίπολο Μίκης-Μάνος σε πρώτο πλάνο (μία εντελώς άστοχη κίνηση και υποτιμητική, κατ’ εμέ, και για τους δύο συνθέτες), κι έχοντας, βεβαίως, κατά νου τα παραπάνω λόγια του (Μάνου) Χατζιδάκι κι εγώ θα τις έκοβα στεγνά τις συναυλίες αν ήμουνα κληρονόμος του...<<
Θα τις έκοβα, φυσικά, αν μπορούσα να τις κόψω. Αν είχα το νομικό δικαίωμα να το κάνω. Είναι προφανές θέλω να πω αυτό. Αν όμως θέλω να τις κόψω, αλλά δεν μπορώ νομικά να το κάνω, τότε πώς θα τις κόψω; Δεν υπάρχει θέλω να πω άλλος τρόπος.
Προσωπικά δεν τα ξέρω –και δεν μ’ ενδιαφέρουν ΚΑΘΟΛΟΥ, ειλικρινά το λέω– τα νομικά επιχειρήματα της κάθε πλευράς. Εγώ μιλάω μόνο με όρους γούστου, αισθητικής και προσωπικών αντιλήψεων επί του αισθητικού δεδομένου. Όλα τα υπόλοιπα είναι δουλειά των δικηγόρων. Δεν είναι δική μου δουλειά.

27/11/2025
Για την Ornella Vanoni, που πέθανε τις προάλλες, δεν πόσταρα κάτι. Πόσταραν άλλοι και είναι το ίδιο, αφού έβαλα λάικ σ' εκείνους. H Vanoni έχει πει μερικά από τα πιο αγαπημένα μου ιταλικά τραγούδια, κι ένα πρώτο είναι το Eternita (των Camaleonti) από το Sanremo του 1970. Κατετάγη μόλις τέταρτο τότε, και όμως ήταν τραγουδάρα - ούτε 100 σημερινά νούμερο 1, αν τα βάλεις μαζί, δεν αγγίζουν το μελωδικό μεγαλείο του. Εν τω μεταξύ εδώ έχουμε κι έναν ορισμό της ποπ ε, με αληθινά έγχορδα κ.λπ.
https://www.youtube.com/watch?v=yeqCUCewJoQ&list=RDyeqCUCewJoQ&start_radio=1

26/11/2025
Έχει διάφορες χρήσεις. Και σε παίρνει ο ύπνος και το χρησιμοποιείς και για τάκο... (Κώστας Μητρόπουλος από παλιά)

26/11/2025
Τα βρήκα σε παλιατζίδικο με 1 ευρώ, πριν από κάτι μέρες (αυτή είναι η μοίρα τέτοιων βιβλίων). Φυσικά αγόρασα μόνο το δεύτερο, λόγω ειδικών ενδιαφερόντων.

26/11/2025
Κι ενώ τους αγνοούν και τους φτύνουν μια ζωή στα "βοθροκάναλα της διαπλοκής", βγαίνοντας μόνο σε κάτι περιθωριακά μίντια που τα βλέπουν τρεις κι ο κούκος, τώρα τους έχουν πρώτο τραπέζι πίστα, μόνο και μόνο για να βρίζουν τον Τσίπρα. Η ντροπή δεν είναι στα "βοθροκάναλα", είναι σ’ αυτούς που πιάνουν στασίδι στα πάνελ, από τα χαράματα, που γλείφουν εκεί όπου τους έφτυναν, για 10 λεπτά δημοσιότητας, γνωρίζοντας πως αμέσως μετά θα τους ξαναπετάξουν στα σκουπίδια.
[μάλλον έχει δίκιο ο Τσίπρας που τους βρίζει, για άλλους λόγους βέβαια εκείνος]

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 683

19/11/2025

O Ζήλος ήταν στυλίστας (δεν το λέω αυτό ούτε για καλό, ούτε για κακό). Στα κείμενά του είχε μεγαλύτερη σημασία όχι το τι γράφει, αλλά το πώς το γράφει. Ήταν κάπως φορμαλιστής δηλαδή. Έχω φυλάξει μερικά (λίγα) πιο πρόσφατα «Αθηνοράματα» (για κάποιους λόγους) και αυτά που βλέπετε εδώ είναι από το 2010. (Εμένα το 2010 μου φαίνεται «πρόσφατο», γιατί έχω «Αθηνοράματα» και από τα σέβεντις, όταν κι εκεί υπήρχαν δισκοκριτικές, αλλά δεν υπήρχαν ούτε Ζήλοι, ούτε Χαρωνίτηδες).

