Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικού ενδιαφέροντος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικού ενδιαφέροντος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

CARLA BLEY μία από τις μεγαλύτερες συνθέτριες της τζαζ – έφυγε από τη ζωή τέτοιες μέρες πριν από 3 χρόνια, αφήνοντας σημαντικό έργο

Η Carla Bley, που θα έφευγε από τη ζωή στις 17 Οκτωβρίου 2023, υπήρξε μια σημαντικότατη περίπτωση συνθέτριας, το έργο της οποίας, για περισσότερο από 60 χρόνια, σφραγίζει μεγάλο τμήμα της σύγχρονης μουσικής και όχι μόνο της τζαζ. Τούτο διαφαίνεται και από την πλούσια προσωπική δισκογραφία της, αλλά και από το γεγονός πως συνθέσεις της έχουν ερμηνεύσει και διασκευάσει δεκάδες μουσικοί, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Μουσικοί, που κινούνται στον χώρο της τζαζ, διάσημοι και λιγότερο διάσημοι, μα και σε άλλους χώρους. Του ροκ ας πούμε.
Οι σχέσεις της
Carla Bley με το ροκ
Προσωπικά, θα γνώριζα την Carla Bley μέσα από το ροκ και όχι από τις πιο ακραιφνείς τζαζ δουλειές της. Για παράδειγμα ο Robert Wyatt (ντράμερ και τραγουδιστής των Soft Machine) θα απέδιδε τη σύνθεσή της “To Mark everywhere”, που μπορεί να καταχωρίζεται στο δικό του όνομα στο LP του “The End of an Ear” [CBS, 1970], αλλά στη συλλογή “Rock Buster” [CBS, 1970] καταχωρίζεται στην Carla Bley. Εξάλλου στο “The End of An Ear” ο Wyatt έχει και κομμάτι υπό τον τίτλο “To Carla, Marsha And Caroline (For making everything beautifuller)”, που είναι σαφώς αφιερωμένο στην Bley (και σε άλλες).
Robert Wyatt και Carla Bley θα συνεργάζονταν και σε άλλους δίσκους μέσα στα χρόνια, κυρίως σε LP του δεύτερου συζύγου της Michael Mantler (θυμόμαστε το “Silence”, στην Watt-Virgin από το 1977), όπως θα συνεργάζονταν και στο LP “Nick Mason’s Fictitious Sports” [Harvest, 1981], που θα υπέγραφε ο Nick Mason (ντράμερ των Pink Floyd) και στο οποίο θα συμμετείχε, ανάμεσα σε άλλους, και ο κιθαρίστας Chris Spedding (γνωστός από τα γκρουπ του Pete Brown, τους Nucleus και πάμπολλα άλλα σχήματα και πρότζεκτ).
Ένα άλλο άλμπουμ της Bley, που σέβονται πολύ οι rock fans, είναι το περίφημο τριπλό LP “Escalator Over the Hill” [JCOA, 1971], στο οποίο συμμετείχαν μερικές δεκάδες μουσικοί και ανάμεσά τους ο μπασίστας των Cream Jack Bruce, o ηλεκτρικός κιθαρίστας John McLaughlin, η Linda Ronstadt, o Don Preston, o Gato Barbieri, ο Enrico Rava, o Charlie Haden κ.ά. Στο άλμπουμ αυτό, το οποίο η Carla Bley ετοίμαζε από το 1968, επιχειρήθηκε κάτι πολύ ιδιαίτερο για την εποχή. Να συνυπάρξουν μουσικές και ήχοι από τελείως διαφορετικές αισθητικές περιοχές, που, χοντρικά, αφορούσαν την τζαζ, το ροκ και την avant-garde (ηλεκτρονική ή άλλη). Το έργο, που θα είχε τη φόρμα όπερας, βασιζόταν και στον λόγο προφανώς (στίχους είχε γράψει ο καναδός ποιητής Paul Haines), με συνθέσεις σαν τις “Hotel overture”, “Businessmen”, “Rawalpindi blues” κ.λπ. να θεωρούνται έκτοτε κλασικές.
Ακόμη η Bley στο μέσο των σέβεντις θα έπαιζε keyboards (μέλοτρον κ.λπ.) με την Jack Bruce Band, στην οποία συμμετείχαν, εκτός του Jack Bruce, ο κιθαρίστας των Rolling Stones Mick Taylor, ο οργανίστας των Stone the Crows Ronnie Leahy κ.ά., ενώ ας αναφέρω εδώ και την The Carla Bley Band στην “European Tour 1977”, στην οποία συμμετείχαν ανάμεσα σε άλλους και οι Hugh Hopper και Elton Dean, μέλη αμφότεροι των Soft Machine. Γενικά, οι συνεργασίες με ροκ και τζαζ-ροκ μουσικούς ήταν πάντα στα ενδιαφέροντα της Carla Bley εκείνη την εποχή.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/carla-bley-mia-apo-tis-megalyteres-synthetries-tis-tzaz

