ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 488

2/2/2023
>>«Το θέμα του Κυριάκου Μητσοτάκη μου έχει κάνει πολύ κακό. Πιστεύουν ότι έχω συγγένεια μαζί του. Είναι ένα μεγάλο ψέμα που το έβγαλε πριν χρόνια ο Τζίμης Πανούσης. Αυτό το θέμα με γονάτισε ως προσωπικότητα. Πιστεύουν ότι μου δίνει λεφτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι δυνατόν να είμαι ο υποτιθέμενος πατέρας του Κυριάκου και να ζω σε σπίτι 55 τμ υποθηκευμένο; Αστεία πράγματα».<<

Τον γονάτισε η δεξά τον Τέρη. Τον έσβησε απ’ το χάρτη. Δεξοί τον ακούγανε τον άνθρωπο, και από τότε με την πλάκα, θες από γινάτι θες από εκδίκηση, του κλείσανε την πόρτα δια παντός. Τον ψοφήσανε...
Κάθε μέρα θα έπρεπε να ήταν στα κανάλια ο Τέρης, γιατί είναι καλλιτεχνάρα. Σε μουσικά κουτιά, σε δεληβοριάδες, σε μπέζους παντού. Τον έχετε δει πουθενά; Πουθενά.
Η δεξά, και κυρίως η οικογένεια, το έχει πάρει πολύ σοβαρά το αστείο με την «πατρότητα» (δείτε και παλιότερες απεχθείς δηλώσεις τής Ντόρας κ.λπ.), γιατί είναι αμήχανη απέναντι στην πλάκα, «κουμπωμένη» και δεν έχει χιούμορ. Οδυνηρά και τα τρία.
Τέρη, σ’ έκαψε ο Πανούσης χωρίς να το θέλει. Έπεσες σε κρυόκωλους...
https://www.youtube.com/watch?v=Mi_wBIZgs94

2/2/2023
Η επέκταση του μετρό θα παίξει πολύ προεκλογικά από τη δεξά. Στα εργοτάξια της γειτονιάς, δηλαδή στα εναπομείναντα κατεστραμμένα πάρκα μας, έχουν μπει εσχάτως κάτι μπουλντόζες, που κουνιούνται. Φυσικά θα ψευτοκουνιούνται μέχρι τις εκλογές, μετά θα τις αποσύρουν...
Εν τω μεταξύ διαβάζω και κάτι γελοία άρθρα για τις μελλοντικές επεκτάσεις του μετρό, που θα φθάνουν μέχρι την Βαρυμπόμπη, το Λαύριο, αλλά μπορεί και μέχρι τον... Πόρο και την Ύδρα. Αυτά μετά το 2040. Υπάρχουν και σχέδια για μετά το 2060, αλλά αυτά θα αρχίσουν να τα λένε μετά τις πρώτες εκλογές...
Γενικώς... σαπίλα (χωρίς ίχνος μιας κάποιας αριστοκρατίας).

2/2/2023
Σκοτώνονται φαντάροι περνάει το θέμα κάπως στο ντούκου, σκοτώνονται αεροπόροι πενθούν τα μίντια για μέρες. Ο θάνατος στον αέρα δεν έχει την ίδια αξία με τον θάνατο στην ξηρά, στο χρηματιστήριο της «είδησης». Αυτό είναι προφανές. Είναι ήρωας όποιος πέφτει από τον αέρα, ενώ όποιος σκοτώνεται στην ξηρά, σε στρατιωτικό δυστύχημα, είναι ένας από ’μας.
Αν τρακάρεις με κανα «Τζέιμς» ή με καμιά «καναδέζα» κανένας δεν θα κλάψει για τα παλιοσίδερα – εν αντιθέσει με τα παλιοσίδερα ενός αεροπλάνου, επί των οποίων εναποθέτουν κάποιοι όλες τις ελπίδες μας για την... επιβίωση του έθνους. Μόνον έτσι το βλέπουν. Δεν τους νοιάζει ότι και αυτά τα έχει πληρώσει με το αίμα του ο ελληνικός λαός...
[το ποστ είναι αμφιλεγόμενο, όπως πολλά που κάνω – όποιος διαφωνεί μ’ αυτά που γράφω να μην σχολιάσει]

1/2/2023
Μάκης Καλαβρός... από τις ανεξιχνίαστες περιπτώσεις. Μεγάλες επιτυχίες με Sover Group, μετά με κάποιους Lydians σε πιο ροκ ύφος, και μετά το 1972 παντελώς χαμένος. Προσωπικά, δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάπου το όνομά του από τότε...

Το 1990(?) στη Σουηδία κυκλοφορεί ένα LP με λαϊκά κάτω από το όνομα Michael Kalavros κ.λπ. Το Michael δεν κολλάει με το Μάκης, αλλά για τους Σουηδούς το… Makis δεν θα έλεγε κάτι, ενώ το Michael ως διεθνές λέει. (Πρόκειται σίγουρα για τον Μάκη Καλαβρό και όχι για κάποιον άλλον με το ίδιο επώνυμο, γιατί τον αναγνωρίζω...).
https://www.youtube.com/watch?v=X07BqnlBpNo

1/2/2023
>>Αυξημένος ο κίνδυνος καρκίνου από τα πολύ επεξεργασμένα τρόφιμα<<

Ρε εδώ ο Μουρίκης πίνει νερό με φυτοφάρμακα και ακόμα ζει... Μην τρελαίνεστε..

