ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 753

25/8/2026
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν τον Βρετανό bluesman και folkist Mike Cooper, με πορεία στη μουσική που ξεκινάει στα σίξτις και που φθάνει έως σήμερα. Ο Cooper έχει παίξει και στην Ελλάδα live, ενώ τον αναφέρω και σε σχέση με το κόνσεπτ «Blues & Ρεμπέτικο» στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Λεπτομέρειες στη σελίδα 200...
[δύο παλιά άλμπουμ του Mike Cooper στη φωτό – το “Oh Really!?” από το 1969 και το “Do I Know You?” από το 1970]

24/8/2026

>>Μέ σειρά δικαστικῶν ἐνεργειῶν καί κόντρα σέ μεγάλα συμφέροντα ἡ Εἰσαγγελέας Πρωτοδικῶν Νάξου, Αἰκατερίνη Λύρα, τό 2024 διενήργησε κατεπείγουσα προκαταρκτική ἐξέταση, πού ἀφοροῦσε στόν ἐντοπισμό, τόν ἔλεγχο νομιμότητας καί τήν ἐπικινδυνότητα αὐθαίρετων πεδίων προσγείωσης (ἑλικοδρομίων), πού λειτουργοῦσαν ἀνεξέλεγκτα στίς Κυκλάδες (μέ ἐπίκεντρο τήν Σαντορίνη).<<

Έχουν περάσει... αιώνες από τότε που κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος του Paul Mauriat, με το jet-set, εν τω μεταξύ, να έχει πλήρως λουμπενοποιηθεί.

24/8/2026
Μια συνηθισμένη μέρα του 1966 (δες τη φωτό). Μηνιγγίτιδες, καράβια που συγκρούονται, γυναίκες που αυτοκτονούν, φίλος σκοτώνει φίλο αντί για πουλιά, γέρος πέφτει από σκάλα και σκοτώνεται, κλέφτες συλλαμβάνονται κτλ. Τηλεόραση δεν υπάρχει ακόμη στη χώρα, και πού βρίσκουν θέση όλα αυτά; Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας, σε ολιγόλογα μονόστηλα. Ίσα-ίσα, δηλαδή, να τα πιάνει το μάτι σου.

Σήμερα όλα αυτά θα γίνονταν πρωτοσέλιδα και πρώτες ειδήσεις σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, σάιτ κι εφημερίδες, γιατί επιδεικνύουμε μια σιχαμερή λαγνεία προς την καταστροφή και το θανατικό, διασπείροντας τον τρόμο και το φόβο στην κοινωνία.
Ακόμη και για τους θανάτους, παλιά, τα μίντια, δεν έδιναν λεπτομέρειες. Οι βασικές διατυπώσεις ήταν... πέθανε «αιφνιδίως» ή έπειτα από «μακρά ασθένεια». Εκεί και τέρμα. Δεν υπήρχαν λεπτομέρειες, άλλου τύπου – που πάνε κόντρα και στο ιατρικό απόρρητο εδώ που τα λέμε. Το κακό το ξορκίζανε οι άνθρωποι με το να το υποτιμούν, με το να το περιγράφουν ελλειπτικά και πλάγια, και με το να μην ασχολούνται χοντρικά μαζί του, πέραν των τυπικών. Αυτός ήταν ο κανόνας, και οι λίγες εξαιρέσεις του (σε κάτι πολύ μεγάλο, που θα μπορούσε να συμβεί) απλώς το επιβεβαιώνουν.
Σήμερα, όπου και να στρίψεις για να διαβάσεις μαυρίζεις την ψυχή σου – καθώς η κύρια ειδησεογραφία αφορά, σε συντριπτικά ποσοστά, το κακό και την καταστροφή. Και μάλιστα με ανοίκειες λεπτομέρειες (εμετικές περιγραφές, απάνθρωπα βίντεο κτλ.).
Προσωπικά με αυτά που γράφω, ακόμη και όταν κάνω obituaries, δεν θέλω να μαυρίζω την ψυχή κανενός. Μ’ ενδιαφέρουν μόνο τα θετικά vibes – η ευχαρίστηση που θα λάβει ο αναγνώστης διαβάζοντας κάτι. Να μάθει κάτι ενδιαφέρον, να γεμίσει γενναία η ψυχή του και να κινητοποιηθεί, θετικά, η σκέψη του. Τίποτ’ άλλο.

22/8/2026
«Παρά τα κακόβουλα και επαίσχυντα ψεύδη των εχθρών της Ελλάδος η αλήθεια δια την εσωτερικήν κατάστασιν εις την χώραν μας έλαμψε. Αι αφίξεις των ξένων εις την Ελλάδα είναι καθημεριναί».

Παλιά κόλπα... Είτε ερχόσουν για δουλειά στη χώρα, όπως ο Όρσον Γουέλς το Μάιο του ’67, είτε για διακοπές, το καθεστώς ήταν πάντα εκεί για να παίξει τη δική του μπάλα...

22/8/2026
JOHN THE REVELATOR
Για όσους-ες αγαπάνε την Πάτμο και τον Άη Γιάννη της Αποκαλύψεως αυτός μπορεί να είναι ο δίσκος τους – και τραγουδάει παπάς, μην το ξεχνάμε αjυτό. Γιατί όπως έλεγε και στο θρυλικό “Preachin' blues” o Son House “ξέρεις, θέλω θα γίνω βαπτιστής ιεροκήρυκας / για να μη χρειάζεται να δουλεύω” – καθότι δουλειά, για ένα μαύρο στην εποχή του, ήταν κάτι σαν “καταναγκαστικά έργα”...