Τρίτη 18 Αυγούστου 2026

Ντανιέλ Λόντερ: έφυγε από τη ζωή ένα θρυλικό μοντέλο και ηθοποιός σε ελληνικές ταινίες των 60s-70s – η φωτογράφισή της με φορέματα της Πέπης Σβορώνου, για το περιοδικό «Εικόνες», τον Ιούλιο του 1962

Πριν από μερικές μέρες, στις 12 Αυγούστου, έφυγε από τη ζωή στα 88 της η Ντανιέλ Λόντερ (Danielle Loder). H Λόντερ ήταν μοντέλο και ηθοποιός στα σίξτις-σέβεντις και σίγουρα πολλοί και πολλές θα την θυμούνται από την απολαυστική κομεντί του Βασίλη Γεωργιάδη «Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο...» (1962) δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ή και από την αστυνομική περιπέτεια «Αναζήτησις...» (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, ως φίλη της Έλενας Ναθαναήλ.
Για την Λόντερ έχω γράψει αναλυτικό κείμενο εδώ στο LiFO.gr, τον Σεπτέμβριο του 2024 και σας προτείνω να το (ξανα)δείτε. (https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-mia-goiteytiki-paroysia-sto-elliniko-sinema-kai-ti-diafimisi-stis). Όμως, και με αφορμή το θλιβερό γεγονός, επανέρχομαι στην περίπτωσή της με κάτι επιπλέον, που έχει την αξία του.
Όταν έγραφα, λοιπόν, εκείνο το πρώτο κείμενο για την Λόντερ είχα αναφερθεί σ’ ένα εξώφυλλό της για το περιοδικό «Εικόνες», στο τεύχος #362, από τις 28 Σεπτεμβρίου 1962, στο οποίο, όμως, δεν υπήρχε κάποια άλλη πληροφορία για την περίπτωσή της – κι έτσι ό,τι είχα γράψει, τότε, προερχόταν από άλλες πηγές. Η Λόντερ, όμως, είχε κάνει κι άλλο εξώφυλλο για τις «Εικόνες» λίγο καιρό νωρίτερα, στις 27 Ιουλίου του ’62 [τεύχος #353], το οποίο βρήκα τυχαία μπροστά μου στο μεσοδιάστημα των δύο άρθρων (του παρόντος κι εκείνου από το ’24).  
Έτσι, σ’ εκείνο το καλοκαιρινό τεύχος των «Εικόνων» η Λόντερ δεν κοσμούσε μόνο το εξώφυλλο του περιοδικού, καθώς στο κεντρικό μέρος του, υπήρχε ένα 4σέλιδο με ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της – με το μοντέλο να παρουσιάζει τα ζωγραφιστά φορέματα της (και ζωγράφου) Πέπης Σβορώνου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-efyge-apo-ti-zoi-ena-thryliko-montelo-kai-ithopoios-se-ellinikes

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ τρεις απώλειες από το χώρο του ελληνικού τραγουδιού και της μουσικής με τεράστια σημασία