1/2/2023
Αυτός ο Ράμμος μήπως έχει καμιά σχέση με τον Γυμνασιάρχη του '79 ή με τον διαιτητή που του φάγανε το αυτί στο Αγρίνιο το '76; Για να το ψάξουν οι καναλάρχες...

31/1/2023
Κώστας Κόλλιας ο Μέγας. Δεύτερος πίσω μόνο από το Στέλιο.
Γουστάρω τον Κόλλια περισσότερο και από Διονυσίου, Αγγελόπουλο, Γαβαλά, Μητροπάνο του ’70 και όλους τους άλλους, και αυτό δεν το συζητώ. Είναι προσωπικό γούστο. Και μιλάω για τη φωνή, όχι για κάτι άλλο.
Μετράνε για μένα... ο τρόπος που τη χειριζόταν (τη φωνή του), η εκφραστικότητά του, η μαγκιά που τραγουδούσε, η πειθώ που βγάζουν τα τραγούδια του, το γεγονός ότι έπαιξε... στα σκληρά γήπεδα με χώμα, και όχι στις μεγάλες σάλες, το ότι διέπρεπε για χρόνια σ’ ένα υπόγειο κύκλωμα, χωρίς την πολύ μεγάλη πανελλήνια επιτυχία, που ήρθε λίγο πριν σκοτωθεί σε τροχαίο, αναστατώνοντας τους πάντες. Ακόμη και τα συνομωσιολογικά, που λέγονται σε σχέση με το χαμό του συντελούν κι αυτά στο βάθεμα του μύθου του και τα γουστάρω...

Ο Κόλλιας ήταν από τους τραγουδιστές που μόνοι τους, θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν την ιστορία του λαϊκού. Ο πρόωρος θάνατός του, πάνω που έπαιρνε κεφάλι, ήταν καταστροφικός για το λαϊκό τραγούδι, τόσο όσο και η αποχή τού Στέλιου από τα κέντρα και τη δισκογραφία.
Χρειάζεται μια μεγάλη λαϊκή ταινία να γίνει για τον Κώστα Κόλλια, ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ, και να τονιστούν όλα αυτά που είπαμε και άλλα ακόμη.
Μην ασχολείστε με τετριμμένα πράγματα και με δευτεράνζτες, ροκ, ποπ, ηλεκτρονικά και τρίχες κατσαρές, όταν δίπλα σας υπάρχουν ο ημίθεοι...
https://www.youtube.com/watch?v=hFoWQywLGWw

31/1/2023
Κακώς δεν είχα συμπεριλάβει και το Smog του Σφέτσα ανάμεσα σ' αυτά τα ελληνικά libraries βινύλια...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2010/02/libraries.html

31/1/2023
Βασικά ο Σύριζα δεν θέλει να κυβερνήσει και θα κάνει κι άλλες παλαβομάρες το επόμενο διάστημα. Όλοι θα κάνουν παλαβομάρες, πετώντας την καυτή πατάτα από τα χέρια τους. Ο Μητσοτάκης, ενώ έχει κάνει «εγκλήματα» εν τω μεταξύ, τα ποσοστά του παραμένουν υψηλά και με σημαντική διαφορά από τον Τσίπρα. Πρέπει, δε, να βρίσκεται σε οδυνηρή κατάσταση ο άνθρωπος, αφού δεν ξέρει τι άλλο να κάνει μήπως μπορέσει και τον υποσκελίσει, κάποια στιγμή, ο Σύριζα... Ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις...

31/1/2023
Το κείμενο για το πώς αντιμετώπισε το ΚΚΕ την ποπ και το ροκ μέσα στις δεκαετίες, που δημοσιεύτηκε στο LiFO.gr την Κυριακή, μπορούσε να γίνει διπλάσιο, αλλά όταν ξεπερνώ τις 5000 λέξεις πατάω φρένο και σιγά-σιγά σταματώ...
Το λέω, επειδή κάποιοι μου είπαν πως δεν ειπώθηκε εκείνο ή το άλλο, σε σχέση με τα βιβλία που αναφέρθηκαν στο άρθρο...

Το σοβιετικό βιβλίο που βλέπετε εδώ, γραμμένο από τον Βλαντιμίρ Μπολσακόφ το 1973 ως «Εξέγερση σε Αδιέξοδο;», είχε μεταφραστεί και στα ελληνικά, για να κυκλοφορήσει από την «Σύγχρονη Εποχή» το 1976, ως «Αυθόρμητη εξέγερση σε αδιέξοδο;».
Μπράβo λοιπόν στους ΚΚΕέδες που θα μετέφραζαν το καλύτερο ροκ βιβλίο, που θα κυκλοφορούσε στην Ελλάδα των σέβεντις - καταστρέφοντας όμως το θαυμάσιο σοβιετικό εξώφυλλο με μια ελληνική τυπικούρα και αλλάζοντας επιπλέον τον τίτλο του βιβλίου... παίζοντάς το βασιλικότεροι του βασιλέως.
Πρόσθεσαν, δηλαδή, το «αυθόρμητη», προκειμένου να αντιδιαστείλουν την... αυθόρμητη νεανική εξέγερση, στα τέλη των σίξτις, από την δική τους «οργανωμένη πάλη».
Κάτι τέτοιες παρατηρήσεις έχουν νόημα, και μπορεί να γίνει και κουβέντα πάνω σ' αυτές, αλλά δεν μπορούν να γραφτούν τα πάντα σ’ ένα άρθρο...
https://www.lifo.gr/culture/music/i-shesi-toy-kke-me-tin-pop-kai-rok-mesa-stis-dekaeties