Λοιπόν προσέξτε εδώ πόσο έξυπνα θάβει («Θα έφευγα στη μέση») δύο σημαντικούς Αμερικανούς του country rock και της μπαλάντας (τους Lindley & Browne) (δεν ξέρω τι δίσκος είναι αυτός και δεν μπορώ να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω με την κριτική του), και πώς βρίσκει χώρο για να τους ανεβάσει ελαφρώς (όσο πατάει η γάτα) γράφοντας πως τους προτιμάει από τους Τσακνή-Μαχαιρίτσα (που μάλλον τους είχε για τα τάρταρα). Πολλά πέρα-δώθε δηλαδή σ’ ένα τόσο λίγο χώρο (με τόσο λίγες λέξεις).
Τώρα, δίπλα, για τον Κότσιρα, μια χαρά τα γράφει (και τα χώνει). Θα στενοχωρούσε, όμως, τον φίλο του τον Χαρωνίτη, στον οποίο άρεσε ο Κότσιρας. Η παρατήρησή του, δε, για live 2010, με... Σουγιούλ και Γούναρη σφάζει με το γάντι (του μποξ).

19/11/2025

Πρέπει να ήταν 2012, σίγουρα μέσα στην πιο βαθιά κρίση, μπορεί και 2013, αλλά όχι πιο μετά, όταν είχα συναντηθεί με τον Ζήλο (μία από τις διάφορες φορές τέλος πάντων) στο υπόγειο δισκάδικο στην Καπλανών (Πάνος, Σωτήρης, Μιχάλης). Συνήθως εκεί τον έβλεπα, τακτικά εκείνη την εποχή.
Ο Ζήλος έβγαινε για δισκότσαρκες και κουβαλούσε πάντα μαζί του κάτι απίστευτες πλαστικές τσάντες με δίσκους και CD. Μία να σήκωνες πάθαινες λουμπάγκο. Απορούσα πώς τις κουβάλαγε. Τον Λεωνίδα Χρηστάκη θυμάμαι μόνον έτσι, πολύ πιο γέρο, στον ίδιο χώρο (και στο παλιό Σόλωνος-Μασσαλίας και στην Καπλανών) με κάτι ντάνες περιοδικά και βιβλία, καθώς έκανε ο ίδιος τη διακίνησή τους. Ο Αργύρης δεν διακινούσε τίποτα, απλά όταν βρισκόταν στο κέντρο της Αθήνας... θέριζε.
Τότε του είχα πει, για να τον τσιγκλήσω... μαζεύεις όσα δεν παίρνουν οι άλλοι. Υπονοώντας και εννοώντας, πως αγόραζε όσα... δεν ακούγονταν. Κάτι απίστευτα πειραματικά, αβάντ, ηλεκτρονικά κ.λπ., που τα αγνοούσαν όλοι. Το είχε προσπεράσει αυτό που του είχα πει... Σαν να μην το είχε ακούσει...
Είχε φύγει από το Αθηνόραμα, δεν έγραφε κάπου τότε, και επειδή μάλλον του έλειπε το γράψιμο τού είχα πει, κάπου μεταξύ σοβαρού και σοβαρού... γιατί δεν ανοίγεις ένα blog, και να γράφεις εκεί πέρα τις κριτικές σου;
Με κοίταξε επιτιμητικά. Τι... μού είχε πει... να κάνω αυτό που κάνεις εσύ; Ε ναι... του είχα πει. Κοίταξε να δεις... μου λέει... εγώ υπήρξα επαγγελματίας και δεν μπορώ να γράφω τζάμπα, και σου λέω... έτσι μου το είχε πει ακριβώς... να το κλείσεις κι εσύ το blog και να μη γράφεις τίποτα χωρίς να πληρώνεσαι, γιατί έτσι τους κακομαθαίνουμε (αυτούς που μας διαβάζουν εννοούσε, τους αναγνώστες μας).

Είχε δίκιο. Εγώ τον άκουσα – κατά το ήμισυ όμως. Δεν δίνω ούτε λέξη, έξω, χωρίς να πληρωθώ. Αλλά το δισκορυχείον είναι το φάρμακό μου, η ισορροπία μου, το ημερολόγιό μου. Δεν μ’ ενδιαφέρει ποιοι και πόσοι με διαβάζουνε (παρότι μπαίνουν κάποιες λίγες χιλιάδες κι εκεί κάθε μέρα), αλλά το γεγονός ότι έχω ένα χώρο να γράφω, δημοσίως, και να γράφω ό,τι γουστάρω, δίχως να δίνω λογαριασμό σε κανέναν (όσο μπορεί να ισχύει αυτό) το θεωρώ μεγάλη κατάκτηση. Και το ότι, 16 χρόνια μετά, εξακολουθώ να ενημερώνω το blog καθημερινά δείχνει πόσο μετράω τα λόγια μου, και πόσο τα εννοώ.