Υπάρχει μια αντίληψη πως εκείνο που αποκαλούμε «απώλειες» είναι κάτι μετα-νεωτερικό, που σχετίζεται απαρέγκλιτα με την ψηφιακή εποχή. Και κάπως έτσι οι απώλειες, στις μέρες μας, έχουν ενδυθεί σημασίες που τις υπερβαίνουν. Δηλαδή πάνω από τις απώλειες τοποθετούνται όλα εκείνα που συμπαρασύρονται εξ αιτίας αυτών, ξεκινώντας από την αθεράπευτη νοσταλγία για τα χρόνια που έφυγαν και καταλήγοντας στο ότι ζούμε, πλέον, σε αντι-ηρωικές εποχές. Το θέμα είναι σύνθετο και τα συμπεράσματα δεν είναι πάντα εύκολο, για να εξαχθούν. Ένα θα πω από την αρχή. Πως πάντα οι απώλειες σηματοδοτούσαν ευρύτερα, κινητοποιώντας την κοινωνία.
Ήμουν παιδί και θυμάμαι, καθαρά, τον πάνδημο θρήνο, όταν πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης τον Φλεβάρη του 1980, ενώ το ίδιο θα συνέβαινε λίγο πιο μετά, τον Σεπτέμβρη του ’82, με τον θάνατο του Μάνου Λοΐζου, μα και τον Γενάρη του ’84 με τον χαμό του Βασίλη Τσιτσάνη. Για να μην γράψω για την απώλεια του Μάνου Χατζιδάκι τον Ιούνη του ’94. Όλες αυτές οι απώλειες και δεκάδες-εκατοντάδες άλλες συνέβησαν στην προ-ίντερνετ εποχή και αντιμετωπίστηκαν σαν μεγάλα, σαν τεράστια γεγονότα. Και αναφέρομαι μόνο στις μουσικές απώλειες και όχι στις ευρύτερες. Γιατί το ίδιο θα συνέβαινε και με τις απώλειες της Έλλης Λαμπέτη, του Μάνου Κατράκη, του Γιάννη Τσαρούχη, της Τζένης Καρέζη ή της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όλες ιστορικά τοποθετημένες στον αναλογικό κόσμο.
Άρα λοιπόν η «απώλεια» ενός μεγέθους είναι κάτι που, πάντα, θα σημαδεύει ή και θα συνταράσσει το πλατύ κοινό. Απλώς, στις μέρες μας, ο λόγος που γίνεται για τις απώλειες, αυτό το φαινόμενο των obituaries, διογκώνεται εξαιτίας της ίδιας της διόγκωσης των μέσων επικοινωνίας (περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια, περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί), των εφημερίδων και των περιοδικών, των απειράριθμων σάιτ, των σόσιαλ μίντια και της συνακόλουθης ενημερωτικής αδηφαγίας. Συνεπώς, το γεγονός μιας απώλειας μετατοπίζεται, ευθέως, στο ζήτημα της διαχείρισής της. Αυτό, ναι, είναι ένα θέμα, που έχει ένα νόημα να μας απασχολεί.
Την 20ετία που κυκλοφορεί η
LiFO συνέβησαν εκατοντάδες απώλειες σημαντικών και πολύ σημαντικών καλλιτεχνών από κάθε χώρο. Κάτι, σε γενικές γραμμές, φυσιολογικό. Υπάρχουν, όμως, τρεις απώλειες, που συμπτωματικά αφορούν και οι τρεις τον χώρο της μουσικής, που «μίλησαν» διαφορετικά στις ψυχές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Και αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη φύση και τη δύναμη της μουσικής, με την ικανότητά της, δηλαδή, να κινητοποιεί τα πλήθη –τις μάζες όπως λέγαμε παλαιότερα–, μέσω ενός μηχανισμού που έχει να κάνει με τον εσωτερικό κόσμο του ακροατή, ναι μεν αδιευκρίνιστου και ανεξήγητου στη βάση του, αλλά σε κάθε περίπτωση συντριπτικού όσον αφορά τα αποτελέσματά του. Τρία ονόματα θα με απασχολήσουν σ’ αυτό το κείμενο των «απωλειών» της 20ετίας της LiFO –ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Διονύσης Σαββόπουλος– και ήρθαν, και τα τρία, κατ’ ευθείαν στο μυαλό μου, όταν θέλησα να σκεφτώ τρεις μεγάλες καλλιτεχνικές απώλειες του συγκεκριμένου διαστήματος, διευκρινίζοντας, συγχρόνως, πως τα ονόματα δεν τα τοποθετώ σε αξιολογική σειρά παρά μόνο σε αλφαβητική, προκειμένου να αποφύγω οποιαδήποτε άλλη ανοίκεια κατάταξη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/treis-simantikoi-ellines-moysikoi-treis-megales-apoleies