22/8/2026

>>Ο Reverend Gary Davis εμφανίστηκε στα Newport Folk Festival του 1963 και του 1965, ήταν μέλος του American Folk, Blues and Gospel Caravan του 1964 (μαζί με τους Sonny Terry & Brownie McGhee, Muddy Waters, Sister Rosetta Tharpe, Mississippi John Hurt, Otis Spann και Cousin Joe Pleasants), ενώ θα περνούσε και από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Pete Seeger «Rainbow Quest», στο μέσο των 60s, μαζί με τους Donovan (κιθάρα) και Shawn Phillips (σιτάρ).<<

"Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] σελ.46-48

21/8/2026
Πατριώτης, παικταράς. Πρέπει να είχε έρθει Κυκλάδες τότε. Εξ' ου και το cover και το Χρόμα. Από 'κει που έχω επιλέξει. Το κομμάτι είναι πέρα από jazz-rock/fusion... Van Manakas - Xpoma (1978)
https://www.youtube.com/watch?v=BTH_m-tA_to&t=171s

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 752

21/8/2026
Ένας από τους πιο βασικούς εκπροσώπους του piedmont blues (ενός πιο ντελικάτου στυλ σε σχέση με το blues του δέλτα) υπήρξε ο Καρολινέζος Pink Anderson. Ο Anderson ηχογράφησε για πρώτη φορά σχεδόν 100 χρόνια πριν, μετά θα χαθεί από τη δισκογραφία, δίχως να χαθεί από τη μουσική, αφού συμμετείχε σποραδικά σε medicine shows, για να τον βγάλει από την αφάνεια ο Samuel Charters το 1961, φέρνοντάς τον ξανά στις ηχογραφήσεις. Έκανε, δε, τόση εντύπωση στα σίξτις, ώστε εξανάγκασε τον Syd Barrett να δανειστεί το πρώτο συνθετικό του ονόματός του, για να ονοματίσει τους Pink Floyd...

Για τον Pink Anderson θα διαβάσεις στις σελίδες 19-21 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

20/8/2026
Της καθ’ ημάς Ανατολής... Davy Graham - Jenra
https://www.youtube.com/watch?v=n1mMDeYjOSE&list=RDn1mMDeYjOSE&start_radio=1

19/8/2026
Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης... Chicken Shack - The Way It Is (1969) [Blue Horizon]
https://www.youtube.com/watch?v=sFgCA-agQwM&list=RDsFgCA-agQwM&start_radio=1

19/8/2026
Σαν Κερκυραίοι χαιρόμαστε που η Μαντόνα ντύθηκε με την παραδοσιακή φορεσιά του νησιού. Εντάξει... μπορεί να του γ@ησε λίγο το κέρατο στο μπιχλιμπίδι, αλλά δεν πειράζει. Μας αρέσουνε και οι παρδαλές. Χαλάλι της.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 748

10/8/2026
Paul Oliver “Conversation with the Blues” (1965) – ένα από τα βιβλία που με βοήθησαν να γράψω το “Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο” [Όγδοο, 2026]. Διαφορετικό από την «Ιστορία του Blues», που είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά.

9/8/2026
– Με τον παππού σου τι σχέσεις έχεις; 
– Έχει πεθάνει.
– Πού;
– Στη Μακρόνησο. Εγώ δεν τονε πρόλαβα καθόλου.
– Καλώς.

9/8/2026
Είχα δει ξανά τους «Ιππείς της Πύλου» πριν από μερικά χρόνια και θαύμασα, για μια ακόμη φορά, το λαϊκό σουρεαλιστικό πνεύμα του Νίκου Καλογερόπουλου (RIP). Πιστεύω πως μόνο αυτός και ο συμπατριώτης του Θόδωρος Μαραγκός (αμφότεροι από τα Φιλιατρά) έχουν κάνει τόσο αφινιασμένες και αναπτερωτικές λαϊκές ταινίες, απ’ αυτές που έχει ανάγκη ο ελληνικός κινηματογράφος – αλλά δεν ξέρει να τις κάνει.

[τον έβλεπα συνέχεια παλιά στην Καισαριανή, τον Καλογερόπουλο, αλλά δεν έτυχε να του μιλήσω ποτέ – μου αρκούσε που μπαίναμε στο ίδιο λεωφορείο]

8/8/2026
Francesco Guccini (14 June 1940 – 6 August 2026). Μια μεγάλη απώλεια για το τραγούδι της Ιταλίας. Αξίζει να δείτε και το ποστ από το δισκορυχείον στα σχόλια, με την ελληνική σύνδεση, στο λινκ.
https://diskoryxeion.blogspot.com/2024/01/francesco-guccini-2023.html
>>Ο Γκουτσίνι ήταν ένας αριστερός και αντιφασίστας διανοούμενος, κοντά στο πνεύμα των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών παραδόσεων της ιταλικής αριστεράς, αλλά ανεξάρτητος από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα. Υποστήριζε την κοινωνική δικαιοσύνη, τα δικαιώματα των εργαζομένων, τον κοσμικό χαρακτήρα, τις πολιτικές ελευθερίες και την αντίσταση στον αυταρχισμό. Η κοσμοθεωρία του διαμορφώθηκε από τη μνήμη της Ιταλικής Αντίστασης, την μεταπολεμική αριστερή κουλτούρα της Εμίλια-Ρομάνια και τα κοινωνικά κινήματα των τελών της δεκαετίας του '60. Τα τραγούδια του συχνά επέκριναν τον φασισμό, την ανισότητα, την υποκρισία, τον καταναλωτισμό και την κατάχρηση εξουσίας.<<