19/11/2025
Τον Αργύρη Ζήλο τον γνώρισα από κοντά στο τέλος του 1996. Ήμουν νέος στο χώρο, πολύ νέος. Παρότι όχι πιτσιρικάς. Ήμουνα ήδη στο «Jazz & Τζαζ» και είχα έτοιμο το πρώτο βιβλίο μου, το «Ραντεβού στο Κύτταρο». Παρ’ όλα αυτά ήμουν άγνωστος. Κάτι που είχε (και έχει) και τα καλά του και τα κακά του. Όταν βγήκε το βιβλίο, ας πούμε, το αγκάλιασαν όλοι. Είχε άπειρες κριτικές, έντυπες εννοώ (το ίντερνετ ήταν στα σπάργανα) και όλοι είχαν έναν καλό λόγο για έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα – όχι όπως σήμερα, όπου αρκετοί με βρίζουν και με κανσελάρουν λόγω του συγκρουσιακού χαρακτήρα μου (όσον αφορά απόψεις ευρύτερες, που άπτονται όμως και της κουλτούρας).
Τέλος πάντων είχα το τηλέφωνο του Ζήλου, γιατί ο Αργύρης έγραφε στο «Jazz & Τζαζ» πριν πάω εγώ εκεί (τον Γενάρη του ’95) και καθώς η αγαπητή Γιούλη (Μαρτίνη) εξακολουθούσε να του ταχυδρομεί κάθε τεύχος που κυκλοφορούσε είχα την άνεση να τον πάρω ένα τηλέφωνο, λέγοντάς του πως θα του στείλω το βιβλίο για να γράψει κάτι στο Audio (στο περιοδικό που έγραφε τότε). Όντως ο Αργύρης πήρε το βιβλίο, το διάβασε και έγραψε στο Audio καλά λόγια γενικώς, τονίζοντας όμως πως έγραφα θετικά για πολλούς που δεν το άξιζαν (κάπως έτσι το διατύπωνε – το έχω κάπου το απόκομμα). Να μην πω τι μου είχε πει στο τηλέφωνο, για το ίδιο θέμα...
Σε κάθε περίπτωση ο Αργύρης ήταν εκείνος που ενδιαφέρθηκε περισσότερο από όλους για να με βοηθήσει στην παρουσίαση του βιβλίου, στο Καφέ Παράσταση, στα Εξάρχεια, τον Φλεβάρη του ’97. Γούσταρε τη φάση, μάλλον γούσταρε επί της ουσίας και όλα όσα έγραφα εκεί μέσα, κι έτσι ανέλαβε να πάρει τηλέφωνο σχεδόν όλους τους καλλιτέχνες που είχαν έρθει τότε στην εκδήλωση, τιμώντας με. Εκείνος είχε ρίξει την ιδέα, και του είχα πει... φυσικά, κάνε το και σ’ ευχαριστώ.
Γιατί, τι νόημα είχε να πάρει ένας άγνωστος συγγραφέας τον Πουλικάκο, ας πούμε, και να του πει... έλα εκεί; Ενώ ο Αργύρης ήταν αλλιώς. Το όνομά του ήταν γκαραντί. Πήρε πολλούς ο Αργύρης τηλ. και πλάκωσαν στο Καφέ Παράσταση και ο Πουλίκας, και ο Σπάθας, και ο Ηρακλής, και ο Καραμήτρος, και ο Καρακαντάς, και από άλλη μεριά (μάλλον) είχαν έρθει η Λήδα, ο Δεκεριάν των Αγάπανθος, ο Πάνος Σαββόπουλος, πιθανώς και άλλοι. Φοβερή μάζωξη... Χωρίς τον Αργύρη τίποτα δεν θα συνέβαινε.
Συναντηθήκαμε κι άλλες φορές μετά, βασικά στα δισκάδικα, και κάπου αλλού, και πάντα ήταν ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή, επαινετικός και καυστικός μαζί μου. Δηλαδή σ’ έφτιαχνε και στην έχωνε ταυτόχρονα. Κάπου με τσάντιζε λίγο αυτό το στυλ, αλλά γνωρίζοντάς τον από χρόνια από τα περιοδικά και ξέροντας το ύφος του δεν τον παρεξηγούσα. Τον άφηνα να λέει... όχι στο στυλ... ασ’ τον τρελό στην τρέλα του... αλλά από σεβασμό.
Είχα να τον δω πάνω από δέκα χρόνια τον Αργύρη Ζήλο, αλλά μάθαινα νέα του από τον Αντώνη Ξαγά και του έστελνα χαιρετίσματα. Ε... μέχρι σήμερα...

[Καφέ Παράσταση, Φεβ. 1997, Αργύρης, Σπάθας, Ηρακλής, Καραμήτρος με το πολύ μαλλί ντράμερ στη Λαιστρυγόνα του Σαββόπουλου, Καρακαντάς με το δερμάτινο αριστερά από Juniors, Axis κ.λπ.]

19/11/2025
Δεν είναι το γεγονός ότι συμφωνώ, ως προς την ουσία, με αυτή την κριτική του Ζήλου, από το μέσο του ’70, είναι ότι εγώ δεν έγραψα ποτέ έτσι δισκοκριτικές, με αυτό το σκληρό, ειρωνικό και απαξιωτικό ύφος. Δεν το ζήλεψα ποτέ. Και μου την είχε πέσει γι’ αυτό, κάποτε, ο Αργύρης, όταν ήμουν νέος ακόμη στον χώρο... θα πω και σε επόμενο ποστ.