31/1/2023
Ψάχνεις να βρεις καμιά κριτική να διαβάσεις για καναν ελληνικό δίσκο και καθώς «πατάς» τα σχετικά στο google, τα 19 στα 20 σάιτ που βρίσκεις έχουν όχι κριτικές, αλλά πιστές αναπαραγωγές των δελτίων Τύπου (που συνήθως τώρα είναι ηλεκτρονικά και όχι τυπωμένα).
Δεν ξέρω μάγκες μου, αλλά οι μουσικοτέτοιοι της δικής μου γενιάς, έτσι νομίζω δηλαδή, δημοσίευαν τις προσωπικές τους απόψεις για τους δίσκους, και τα δελτία Τύπου, καλά-κακά, τα πετάγανε κατ’ ευθείαν στα σκουπίδια. Δεν ξεδιπλώνανε καν το χαρτί...

30/1/2023
Το καλλιτεχνικό άσχημο νέο της ημέρας είναι πως έφυγε από την ζωή η καλλονή Ντέπυ Μαρτίνη ("Εφιάλτης" κ.λπ.). 

Το έγραψε και ο Μπιμπίλας, αλλά φρόντισα να μάθω κι εγώ κάποιες λεπτομέρειες από τον άνθρωπο, που ανέβασε την είδηση...

30/1/2023
Εγώ πάντως θα γούσταρα να διασκευαστούν άλλα τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου και όχι τα «εμβληματικά» του – αυτά δεν θα τα πείραζα.
Τον Μαρκόπουλο προσωπικά τον «γνώρισα» από το «Του άντρα του πολλά βαρύ», που γινότανε χαμός στα σέβεντις και στην ενδοχώρα, μα κυρίως στα νησιά, καθώς το τραγούδι είχε μπει σε πάμπολλα τουριστικά compilations και παιζόταν εμπλοκή (το τραγούδι, πέρα από ένα κλασικό χασάπικο, που σήκωνε τους τουρίστες σκουντούφληδες στην πίστα, υποτίθεται πως εξέφραζε και τον ωραίο μάγκα Έλληνα, που ό,τι έλεγε το εννοούσε, τον μπεσαλή, που ήθελε όμως το χρόνο του για να πάρει μπρος το πρωί, γιατί σηκωνόταν από τις νυχτερινές κραιπάλες... κάπως σκοτισμένος).
Άλλο μεγάλο τραγούδι του Μαρκόπουλου ήταν ο «Ταρζάν». Ο «Ταρζάν» έπαιζε πολύ επί δικτατορίας σαν τύπος, σαν μοτίβο, κι αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον να ψαχτεί. Είμαι σίγουρος πως ακόμη και φιγούρα καραγκιόζη με Ταρζάν υπήρχε... Μίλησαμε στο προηγούμενο ποστ και για το "Τούμπου τούμπου ζα". Άλλο υποτιμημένο από την κουλτούρα...
Επίσης το “Who pays the ferryman”, που είχε ακουστεί πολύ έξω και το είχαν ψιλοβουτήξει και ροκ συγκροτήματα...
Εγώ δεν έχω ακούσει Παυλίδη, το ξαναλέω, αλλά για μένα σαν κίνηση είναι άουτ το να πειράζεις «Μαλαματένια λόγια», «Τα λόγια και τα χρόνια», «Ρόζα», «Γκρεμισμένα σπίτια» κ.λπ. Το να προσπαθείς δηλαδή να τη βγεις με τα αριστουργήματα του Μαρκόπουλου.
Αυτά είναι νταμάρια. Τι άλλο να πεις πάνω σ’ αυτά;
Αντιθέτως έχει νόημα να πιάσεις κομμάτια σαν αυτά που έγραψα, που είναι παρεξηγημένα. Να τα βάλεις αυτά κάπου άλλου. Τα άλλα δεν έχουν θέμα.
Ή και τίποτα τελείως άγνωστα, που είναι τραγουδάρες, και ο κόσμος τ’ αγνοεί.
Αυτές είναι ωραίες κινήσεις. Όλα τα υπόλοιπα έχουν και πολύ θεαθήναι μέσα... κι εμένα αυτό με κάνει να αδιαφορώ. Το απρόβλεπτο γουστάρω...
https://www.youtube.com/watch?v=sYZJrzyJNAA

30/1/2022
Μία από τις καλύτερες διασκευές, που έγιναν ποτέ σε τραγούδι του Μαρκόπουλου. Τι να μας πει τώρα ο Παυλίδης...
https://www.youtube.com/watch?v=Xml6MUMQuEw

29/1/2022
Δημήτρη Πουλικάκο δεν φτάνει που έχουν ξεφτιλίσει το ροκ στα πάνελ... «πολύ ροκ σε βλέπω απόψε χρυσή μου με τη στρας νεκροκεφαλή»... όπως είπες κι εσύ στην εκπομπή της Γιάμαλη, αλλά τώρα ο Ψινάκης με την Πάνια μας πήραν και το ροκ εντ ρολ (που το γουστάρεις και περισσότερο σαν όρο).
Οπότε; Οπότε πάμε φουλ για ρεμπετορόλ...