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026

JACKIE LEVEN o σκωτσέζος τραγουδοποιός, που έζησε στην Αστυπάλαια και τους Παξούς – ηχογράφησε φολκ και ροκ ήδη από τα 70s, ενώ υπήρξε συνεργάτης του διάσημου συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον διαδρομές, για να γνωρίσεις τον σκωτσέζο singer-songwriter Jackie Leven (1950-2011). Η μία έχει να κάνει με τη μουσική (η κλασική διαδρομή, μέσα από τους δίσκους βασικά) και η άλλη η λογοτεχνία (η εξίσου κλασική διαδρομή μέσα από τα βιβλία). Ο Leven είχε γεννηθεί στην περιοχή Fife της Σκωτίας, εκεί όπου είναι γεννημένος (το 1960) ο διάσημος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin κι εκεί όπου είναι επίσης γεννημένος ο... επιθεωρητής Rebus, ο ήρωας των βιβλίων του.
Είχαν γνωριστεί οι
Rankin και Leven (από κοντά); Φυσικά, αν και τα δέκα χρόνια που διέφεραν οι ηλικίες τους δεν βοήθησαν για να γίνει αυτό από νωρίς. Όπως είχε πει ο ίδιος ο Rankin στον Guardian (20 Ιουλ. 2021) δεν είχε υπ’ όψη του όχι μόνο το δίσκο του Leven (ως John St. Field) από το 1975 (κάτι λογικό, για έναν όχι ταγμένο μουσικόφιλο), αλλά ούτε και το ροκ συγκρότημά του, που αναπτυσσόταν μέσα στην εποχή του new wave (1977-1983), τους Doll by Doll. Ο Rankin θα διάβαζε κάποια στιγμή, στον μουσικό Τύπο, μια δισκοκριτική για τον Leven, πως ήταν από το Fife κ.λπ., και τότε θα αποφάσιζε να ασχοληθεί μαζί του, αγοράζοντας κάποια CD του.
Αυτό πρέπει να συνέβη στην αρχή των 2000s κι ένα από αυτά τα CD, που θα εντυπωσίαζαν τον Rankin, ήταν σίγουρα το “Shining Brother Shining Sister” [Cooking Vinyl, 2003] – ένας από τους καλύτερους δίσκους του Leven, στον οποίο ο σκωτζέζος τραγουδοποιός μελοποιεί ποιητές (Rainer Maria Rilke, Edith Sitwell, Ciaran Carson), τραγουδώντας για τη δική του «φιλοσοφία», πλάθοντας δυνατές ιστορίες για τους ανθρώπους του μόχθου κ.λπ. Τέλος πάντων παρουσιάζεται ένα υλικό εκεί, που κάνει κλικ στον Rankin, ο οποίος όχι μόνο θα σπεύσει να γνωρίσει τον Leven, αλλά στην πορεία θα εμπνευστεί ακόμη και τίτλους βιβλίων του από τραγούδια του συντοπίτη του.
Για παράδειγμα ο τίτλος “Standing in Another Man’s Grave” (βιβλίο του 2012), είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι του Leven “Another man’s rain” του 2006, ο τίτλος “Saints of the Shadow Bible” (βιβλίο του 2013) είναι εμπνευσμένος από στίχο του τραγουδιού “One man one guitar” επίσης του 2006 (“The saints of the shadow bible followin’ me / from bar to bar into eternity”), ο τίτλος “A Heart Full of Headstones” (βιβλίο του 2022) είναι εμπνευσμένος από στίχους του τραγουδιού “Single father” του 2000 (“Got a heart full of headstones as I step down / As I step down / From the train”) κ.λπ. Βεβαίως τραγούδια του Jackie Leven ακούει και ο... επιθεωρητής Rebus σε διάφορα βιβλία.
Ακόμη οι Ian Rankin και Jackie Leven είχαν συνεργαστεί σε διάφορα events, που θα μετατρέπονταν, στην πορεία, είτε σε DVD είτε σε CD. Για παράδειγμα, μία πρώτη συνάντηση γίνεται στο Crossing Boarding Festival, στη Χάγη της Ολλανδίας, τον Νοέμβριο του 2003 (εκεί θα εμφανίζονταν ο Leven, με τον Rankin, τον ποιητή, μουσικό Ciaran Carson και τον αείμνηστο David Thomas των Pere Ubu). Μία επόμενη συνεργασία αφορά το διπλό CD τους “Jackie Leven Said” [Cooking Vinyl, 2005], που αποτυπώνει ένα κοινό live τους στο Εδιμβούργο (Αύγουστος 2004) με διαβάσματα από τον Rankin, αλλά και με ενδιάμεσα τραγούδια του Leven ζωντανά ή από στούντιο.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-leven-o-tragoydopoios-poy-ezise-se-astypalaia-kai-paxoys