Προφανώς δεν υπάρχει άνθρωπος που να μεγάλωσε με τον Ήχο στα σέβεντις και τα έιτις, και που να μην «συνομίλησε», ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με τις δισκοκριτικές του Ζήλου, σε μιαν εποχή όπου η έντυπη γνώμη ήταν παντοδύναμη.
[τέλος εποχής – Αργύρης Ζήλος RIP]

19/11/2025
Ζάχος Δόγκανος - Δημήτρης Μαρίκος

19/11/2025

Εν τω μεταξύ όποιοι βρίζουν Τσίπρα, από κόμματα τρέχα-γύρευε, τριτοκλασάτα ονόματα από την κλαδική των εκδοροσφαγέων της Κάτω Χαλανδρίτσας, γίνονται αμέσως πρωτοσέλιδο στα φιλελέδικα-μητσοτακικά σάιτ. Έχει πολλή πλάκα η φάση.
Σ’ έχει ξεχάσει και η μάνα σου; Έχεις σκάψει τον τάφο σου, έχεις αράξει μέσα, αλλά παρά ταύτα θες να αναστηθείς για δεκαπέντε λεπτά και να σε ράνουν με ροδοπέταλα, πριν γυρίσεις και πάλι πλευρό; Βρίσε Τσίπρα...

18/11/2025
Στις εκλογές του Ιούνη του ’23 ο Τσίπρας πήρε σχεδόν 18% (17,83 για την ακρίβεια). Έτσι και παρέμενε στην ηγεσία του κόμματος, ασκώντας σωστή αντιπολίτευση, είναι πολύ πιθανό σήμερα να είχε στείλει το Πασόκ στο 6% και να ήταν πρώτο κόμμα. Απεναντίας έγινε της κακομοίρας στο κόμμα του, έπεσε το... ξεμάλλιασμα της δεκαετίας, εκείνος χάθηκε, εξαφανίστηκε, το κόμμα παίζει περί το 3-4%, εσχάτως το εγκατέλειψε και τώρα θέλει να ξανακάνει κόμμα, ελπίζοντας να πιάσει ένα ποσοστό σαν εκείνο που είχε το ’23, μπας και γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, διεκδικώντας την εξουσία στις εκλογές του ’31 πια. Εξάλλου και τότε νέος θα ’ναι. Μικρότερος απ’ όσο είναι ο Μητσοτάκης σήμερα.
Βλέπει μπροστά ο άνθρωπος... δεν λέω...

18/11/2025
Η υπουργός πολιτισμού μας δεν ξέρει πως μία από τις πιο ιστορικές πλατείες της χώρας (και της Πάτρας) αποκαλείται Πλατεία (βασιλέως) Γεωργίου του Α και όχι Πλατεία Αγίου Γεωργίου. Τρία πράγματα μπορεί να σημαίνει αυτό. Πρώτον ότι είναι θρησκόληπτη και βλέπει παντού τον Άη Γιώργη τον καβαλλάρη να σκοτώνει δράκους, δεύτερον ότι είναι... κρυφοβασιλικιά και ντρέπεται να πει Πλατεία βασιλέως Γεωργίου του Α, για να μην την πάρουν στο ψιλό οι... λαϊκιστές της αριστεράς και οι κουκουέδες, και τρίτον ότι είναι άσχετη. Μπορεί να ισχύουν και τα τρία ταυτοχρόνως ή δύο από τα τρία κ.λπ.
Επίσης για τον ανεκδιήγητο υφυπουργό της, που είπε για τον δήμαρχο Πελετίδη ότι δεν είναι Πατρινός (και άρα ότι δεν ενδιαφέρεται για την πόλη – πιάνουν αυτά σε αποβλακωμένους κάφρους), πως εκείνος είναι Πατρινός (χεστήκαμαν) και πως θα τον θάψουνε στην Πάτρα (ξανά χεστήκαμαν), ενώ τον Πελετίδη δεν ξέρει πού θα τον θάψουνε (και όμως εκστομίστηκαν κι αυτά), να του πούμε πως τοιούτος ρατσιστικός-τοπικιστικός λόγος έρχεται από τον... προϊστορικό μεσαίωνα και πως... επιφανών ανδρών (και γυναικών να προσθέσω) πάσα γη τάφος. Των επιφανών όμως, όχι των σαχλαμαράκηδων.

18/11/2025
Χθες σε όλα τα μίντια εμφανίστηκε η είδηση της κοινής «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας» των διδύμων αδελφών Kessler, της Alice και της Ellen. Ήταν γερμανίδες τραγουδίστριες και show-women και πέθαναν στα 89 τους.