CAYETANO “Melanie” είναι το soundtrack μιας φανταστικής ταινίας

Ο Cayetano είναι ένας γνωστός παραγωγός της ευρύτερης ηλεκτρονικής, με δουλειές τού οποίου έχουμε ασχοληθεί από παλιά, από την εποχή τού Jazz & Τζαζ – θυμόμαστε ανάμεσα σε άλλα το άλμπουμ του “Up and Down” από το 2008 (με Loopa Scava), τις συμμετοχές του σε διεθνή compilations, όπως στο “Saint-Germain​-Des-Prés-Café XI, Τhe finest nu-jazz compilation” κ.λπ. Πρόπερσι ο Cayetano κυκλοφόρησε ένα ακόμη προσωπικό LP/CD (το έβδομό του, τότε, στη σειρά), που είχε τίτλο “Melanie” [High Hop Records, 2018-19] και το οποίον αποτελούσε σάουντρακ, για μια φανταστική (δηλαδή ανύπαρκτη) ταινία, υπό τον τίτλο “Melanie”.
Όπως διαβάζουμε στο bandcamp:
«Η Melanie είναι ένας σεναριακός χαρακτήρας, που πρωταγωνιστεί σε μια φανταστική ταινία. Ο ήχος, η μουσική, έχει να κάνει με το progressive rock των seventies, ενώ δημιουργήθηκε με το αναλογικό κόνσεπτ της εποχής. Το άλμπουμ συνδυάζει ζωντανά κρουστά, φωνές, ορχηστρικά κομμάτια και ήχους, που έχουν ηχογραφηθεί σε Κίνα, Μαλδίβες, Ελλάδα, Ρουμανία και ΗΠΑ. Συνολικά, 26 άτομα συνέβαλαν στη δημιουργία του “Melanie”, του πιο φιλόδοξου, καλλιτεχνικού άλμπουμ που ολοκληρώθηκε ποτέ από τον Cayetano. Η ιστορία...
1975. Υπάρχει αυτή η πανάρχαια αντίληψη για την αγάπη, αλλά όχι για οποιαδήποτε αγάπη... Την Αληθινή Αγάπη, που μπορείς να την βρεις μόνο στα ακρότατα αυτής της Γης. Ο θρύλος λέει ότι αυτή η ιστορία ήταν το τελευταίο, που Αυτός ψιθύρισε στ’ αυτιά της. Γοητευμένη, η Melanie ξεκίνησε για να Τον ξαναβρεί. Υποτιμώντας προειδοποιήσεις και εκκλήσεις από άγνωστες φωνές, έκανε εκείνο που ήθελε. Μέσα από ελικοειδή ποτάμια και σκοτεινά δάση, στις κορυφές χιονισμένων βουνών και στη μέση έρημων κοιλάδων, η Melanie τελικά θα φθάσει Στο Τέλος. Θα σταθεί στην Άκρη, θα κοιτάξει ζαλισμένη – αλλά δεν υπήρχε τίποτα, πια, για να βρει. Σιγή μαζί με απόγνωση... κι ένα άλμα μέσα σ’ ένα κενό συναισθημάτων. “Πρέπει να είναι εδώ”, αντήχησε η φωνή της, καθώς συνέχισε να πέφτει όλο και πιο βαθιά Στην Αληθινή Αγάπη του...».

Το άλμπουμ διαθέτει τραγούδια και ορχηστρικά φυσικά, τα οποία διεκπεραιώνονται από πάμπολλους μουσικούς, που χειρίζονται ένα κάρο όργανα (κιθάρες, φλάουτο, όμποε, σαξόφωνα, βιόλα, τρομπόνι κ.λπ.), με τον Γιώργο “Cayetano” Μπρατάνη να αρκείται σε σύνθια, πιάνο, μπάσο, κρουστά, μέλλοτρον και rhodes.
Το αποτέλεσμα είναι ευφάνταστο, και γιατί όχι εντυπωσιακό. Ο όρος δε progressive rock, που διαβάσαμε στο πιο πάνω κείμενο, είναι λίαν περιοριστικός, καθώς δεν είναι ο μόνος, και, εδώ που τα λέμε, ούτε καν ο κυρίαρχος. Βασικά το “Melanie” δεν ακούγεται σαν ένα τυπικό prog άλμπουμ, μα σαν ένα μείγμα με πολλά library, easy, electronic, tribal, new classic, avant, erotic soundtrack, french pop, funk ακόμη και hip-hop, και βεβαίως progressive χαρακτηριστικά. Και όλα αυτά απολύτως εμπνευσμένα, δηλαδή ενσωματωμένα στην αφήγηση με σχέδιο και κάποια πλοκή, την οποία υποβοηθούν και τα τραγούδια φυσικά.
Υπάρχουν θέματα στο “Melanie”, που μας αρέσουν ιδιαιτέρως όπως το σύντομο στο χρόνο “Decision made” και το “Victoria harbour”, μα και τραγούδια σαν το “My job is done” και το “Je suis parée”, χωρίς τούτο να σημαίνει πως ο δίσκος συνολικώς... δεν λέει. Απεναντίας, λέει πάρα πολλά. Είναι πυκνός, σωστά δομημένος, με την έννοια του concept να τον κρατάει γερά, και με τις άπειρες ηχητικές αναφορές του Cayetano να εκπλήσσουν, σε κάθε στροφή, σε κάθε μικρό ή μεγάλο instrumental ή τραγούδι.
Μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια, με έκλυτη, και κυρίως με σωστά εννοούμενη, «σεβεντίλα».
Επαφή: www.highhoprecords.bandcamp.com/