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026

CAMILA NEBBIA / GONÇALO ALMEIDA / SYLVAIN DARRIFOURCQ ζωντανοί στην Θεσσαλονίκη

Για το “Hypomaniac” [defkaz RECORDS, 2025] της Camila Nebbia τενόρο σαξόφωνο, του Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και του Sylvain Darrifourcq ντραμς δεν έχεις να πεις πάρα πολλά. Λέμε για τρεις μουσικούς κατ’ αρχάς, μια Αργεντινή, έναν Πορτογάλο κι έναν Γάλλο, οι οποίοι θα βρίσκονταν στην Θεσσαλονίκη, στις 15 Μαρτίου 2025, για να εμφανισθούν «ζωντανά» στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz ‘Take 2’ Festival, και να ηχογραφηθούν εκεί από τον Χρήστο Μέγα. Το άλμπουμ που προέκυψε είναι αυτό που ακούμε τώρα, ένα LP τεσσάρων κομματιών, δύο ανά πλευρά, που έχουν ως τίτλους τις διάρκειές τους, ήτοι: “19min 45sec”, “8min 17sec”, “8min 59sec” και “11min 30sec”.
Το πρώτο track σε μπάζει σ’ ένα free jazz κλίμα οπωσδήποτε, με την Nebbia (σφόδρα επηρεασμένη από τον Ornette Coleman) να αυτοσχεδιάζει με δύναμη και φαντασία τουλάχιστον για έντεκα λεπτά, γιατί μετά το πράγμα ξεφεύγει σε πιο abstract και πειραματικά μονοπάτια. Για να συνεχίσει έτσι, «ατμοσφαιρικά», αργά και ικετευτικά τόσο στο φοβερά υποβλητικό Α2 track, συνεχίζοντας με την ίδια τόλμη και στο Β1 (μεγάλος μπασίστας ο Almeida και άψογος ο κρουστός Darrifourcq), με την Nebbia να ακούγεται, κατά τόπους, κάπως σαν φλαουτίστρια ή και κιθαρίστρια ακόμη(!), δημιουργώντας μοναδική ροή. Noise-jazz καταπληκτική εν ολίγοις. Το τελευταίο track του “Hypomaniac” επαναφέρει τον ήχο, στα αρχικά free πλαίσια, αλλά η παρουσία του Almeida υποσκάπτει διαρκώς ό,τι ακούς, μεταφέροντάς το σε άλλες σφαίρες.
Πολύ ωραίος δίσκος, όχι μόνο για τη μουσική που μας προσφέρει, αλλά και για τον τρόπο που αρθρώνεται αυτή. Ωραίο και το εξώφυλλο (ajax19), όπως και η κοπή με το 180άρι βινύλιο.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/hypomaniac