Εμένα δεν με απασχολεί ο τρόπος του θανάτου τους –σαν γεγονός είναι λυπηρό βέβαια, και για μένα περισσότερο, γιατί ήξερα τη διαδρομή τους κι έχω δίσκους τους–, και από τη στιγμή κατά την οποίαν οι ίδιες επέλεξαν να πεθάνουν έτσι όπως αποφάσισαν εγώ δεν έχω να πω ή να σχολιάσω κάτι (και δεν επιθυμώ και το παραμικρό σχόλιο επ’ αυτού, εδώ, από άλλους και άλλες).
Απεναντίας, έχω να πω πολλά για την παρουσία τους στη σκηνή, τη δισκογραφία, τη λογοτεχνία, τη σχέση τους με την Ελλάδα κτλ., και αυτά τα έγραψα σε ανύποπτο, όπως λέμε, χρόνο, τον Σεπτέμβριο του 2023. Προφανώς (εγώ έτσι νομίζω, χωρίς να το ψάξω) δεν υπάρχει άλλο τέτοιο κείμενο γραμμένο από Έλληνα στο δίκτυο ή όπου αλλού (γιατί έχει σημασία να γράφεις σαν Έλληνας, και όχι σαν Γερμανός, Ιταλός, Γάλλος ή Αμερικάνος...) και αυτό σας προτείνω να διαβάσετε, τώρα, για να δείτε τα κατορθώματα της Alice και της Ellen, και όσα αξίζει να θυμόσαστε από αυτές. Στο λινκ...
https://www.lifo.gr/culture/music/adelfes-kesler-ena-thryliko-pop-horeytiko-kai-tragoydistiko-ntoyeto-ton-60s

16/11/2025
Το Πολυτεχνείο έχει γίνει αφορμή για να αρχίσουν να ξερνάνε διάφοροι τη μια μ@λακία μετά την άλλη.
Παίζει από παλιά, αλλά το είδα και σήμερα 2-3 φορές στο λίγο που περιηγήθηκα, αυτό που λένε κάποιοι ηλίθιοι «νοσταλγοί» (χουντικοί κατά βάθος, που θέλουν να περιφρουρήσουν τις «αξίες» του Παπαδόπουλου) πως το Πολυτεχνείο το κάνανε οι Αμερικάνοι για να ρίξουν, τάχα, τον δικτάτορα! Πρόκειται, απλώς, για μία από τις μεγαλύτερες συνομωσιολογικές ασυναρτησίες που ακούγονται τριγύρω!
Δηλαδή θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως η ΣΙΑ πλεύρισε τους Κνίτες, τους Ρηγάδες, τους μαοϊκούς κ.λπ. και τους είπε τραβάτε κλειστείτε στο Πολυτεχνείο, γιατί θα ρίξουμε τον Παπαδόπουλο μετά, και θα τρώτε όλοι σας με χρυσά κουτάλια. Λες και αν θέλανε να ρίξουνε τον Παπαδόπουλο δεν θα το κάνανε εν μία νυκτί και με χίλιους-δυο τρόπους. Θέλω να πω πως ήταν πολύ πιο εύκολο να τον βγάλουν από τη μέση, μέσα από μια εσωτερική ανακατανομή ας πούμε, παρά όταν τον «φυτέψανε» τον Απρίλη του ’67 (αυτό όντως είχε κάποιες δυσκολίες, γιατί έπρεπε να παραμεριστούν οι στρατηγοί).
Εξάλλου ο Παπαδόπουλος βρισκόταν ήδη σε αποστρατεία από το καλοκαίρι, όταν μεταπηδούσε στην προεδρία, παραδίδοντας την πρωθυπουργία τον Οκτώβριο στον «δοτό» Μαρκεζίνη.
Την εξέλιξη στο Πολυτεχνείο δεν μπορούσε κανείς να την προβλέψει, εννοώ την τριήμερη κατάληψη, απλώς την εκμεταλλεύτηκαν οι ιωαννιδικοί συνωμότες για να αναλάβουν τα ηνία.
Ο Παπαδόπουλος ήταν παιδί των Αμερικάνων περισσότερο και από τον Ιωαννίδη, τον οποίο Ιωαννίδη θα τον «πουλούσαν» οι Αμερικάνοι σε σχέση με την Κύπρο, επειδή το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μην μετατραπεί η Κύπρος σε «Κούβα της Μεσογείου». Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έγινε η διχοτόμηση του νησιού (με την προστασία των Αμερικάνων) και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν πολέμησε η χώρα (που είχε υπεροπλία στον αέρα, με τα Φάντομ, και στη θάλασσα), ούτε όταν, επί Καραμαλή πια, έγινε ο δεύτερος Αττίλας. Αρχηγού παρόντος (ΗΠΑ), πάσα αρχή παυσάτω.