καινούρια άλμπουμ ροκ ή περί το ροκ – κάποια με (πολύ) ενδιαφέρον

SCHLAASSS: Casa Plaisance [Atypeek Music, 2017]

Εγώ τα βαριέμαι τα συγκροτήματα σαν τους Γάλλους (ντούο είναι) Schlaasss. Αυτός ο συνδυασμός ηλεκτρονικών, punk και hip-hop μου φαίνεται και μου ακούγεται εντελώς βαρετός. Grime το λένε τούτο εδώ που παίζουν οι Schlaasss, αν είστε εξοικειωμένοι με τα της… ελεκτροντάνς κουλτούρας, και αυτό που φτάνει στ’ αυτιά μου μόλις και μετά βίας μπορεί να συγκριθεί με τα… ανάλογα χειρότερα που ακούγαμε (θέλαμε δεν θέλαμε) στα nineties. Είναι, θέλω να πω, ελαφρώς… καλύτερο.

EMIL AMOS: Filmmusik [Pelagic Records, 2017]

Δεν είναι τυχαίος μουσικός ο Emil Amos, αφού, ως ντράμερ, τραγουδιστής και κιθαρίστας έχει περάσει από τους OM, Grails, Lilacs & Champagne και Holy Sons, με το παρόν “Filmmusik” να αποτελεί το πρώτο προσωπικό LP/CD του.

Το τι μουσική γράφει ο Amos δεν είναι δύσκολο και πολύ να το καταλάβεις. Κοιτάς κατ’ αρχάς το cover, που μοιάζει με library έκδοση των seventies (ιδίως το back cover, που θυμίζει τη σειρά “Sonorama” της Polydor) και βεβαίως ρίχνεις μια ματιά στον τίτλο… filmmusik. Είναι όρος η «κινηματογραφική μουσική». Δεν ήταν… έγινε. Έτσι, αν ακούσεις κάποιον να λέει… αυτός παίζει κινηματογραφικά, σχεδόν 100% καταλαβαίνεις τι ακριβώς εννοεί. Αιθέριες, ρομαντικές μουσικές, doomy ή λιγότερο, με το πιάνο να πρωταγωνιστεί και με τον όλο ενορχηστρωτικό διάκοσμο να αποδεικνύεται… απόμακρος, φευγάτος και τα τοιαύτα. Ο Bacalov, ο Cipriani, κατά τόπους ο Morricone και ο Piccioni και πάνω απ’ όλους οι Goblin, είναι οι βασικές αναφορές του Amos, ο οποίος, μεταξύ μας, δεν είναι κανένας τυχαίος – τούτο αποδεικνύεται εδώ δηλαδή.

Το “Filmmusik” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, που θα ενθουσιάσει εκείνους που ακούνε τους παλιούς τής… filmmusik και που αναμένουν (πάντα) κάτι ανάλογο από τους νεότερους.

LYNHOOD: Septembre [Atypeek Music/ [reafførests], 2017]

Τέσσερα tracks περιέχει αυτό το LP/CD και η διάρκειά του μόλις και ξεπερνά τα 21 λεπτά. Δημιουργός του η μπασίστρια Chloé Della Valle, που ως Lynhood επιχειρεί να δημιουργήσει αυτό το… ελαφρώς αβαντγκαρντίστικο άκουσμα, με τις κάπως… νταρκοειδείς μελωδίες, κλεισμένες μέσα σε μια haunted ambience. Δεν είναι κακό αυτό που ακούμε στο “Septembre”, ιδίως όταν συνδυάζεται και με φωνή (τραγούδι), οδεύοντας προς εκείνον τον πιο γνωστό folk-μελωδισμό του κεντροευρωπαϊκού pagan. Εκεί κάπου θα εντοπιστούν και οι ακροατές της 26χρονης Lynhood…

SLEEPMAKESWAVES: Made of Breath Only [Pelagic Records, 2017]

Αυστραλοί είναι οι Sleepmakeswaves με το “Made of Breath Only” να αποτελεί το τρίτο άλμπουμ τους. Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις το rock αυτού του κουαρτέτου (Tim Adderley ντραμς, Daniel Oreskovic κιθάρες, Otto Wicks-Green κιθάρες, φωνή, Alex Wilson μπάσο, πλήκτρα, προγραμματισμός), καθώς το stoner είναι λίγο για την πάρτη τους και το «μέταλλο» πολύ. Υπάρχει βεβαίως και το math/progressive, εκείνο με τα «κριμσονικά» στοιχεία και με τα τύπου Rush (ενός θρυλικού εν τέλει καναδέζικου συγκροτήματος, που, παλαιά, δεν του δίναμε και πολύ σημασία και που φαίνεται να έχει επηρεάσει άπειρο κόσμο), αν και σε κάθε περίπτωση οι Αυστραλοί έχουν το στυλ τους. Ιδίως όταν κατεβάζουν παπάδες, δηλαδή ατέλειωτες σειρές από riffs στο μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι τους, το 11λεπτο “The edge of everything”.

Μάλιστα θα προσέθετα πως όσο κυλάει το CD τόσο πιο μεστό γίνεται, αφού τα ωραιότερα tracks βρίσκονται σκόρπια από τη μέση και μετά. Ανάμεσά τους το “Into the arms of ghosts”, που παίρνει διάφορες μορφές στη διαδρομή, εναλλάσσοντας επικά με λυρικά μέρη και το “Midnight sun”, που ηχεί τέλεια ως… ιταλικό neo-prog, με τις φοβερές πληκτρονικές του γέφυρες.