JACKIE LEVEN o σκωτσέζος τραγουδοποιός, που έζησε στην Αστυπάλαια και τους Παξούς – ηχογράφησε φολκ και ροκ ήδη από τα 70s, ενώ υπήρξε συνεργάτης του διάσημου συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον διαδρομές, για να γνωρίσεις τον σκωτσέζο singer-songwriter Jackie Leven (1950-2011). Η μία έχει να κάνει με τη μουσική (η κλασική διαδρομή, μέσα από τους δίσκους βασικά) και η άλλη η λογοτεχνία (η εξίσου κλασική διαδρομή μέσα από τα βιβλία). Ο Leven είχε γεννηθεί στην περιοχή Fife της Σκωτίας, εκεί όπου είναι γεννημένος (το 1960) ο διάσημος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin κι εκεί όπου είναι επίσης γεννημένος ο... επιθεωρητής Rebus, ο ήρωας των βιβλίων του.

Είχαν γνωριστεί οι Rankin και Leven (από κοντά); Φυσικά, αν και τα δέκα χρόνια που διέφεραν οι ηλικίες τους δεν βοήθησαν για να γίνει αυτό από νωρίς. Όπως είχε πει ο ίδιος ο Rankin στον Guardian (20 Ιουλ. 2021) δεν είχε υπ’ όψη του όχι μόνο το δίσκο του Leven (ως John St. Field) από το 1975 (κάτι λογικό, για έναν όχι ταγμένο μουσικόφιλο), αλλά ούτε και το ροκ συγκρότημά του, που αναπτυσσόταν μέσα στην εποχή του new wave (1977-1983), τους Doll by Doll. Ο Rankin θα διάβαζε κάποια στιγμή, στον μουσικό Τύπο, μια δισκοκριτική για τον Leven, πως ήταν από το Fife κ.λπ., και τότε θα αποφάσιζε να ασχοληθεί μαζί του, αγοράζοντας κάποια CD του.
Αυτό πρέπει να συνέβη στην αρχή των 2000s κι ένα από αυτά τα CD, που θα εντυπωσίαζαν τον Rankin, ήταν σίγουρα το “Shining Brother Shining Sister” [Cooking Vinyl, 2003] – ένας από τους καλύτερους δίσκους του Leven, στον οποίο ο σκωτζέζος τραγουδοποιός μελοποιεί ποιητές (Rainer Maria Rilke, Edith Sitwell, Ciaran Carson), τραγουδώντας για τη δική του «φιλοσοφία», πλάθοντας δυνατές ιστορίες για τους ανθρώπους του μόχθου κ.λπ. Τέλος πάντων παρουσιάζεται ένα υλικό εκεί, που κάνει κλικ στον Rankin, ο οποίος όχι μόνο θα σπεύσει να γνωρίσει τον Leven, αλλά στην πορεία θα εμπνευστεί ακόμη και τίτλους βιβλίων του από τραγούδια του συντοπίτη του.
Για παράδειγμα ο τίτλος “Standing in Another Man’s Grave” (βιβλίο του 2012), είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι του Leven “Another man’s rain” του 2006, ο τίτλος “Saints of the Shadow Bible” (βιβλίο του 2013) είναι εμπνευσμένος από στίχο του τραγουδιού “One man one guitar” επίσης του 2006 (“The saints of the shadow bible followin’ me / from bar to bar into eternity”), ο τίτλος “A Heart Full of Headstones” (βιβλίο του 2022) είναι εμπνευσμένος από στίχους του τραγουδιού “Single father” του 2000 (“Got a heart full of headstones as I step down / As I step down / From the train”) κ.λπ. Βεβαίως τραγούδια του Jackie Leven ακούει και ο... επιθεωρητής Rebus σε διάφορα βιβλία.

Ακόμη οι Ian Rankin και Jackie Leven είχαν συνεργαστεί σε διάφορα events, που θα μετατρέπονταν, στην πορεία, είτε σε DVD είτε σε CD. Για παράδειγμα, μία πρώτη συνάντηση γίνεται στο Crossing Boarding Festival, στη Χάγη της Ολλανδίας, τον Νοέμβριο του 2003 (εκεί θα εμφανίζονταν ο Leven, με τον Rankin, τον ποιητή, μουσικό Ciaran Carson και τον αείμνηστο David Thomas των Pere Ubu). Μία επόμενη συνεργασία αφορά το διπλό CD τους “Jackie Leven Said” [Cooking Vinyl, 2005], που αποτυπώνει ένα κοινό live τους στο Εδιμβούργο (Αύγουστος 2004) με διαβάσματα από τον Rankin, αλλά και με ενδιάμεσα τραγούδια του Leven ζωντανά ή από στούντιο.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-leven-o-tragoydopoios-poy-ezise-se-astypalaia-kai-paxoys