15/11/2025
Είναι η καλύτερη εκτέλεση μετά από την πρωτότυπη του '72. Το λέει φυσικά καλύτερα και από τον ίδιο το Σαββόπουλο (στις πιο πρόσφατες εκτελέσεις του), και από όλους τους άλλους και άλλες που το έχουν πει. Δεν το συζητάμε αυτό.
Η Κλαυδία έχει φυσικά πολύ καλή φωνή, αλλά μια τραγουδίστρια (και για τραγουδιστή ισχύει εννοείται) για να την εκτιμήσεις θα πρέπει να την ακούσεις και σε κάποια τραγούδια της προκοπής. Γιατί αν την ακούς σε τραγούδια fast food, ποπ της σειράς κτλ., τι να εκτιμήσεις ;
Φοβερή εκτέλεση, ασυζητητί η κορυφαία του δίσκου (πέρα από το Κιλελέρ με τον Σαββόπουλο, που βάλαμε χθες) και μπράβο στην Κλαυδία, για την ερμηνευτική προσωπικότητα που δείχνει. Ανατριχιαστική (για τα δικά μου μέτρα) η εκτέλεσή της. Και η δουλειά του Πλακίδη εδώ είναι πολύ καλή.
Δεν μου αρέσουνε το ίδιο όλες οι versions, 3-4 ξεχωρίζω.
https://www.youtube.com/watch?v=j5ytiWnMQp8&list=RDj5ytiWnMQp8&start_radio=1

15/11/2025
>>Ενδιαφέρον, σ’ ένα τεύχος που έσταζε δράση από το εξώφυλλό του ήδη, είχε ακόμη και το οπισθόφυλλο – μια διαφήμιση του καταστήματος «Δελφίνι» στην οδό Λόντου που πουλούσε πόστερ. Ανάμεσά τους το περιβόητο «BUS ONLY» του Δημήτρη Σαπρανίδη (με το τανκ, που ετοιμάζεται να πατήσει τη διάβαση, με γραμμένο στην άσφαλτο το «μόνο λεωφορεία») και ακόμη πόστερ του Jimi Hendrix, των Santana, του Che Guevara κ.ά. Όπως διαβάζουμε στο βιβλίο του Μάκη Παπούλια «Πόσο η φόρα ήταν μεγάλη...» (2017):
«“Δελφίνι” ήταν το όνομα της εταιρείας με τα πόστερ, που ξεκινήσαμε να τυπώνουμε – συνέταιρός μου ο Ορέστης Σκαλτσάς. Φίλος καλός από την εξορία και πολιτικός αναλυτής από τους καλύτερους.(...) Αρχίσαμε με έναν εξάχρωμο Καραγκιόζη του Π. Σπυρόπουλου, ακολούθησαν τρία παιδικά σχέδια, πολιτική αφίσα και μετά ποπ τραγουδιστές. Η επιχειρηματική ιδέα ήταν όλη του Ορέστη, πρωτότυπη επιχειρηματική ασχολία, έπιασε, μας άνοιξε η όρεξη. Διαλέξαμε ένα έργο του Δημήτρη Σαπρανίδη, το “BUS ONLY”, από την απαγορευμένη έκθεση ζωγραφικής του καλλιτέχνη στην Ευρωπαϊκή Κίνηση Νέων. Τυπώσαμε 2000 αφίσες, με διάσταση 50Χ70... και έγινε χαμός!(...) Χωρίς να το καλογνωρίζουμε η αφίσα ήταν μόδα και καθεστώς στην Ευρώπη».
Ροκ και πολιτική, κατά το «free, pop et politique» του γαλλικού περιοδικού της αντικουλτούρας «Actuel» [no 6, Mars 1971]; Κάπως έτσι. <<

[Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση), Όγδοο, 2025]

14/11/2025
Στρατός περνούσε όλη τη νύχτα...
https://www.youtube.com/watch?v=zyj2ViIEzBs&list=RDzyj2ViIEzBs&start_radio=1

13/11/2025
Εν τω μεταξύ ο άλλος, για να σε μειώσει, σε ρωτάει πόσο χρονών είσαι και ασχολείσαι μ' αυτά τα θέματα, γιατί... αν δεν τα έχεις ζήσει δεν μπορείς να γράψεις υποτίθεται. Λες και θα πρέπει να είσαι χιλίων χρονών για να γράψεις για το Βυζάντιο, ενώ αν είσαι... τριακοσίων δεν μπορείς να γράψεις.
Μάγκες μου, για να σας φύγει η απορία, εγώ είμαι λίγο μικρότερος από τον Λούλη. Όχι τον ηθοποιό. Εκείνον που έπεσε στο ξεχασμένο πηγάδι...