EMPHASIS: Black. Mother. Earth [Geenger Records, 2017]

Οι Emphasis δεν είναι… Έλληνες, είναι Κροάτες. Υπάρχουν από το 2007 και έως σήμερα έχουν κυκλοφορήσει μερικά άλμπουμ – το “Black. Mother. Earth” είναι πάντως το τελευταίο τους. Το συγκρότημα αποτελείται από τέσσερις τύπους (Danko Žganec, Ivan Pleh, Radovan Železnjak, Dino Pavleković), ενώ δίπλα τους στοιχίζονται σ’ ένα track και τέσσερις τραγουδίστριες. Και σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε έναν τύπο σύγχρονου hard progressive, πάντα με βαρυμεταλλικά διάσπαρτα στοιχεία, βαριές και δυσκίνητες μπασογραμμές, και μια νωχέλεια, γενικώς, στις αφηγήσεις (φωνητικές, οργανικές), που φανερώνουν τον… κατηραμένο, χοντρικώς, χαρακτήρα της εγγραφής. Εντάξει, κάποιοι θα το πούνε post-metal αυτό που παίζουν οι Κροάτες, αλλά εγώ θα προτιμήσω το… doomy progressive.

Πολλά τα καλά κομμάτια εδώ (έξοχο το “Rivers under”), σ’ ένα LP/CD που θα έχει καλή αποδοχή από το χώρο.

Επαφή: www.creative-eclipse.com

η υψηλή τέχνη του εξωφύλλου στους δίσκους με library recordings

Πιθανώς ν’ ακουγόταν υπερβολικό αν έλεγα πως αυτό που εξακολουθεί και σήμερα να συμβαίνει με τις library recordings δεν έχει προηγούμενο, καθώς οι «ηχοβιβλιοθήκες» πάντα αποτελούν την πιο κρυφή, την πιο απρόσμενη και εν τέλει την πιο cult πηγή του παγκόσμιου DJ-sampling.

Μπορεί στην Ελλάδα η χρήση των libraries να υπήρξε ανύπαρκτη ή μάλλον ασήμαντη –αν και, με την καλή διάθεση που με χαρακτηρίζει, θα μπορούσα να αποκαλέσω “greek libraries” τα τουριστικά άλμπουμ που παρήγαγε ο EOT στα χρόνια του ’70 π.χ.–, όμως στις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στην Ιταλία, την τότε Δυτική Γερμανία, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ελβετία, το Βέλγιο κ.ά., όπως και σε κάποιες ανατολικές, αυτού του τύπου οι ηχογραφήσεις υπήρξαν «κοινή λογική» χρησιμεύοντας (είναι η λέξη κλειδί) σε πλήθος διαφορετικών εφαρμογών.

Αυτή ήταν και η ουσία των libraries, εξάλλου.

Να προσφέρουν έτοιμες μουσικές λύσεις για διαφημιστικά jingles, για επενδύσεις εμπορικών ή άλλων εκδηλώσεων, για κάλυψη τηλεοπτικών ή κινηματογραφικών παραγωγών, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ορισμένες φορές δεν προέβαλαν και κάποια συνολικότερη άποψη των εκάστοτε συνθετών, εν είδει μουσικής αυτοδυναμίας.

Τέτοια θρυλικά σχεδόν library άλμπουμ είναι π.χ. το “Rythmes Contemporains” [FR. Montparnasse 2000] του Janko Nilovic από το 1973, το “Love That” [GER. Selected Sound] των Roland Kovac New Set από το 1971, το “Moonshade” [UK. De Wolfe] των Roger Webb Sound, από το 1971 επίσης, και δεκάδες άλλα...

Τα τρία αυτά labels που προανέφερα (Montparnasse 2000, Selected Sound, De Wolfe), καθώς επίσης η CAM στην Ιταλία, η Ring Musik στη Δυτική Γερμανία (με τα υπο-labels Golden Ring και Happy), η KPM, η Bruton Music και η Chappell στη Βρετανία υπήρξαν κάποια από τα πιο σημαντικά του χώρου, ενώ και πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Polydor π.χ., είχαν συμμετοχή στις εγγραφές βιβλιοθήκης.

Εκείνο που προξενεί εντύπωση, πάντως, και σε πρώτη φάση, είναι τα covers των LP με library recordings, τα οποία, γενικώς, είναι απίθανα.

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/music_articles/127863

THE NORWEGIAN JAZZ GROUP featuring Tore Birkedal

Η jazz στη Νορβηγία, στα sixties, δεν υπήρξε υπόθεση μόνον των Jan Garbarek, Terje Rypdal, Arild Andersen και Jon Christensen – του βαρέως πυροβολικού της ECM δηλαδή, όπως θα αποδεικνυόταν στην πορεία. Υπήρχαν δεκάδες μουσικοί (και με δισκογραφία), οι οποίοι έγιναν ελαχίστως γνωστοί πέραν της επικράτειας, συμβάλλοντας με το έργο και τις ιδέες τους στην ταυτοποίηση ενός ήχου, με άλλοτε ιδιαίτερα και άλλοτε λιγότερο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά· ένας ήχος που συνδέθηκε αυθωρεί με το κίνημα του μοντερνισμού και της επικοινωνίας των Τεχνών στη βορειοευρωπαϊκή χώρα. Ένας από αυτούς τους μουσικούς υπήρξε και ο ντράμερ Tore Birkedal και κατ’ επέκταση το συγκρότημα The Norwegian Jazz Group…