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 718

7/5/2026
Προφανώς τα χρόνια «1970-1973» ήταν γόνιμα για το ελληνικό ροκ, αλλά, για να εξηγούμαστε, εγώ δεν το συνδέω αυτό με το «big bang» των Καλύβα / Τριανταφύλλη, δηλαδή με την «άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας».
Ήταν γόνιμη εκείνη η εποχή, γιατί συμπίπτει με την παγκόσμια άνοδο του ροκ, που συμβαίνει, βασικά, μετά από την προβολή της ταινίας “Woodstock”. Θέλω να πω πως το ροκ, πέραν των μητροπόλεων (Αμερική, Βρετανία), αναπτύσσεται στην περιφέρεια από το 1970 και μετά. Την ίδια εποχή αναπτύχθηκε το ροκ και στην Ισπανία, και στη Γαλλία, και στην Τσεχοσλοβακία και όπου άλλου θέλετε. Όχι πως δεν υπήρχε και πριν ροκ, στην περιφέρεια, αλλά μετά από το 1970 υπάρχει έκρηξη (πείτε το κι έτσι). Απλώς στην Ελλάδα συνέπεσε με την δεύτερη φάση της χούντας. Προφανώς έτσι θα συνέβαινε είτε υπήρχε χούντα είτε όχι.

Το ζήτημα είναι αν βοήθησε η δικτατορία στην εξάπλωση του ελληνικού ροκ και του ροκ γενικότερα στη χώρα. Προφανώς βοήθησε μέσω της διάδοσής του από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, προφανώς δεν ασκήθηκε λογοκρισία στα έντυπα, που έγραφαν για το ροκ συνεχώς, προφανώς δεν έβαλε κανένα φρένο στην ανάπτυξη της δισκογραφικής παραγωγής κ.λπ.
Βασικά το ροκ, ως ένα πολιτισμικό φαινόμενο, που ερχόταν από τις υπερατλαντικές και δυτικο-ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ήταν καλοδεχούμενο χοντρικά, καθότι, όπως έλεγε και ο Παπαδόπουλος («Το Πιστεύω μας» Τόμος Β, σελ.192)... «Η Εθνική Κυβέρνησις φιλοδοξεί να καταστήση την Ελλάδα απόρθητον έπαλξιν εις τα πλαίσια του Ν.Α.Τ.Ο. και φρουρόν του Δυτικο-Ευρωπαϊκού πολιτισμού εις την γωνίαν ταύτην της Ευρώπης».
Βεβαίως, αυτά τα τελευταία τα λένε και σήμερα πολλοί (φιλελέδες, ακροκεντρώοι, καθεστωτικοί διανοούμενοι, διάφορα ακροδεξιά φρούτα κ.λπ.) και απορώ πως διέλαθε της προσοχής των συγγραφέων το συγκεκριμένο τσιτάτο.

6/5/2026
Paul Geremia (1941-2026). Αγαπημένος τραγουδοποιός και ακουστικός κιθαρίστας.

https://www.youtube.com/watch?v=5Rs6kgrVeMw&list=RD5Rs6kgrVeMw&start_radio=1

5/5/2026
Φλωράδες, αλλά όταν βγάζουν τα όργανα μπροστά τούς δίνουν και καταλαβαίνουν.
https://www.youtube.com/watch?v=zN3b9KTH6_k

CARLOS CORONADO καταλανός κιθαρίστας, με όραμα για το φλαμένκο

Ο Carlos Coronado είναι ένας νέος καταλανός κιθαρίστας (γενν. 1998), με όραμα για το φλαμένκο και τη σημερινή παρουσία του (του φλαμένκο εννοώ) στα καλλιτεχνικά και δισκογραφικά πράγματα.

Στο “Melodías del Retiro” [Segell Microscopi, 2026], που είναι το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του, ο Coronado συνθέτει και παίζει κιθάρα φυσικά, συνεργαζόμενος με τους Montserrat Martos-Claudia López βιολιά, Judith Terribas βιόλα και Jordi Pérez τσέλο, δημιουργώντας ένα CD με καινοφανή χαρακτηριστικά.
Βεβαίως, σαν συνθέτης ο Coronado κρίνεται πρωτίστως από τις μελωδίες του, που είναι εν γένει καταπληκτικές, ενορχηστρωμένες είτε για πιάνο (σπανιότερα) είτε για κιθάρα (συνήθως) (άκου τις “Tema de amor” και “Alma” αντιστοίχως), παρότι και οι συνολικότερες ενορχηστρώσεις είναι πολύ προσεγμένες εδώ, δείχνοντας τη γνώση και το ταλέντο του καταλανού μουσικού – ενός μουσικού, που γνωρίζει το παρελθόν της τέχνης του και το πώς ακριβώς θα το αναδημιουργήσει και θα το ανανεώσει.
Με πολλές folk, classical και mediterranean αναφορές, ωραία ενσωματωμένες στις ποικίλες συνθέσεις, ο Coronado έχει τον τρόπο να προτείνει, εν τέλει, ένα άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ ή και συναρπαστικό κατά τόπους [“Horabaixa (Minera)”].
Το τελευταίο track του CD αποκαλείται “Mestre Toti” κι είναι αφιερωμένο στον διακεκριμένο καταλανό συνάδελφό του Toti Soler (γενν. 1949), γνωστό σε πολλούς και από το παρελθόν του στα seventies.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/melodias-del-retiro