13/11/2025
Υπάρχουν κάποιοι που έχουν φάει την παραπληροφόρηση της αρκούδας επί δεκαετίες, γύρω από τα θέματα του ροκ, και θέλουν να κάνουν κριτική στο βιβλίο μου από τα μικρά αποσπάσματα που ανεβάζω. Αν είναι δυνατόν...
Να πάνε να αγοράσουνε το βιβλίο. Και όποιοι διαφωνούν με πράγματα που γράφω εκεί μέσα είμαι διατεθειμένος (δεν κάνω πλάκα) να τους φωνάξω εδώ στη γειτονιά σε μια καφετέρια, σ' ένα καφενείο και να συζητήσουμε τις αντιρρήσεις τους. Ειλικρινά.
Είμαι ανοικτός σε οποιαδήποτε face to face κουβέντα, με όσους αγοράσουν, διαβάσουν και διαφωνήσουν με το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική...", αλλά σε ιντερνετικές μπουρδολογίες, το λέω, δεν πρόκειται να συμμετάσχω (και δεν συμμετέχω γενικώς δηλαδή), ενώ και κάθε χαζό σχόλιο, που θα ποστάρεται με την αυθεντία του... ροκά επαναστάτη, θα σβήνεται.
Ο χρόνος μας είναι πολύτιμος. Ολωνών ο χρόνος.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 650

10/7/2025
Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση) [Όγδοο, 2025].
[από το οπισθόφυλλο]

9/7/2025
Όσα αναφέρονται για τον Διονύση Σαββόπουλο και τα Μπουρμπούλια του στο «Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] δεν θα τα βρείτε σε κανένα άλλο βιβλίο...

9/7/2025
Για μένα ο Τσίπρας έκανε μεγαλύτερο κακό στην Αριστερά και στις ιδέες της Αριστεράς απ’ όσο έκανε ο Σκόμπι το ’44 και η χούντα το ’73, όταν μπήκε στο Πολυτεχνείο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τώρα. Εννοώ πως αυτά είναι ζητήματα των ιστορικών και των μελετητών και πως δεν έχουν καμία σχέση με την καθημερινότητα του κόσμου.
Επίσης όλη η κουβέντα γύρω από το 2015 δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, επειδή όλα είναι προφανή. Είναι προφανές θέλω να πω γιατί έγινε το δημοψήφισμα, είναι προφανές το τι σήμαινε το θηριώδες ΟΧΙ του κόσμου, που άγγιζε στην πράξη το 70%, ανεξάρτητα από το τι έγραφε το ψηφοδέλτιο, όπως είναι προφανές και το τι έπραξε ο Τσίπρας αμέσως μετά. Θέλω να πω ότι όλα αυτά είναι... τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια.
Αν ο Τσίπρας θέλει να επιστρέψει λοιπόν, ας επιστρέψει. Εξάλλου, τίποτα άλλο δεν έχει να προτείνει το βαλτωμένο πολιτικό σύστημα. Πρέπει, όμως, να κάνει δύο πράματα πριν.
Να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, για το μεγαλύτερο έγκλημα της θητείας του. Την παράδοση της ΔΕΗ και του αγαθού της ενέργειας στα πιο αδηφάγα ιδιωτικά συμφέροντα, και να πει τι σκοπεύει να κάνει επ’ αυτού. Αν έχει διάθεση δηλαδή να επανορθώσει σ’ ένα βαθμό, και σε ποιον, το καθημερινό κακό που έκανε στην κοινωνία – στον απλό άνθρωπο και τις επιχειρήσεις, που γονατίζουν μέρα με τη μέρα από τους δολοφονικούς λογαριασμούς.
Κι έπειτα να μας εξηγήσει μ’ έναν πειστικό τρόπο γιατί μάζεψε 37 δις ευρώ, για να εξευμενίσει τους τοκογλύφους (τα «γεμάτα ταμεία» που λέει), και γιατί δεν προτίμησε να χτίσει και να εξοπλίσει πέντε μεγάλα καινούρια νοσοκομεία ας πούμε (να πηγαίνει ο κόσμος να κοιτάζεται τζάμπα, ή με συμβολικά ποσά) κι ας άφηνε 27 δις στα ταμεία.
Χρειάζονται απαντήσεις και στα δύο αυτά, όχι σούξου μούξου, εν σχέσει και με την όποια ενδεχόμενη επαναδραστηριοποίησή του.

9/7/2025
>>Και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία δεν άφηνε τους πιτσιρικάδες να χορέψουν (τον καθένα που σηκωνόταν, τον πλάκωνε και τον χτυπούσε) έγινε το σώσε από πλευράς κερκίδας<<
(άλλα δείχνει η φωτογραφία...)
>>Και με το που γίνεται αυτό (...) το πιάνουν το κοριτσάκι δύο χωροφύλακες από τα μαλλιά και το σηκώσανε επάνω, το χτυπάγανε, του πήρανε τα λουλούδια, τα πετάξανε κάτω και τα πατήσανε.<<

Έχουν ειπωθεί απίστευτα πράματα για τη συναυλία των Rolling Stones στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στις 17 Απριλίου 1967.
Αν θέλετε λοιπόν να διαβάσετε κάτι μετρημένο και σοβαρό για το συγκεκριμένο γεγονός, η σημασία του οποίου έχει εντελώς διαστρεβλωθεί από τους «άσχετους του ροκ», σας προτείνω το νέο βιβλίο μου «ΡΟΚ, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΜΑΚΡΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '60 (ΜΙΑ ΑΝΤΙ-ΑΝΑΓΝΩΣΗ)», που τώρα κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο.
[Ας πούμε μια πολύ σοβαρή διαστρέβλωση που προωθείται είναι η χρησιμοποίηση των μικρο-επεισοδίων της συναυλίας, προκειμένου να αποφανθούν, oι «άσχετοι του ροκ», πως δεν ξαναήρθαν ξένα συγκροτήματα και καλλιτέχνες στην Ελλάδα μέχρι το 1980... όταν, στην πραγματικότητα, ήρθαν δεκάδες!]