Ο Birkedal έχει βαθειά ιστορία στο χώρο της norwegian jazz και από ένα πρόχειρο ψάξιμο που επιχείρησα στο δίκτυο έμαθα πως, στα fifties (1954), υπήρξε μέλος του τρίο του πιανίστα Carsten Klouman (μπασίστας κάποιος Frank Cook) και λίγο πιο μετά στέλεχος ενός εκ των πιο αναγνωρισμένων σχημάτων εκείνης της περιόδου, του κουαρτέτου του πιανίστα, τραγουδιστή και ηθοποιού Per Asplin (Mikkel Flagstad τενόρο, Frank Cook μπάσο και Tore Birkedal ντραμς οι υπόλοιποι τρεις), συνοδεύοντας μάλιστα (μαζί με άλλους, όπως τον πιανίστα Einar Iversen) το αμερικανικό φωνητικό gospel γκρουπ Deep River Boys, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Νορβηγία.

Στη δεκαετία του ’60 οι παρουσίες του Birkedal υπήρξαν πιο… σποραδικές, αν και η συμμετοχή του σ’ ένα τουλάχιστον άλμπουμ θα πρέπει να σημειωθεί. Αναφέρομαι στο “Rosemalt Sound”  [Nor-Disc, 1967] του συνθέτη-ενορχηστρωτή Alf Cranner και του ακορντεονίστα Alfred Janson. Οι Cranner και Janson έπραξαν κάτι ανάλογο (κάτι…) εκείνου των Σουηδών Bengt-Arne Wallin και Jan Johansson. Πήραν κάποια παραδοσιακά τραγούδια της χώρας και τα διασκεύασαν για jazz-folk σύνολο (το “Knut liten og sylvelin” π.χ. είναι μαγικό), φέρνοντάς τα πιο κοντά στα νεανικά ακροατήρια.

Την ίδιαν εποχή (1967), ο Tore Birkedal είναι πίσω (και) από τις μουσικές των jazz μπαλέτων, που χορογραφούσε στο Όσλο ο Αμερικανός Gene Nettles (1928-1994). Από μια νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στις New York Times (23/4/1994) μαθαίνουμε πως ο Nettles (χορευτής και χορογράφος) εργαζόταν στο Broadway-κύκλωμα (είχε συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στο “My Fair Lady” με τον Rex Harrison και την Julie Andrews) και πως το 1958 βρέθηκε στη Νορβηγία, ενώ λίγο αργότερα θα μετακόμιζε στη Δανία, όπου και θα έκανε χορογραφίες για τα “Cabaret”, “Fiddler on the Roof “ και “Guys and Dolls”. Στο “Music for Jazz Ballett supervised by Gene Nettles” [Troll TRLP 2, 1967] μία τετράδα μουσικών υπό τον Birkedal (Svein Christiansen κρουστά, Tor Hauge μπάσο, Einar Iversen πιάνο οι υπόλοιποι) παίζει jazz και latin ρυθμούς –όπως φαίνεται και από τους τίτλους των κομματιών “Carribean jazz moods”, “Jazz cha-cha”, “Work-out mambo”, “Jazzwaltz”, “Drumtime”, “Midnight-sun go-go”…– οι οποίοι θα χρησιμοποιούνταν από τον Nettles σε προγράμματα εκμάθησης και κατάρτισης (νορβηγών χορευτών και χορευτριών). Ένα κάπως-σαν-library-άλμπουμ λοιπόν, από μια σκηνή που, στην πορεία, είχε πολλά να δώσει.