HANNA & JERRY relaxed

Σουηδικός ο δίσκος, ελληνική η διανομή του. Λέμε για το LP των Hanna & Jerry “Relaxed” [OUTERDISK / Sound Effect Records, 2026] –όπου Hanna η Hanna Östergren (από Hills, Laughing Eye, Träden κ.λπ.) και όπου Jerry o Jerry Johansson (από Grovjobb και Cosmic Garden Project)– ένα psych-prog-folk διαμάντι σε κάθε περίπτωση, ετοιμασμένο από δύο μουσικούς με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή σ’ αυτές τις (σουηδικές) μουσικές καταδύσεις. Γιατί κάτι τέτοιο συμβαίνει στο “Relaxed”, μια κατάδυση στις μυστικές μουσικές των ανθρώπων, σε όλους εκείνους τους ήχους που έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να σε συνεπαίρνουν. Σιτάρ, μπάντζο, μέλοτρον και κιθάρα χειρίζεται ο Jerry, ενώ η Hanna ακούγεται σε ντραμς, όργανο, rhodes, μέλοτρον, μπάσο, φωνή, φλάουτο, κρουστά, shruti box και field recordings. Δύο άνθρωποι λοιπόν, αλλά πολλαπλάσιες οι ηχητικές πηγές, ικανές να προσδώσουν στο “Relaxed”, σε κάθε περίπτωση, έναν εντελώς trippy χαρακτήρα.

Ξεκινάει ήπια και αργά ο δίσκος με το 6λεπτο “Remains”, το οποίον, όμως, μετά από το 3:30 λεπτό, «γεμίζει» και αγριεύει. Θέλω να πω πως οι Hanna & Jerry, παρότι ντούο, δεν ακολουθούν πάντα ήπιες διαδρομές, επεεκτείνοντας τον ήχο τους σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Τούτο φαίνεται και με το επόμενο track, το σχεδόν 9λεπτο “Silence”, που ακούγεται σαν συνέχεια του προηγουμένου, στηριγμένο σε μια πανέμορφη επαναλαμβανόμενη μελωδία, με το σιτάρ να κυριαρχεί στην αρχή, και με τα πλήκτρα να αναλαμβάνουν τα ηνία μετά από το 4:50, φέρνοντας στη μνήμη μου στιγμές από Popol Vuh των mid-70s (το “Letzte Tage - Letzte Nächte” π.χ. του 1976). Το κλείσιμο της πρώτης πλευράς με το πιο πειραματικό και κάπως θριλερικό “Still” είναι ό,τι πρέπει. 
Φοβερό το 6λεπτο “Mountain”, που ξεκινά κάπως σαν country-psych-folk, εμφανίζοντας ανατολίτικες αναφορές, για ν’ αρχίσει να βαραίνει σταδιακά, και βασικά μετά από το 3:30, όταν τα vibes του γίνονται σχεδόν μεγαλιθικά. Το “Relaxed” των Hanna & Jerry θα κλείσει με το 13λεπτο “Dawn”, που ξεκινά ήπια, σε κλίμα meditation, με field recordings κελαηδημάτων, διατηρώντας αυτή την αργόσυρτη ροή του καθ’ όλη την εξέλιξή του. Κι αυτό... μαγικό track, που σε «καταπίνει» μέσα απ’ αυτή την psych-folk ambience τύπου Sandy Bull ας πούμε. Εν ολίγοις; Καταπληκτικές μουσικές ακούμε εδώ.
Επαφή: https://outerdisk.bandcamp.com/album/relaxed

οι ETHNOS ATRAMO και το κορυφαίο folk άλμπουμ τους

Υπάρχουν πολλοί δίσκοι από τα 70s κυρίως, στους οποίους Καταλανοί και Ισπανοί, γυρίζουν πίσω στον μουσικό και ποιητικό χρόνο, επαναφέροντας στο σήμερα ήχους ξεχασμένους μεν, αλλά πάντα σε διαρκή ζήτηση από τους ψαγμένους μουσικόφιλους. Σ’ αυτή τη μεγάλη παράδοση ανήκουν και οι Ethnos Atramo, δηλαδή η Pepa G. Lillo (φωνή, λυράκι, πλήθος κρουστών) και ο Gabriel Navalón (πλήκτρα, συνθεσάιζερ, προγραμματισμός, κρουστά, ηλεκτρονικά), οι οποίοι, με τον τρίτο δίσκο τους, το “Antología Imaginaria” [Segell Microscopi, 2026] (έχουν προηγηθεί τα “Ethnos Atramo” το 2013 και “Sinagoga del Agua” το 2016) έρχονται να μας προτείνουν κάτι που και θα μείνει και θα ενθουσιάσει.

Εν τω μεταξύ από τα έντεκα κομμάτια του πιο νέου CD τους, μόνο το closing track “Cantar de mío tajo” είναι σύνθεση των Ethnos Atramo (μουσική Navalón-στίχοι G. Lillo), ενώ τα υπόλοιπα δέκα αποτελούν διασκευές τους είτε σε παραδοσιακά σεφαραδίτικα, γιεμενίτικα, ανδαλουσιανά, ασκεναζίτικα κ.λπ. τραγούδια είτε σε συνθέσεις επωνύμων από την εποχή του Μεσαίωνα (Bernart de Ventadorn, Alfonso X el Sabio, Hildegard von Bingen). Παρά ταύτα, όλο το υλικό του “Antología Imaginaria”, έτσι όπως το διασκευάζει το καταλανικό ντουέτο, ακούγεται φοβερά ενοποιημένο και εν τέλει εκπληκτικό. Κάθε φωνητική εναρμόνιση και κάθε ενορχηστρωτική προσέγγιση, στις παλαιές μελωδίες, έχει γίνει μ’ έναν τρόπο που εξάπτει τις αισθήσεις, και που εμπεριέχει σίγουρα τη γνώση, τη μελέτη και το ταλέντο των δύο συμμετεχόντων – της Pepa G. Lillo και του Gabriel Navalón.
Είναι μάταιο, ακούγοντας το “Antología Imaginaria”, να ξεχωρίσεις κάποια tracks ως απλώς ενδεικτικά της ποιότητάς του, καθώς ολόκληρο το άλμπουμ αποτελεί μνημείο ηχητικής απόλαυσης. Θέλω να πω πως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα κορυφαίο CD του ευρωπαϊκού folk, εφάμιλλο των αριστουργημάτων από τα seventies και τα eighties.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/antologia-imaginaria