8/7/2025
To άκουσα όταν βγήκε, το καλοκαίρι του '80 και 45 χρόνια μετά εξακολουθώ να το γουστάρω. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο τραγούδι, που να με συναρπάζει περισσότερο, άμα το ακούσω σ' ένα μπαρ κάποια ζεστή νύχτα καλοκαιριού...
https://www.youtube.com/watch?v=jMry1Xp8ECk&list=RDjMry1Xp8ECk&start_radio=1

8/7/2025
Το «Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] είναι ένα βιβλίο, που αποτελεί επέκταση του «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] σε σχέση με το ελληνικό ροκ και σε θέματα, πλέον, πέραν της δισκογραφίας, ενώ δρα συμπεριληπτικά και σε σχέση με το σινεμά και τις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024], καθότι το νέο βιβλίο ανοίγει με μια ταινία, «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα...» (1979) του Νίκου Νικολαΐδη, και ολοκληρώνεται με μία άλλη ταινία, την «Εκπομπή» (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Ενδιαμέσως, δε, υπάρχουν αναφορές σε πάμπολλες ταινίες, ελληνικές και ξένες, από το «Φράουλες και Αίμα» (1970) του Στιούαρτ Χάγκμαν και το «Γούντστοκ» (1970) του Μάικλ Ουόντλι, μέχρι τον «Γίγα της Κυψέλης» (1968) του Κώστα Καραγιάννη και τις «Διακοπές στο Βιετνάμ» (1971) του Πάνου Γλυκοφρύδη με τον Θανάση Βέγγο.
Θέλω να πω με αυτά πως το βιβλίο αποτελεί ένα μοναδικό, ένα πολύπλοκο και ατελείωτο trip ανάμεσα σε ροκ γεγονότα και καταστάσεις, που μπορεί να βιωθεί μόνο από εκείνους κι εκείνες που θα το διαβάσουν.

7/7/2025
Εντάξει, εμείς γράφουμε τα βιβλία, ο κόσμος κρίνει, εκτιμάει και αγοράζει, αλλά και οι βιβλιοπώλες; Αυτοί δεν παίζουν, επίσης, ένα μεγάλο ρόλο, καθώς φιλοξενούν τους κόπους μας στα καταστήματά τους;

Κωστής Τσιοπελάκος από τα Τρίκαλα. Οι Τρικαλινοί και οι Τρικαλινές στηρίζουν και το βιβλίο και το βιβλιοπωλείο του Κωστή. Τους ευχαριστώ όλους!

7/7/2025
Το εξώφυλλο του νέου βιβλίου μου «Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] είναι αλήθεια πως με απασχόλησε πολύ. Τι θα έπρεπε αυτό να δείχνει; Ήταν τόσο μεγάλο το χρονικό εύρος, με το οποίο ασχολιόμουν, καθιστώντας περίπου αδύνατη την εύρεση μιας χαρακτηριστικής εικόνας.
Επειδή, λοιπόν, ο τίτλος του βιβλίου είναι κάπως «βαρύς» και πιθανώς «δυσνόητος» σκέφτηκα πως θα άξιζε να τον επεξηγήσω μέσω μιας εξωφυλλικής παρέμβασης. Και κάπως έτσι σκέφτηκα τα αποκόμματα από τίτλους παλιών περιοδικών, ώστε να γίνει ακόμη πιο σαφές το περιεχόμενό του. Στην πορεία πέρασαν από το μυαλό μου και άλλα θέματα, αλλά το κόνσεπτ των αποκομμάτων έπαιζε συνεχώς χωρίς αντίπαλο.

Αυτούς τους προσεκτικά επιλεγμένους τίτλους ήρθε να τους κάνει εξώφυλλο ο φίλος Κυριάκος Κουτσογιαννόπουλος, ένας από τους καλύτερους γραφίστες μας. Ο Κυριάκος, που είχε μαθητεύσει δίπλα στον Δημήτρη Θ. Αρβανίτη (τον πατριάρχη του ελληνικού μουσικού design και όχι μόνο) έφτιαξε τα 30 (περίπου) τελευταία εξώφυλλα του «Jazz & Τζαζ», συνδέοντας τη δουλειά του με την κορυφαία, για μένα, και το έχω ξαναγράψει αυτό, τελευταία φάση του περιοδικού – όταν το Jazz & Τζαζ «πέταγε» κανονικά, σε εμφάνιση και θεματολογία.
Όπως είπε κι ένας φίλος... θα το αγοράσουμε το νέο βιβλίο σου Φώντα και γιατί το εξώφυλλό του είναι αφίσα...