THE DUKE OF BURLINGTON criss-cross

Πριν λίγες μέρες συζητώντας μ’ ένα φίλο περί μουσικής και δίσκων μού ανέφερε ως «μεγάλη ανακάλυψη» το άλμπουμ των Duke of Burlington που είχε κυκλοφορήσει σε διάφορες χώρες της Ευρώπης το 1970. Κάπου είχε πετύχει μία ιταλική κόπια σε ετικέτα Signal [S-LP 300] –εκείνη με την καλόγρια στο εξώφυλλο– κι είχε μείνει έκπληκτος από κομμάτια όπως το “Flash” (Leander/Wace) τα δύο “Viva tirado” (Gerald Wilson), το “Bourrée” (Ian Anderson-Jethro Tull), το… ερωτογενές “L.S.D.” (Librae/ Solidi/ Denarii/ Lumni) και βεβαίως το… μεγαλειώδες “Criss-cross” (Lumni)· ένα από τα ωραιότερα rock κομμάτια με πιάνο –όπως μου είπε– που είχε ποτέ ακούσει. Δεν είχα παρά να συμφωνήσω.
Οι Duke of Burlington ήταν ένα (κάπως library) psych-pop σχέδιο του Ιταλού Mario Βattaini, ο οποίος… ενοχλημένος, πιθανώς, από τα φώτα της δημοσιότητας υπέγραφε τα ποικίλα projects που δημιουργούσε, πάντα, με διαφορετικά ψευδώνυμα. Όπως διαβάζουμε στην ιταλική Wikipedia χρησιμοποιούσε τα ψευδώνυμα Anoub και Lumni ως συνθέτης, ως στιχουργός το Alleroif, όταν σουίνγκαρε στο ακορντεόν (γιατί, βασικά, ήταν ακορντεονίστας και κιμπορντίστας) υπέγραφε ως Batman, ενώ όταν έβγαινε στη γερμανική αγορά υιοθετούσε το… Early Freeman und sein Orchester!! Το Duke of Burlington φαίνεται πως ήταν μια χαρά για τα pop-psych κομμάτια που αποφάσισε να συνθέσει ή να διασκευάσει ο Battaini σ’ εκείνο το LP παίζοντας όλα τα όργανα μόνος του και κάνοντας πάταγο· όχι ακριβώς με το LP, αλλά με τα σχετικά 45άρια που είχαν ως πρώτη πλευρά το “Flash” και ως δεύτερη κάποιο άλλο κομμάτι (το “30 60 90”, το “Soul stomp”, το “Criss-cross”…) και που είχαν ξεκινήσει να βγαίνουν από το 1969 και μετά. Το “Flash” μάλιστα, όπως διαβάζουμε πάντα στην ιταλική Wikipedia, επείχε ρόλο soundtrack σε τηλεοπτική διαφήμιση των ελαστικών επιδέσμων (επιγονατίδες κ.λπ.) Dr. Gibaud – κάτι που βοήθησε κατά πολύ στην… επέλασή του προς τις ευρωπαϊκές ντισκοτέκ (μετά το σχετικό… ξεβίδωμα δεν μπορεί παρά να πουλήθηκαν τόνοι από έμπλαστρα). Το κομμάτι, βεβαίως, δεν ήταν σύνθεση τού Battaini, αλλά των Βρετανών Mike Leander/ Robert Wace, η οποία είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά από τον… Μαρκήσιο του Κένσινγκτον (Marquis of Kensington) στο γερμανικό 45άρι “Sister Marie/ Flash” [CBS, 1967]. Ο Mike Leander ήταν φημισμένος παραγωγός και ενορχηστρωτής (είχε ενορχηστρώσει το “She’s leaving home” από το “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” – το μοναδικό track των Beatles που δεν είχε ενορχηστρώσει ο George Martin), ενώ ο Robert Wace ήταν manager των Kinks.
Οι ενορχηστρώσεις του Battaini ήταν πάντως εντυπωσιακές, για τα δεδομένα της εποχής, αλλά και της ευρύτερης pop αφήγησης. Το open drum στο “Flash”, η κολλητική πιανιστική γραμμή, η… ψυχεδελική κιθάρα, η ατμόσφαιρα του κομματιού γενικώς ήταν, άπαντα, εκτός συναγωνισμού. Και βεβαίως αν μιλάμε για το “Criss-cross”, που ήταν σύνθεση του Ιταλού, να πούμε τι; Το πιάνο ήταν όλα τα λεφτά – ένα πιάνο, που το ακούμε καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια να γεμίζει και να κάνει στράκες σ’ ένα latin-jazz/jazz-rolling στυλ. Αλλά και τα υπόλοιπα κομμάτια –πρωτότυπα ή διασκευές– δεν ήταν λιγότερο εντυπωσιακά. Ο ήχος π.χ. στα “Viva tirado” ξεφεύγει από εκείνον των Chicano, είναι πιο «στρογγυλός», το hammond παίζει χωρίς αιχμές, αλλά με βάθος, ενώ και η κιθάρα έχει πιο ουσιαστική παρουσία. Τέλος πάντων…

Το 45άρι “Flash/ Criss-cross” [Polydor 2061 031] είχε κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα, το 1970 ή ’71, κάνοντας την ίδιαν εντύπωση. Και τα δύο κομμάτια –αλλά ιδίως το “Criss-cross”, όπως μού έχουν πει οι παλαιότεροι– παίζονταν πολύ στα μπαρ και τις ντισκοτέκ, ενώ ένας φίλος υποστηρίζει πως το δισκάκι ακουγόταν και σε μιαν ελληνική ταινία τής περιόδου. Πιθανώς, δεν το γνωρίζω, αλλά δεν το αποκλείω. Να πω, ακόμη, πως παραγωγός των Duke of Burlington ήταν ο Gino! Ο Gino Cudsi, ο άνθρωπος που ηχογράφησε (μαζί με τους Γαλαξίες) το ιστορικό (και θρυλικό συνάμα) για τη μοντέρνα ελληνική σκηνή surf-garage 45άρι “Snap-snap-snap/ Cleopatra in bluejeens” [Polydor NHH 54 897, 1964] και που τραγούδησε μοντέρνο τραγούδι στη γλώσσα μας… χρόνια πριν από τους Olympians. (Καθότι όλο και σε κάποια… εφημερίδα θα διαβάσετε πως οι Olympians ήταν οι πρώτοι που έκαναν pop με ελληνικό στίχο). Αργότερα ο Gino, που είχε παράλληλη καριέρα στην Ιταλία, την Ισπανία, την Δυτική Γερμανία και βεβαίως την Ελλάδα ηχογράφησε και άλλα τραγούδια στην ελληνική (σε ετικέτες Polydor, Butterfly…), βρέθηκε πίσω από τους σκληρούς progsters Eden Rocs (που έχουν τραγουδάρες), τους επίσης σκληρούς Rog & Pip, έκανε τους δίσκους της Ρούλας (ένα κοριτσάκι που πρωταγωνιστούσε στη δισκογραφία και το σινεμά στα πρώτα χρόνια του ’70), για να γίνει πιο γνωστός (στα seventies πάντα) μέσω του ντούο Gino & Lucille (ή Lucile)… Σίγουρα κάτι θα ξέχασα…