Ένα πολυπόστ για μερικές σημαντικές μουσικές απώλειες του τελευταίου καιρού – Ανάμεσα οι Γιώργος Μαρίνος, Country Joe McDonald, Roy Book Binder, Mike Vernon, John Hammond και Κλέων Αρζόγλου

Το τελευταίο διάστημα έφυγαν από τη ζωή πολλοί άνθρωποι της μουσικής. Καλλιτέχνες με μεγάλη ιστορία, και άλλοι με μικρότερη, που πρωταγωνίστησαν οι περισσότεροι στον τομέα τους μέσα στις δεκαετίες. Δεν θα γράψω για όλους εδώ, γιατί είναι πολλοί, επιλέγοντας να ασχοληθώ κάπως παραπάνω μ’ εκείνους που έπαιξαν έναν πιο σημαντικό ρόλο στα ακούσματά μου (και άρα στη ζωή μου).
Κανέναν δεν υποτιμώ και σέβομαι το ίδιο καλλιτέχνες σαν τον κιθαρίστα Γιάννη Ευσταθίου από τους Dreamer & The Full Moon και τους O.P.A. (Oppressive People Attack), που πέθανε στις 12 Μαρτίου, σαν τον Phil Campbell, κιθαρίστα των Motörhead από το 1984 έως το 2015, που έφυγε κι εκείνος από τη ζωή μια μέρα αργότερα στις 13 Μαρτίου ή σαν τον ακάματο έλληνα ρόκερ Τάκη Μακρή, από τους Breakdown, Funky Chicken & The Horny Brothers, Jurassic Band κ.λπ., που επίσης θα εγκατέλειπε στις 14 Μαρτίου, όμως τώρα θέλω να ξαναπώ λίγα λόγια κατ’ αρχάς για τον Γιώργο Μαρίνο...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ (1939-2026)
Στις 10 Μαρτίου, λοιπόν, θα έφευγε από τη ζωή ο Γιώργος Μαρίνος, ένας πολύ άξιος τραγουδιστής, ηθοποιός και σόουμαν. Η πρωταρχική αγάπη του Μαρίνου ήταν το θέατρο, μουσικό ή άλλο, αλλά μετά από το εντυπωσιακό ξεκίνημά του («Οδός Ονείρων» κ.λπ.) κάπου η πορεία του κόλλησε. Δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να δείξει το ταλέντο του και γι’ αυτό το λόγο κατέληξε να γίνει τραγουδιστής. Έπεσε μέσα στο Νέο Κύμα, που δεν του έλεγε κάτι ιδιαίτερο σαν είδος, και ανακατεύτηκε με τις μπουάτ. Στην πορεία θα αρνιόταν και το τραγούδι (παρότι υπήρξε μεγάλος τραγουδιστής), προκειμένου να φτιάξει κάτι δικό του, που να είχε μέσα απ’ όλα. Θέατρο, μιμήσεις, χορό, πρόζα, σάτιρα, τραγούδι φυσικά και ό,τι άλλο. Εκεί επένδυσε και πάνω εκεί διέπρεψε κι άφησε εποχή ο Μαρίνος, δημιουργώντας το δικό του μοντέλο.
Το δίδυμο Μαρινέλλα-Τόλης Βοσκόπουλος τον επηρέασε πολύ στο ξεκίνημά του (γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν τραγουδούσαν απλώς πάνω στη σκηνή – έδιναν ένα είδος παράστασης), όπως τον επηρέασε πολύ και το γαλλικό τραγούδι, καλλιτέχνες θέλω να πω σαν τους Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, Serge Reggiani και Sacha Distel, που επίσης δεν τραγουδούσαν απλώς. Οι δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν οι πολύ δυνατές του. Μετά ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση... Λίγα λόγια του Γιώργου Μαρίνου από μια συνέντευξή του στο «Φαντάζιο», στην Όλγα Μπακομάρου, νωρίς το 1972, που φανερώνουν πόσο συνειδητοποιημένος ήταν από τότε...
«Στην αρχή, βέβαια, ήταν όλα δύσκολα. Δεν με είχαν πάρει στα σοβαρά. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι άνθρωποι που έρχονταν στο κέντρο ξεκινούσαν με τη σκέψη ότι πηγαίνουν να δούνε κάτι το εύθυμο, το φαιδρό. Τώρα, τη βρίσκω πολύ φυσική αυτή τη στάση τους, γιατί το τραγούδι που έκανα εγώ δεν υπήρχε προηγουμένως στην Ελλάδα. Ύστερα, στο ελληνικό κοινό δύσκολα περνάνε καινούργια πράγματα. Από τους ξένους καλλιτέχνες δέχονται πολλά, από τους Έλληνες όμως όχι. Δεν υπάρχει τραγουδιστής ή τραγουδίστρια που να κάνει επιτυχία στην Ελλάδα και να μην του κολλάνε ένα σωρό... βίτσια! (...) Πιστεύω ότι το είδος που κάνω εγώ δεν υπάρχει ως παράδοση στη χώρα μας. Προσφέρω κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που κάνουν στο εξωτερικό ο Αζναβούρ, ο Μπεκώ, ο Ντάνυ Καίη. Ένα “τραγούδι που παίζεται”. Προσωπικά το τραγούδι το αντιμετωπίζω ως μια μικρή ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος. Περισσότερο συναισθηματικά και λιγότερο φωνητικά. Η προσφορά και η κούραση του καλλιτέχνη έγκειται ακριβώς στο να μεταδίδει στους άλλους αυτή την αίσθηση και μάλιστα σε περιορισμένα χρονικά όρια. Και θεωρώ σημαντικό το να μπορείς να ψυχαγωγείς τους ανθρώπους, είτε κάνοντάς τους να κλαίνε είτε να γελάνε.(...)».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/ena-polypost-gia-merikes-simantikes-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

OVELLA NEGRA / BLANCA Y CHUCHI δύο πολύ καλά τζαζ και φολκ άλμπουμ από την Καταλονία

OVELLA NEGRA: Va de Mescles! [Segell Microscopi, 2025]
Καταλανικό τζαζ συγκρότημα είναι οι Ovella Negra, οι οποίοι αποτελούνται από τους Joan Frontera πιάνο, πλήκτρα, Pablo Di Salvo κοντραμπάσο και Teodor Salvà ντραμς. Στο πρόσφατο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Va de Mescles!”, τούτο το piano-trio βασικά κάνει κάτι, αληθινά, εντυπωσιακό. Θέλω να πω πως αυτό που ακούμε, σε πρώτη φάση, στο ωραίο αυτό CD είναι εντυπωσιακό, καθώς η jazz ανακατεύεται, εδώ, με το folk, δηλαδή με παραδοσιακούς ήχους διαφόρων (υποθέτω) περιοχών της Ισπανίας (δεν μπορείς να γνωρίζεις επακριβώς), δημιουργώντας ένα άψογο αμάλγαμα.

Η ιδέα, βεβαίως, δεν είναι καινούρια, καθόσον το ανάλογο “Jazz på Svenska”, του Σουηδού Jan Johansson για παράδειγμα φέγγει από το 1964, αλλά εκείνο που κάθε φορά μετράει είναι το αν οι όποιες ανάλογες προσπάθειες –αποκαλύπτοντας (και) το ταλέντο των πρωταγωνιστών– καθίστανται ηχητικά επωφελείς. Αν έχουν να προτείνουν, με άλλα λόγια, ωραίες προσαρμογές και εναρμονίσεις των παλαιών σκοπών, φέρνοντας στ’ αυτιά μας κάτι νέο.
Jazz με ισπανική μουσική, flamenco κτλ. ακούμε ήδη από τα sixties –και δεν αναφέρομαι μόνο στο κλασικό “Sketches of Spain” (1960) του Miles Davis, αλλά και στο “Flamenco-Jazz” (1968) του Pedro Iturralde Quintet με Paco De Lucia–, όμως εδώ έχουμε κάτι ακόμη πιο ειδικό καθότι το ρεπερτόριο των Ovella Negra αποτελείται βασικά από παραδοσιακά θέματα, με μόλις δύο επώνυμα tracks ανάμεσα παλαιών συνθετών της χώρας (των Amadeu Vives και Honorat Noguera).
Πρώτα και κύρια ο πιανίστας Frontera είναι καταπληκτικός εδώ, με τους δύο συμπαραστάτες του να αποδεικνύονται, και αυτοί, το ίδιο άξιοι και ικανοί – και με κομμάτια σαν τα “La dama de Mallorca”, “Mateixes”, “L’oferta dels homes i les dones”, “Bolero de Santa Maria” κ.λπ. να συγκινούν άμεσα και να συνεπαίρνουν.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/ovella-negra

BLANCA Y CHUCHI: Universo [Segell Microscopi, 2025]
Blanca y Chuchi είναι η βιολίστρια-τραγουδίστρια Blanca Olalla Altable και ο κιθαρίστας-τραγουδιστής Jesús Enrique Cuadrado. Σαν ντούο υπάρχουν από το 2009, έχοντας ως βασικό στόχο να προσεγγίσουν τα δικά τους παραδοσιακά ακούσματα μ’ έναν τρόπο σύγχρονο και «προσωπικό». Τούτο δεν σημαίνει πως οι Blanca y Chuchi επανεκτελούν μόνον παραδοσιακά θέματα, αφού στον πιο πρόσφατο τρίτο δίσκο τους, το “Universo”, τα δικά τους tracks είναι τα περισσότερα.
Γενικώς ό,τι ακούμε σ’ αυτό το περιποιημένο CD (all paper gatefold, με εξαμερές ένθετο, που ανοίγει σαν μικρή αφίσα) είναι πολύ ενδιαφέρον και ασυζητητί ευχάριστο. Κατ’ αρχάς σαν οργανοπαίκτες οι Blanca y Chuchi δεν παίζονται. Και κυρίως δεν παίζεται ο τρόπος που συνυπάρχουν, είτε συνδιαλεγόμενοι, είτε συμπληρώνοντας ο ένας (η μία) τον άλλον, είτε παίζοντας ταυτοχρόνως, με το γνωστό πάθος των λαϊκών μουσικών της πατρίδας τους.
Τα λίγα τραγούδια, που «ρίχνονται» ανάμεσα στα ορχηστρικά είναι εξίσου «μαγικά», προσδίδοντας μια άλλου τύπου ιδιαιτερότητα σ’ ένα κατά το μάλλον ή ήττον ορχηστρικό άλμπουμ.
Υπάρχει ομορφιά εδώ, απλότητα στην εκφορά, αλλά ταυτοχρόνως μια βαρύτητα στον τρόπο που αρθρώνονται οι συνθέσεις –άκου ας πούμε την “Ramo verde”, που διαθέτει περαιτέρω τσέλο και κλαρινέτο βγάζοντας τρομερή δύναμη, παρότι ακουστική–, με τους Blanca y Chuchi να παραδίδουν μαθήματα σύγχρονου folk. Θα έλεγα, κλείνοντας, πως οι εκπλήξεις δεν έχουν τελειωμό στο “Universo” με τα αριστουργήματα (“Baile manzana”, “Palo pinto”) να παραμονεύουν μέχρι και τις τελευταίες στροφές αυτού του καταπληκτικού CD.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/universo

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 707

19/3/2026
Την άλλη Πέμπτη, στις 26 Μαρτίου, στις 7 το βράδυ, θα παρουσιάσουμε το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στο βιβλιοπωλείο Ευριπίδης (Λεωφόρος Κηφισίας 310) στην Κηφισιά. 

Μαζί, στο τραπέζι, θα είμαι με τον δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό Γιώργο Μουχταρίδη, για να συζητήσουμε για την ελληνική τζαζ και το βιβλίο. Θα χαρώ πολύ να δω φίλους και φίλες από τα βόρεια προάστια (το λέω, επειδή είναι πιο κοντά και άρα πιο εύκολο να έρθουν) και βεβαίως από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αθήνας. Σας ευχαριστώ πολύ.

18/3/2026
Ωραίος μεζές (γέλιο)

18/3/2026
Τα στενά τα φυλάει η Ίλσα, δεν κουνιέται κανείς...

18/3/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] γίνεται λόγος για πολλά ιστορικά ή και πιο πρόσφατα βιβλία, που κυκλοφόρησαν στη χώρα και αφορούν την τζαζ. Αυτά τα βιβλία εξετάζονται κυρίως μέσα στο ευρύτερο κείμενο, ενώ αναφέρονται αναλυτικά και στην βιβλιογραφία στις σελίδες 435-445. Οι αναφορές αυτές είναι ουσιαστικές και δεν γίνονται απλά και μόνον για να αποδοθεί κάποιος φόρος τιμής. Ιστορία αποτελούν και όσα έχουν γραφτεί για την τζαζ στην Ελλάδα –είτε αφορούν την ελληνική τζαζ, είτε όχι– και όχι μόνον όσα ακούγονται (live ή δίσκοι).

17/3/2026

Σκοτεινό και παράξενο το 1983; Δεν θυμάμαι τίποτα σκοτεινό να συνέβαινε τότε, αν εξαιρέσεις κάποια μετα-πανκ συγκροτήματα, που το παίζανε ντεμέκ κολασμένα και μοιράζανε πλερέζες και χαρτομάντηλα. Δηλαδή, αν ήταν σκοτεινό και παράξενο το 1983 τότε το 2026 τι είναι;
https://www.youtube.com/watch?v=eay42WhNJvE&list=RDeay42WhNJvE&start_radio=1

16/3/2026
Θυμάμαι να παθαίνω κάτι σαν σοκ, όταν το είχα πρωτακούσει λίγο μετά από τα mid-90s, στη φοβερή συλλογή Incredible Sound Show Stories Vol. 3 (200 Feet Deep In A Purple Idea). Απίστευτοι Παριζιάνοι...
https://www.youtube.com/watch?v=re6zOOodE-Y&list=RDre6zOOodE-Y&start_radio=1

14/3/2026
Αξίζει να έχεις σε βινύλιο αυτό το άλμπουμ - σε όποια έκδοση. Ένα από τα 2-3 καλύτερα αμερικάνικα μεταψυχεδελικά LP. Και όταν λέω μεταψυχεδελικά εννοώ απ' αυτά που βγήκαν από το '70 και μετά...
https://www.youtube.com/watch?v=eZlmTnyFt_Y&list=RDeZlmTnyFt_Y&start_radio=1

13/3/2026
Ένα από τα ωραιότερα ακουστικά ροκ κομμάτια της ιστορίας ή έστω ημι-ακουστικά, αφού υπάρχει ηλεκτρικό μπάσο (και τι μπάσο!) –φοβερός Ρόρυ– και όλος ο δίσκος δηλαδή είναι χάρμα
https://www.youtube.com/watch?v=xqRzW24RgOM&list=RDxqRzW24RgOM&start_radio=1

12/3/2026
Λίγα πολύ λίγα, τραγούδια της τελευταίας δεκαετίας (ελληνικά ή ξένα) θα τ΄ ακούμε μετά από χρόνια και θα ανατριχιάζουμε...
https://www.youtube.com/watch?v=ezTDl36TfTQ&list=RDezTDl36TfTQ&start_radio=1